12 Απρ 2016

Πρόσφυγες και ...ρεαλισμός. Με αφορμή μια συζήτηση στο περιθώριο της πορείας του Σαββάτου στο Πειραιά

Ρεαλισμό λοιπόν «πασπαλισμένο» με αρκετές δόσεις φιλανθρωπίας! Αυτό έχουν να προτείνουν τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ πλέον. Ρ-Ε-Α-Λ-Ι-Σ-Μ-Ο!

Ευχαριστούμε… «σύντροφοι» - δε θα πάρουμε!!!

Στην πορεία που έγινε το Σάββατο από μέλη οργανώσεων και συλλογικοτήτων στον Πειραιά με στόχο την πολιτική στήριξη των προσφύγων - μεταναστών πήγα να δώσω ένα κείμενο της Λαϊκής Αντίστασης στους συναδέλφους στο πρόχειρο ιατρείο που έχει στηθεί στην πύλη Ε1 του λιμανιού προκειμένου να τους ενημερώσω για την κίνηση μας. Με αφορμή λοιπόν τη σύντομη συζήτηση που προέκυψε με έναν εθελοντή γιατρό μέλος του ΣΥΡΙΖΑ και μέλος της Παμπειραϊκής Ένωσης (συλλογικότητα του Πειραιά που δημιουργήθηκε στα χρόνια του μνημονίου) παραθέτω τους παρακάτω προβληματισμούς:
Ήταν έκδηλη η απροθυμία των συναδέλφων να συζητήσουν πολιτικά για το θέμα επικαλούμενοι πολλή δουλειά. Εκείνη τη στιγμή βέβαια δεν είχαν κάποιο ασθενή στο ιατρείο. Εντάξει το απολιτίκ και το ακομμάτιστο πλασάρεται γενικώς αλλά πραγματικά η απορία μου είναι σε ποιο σημείο μπορεί να φτάνει αυτό; Είναι δυνατόν να βοηθάς πρόσφυγες και μετανάστες ξεριζωμένους λόγω πολέμου ή οικονομικών μαρασμών που επιβάλει η Δύση και οι άλλες ιμπεριαλιστικές χώρες (βλ. Ρωσία) και να μην θέλεις να συζητήσεις πολιτικά; Και αυτό αφορά πολλούς συναδέλφους που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν αναμειχθεί και βοηθάνε στα διάφορα κοινωνικά ιατρεία στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Αυτός ο ανθρωπισμός που φτάνει μέχρι την κλινική εξέταση, το φάρμακο, την ένεση και σταματά εκεί τη στιγμή που η διάγνωση είναι ότι φταίει το σύστημα, η κακουχία, οι κακές συνθήκες, ο υποσιτισμός, με ξεπερνάει. Όταν προτείνει κανείς να γίνει κάτι σε μορφή κινητοποίησης η απάντηση είναι «α εγώ είμαι εδώ για να παρέχω τις ιατρικές μου υπηρεσίες, δεν ασχολούμαι με τα πολιτικά»; Και επειδή θεωρώ ότι έγινε αντιληπτό αυτό που θέλω να πω, να σημειώσω ότι δεν αφορά όλους τους συναδέλφους, γιατί στην πορεία όλων αυτών των ετών μίλησα με πολλούς γιατρούς που παρείχαν τις υπηρεσίες τους που εξέφραζαν πολιτικό λόγο, όπως επίσης και την αγωνία τους για να υπάρξουν κινητοποιήσεις διεκδίκησης για την πλειοψηφία του λαού.
Βέβαια αυτό ενισχύεται και από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ που λίγο έως πολύ μας λέει ότι μας θέλει στην υπηρεσία της (εθελοντές πάσης φύσεως και γιατρούς) αλλά όχι και να έχουμε πολιτική άποψη. Αυτό δηλώνει και η στάση της τις τελευταίες μέρες που προσπαθεί να δημιουργήσει κλίμα εναντίον των αλληλέγγυων. (Χωρίς να σημαίνει ότι συμφωνώ με τις αμφιβόλου προθέσεων «κυβερνητικές» ΜΚΟ που κινούνται στην Ειδομένη). Που προσπαθεί να πείσει ότι όποιος μιλά στους πρόσφυγες για το τι μπορούν να διεκδικήσουν (ελεύθερη διέλευση σε άλλες χώρες ή ανθρώπινες συνθήκες σε χώρους πραγματικής φιλοξενίας που θα έχουν τη δυνατότητα επαφής με τον ντόπιο πληθυσμό, δικαιώματα τύπου άσυλο ακόμα και να μην είναι Σύριοι, περίθαλψη, δουλειά) κρίνεται ύποπτος και λειτουργεί ενάντια στη χώρα. Όποιος πάει να αντισταθεί στην κατάπτυστη συμφωνία Ε.Ε. και Τουρκίας για την επαναπροώθηση των μεταναστών (κάποιες εκατοντάδες μετανάστες οδηγήθηκαν ήδη σε φυλακές της Τουρκίας) υπονομεύει την προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ «να διευθετήσει» στα πλαίσια της «νομιμότητας» το μεταναστευτικό.
Αυτή η άποψη εκφράστηκε με τον πιο περίτρανο τρόπο και από μέλος της Παμπειραϊκής ο οποίος εμμέσως πλην σαφώς μου δήλωσε ότι θα πρέπει να γίνει διαχωρισμός των μεταναστών σε «νόμιμους» και σε «παράνομους» (άραγε σε τι διαφέρει η άποψη του από τη συστημική που εκφράζεται από ΠΑΣΟΚΟ-ΝΔ- ΠΟΤΑΜΙσιους «ανθρωπιστές» που μιλάν για λαθραίους ανθρώπους;) Δηλαδή ένας γιατρός, που περιθάλπει κάποιον Αφγανό ή Ιρακινό, που του έχει περιγράψει τις κακουχίες που έχει βιώσει στα δέκα και πλέον χρόνια πολέμου, πρέπει να τον πείσει να δεχτεί την απέλασή του επειδή δεν προέρχεται από την πρόσφατα από πενταετίας εμπόλεμη ζώνη της Συρίας; Επίσης ο συγκεκριμένος συνάδελφος Συριζαίος εκτιμούσε ότι θα πρέπει οι άνθρωποι αυτοί να μεταφερθούν σε δομές. Αυτές που ορίζει το κράτος. Δηλαδή σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, γιατί τέτοια είναι όπως και να τα λέμε. Δεν αμφισβητώ ότι θα πρέπει να υπάρξει κάποιου είδους οργάνωση αλλά πάντα σεβόμενη τα δικαιώματα αυτών των ανθρώπων. Και αν αυτοί οι άνθρωποι (πρόσφυγες- μετανάστες) θέλουν να μείνουν στον τόπο μας για όσο καιρό χρειαστεί έχουν δικαίωμα να μείνουν με ανθρώπινους όρους. Δηλαδή σε δομές που να είναι ενταγμένες στην κοινωνία και να έχουν τη δυνατότητα να ζήσουν μια κανονική ζωή. Και αν αρχίσουν να διαμαρτύρονται διάφοροι «μα πως η Ελλάδα που δεν έχει να ταΐσει τα παιδιά της θα ταΐσει και άλλους;» ναι μια χαρά μπορούν να τραφούν και να ζήσουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι. (Αυτό απέδειξε η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη του ελληνικού λαού όλου του τελευταίου διαστήματος, αυτό θα πει πραγματική αριστερή σκοπιά στα πράγματα). Εκτός αν θέλεις να προσαρμοστείς στις επιταγές των ισχυρών, που λένε ότι δεν υπάρχουν λεφτά ούτε για την περίθαλψη των Ελλήνων, ούτε για την παιδεία του λαού, ούτε για οποιαδήποτε κοινωνική παροχή. Σε αυτό το ρεαλισμό που μας καλούν οι «σύντροφοι» Συριζαίοι θα πούμε ΟΧΙ. Αυτό τον ρεαλισμό με καλούσε να αποδεχτώ και ο συνάδελφος της Παμπειραϊκής ( της συλλογικότητας που δημιουργήθηκε στα χρόνια του μνημονίου -του δεξιού μνημονίου- αλλά που αποδέχεται πλήρως το αριστερό μνημόνιο ως αναγκαίο)

Υ.Γ.: Για να προλάβω παρεξηγήσεις επαναλαμβάνω ότι δεν αφορά όλους τους εθελοντές - σημασία έχει όμως τι άποψη επικρατεί (και δυστυχώς αν οι υπόλοιποι «με άποψη» δεν εκφραστούμε θα κυριαρχήσει η άποψη του ρεαλιστή - πάντοτε όμως ανθρωπιστή - γιατρού από την Παμπειραϊκή).

Κρυσταλλία Βιτούλα,
Γιατρός - πολιτικοποιημένη εθελόντρια με άποψη (αν μου επιτρέπετε!)

Δεν υπάρχουν σχόλια: