9 Φεβ 2016

Αντίο Μπάμπη

Την τελευταία φορά που τον είδα ήταν σ’ ένα ανοιχτό Γυμναστήριο στην Πτολεμαΐδα να γυμνάζεται. Ναι να γυμνάζεται.
Χαμογελαστός γλυκύς και ευπροσήγορος όπως τον ήξερα από νεολαίο.
Ούτε ο χρόνος ούτε η αρρώστια είχαν καταφέρει να τον αλλάξουν.
Είχα το σφίξιμο που έχει ο καθένας μας σε τέτοιες περιπτώσεις.
Με βοήθησε -ναι όπως το διαβάζετε- να το ξεπεράσω. Να μιλήσουμε πολύ απλά για όλα. Για την αρρώστια του, για τα οικογενειακά μας, για το κίνημα. Ναι για το κίνημα.
Ο Μπάμπης δεν τα παρατούσε.
Χωρίς ίχνος παραπόνου γι’ αυτό που του συνέβαινε, συνέχισε να μάχεται.
Μαχητής στη ζωή, μαχητής στο κίνημα, μαχητής και απέναντι στην αρρώστια του.
Με το ίδιο πάντα χαμόγελο.
Έτσι θα μείνει χαραγμένος στη μνήμη μου.
Έτσι θα τον θυμόμαστε.
Μ’ ένα χαμόγελο να φωτίζει το πρόσωπό του.
Βασίλης Σαμαράς

Δεν υπάρχουν σχόλια: