1 Μαρ 2016

"ΓΕΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ ΩΣ ΝΙΚΗΤΕΣ"

Του ΝΙΚΟΥ ΝΟΥΛΑ*

Το ντοκιμαντέρ « ΓΕΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ ΩΣ ΝΙΚΗΤΕΣ», αναφέρεται στην βιωμένη Ιστορία του σ/φου Ηλία Μεταλλίδη, και τη δράση του μέσα απο τις γραμμές του ΔΣΕ. Επιλέχθηκε και θα συμμετάσχει στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Η προβολή του γίνει τη Δευτέρα 14/3 στις 17:30 στον κινηματογράφο Ολυμπιον και την Τρίτη 15/3 στις 13:15 στην αποθήκη Δ στο λιμάνι.
Νύχτα, παραμονές Χριστουγέννων του 1948. Ένα τμήμα επίλεκτων ανταρτών του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας από την Κ. και Α. Μακεδονία και τη Θράκη μετακινείται με τελικό προορισμό την Πρέσπα. Εκεί, στο χωριό Λαιμός, είναι εγκαταστημένη η Σχολή Αξιωματικών Γενικού Αρχηγείου. Σκοπός της μετακίνησης είναι η επάνδρωση της ΣΤ’ σειράς και, μέσα από τη μαθητεία στην πράξη, η ανάδειξη νέων αξιωματικών. Ένας νεαρός, ο Ηλίας Μεταλλίδης, έχει δυόμισι χρόνια να δει τους δικούς του και την κοπελιά του, τη Μαρίκα. Ενώ η φάλαγγα των ανταρτών βρίσκεται στα χωριά του κάμπου του Κιλκίς και σχετικά κοντά στο χωράφι της οικογένειας του Μεταλλίδη, ο νεαρός παρακαλάει επίμονα, και εν τέλει καταφέρνει να πείσει τον υπεύθυνο του τμήματος να του επιτρέψει να αποκοπεί προσωρινά από το τμήμα για να πάει στο χωράφι. Τρέχει, φορτωμένος το όπλο, τα εφόδια και την ποντιακή λύρα του. Φτάνει στο χωράφι, γράφει ένα σημείωμα, το διπλώνει, το βάζει πάνω στο μοναδικό δέντρο του χωραφιού και πάνω από το σημείωμα αποθέτει μια μεγάλη πέτρα. Η πέτρα αυτή θα προστάτευε το γράμμα και θα τραβούσε την προσοχή των συγγενών. Το γεμάτο έρωτα, αγάπη και επαναστατική φλόγα σημείωμα κατέληγε ως εξής: «ΓΕΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ ΩΣ ΝΙΚΗΤΕΣ!»*
*απόσπασμα απο το σενάριο

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ
Η ιδέα γεννήθηκε πριν από περίπου 10 χρόνια. Είναι μια προσπάθεια να τιμήσουμε τους εν ζωή αγωνιστές της Αριστεράς, αυτούς που λαβώθηκαν στα πεδία των μαχών, που βρισκόνταν στα ξερονήσια και τις φυλακές. Οπως είναι βασικό στοιχείο της προσωπικότητας ενός ανθρώπου ο τρόπος που συμπεριφέρεται στους ηλικιωμένους, έτσι είναι βασικό στοιχείο της «προσωπικότητας» του αριστερού κινήματος ο τρόπος που αντιμετωπίζει τη ιστορία του, ειδικά στα πρόσωπα της ιστορίας του που είναι ακόμη εν ζωή. Έτσι ξεκινήσαμε την παραγωγή, μέσα από μια σειρά συνεντεύξεων που μας παραχωρήσει ο σύντροφος Ηλίας Μεταλλίδης, αγωνιστής του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ.
Το ντοκιμαντέρ αναφέρεται στα γεγονότα του 1949. Απο τη μεγάλη μάχη της Φλώρινας και τις τελευταίες αιματοβαμμένες μάχες για την ανακατάληψη του Γράμμου, μέχρι τελευταίες μάχες τον Αύγουστο του ’49 και την επίθεση του μονραχοφασιστικού στρατού στο Βίτσι (ύψωμα Λέσιτς) και το Γράμμο. Αυτά τα γενονότα, ιστορικά καταγραμμένα σε διάφορα ντοκουμέντα, αποδίδονται από τον Η.Μεταλλίδη μέσα από τη βιωμένη ιστορία. Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι ο σύντροφος δε μιλάει για τον εαυτό του, αλλά για τους αγώνες του κινήματος που υπηρέτησε, και γι αυτό συνήθως χρησιμοποιεί το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο. Ενώ θαυμασμό προκαλούν οι πολύ συγκινητικές στιγμές που αφηγείται, όπως αυτή του τραυματισμού του φίλου του, Θανάση, που τον φωνάζανε «Αθάνατο», όταν η σφαίρα πέρασε από το στόμα του και βγήκε από το σβέρκο, χωρίς να τον σκοτώσει, αλλα και η συγκλονιστική αφήγηση για τους δυο τραυματισμούς του, στις μάχες στο Κάντσκο (Δροσοπηγή) και στα Πατώματα. τη μεταφορά του σε νοσοκομεία της Αλβανίας, και την επάνοδό του στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού.
Η «παραγωγή» του ντοκιμαντέρ δεν είναι τίποτα άλλο παρά η καταγραφή των διηγήσεων του συντρόφου Μεταλλίδη στο σαλόνι ενός σπιτιού, με μια απλή και μάλιστα αναλογική βιντεοκάμερα, με φόντο το σκουρόχρωμο ριχτάρι του καναπέ, και με το φωτισμό μιας σόμπας αλογόνου, που φώτιζε το πρόσωπο του πρωταγωνιστή.Το μοντάζ και η τεχνική επιμέλεια έγιναν αποκλειστικά εθελοντικά, με τις λίγες ερασιτεχνικές γνώσεις που είχαμε. Αυτά είναι τα μέσα που είχαμε στη διαθεσή μας, για να φτιάξουμε ένα ντοκιμαντέρ που τελικά επιλέχθηκε για το διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Η προβολή του θα γίνει στην Αίθουσα Παύλος Ζάννας- Ολύμπιον στις 14/3/2016, 17:30 και στην Αίθουσα Φρίντα Λιάππα- Αποθήκη Δ Λιμάνι στις 15/3/2016, 13:15.
Όπως αναφέρθηκε, το ντοκιμαντέρ ξεκίνησε για να τιμήσουμε έναν αγωνιστή της Αριστεράς, που αφιέρωσε τη ζωή του στην υπόθεση του σοσιαλισμού. Θα θέλαμε όμως να αποτελέσει και μια συμβολή στο άνοιγμα της συζήτησης γύρω από την ιστορία του εμφυλίου πολέμου, της δεκαετίας του ’40-’50, και ευρύτερα γύρω από την ιστορία του αριστερού κινήματος . Το ντοκιμαντέρ αυτό είναι λοιπόν κατ επέκταση ένα κομμάτι του αριστερού κινήματος, και αυτό είναι ο μόνος ιδιοκτήτης του, γι αυτό και μετά την προβολή του θα διατεθεί ελεύθερα στο διαδίκτυο.

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΩΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ

Είναι σημαντικό η αριστερά να έχει επίγνωση της Ιστορίας . Απλοί αγωνιστές κι αγωνίστριες έζησαν τρομερές εμπειρίες, αγωνίστηκαν κάτω απο τις πιο δύσκολες συνθήκες και βρέθηκαν μετά τη συνθήκη της Βάρκιζας κυνηγημένοι, ως κοινοί εγκληματίες.
Ο Ηλίας Μεταλλίδης, κλείστηκε στις φυλακές του Παύλου Μελά και κατάφερε να δραπετεύσει. Στη συνέχεια σε εφαρμογή των αποφάσεων του κόμματός του, του ΚΚΕ, 19 χρονών παιδί, επιχείρησε να εκτελέσει τραμπούκο της περιοχής Κιλκίς , ο οποίος τον τραυμάτισε πυροβολώντας τον. Πολέμησε τους Έλληνες ταγματασφαλίτες οι οποίοι υποχωρούσαν μαζί με τους Γερμανούς Ναζί το Νοέμβρη του 1944. Στο τέλος έζησε την εκδικητική μανία από τη ντόπια άρχουσα τάξη (που εκείνη την περίοδο «είδε το χάρο με τα μάτια της») και τους συμμάχους της και κατηγορήθηκε ως κοινός εγκληματίας.
Ένα σημαντικό δίδαγμα απο τις διηγήσεις του σ/φου Ηλία είναι ότι μόνο με σκληρούς λαϊκούς αγώνες μπορούν να υπάρξουν μεγάλες κοινωνικές ανατροπές και ό,τι φαντάζει αδύνατο για τα φτωχά λαϊκά στρώματα να γίνει δυνατό. Ωστόσο, όταν η Αριστερά συνθηκολογεί με τους εχθρούς της οδηγείται σε πανωλεθρίες κι οδηγεί το κίνημα στην ήττα.
Τα σύγχρονα λαϊκά κινήματα αντλώντας ιστορική πείρα, θετική και αρνητική, πρέπει να είναι κινήματα δημοκρατικής σύνθεσης ταυτοτήτων που θα αγωνίζονται στις σύγχρονες συνθήκες ενάντια στον πόλεμο, το φασισμό, τον καπιταλισμό, τους οργανισμούς του και τους πολιτικούς του εκπροσώπους.
Kαλή αντάμωση στους αγώνες, και σύντομα ως νικητές!

*Νίκος Νούλας (σενάριο/σκηνοθεσία), Μίτσος Γκάζης (τεχνική επιμέλεια/ μοντάζ), Τάσος Γκούβας (μοντάζ/ υπότιτλοι/ σπικάζ), Αθηνά Τέσκου (σπικάζ)

Δευτέρα 29 Φεβρουαρίου 2016

http://www.iskra.gr/

15 σχόλια:

TRASH είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
TRASH είπε...

Πολύ ενδιαφέρον θα είναι προφανώς το ντοκυμαντέρ, και πολύ καλή η πρωτοβουλία να ενημερωθούμε.
Αν στο κείμενο δεν βαφτίζονταν αυθαίρετα και οι κομμουνιστές ως "αγωνιστές της αριστεράς" (πάλι καλά που δεν συμπλήρωσαν "και της προόδου") θα ήταν ακόμη καλύτερα.

Τα παραπάνω χωρίς καμμία ευθήνη από τις αντι-γειτονιές βέβαια, αφού πρόσεξα από που προέρχεται η αρχική δημοσίευση.

Αντίσταση στις γειτονιές είπε...

Ο όρος αριστερά στην Ελλάδα λόγω ιστορικών συγκυριών ταυτίστηκε με το κομμουνιστικό κίνημα σε αντίθεσε με άλλες χώρες, ιδιαίτερα της δυτικής Ευρώπης, όπου η αριστερά περιλάμβανε κάτι πολύ ευρύτερο.
Δε ξέρω κατά πόσο λοιπόν θα έπρεπε να τον χαρίσουμε στους σφετεριστές του. Να τον καταργήσουμε δηλαδή με βάση τις σημερινές εξελίξεις;
Αυτό σα σκέψη περισσότερο παρά σα καταληγμένη άποψη μιας και ως προς αυτά που υπονοείς δε με βρίσκεις αντίθετο.

Προφανώς η αναδημοσίευση ενός κειμένου δε σημαίνει υιοθέτησή του 100%. Αλλά πρόκειται για μια πρώτη ενημέρωση σε σχέση με το ντοκιμαντέρ που πράγματι αξίζει. απ' ότι φαίνεται, να προβληθεί.
Όσο για τον σύντροφο Ηλία Μεταλλίδη να συμπληρώσω ότι είναι μέλος του Μ-Λ ΚΚΕ. Άλλη μια παράλειψη του κειμένου.

Ανώνυμος είπε...

Ντροπή της της iskra.

Βέβαια ο Δημοκρατικός Στρατός πολεμούσε για εθνική ανεξαρτησία, δημοκρατία και τέτοια πράγματα, μάλλον συμβατά με την αριστερά, ειδικά όπως πέρασε ο όρος στην Ελλαδα. Μπορούμε πάντα να πιάσουμε την συζήτηση για την λμ στρατηγική, τα καλά της και τα καθοριστικά, σε τελική ανάλυση, όρια της, αλλά να αλλάξουμε την ιστορία δεν μπορούμε και να φτιάξουμε έναν ΔΣΕ που πολεμάει για την σοσιαλιστική επανάσταση και την δικτατορία του προλεταριάτου.

Όταν μάλιστα αυτές τις διαστρεβλωτικές επί της ιστορίας ευαισθησίες τις έχει πχ όπως εδώ ένας "εκπρόσωπος" του ΚΚΕ η πολιτική γραμμή του οποίου μάλλον με την κοινωνική προκοπή και ευταξία έχει σχέση παρά με την επανάσταση και την δικτατορία του προλεταριάτου, τότε το πράγμα αρχίζει να γίνεται λίγο ωραίο και ενδιαφέρον. Αναδεικνύονται σκοπιμότητες υπεραριστερής στρέβλωσης της ιστορίας για να τρώει ένα κομματικό δυναμικό τους σημερινούς συμβιβασμούς, και τα "όπλα παρά πόδα" του κάθε Μπούτα.

Ντροπή της όμως της iskra.

Κώστας

TRASH είπε...

@Κώστας:
Η ιστορία του ανθρώπου που αναφέρεται στο ντοκυμαντέρ, δεν είναι γενικά και αόριστα η ιστορία ενός "αριστερού", αλλά η ιστορία ενός μέλους του ΚΚΕ.

Αυτό είναι ιστορικό γεγονός το οποίο πλαστογραφείται με ολοφάνερο δόλο.
Τα δύο παραπάνω δεν αλλάζουν από την άποψη που μπορεί να έχει κάποιος για το σημερινό ΚΚΕ, και πάντως σίγουρα το ΚΚΕ της δεκαετίας του '40 δεν ήταν ούτε η ΛΑΕΝ, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ της εποχής εκείνης.
Υ.Γ.
Δεν είμαι "εκπρόσωπος του ΚΚΕ", καθώς δεν κανείς δεν με έχει εκλέξει ή έστω "χρεώσει", ως τέτοιον. Μιλάω εκπροσωπόντας τον εαυτό μου και κανέναν άλλον.
Εκπρόσωποι του ΚΚΕ, είναι το γραφείο τύπου του Κόμματος, ο Ριζοσπάστης, και το 902.

Ανώνυμος είπε...

τα εισαγωγικά στο εκπρόσωπος αυτό ακριβώς σημαίνουν, είσαι συστηματικός blogger του ΚΚΕ, εσύ και άλλοι 2-3. Καθόλου δεν το αποκλείω να μην υπάρχει κομματικός έλεγχος σε εσάς τους 2-3, και δεν το θεωρώ και κακό.

το ΚΚΕ αναφέρεται στο κείμενο.

Το ΚΚΕ του 40 σήμερα είναι ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΛΑΕ, κκε μλ, μλ κκε, ΚΟΕ και οτιδήποτε άλλο πολύ απλά γιατί τα πάντα προέρχονται από εκείνο το ΚΚΕ, όπως τα πάντα προέρχονται έτσι κι αλλιώς από το ΚΚΕ, εκτώς ίσως από κάποιες τροτσκιστικές ομάδες στην αρχή που ίσως να μην είχαν καμία σχέση μαζί του, δεν το θυμάμαι.

Πιο συγκεκριμένα ο καθένας μπορεί να κρίνει αν το ΚΚΕ του "έλα μωρέ πιο ΕΑΜ" και "το κομμουνιστικό κίνημα ήταν πάντα οπορτουνίστικο μέχρι το 19ο συνέδριο του ΚΚΕ" έχει σχέση με το ΚΚΕ της δεκαετίας του 40. Ο καθένας μπορεί να κρίνει αν πχ ένα κόμμα μπορεί να είναι με τον Στάλιν, με τον Χρουστσώφ, τον Μπρέζνιεφ και τον Γκορμπατσώφ και όταν, δήθεν, αποκηρύτει το 20ο να συνεχίζει να είναι και με τους υπόλοιπους και απέναντι σε όλες τις κινήσεις μαζών εναντίον του ΚΚ που κατά τα άλλα την στροφή του αποκήρυξε. Την ίδια ώρα το ΚΚ ήταν, για το ΚΚΕ οπορτουνίστικο από την δεκαετία του 40, την οποία όμως αν την διεκδικήσει όποιος θέλει, δεν έχει δικαίωμα να το κάνει.Αν μπερδεύτηκες καλά έκανες, είναι η ιστορική και θεωρητική αριστερίστικη σύγχυση της ομάδας που διαχειρίζεται το σημερινό ΚΚΕ.

πολύ σωστό είναι αυτό που είπε ο ΑσΓ, ότι εφόσον υπάρχει σημερινή κομματική ένταξη του συντρόφου στο ΜΛ ΚΚΕ, αυτό έπρεπε να αναφέρεται. Είναι κορυφαίο θέμα το ότι πολύ λίγα χρόνια μετά τα γεγονότα που εξιστορούνται ο σ Μεταλλίδης δεν ακολούθησε το 20ο και την 6η-7η Ολομέλεια.

Κώστας

Αντίσταση στις γειτονιές είπε...

Πάντως, Κώστα, ένα είναι σίγουρο!

Για αριστερή κυβέρνηση δεν πολεμούσε ο ΔΣΕ. Ούτε για μεταβατικά προγράμματα, ούτε για διαπραγματεύσεις με τους ιμπεριαλιστές, ούτε για επιλογή ιμπεριαλιστή, ούτε για το χρέος και πολλά άλλα που παλεύει η σημερινή αριστερά των μεταβατικών προγραμμάτων. Δεν παλεύεις με τα όπλα για αυτά! Αυτά πάνω κάτω τα επιδίωξε δυστυχώς η ηγεσία του ΕΑΜ, και του ΚΚΕ, παραδίδοντας τα όπλα τα προηγούμενα χρόνια, ξεχνώντας το "Λεύτερη πατρίδα και λαοκρατία" που επανέφερε ο ΔΣΕ. Και πάλι με την ίδια ηγεσία του ΚΚΕ!

Το από που προέρχεται ο καθένας μας δε σημαίνει ντε και καλά ότι το συνεχίζει κιόλας. Επιπλέον έχει και μια σημασία για το τι κατάλαβε και τι κράτησε από αυτό από το οποίο προέρχεται! Όπως έχει και μια σημασία, παρά τις αποκηρύξεις και παρά τη ρήξη με παλαιότερες στροφές και συμβιμβασμούς, τι λέει και τι κάνει σήμερα. Δε νομίζεις;

Είναι άλλο η πολιτική μαζών και άλλο η μεταβατική υποταγή στους συσχετισμούς που ελέγχουν, ακόμη, τη συνείδηση των μαζών!

Ανώνυμος είπε...

δεν έχω τώρα όρεξη να αρχίζω να βάζω αποσπάσματα από το 7οσυνέδριο, από το πολύ αξιόλογο βιβλίο Ιστορικά Διλλήματα-Ιστορικές Απαντήσεις, με επιμέλεια του πολύ αξιόλογου Γ Πετρόπουλου και του Σηφάκου, όπως τον έλεγε ο πατέρας του. (ο Χοντζέας δεν έλεγε τα καλύτερα, άλλο θέμα αυτό)

αμφιλεγόμενο το συνέδριο βέβαια, δεξιότατο, τολιατικό, αλλά αυτό ήταν.Αυτό ήταν το ΔΚΚ, αυτή ήταν η Γ Διεθνής του Στάλιν, πριν και μετά την διαλύσει. Και προφανώς μίλαγε όχι απλά για αριστερή κυβέρνηση, μάλλον για δημοκρατική κυβέρνηση, κοινοβουλευτικότητη κλπ. Και για συνεργασία με την ... Αγγλία, 6 μήνες μετά τα Δεκεμβριανά.

η ιστορία γράφεται με τις αντιφάσεις της και όχι με καρικατουρίστικους στρατούς της επανάστασης. Που σημαίνει πως καθόλου δεν μειώνεται ο ηρωισμός του ΚΚΕ, του ΔΣΕ, του Ζαχαριάδη γιατί ακόμα και αυτή η με μισή καρδιά και 1/4 στρατηγικής δημιουργία του ΔΣΕ ήταν απέναντι σε αυτά που το ΔΚΚ υπαγόρευε.

Κώστας

TRASH είπε...

@Κώστας:
Όλοι αυτοί οι από σοσιαλδημοκράτες έως και σοσιαλπροδότες που ανάφερες (εξαιρώ τον Μ-Λ χώρο* για πολύ συγκεκριμένους λόγους, αλλά όχι φυσικά και την ΚΟΕ), καμμία σχέση δεν έχουν ή θα μπορούσαν να έχουν με το ΚΚΕ. Αρχικά γιατί επέλεξαν να μην έχουν, και κατά δεύτερο γιατί την όποια σχέση τους με τον τριτοδιεθνισμό, την έχουν αποκυρήξει μετά βδελυγμίας (και χωρίς ξύλο) οι ίδιοι.
Δεν είναι σοβαρό να συζητάμε για το εάν ο Τσίπρας αποτελεί κάποιου είδους συνεχιστή του ...Ζαχαριάδη! Πέρα από το γεγονός πως ένας τέτοιος συλλογισμός αποτελεί ύβρη και λογικό άλμα, δεν θα τον δέχονταν ούτε καν ο ίδιος ο Τσίπρας.

Παρακάτω τώρα. Είπα πολύ συγκεκριμένο πράγμα: Πως το ντοκυμαντέρ μιλάει για έναν κομμουνιστή-μέλος του ΚΚΕ, που με το ζόρι βαφτίζεται "αριστερός". Οι όροι ποτέ δεν ταυτίστηκαν όπως υπονοείς. Ποτέ κανείς δεν είπε κομμουνιστή τον Λαμπράκη που ήταν όντως αριστερός (και χωρίς εισαγωγικά) ο άνθρωπος.
Επάνω σε αυτά δεν λες τίποτε και απλά τρολάρεις βάζοντας 500 θέματα στην κουβέντα, και συνεπώς δικαιώνοντας με.

Κατά τα λοιπά, ο ΔΣΕ αγωνίζονταν για λαϊκή και όχι για αστική δημοκρατία. Εάν αυτό δεν περιλαμβάνονταν στους άμεσους στόχους (αλλά και τις δυνατότητες) και του ΕΑΜ όλη την προηγούμενη περίοδο (με όλες τις ΕΑΜικές αυταπάτες για τον δρόμο προς τα εκεί), δεν θα υπήρχε κανένας λόγος για τους εγγλέζους και την αστική τάξη να οδηγήσουν την χώρα στον εμφύλιο. Αυτά είναι στοιχειώδη.

Ανακεφαλαιόνοντας:
1)Οι όροι αριστερός κ κομμουνιστής δεν ταυτίζονται, ούτε τώρα(πολύ περισσότερο τώρα), ούτε ποτέ.
2)Το ΚΚΕ της δεκαετίας του '40 ήταν αυτό που έλεγε το όνομα και το καταστατικό του. Ένα κομμουνιστικό κόμμα και μάλιστα το ελληνικό τμήμα της Γ' διεθνούς.
3)Οι "αριστεροί" ας σταματήσουν να καπηλεύονται την ιστορία των κομμουνιστών και ας κοιτάξουν την δική τους.

*
Εξαιρώ τον Μ-Λ χώρο γιατί έχει ρητές αναφορές στο Κόμμα νέου τύπου, τον Μαρξισμό-Λενινισμό (όπως αυτός ερμηνεύονταν πριν το 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ), και την 3η Διεθνή των Λένιν-Στάλιν-Δημητρώφ. Είναι οι μόνοι λοιπόν που έχουν το ιστορικό δικαίωμα να παρουσιάζονται (και αυτοί) ως ιστορική συνέχεια του τριτοδιεθνιστικού ΚΚΕ, ιδεολογικά και οργανωτικά.
Με όλες τις σοβαρές διαφορές που μπορεί να έχω με τα Μ-Λ.

Ανώνυμος είπε...

Η αποτίμηση του κομμουνιστικού κινήματος και ιδιαίτερα των πιό σπουδαίων σελίδων του δεν γίνεται για "ιστορικούς" λόγους αλλά πολιτικούς και αφορά το παρών και το μέλλον του κινήματος συνολικά.
Οι προσωπικές μαρτυρίες μπαρουτοκαπνισμένων αγωνιστών του κομμουνιστικού κινήματος της χώρας μας αποτελούν ντοκουμέντα και "κειμήλια" του κινήματος μέσα από τα οποία μπορεί να βγάλει συμπεράσματα για τα πώς και τα γιατί. Από αυτή την άποψη έχουν τεράστια αξία και πρέπει τιμή σε όσους καταπιάνονται "καλλιτεχνικά" με την ανάδειξη αυτών των θησαυρών του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος.

Από την άλλη όμως επιδή " τα πάντα ρει και ουδέν μένει " οι δεκαετίες που μας χωρίζουν από την περίοδο του δεύτερου αντάρτικου δεν έχουν μείνει "άδειες".
Γέμισαν με πολιτικές κατευθύνσεις, στροφές και κυρίως με την ιστορικής σημασίας παλινόρθωση του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ. Αυτή η εξέλιξη που αποτελεί την πιό σημαντική ήττα του εργατικού, επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος αποτελεί συνάμα και την πηγή από όπου σήμερα αντλεί δύναμη το παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό - καπιταλιστικό σύστημα.

Η αποτίμηση της ήττας δεν είναι αιτία "πένθους" και απόσυρσης αλλά αποτελεί σημαντικό στοιχείο εξοπλισμού για τη νέα έφοδο του κινήματος.
Οι απαντήσεις εύκολες και δύσκολες μαζί.Οι κάθε φορά ιστορικές αποφάσεις, οι κερδισμένοι και οι χαμένοι αγώνες είναι η ιστορία μας, η μήτρα που μας γέννησε με τις οδύνες της. Δεν διαγράφουμε τίποτα , πολύ περισσότερο "δεν πετάμε το παιδί μαζί με τα νερά".

Αυτό κάνει σήμερα η ηγεσία του ΚΚΕ και έχει αξία να διαβασθεί η απόφαση της ΚΕ για τα 70 χρόνια του ΔΣΕ που δημοσιεύθηκε στον "Ριζοσπάστη". Ούτε λίγο - ούτε πολύ χαρακτηρίζει τον κεντρικό πολιτικό στόχο της ένοπλης πάλης την "Λαοκρατία" ως ... ΟΥΤΟΠΙΣΤΙΚΟ !!! Και ότι έπρεπε να είχε ξεκάθαρο σοσιαλιστικό προσανατολισμό.
Αναρωτιέμαι που θα φτάσει αυτή η ηγεσία που από την μία κάνει πως τιμά την επαναστατική ιστορία του ΚΚΕ και από την άλλη την υπονομεύει από "αριστερά" υποτίθεται. Το κομμουνιστικό κίνημα και το ΚΚΕ οδηγήθηκε στην ήττα και την αποσυγκρότηση από την ρεβιζιονιστική στροφή και κυριαρχία που προσπάθησε να αμαυρώσει τις ηρωϊκές σελίδες του Δεκέμβρη, της Αποχής του 1946 και φυσικά της ένοπλης πάλης 1946-1949. Σήμερα είμαστε αντιμέτωποι με έναν άλλο κίνδυνο, αυτόν της διαστρέβλωσης και της παραχάραξης μέσα από την "οικιοποίηση".

70 χρόνια μετά οι τροσκιστικές ομάδες που συντρίφτηκαν ιδεολογικά και πολιτικά στην ανοιχτή συζήτηση που οργάνωσε το ΚΚΕ το 1947 στην Αθήνα για τον χαρακτήρα του Β'ΠΠ και κυρίως του χαρακτήρα της επανάστασης στην Ελλάδα πρέπει να νοιώθουν δικαιωμένες...

ΓΑ

Ανώνυμος είπε...

Ο Τσίπρας είναι παιδί του ΚΚΕ, δεν υπάρχει η ελάχιστη αμφιβολία γι αυτό.

είναι παιδί της "μετάβασης στον σοσιαλιστικό τρόπο παραγωγής", του λμ, του πρωτοευρωκομμουνιστικού ρεύματος ΙΚΚ-ΚΚΓ, της αποσταλινοποίησης, του Μπερλινγκουέρ, του 12ου συνεδρίου, του Κοινού Πορίσματος και της τζανετακειοζωλοτειάδας, του παρατρίχα γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ Δραγασάκη

καλά τα καταφέρατε, μπράβο

Κώστας

jim papakonou είπε...

"Δυο ...γα"ι"δαροι τσακωνοντουσαν σε ξενο αχερωνα!" λεει ο σοφος λαος...
Με το συμπαθιο,αλλα ετσι μου φαινεται εμενα η κανω λαθος;; Ο ενας με κρυφο (η μηπως οχι;...) ποθο να καταδειξει οτι το σημερινο ρεβιζιονιστικο ΚΚΕ ειναι συνεχιστης του τοτε πραγματικου κ επαναστατικου ΚΚΕ κ ο αλλος να βαλει ολους της ...πολιτογραφημενης αριστερας του σημερα στο ιδιο τσουβαλι λογω καταγωγης στην προπτικη μεταβατικων κυβερνητικων προγραματων που θελει να ειναι κ ...αριστερα τρομαρα τους!...

Κατι ξεχνατε βρε παλλικαρια... Η ιστορια σημαδευει ανεξητιλα οσους ασχολουνται μαζι της ειτε σαν πρωταγωνιστες,δευτεροι ρολοι η απλοι κομπαρσοι ειτε σαν (αληθινοι η δηθεν...) κριτες της!...

TRASH είπε...

@Κώστας:
Το "ο Τσίπρας είναι παιδί του ΚΚΕ", μόνο κάτι φασιστοειδή το ισχυρίζονται, και αυτά για προφανείς λόγους. Περίμενα μια συζήτηση (ή έστω μια διαφωνία) εντός των ορίων της κοινής λογικής.
@ jim papakonou:
Είναι νομίζω προφανές πως η ιστορία του ΚΚΕ δεν είναι (και δεν μπορεί να είναι) "ξένος αχυρώνας" για το ...ΚΚΕ! Αυτονόητο νομίζω. Ότι άποψη και αν έχεις για το σημερινό ΚΚΕ. Άλωστε δεν άνοιξα τέτοιο ζήτημα, γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως ούτε θα σας πείσω, ούτε θα με πείσετε επάνω σε αυτό.

Δεν μπήκα λοιπόν εδώ για προπαγανδίσω στις "αντι-γειτονιές" τις θέσεις του ΚΚΕ, πράγμα που θα ήταν άνευ νοήματος εξάλλου, καθώς το μπλογκ έχει συγκεκριμένη πολιτική τοποθέτηση. Το σχόλιο μου αφορούσε την λαθροχειρία των Λαφαζαναίων να μετονομάζουν τους κομμουνιστές σε "αριστερούς".
Έχεις διαφωνία επάνω σε αυτό;

-Ή μήπως τελικά παρότι σε αυτό (θα μπορούσες και να) συμφωνείς, "τώρα που τον βρήκαμε εύκαιρο τον "ρεμβιζιόνα" (άλλη μεγάλη κουβέντα αυτή), ντου να βγάλουμε όλα τα απωθημένα μας;"

Ανώνυμος είπε...

Η κοινή λογική TRASH τελείωσε με την άποψη σου πως οι αγωνιστές του ΔΣΕ δεν ήταν της αριστεράς.

Τα σύνολα έχουν και υποσύνολα, λέω εγώ, και υπάρχει αριστερά δεξιά και κέντρο σε όλα τα φαινόμενα, έλεγε ο πρόεδρος Μάο, ή κάπως έτσι. Αντικομμουνιστής βέβαια για το ΚΚΕ ο Μάο, τι να ξέρει.

Κώστας

Ανώνυμος είπε...

Trash,
νομίζω καλά είναι να δούμε τα πράγματα κάπως διαλεκτικά για να μην τρελαθούμε.
Τι θα πει ότι το ΚΚΕ δεν είναι αριστερά; τι είναι τότε δεξιά;
Επειδή έχει κατοχυρώσει τον τίτλο; Ας μην σκαλίζουμε τώρα πως τον κατοχύρωσε. Αυταπαταται αν νομίζει ότι αυτό κάτι του εξασφαλίζει. Πέρασαν οι εποχές που το χρίσμα από τη Μόσχα ήταν καθοριστικό για την δυνατότητα ύπαρξης ενός κόμματος που ήθελε να είναι κομμουνιστικό. Το ΚΚΕ θέλει να πει οτι οι ευθύνες για τη σημερινή κατάσταση του κ κινήματος ανήκουν μόνο στους άλλους, τους οποίους δεν κατονομάζει συγκεκριμένα αλλά τους ρίχνει όλους σ ένα τσουβάλι, και έτσι νομίζει πως ξεμπέρδεψε. Εκνευρίζεται γιατί δεν μπορεί να επιβάλει λογοκρισία, δεν έχει καταλάβει οτι δεν βρισκόμαστε πια στην τασκένδη.
Το ΚΚΕ στην προσπάθειά του να απαντήσει στο ερώτημα που δεν είναι δυνατόν να αποφύγει, στο ερώτημα : "πως φτάσαμε ως εδώ;" , τσαλαβουτάει σε ένα θεωρητικό αλαλούμ.
Πότε μας λέει οτι αυτό δεν είναι αριστερά, αλλά κάτι σαν μια αναλοίωτη, αιώνια ιδέα σε ένα κόσμο ιδεατό και αναλοίωτο, είναι "η ιδέα ΚΚΕ".
Πότε ότι η ελλάδα είναι χώρα ιμπεριαλιστική. Τελευταία διάβασα και στο δικό σου μπλογκ, fandomduck,ένα άρθρο της ΚΟΜΕΠ, όπου λίγο πολύ λέει ότι ο Δημητρώφ υπήρξε ο σπορέας του οπορτουνισμού, λόγω της κατεύθυνσης που έδωσε για τα αντιφασιστικά λαικά μέτωπα στο 7ο συνέδριο της διεθνούς.
Ιδεολογήματα εντελώς αντιδιαλεκτικά, που δεν παίρνουν υπόψη ούτε τον χρόνο, ούτε τον χώρο, ούτε τη συγκεκριμένη κατάσταση κάθε περίπτωσης.
ΓΜ