13 Απρ 2016

Τα κλεισίματα εργοστασίων και οι απαντήσεις του εργατικού κινήματος

Η βιομηχανία ΦΑΓΕ ανακοίνωσε την αποχώρησή της από την αγορά του γάλακτος και προχωράει στο κλείσιμο του εργοστασίου στο Αμύνταιο Φλώρινας και την πώληση των κτιριακών και μηχανολογικών εγκαταστάσεων. Ακόμη ένα εργοστάσιο κλειστό και εργάτες στο δρόμο.
Το ερώτημα που προκύπτει από αυτή την εξέλιξη, που αποτελεί ακόμα έναν κρίκο σε μία ολόκληρη αλυσίδα αποβιομηχανοποίησης και καταστροφής πρώτα από όλα της ζωής των εργατών, είναι αν μπορούν να υπάρξουν απαντήσεις από την μεριά του κινήματος. Μέχρι τα σήμερα έχουν δοθεί διάφορες απαντήσεις από διάφορες πλευρές. Μία απάντηση είναι να πάρουν οι εργάτες τα κλειστά εργοστάσια και να τα δουλέψουν οι ίδιοι, ήδη λειτουργούν η ΒΙΟΜΕ και οι ΡΟΜΠΕΝ του ΞΥΛΟΥ. Μία άλλη απάντηση είναι η δημιουργία συνεταιρισμών ανέργων (ΚΟΙΝΣΕΠ) και ανάληψη επαγγελματικής δραστηριότητας είτε παραγωγικής είτε σε άλλο κλάδο. Από άλλους (ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τροτσκιστές) διατυπώνεται η «διεκδίκηση» για άμεση εθνικοποίηση των εργοστασίων που κλείνουν με ταυτόχρονη εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος για να μπορούν να χρηματοδοτούνται τα εργοστάσια , και κρατικές παραγγελίες για να μπορούν να δουλεύουν.
Έχει σημασία να δούμε πως διαμορφώνονται τα δεδομένα και πάνω σε αυτά να οικοδομηθεί μία ταξική – πολιτική απάντηση από τη μεριά του κινήματος.
Το κεφάλαιο, στην κρίση αναπαραγωγής του που αδυνατεί να ξεπεράσει, καθώς το ζήτημα δεν είναι στενά οικονομικό, απαντάει με μεγαλύτερη ένταση της επίθεσης στους εργαζόμενους, η οποία μάλιστα διευρύνεται και σε μεγάλα τμήματα των μεσοστρωμάτων, με αποτέλεσμα να συρρικνώνεται ακόμα περισσότερο η αγορά και να επιτείνει την κρίση. Το κεφάλαιο, τόσο διεθνώς όσο και στην χώρα μας, δεν επιζητάει το κέρδος από την παραγωγή αλλά από τα χρηματοπιστωτικά προϊόντα. Στη διαδικασία των επενδύσεων μπαίνει μόνο όταν έχει εχέγγυα για μακροπρόσθεσμη και μεγάλη κερδοφορία με υποταγμένο το εργατικό δυναμικό. Την πολιτική του κεφαλαίου την φορτώνονται στις πλάτες τους η εργατική τάξη και όλοι οι εργαζόμενοι συνολικά, καθώς βυθίζεται το επίπεδο της ζωής τους και αυτό κρατάει για χρόνια.
Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, μία μόνο πραγματική απάντηση υπάρχει, της επανάστασης και της ανατροπής αυτού του βάρβαρου εκμεταλλευτικού συστήματος για την οικοδόμηση μίας νέας κοινωνίας. Η σημασία αυτή της απάντησης, για όσους την υιοθετούν πραγματικά και όχι στα λόγια, κατευθύνει και την δράση τους στα πλαίσια του εργατικού – λαϊκού κινήματος. Και  φυσικά δεν εννοούμε έναν «επαναστατικό λόγο» που δεν έχει να προσφέρει τίποτα στους εργάτες και τους εργαζόμενους γενικά, αλλά μία πολιτική κατεύθυνση που από την μία θα υπερασπίζεται το επίπεδο ζωής των εργαζόμενων και από την άλλη θα συγκροτεί τους ιδεολογικούς-πολιτικούς κι οργανωτικούς όρους ανάπτυξης του κινήματος στο επίπεδο που απαιτεί η εποχή μας.
Στον αντίποδα, κινούνται κάποιες απόψεις οι οποίες αναζητούν «χειροπιαστά αποτελέσματα» και δεν θέλουν να περιμένουν ως τη «δευτέρα παρουσία» αλλά εδώ και τώρα οι εργάτες να βρουν δουλειά και μεροκάματο. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι το ζήτημα να μην βουλιάξει στην κόλαση της ανεργίας ο κόσμος της δουλειάς είναι ζωτικής σημασίας και κρίσιμο μέτωπο πάλης απέναντι στο κεφάλαιο και τις κυβερνήσεις του. Είναι ζήτημα διεκδίκησης η ανεργία να μην ισοδυναμεί με εξαθλίωση σε όλα τα επίπεδα της ζωής των εργαζόμενων. Επίδομα ανεργίας που να καλύπτει το κόστος της ζωής, πλήρη και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, καθολική πρόσβαση των ανέργων σε όλα τα δικαιώματα. Είναι φανερό ότι αυτή η πολιτική κατεύθυνση έχει την «αδυναμία» ότι δεν…τρώγεται. Αλλά, αλήθεια, ποια κατεύθυνση μπορεί να έχει «χειροπιαστά» αποτελέσματα που θα αντιστρέψουν την κατάσταση μετά το κλείσιμο ενός εργοστασίου ή μίας επιχείρησης; Μήπως οι εθνικοποιήσεις που προβάλλουν όλο και πιο έντονα οι χώροι της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των τροτσκιστών; Ούτε οι ίδιοι οι εμπνευστές αυτών των προτάσεων δεν πιστεύουν κάτι τέτοιο, όσο και αν προσπαθούν να τις παρουσιάσουν σαν «ολοκληρωμένη» απάντηση. Και εδώ δεν μιλάμε για το περιεχόμενο αυτών των προτάσεων, οι οποίες σε κάποιες περιόδους και κάτω από συγκεκριμένες περιστάσεις μπορούν να γίνουν και από τις ίδιες τις δυνάμεις του συστήματος -μην ξεχνάμε ότι και στην χώρα μας, έχουν γίνει κρατικοποιήσεις τόσο από τον Κ. Καραμανλή, στην περίοδο της μεταπολίτευσης όσο και τον Α. Παπανδρέου, την δεκαετία του ’80, «κοινωνικοποιήσεις» τις έλεγε τότε το ΠΑΣΟΚ. Αναφερόμαστε στις προϋποθέσεις που απαιτούνται και κυρίως ποιος θα είναι ο φορέας μίας πολιτικής εθνικοποιήσεων.
Ας εξετάσουμε όμως την πιο «άμεση» απάντηση, αυτή της συνεταιριστικής μορφής και της λειτουργίας ενός εργοστασίου ή μίας επιχείρησης από τους πρώην εργαζόμενους ή άλλους ανέργους. Η συνεταιριστική μορφή έχει ήδη βρεθεί με την μορφή των ΚΟΙΝΣΕΠ (Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση) με νόμο του ΠΑΣΟΚ από το 2011 στα πλαίσια της «κοινωνικής οικονομίας» και μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για «παραγωγικούς σκοπούς». Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ με δήλωση του υφυπουργού Οικονομίας, Ανάπτυξης και Τουρισμού, Αλέξη Χαρίτση, σε ημερίδα για την Κοινωνική Οικονομία, τον Δεκέμβρη του 2015, λέει ότι «η κυβέρνηση σχεδιάζει την αξιοποίηση του παραγωγικού δυναμικού πτωχευμένων ή εγκαταλειμμένων παραγωγικών μονάδων και την παραχώρησή τους σε συνεταιρισμούς εργαζομένων στις επιχειρήσεις αυτές ή άλλων ανέργων». Και συνεχίζει λέγοντας ότι: «Πολλές από αυτές τις επιχειρήσεις έχουν εγκαταλειφθεί από τους ιδιοκτήτες ή τους μετόχους τους και, παρά τις δυνατότητες ανάπτυξής τους, δεν ενδιαφέρουν κανέναν εκτός από τους εργαζόμενους που χρειάζονται να εργαστούν και να ζήσουν τις οικογένειές τους. Είναι ένα εγχείρημα στο οποίο όλοι μας, στον τομέα ευθύνης του και βάσει της τεχνογνωσίας κάθε υπουργείου, θα πρέπει να συνδράμουμε σε επίπεδο σχεδιασμού και υλοποίησης». Οι πολιτικές δυνάμεις του συστήματος «φροντίζουν» για τα θύματα της βάρβαρης πολιτικής τους, είναι αυτό που λέει ο λαός «να σε κάψω Γιάννη, να σε αλείψω λάδι».
Οι συνεταιρισμοί έχουν επαγγελματικά- επιχειρηματικά χαρακτηριστικά, ανεξάρτητα από τις διαθέσεις των μελών τους και το είδος της διεύθυνσης (π.χ. συλλογικής). Η συμφωνία συμμετοχής του καθενός έχει στην βάση της τον βιοπορισμό μέσα από την παραγωγή και την πώληση προϊόντων, μία επιλογή που μπορεί και κάνει ο καθένας για να ζήσει αυτός και η οικογένειά του. Από την άποψη αυτή, αυτή η επιλογή δεν μπορεί να βαφτίζεται από κάποιους σαν «απελευθέρωση της εργατικής τάξης από τα αφεντικά», καθώς δεν αποτελεί παρά μία διαδικασία που μπορεί να λειτουργήσει «συμπληρωματικά» στα πλαίσια του συστήματος, όπως και το ίδιο αποδέχεται. Γι αυτό στην ΕΕ, η «κοινωνική οικονομία» καλύπτει, ανάλογα τη χώρα, ένα 10%- 15% της καπιταλιστικής οικονομίας. «Οι εργάτες ξέρουν και μπορούν καλύτερα χωρίς αφεντικά» ακούμε από κάποιους. Το ξέρουμε, απαντάμε, και για αυτό παλεύουμε για την ανατροπή του συστήματος και την οικοδόμηση μίας νέας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, με τους εργάτες και τον λαό αφέντες στον τόπο και κόπο τους.
Είναι σημαντικό να τεθούν και κάποια ερωτήματα τα οποία προκύπτουν ή θα προκύψουν στην πράξη τέτοιων εγχειρημάτων. 1) Σήμερα, μέσα στη φτώχεια και την εξαθλίωση που έχουν επιβληθεί στο λαό, πόσο μπορεί να επιβιώσει ένας τέτοιος συνεταιρισμός; Και εδώ δεν μιλάμε –εκτός και αν περί αυτού πρόκειται- για πώληση σε έναν μικρό κύκλο «αλληλέγγυας αγοράς» αλλά για μία «κανονική» παραγωγή και διακίνηση προϊόντων που να μπορεί να θρέψει τους εργαζόμενους και τις οικογένειές τους. 2) Οι εργάτες και όλοι οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα διεκδικούν και παλεύουν να μην μειωθούν οι μισθοί και τα μεροκάματα. Στους συνεταιρισμούς τι θα κάνουν; Θα αποδεχθούν τους νόμους της αγοράς; 3) Σε συνδυασμό με τα δύο προηγούμενα ερωτήματα, πόση υπεραξία (απλήρωτο χρόνο εργασίας) πρέπει να αποσπάσουν οι συμμετέχοντες σε έναν συνεταιρισμό από τους εαυτούς τους, για να μπορέσει να προχωρήσει η παραγωγική διαδικασία και η πώληση των προϊόντων; Καθώς το τελικό προϊόν δεν είναι ένα «εργατικό» προϊόν αλλά ένα εμπόρευμα μέσα σε μία καπιταλιστική αγορά. Δυστυχώς το εμπόρευμα δεν αλλάζει χαρακτήρα επειδή το παράγουν και το διακινούν εργάτες «χωρίς αφεντικά». Εδώ νομίζουμε ότι ταιριάζει απόλυτα αυτό που είχε γράψει ο Φρ. Ένγκελς: «Το κέρδος του κεφαλαίου βγαίνει στο ακέραιο με την μείωση στον κανονικό μισθό της εργασίας και έτσι μπορεί ολόκληρη η υπεραξία να χαρίζεται στον αγοραστή. Αυτό είναι το μυστικό της καταπληκτικής φτήνιας των περισσότερων γερμανικών ειδών εξαγωγής» (Για το ζήτημα της κατοικίας). Έτσι, λοιπόν, τα προϊόντα αυτών των συνεταιρισμών, για να είναι «ανταγωνιστικά», θα πρέπει να χαρίσουν στον αγοραστή ολόκληρο τον απλήρωτο χρόνο εργασίας των εργατών και «φυσικά» να μειωθεί και ο εργατικός μισθός που θα αντιστοιχούσε σε αυτή την εργασία. Κατά την γνώμη μας, όσο η εργατική δύναμη παραμένει, στα πλαίσια του εκμεταλλευτικού συστήματος, ένα εμπόρευμα και όσο παράγει εμπορεύματα με ανταλλακτική αξία και όχι αξία χρήσης, τόσο είναι δεμένη με χίλια νήματα με το καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και διανομής, ανεξάρτητα εάν είναι μία «κλασσική» ή «εναλλακτική» επιχείρηση, εργοστάσιο κλ.π.
Το σχέδιο για την ανατροπή του συστήματος από τα «μέσα», οργανώνοντας μία συνεταιριστική πλημμυρίδα που θα πνίξει τον καπιταλισμό, μπορεί να έχει μία «ευγένεια» -απέναντι στο σύστημα – αλλά διαπνέεται από την ίδια ουτοπία των πρώτων προσπαθειών των εργατών να απαλλαγούν από τα δεσμά τους, καθώς δεν λύνει δύο βασικά ζητήματα και ένα τρίτο για μία χώρα όπως η δική μας. Το ζήτημα της εξουσίας, το ζήτημα της ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και την κατάκτηση της ανεξαρτησίας από τους ιμπεριαλιστές επικυρίαρχους.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/

10 σχόλια:

πανθηρας κοκκινος είπε...

....σύντροφοι χωρίς να συμφωνώ ότι "νησίδες" μέσα στην καπιταλιστική παραγωγή και αγορά μπορεί να λύσει το πρόβλημα το κλείσιμο εργοστασίων και της ανεργίας αλλά και η θέση σας ότι πρέπει να παλέψουμε για επιδόματα ανεργίας, υπεράσπιση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων με βρίσκει αντίθετο. Η πρόσπαθεια για αυτοοργάνωση και αυτοδιαχείρηση είναι σημεία που μπορεί να βάλει σε κίνηση την τάξη για την απελευθερωση της. Αν νομίζετε ότι θα αποτύχουν αυτά τα εγχειρήματα (δεν είναι σίγουρο) αλλά τόσο είναι και η αναποτελεσματικότητα και τα αδιέξοδα μιας απεργίας....
Αφήνουμε χίλια λουλούδια να ανθίσουν...μέχρι να παράγουμε αξίες χρήσης και όχι εμπορεύματα ας προσπαθήσουμε να....ζήσουμε...

Υ.Γ. στην άλλη κοινωνία που παλεύετε θα παράγουμε αξίες χρήσης ή εμπορεύματα ; Θα καταργηθεί το σύστημα μισθωτής εργασίας ;

Ανώνυμος είπε...

Το γεγονός ότι βάζεις σε αντιπαράθεση την αυτοοργάνωση-αυτοδιεύθυνση με την οποία μπορούν να ...ζήσουν αλλά και να απελευθερωθούν (!!!) οι εργαζόμενοι με την αναποτελεσματικότητα μιάς απεργίας δείχνει το βάθος του προβλήματος.

Στην σοσιαλιστική οικοδόμηση όσο δεν βαθαίνουν οι σοσιαλιστικές σχέσεις παραγωγής και διανομής και όσο η εργατική τάξη δεν είναι στο προσκήνιο της πολιτικής - κοινωνικής - οικονομικής ζωής τόσο θα μεγαλώνει ο κίνδυνος της καπιταλιστικής παλινόρθωσης.

ΓΑ

Αντίσταση στις γειτονιές είπε...

Κατά ένα μέρος (η εργατική τάξη) ρίχνεται σε δογματικούς πειραματισμούς, σε τράπεζες ανταλλαγών και σε εργατικούς συνεταιρισμούς, δηλαδή σ’ ένα κίνημα όπου παραιτείται από την ιδέα να ανατρέψει τον παλιό κόσμο με το σύνολο των δικών του μεγάλων μέσων και προσπαθεί να πραγματοποιήσει την απολύτρωσή του πίσω από την πλάτη της κοινωνίας, με ιδιωτικό τρόπο, μέσα στους περιορισμένους όρους ύπαρξής του και που γι' αυτό αναγκαστικά αποτυχαίνει.

Αυτή η φράση εξηγεί τη στάση μας απέναντι σε διάφορα αυτοδιαχειριζόμενα εγχειρήματα. Εγχειρήματα που δεν είναι καθόλου καινούργια για το εργατικό κίνημα και ανθούν ακριβώς σε περιόδους πλήρους αποσυγκρότησης της τάξης και όπου η υπεράσπιση και διεκδίκηση δικαιωμάτων από το κράτος, από το κεφάλαιο, μοιάζει στη συνείδηση των εργατών ως κάτι ακατόρθωτο και μάταιο. Οπότε τι απομένει η αναζήτηση λύσεων που ως ένα βαθμό μόνο λύνουν το πρόβλημα της επιβίωσης των εργατών ενός εργοστασίου. Και όχι όλων ενός μέρους μόνο. Αυτοσυντήρηση και πάνε περίπατο κατακτήσεις, ασφάλιση και κάθε άλλο δικαίωμα. Μια αυτοσυντήρηση που έχει όρια τα οποία τα θέτει το κράτος στο οποίο αναγκαστικά για την κατοχύρωσή τους καταφεύφουν κατά κανόνα οι εργάτες που επιλέγουν αυτό το δρόμο. Άπειρη είναι η εμπειρία μας από αυτά τα ζητήματα και για το τι τελικά αποδείχτηκε αποτελεσματικό. Όταν το εργατικό κίνημα ήταν δυνατό ανάγκασε το σύστημα να βρει λύσεις ακόμη και στο ζήτημα της ανεργίας. Άφθονα και τα σύγχρονα τέτοια εγχειρήματα στη χώρα μας και διεθνώς, ποιο από αυτά αποδείχτηκε τελικά επιτυχημένο; Αν και έχει σημασία τελικά το να προσδιορίζει κανείς τι θεωρεί πετυχημένο αλλά και τους τελικούς στόχους που καθορίζουν και τους δρόμους επίτευξής τους.
Το όχι στις νησίδες δε συμβαδίζει με το ναι στη αναποτελεσματικότητα των αγώνων. Αλλά μάλλον πρέπει να προσδιορίσουμε ακόμη και το τι εννοεί κανείς με τον όρο "αγώνας".

Εμείς την αλληλεγγύη μας ακόμη και σε τέτοιου είδους μορφές δεν την έχουμε αρνηθεί, αυτό όμως δεν θα εμποδίσει να πούμε την άποψή μας γι' αυτές. Είναι μορφές που βγάζου το κράτος από τις υποχρεώσεις του, που ακυρώνουν την ουσία της ταξικής πάλης και τελικά οδηγούν τους εργάτες να "λύνουν" το πρόβλημά του βάζοντας το χέρι στη τσέπη τους. "Αυτοδιαχείριση" αρκετά βολική για κράτος και κεφάλαιο και για όσο καιρό του χρειάζεται.

Για να γίνει κατανοητό πόσο νέα είναι αυτή η συζήτηση το αρχικό απόσπασμα είναι τσιτάτο του Μαρξ από το "Η 18η Μπρυμαιρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη".

Ανώνυμος είπε...

H δύσκολη συζήτηση είναι το είναι οι "νησίδες". Έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον πχ ότι πρόσφατα ο σ ΠΠ, αδικώντας τον εαυτό του, χρέωσε την άποψη των "νησίδων" σαν στρατηγική μετασχηματισμού, σε όσους εντός ΛΑΕ ανεβάζουν το θέμα της άρνησης των "σταδίων". Μια κακή αντίδραση του σ ΠΠ από θέσεις σοβιετικού μαρξισμού. Ειδικά από έναν άνθρωπο επηρεασμένο από τον Ισβάν Μέσαρος και τον Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα, σημαντικούς μαρξιστές του καιρού μας.

Μια άλλη δύσκολη συζήτηση είναι ότι η αυτοδιαχείριση σαν αντιηγεμονική και όχι ηγεμονική πρακτική, που δεν είναι δηλ στρατηγική για τον σοσιαλισμό αλλά συλλογικής διαπαιδαγώγησης προς τον σοσιαλισμό, με τις αξίες του κλπ, προφανώς δεν "πετυχαίνει" από μόνη της αλλά μόνο εντός μια πορείας μετασχηματισμού και ρήξης. Η οποία προφανώς έχει προϋποθέσεις ΚΡΑΤΙΚΗΣ στήριξης στην αυτοδιαχείριση (κυβερνητικής-νομοθετικής-πιστωτικής).

Εδώ όμως η κουβέντα αρχίζει να γίνεται ακόμα δυσκολότερη και τα ιδεολογήματα του σοβιετικού μαρξισμού αρχίζουν να πετάνε και ... αντικρατικές κορώνες για να κρύψουν τον ρεφορμιστικό και καπιταλιστικό τους χαρακτήρα. Θα σου πουν πως αυτά είναι ρεφορμιστικά γιατί τα έλεγε ο ΣΥΡΙΖΑ και δεν τα έκανε. Επίσης ακόμα χειρότερα, και εκεί είναι που η πολιτική γραμμή πίσω από το άρθρο χρεωκοπεί οριστικά, μπορεί να σου πουν πως ο ΣΥΡΙΖΑ τα ... έκανε. Και να το πάνε και ακόμα παραπέρα, πως έχει ήδη γίνει στην ΕΕ σε επίπεδο 10-15 %. !!!!

Δεν θα σου πουν ότι τα έκανε όμως η Μπολιβαριανή κυβέρνηση της Μπολιβαριανής Επανάστασης στην καπιταλιστική Βενεζουέλα.Και ότι "πέτυχαν". Οπότε επιστρέφουμε στην πρώτη δύσκολη κουβέντα. Τι είναι "πέτυχαν" ? Τι είναι "νησίδες", τι είναι αντιηγεμονική και όχι ηγεμονική πρακτική ?

"Πέτυχαν" λοιπόν είναι ότι οργάνωσαν κομμάτια της παραγωγής και αναπαραγωγής, αλλιώς, με τις αξίες χρήσης μπροστά και όχι τις ανταλλακτικές, με άλλες σχέσεις με την κοινότητα και την λαική εξουσία. Αντιηγεμονικές πρακτικές σημαίνει πως μέχρι εκεί θα πετύχαιναν, δεν αρκεί αυτό σαν δρόμος για την εργατική εξουσία (δικτατορία του προλεταριάτου) και την κοινωνικοποίηση της παραγωγής, της διανομής, της γνώσης. Μαζί με το συνολικό πισογύρισμα θα πισογύριζαν και αυτές.

Κώστας

Ανώνυμος είπε...

Θα μπορούσε ο Κώστας να μας πει πιο αναλυτικά που ακριβώς πέτυχε η Μπολιβαριανή "επανάσταση" στη Βενεζουέλα;
Και λίγο ακόμη πιο αναλυτικά γιατί η μετατροπή των εργαζόμενων σε μια επιχείρηση σε επιχειρηματίες, με συγκεκριμένη δομή και οργάνωση που τους επιβάλεται λόγω του γενικότερου καπιταλιστικού περιβάλοντος, με εμπορικό (και όχι αναταλλακτικό) προσανατολισμό προς τη λεγόμενη αλληλέγγυα οικονομία (χωρίς βέβαια να αποκλείεται και η άλλη αν δοθεί η δυνατότητα και η ευκαιρία) είναι πρακτική συλλογικής διαπαιδαγώγησης προς τον σοσιαλισμό; Ποιο ακριβώς εγχείρημα "αυτοδιαχείρισης" λειτούργησε έτσι ώστε να συμβάλει στη συνολική συγκρότηση της εργατικής τάξης ώστε και να διεκδικήσει και να στραφεί προς το στόχο της ανατροπής;
Με τις αξίες χρήσεις μπροστά και όχι τις ανταλλακτικές! Δηλαδή τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Με ποια ακριβώς κοινότητα και λαϊκή εξουσία απέκτησαν σχέσεις; Σε ποιο σύστημα;

Αυτά τα ολίγα ηγεμονικά(;;;) ερωτήματα αναμένοντας αντιηγεμονικές(;;;) απαντήσεις!
Από έναν σοβιετικό μαρξιστή προς έναν ....τι ακριβώς μαρξιστή;

Ανώνυμος είπε...

είπαμε, στην Βενεζουέλα, τι λεπτομέρειες θες δηλ ? Ονόματα επιχειρήσεων ? Γκούγλαρε.

ποια λαική εξουσία ? Οι κομμούνες στις γειτονίες της Βενεζουέλας που σε ανοιχτή γραμμή με τις καταλλειμένες επειχειρήσεις κανόνιζαν τα της παραγωγής, διανομής και κατανάλωσης σύμφωνα με τις ανάγκες τους, και με την επιδότηση από τα τεράστια, τότε, συναλλαγματικά αποθέματα.

ποιο εγχείρημα αυτοδιαχείρισης έπεισε την εργατική τάξη να στραφεί στην ανατροπή ? δεν είναι δουλειά κανενός εγχειρήματος αυτοδιαχείρισης αυτή, απαντάς στο αν η αυτοδιαχείριση είναι ηγεμονική και όχι αντιηγεμονική.

γιατί είναι πρακτική συλλογικής διαπαιδαγώγησης στον σοσιαλισμό ?

για το βασικό σώμα αναλύσεων και πρακτικών του σοβιετικού μαρξισμού και τον ρόλο του στην πολιτική ταξική 2 λόγια. Γενικά σοβιετικός μαρξισμός είναι αυτός που θέλει να πάρει τον καπιταλισμό (το κράτος ή έστω τον μη κατασταλτικό του τομέα, την επιστήμη, τις σχέσεις διεύθυνσης-εκτέλεσης, πολιτικής -λαού και εργατικής τάξης) και να επιταχύνει την δοσμένη από τα πράγματα και την εξέλιξη διαδοχή του καπιταλισμού από έναν δήθεν άλλο τρόπο παραγωγής τον σοσιαλιστικό, που και αυτός θα ωριμάσει, πετώντας τάπες στο βαρέλι, και θα γίνει κομμουνιστικός. Επαναστατικός μαρξισμός είναι αυτός που αποκαθιστά την κεντρικότητα της ταξικής πάλης, της ενδεχομενικότητας της ιστορίας η οποία δεν έχει υποκείμενο αλλά υποκειμενικές ταξικές επιλογές, που αποκαθιστά την ενότητα της επιστήμης και της φιλοσοφίας του μαρξισμού, που ωθεί σε μια άλλη πρακτική της πολιτικής με πρωταγωνιστικό τον ρόλο της ταξικής πάλης και άρα και της τάξης, και του κάθε ταξικού πολιτικού υποκειμενισμού και όχι με πρωταγωνιστικό τον ρόλο της τάξης και συνεπώς της ταξικής πάλης σύμφωνα με έναν θεωρητικό ανθρωπισμό που λέει πως η αστική τάξη "θέλει" και κάνει κάποια πράγματα, η εργατική τάξη πρέπει να θελήσει άλλα πράγματα, με την σειρά της και να τα κάνει .

Κώστας

Ανώνυμος είπε...

και για όποιον δεν κατάλαβε ο ...Κώστας στην κορυφή της πυραμίδας των "σοβιετικών μαρξιστών" τοποθετεί τον Λένιν μόνο που το λέει ...περιγραφικά.

Οι ιδεολογικοί απόγονοι της Β' Διεθνούς δεν θα συγχωρήσουν ποτέ στον "βολονταριστή" Λένιν την διάσπαση της "ενότητας" ενός ακαδημαϊκού-αποστεωμένου μαρξισμού που είχαν ράψει στα μέτρα τους.

Και κάτι περί της θεωρητικής μπούρδας του ...Κώστα για το ποιός "θέλει" και και ποιός "πρέπει να θελήσει".
Η αστική τάξη αυτά που θέλει τα πραγματοποιεί στο έδαφος της κυριαρχίας της στο πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικό πεδίο, οι εργαζόμενοι αυτά που θέλουν για να τα καταχτήσουν πρέπει να συγκρουστούν με τους δυνάστες τους.
Έχει κάποια διαφορά.

ΓΑ

Ανώνυμος είπε...

ΓΑ δεν κατάλαβες τίποτα η αστική τάξη δεν "θέλει" τίποτα, έχει ταξικές πρωτεραιότητες εντός της ταξικής πάλης και εξαιτίας της. Έχει ταξικές πρωτεραιότητες με όρους δομικού καθορισμού και όχι επιλογής. Αν η αστική τάξη "θέλει" πάει να πει ότι μπορεί να "θέλει" και κάτι άλλο, και αυτό, ο θεωρητικός ανθρωπισμός-αριστερισμός, η απογείωση από την ταξική πάλη στην βούλησιαρχία είναι η φιλοσοφική βάση του ρεφορμισμού Β Διεθνούς και μεταλενινιστικής Γ Διεθνούς που συμφωνούσαν πως η επανάσταση είναι μια εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων και το κράτος ένα εργαλείο που θα το πάρουμε από την αστική τάξη. Η λενινιστική τομή που έγινε πληρέστερα αντιληπτή από τον επαναστατικό μαρξισμό στις δεκαετίες που ακολούθησαν, αποκατέστησε την κεντρικότητα της ταξικής πάλης που είναι πάντα κυρίαρχα πολιτική παρά τον καθορισμό σε τελευταία ανάλυση από την οικονομία. ¨Όταν λοιπόν ο Λένιν τον Απρίλη συγκρούστηκε με τους υπόλοιπους Μπολσεβίκους, και τον Στάλιν, προφανώς, το έκανε στην βάση της ανάλυσης της συγκυρίας με τους πολλαπλούς επικαθορισμούς των επιπέδων απέναντι στον ιστορικισμό, τον οικονομισμό, τον αριστερισμό και τον ρεφορμισμό.

Προσπάθησε όμως να καταλάβεις την διαφορά θεωρητικής αφαίρεσης σε μια κουβέντα και μην απαντάς ότι η αστική τάξη είναι κακή. Προτείνω να της κρατήσουμε μούτρα, αν δεν την πείσουμε να γίνει καλή.

ο Λένιν προφανώς λοιπόν είναι στην κορυφή της πυραμίδας του επαναστατικού μαρξισμού

Κώστας

Ανώνυμος είπε...

καλές οι "τρίπλες' αλλά από τις πολλές στροφές ζαλιζεσαι στο τέλος...

Για ποιά ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων που θα φέρουν τον σοσιαλισμό μας κατηγορείς ; για ποιά βουλησιαρχία ;
ότι νάναι !

εσύ ένας οπαδός του "αντικειμενικά κανονικού" που έχεις στηρίξει διαχρονικά κάθε "κανονικότητα" εντός συστήματος και την βαπτίζεις "μαρξισμό" και μάλιστα "επαναστατικό".

Ο Λένιν με τις θέσεις του Απρίλη οδήγησε την επανάσταση στον Οκτώβρη. Αλλά μάλλον η "αφαιρετική" αναφορά σου δεν έγινε αντιληπτή από μας εμάς τους ακατάρτιστους οπαδούς του "σοβιετικού μαρξισμού".
ΓΑ

Ανώνυμος είπε...

ο Λένιν με τις Θέσεις του Απρίλη οδήγησε στην επανάσταση του Οκτώβρη

ας μείνουμε σε αυτό που συμφωνούμε

Κώστας