29 Απρ 2016

Διαδρομή από τον κόσμο των ιδεών στο 3ο μνημόνιο

Με αφορμή την «αριστερίστικη, υπερεπαναστατική» απόφαση των Κατρούγκαλου και Βερναρδάκη να μεταφέρουν την Τρίτη 3 Μαΐου την αργία της Πρωτομαγιάς, για να «τιμήσουν» την εργατική τάξη προσφέροντάς της ένα παρατεταμένο εορτασμό του Πάσχα, που φέτος θα συμπεριλάβει και την πρωτομαγιά (δυο σε ένα), αλλά και με αφορμή τη σταύρωση, που τα μνημόνια μας έκαναν να κατανοήσουμε βαθύτερα το νόημα και μήνυμα του μαρτυρίου καθώς και του «μυστηρίου» της «πολιτικής μετάλλαξης» του ΣΥΡΙΖΑ που για πολλούς παραμένει ακόμη… μυστήριο, θα θυμηθούμε λίγο τα παλιά. (Σε μια επόμενη ευκαιρία θα αναφερθούμε και στο «μυστήριο» του πώς η απεργία της πρωτομαγιάς έγινε αργία, γιατί δεν φταίει για όλα ο ΣΥΡΙΖΑ).
Είναι πια δύσκολο να θυμηθεί κανείς πότε και πού ακριβώς ξεκίνησε την «καριέρα» της η «αριστερή κυβέρνηση» του κ. Τσίπρα. Δεν φταίνε μονάχα τα χρόνια που πέρασαν, η περιορισμένη μνήμη, οι διαφορετικές και αντικρουόμενες αφηγήσεις των εμπλεκομένων ή όσων προσπαθούν να απεμπλακούν. Την προσπάθεια προσδιορισμού μιας αρχής με ακρίβεια δυσκολεύει και το γεγονός ότι για πολλούς το σημερινό έκτρωμα «αριστερής διακυβέρνησης» που προέκυψε «ξαφνικά» μοιάζει να μην έχει σχέση με το αρχικό εγχείρημα.
Κι όμως, για κάθε προσεκτικό παρατηρητή, και στο βαθμό που παραμένει αριστερός, θα έπρεπε, έστω και τώρα, να γίνει αντιληπτό ότι τα αρχικά χαρακτηριστικά του εγχειρήματος προδιέγραφαν την κατάληξή του. Δυστυχώς, η αριστερά «μας» δεν φημίζεται για την ικανότητα στοιχειώδους αυτοκριτικής, αντίθετα οι «μικρομέγαλοι εγωισμοί» θεωρούνται σχεδόν ελιξίριο μακροζωίας και επιβίωσης. Η κατάληξη δεν ήταν προδιαγεγραμμένη οπότε το εγχείρημα πρέπει να επαναληφθεί, διαμηνύουν οι συνεπείς συνεχιστές του εγχειρήματος, πιο σοφοί και πιο έτοιμοι τώρα. Ωστόσο, οι ερμηνείες για την «ατυχή κατάληξη» είναι τουλάχιστον αστείες, βγαλμένες από σενάριο κινηματογραφικής υπερπαραγωγής: Ούτε λίγο ούτε πολύ… διπλός πράκτορας ο Τσίπρας και η ηγετική του ομάδα, αφού εξαρχής είχαν επιλέξει το δρόμο του συμβιβασμού και της υποταγής. Προδότης ο Τσίπρας, αφού πρόδωσε κόμμα, στελέχη, μέλη, λαό και χώρα (πόσα να πήρε άραγε;). Κι όμως, επιμένουμε: τα πολιτικά χαρακτηριστικά του εγχειρήματος, γνωστά σε όσους ήθελαν να γνωρίζουν, προδιέγραφαν την κατάληξη.
Πώς εκτινάχτηκε εκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ; Οι αριθμοί δίνουν μονάχα ένα γενικό περίγραμμα της εκλογικής εκτίναξης του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2012. Μια εκλογική εκτίναξη που είχε ως προϋπόθεση και συνδέθηκε στενά με την εκλογική καταβαράθρωση του ΠΑΣΟΚ κύρια, και τις μεγάλες εκλογικές απώλειες της ΝΔ. Κάτι που δεν είναι, κατ’ αρχήν και κατ’ ανάγκη, επιλήψιμο, στο βαθμό που σηματοδότησε μια αριστερή στροφή του κόσμου (έστω εκλογική), και όχι ένα «θρίαμβο της δημαγωγίας, της ευκολίας και της ανάθεσης» στο ΣΥΡΙΖΑ και στο Τσίπρα που θα ακύρωνε τα μνημόνια. Μια μικρή αριθμητική υπενθύμιση αρκεί: ΣΥΡΙΖΑ: 4, 60% στις εκλογές του 2009 (ΠΑΣΟΚ: 43.92 %, ΝΔ: 33.48 %) και 36,34% το 2015 (ΝΔ: 27,81%, ΠΑΣΟΚ: 4,68% ). Ωστόσο, μοιάζει και είναι «μπακαλίστικη» η εκτίμηση ότι απλώς οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ μετακινήθηκαν επί το πλείστον στο ΣΥΡΙΖΑ.
Στην πραγματικότητα, μονάχα πολιτική μπορεί να είναι η ερμηνεία τόσο της (εκλογικής) ανόδου όσο και της (πολιτικής) πτώσης και όσο δεν δίνεται θα γυροφέρνουμε γύρω από τα ίδια προβλήματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε στην αρχή ένα μικρό κόμμα ενός ευρύτερου ρεύματος τόσο στην Ελλάδα όσο και παγκόσμια. Θα λέγαμε ότι αυτό το ρεύμα ξεκίνησε από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 (για την ακρίβεια μετά την κατάρρευση του ανύπαρκτου σοσιαλισμού και τη σύγχυση που προκάλεσε), όταν η μεν ευρωαριστερά θεώρησε ότι δικαιώθηκε η δε «κινηματική» Αριστερά -μεταξύ δικαίωσης και πανικού- αποφάσισε να απολέσει, άλλοι περισσότερο άλλοι λιγότερο και άλλοι εντελώς, κάθε κομμουνιστική αναφορά και να διαχυθεί σε ένα κίνημα «πολλών κινημάτων» (το περίφημο κίνημα των κινημάτων). Η αστική, και από τον ιμπεριαλισμό εκπορευόμενη, θεωρία της παγκοσμιοποίησης αλλά και η σοσιαλδημοκρατικής έμπνευσης θεωρία της επέλασης του νεοφιλελευθερισμού έγιναν παγκόσμιο δόγμα και το νέο δόγμα της Αριστεράς. Κι όσοι διαφώνησαν ή, πολύ περισσότερο, όσοι αντιπάλευαν αυτό το δόγμα των… αντιδογματικών πετάγονταν στο «πυρ το εξώτερον» του σταλινισμού ή καταδικάζονταν σαν «ό,τι πιο καθυστερημένο έχει βγάλει η ανθρώπινη σκέψη». Ακολούθησε, όπως ήταν φυσικό, η διαγραφή την έννοιας του ιμπεριαλισμού (σε μικρότερο βέβαια βαθμό, αφού αυτός συνέχιζε αδιόρθωτος να σφάζει) αλλά κυρίως του αντιιμπεριαλισμού που είναι αδιανόητος σε συνθήκες «παγκόσμιου… ιμπεριαλιστικού χωριού», της εξάρτησης που απλώς δεν υπάρχει σε συνθήκες «αλληλεξάρτησης» λαών, εθνών, κρατών, τάξεων και… κεφαλαίου-εργασίας. Η έννοια της ανεξαρτησίας της χώρας, από προοδευτικό καθήκον των καταπιεζόμενων τάξεων που αναλαμβάνουν να την εκπροσωπήσουν (όπως πολλές φορές συνέβη στην ιστορία, να εκπροσωπούν την πατρίδα, ακόμη και το έθνος), μετατράπηκε σε τρισκατάρατη θέση των απανταχού φασιστών και εθνικιστών (με τα γνωστά αποτελέσματα). Σε ένα τέτοιο περιβάλλον «εκ νέου κατασκευής του κόσμου», η μόνη αριστερά που μπορεί να υπάρχει είναι μια αριστερά που ξέρει να διαπραγματεύεται σωστά, έξυπνα και πονηρά μεταβατικά κυβερνητικά προγράμματα, που με μπόλικη επαναστατική ρητορική θα εφαρμόσει «εδώ και τώρα» τα παλιά «σοσιαλδημοκρατικά σχέδια» ενάντια στη νεοφιλελεύθερη, καπιταλιστική βεβαίως, επέλαση.
Αυτή η γενική γραμμή παρήγαγε τακτικές και αντιλήψεις που «φορέθηκαν» σαν «ρούχα καλά της Κυριακής» ενώ ήταν παλιά και γνωστά κουρέλια. Τα «κουρέλια» όμως εντυπωσιακά, που είχαν φτιαχτεί για να θαμπώνουν. Κίνημα «ενάντια στην παγκοσμιοποίηση» στην αρχή, στη νεοφιλελεύθερη καπιταλιστική εκδοχή με οργανωτικές μορφές το Παγκόσμιο, Ευρωπαϊκό, Ελληνικό «Κοινωνικό Φόρουμ», και «χώρων διαλόγου και κοινής δράσης της Αριστεράς». Ένας «ιλουστρασιόν» ριζοσπαστισμός εφευρέθηκε για την νεολαία, είτε των «Εξαρχείων» είτε των «πλατειών και του Συντάγματος», με πολλά ημερολόγια κρατικής βίας αλλά μπόλικη απαγόρευση κυκλοφορίας λαϊκών οργανώσεων και προκηρύξεων. Για να πάρουμε με το μέρος μας τους μικροαστούς που προλεταριοποιούνται ή για να κάνουμε «μικροαστούς» το προλεταριάτο;
Έφταιξε όμως και η υποχώρηση των κινητοποιήσεων μετά το 2012, παραπονιούνται τώρα κάποιοι που τότε «έριχναν κυβερνήσεις», καθώς ανέμεναν την αριστερή κυβέρνηση που θα έφερνε «ένα γενικό καλό».
Αποκορύφωμα της ανοησίας, οι ευθύνες που δίνουν στο «σταλινισμό» του Τσίπρα και της ηγετικής ομάδας που αυτονομήθηκε από τη βάση και τα όργανα του κόμματος. Στην επικράτηση εντός του ΣΥΡΙΖΑ της «εθνικοανεξαρτησιακής γραμμής», αυτής που τα βρήκε με την «ιμπεριαλιστική αστική τάξη» και έφερε το 3ο μνημόνιο κ.ά. νοσηρά και διεστραμμένα. Καμία ευθύνη για τους ίδιους. Αυτοί παραμένουν με την «Ευρώπη των λαών» και όχι των τραπεζών, πεισματικά με το εγκεφαλικό τους «πραγματικό ΟΧΙ- μέχρι τέλους», με έναν «άλλο κόσμο που είναι εφικτός» και όπου οι «άνθρωποι θα είναι πάνω από τα κέρδη», για έναν καπιταλισμό όπου θα πληρώνουν οι πλούσιοι. Ζουν κυριολεκτικά με και στον κόσμο των δικών τους ιδεών.

Ζ.

Δεν υπάρχουν σχόλια: