29 Ιαν 2016

Πάσα ΜΚΟ και εκ προοιμίου μη αντιιμπεριαλιστική, υπηρέτης βαρβάρων

Αναμφίβολα οι διάφοροι εθελοντές και μέλη των ΜΚΟ διακρινόμενοι από περισσό ζήλο και ύποπτη αυταπάρνηση στην αρωγή των προσφύγων αφουγκράζονται και υλοποιούν με την απόλυτη σημασία της κυριολεξίας την παραίνεση της λαϊκής ρήσης ρίχνοντας το καλό στον γιαλό. Ειδικά όταν οι παραλίες κατακλύζονται από τη σαγήνη των τηλεοπτικών καμερών και ανταποκριτών ειδησεογραφικών πρακτορείων, όπου αυτοί θα αποθανατίσουν και διαμηνύσουν το φιλάνθρωπο ετούτο έργο όχι μονάχα στο πανελλήνιο, μα και στα πέρατα της οικουμένης. Η θυμοσοφία όμως των γνωμικών συνάμα μας συμβουλεύει να δυσπιστούμε απέναντι σε ότι λάμπει, γιατί δεν τεκμαίρεται πάντοτε σαν χρυσός.

Το ψέμα, η αλήθεια τους
Καταρρακτώδη στοιχεία δύναται κανείς να παραθέσει μεμφόμενος τον τάχατε ανιδιοτελή αλτρουισμό τους. Θα παρακαμφθούν όμως μια σειρά από καθόλου δευτερευούσας βαρύτητας δεδομένα και θα σχολιασθεί το κορυφαίο ζήτημα που συνιστά και την ειδοποιό διαφορά δυο διαμετρικά αντίθετων κοσμοαντιλήψεων και συμπεριφορών. Στη μια μεριά του στερεώματος συναντιέται ο εσμός των κάθε λογής φιλεύσπλαχνων που αποτελούν γρανάζια μιας μηχανής που χαρίζει μυθικό πλούτο στους παρασιτικούς άρχοντες και στην κοινωνική πλειοψηφία αφειδώς τη φτώχεια, την πείνα και την πανωλεθρία του πολέμου και του εκπατρισμού. Ευεργετούν λοιπόν τον κάθε κατατρεγμένο με τα ψιχία της οποιασδήποτε μορφής ανάπηρης και σκοτεινής ελεημοσύνης (συχνά με ληγμένα τρόφιμα) και βοήθειας. Που εν τοις πράγμασι σε μηδαμινό βαθμό ανακουφίζουν τον χορηγούμενο. Στην αντίπερα όχθη βρίσκονται οι δυστυχώς λιγοστές οργανωμένες και ριζοσπαστικές δυνάμεις του μη κίβδηλου ανθρωπισμού που πασχίζουν να εξουδετερώσουν ακριβώς την ίδια την αποκρουστική μήτρα των πάσης φύσης αειθαλών προβλημάτων. Αξίζει λοιπόν να τονιστεί το απόλυτα διακριτό στοιχείο που χασμικά διαχωρίζει την φαρισαϊκή πολύμορφη αγαθοεργία, η οποία επιμελώς όχι μόνο αφήνει στο απυρόβλητο το πρωταρχικό αίτιο κάθε ανθρώπινης δυστυχίας μα και το διακονεί τυφλά, από το ορθολογιστικό και επαναστατικό όραμα της οριστικής διαγραφής από το προσκήνιο της ιστορίας όλων των πηγών των σπαρακτικών φαινόμενων. Εκείνων δηλαδή της λιμοκτονίας (όταν ο κυρίαρχος παράγοντας της παγκόσμιας κρίσης είναι η δυστοκία απορρόφησης εξωφρενικά υπερπαραγμένων ποσοτήτων προϊόντων!!) και των πρωτοφανών κυμάτων μετανάστευσης με τους αμέτρητους συνακόλουθους πνιγμούς που άπτονται της ευεργεσίας των πολυπρόβλητων ποικιλώνυμων Σαμαρειτών. Αυτονόητα δηλαδή παρελκόμενα των πολεμικών συμφορών. Οι οποίες δεν προέρχονται από το υπερπέραν ή από την οργή του θεού Άρη, ούτε οφείλονται στην αγριότητα της μιας χούφτας των και δυτικογενών εφτάψυχων τζιχαντιστών, αλλά αποτελούν κραυγαλέα απόρροια των ωμών ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων.

Μαύρες σκοπιμότητες
Όχι εννοείται πως έχει ευτελή σημασία φερειπείν το τεράστιο και δύσοσμο ζήτημα της οικονομικής στήριξης της ανά τον πλανήτη πανσπερμίας των ΜΚΟ και αυτεπάγγελτα του πολιτικού ελέγχου των από μια σειρά αντιδραστικές κυβερνήσεις και αντιδραστικούς θεσμούς. Μέχρι και η διαβόητη CIA και το κακόφημο ΔΝΤ προσφέρουν τον οβολόν τους σε υπάκουες σχετικές οργανώσεις, όπου λειτουργούν σαν ο παραπλανητικός πολιορκητικός κριός τους σε περιοχές που η απροσχημάτιστη παρουσία τους θα ήταν δυσχερής και απορριπτέα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η δράση τους στην από τους ΙΔΙΟΥΣ καθημαγμένη Αφρικανική ήπειρο, τολμώντας απόβαση πρόσφατα έως και στο προηγούμενο (της Συρίας) μήλο της ιμπεριαλιστικής έριδας, την Ουκρανία. Ακόμη και η μνημονιακή χώρα μας συμμετέχει στη χρηματοδότηση ορισμένων αποστολών και μάλιστα ο εγγονός του γέρου της δεκεμβριανής δημοκρατίας του Σκόμπι είχε πλούσια θητεία στον εν λόγω επικερδέστατο τομέα (ήμαρτον, ίδρυσαν μέχρι και ΜΚΟ που κατέγραφε τις υπάρχουσες!!). Αντιπαρέρχομαι επίσης κατάπτυστα περιστατικά που αποκρυπτογραφούν τον γνήσιο ρόλο των ΜΚΟ, όπως είναι οι καταγγελίες για "παρεκτροπή" και εκβιαστικό χρηματισμό τύπου μαφίας ορισμένων εκδοχών τους (πχ της ισπανικής ομάδας στη Λέσβο) με αντάλλαγμα τη διάσωση Σύριων ναυαγών. Ή την παρακρατική ασυδοσία και την αμέριστη εμπιστοσύνη που απολαμβάνουν από την ελληνική πολιτεία οργώνοντας σαν τσιφλίκι τους ακατάλληλους χώρους φιλοξενίας των προσφύγων και μεταναστών. Την ίδια στιγμή που ορθώνονται σοβαρά εμπόδια (ή και εκδιώχνονται κιόλας) στην δυνατότητα επίσκεψης, επικοινωνίας και παροχής του συγκεντρωμένου υλικού από οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στα πλαίσια της αγνής διεθνιστικής αλληλεγγύης. Δεν είναι τυχαία εξάλλου η υποδειγματική και αναντίρρητη πειθάρχηση και αποχώρηση των εθελοντών από την Ειδομένη κατόπιν της απαίτησης των αστυνομικών αρχών με σκοπό την εκκένωση της περιοχής. Άλλωστε πως είναι δυνατόν να μην υπάρχει αμοιβαία συμπάθεια ανάμεσα σε ΜΚΟ και συγκυβέρνηση, αφού αμφότεροι είναι πειθήνιοι απέναντι σε κοινούς προϊστάμενους (τους ιμπεριαλιστές) και διαχειρίζονται (με όποιον τρόπο και ούτε καν φυσικά αποδοτικά παρηγορητικό) τις συνέπειες, το αποτέλεσμα αφήνοντας άθικτη στο αποτρόπαιο βάθρο της τη γενεσιουργή προέλευση. Εγείρει σοβαρό σκεπτικισμό επίσης (μέχρι και τα μέσα εξαπάτησης εξανέστησαν και αναρωτήθηκαν στηλιτεύοντας την απουσία τους) για την αυθεντικότητα της αυτοθυσίας που υποτίθεται διακρίνει τις ΜΚΟ στις επιχειρήσεις σωτηρίας, η αποχή του περιλάλητου και πανάκριβου εξειδικευμένου σκάφους ιδιοκτησίας μιας ΜΚΟ στο νέο περιστατικό της Καλόλιμνου. Παρά μάλιστα τον εγγύτατο ελλιμενισμό του πλοιαρίου και τις αλλεπάλληλες εκκλήσεις για παρέμβαση του στην εξελισσόμενη νέα τραγωδία με κοντά σαράντα χαμένες ψυχές. Φυσικά ίσως υπάρχει μια αφοπλιστική εξήγηση που δικαιολογεί τη μη συμμετοχή τους και φωτογραφίζει τον κύριο ένοχο: την ανυπαρξία καμερών και φώτων δημοσιότητας… Ούτε τέλος επεκτείνομαι στην επίπλαστη καλοσύνη της ντυμένης στα χρυσοποίκιλτα και σμαραγδένια άμφια ανώτερης ιεραρχίας του κλήρου (άλλος τροφοδότης ΜΚΟ) που από τον έρανο των πιστών ασκεί ανέξοδα τη γενναιοδωρία της. Ή στα κροκοδείλια δάκρυα που χύνει η γνωστή μεγαλοαστή φαραωνική κυρία για να ανθίσει δήθεν το χαμόγελο στα πρόσωπα των άρρωστων παιδιών. Όταν την επόμενη μέρα με απύθμενο κυνισμό και κοινωνική αναλγησία μεγέθους παγετώνα το σβήνει σε χιλιάδες άλλα. Λόγω του μισθού πείνας και του ειδοποιητηρίου της απόλυσης που δίνει στους ζωντανούς γονείς των, σαν αυτοί -όντας τυχεροί- γλιτώσουν από τη δολοφονική έλλειψη μέτρων ασφάλειας στα διυλιστήρια και στις λοιπές επιχειρήσεις της.

Οχετός βαθύς
Παρενθετικά αξίζει να αναφερθούν ενδεικτικά, εξόχως αποκαλυπτικά και ασχολίαστα κάποια επιπλέον στοιχεία που μαρτυρούν τον βεβαρυμμένο και κολάσιμο βίο και πολιτεία των ΜΚΟ. Τον Απρίλη του 2013 ψηφίζεται στην ελληνική Βουλή ν-τροπολογία με την οποία παρέχεται ασυλία σε αυστηρά συγκεκριμένους μη εξοφλούντες δανειολήπτες. Δεσπόζουσα θέση στους αμνηστευόμενους φορείς μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα (κόμματα, Εκκλησία) καταλαμβάνουν και οι ΜΚΟ. Ανάλογη ψευδαισθησιακή απαίτηση ευνοϊκών (ούτε καν χαριστικών όπως για τις ΜΚΟ ) ρυθμίσεων για ιδιοκτήτες μεροκαματιάρηδες και κατόχους κόκκινων δανείων θεωρείται πως ανάγεται σε σφαίρα εξωγήινης φαντασίας. Αρκετά μακρύτερα το δανέζικο κράτος και προστάτης δικών του ΜΚΟ (με κορυφαία την εμπλεκόμενη στα hotspot αιγαιοπελαγίτικων νησιών DRC) σχεδόν έχει αποφασίσει την κουρσάρικη ιδέα δήμευσης βαρύτιμων τιμαλφών που μεταφέρουν μαζί τους οι πρόσφυγες. Η φροντίδα των δυστυχισμένων, στα όρια της … λατρείας. Υφίσταντο επίσης εισπρακτικές ΜΚΟ απείρου κάλους και ευρηματικότητας, όπως τέτοια αποναρκοθέτησης του Λιβάνου και άλλη με στόχο την προώθηση του χριστιανισμού στη Βόρειο Κορέα (ε, εντάξει, αυτό το κατανοούμε !!). Υπάρχει δε και ανάμιξη τους έως και στα γεωπολιτικοοικονομικά παιχνίδια και στον ευρωατλαντικό ανταγωνισμό. Με πιο ευανάγνωστη περίπτωση της ΜΚΟ που πρώτη αποκάλυψε το σκάνδαλο της Volkswaggen με τις γνωστές γερμανικές αλχημείες στην εκπομπή ρύπων. Το πάνθεον πληροφοριών γύρω από το αίσχος και τη διαπλοκή των ΜΚΟ θα χρειάζονταν εγκυκλοπαιδικούς τόμους για να αποτυπωθεί πλήρως.

Ο αντίποδας
Όλες οι προηγούμενες αλλά και κάθε άλλη ομοειδής έκφανση της διατεταγμένης και ψεύτικης ανθρωπιάς συγγενεύουν με τις αυθόρμητες, συγκινητικές και ανυστερόβουλες εκδηλώσεις βοήθειας των φτωχών ψαράδων και των καλοσυνάτων γριούλων με τα ροζιασμένα χέρια (ορίστε, να τις, οι γνήσια μεγάλες κυρίες, αυτές του τίμιου μόχθου) όσο ο καρχαρίας και το λυθρίνι. Σχετίζονται όσο η έκφραση μιας έστω και ασύντακτης (αλλά αλλοίμονο, ένας λαός που δεν καταφέρνει να υπερασπίσει τα δικά του θεμελιακά συμφέροντα, πως θα κατορθώσει να συμπαρασταθεί άρτια στους αδελφικούς) πλην όμως ενστικτώδους και άδολης ταξικής αλληλοϋποστήριξης με την παράκρουση να επιβιώσει και εξωραϊστεί ένα βάνδαλο σύστημα εκμετάλλευσης και τυραννίας. Αυτό που συντρίβει τα πιο στοιχειώδη δικαιώματα του λαού και απεγνωσμένα επιχειρεί επί ματαίω να σκιαγραφήσει μαζί με την υπαλληλία των ΜΚΟ μια κουρελιασμένη εικόνα συμπόνιας και στοργής.

Η επαναστατική Νέμεσις
Μες στα θολά όμως και φουρτουνιασμένα νερά της κοινωνικής και διεθνούς κατάστασης, όσο και αν η σύγχυση, ο θρήνος, η απελπισία και το προσποιητό χάδι των ΜΚΟ ζουν στη βαθιά σκιά και το έρεβος της βασιλείας του καπιταλιστικού άδικου και της παρανοϊκότητας και θηριωδίας των δυναστών της οικουμένης, έρχεται να τα αντιπαλέψει ένα κύμα αμφισβήτησης και αναζήτησης που σμίγει με τον ζωογόνο αγέρα της αντίστασης των καταπιεσμένων και καταφρονεμένων. Στη Τυνησία πχ τα τύμπανα της εξέγερσης μάλλον ξαναηχούν και εκρήξεις νεολαιίστικες και εργατικές καταγράφονται όλο και πυκνότερα στην "ευημερούσα" Δύση από τους παρισινούς δρόμους ως τα γκέτο της μητρόπολης στο Φέργκιουσον. Εκεί ακριβώς αρχίζει να φεγγοβολά η συμπαντική αλήθεια. Για την πείνα, τον πόλεμο, τον ξεσπιτωμό και τους πνιγμούς στη Μεσόγειο υπάρχει φταίχτης. Έχει όνομα. Λέγεται καπιταλισμός και ιμπεριαλισμός. Έχει διεύθυνση, είναι οι επαύλεις της ακόρεστης και αιματοβαμμένης ολιγαρχίας ή καλλίτερα αντιπροσωπεύεται συλλογικά από το κράτος και τις κυβερνήσεις και οργανισμούς της. Διαθέτει συνηγόρους, πράκτορες και κατάσκοπους μες στις γραμμές της αντίπαλης εργατικής τάξης, που αποκαλούνται αριστεροκάπηλοι ρεφορμιστές. Ποτίζουν μάλιστα τις μάζες με το συνδιαχειριστικό (ήτοι με ανάερες εκλογικοκοινοβουλευτικές διαδικασίες να μεταρρυθμιστεί το τερατώδες οικοδόμημα) παραισθησιογόνο και δηλητήριο της λαϊκής εξουσίας και των μεταβατικών προγραμμάτων μέσα στους ακέραιους κόλπους του κεφαλαιοκρατικού κανιβαλισμού. Η εργαλειοθήκη τους εξάλλου είναι κατάμεστη από προτάσεις (λιγότερη δουλειά για όλους, συνδιοίκηση, λογιστικοποίηση της επίθεσης στο ασφαλιστικό, κλπ) που ενστερνίστηκε πρόθυμα το σύστημα για να αλώσει, συγκαλύψει και προωθήσει τον σφαγιασμό κατακτήσεων. Σε ανησυχητικές για τα επιτελεία του συστήματος μάλιστα φάσεις κοινωνικού αναβρασμού και έξαρσης του κινήματος (τωρινός ενθαρρυντικός ξεσηκωμός του αγροτόκοσμου) όλη δαύτη η ρεφορμιστική συνομοταξία συμπεριφέρεται σαν πολύτιμος πυροσβεστήρας που με τις αρχετυπικές πια και αρτηριοσκληρωτικές τακτικές της πασχίζει να αλλοτριώσει, συσκοτίσει, εκφυλίσει και εκτονώσει την κοχλάζουσα οργή. Αρκεί να αντικρίσει κανείς το θέαμα των ελεγχόμενων άνευρων και φθοροποιών ολιγόωρων τωρινών αποκλεισμών ενάντια στον χείμαρρο της αγανάκτησης και των αγωνιστικών διαθέσεων της αγροτιάς. Απασχολεί αγγελιοφόρους και σύγχρονους παπάδες, τις ΜΚΟ, για να το λιβανίζουν προσδοκώντας να σκεπάσουν την εμετική απόπνοια που αναδίδει. Χρησιμοποιεί σαν λειαντήρες τις παραφυάδες του, τις ΜΚΟ, που αποπειρώνται να αμβλύνουν τις αιχμηρές άκρες του. Πλαισιώνεται με ιεραπόστολους και σταυροφόρους, τις ΜΚΟ για να διεισδύει υστερόβουλα, εκεί που ξεγυμνωμένα δεν μπορεί να το πετύχει. Το συνδράμουν οι ίδιες οι ΜΚΟ και όλοι οι ομογάλακτοι εθελοντές (πχ αριστεριάζουσες -κατά το ελευθεριάζον- κοινωνικές κουζίνες και είναι παρεμπιπτόντως εξοργιστική η σύμπνοια αυτή) που ξεγελούν τους εξαθλιωμένους και τους πακτώνουν στη θέση των ζητιάνων με το απλωμένο χέρι της επαιτείας. Και ποτέ παρακινώντας τους ώστε να σηκώσουν τη γροθιά τους (άξιος ο σύντροφος που εφεύρε αυτή την έκφραση με συμπυκνωμένο τόσο απέραντο νόημα). Μετασχηματιζόμενοι τουτέστιν σε αγωνιζόμενους που θα διεκδικούν με παρρησία όσα δικαιούνται και είναι ταυτόχρονα σε θέση οι πελώριες παραγωγικές δυνάμεις να τους τα εξασφαλίσουν. Ευτυχώς όμως για την πρόοδο, αυτό το σύστημα αντιμετωπίζει και λιβελικές καταγγελίες από αγανακτισμένους επικριτές που επωμίζονται το χρέος του τιμωρού. Από τις λαϊκές μάζες που υποφέρουν. Από τα νιάτα, την εργατιά, την αγροτιά, τους μετανάστες, τους απόκληρους της ζωής. Του απευθύνουν δριμύτατο κατηγορητήριο. Το θωρούν να επιτίθεται λυσσομανώντας και πασχίζοντας να τους ρυμουλκήσει βίαια στην υπανάπτυξη και την κακομοιριά δεκαετίες και εκατονταετίες πίσω στην αλήστου μνήμης ημιπρωτόγονη εποχή των προγιαγιάδων μας με τα μαγκάλια. Κρίματα του λοιπόν ασυγχώρητα, η πείνα, η δυστυχία, η θλίψη, η στέρηση της γνώσης, της περίθαλψης και της σύνταξης, το φασιστικό στιλέτο και οι βόμβες. Η έσχατη ποινή που του αρμόζει για όλα αυτά είναι μία και αμετάκλητη: η κατάληξη του σαν ιστορικό απόβλητο. Το υποκείμενο δε που θα το σύρει από το εδώλιο στο απόσπασμα, σίγουρα θα είναι υποχρεωτικά αρματωμένο, μαζικό, κατασταλαγμένο, προλεταριακό και μετωπικό.

Δεν θυμιάζεις το κακό, το γκρεμίζεις
Αν η φτώχεια αποτελεί ένα ανάθεμα του ηλεκτρονικού πολιτισμού με τις διαστημικές εκτινάξεις, συγκρινόμενη όμως με τη φρίκη των πολέμων και τα ποτάμια αίματος και δακρύων που προξενούν, φαντάζει δίχως υπερβολή σαν μια παραβατική παρωνυχίδα του άθλιου καπιταλιστικού- ιμπεριαλιστικού συστήματος. Αν οι ΜΚΟ δεν λειτουργούσαν σαν εκτελεστικά υποχείρια των εγκληματικών συμμοριών που καθυποτάσσουν τον πλανήτη, θα όφειλαν πέραν της αμφιλεγόμενης λοιπόν υποστήριξης που προσφέρουν στα θύματα του πολέμου να διόρθωναν τη μυωπική τους θωριά. Που θέλει πεισματικά, επιλεκτικά και μονοσήμαντα να βλέπει και να συγκλονίζεται με αυτό που παρατηρεί να συμβαίνει αποκλειστικά στις ακτογραμμές των ελληνικών νησιών και όχι εκεί που οι βόμβες πέφτουν σαν βροχή για αήθεις σκοπιμότητες. Όταν μαστιγώνει κάποιος βάναυσος Γολιάθ έναν αδύναμο, ο σωστός, ο ουσιαστικός συμπαραστάτης δεν απαλύνει τον πόνο αλείφοντας μονάχα τις πληγές του θύματος, αλλά πρωταρχικά πρέπει να στοχεύει στην παρεμπόδιση της τέλεσης της απάνθρωπης πράξης σταματώντας τον δράστη. Όποιος βαθειά συμμερίζεται και συνταράσσεται από το σκελετωμένο ετοιμοθάνατο Αιθιοπάκι, οφείλει να αποστραφεί και να καταδιώξει τις δυνάμεις που λεηλατούν τους πλουσιοπάροχους φυσικούς πόρους της πατρίδας του. Η λυτρωτική υποστήριξη στον πένητα δεν είναι το ξεροκόμματο της ελεημοσύνης, μα η αναίρεση του ταξικού παράγοντα, των κοινωνικοοικονομικών κανόνων που τον εξαθλιώνει. Θα άπλωναν λοιπόν (για να επανέλθουμε στο προκείμενο) οι ΜΚΟ τη ματιά τους πιο μακριά, εκεί ακριβώς στο επίκεντρο των δεινών, στο θέατρο των πολέμων, όπου τα πυρά των αποκτηνωμένων ιμπεριαλιστών ισοπεδώνουν πόλεις και χωριά απανθρακώνοντας και διαμελίζοντας ανθρώπινα κορμιά. Θα καυτηρίαζαν τις επιδρομές τους που δεν επιδιώκουν απλά την καθαίρεση του αυταρχικού καθεστώτος του Άσαντ (αυτοί οι άγγελοι της δημοκρατίας και οι σεβόμενοι την ελευθερία και την προκοπή των λαών). Αλλά εντάσσονται στη ασυγκράτητη ανάγκη τους για ξαναμοίρασμα της γης. Θα ρίχνονταν στη μάχη για να τερματιστεί το συντελούμενο μακελειό με το φούντωμα ενός αντιιμπεριαλιστικού συνασπισμού εξασφαλίζοντας τοιουτοτρόπως τις προϋποθέσεις (εξασθένιση της πολεμοχαρούς αρπακτικότητας τους, όπως αν θυμούνται έγινε κάποτε σε ένα Βιετνάμ) για την αποφυγή μιας νέας πιθανόν βαθύτερης πολεμικής πληγής στο σώμα κάποιου άλλου αθώου λαού. Για να μην ταλαιπωρούνται μάλιστα και οι ίδιοι περιθάλποντας ναυαγούς μιας επόμενης εθνικότητας, έστω και αν έτσι μοιραία χάσουν το αντικείμενο της απασχόλησης τους. Θα τους αγανακτούσε η ύπαρξη των αμερικανικών βάσεων που και από εκεί εκπορεύεται το κατακρεούργημα των γειτονικών λαών και θα καταντούσαν οι πιο αποφασισμένοι αντιιμπεριαλιστές και φιλειρηνιστές σαν συνειδητοποιούσαν τον διόλου αβάσιμο κίνδυνο μιας γενικευμένης θερμοπυρηνικής σύρραξης. Μιας και στο ανατριχιαστικό εκείνο ενδεχόμενο θα αφανίζονταν και οι ίδιοι και ποιος θα απόμενε τελικά να περιποιείται ποιους και πως.

Οι Αϊλάν ξανασταυρώνονται
Παρά την πολυπλοκότητα και αντιφατικότητα των τραγικά διαδραματιζόμενων τριγύρω μας, εμείς στέκουμε και περιστρεφόμαστε στην πιο απλή και κρίσιμη διαπίστωση. Ο μικρός Αϊλάν (και όλοι οι νυν και μελλούμενοι Αϊλάν του πλανήτη) θα μπορούσε να ήταν ακόμη και σήμερα ένα ξένοιαστο παιδάκι, που θα έτρεχε στους ηλιόλουστους μαχαλάδες της πόλης του παίζοντας και γελώντας με τους ανέμελους συνομηλίκους του. Δεν τον ξερίζωσε από τη γη των παππούδων του και έπνιξε στη συνέχεια κάποιος αδιόρατος κακός δαίμονας η` ο αφιονισμένος φονταμενταλιστής. Οι ένοχοι είναι συγκεκριμένοι. Είναι και εκείνοι οι ανίεροι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές που τόλμησαν να τον ξανασκοτώσουν πιο πρόστυχα αυτή τη φορά παρουσιάζοντας τον -αν ζούσε φυσικά- σαν μελλοντικό ενηλικιωμένο βιαστή Γαλλίδων γυναικών. Αποθρασυμένοι στον έσχατο βαθμό προσπαθούν να νομιμοποιήσουν και εξιλεώσουν την ιμπεριαλιστική τους θηριωδία μηχανευόμενοι μια ανόητη σεξουαλική τρομοκρατία!! Αυτουργός είναι επίσης ο αρχιδήμιος των λαών Ομπάμα που ως επικοινωνιακό τέχνασμα δήθεν συνταράχτηκε μόλις αντίκρισε τον δύσμοιρο Σύριο πατέρα των οκτώ πνιγμένων παιδιών. Παρόλο που τα αεροπλάνα του κατεδάφιζαν την προηγούμενη μέρα το μέχρι πρότινος ήρεμο σπιτικό του, υποχρεώνοντας τον έτσι να το εγκαταλείψει και να γραπωθεί αλυσιδωτά από τα γαμψά νύχια των επιτήδειων τούρκων δουλεμπόρων. Μερτικό ευθύνης συνάμα αναλογεί και στους Τσιπραϊκούς βαστάζους τους, που επιτρέπουν στους αλύπητους ληστές και εκτελεστές να αλωνίζουν ελεύθερα στη χώρα μας.

Η διέξοδος, η λύση
Μπροστά σε αυτή την εκτυφλωτική αλήθεια οι ΜΚΟ βουβαίνονται και αλληθωρίζουν. Τύποις ονομάζονται Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις, μα ουσιαστικά είναι Μισθοφορικά Κρατικά Όργανα. Αφήνουν ανενόχλητους τους ιμπεριαλιστές φονιάδες να τους στέλνουν ασταμάτητα ανθρώπινα ράκη για να τα καταπραΰνουν με το βάλσαμο της υποκρισίας. Εμείς διακηρύσσουμε πως η ελπίδα των κατατρεγμένων αναβλύζει από τη σύσταση Μαχόμενων Κομουνιστικών Ομάδων. Παλεύουμε για να πάψουν να συρρέουν τα καραβάνια των Αϊλάν σε νέα εχθρικά εδάφη. Οι συνυπαίτιες (του προσφυγικού ζητήματος) ευρωπαϊκές κρατικές δομές να πιεστούν για να τους προσφέρουν φιλόξενο άσυλο και πρώτιστα να μην χρειάζεται καν να τρέπονται σε φυγή από τις πατρογονικές εστίες τους. Για να διαφεντεύουν τα Παλαιστινιόπουλα τα χώματα τους, για να μπορούν τα Ελληνόπουλα να μορφώνονται, να δουλεύουν και συνταξιοδοτούνται με αξιοπρέπεια. Για να γίνουν όλα αυτά επιβάλλεται συν τοις άλλοις και η αναζωογόνηση του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, που θα εστιάζει την πολεμική του στο αδιόρθωτο λίκνο των περισσότερων βάσανων της ανθρωπότητας. Η σπουδαιότερη υποστήριξη στους κυνηγημένους είναι η αποδυνάμωση του θηρευτή, όπερ σημαίνει η ενίσχυση της αντιιμπεριαλιστικής πάλης. Συμπερασματικά, ο μόνος τρόπος για να μην μείνει ανεκπλήρωτο ευχολόγιο η ευαγγελική ρήση για επί γης ειρήνη και πρόοδο και η ανθρωπότητα να μη δακρύζει και ματώνει κοιτώντας τον μικρούλη άψυχο Αϊλάν ξαπλωμένο στην αμμουδιά και να μη ζήσει νομοτελειακά σκηνές παρμένες από το άλλο θεολογικό βιβλίο της Αποκάλυψης, πρέπει να βροντοφωνάξουν οι λαοί: θάνατος στον ιμπεριαλισμό.

Καπετανάκης Μανώλης, μέλος της Πρωτοβουλίας Αντίστασης Χανίων, μέλος της ΛΑ-ΑΑΣ

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Επειδή κανείς αναμάρτητος και αντικειμενικός στα όρια του απόλυτου και για την αποκατάσταση της πολυκατατρεγμένης αλήθειας, εκφράζω την επιφύλαξη μου για την ορθότητα του σχολιασμού μου όσον αφορά το περιστατικό όπου κατηγορήθηκαν μέλη ΜΚΟ (Ισπανικής εθνικότητας) για χρηματισμό με αντάλλαγμα τη διάσωση προσφύγων. Έτσι μεταφέρθηκε, έτσι το είσπραξα και ακολούθως το ερμήνευσα. Πιθανόν να αναμετάδωσα επί του συγκεκριμένου και μόνο συμβάντος μια άδικη κρίση -και ζητώ συγνώμη επ` αυτού- αλλά επιμένω αμετακίνητα στο υπόλοιπο συνολικό δριμύ πολιτικό κατηγορητήριο (που εκεί άλλωστε εστίασα) κατά των εν λόγω οργανώσεων. Το να επικεντρώνει και εξαντλεί ο οποιοσδήποτε τη δράση του στα παράγωγα των ιμπεριαλιστικών φρικαλεοτήτων εθελοτυφλώντας μπροστά στην <> αυτής της πρακτικής (το βλέπουμε δυστυχώς να αναπαράγεται και στο θέμα του φράκτη) είναι το κυρίαρχα κατακριτέο. Τώρα οι διαφορές αναμεταξύ των κεντρικών κρατικών μηχανισμών που αισθάνονται την και εξωγενώς υποκατάσταση τους με τους περιφερειακούς συστημικούς των ΜΚΟ (για τον θεσμό της νέας υπέρ- FRONTEX φυσικά δεν εγείρεται ανάλογο ζήτημα)ποσώς μας απασχολούν , πέραν της δόλιας σκοπιμότητας που αποβλέπει στον έλεγχο η` και στην ποινικοποίηση της ανεπίσημης κινηματικής , πολιτικής, ηθικής και υλικής συμπαράστασης είτε λαϊκή διάσπαρτη είναι αυτή, είτε πολύ περισσότερο εκφέρεται από οργανωμένες αριστερές συλλογικότητες. ΚΜ