27 Φεβ 2016

Ένα σχόλιο για τους "συμμάχους" στο αντιιμπεριαλιστικό-αντιπολεμικό κίνημα

Διαβάζοντας μια ανακοίνωση της ΚΕΕΡΦΑ για τις κινητοποιήσεις ενάντια στους φράχτες, αναφέρεται η συμμετοχή του Τζέρεμι Κόρμπιν, ηγέτη του Βρετανικού Εργατικού Κόμματος, στη διαδήλωση που έγινε στο Καλαί το διήμερο 23-24 Γενάρη. Και αναρωτιέται κάποιος για ποιο λόγο γίνεται αυτή η ιδιαίτερη αναφορά σε ένα πρόσωπο, που ηγείται ενός κόμματος, το οποίο είναι βασικός εκφραστής των συμφερόντων της μεγαλοαστικής τάξης στη Βρετανία, που σίγουρα ο τίτλος «Εργατικό», είναι μόνο κατ’ όνομα για το ρόλο που έχει παίξει. Ένα κόμμα όπως το Εργατικό, που εναλλάσεται με τους Συντηρητικούς στη διακυβέρνηση της χώρας, που ο παλαιότερος ηγέτης του Τόνι Μπλερ είχε δώσει το «πράσινο φως» για τη συμμετοχή στον πόλεμο στο Ιράκ το 2003. Δύο πράγματα μπορεί να σημαίνει η παραπάνω ανάδειξη της συμμετοχής του Κόρμπιν (του Άγγλου Τσίπρα όπως χαρακτηρίζεται) στη διαδήλωση στο Καλαί. Βαθιές αυταπάτες για το ρόλο των Εργατικών και της ηγεσίας τους, ότι μπορεί και να τους πιάσει ο καημός για τη φρίκη που σκορπά ο πόλεμος (που είναι και δικός τους) στη Μέση Ανατολή, και να βάλουν ένα τέρμα σε αυτόν όταν με το καλό (και αν) βγούνε στην κυβέρνηση. Ή από την άλλη, συνειδητή επιλογή να αναζητήσουμε «σύμμαχα» κομμάτια αστικών τάξεων και κατ΄επέκταση του πολιτικού τους προσωπικού, για να βάλουμε «από κοινού» φραγμό στις επιδιώξεις της άλλης μερίδας που είναι πιο «επιθετική». Τι από τα δύο συμβαίνει θα ήταν πραγματικά χρήσιμο να αναρωτηθούμε, για να καταλαβαίνουμε που στηρίζει η κάθε πολιτική δύναμη την παρέμβασή της. Στην ανάπτυξη μαζικού κινήματος ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο και με σαφές μέτωπο σε όποιον συμμετέχει άμεσα ή έμμεσα παρέχοντας διευκολύνσεις, ή στην αναζήτηση ενός κάποιου είδους «σωτήρα», που «ίσως και να τα καταφέρει» (με τη στήριξη του κινήματος βεβαίως βεβαίως); Θυμίζει ή όχι το παραπάνω τα εξώφυλλα της «Αυγής» για την εκλογική νίκη του Ομπάμα ή του Ολάντ, και τον άνεμο δημοκρατικής αλλαγής που θα έφερναν; Που τελικά ο «άνεμος» αυτός άφησε πίσω του μόνο στάχτες και συντρίμια και εκατομμύρια ξεριζωμένους;

ΥΓ: Ίσως τώρα βέβαια κάποιοι καλοθελητές να μας καλέσουν να εναποθέσουμε τις ελπίδες μας στον «γέρο-φαινόμενο» Μπέρνι Σάντερς, που στις εσωκομματικές εκλογές των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ, και ερχόμενος από το «πουθενά», δείχνει να κερδίζει τις ψήφους των νεολαίων που ζουν στην εξαθλίωση, αλλά και των διαφόρων μειονοτήτων. Που θα πάει, κάποια στιγμή θα καταφέρουμε να το αλλάξουμε το σύστημα από τα μέσα...

7 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Εεεεε, εντάξει, δεν θα το κάνουμε και πολιτικό αδίκημα το να παρακολουθεί κανείς τα διεθνή και να θεωρεί αυτό που γίνεται με τον Σάντερς αξιοσημείωτο. Και έρχεται από το "πουθενά" όντως, στα 74 πήγε με τους εργατικούς, πριν ήταν ανεξάρτητος. Δηλ ? Τίποτα ιδιαίτερο, ένας σοσιαλδημοκράτης, καμία ελπίδα, και τίποτα δεν θα κάνει, άσε που δεν θα βγει. Εύκολη απάντηση πάντως στο αν ομάδες της ισχνής αμερικάνικης αριστεράς, πχ η Σοσιαλιστική Εναλλακτική, αδερφή οργάνωση του Ξεκινήματος, κάνουν καλά να συμμετέχουν στην καμπάνια, δεν υπάρχει. Έτσι όντως ποτέ δεν θα υπάρξει ανεξάρτητη αριστερά στις ΗΠΑ, απέναντι σε ένα κόμμα απόλυτα ταυτισμένο με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Από την άλλη θα σου πει και τι να κάνεις σε αυτή την κοινωνική δομή και πολιτικό σύστημα, με τον δομικό αποκλεισμό, κοινωνικό και πολιτικό. Δύσκολα πράγματα αυτά, ας κρατάμε πως οι αγώνες εργαζομένων και νεολαίας προκαλούν ρωγμές ακόμα και στις πιο σιδερένιες και οχυρωμένες κρατικές δομές. Και ότι οι ρωγμές θα κλείσουν αν δεν βαθύνουν πέρα από τα όρια ανοχής του συστήματος.

Κώστας

Ανώνυμος είπε...

Άλλο πράγμα το αξιοσημείωτο με τον Σάντερς, (που όντως δε θα το περίμενε κανείς να παίρνει τέτοια ποσοστά), και άλλο πράγμα να εναποθέσεις ελπίδες σε αυτόν. Αυτό κριτικάρει το κείμενο, ούτε για πολιτικό αδίκημα ούτε τίποτα. Δε γνωρίζω προσωπικά οργανώσεις-συλλογικότητες στην Ελλάδα που να τον στηρίζουν, αλλά είμαι σίγουρος ότι όσο συνεχίζει να συγκεντρώνει τέτοια ποσοστά, και κατά βάση από τον κοινωνικό-ταξικό "πάτο" της αμερικάνικης κοινωνίας, τόσο θα προβάλλεται ως υποψηφιότητα-ελπίδα για την Αριστερά(την όποια υπάρχει στις ΗΠΑ). Τα ζόρια που υπάρχουν και οι ένα σωρό αποκλεισμοί όλων των ειδών σίγουρα είναι ένα ζήτημα σύνθετο και χωρίς εύκολες απαντήσεις για το πως θα παρέμβει η Αριστερά, αλλά η ενσωμάτωση-στήριξη σε ένα κόμμα βασικό εκφραστή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού όπως οι Δημοκρατικοί, σίγουρα δεν αποτελεί λύση.

Ανώνυμος είπε...

το Ξ τον στηρίζει υποθέτω, αν κρίνω και από το site, αφού τον στηρίζει η αδερφή οργάνωση του.

δεν απαντάω ειδικά στο κείμενο αλλά σε μια γενικότερη τάση κάπως αφ υψηλού κριτικής στον κόσμο που θα έπρεπε να ελπίσει σε ριζοσπαστικότερα σχέδια.

σωστό αλλά όχι τόσο απλό

Κώστας

Ανώνυμος είπε...

Αφού παρακολουθείς τις ΑσΓ και τον πολιτικό μας χώρο, μάλλον γνωρίζεις ότι δεν κάνουμε αφ' υψηλού κριτική στον κόσμο, αλλά στις οργανωμένες πολιτικές δυνάμεις, που υποτίθεται έχουν κατανοήσει αρκετά πράγματα παραπάνω από το "μέσο όρο". Και επίσης σε γενικές γραμμές για την κομμουνιστική Αριστερά έχουν υπάρξει και πολύ πιο δύσκολες συνθήκες για να παρέμβει (ακόμα και στην ίδια την Αμερική, βλ. περίοδο Μακαρθισμού πχ). Και σίγουρα δεν πρέπει να κρίνουμε μόνο με βάση το αν δίνεται η δυνατότητα να κατέβεις ή όχι στις εκλογές, να έχεις υποψηφιότητα για την Προεδρία κλπ. Ούτε μιλάμε για Αριστερά στην παρανομία, μιας και τυπικά δεν ισχύει κάτι τέτοιο, παρά τον έντονο αντικομμουνισμό που καλλιεργείται στις ΗΠΑ. Και οι του ΚΚ ΗΠΑ, έχουν κάνει ουκ ολίγες τραγικές επιλογές στη στήριξη πχ του Ομπάμα για πρόεδρο, ή και του Κέρι ακόμα παλιότερα (για να αναφέρω μόνο τη στάση τους στις εκλογές). Γενικά με τις λίγες γνώσεις που έχω καταλαβαίνω ότι υπάρχει μια έντονη τάση "ουράς" στους Δημοκρατικούς.

ΒΚ είπε...

καλα το κκ ηπα δεν ξυπνησε τωρα "φιλοδημοκρατικο", ουτε αντιστοιχα το κκμβ και γενικα τα κκ στις δυτικες χωρες. καθ' υποδειξη της ΚΔ το κκηπα εκανε ουκ ολιγες τραγικες επιλογες ελεω λαικων μετωπων και διπλωματικης πολιτικης της εσσδ, οι οποιες εν τελει διαμορφωσαν και το σημερινο του χαρακτηρα

Ανώνυμος είπε...

Τι τραγικές επιλογές έκανε το ΚΚ ΗΠΑ ελέω ΛΜ;

ΒΚ είπε...

πολιτικη ουρας στους δημοκρατικους, και προσωπικη αποθεωση του ρουσβελτ, ενω κατα την "τρτη περιοδο" τον αποκαλουσαν ως τον κυριο ταγο του φασισμου στις ηπα, διατυπωση του συνθηματος "communism is twentieth century americanism", πουλημα απεργιων και αφρικανοαμερικανικων δρασεων, υποστηριξη των διωξεων εναντιον του τοτε τροτσκιστικου SWP.

μια καλη (αν και κατα βασει υποστηρικτικη) μελετη της μεσοπολεμικης πολιτικης του κκηπα και των αντιφασεων του ειναι The Communist Party of the United States: From the Depression to World War Two του Fraser Ottanelli, ενω αναφορες στη προβληματικη συμπεριφορα του κομματος απεναντι στους μαυρους υπαρχουν - μεταξυ αλλων - στο μυθιστορημα "Αορατος Ανθρωπος" του Ralph Ellison (κυκλοφορει στα ελληνικα) και στο αυτοβιογραφικο "American Hunger" του Richard Wright. μια αποτιμηση του κκηπα υπαρχει επισης στο Revolution in the Air του Max Elbaum που ειναι εξιστορηση της μ-λ νεας αριστερας των ηπα απο το 60 και μετα.