18 Απρ 2016

Για να καταλάβεις τι γίνεται στην Ειδομένη διάβασε αυτό.

Ακολουθεί μια ιστορία γιατρών εθελοντών που δρουν στην Ειδομένη
[Μετάφραση-Επιμέλεια για το Kollect: I’m possible-Το αρχικό κείμενο σε Γερμανικά-Αγγλικά εδώ]

***

Σάββατο, 16 Απριλίου, κοντά στην Ειδομένη

Σήμερα συνάντησα τον Mathias για να αλλάξουμε γάζες. Είχαμε λάβει αρκετές προμήθειες σε γάζες και αλοιφές απολυμαντικές αλοιφές και πήγαμε εκεί κατά τις 19:00. Οι γιατροί που επιμελούνταν τον καταυλισμό ήταν εκεί από την προηγούμενη ημέρα αλλά τους είπαν να περιμένουν μέχρι σήμερα, ώστε οι γάζες να αλλάζονταν στις τρεις ημέρες. Πήραμε ένα δοχείο για να βάλουμε τα πόδια του ψηλά και καλύψαμε το πάτωμα της σκηνής με πλαστικές σακούλες. Μετά καθίσαμε στο πάτωμα στριμωγμένοι από τις τσάντες μας, τα κουτιά και τον εξοπλισμό μας. Η σκηνή είναι πολύ μικρή για τον ασθενή, ή μάλλον ο ασθενής πολύ ψηλός για τη σκηνή.

Κάτω από τις γάζες είδαμε ένα πόδι με άσχημα εγκαύματα που φαίνονταν σε καλή κατάσταση αν λάβουμε υπόψη τις περιστάσεις. Το άλλο πόδι, επίσης γεμάτο εγκαύματα, επίσης θεραπεύεται με αργούς ρυθμούς.



Η κουνιάδα κάνει πάλι το διερμηνέα. Ο αδερφός κρατά γερά τα πόδια πάνω στο δοχείο που τινάζονται εξαιτίας της παράλυσης. Δουλεύουμε αργά, δάχτυλο το δάχτυλο, μέχρι τις βαθιές πληγές στις φτέρνες. Απολυμαίνουμε τα πάντα, καλύπτουμε με πολύ ιώδιο, διαχωρίζουμε τα δάχτυλα με γάζες και μετά καλύπτουμε όλο το πέλμα με γάζα, ώστε να μην κολλήσουν γρήγορα στις πληγές. Όλο αυτό δεν είναι ιδανικό. Δεν μπορούμε να αφαιρέσουμε τον νεκρό ιστό. Υπάρχουν καλύτεροι τρόποι να θεραπεύσεις εγκαύματα και πληγές. Αλλά είναι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε.

Του βάζουμε θερμόμετρο – όλα δείχνουν καλά – τα μέσα που επιλέξαμε δεν γίνεται να είναι τόσο λάθος – είναι τα μόνα που έχουμε όμως έτσι κι αλλιώς.

Δουλεύουμε πάνω στα πόδια του εδώ και δύο ώρες ήδη και δεν νιώθουμε τα δικά μας πλέον. Κάποια στιγμή, όλες οι γάζες έχουν αλλαχτεί και θέλουμε να αλλάξουμε τον καθετήρα. Αλλά πρώτα μας ζητούν να ρίξουμε μια γρήγορη ματιά στις πληγές στους γοφούς και τα οπίσθια.


Αλλάζουμε γάντια για δέκατη φορά και βγάζουμε τους επιδέσμους – και απ’το πρόσωπό μου χάνεται κάθε έκφραση. Δεν έχω δει τόσο μεγάλες και βαθιές πληγές εδώ και χρόνια. Τα 6 μπουκαλάκια ιωδίου που είχαμε, έχουν ήδη τελειώσει. Έχουμε ακόμα γάζες όμως. Οπότε αυτοσχεδιάζουμε πάλι. Σηκωνόμαστε, πάμε στο αμάξι και ψάχνουμε να βρούμε εναλλακτικές λύσεις. Ξαναβγάζουμε τα γάντια, βάζουμε καινούρια, βγάζουμε παπούτσια, βάζουμε παπούτσια. Όλη αυτή την ώρα καθόμαστε κάτω στην γεμάτη σκηνή- ιγκλού και περιποιούμαστε τις πληγές. Αρχίζει να βραδιάζει. Δεν υπολόγισα σωστά το χρόνο, δεν περίμενα ότι η αλλαγή θα μας έπαιρνε τόσες ώρες. Βάζω παπούτσια, ξαναπάω στο αμάξι, παίρνω φακούς. Βγάζω τα παπούτσια, ξανακάθομαι κάτω και συνεχίζω. Είμαι εντυπωσιασμένος με την υπομονή όλων όσων συμμετέχουν σ’αυτό. Ώρες μετά, έχουμε καθαρίσει τις πληγές από τα υγρά, τις έχουμε απολυμάνει και βάζουμε καινούριες γάζες. Γράφουμε πάνω τους την ημερομηνία. Συζητάμε πώς θα συνεχίσουμε από δω και πέρα και αναβάλλουμε την αλλαγή του καθετήρα για την επόμενη μέρα. Συγκρίνουμε τα μεγέθη αυτών που αγοράσαμε με αυτόν που ήδη έχει και είναι ίδιοι.


Δεν έχουμε άλλα σακουλάκια κολοστομίας όμως – γαμώτο. Δεν μπόρεσα να πάρω όταν πήγα στο φαρμακείο. Ίσως είμαστε τυχεροί και ο ασθενής μας διωχθεί μακριά από αυτή την κόλαση, τη ζέστη, την τόσο μικρή σκηνή, την έλλειψη νερού και ηλεκτρισμού σε μερικές μέρες. Η οικογένεια μας δείχνει το ειδικό στρώμα που αγόρασε, με εναλλασσόμενα διαμερίσματα αέρα και πεπιεσμένο αέρα, ώστε να μπορεί να ξαπλώνει καλύτερα και να αποφεύγει να κάνει πληγές. Δε μπορούν να το χρησιμοποιήσουν όμως, δεν υπάρχει ηλεκτρισμός. Ποτέ δε φανταζόταν αυτή η οικογένεια, με τα μικρά της παιδιά και τις εγκύους – η μία απ’τις οποίες έμαθε μόνη της κάποια καλά αγγλικά, ότι θα βρισκόταν παρατημένη εδώ για εβδομάδες. Ότι ο δρόμος προς τη Γερμανία, όπου ο πατέρας ενός μωρού οχτώ μηνών και ενός τρίχρονου τους περιμένει, θα ήταν κλειστός για αυτούς. Η παρεμπόδιση της επανένωσης οικογενειών, που πλήττει τόσες οικογένειες, τόσες μητέρες με μικρά παιδιά, είναι καταστροφική. Η οικογενειακή αλληλεγγύη, η προσπάθεια να φροντίσουν τον άσχημα τραυματισμένο αδερφό που έμεινε παράλυτος εξαιτίας μιας βομβιστικής επίθεσης στη Συρία – και με αυτό τον τρόπο εγκαταλείποντας την ευκαιρία να μεταφερθούν από διακινητές στη γη που ποθούν – είναι αξιοθαύμαστη.

Τώρα, τα άσχημα εγκαύματα που προκλήθηκαν από μια τσαγιέρα με καυτό τσάι που έπεσε από την αυτοσχέδια σόμπα, απλώς προσθέτει στην καταστροφή. Πρόκειται για μια τραγωδία που μας κάνει να δακρύζουμε κάθε μέρα.

Όλοι μας ευχαριστούν με θέρμη – κάτι το οποίο με φέρνει σε αμηχανία, είμαι σχεδόν ανήμπορος μπροστά σ’ αυτή την τραγική κατάσταση. Μας προσφέρουν τσάι και μας αγκαλιάζουν.

Στη συνέχεια είμαστε ακόμα στα αυτοκίνητα ξεκαθαρίζοντας τον εξοπλισμό μας και μιλώντας στην οικογένεια για τις φωτογραφίες, ποστάροντάς τις και προσπαθώντας να βρούμε βοήθεια από το εξωτερικό (Φωτογραφίες: Φωτορεπόρτερ Martin Gommel). Και ενώ ακόμα ανταλλάζουμε στοιχεία και αποθηκεύουμε αραβικά ονόματα στα κινητά μας, μια ομάδα ανθρώπων μας πλησιάζει πανικόβλητη ψάχνοντας για γιατρό.


Τρέχουμε γρήγορα προς την εν λόγω σκηνή. Η νεαρή γυναίκα που βρίσκεται μέσα κείτεται αναίσθητη, ανασαίνοντας βαριά, και μετά σταματά να αναπνέει εντελώς. Το καλό είναι ότι έχουμε τσάντες για αναισθησία έτοιμες στο αμάξι, και ενώ ξεκινάμε να της παρέχουμε αέρα, προσπαθούμε να καταλάβουμε τι έγινε. Υποθέτουμε ότι προσπάθησε να αυτοκτονήσει με χάπια – μας δείχνουν το άδειο κουτί. Θα μπορούσε επίσης να ήταν χρήστης ινσουλίνης, μας δείχνουν άδειες σύριγγες. Εκπλήσσομαι, δεν υπήρχε σχεδόν καθόλου ινσουλίνη στους καταυλισμούς, ούτε για τους διαβητικούς με έντονα προβλήματα. Εξετάζουμε τις σύριγγες με προσοχή και όταν καταφέρνουμε να αποκρυπτογραφήσουμε τι είναι γραμμένο πάνω με τους φακούς μας – καταλαβαίνουμε ότι τελικά είναι αντιθρομβωτικά φάρμακα – και είναι ακόμα άθικτα. Η αναπνοή, που είχε πλέον σταθεροποιηθεί, ξανασταματά και είναι πλέον προφανές ότι έχει κρίση με σπασμούς. Α, μάλιστα, πράγματι, η νεαρή ασθενής μας είναι επιληπτική λένε. Όχι, δε λαμβάνει θεραπεία, δεν υπάρχουν φάρμακα.

Την προηγούμενη μέρα μας είχαν πει το ίδιο στους καταυλισμούς του στρατού, όπου έχουν γενικά καλύτερη πρόσβαση, ότι δεν υπάρχουν διαθέσιμα φάρμακα για χρόνιες ασθένειες. Η απελπισία λόγω των κλειστών συνόρων πρέπει να ήταν τόσο μεγάλη που την ώθησε να προσπαθήσει να αφαιρέσει τη ζωή της. Το ασθενοφόρο φτάνει με μια πολύ φιλική και ικανή ομάδα και την παίρνουν για το νοσοκομείο.

Είναι πια περασμένα μεσάνυχτα – οι κανονικές ώρες δουλειάς που έχω στη Γερμανία. Τώρα γράφω γρήγορα αυτή την αναφορά και πάω για ύπνο.

Η κατάσταση στους καταυλισμούς είναι απελπιστική – για όλους όσους ζουν εδώ και τα μικρά παιδιά τους – το σημερινό είναι απλώς ένα παράδειγμα. Δεν μπορούμε να αφήσουμε αυτούς τους πρόσφυγες να σαπίσουν εδώ, να τους ξεχάσουμε, να τους απελάσουμε. Διέφυγαν από ανυπόφορες συνθήκες, που προκλήθηκαν από δικτάτορες και τρομοκράτες, και τώρα έχουν κολλήσει σε μια παγίδα για την οποία είναι υπεύθυνοι οι δημοκρατικά εκλεγμένοι ηγέτες μας.

Προσπαθήστε να το χωρέσετε στο μυαλό σας!

ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ ΤΩΡΑ!

https://kollectnews.org/

Α.σ.Γ.: Αναδημοσιεύσαμε αυτό το κείμενο ως χαρακτηριστικό για τις συνθήκες ζωής των προσφύγων στην Ειδομένη. Τα επίσημα ΜΜΕ γενικώς μας παρουσιάζουν τη κατάσταση ναι μεν δύσκολη αλλά όχι και τόσο τραγική πια. Κάτι σαν ένα κάμπινγκ κάποιων που δεν καταλαβαίνουν και είναι έρμαια κάποιων επιτήδειων που τους χρησιμοποιούν για δικούς τους σκοπούς. Κατά τα άλλα η σωστή κατάληξη του άρθρου για μας θα ήταν ενάντια στους ιμπεριαλιστές που δημιοργούν τους δικτάτορες και τους τρομοκράτες, που επεμβαίνουν άμεσα βομβαρδίζοντας και κατακτώντας τις χώρες απ' όπου προέρχονται οι πρόσφυγες. Επιπλέον θα απαιτούσαμε από το ελληνικό κράτος να αναλάβει την υγειονομική περίθαλψη των ανθρώπων αυτών ως υποχρέωσή του.

Δεν υπάρχουν σχόλια: