29 Απρ 2016

ΓΑΛΛΙΑ: Όρθιοι μέσα στην νύχτα αλλά… και απέναντι στην γκρίζα ζώνη που την περιβάλλει!


Κορύφωση των απεργιακών και φοιτητικών κινητοποιήσεων αναμένονταν για τις 28/04/ σήμερα, ημέρα Πέμπτη στη Γαλλία.
Ο απολογισμός που θα γίνει στο τέλος της μέρας θα μας δείξει πόσο δίπλα στη μαύρη νύχτα της βαρβαρότητας (δυνατότητα να απασχολεί ο εργοδότης μέχρι 48 κάθε εβδομάδα τον νέο εργαζόμενο για 16 βδομάδες χωρίς να δίνει υπερωριακή αποζημίωση) έχει επιδράσει και η ομίχλη των παρεμβάσεων του πρωθυπουργού Βαλς από τα «πάνω» αλλά και το ξεπέρασμα των απεργιών και διαδηλώσεων από τα «κάτω» μέσω του «διαλόγου» των πλατειών. Ή δεν έχει επιδράσει…
Ο πρώτος κάνει τη… χάρη να παρατείνει για μερικούς μήνες τις υποτροφίες στους πτυχιούχους και να δώσει κάποια ψίχουλα στην υπερωριακή αμοιβή της εργασίας προκειμένου να γίνει αποδεκτό το «όλον» του αντεργατικού νόμου. Οι δεύτεροι προσπαθούν να εντάξουν τις επίμονες λαϊκές και νεολαιίστικες κινητοποιήσεις -πάνω από ένα μήνα τώρα- σε μία «νέα συναίνεση» κατά τα ισπανικά και ελληνικά πρότυπα των «αγανακτισμένων». Βέβαια το σύστημα στην μητροπολιτική ιμπεριαλιστική Γαλλία φρόντισε να τους «μαζέψει» πολύ πιο έγκαιρα από τη συνάντηση τους με τον… πραγματικό δρόμο στις 28 του Απρίλη, σήμερα…
Η φωτογραφία που συνοδεύει το κείμενο προέρχεται από τον Μαρτιάτικο κύκλο νεολαϊστικων κινητοποιήσεων. Δεν ξέρουμε ο νεολαίος με τα κόκκινα πόσο απηχεί πραγματικές –και σε τι έκταση- διεργασίες που γίνονται στο κίνημα, δηλαδή στην πραγματική αριστερά του δρόμου. Σίγουρα δεν θα είναι μόνος του, ελπίζουμε δηλαδή πως δεν θα είναι γιατί θα θέλαμε κάποια στιγμή- ποια θα είναι αυτή και πότε άγνωστο ακόμα- να μιλάμε για τα κινήματα που δεν νικούν μόνο με την αυτονόητη ύπαρξη τους «ανεξάρτητα από την κατάληξη τους». Πόσες φορές θα χρειαστεί να πούμε αυτή την έκφραση…
Ο προηγούμενος κύκλος της νεολαϊστικης έκρηξης πριν λίγα χρόνια έληξε πάντως όχι όπως θα την ήθελε το σύστημα που επανέρχεται το ίδιο επίμονα αν όχι πιο επίμονα. Γιατί οι αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών οξύνονται και η συντριβή των εργατικών δικαιωμάτων αποτελεί όρο –έστω προσωρινής- επιβίωσης για κάθε ιμπεριαλιστικό σχηματισμό.
Κι όλα αυτά απλά -φαίνεται απλά αλλά δεν είναι έτσι- τα παρακολουθεί ένας λαός στο μαλακό υπογάστριο της ευρωιμπεριαλιστικής εσχατιάς, στη δική του βδομάδα των παθών, όταν το βάζουν να διαλέξει ανάμεσα στη θανάτωση και.. στη θανάτωση.
Είναι σχεδόν σίγουρο πως το τέλος αυτού του φαινομενικά ατελεύτητου Γολγοθά δεν θα έρθει μόνο με τη συσσώρευση της νέας απελπισίας πάνω στην παλιά. Πως θα πρέπει και εδώ να πολλαπλασιαστούν οι νεαροί με τα κόκκινα, να αυξηθεί το ειδικό τους βάρος, να φωτογραφίζονται πιο πυκνά και επίμονα στις εκρήξεις του δρόμου. Εκρήξεις που θα πυροδοτηθούν-αναγκαίος αλλά όχι «ικανός» όρος- από την λιγότερη ή περισσότερη απελπισία….
… Αυξάνοντας όμως τις πιθανότητες αναζήτησης -σε πιο στερεή ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΗ βάση- της ελπίδας που κάποτε «αυτό το χρώμα» ενέπνεε…

Δ.Μ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: