22 Δεκ 2015

Ηρθε, έκανε τη δουλίτσα του και έφυγε ανενόχλητος ο Κέρι. Η Αριστερά άφαντη! Αστικός κοσμοπολιτισμός και υποταγή…


Ήρθε την προηγούμενη Παρασκευή ο εκπρόσωπος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Τζ. Κέρι. Δεν θέλει πολύ μυαλό ούτε και καμιά βαθιά πολιτική ανάλυση για να καταλάβει κανείς ότι η επίσκεψη κάθε άλλο παρά εθιμοτυπική ήταν. Σε μια περίοδο που οι ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις έχουν δημιουργήσει μια σειρά πολεμικά μέτωπα, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός δίνει εντολές στους υποτακτικούς του για να ενισχύσει τη θέση του. Η Συρία, η νέα αμερικάνικη βάση στην Ελλάδα, το Κυπριακό, η προώθηση των διατεταγμένων από τις ΗΠΑ αξόνων της Ελλάδας με Ισραήλ και Αίγυπτο –με το λογαριασμό να περιλαμβάνει και την Κύπρο- για να προωθηθούν οι γεωπολιτικοί-πολεμικοί στόχοι των Αμερικάνων στην περιοχή και να ενταθεί η χρήση της χώρας μας για τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών και ροών στην κατεύθυνση από τη μια αποκλεισμού της Ρωσίας και από την άλλη ενεργειακού εκβιασμού των συμμάχων-ανταγωνιστών τους ευρωπαίων ιμπεριαλιστών ήταν σίγουρα στην αιμοσταγή ατζέντα των μεγαλύτερων χασάπηδων των λαών.
Για να βάζουμε τα πράγματα στη θέση τους, μιλάμε για εκπρόσωπο ενός ιμπεριαλισμού που δηλώνει ανερυθρίαστα ότι «ο στρατός μας θα συνεχίσει να πετά, να πλέει και να επιχειρεί παντού οπουδήποτε το διεθνές δίκαιο μας το επιτρέπει» (δήλωση ναυάρχου Χάρις)! Πριν από μερικά χρόνια, μια τέτοια επίσκεψη θα ήταν αρκετή για να κινητοποιήσει σωματεία, συνδικαλιστικές και άλλες λαϊκές συλλογικότητες και πολιτικές οργανώσεις για να καλέσουν σε μαζικές αντιιμπεριαλιστικές εκδηλώσεις σε όλη τη χώρα. Ποιος δεν θυμάται, άλλωστε, τις μαζικές διαδηλώσεις τέτοιου χαρακτήρα με αφορμή τις επισκέψεις Κλίντον, Σουλτς και άλλων υψηλόβαθμων γερακιών του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
Η μακροχρόνια, όμως, κυριαρχία της αστικής ιδεολογίας και των διαφόρων εκδοχών του οπορτουνισμού και της ταξικής συνεργασίας έχει επιδράσει διαλυτικά και στα (κατακτημένα στο παρελθόν) αντιιμπεριαλιστικά αισθήματα του ελληνικού λαού. Το προσφυγικό δράμα, οι βόμβες και τα αεροπλάνα που πέφτουν είναι για την κοσμοπολίτικη Αριστερά κάτι σαν ένα δυσάρεστο ντεκόρ χωρίς πολιτικά χαρακτηριστικά, που (γι” αυτόν ακριβώς το λόγο) θα αναλάβουν τα «φιλάνθρωπα» αισθήματα των ΜΚΟ να διαχειριστούν. Σαν τη ΜΚΟ που επισκέφτηκε ανενόχλητος ο Κέρι στο κέντρο της Αθήνας –συνοδευόμενος από έναν μίνι στρατό κατοχής- για να δώσει την αίσθηση ότι είναι από αδιάφορος έως και καλοδεχούμενος για το λαό της πόλης.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πάνω από όλα, εδώ και χρόνια, για να πλησιάσει τον κυβερνητικό θώκο και να δώσει τις απαραίτητες εγγυήσεις στην αστική τάξη και στα αφεντικά της, έδινε όρκο στο δόγμα «ανήκουμε στη Δύση» και αναγόρευσε τους φονιάδες των λαών Αμερικάνους σε φίλους του ελληνικού λαού. Δεν δίστασε να πέσει στο τελευταίο σκαλί ξεφτίλας και τυχοδιωκτισμού, παραχωρώντας τους νέα στρατιωτική βάση στη χώρα μας, για να διευκολυνθεί το θεάρεστο έργο της καταστροφής χωρών και του σφαγιάσματος λαών. Ενώ, κατά τη διάρκεια του φιάσκου της κυβερνητικής «διαπραγμάτευσης», η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ. παρουσίασε τους Αμερικάνους ως παράγοντα εξισορρόπησης της γερμανικής πίεσης.
Καθόλου αμελητέες, όμως, δεν είναι οι ευθύνες οπορτουνιστικών ρευμάτων, όπως του ΚΚΕ και της συντριπτικής πλειοψηφίας της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς (ούτε λόγος βέβαια για την αναρχία με τα απολίτικα, έτσι κι αλλιώς, χαρακτηριστικά της και τη νηπιακή της δυνατότητα να αναλύει την πραγματικότητα), που επίσης είχαν τη στάση εκκωφαντικής σιωπής για την επίσκεψη Κέρι.
Οι παραπάνω τάσεις, λοιπόν, αντιγράφοντας τις αρλούμπες του Σημίτη περί «ισχυρής Ελλάδας» και του Καραμανλή περί «θωρακισμένης ελληνικής οικονομίας», θεωρούν ότι η Ελλάδα είναι ανεξάρτητη και ιμπεριαλιστική χώρα! Ανατρέπουν τη λενινιστική θεώρηση ότι ο κόσμος χωρίζεται «σε μια χούφτα κράτη-τοκογλύφους και μια τεράστια πλειοψηφία κράτη-οφειλέτες», ότι υπάρχει «καταπίεση και κατάπνιξη της τεράστιας πλειοψηφίας του πληθυσμού της γης από μια χούφτα ‘προηγμένες χώρες’», ότι «το μοίρασμα αυτής της “λείας” γίνεται ανάμεσα σε 2-3 ληστές με παγκόσμια δύναμη, οπλισμένους ως τα δόντια», ότι ο καπιταλισμός την εποχή του ιμπεριαλισμού δημιουργεί «ποικίλες μορφές των εξαρτημένων χωρών, που πολιτικά τυπικά είναι ανεξάρτητες, στην πράξη όμως είναι μπλεγμένες στα δίχτυα της χρηματιστικής και της διπλωματικής εξάρτησης».
Όλα αυτά τα ρεύματα θεωρούν ότι όλες οι χώρες είναι ιμπεριαλιστικές (απλώς διαφορετικής ισχύος) και προχωράνε, έτσι, στην κατάργηση του ιμπεριαλισμού, αφού «όλες οι χώρες είναι ιμπεριαλιστικές» και αφού δεν υπάρχει γι” αυτούς σχέση κυρίαρχου–κυριαρχούμενου ανάμεσα, π.χ., σε ΗΠΑ-Ελλάδα. Αν, λοιπόν, όλες οι χώρες είναι ιμπεριαλιστικές, δεν υπάρχει πράγματι λόγος να διαδηλώνουμε όταν έρχονται στην Ελλάδα οι εκπρόσωποι των ιμπεριαλιστών. Για όλα αυτά τα ρεύματα, είτε έρθει στην Ελλάδα ο Ομπάμα είτε ο εκπρόσωπος της… ιμπεριαλιστικής Σιέρα Λεόνε, είναι περίπου το ίδιο.
Η παραπάνω θεωρητική σύλληψη είναι, δυστυχώς, κάτι παραπάνω από καραμπινάτη ανοησία και, ανεξαρτήτως διακηρύξεων και προθέσεων, αποτελεί επικίνδυνη φιλοσυστημική εκτροπή:
  1. Έλκει την καταγωγή της από την καουτσκική θεωρία του υπερ-ιμπεριαλισμού και τη μεταλλάσσει σε μια νέα θεωρία του παν-ιμπεριαλισμού. Αποτελεί μεταγενέστερη αντιγραφή όλων των δεξιών ρευμάτων της κοσμοπολίτικης, ρεφορμιστικής, ευρωπαϊκής Αριστεράς που νομίζει ότι όλος ο πλανήτης ζει όπως ζει το Σίτι του Λονδίνου.
  2. Φτύνει την ιστορία και τα αντιιμπεριαλιστικά αισθήματα του ελληνικού λαού, αισθήματα και κριτήριο που απέκτησε από την επώδυνη εμπειρία του. Για τον ελληνικό λαό, ιμπεριαλισμός σημαίνει αγγλο-αμερικάνικη επέμβαση ’44-49, φασισμός, παρακράτος, χούντα, διάλυση της παραγωγικής βάσης της χώρας, διπλή εκμετάλλευση.
  3. Φτύνει τις αναλύσεις του ΚΚΕ πριν από τη μετάλλαξή του σε ρεβιζιονιστικό κόμμα, τις αναλύσεις του Ζαχαριάδη και του Μπελογιάννη, όλες τις αναλύσεις που μιλούσαν για την πραγματικότητα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης της χώρας. Με εργαλείο τη γειωμένη στην πραγματικότητα αυτή ανάλυση, οι κομμουνιστές ανέλαβαν την ευθύνη να καθοδηγήσουν τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, απεγκλώβισαν πλατιά τμήματα λαού καθώς τους έδειξαν ότι το όραμα για μια ελεύθερη και ανεξάρτητη Ελλάδα δεν μπορούσε να ικανοποιηθεί από την αστική τάξη της χώρας, της οποίας η ηγεσία είτε κρύφτηκε στο Κάιρο είτε συνεργάστηκε ανοιχτά με τον κατακτητή. Μέσω των ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΔΣΕ, δέθηκε στην πράξη το όραμα της ανεξαρτησίας με το όραμα της λαοκρατίας.
  4. Αν όλοι οι παραπάνω είχαν δίκιο που έλεγαν ότι η Ελλάδα ήταν βαθιά εξαρτημένη έως και τη δεκαετία του ’50 κι έχουν δίκιο και σήμερα οι ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.λπ. που λένε ότι η Ελλάδα είναι ανεξάρτητη και ιμπεριαλιστική χώρα, τότε οι τελευταίοι –ίσως χωρίς να το καταλαβαίνουν- δίνουν εύσημα στην ελληνική αστική τάξη, αφού θεωρούν ότι αυτή η τάξη οδήγησε την ελληνική κοινωνία από την εξάρτηση στην ανεξαρτησία! Να πώς μια αστική τάξη-ατζέντισσα πολλαπλών ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, μια τάξη που ζει και αναπνέει με τις πλάτες των συμφερόντων αυτών, ληστεύοντας διπλά το λαό και την εργατική τάξη της χώρας (μια φορά για λογαριασμό της και μια παραπάνω για λογαριασμό των αφεντικών της), μια τάξη που μπλέκει τη χώρα και το λαό στα τυχοδιωκτικά και φιλοπόλεμα σχέδια των αφεντικών της, να πώς μια τέτοια αστική τάξη που τα κάνει όλα αυτά όχι μόνο βγαίνει λάδι, αλλά της αποδίδεται και θετικό έργο!
  5. Αλλά και σε διεθνές επίπεδο, αν τα «κράτη-οφειλέτες», που ήταν κατά τον Λένιν «μπλεγμένα στα δίχτυα της χρηματιστικής και της διπλωματικής εξάρτησης», έχουν γίνει όλες ανεξάρτητα και ιμπεριαλιστικά, όπως ισχυρίζονται σήμερα ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.λπ., αυτό σημαίνει ότι ο καπιταλισμός στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο επιτελεί ακόμα ιστορικά προοδευτικό ρόλο, αφού αναπτύσσει τις παραγωγικές δυνάμεις και αναπτύσσει ακόμα τις κοινωνίες! Πρόκειται για «αναλύσεις» με βάση τα γνωστά αστικά ιδεολογήματα–απάτες περί παγκοσμιοποίησης και αέναων καπιταλιστικών ολοκληρώσεων. Περισσότερη πίστη στην… αειφόρο ανάπτυξη αυτού του σάπιου συστήματος δεν έχουν ούτε οι ίδιοι οι καπιταλιστές! Ας πάνε όλοι αυτοί να τα πούνε αυτά στο λαό του Ιράκ, της Συρίας και της Λιβύης που έχουν νιώσει στο πετσί τους την «ανάπτυξη» που τους φέρνει το ιμπεριαλιστικό–καπιταλιστικό σύστημα. Αλλά, θα πει κανένας, εδώ τα λένε στον ελληνικό λαό που έχει πάρει μια (ευτυχώς ακόμα όχι τόσο γερή, αλλά πάντως πολύ επώδυνη) γεύση αυτής της «ανάπτυξης», εκεί θα κωλώσουν;
  6. Η παραπάνω αντίληψη συναντιέται με το υποτίθεται αντίθετό της (δηλαδή τη σοσιαλπατριωτική, που παρακάμπτει την ταξική πάλη χάριν της εθνικής ενότητας) ως εξής: και οι δύο αντιλήψεις υποτάσσονται στην παντοδυναμία του συστήματος και στην υποτιθέμενη αδυναμία της εργατικής τάξης να καθοδηγήσει πλατιά σύμμαχα σε αυτή λαϊκά στρώματα. Δεν είναι τυχαίο ότι στη σύγχρονη πολιτική ιστορία, σε όλον τον κόσμο, και οι δύο αυτές «αντίθετες» παρεκκλίσεις οδηγούν αργά ή γρήγορα στο ίδιο αποτέλεσμα: στην ουρά στη σοσιαλδημοκρατία.
  7. Πάνω από όλα, αυτή η αναθεωρητική και εκτός πραγματικότητας «ανάλυση», πίσω από τα πομπώδη λόγια, απλώς δεν κατονομάζει τους ενόχους, αποφεύγει να γίνει ενοχλητική, αποφεύγει να κάνει ιεραρχήσεις και συσκοτίζει το γεγονός ότι ο λαός και η εργατική τάξη της χώρας κατά την ανάπτυξη της πάλης τους θα έχουν να αντιμετωπίσουν όχι μόνο –δυστυχώς- τα ντόπια αφεντικά, δηλαδή την αστική τάξη της χώρας. Η οποία (αντίθετα με παλιότερες αναλύσεις του ίδιου του ρεβιζιονιστικού ΚΚΕ που έψαχναν σύμμαχα «εθνικοανεξαρτησιακά» τμήματά της), τις σπάνιες στιγμές που ψελλίζει κάτι για «ανεξαρτησία», δεν εννοεί τίποτα άλλο από τη διεκδίκηση ενός λιγότερο ασφυκτικού πλαισίου από τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά της και, πάντα, εις βάρος του λαού και της εργατικής τάξης. Αλλά, αντίθετα, λαός και εργατική τάξη θα έχουν να αντιμετωπίσουν και αυτούς τους ιμπεριαλιστές– προστάτες της αστικής τάξης, εχθρούς πολύ πιο συγκροτημένους και ισχυρούς. Για όποιον στοιχειωδώς κατανοεί πώς κινούνται τα πράγματα, είναι ευνόητο ότι η δήλωση του ναυάρχου Χάρις που αναφέραμε παραπάνω στοχεύει όχι μόνο στους ανταγωνιστές ιμπεριαλιστές αλλά και σε όποιον λαό πάει να σηκώσει κεφάλι. Ποιος θα ήταν, άλλωστε, άραγε, ο ρόλος της αμερικάνικης βάσης στη Σούδα στην επαναστατική διαδικασία; Για να ξέρουμε για τι πράγμα μιλάμε, δηλαδή!
  8. Υπάρχει, βέβαια, και η γνωστή θεωρία που εδώ και δεκαετίες λέει η αναρχία και εδώ και μερικά χρόνια επαναλαμβάνει και το ΚΚΕ: ότι όποιος αναδεικνύει τις σχέσεις εξάρτησης της αστικής τάξης την αθωώνει. Μάλιστα, λοιπόν! Αθωώνουν την αστική τάξη όσοι την καταγγέλλουν ότι, ως ηγέτιδα δύναμη στην κοινωνία, το μόνο σχέδιο που έχει είναι να παραδώσει τη χώρα και το λαό της δεμένους χειροπόδαρα στα πιο βάρβαρα ιμπεριαλιστικά σχέδια, απλώς για να επιβιώσει η ίδια! Τι άλλο θα ακούσουμε…
Το ότι τα γράφουμε όλα αυτά με βάση την «απλή αφορμή» μιας επίσκεψης που έμεινε ουσιαστικά αναπάντητη είναι επειδή οι «τεχνικές» αιτιάσεις για κόπωση του κινήματος μετά την απεργία ή για ανάγκη μαζικοποίησης των συγκεντρώσεων για τη δολοφονία Γρηγορόπουλου που ακούγονται από διάφορες μεριές είναι υποκριτικές. Οι ιεραρχήσεις κάθε πολιτικού χώρου είναι αποτέλεσμα των εκτιμήσεων και των απόψεών του, με άλλα λόγια οι διάφορες επιλογές του καθενός είναι πολιτικές. Και, καλό είναι, αυτός ο καθένας να εξηγεί με πολιτική ειλικρίνεια τη στάση του και όχι να κρύβεται πίσω από «τεχνικές» δυσκολίες.
Με βάση όλα τα παραπάνω, το ΚΚΕ(μ-λ) και η Λαϊκή Αντίσταση ΑΑΣ πολύ καλά έκαναν και διαδήλωσαν στους δρόμους αρκετών πόλεων ενάντια στον ανεπιθύμητο εκπρόσωπο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Γιατί, για μας, δεν υπάρχει ανάπτυξη ταξικού κινήματος με εξοβελισμένα τα αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά. Όπως δεν υπάρχει αντιιμπεριαλιστικό κίνημα με εξοβελισμένα τα ταξικά χαρακτηριστικά. Γιατί, όπως συμπύκνωσε η οργάνωσή μας στην τελευταία της συνδιάσκεψη, «η εργατική τάξη θα συγκροτηθεί ως τάξη για τον εαυτό της στην αντιπαράθεσή της με το κεφάλαιο και θα αποκτήσει την ηγεμονία στην κοινωνία στην αντιπαράθεσή της με τον ιμπεριαλισμό».
Γιατί, κατά την επαναστατική διαδικασία, η εργατική τάξη πρέπει να λύσει το κεφαλαιώδες ζήτημα της ανεξαρτησίας, πρέπει να αντιμετωπίσει την παρουσία αμερικάνικων βάσεων, πρέπει να αντιμετωπίσει όλους τους κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς που είναι δέκα φορές πιο επικίνδυνοι γιατί οι ιμπεριαλιστές είναι βαθιά ριζωμένοι σε αυτούς. Και για να τα κάνει όλα αυτά, πρέπει να τα έχει θέσει από πριν ως βασικά καθήκοντα. Και γιατί αν δεν τα κάνει η εργατική τάξη και δεν στοιχίσει πίσω της σύμμαχα λαϊκά στρώματα, δεν υπάρχει κανένα άλλο στρώμα–τάξη να αναλάβει αυτήν την υποχρέωση.

http://www.kkeml.gr/

Δεν υπάρχουν σχόλια: