24 Ιαν 2016

Αν δεν βλέπεις τον βρόμικο πόλεμο στο τουρκικό Κουρδιστάν είσαι πολιτικά τυφλός

Ο πόλεμος στο τουρκικό Κουρδιστάν για τις εφημερίδες και τις τηλεοράσεις έχει μετατραπεί σε σίριαλ. Σε πρώτο πλάνο οι δολοφονίες, τα γκρεμισμένα σπίτια και η εξελισσόμενη προσφυγιά, στο παρασκήνιο η αντίσταση του κουρδικού λαού. Μένει η εικόνα των καταστροφών και η είδηση των νεκρών. Εξαπλώνεται ο τρόμος που θέλει να δημιουργήσει το τουρκικό κράτος. Ακολουθεί το χτύπημα των διαδηλώσεων αλληλεγγύης και οι συλλήψεις, εξαφανίζονται οι εικόνες με τους δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές. Ακολουθεί το σχόλιο για τους τρομοκράτες και τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και οι δηλώσεις του Ερντογάν και των υπουργών του.
Αυτή την περίοδο που στη Μέση Ανατολή επικεντρώνεται η πολιτική ένταση και η επιθετικότητα του ιμπεριαλιστικού συστήματος κυοφορεί πολέμους, δημιουργείται κοινωνικό χάος και πολεμικό κλίμα. Είναι η εποχή του ιμπεριαλισμού και ταυτόχρονα η εποχή του πολέμου. Οι ΗΠΑ και η ΕΕ στηρίζουν την πρωτοβουλία για την επίλυση του Κουρδικού, ενώ οι εξελίξεις στη Συρία και το Ιράκ είναι συνυφασμένες με το Κουρδικό και η Τουρκία αναλαμβάνει να διαμορφώσει την πολιτική για την επίλυση, ιδιαίτερα παίρνοντας υπ’ όψη μια ενδεχόμενη ήττα του ISIS στην Συρία. Οι δρόμοι που θέλουν να χαράξουν οι ιμπεριαλιστές κινδυνεύουν από την ενοποίηση του αγώνα των Κούρδων. Η Τουρκία στο όνομα της επίλυσης του Κουρδικού δηλώνει ότι χαλαρώνει την πολιτική της για να διευκολύνει τις συνομιλίες και προχωρά στην πολεμική και καταστροφική επίθεση με κατεύθυνση να καταστρέψει και να αφανίσει τους Κούρδους.
Στην Τουρκία, ιδιαίτερα μετά τις εκλογές του Ιουνίου, το AKP, στη διαδικασία επίλυσης, εξαπέλυσε μια βάρβαρη φασιστική επίθεση ενάντια στους Κούρδους. Η επί 13 χρόνια κυβέρνηση του Ερντογάν και η αστική τάξη της Τουρκίας ένιωσαν ότι κινδυνεύουν από το Κουρδιστάν, έβγαλαν τις «δημοκρατικές μάσκες» που φόρεσαν προεκλογικά και έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο.
Το φασιστικό δόγμα «ένα κράτος, ένα έθνος, μια θρησκεία» απαιτεί συμμόρφωση και όπου δεν γίνεται αυτό ακολουθεί εκκαθάριση. Ξεκίνησε μια γενοκτονία που έπνιξε στο αίμα τον κουρδικό λαό. Οι αντίθετοι στις επιλογές του αντιμετωπίστηκαν με βία και διώξεις, συλλήψεις δημοσιογράφων, διώξεις βουλευτών, κλείσιμο εφημερίδων. Κλιμάκωσε την ένταση στις κουρδικές περιοχές, με εντατικές στρατιωτικές επιθέσεις εναντίον του κουρδικού κινήματος, κήρυξε στρατιωτικό νόμο σε κουρδικές πόλεις, συνέλαβε χιλιάδες δημοκράτες, πατριώτες και επαναστάτες. Έπαυσε εκλεγμένους δημάρχους και τους φυλάκισε.

Δακρυγόνα, όλμοι, σφαίρες παντού
Στις πόλεις Silopi, Cizre, Sur, Varto, Gever, Silvan, Lice, Hani, Semdinli, Kerboran, Derik Nisebin, Dargecid, Diyadin, Silvan του τουρκικού Κουρδιστάν εδώ και 5 μήνες διεξάγεται ένας βρόμικος πόλεμος. Το τουρκικό κράτος εισβάλλει με τανκς και δολοφονεί. Τον Δεκέμβρη μεταφέρθηκε στρατός και βαρύς οπλισμός, η αντιτρομοκρατική αστυνομία, η αγροφυλακή, οι ειδικές δυνάμεις και η JİTEM (μυστική αστυνομία αντι-αντάρτικη ειδικών επιχειρήσεων και ψυχολογικού πολέμου) στις πόλεις Sur, Nibsen, Kerboran, Dargecid, Silopi και Cizre.
Από τις 12 Αυγούστου μέχρι σήμερα κηρύχτηκε απαγόρευση κυκλοφορίας 52 φορές. Η απαγόρευση αφορά 1.300.000 κατοίκους και οι 500.000 είναι μικρά παιδιά. Από τότε κουρδικές πόλεις καίγονται, σπίτια γκρεμίζονται, ελεύθεροι σκοπευτές πυροβολούν όποιον πολίτη τολμήσει να βγει στο δρόμο. Βομβαρδίζουν με τανκς, κανόνια και ελικόπτερα, γκρεμίζουν σπίτια και ιστορικά μνημεία, κόβουν ρεύμα, νερό και φυσικό αέριο και εκκενώνουν περιοχές, δολοφονούν κυρίως γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένους. Πάνω από 200.000 είναι οι πρόσφυγες.
Σύμφωνα με τον Σύνδεσμο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Τουρκίας στις πόλεις του Κουρδιστάν μετά την απαγόρευση της κυκλοφορίας δολοφονήθηκαν 27 γυναίκες και 44 παιδιά. Δεν υπάρχει δυνατότητα κάλυψης των βασικών αναγκών λόγω των απαγορεύσεων. Τα σχολεία κλειστά, τα νοσοκομεία σε πολιορκία, οι νεκροί μένουν στον τόπο δολοφονίας για μέρες άταφοι.
Κουμρού Ισίκ, Ζεϊνέπ Ντεμίρ, Μπεσέ Ζιρίγκ, Μελέκ Αλπαΐντ, Μεριέμ Σουνέ, Σελαμέτ Γιεσιλμέν, η Χατιτζέ Σεν, Ταϊμπέτ, Αξίν Κανάτ, Ζεϊνέπ Γιλμάζ, Εμιρέ Γκιοκ, Τζαϊντέ Τσακάλ, Αζιμέ Ασάν, η Αμινέ Ντιμάν, η Σεβέ Ντεμίρ, η Πακιζέ Ναϊρ, η Φατμά Ουγιάρ… Δεκάδες χιλιάδες διαδήλωσαν στην κηδεία των 12 άταφων για μέρες νεκρών λέγοντας «Θα συνεχίσουμε τον αγώνα μας με τα μάτια της Σεβέ, την καρδιά της Πακιζέ και το γέλιο της Φατμά».

Ο κουρδικός λαός αγωνίζεται για ένα ελεύθερο μέλλον, όχι απλά για να επιβιώσει!
Ο κουρδικός λαός αντιστέκεται σ’ αυτόν το πόλεμο και πιστεύει στη νικηφόρα έκβασή του, γιατί ο αγώνας του είναι αγώνας για την ελευθερία και όχι για την επιβίωση. Αναμφίβολα περνά πολλές δυσκολίες, βλέπει να δολοφονούνται οι δικοί του άνθρωποι ιδιαίτερα στις περιοχές όπου απαγορεύεται η κυκλοφορία. Λείπει όμως η ενημέρωση και πρέπει να γίνει για να αποκαλυφθεί η πραγματικότητα, που είναι η αντίσταση του λαού απέναντι στον άδικο πόλεμο.
Οργανώνουν διαδηλώσεις διαμαρτυρίας στις πόλεις του Κουρδιστάν, σε κάποιες πόλεις κάνουν απεργία πείνας. Στήνουν οδοφράγματα, σκάβουν τάφρους για να εμποδίσουν τα τεθωρακισμένα του στρατού και της αστυνομίας, με τα κανόνια και τα βαριά όπλα, να μπουν στις γειτονιές, συμπλέκονται σε μάχες με το στρατό και τους παρακρατικούς. Δίνουν τη μάχη τους για την εθνική ανεξαρτησία, την αυτονομία και την αυτοδιάθεση, τη δυνατότητα να μιλούν τη γλώσσα τους, να τη γράφουν, να τη διαβάζουν, να διατηρούν την κουλτούρα και τις παραδόσεις τους, για το δικαίωμά τους στη ζωή.
Ο καθένας πρέπει να πάρει θέση δίπλα στην κουρδική αντίσταση, απέναντι στο φασισμό και τον ιμπεριαλισμό και να αγωνιστεί, ανεξάρτητα από τη γλώσσα του, τη θρησκεία του, τη φυλή του, το χρώμα του και το φύλο του. Οι πολιτικές οργανώσεις να ευαισθητοποιηθούν και να ευαισθητοποιήσουν το λαό για να στηριχτεί η αντίσταση. Η αντίσταση και η αποφασιστικότητα των Κούρδων είναι η πιο απτή ένδειξη γι’ αυτά που πρέπει να γίνουν…

Ένας ανταποκριτής της Ozgur Gelecek μπήκε στο Σουρ
Μέρες προσπαθούσαμε να μπούμε και δεν το καταφέρναμε, όλες οι είσοδοι και έξοδοι ήταν κλειστές. Βγήκαμε στο δρόμο μεσάνυχτα. Παντού καταστροφές από τους βομβαρδισμούς, πήγαμε στο σπίτι της Φαντιμέ Ανά που αρνήθηκε να το εγκαταλείψει, μέρες κλεισμένη μέσα χωρίς ηλεκτρικό, κάτω από τους ήχους των εκρήξεων. Πήγαμε να την τιμήσουμε για την αντίστασή της. Μας είπε «Υπάρχουν μέρη για να πάω. Όμως τα χώματα αυτά είναι η κληρονομιά του παππού μου και του πατέρα μου και δεν θα τα εγκαταλείψω κάτω από την πίεση του θανάτου. Τόσα τανκς και τόσοι όλμοι δεν χρησιμοποιήθηκαν ούτε στον πόλεμο της Κύπρου. Θέλουν να μας διώξουν από τον τόπο μας. Δεν θα φύγουμε! Όσοι δίνουν δίκιο στον Ερντογάν να θυμούνται πως αν σήμερα εμείς είμαστε το πρόγευμά του, εκείνοι θα γίνουν το γεύμα του».

Εγώ δεν φοβάμαι κανέναν!
Ενώ ο ήχος των εκρήξεων κλιμακώνεται και το αέριο απλώνεται, βλέπουμε ένα κοριτσάκι 5-6 χρονών. Όπως όλα τα κοριτσάκια είχε πάρει το κραγιόν της μαμάς και είχε βάψει το πρόσωπο και τα χέρια της και ήρθε στο κέντρο σαν μια μικρή κυρία προσπαθώντας να ζήσει την παιδικότητά της σε πείσμα του πολέμου. Τη ρωτήσαμε πώς μπαινοβγαίνει στο κέντρο με τόσα μπλόκα και η απάντησή της: «Είμαι Κούρδισσα, κανέναν δεν φοβάμαι». Είχε δίκιο επειδή εκεί που ο λαός σε όλη την ιστορία του αντιστέκεται και δίνει αγώνα για την ελευθερία του, τα παιδιά αναγκάζονται να μεγαλώσουν νωρίς.

Το κράτος δολοφονεί τα παιδιά μας ακόμη και αγέννητα!
Ξαφνικά ακούσαμε τις κραυγές μιας ηλικιωμένης όταν ένας όλμος έσκασε μπροστά της: «Ποιο κράτος; Πού είναι; Τι μας έκανε εμάς το κράτος; Δολοφόνησε τα παιδιά μας, ακόμη και αγέννητα στην κοιλιά της μάνας τους. Αυτό είναι κράτος; Είναι κράτος για τον εαυτό του, είναι γι’ αυτούς που θέλει. Για μας δεν είναι κράτος. Θα γίνουμε κράτος όταν θα ζωντανέψουμε μέσα από τις δολοφονίες. Όποιος και αν έρθει, ό,τι και αν κάνει εμείς εδώ θα είμαστε και εδώ θα παραμείνουμε, δεν θα αφήσουμε τον τόπο μας. Σας ρωτάμε, έχουμε άλλη διέξοδο πέρα από την αντίσταση; Σ’ αυτά τα χώματα, ακόμη και ένας να μείνει θα πεθάνει αντιστεκόμενος, το κράτος δεν μας άφησε άλλη διέξοδο!».

Προλεταριακή Σημαία

Δεν υπάρχουν σχόλια: