24 Απρ 2016

ΓΣΕΕ, ΠΑΜΕ και το φάντασμα της 48ωρης (απο)κλιμάκωσης

Όταν στις αρχές του 2016 υπήρξαν τα πρώτα δείγματα για το που το πάνε κυβέρνηση και Κουαρτέτο, με τη περίφημη πρόταση για το ασφαλιστικό, υπήρξαν έντονες αντιδράσεις. Αντιδράσεις που εστιάστηκαν κυρίως στους αυτοπασχολούμενους, για όποιον δε το ξέρει οι δικηγόροι και οι συμβολαιογράφοι (αν δε κάνουμε λάθος γι' αυτούς τους τελευταίους) συνεχίζουν την αποχή τους από τα μέσα του Γενάρη. Μαζικές και μεγάλες ήταν οι κινητοποιήσεις των αγροτών, τόσο που συνέβαλαν ιδιαίτερα στην επιτυχία της απεργίας της 4η Φλεβάρη. Άσχετα από τη μαζικότητα των απεργιακών συγκεντρώσεων (που δεν ήταν αμελητέα αλλά θα μπορούσε με βάση την επιτυχία της απεργίας να ήταν ακόμη πιο μαζικές, κάτι που θα έπρεπε να μας προβληματίσει ιδιαίτερα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη) χρόνια είχαμε να δούμε ακόμη και ολόκληρες πόλεις να ερημώνουν, ακόμη και τα περίπτερα να είναι κλειστά. Και ήταν ακόμη πιο σημαντική αυτή η πρώτη αντίδραση του εργαζόμενου λαού αν σκεφτούμε ότι υπήρξε σε μια περίοδο όπου η απογοήτευση και η κινηματική νηνεμία σκιάζαν τα πάντα σε τέτοιο βαθμό που μάλλον δεν έχουν ξαναϋπάρξει στην ιστορία του λαϊκού κινήματος αυτού του τόπου! Ο ΣΥΡΙΖΑ, και όλοι όσοι ανέμεναν από αυτόν είτε να τον πιέσουν για μια άλλη πολιτική είτε για να... τον καταγγείλουν και να αποδείξουν ότι την επόμενη φορά πρέπει να δοκιμαστούν -φηφιστούν- οι ίδιοι, βάζοντας στην αναμονή βεβαίως και το λαό, μάλλον έκανε καλά τη δουλειά του από το 2012 και μετά, έστω και προσωρινά!
Πεδίο δόξης λαμπρό λοιπόν για όποιον δηλώνει ότι οι αγώνες του λαού, της εργατικής τάξης, των άλλων μισθωτών εργαζόμενων, των αγροτών, των μικρών και μεσαίων στρωμάτων, της νεολαίας, είναι αυτοί που θα ανατρέψουν την πολιτική της επίθεσης ενάντια στις κατακτήσεις τους, ενάντια στην ίδια τη ζωή τους και θα θέσουν τα θεμέλια για τη διεκδίκηση όλων όσων χάθηκαν, αλλά και περισσότερων, από αυτά που δικαιούνται, την ανατροπή πολιτικών έως και το συστήματος του ίδιου!
Θα περίμενε λοιπόν κανείς να αδράξουν την ευκαιρία και να επιδιώξουν συνέχιση των κινητοποιήσεων με κάθε τρόπο. Να επιδιώξουν ιδιαίτερα στους χώρους της μισθωτής εργασίας, ιδιωτικούς και δημόσιους, να γίνουν τέτοιες διαδικασίες ώστε ο αγώνας ενάντια στο ασφαλιστικό να πάρει χαρακτηριστικά αγώνα διαρκείας, χαρακτηριστικά πραγματικής κλιμάκωσης αντί αναμονής για το πότε θα αποφασίσουν ιμπεριαλιστές και κυβέρνηση να καταθέσουν το οριστικό νομοσχέδιο. Χαρακτηριστικά τέτοια που με την κινητοποίηση των εργατών και των άλλων εργαζόμενων θα έδινε ώθηση και στη πραγματική συνέχιση των αγώνων των αυτοαπασχολούμενων και των αγροτών. Εκτός κι αν πιστεύει κανείς ότι μπορεί να ανατραπούν πολιτικές με 24ωρες και 48ωρες ντουφεκιές κάθε 3-4 μηνες. Δεν είχαμε καν προσπάθεια σε αυτή τη κατεύθυνση παρά μόνο μεγάλα λόγια (απο)κλιμάκωσης! Μια "κλιμάκωση" που απ' ότι φαίνεται θα πάει μετά τη Κυριακή του Θωμά!
Τι είχαμε λοιπόν;
Αυτά που λέει το άρθρο της Προλεταριακής Σημαίας (http://www.kkeml.gr/) που κυκλοφορεί:

 

Στον αστερισμό της 48ωρης

Όταν η συνδικαλιστική ηγεσία της ΓΣΕΕ βρέθηκε αντιμέτωπη με το πρόβλημα (για την ίδια) του πώς να διαχειριστεί την αρκετά επιτυχημένη γενική απεργία στις 4 Φλεβάρη, μια απεργία χωρίς να έχει κατατεθεί συγκεκριμένο νομοσχέδιο και με τα χαρακτηριστικά του νέου ασφαλιστικού ακόμα υπό διαμόρφωση, η λύση ήρθε από τη μεριά του ΠΑΜΕ: κλιμάκωση με 48ωρη απεργία, όταν (και αν) κατατεθεί το νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό στη Βουλή. Αυτή η πρόταση που τυπικά, αν μείνει κανείς στη… διάρκεια της προτεινόμενης απεργίας, εμφανιζόταν ως κλιμάκωση, στην πραγματικότητα αποτελούσε διέξοδο για μια συνδικαλιστική ηγεσία που δεν έχει καμία διάθεση σύγκρουσης με τις κατευθύνσεις του συστήματος. Αυτή την πραγματικότητα, που την ήξερε καλά η ηγεσία του ΠΑΜΕ όταν έκανε την πρόταση, την είδε πολύ καθαρά και η ΓΣΕΕ και δεν έχασε την ευκαιρία να την αξιοποιήσει. Με αυτό τον τρόπο, κατάφερε να αποτρέψει μια κατάσταση που τότε διαμορφωνόταν και στην απεργία στις 4 Φλεβάρη έδειξε τη δυναμική της: τον κοινό αγώνα των εργαζομένων με τους αγρότες και τους αυτοαπασχολούμενους, με τους πρώτους να βρίσκονται ήδη σε πολυήμερες κινητοποιήσεις. Μια κατάσταση με πανελλαδικά χαρακτηριστικά, η οποία είχε στριμώξει την κυβέρνηση, αναγκάζοντάς την να επιστρατεύσει όλες τις γνωστές από παλιότερα τακτικές: κοινωνικό αυτοματισμό, προσπάθεια απομόνωσης του αγώνα των αγροτών, προσπάθεια διαχωρισμού των αυτοαπασχολούμενων και αμαύρωσης των κινητοποιήσεών τους, μέχρι και ανοιχτή καταστολή με διάφορες αφορμές.
Αυτός ήταν ο λόγος που προτάθηκε και έγινε αποδεκτός ο σχεδιασμός για την «ευέλικτη» 48ωρη. Και ακριβώς γι’ αυτό, τα πάντα έπρεπε να υποταχθούν στο σχεδιασμό αυτό, ακόμα και η συγκέντρωση για την εργατική Πρωτομαγιά. Στην ουσία, από το Φλεβάρη δεν υπάρχει η παραμικρή προετοιμασία σχετικά με το ασφαλιστικό. Σε κανέναν εργασιακό χώρο, σε κανέναν κλάδο ιδιωτικού και δημοσίου δεν υπήρξε η κατεύθυνση γενικών συνελεύσεων, πλατιάς συζήτησης και αποκάλυψης των κυβερνητικών μέτρων και των στόχων τους, σπασίματος της αναμονής και της απογοήτευσης, δυναμώματος των αγωνιστικών διαθέσεων. Αυτό που παρουσιάζεται ως κλιμάκωση είναι τελικά το άλλοθι για την αδράνεια όλων των δυνάμεων. Γιατί η κλιμάκωση δεν είναι ζήτημα πλειοδοσίας για τις ώρες της απεργίας αλλά ουσιαστικής παρέμβασης, εξοπλισμού και συμμετοχής των ίδιων των εργαζόμενων μαζών. Σε αυτή την αναγκαιότητα, η απουσία της συνδικαλιστικής ηγεσίας ήταν παραπάνω από φανερή ενώ και οι όποιες κινητοποιήσεις διοργάνωσε το ΠΑΜΕ περιορίστηκαν σε κομματικά περιχαρακωμένες συγκεντρώσεις, με σκοπό όχι την εμπλοκή ολοένα και περισσότερου κόσμου στον αγώνα αλλά τη συντήρηση των δυνάμεών του, σε μια λογική στο βάθος της οποίας βρίσκεται η κοινοβουλευτική/εκλογική ενίσχυση του κομματικού του φορέα, του ΚΚΕ.
Τα παραπάνω σε καμία περίπτωση δεν σημαίνουν ότι αυτή η απεργία, όταν τελικά προκηρυχτεί και με όποια διάρκεια, δεν πρέπει να παλευτεί με κάθε τρόπο στους χώρους δουλειάς. Ανεξάρτητα από τις διαθέσεις της συνδικαλιστικής ηγεσίας που την προκηρύσσει, ακόμα και στην υποθετική περίπτωση που η ηγεσία θα ήθελε να καθοδηγήσει την πραγματική σύγκρουση του κινήματος με την αντιλαϊκή πολιτική, αυτό που καθορίζει την επιτυχία μιας απεργιακής κινητοποίησης είναι η μαζικότητα και η αποφασιστικότητα των εργαζόμενων που θα την πλαισιώσουν. Αυτά τα χαρακτηριστικά μετρούν από τη μια οι δυνάμεις του συστήματος και από την άλλη οι λαϊκές δυνάμεις. Παρά την υπονομευτική στάση της συνδικαλιστικής ηγεσίας, τόσο γενικά εδώ και χρόνια όσο και ειδικά στη συγκεκριμένη κινητοποίηση που ετεροκαθορίζεται από τους κοινοβουλευτικούς ελιγμούς της κυβέρνησης και επομένως τη διευκολύνει και της αφήνει περιθώρια κίνησης, η ανάγκη να αξιοποιείται κάθε ευκαιρία μαζικής έκφρασης της αντίθεσης του λαού στα κυβερνητικά μέτρα παραμένει. Και αυτό το καθήκον πρέπει να αναλάβουν οι δυνάμεις που θέλουν να υπηρετήσουν το κίνημα, ώστε να γίνει σε κάθε κατεύθυνση καθαρός ο στόχος: να μην περάσει το νέο αντιασφαλιστικό τερατούργημα, να μην περάσει η νέα φοροληστεία!

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

δεν καλείτε σήμερα ??

καλεί η ΑΔΕΔΥ, τα πρωτοβάθμια (και ας μην είναι αυτό που ήταν, όμως, το 10-12), το ΜΕΤΑ, η ΛΑΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν έχω δει αν έβγαλαν κάτι οι Παρεμβάσεις αλλά εννοείται.

εσείς ??

Κώστας

Ανώνυμος είπε...

Κωστα
αυριο υπαρχει και μια αλλη κινητοποιηση, που μαλλον εχει τρεχτει περισσοτερο καιρο και πιθανα να εχει μεγαλυτερη προσελευση. Η ΑΔΕΔΥ, τα πρωτοβάθμια (και ας μην είναι αυτό που ήταν το 10-12), το ΜΕΤΑ, η ΛΑΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οι Παρεμβάσεις που εννοουνται, θα καλεσουν για να γινει μαζικοτερο;

ή οχι;

Ανώνυμος είπε...

δεν γνωρίζω για αύριο, αν λες για το ΠΑΜΕ απεφάνθη τελικά αν είναι καλό το ασφαλιστικό Κατρούγκαλου έτσι ώστε να βάλει, με τον Παναγόπουλο πάντα, απεργία ?

Κώστας

Αντίσταση στις γειτονιές είπε...

Αυτές τις συγκεντρώσεις πέρα από τα κόμματα και τις οργανώσεις που τις αποφάσισαν και μας τις σέρβιραν μέσω των σωματείων (των Δ.Σ. πάντα και άν!) τις πήρε κανένας εργαζόμενος χαμπάρι; Έστω από τους χώρους που καλύπτουν, υποτίθεται, αυτά τα σωματεία;
Υπάρχει έστω και η ελάχιστη σοβαρότητα στην ηγεσία της ΑΔΕΔΥ που ανακοινώνει συγκέντρωση στις 9:30 το πρωί για το απόγευμα της ίδιας μέρας; Είναι πολύ ευχαριστημένοι αυτοί που την εκμαιεύσανε;
Αλήθεια ρωτήθηκαν όλοι αυτοί που αποφάσισαν τη σημερινή και την αυριανή συγκέντρωση με ποιες διαδικασίες τις πήραν; Τι κάναν πριν βάλουν τις υπογραφές των σωματείων τι ακριβώς κάνανε, μιας και ορκίζονται όλοι τους στις συνελεύσεις και στα ..."από τα κάτω", για να γίνουν υπόθεση πραγματικά των εργαζόμενων σε αυτά;
Γενικά δεν αρνούμαστε να γίνονται συγκεντρώσεις από οργανώσεις της Αριστεράς σε μια προσπάθεια να υπάρξει ζύμωση και προτροπή στους εργαζόμενους να κινητοποιηθούν ενάντια στις πολιτικές που τους καταστρέφουν τις ζωές. Από εκεί και πέρα όμως μέχρι τη μετατροπή των σωματείων σε κομματικά παραρτήματα και τη διοργάνωση συγκεντρώσεων που έχουν το χαρακτήρα διαγκωνισμού για το ποιος μαζεύει τους περισσότερους υπάρχει μεγάλη απόσταση.
Η κατάσταση στο εργατικό - λαϊκό κίνημα είναι μάλλον από τις χειρότερες των τελευταίων δεκαετιών, αυτό όμως απ' ότι φαίνεται δεν απασχολεί ιδιαίτερα κανέναν απ' όλους αυτούς που αποφασίζουν κινητοποιήσεις στα γραφεία τους και από τα πάνω δίνοντας μεγαλύτερη, για να μη πω μοναδική, σημασία στο πως θα πλασαριστεί η δική του συγκρότηση καλύτερα στα πλαίσια της Αριστεράς και στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό.
Και για να τελειώνω, το σκεφτήκαμε και καταλήξαμε ότι η αναγκαιότητα να στηριχθούν οι καθαρίστριες στα αμαξοστάσια ήταν πολύ πιο μεγάλη από το να πάμε σε αυτή τη συγκέντρωση.

Ανώνυμος είπε...

καλά κάνατε, δεν το έχω παρακολουθήσει το θέμα που λες, αν έτρεχε συγκεκριμένο κλαδικό θέμα έπρεπε να στηριχτεί και αυτό, και γνώμη μου έπρεπε να υπάρξει κεντρική συνεννόηση όπως γινόταν κάποτε προσπάθεια με τις καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ, να περνάνε πάντα οι πορείες από κει που ήταν κλπ

λιγότερη απαξίωση βέβαια χρειάζεται σε κάποια πράγματα.

η σιγουριά ότι τα Σωματεία δεν κάνουν συνελεύσεις ή ότι είναι de facto κακό να πάρει μια απόφαση ένα ΔΣ, η σιγουριά οτι η ΑΔΕΔΥ δεν εκφράζει τίποτα, όταν λίγος κόσμος ξέρει ότι είναι σε μόνιμη αντιμνημονιακή ανυπακοή σε πολλές διαδικασίες και έχει μια σαφώς άλλη στάση από την ΓΣΕΕ, όλα αυτά δημιουργούν έναν μηδενισμό που δεν αντιστοιχεί στην πραγματική προσπάθεια που γίνεται να σηκωθεί κάτι. Είναι κακή η κατάσταση, πως θα βγούμε είναι το θέμα και όχι να την παρουσιάζουμε χειρότερη απ ότι είναι .

Και δεν θα βγούμε αν δεν στηρίξουμε μια πραγματική λογική κέντρου αγώνα με ομοσπονδίες, πρωτοβάθμια και εν δυνάμει την ΑΔΕΔΥ και αν δεν πάμε πιο πέρα από το κλασικό σκ που έχει χάσει μεγάλο μέρος του ρόλου του και της νομιμοποίησης του λόγω επισφάλειας, ανεργίας και κατάργησης του εργατικού δικαίου. Γιατί πρέπει να το λέμε και αυτό, είμαστε όλο και περισσότερο σε δομική αδυναμία να αντιπαλέψουμε την κατάσταση, ειδικά στον ιδιωτικό τομέα έχει γίνει σύντομο ανέκδοτο ο συνδικαλισμός.

Κώστας