23 Δεκ 2015

Μία εξομολόγηση και μερικές… στρέιτ σκέψεις.

με αφορμή την «έντονη αντιπαράθεση» στην ελληνική βουλή για το σύμφωνο συμβίωσης

Στο πολύ στενό συγγενικό μου περιβάλλον σχετίζομαι ουσιαστικά και όχι τυπικά με άτομο που έχει ομοφυλοφιλικές επιλογές. Δίνοντας μία περιγραφή θα έλεγα πως από την άποψη των «αντρικών» χαρακτηριστικών (αν ως τέτοια θεωρήσουμε το «να πιάνουν τα χέρια σου», τον δυναμισμό κλπ) είναι πολύ πιο «άντρας» από εμένα τον… στρέιτ.
Πολλές φορές μάλιστα τον άκουσα να εκφράζεται λέγοντας «αδερφή» για κάποιες κραυγαλέες συμπεριφορές έτσι όπως εμείς οι … στρέιτ θα χαρακτηρίζαμε κάποια «κακόγουστη» και εξεζητημένη θηλυκή συμπεριφορά μιας γυναίκας.
Σταθερά αντίθετος στα gay pride αλλά και σε εκείνη τη μεγάλη καμπάνια -αν θυμόμαστε- για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων στη Ρωσία … Και φυσικά ενάντια στο εκμαυλισμένο γκέι κύκλωμα της δήθεν καλλιτεχνίας και της υψηλής κοινωνίας. Υπέρ του σύμφωνου συμβίωσης σε εξαιρετικές περιπτώσεις -με τη έννοια πως δεν θέλει να βάλει την πολιτεία και το κράτος συνέταιρους στη σχέση (μην προσπερνάμε αυτή την προσέγγιση με την «θεσμίτιδα» που έχει ενσκήψει)- και αρκετά σκεφτικός για την υιοθέτηση παιδιών (αν και εδώ που τα λέμε αυτή είναι μάλλον δική του αγωνία καθώς τα ομοφυλόφιλα παιδιά «βγαίνουν» από ετερόφυλους γονείς!). Ξέρω δε αρκετούς ομοφυλόφιλους με μόνιμη και δημόσια σχέση που δεν έχουν «τσιμπήσει» και δεν έχουν πειστεί από το «σύμφωνο συμβίωσης»…
Είμαι βέβαια απόλυτα και σταθερά πεπεισμένος πως αυτή η σεξουαλική επιλογή δεν κάνει τον άντρα λιγότερο άντρα και πιστέψτε έχω δει πολλούς… πολύ «λιγότερο» άντρες στο στρέιτ ανδρικό πληθυσμό. Από εκεί και πέρα βέβαια ξεκινάνε τα δύσκολα.
Δεν ξέρω κατά πόσο είναι γνωστό πως το τέμπο για το τι θα χαρακτηριστεί «αρρώστια» ή «διαταραχή» το δίνει η Αμερικάνικη Ψυχιατρική εταιρεία. Αυτή λοιπόν η εταιρεία που ήταν «ανεκτική» στον ευγονισμό και στη λοβοτομή μέχρι και λίγο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, που ήταν αδιάφορη στα αναγκαστικά προγράμματα εκπαίδευσης αλλαγής σεξουαλικού προσανατολισμού στους ομοφυλόφιλους εφήβους τα οποία οδήγησαν σε αυτοκτονίες, τα τελευταία είκοσι -αν δεν κάνω λάθος- χρόνια έχει βγάλει την ομοφυλοφιλία από τον κατάλογο των ψυχογενών «διαταραχών». Διαχωρίζει μάλιστα την ομοφυλοφιλία από τις λεγόμενες «διαταραχές φύλου». Θα λέγαμε μάλιστα στην πορεία πως η αποδοχή της ομοφυλοφιλίας και των συμφώνων διαβίωσης μαζί με κάποια άλλα αιτήματα όπως π.χ. η νομιμοποίηση των ελαφριών ναρκωτικών κλπ «παίζουν» από τις λεγόμενες «φιλελεύθερες» μερίδες του συστήματος που μέσα στην αντιπαράθεση τους με τις πιο σκοταδιστικές και μεσαιωνικές μερίδες περισσότερο λειτουργούν… συμπληρωματικά και αποπροσανατολιστικά.
Αν ρωτήσω τον συγγενή μου θα πάρω την απάντηση πως το ζήτημα είναι μάλλον ταξικό πως για το σύστημα εξακολουθεί να ισχύει το «φτωχός και… κάτι άλλο» και πως τούτο είναι αποτέλεσμα των πιέσεων του γκέι κυκλώματος στα υψηλά σκαλοπάτια της εξουσίας και των συμπαρομαρτούντων, για νομιμοποίηση. Διόλου αβάσιμη άποψη για ένα σύστημα που δεν δίνει δεκάρα τσακιστή για την επιβίωση πλειοψηφιών και… μειοψηφιών.
Από τη μεριά μου θα πρόσθετα πως κάτι τέτοιο «αξιοποιείται» για να δίνονται ανέξοδα και μη κοστολογημένα εύσημα «προοδευτικότητας» σε ένα σύστημα που καταπατά κάθε ανθρώπινη αξία. Πρόκειται για ψευτοπροοδευτικότητα (που λόγω… θέματος αλλά και δημόσιου βήματος δεν μπορώ να γράψω τον πλήρη χαρακτηρισμό που μου έρχεται στο νου) του είδους της «παραολυμπιάδας» που κόβει τα επιδόματα των ατόμων με αναπηρία ή της μεταμοντέρνας πολυπολιτισμικότητας που αναβιώνει τον πόλεμο των… πολιτισμών, της «ανεκτικότητας» των hot spots και των πνιγμένων προσφυγόπουλων κλπ.
Συγγνώμη αλλά δεν μπορώ να δω το ζήτημα στη βάση μόνο των «επιλογών» χωρίς τους όρους της ιδεολογίας που γεννά η ταξική κυριαρχία σήμερα.
Τώρα στο προκείμενο, θεωρώ πως όποιο ομοφυλοφιλικό ζευγάρι για λόγους κατά βάση κληρονομικότητας και διαχείρισης περιουσίας επιθυμεί να ενταχθεί (δεν είναι δική μου έκφραση αλλά του Μαρξ στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο) στην εκπόρνευση που αντιπροσωπεύει στον καπιταλισμό το οικογενειακό ιδιοκτησιακό δίκαιο, να μπορεί να το κάνει. Ξέρω επίσης ομοφυλόφιλους που θα μπορούσαν να αναθρέψουν παιδιά με αρκετά σταθερότερες αρχές και αξίες (και στα ζητήματα φύλου!) από πολλούς στρέιτ… ετεροφυλόφιλους… Το θέμα θέλει συζήτηση…
Επί της ουσίας του ζητήματος δηλώνω ημιμάθεια. Σίγουρα -όπως και για άλλα θέματα πχ η νοημοσύνη κλπ-, είμαι αλλεργικός στις αιτιολογήσεις των γονιδίων. Για το που συναντιέται η βιολογία με την κοινωνία, οι έμφυτες τάσεις με την πολιτιστική και κοινωνική «κατασκευή» δεν είμαι καθόλου σίγουρος και θα σας γελάσω. Ακόμη δεν γνωρίζω τα όρια της μεγάλης «έξαρσης» της ομοφυλοφιλίας για όσους τουλάχιστον την επικαλούνται. Είναι μόνο η αποδοχή και η δημοσιοποίηση μία κρυφής -άλλοτε- σεξουαλικής επιλογής ή συμβάλλουν και τα… πρότυπα και η βιομηχανία του θεάματος; Κάποιοι κάνουν λόγο και για παρέμβαση ακόμη και χημικών παραγόντων που προκαλούν… εκθυλησμό … Δεν… Όπως επίσης δεν ξέρω καθόλου τι θα κάνουμε στον… σοσιαλισμό με αυτό το θέμα, εδώ δεν ξέρω πως θα είναι καν οι σχέσεις γυναίκας - άντρα που σίγουρα κατά τη γνώμη μου θα επηρεάσουν και το «ζήτημα». Για να είμαι πολιτικά ΟΚ θα έλεγα από «άλλη βάση». Μου φαίνεται πειστική η ρήση του Μάο ότι σε αυτά τα ζητήματα ο «σοσιαλισμός δεν έδωσε και πολλά πράγματα». Εν προκειμένω και αυτά που έδωσε χωράνε πολύ συζήτηση και χρησιμοποιούνται «τραβηγμένα από τα μαλλιά» εναντίον του. Όχι θα τον άφηναν τον σοσιαλισμό… Όπως η ντιρεκτίβα του σοβιετικού κράτους (που είχε αναφέρει στη σχετική συζήτηση που επιχείρησε να «εισάγει» το περιοδικό «Προοδευτικός κινηματογράφος» στις αρχές του ‘80) να μην διορίζονται ομοφυλόφιλοι σε διπλωματικές θέσεις εξωτερικού. Τι ρατσισμός! Δεν σας «περνάει από το νου» το γιατί; Μα θα πείτε μόνον οι ομοφυλόφιλοι είναι επιρρεπείς; Ένας «γυναικάς» διπλωμάτης;
Επίσης δεν είναι άσχετες οι θέσεις αυτές από την ανάγκη να τονιστεί η αξία της οικογένειας, της μητρότητας κλπ εν όψει του πολέμου. Μια επιβεβλημένη συντηρητικοποίηση που -όχι μόνο σε αυτό το ζήτημα- έπρεπε μετά τη αντιφασιστική νίκη να εξεταστεί εκ νέου…
Καθόλου άγνωστες δεν μου είναι οι θέσεις του Μαξίμ Γκόργκι στη συλλογή κειμένων για το «σοσιαλιστικό ρεαλισμό» που στην ουσία ταυτίζει την ομοφυλοφιλία με τον εκφυλισμό του φύλου αναλύοντας τον έρποντα ομοφυλοφιλισμό που υπήρχε πίσω από την λατρεία του ανδρικού σώματος στα ναζιστικά υψηλά κλιμάκια, παρόλη την καταδιωκτική μανία του τελευταίου ενάντια στους φτωχοπρόδρομους και άλλου χρώματος ομοφυλόφιλους. Εκ των υστέρων δεν έπεσε και πολύ έξω αλλά οπωσδήποτε αυτή η οπτική είναι σήμερα πολύ περιορισμένη και… περιοριστική. Εξ άλλου το «θέμα» υπάρχει και εκδηλώνεται σήμερα διαφορετικά. Αλλά δεν υπάρχει και κανένας λόγος να φορτωθούν οι σημερινοί αριστεροί αυτούς τους περιορισμούς…
Ως πατέρας θα ήμουν το ίδιο περήφανος για τις σεξουαλικές επιλογές του παιδιού μου είτε ήταν στρέιτ είτε γκέι και περηφανότερος αν ατομικά και συλλογικά πάλευε και διεκδικούσε τη ζωή του, όπως και για κάθε παιδί…
Τέλος μετά από τόσους «αστερίσκους», γιατί μακρηγόρησα, είμαι σίγουρος για δύο πράγματα:
Πως θα υπερασπίζω το δικαίωμα στη δημόσια έκφραση των σεξουαλικών προτιμήσεων (που δεν ταυτίζεται σώνει και καλά με την κρατική νομιμοποίηση!) κάθε ανθρώπινου πλάσματος και δεν θα έβλεπα κανένα πρόβλημα να ενταχθεί στο «τι να κάνουμε» του Λένιν εκτός από τα δικαιώματα των… αιρέσεων και αυτό το δικαίωμα. Φοβάμαι όμως πως σε όλα αυτά λίγο μας πρόλαβε το σύστημα.
Σιγουρότερος των… σίγουρων είμαι πως δεν με πείθει καθόλου η δραματικότητα και η συζήτηση (αντρικού;) καφενείου των εθνοπατέρων ζιγκολό του κεφαλαίου και «γιουσουφιών» των ιμπεριαλιστών προστατών. Που τα βρήκανε για το πώς θα κάνουν τη ζωή μας πιο μαύρη από μαύρη και διαφωνούν για το σύμφωνο συμβίωσης!

ΔΜ

13 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Είναι από τα δικαιώματα που μοιράζει ανέξοδα το κεφάλαιο.
Αν είσαι η Μαντόνα ή η Τζολί να μπορείς να υιοθετείς όσα παιδάκια από τον τρίτο κόσμο μπορείς, αλλά εάν είσαι εργαζόμενη στην Ελλάδα (ανεξαρτήτου σεξουαλικού προσανατολισμού) να υπογράφεις την απολυσή σου εάν αποκτήσεις παιδάκι.
Εάν εκτός από το σύμφωνο ζητούσαν οι ομοφυλόφιλοι και καμια άυξηση ή κανένα επίδομα για την καινόυργια τους αρχή και σπιτικό, τί θα τους απαντούσε ο Τσίπρας ή η ευρώπη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μάλλον κανένα τεκμήριο για κανένα χαράτσι στην εφορία

Σ.

Κ. είπε...

Το να μη κατατρέχουν τους σημερινούς αριστερούς οι παλαιότερες επιλογές είναι απόλυτα σωστό. Αρκεί όμως να είναι και οι σημερινοί ξεκάθαροι σε σχέση με τέτοιες πρακτικές.
Επειδή δεν είναι ξεκάθαρο, για μένα τουλάχιστον, ο ΔΜ δικαιολογεί τις πρακτικές μη διορισμού ως διπλωμάτες ομοφυλόφιλων στις σοβιετικές πρεσβείες; Συμοερασματικά θα έλεγε ότι καλώς συντηρικοποιήθηκε η σοβιετική κοινωνία ενόψη πολέμου; Δηλαδή η στοχοποίηση των ομοφυλόφιλων ενίσχυσε την οικογένεια και τις ...γεννήσεις; Ο Μαξίμ Γκόργκι. Σε τι δεν έπεσε έξω; Για τους ναζί ή για τον "εκφυλισμό" του φύλου;
Επειδή ο χώρος σας μας έχει συνηθίσει να μη μασάει τα λόγια του, και επειδή θεωρώ ότι η κριτική θεώρησή σας για την ΕΣΣΔ είναι από τις καλύτερες θα ήθελα μια πιο ξεκάθαρη θέση και σε αυτά τα ζητήματα.
Τελικά η ηθική των μονοθεϊστικών θρησκειών, κατ' επέκταση και η αστική όπως προσάρμοσε, ή προσαρμόστηκε, στις θρησκείες, που ανάμεσα στα άλλα έριξαν στο πυρ το εξώτερον και παρανομοποίησε κάθε είδους ανθρώπινη σχέση, ιδιαίτερα την ερωτική κάθε κατεύθυνσης αλλά όχι μόνο αυτή, όταν βέβαια αυτή αφορούσε το λαό και όχι την αστική τάξη απαραίτητα, μήπως επιρέασε και το κομμουνιστικό κίνημα; Για να φτάσουμε σήμερα στη πλέον αντιμαρξιστική θέση του ΚΚΕ περί σχέσεων και οικογένειας έτσι όπως εκφράστηκε στη Βουλή;

Ανώνυμος είπε...

Θα υπάρξει κάποια απάντηση στα σχόλια. Υπομονή μέχρι λίγο πιο αργά το βράδυ ΔΜ

Ανώνυμος είπε...

Κανονικά ίσως χρειάζεται ένα ολόκληρο άρθρο για να απαντηθούν τα ζητήματα των σχολίων .
Καταρχήν έτσι όπως είναι γραμμένο έχει δίκιο ο Κ δημιουργείται σύγχιση όσον αφορά τον Γκόρκι. Προφανώς εννοεί τους ναζί και όχι τον εκφυλισμό του φύλλου αλλιώς ο γράφων θα ήταν σχιζοειδής προσωπικότητα απέναντι σε όλα αυτά που αναπτύσσει δύο γραμμές πιο κάτω. Επίσης θα πρέπει να συνηθίσουμε με την ιδέα πως η επιστημονική εξέλιξη αναπτύσσεται και αυτή ανισόμετρα και δεν θα περίμενε την επόμενη έφοδο στον ουρανό για να αποφανθεί με μεγαλύτερη ευρύτητα για κάποια θέματα όπως αυτό της ομοφυλοφιλίας σε σχέση με εκείνη την εποχή... Στο άρθρο απλά επισημαίνεται ότι ακόμα όμως και αυτή η διαδικασία δεν είναι ουδέτερη. ο
Για τον σοσιαλισμό. Πολύ λίγο διάστημα μετά την κατάληψη της εξουσίας οι μπολσεβίκοι γίνονται στην ιστορία η πρώτη κοινωνία που αναγνωρίζει την μονογονεϊκή οικογένεια και τα παιδιά χωρίς αναγκαστική πατρότητα, καταργούνται οι νόμοι που ποινικοποιούν την σεξουαλική συμπεριφορά και νομιμοποιούνται οι αμβλώσεις. Επίσης η ΕΣΣΔ γίνεται ι η πρώτη πολυεθνική κοινωνία που αναγνωρίζει τις τοπικές ντοπιολαλιές, τις εθνότητες, τις λαότητες κλπ.
Με τον πόλεμο είναι αλήθεια πως συντελείται ένα σταμάτημα κατά κάποιο τρόπο αυτού του ανοίγματος. Κατάργηση του νόμου για την ελευθερία των αμβλώσεων, ενίσχυση της σοβιετικής οικογένειας και της σοβιετικής μάνας και ενθάρρυνση των γεννήσεων. Σε παράλληλη τροχιά επάνοδος της στρατιωτικής ιεραρχίας και των βαθμών, πάγωμα της καλλιέργειας ιδιαίτερων εθνολογικών πολιτιστικών και γλωσσικών χαρακτηριστικών -που πρώτη η σοβιετική εξουσία αναγνώρισε μέσα στους αιώνες εκεί όπου η κατάσταση ξέφευγε από τον έλεγχο και δημιουργούσε ζώνες αντιπατριωτικής συσπείρωσης όπως έγινε με τους Πόντιους κλπ, "ευλογία" των όπλων από την εναπομείνασα ρώσικη εκκλησία, πατριωτικό άνοιγμα. Σε αυτά τα πλαίσια νομίζω εντάσσεται και το ζήτημα της αντιμετώπισης των ομοφυλοφίλων και όχι σε κάποια "συντηριτικοποίηση"του σοβιετικού εποικοδομήματος .Το ύστερο ιστορικά "καλώς" ή "κακώς" το δικό μας δεν έχει καμία πραγματική αξία σήμερα. Έχει αξία να σπουδαιολογηθεί τι έγινε μετά...
Οπωσδήποτε δεν έχει καμία σχέση αυτή η ιστορική περίοδος και δεν αποτελεί 'προπομπό" της σημερινής θέσης του ΚΚΕ που στην προσπάθεια να διαφοροποιηθεί τάχα μου αντισυστημικά ταυτίζεται με τις πιο αντιδραστικές μερίδες του συστήματος θυμίζοντας το πάλαι ποτέ "τάξις και ηθική" του Φαράκου και συμπλέοντας με τις κραυγές της εκκλησίας και του χριστεπώνυμου πλήθους που εδώ που τα λέμε τις ψήφους του... καλοκοιτάζει αυτό το ψευτοκομμουνιστικό κόμμα των νοικοκυραίων

Ανώνυμος είπε...

.... συνέχεια....

Προφανώς μία πραγματική αριστερή δύναμη αν εκπροσωπούνταν στη Βουλή δεν θα μπορούσε να αρνηθεί αυτό το δικαίωμα στους ομοφυλόφιλους θα ήταν όμως υποχρέωση της πρώτα-πρώτα να εντοπίσει τα αντιδραστικά σημεία που υπάρχουν στο σύμφωνο συμβίωσης και για τους ετερόφυλους αλλά παράλληλα να αποκαλύψει το ψευτοπροοδευτισμό και την υποκρισία των "υποστηρικτών " του. Να δηλώσει την ασυμβατότητα κάθε ανθρώπινου δικαιώματος με τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό. Και είναι καιρός επίσης να υπάρξει και μία πιο ολοκληρωμένη τοποθέτηση για το ζήτημα του "δικαιώματος στη διαφορά".
Κατά τη γνώμη μου η αριστερή, κομμουνιστική άποψη σε αντίθεση με τις δύο εκδοχές της αστικής άποψης -απέναντι στις οποίες διεξάγει διμέτωπο αγώνα- αναγνωρίζει την καθολικότητα κάθε ανθρώπινου δικαιώματος ανεξαρτήτως χρώματος, θρησκεύματος, φύλου ή σεξουαλικού προσανατολισμού. Η αστική άποψη στην ουσία αντιστρατεύεται αυτή την καθολικότητα και προωθεί τον κατακερματισμό. Είτε καλλιεργώντας τον ανοιχτά μέσω του ρατσισμού και των διακρίσεων είτε "αναγνωρίζοντας" τον ως δικαίωμα στη διαφορά όπως απαιτεί η μεταμοντέρνα εκδοχή . Στον ίδιο καμβά "ζωγραφίζονται" και οι περιγραφές για "στοχευμένο κοινωνικό κράτος", για "τοπικά αναλυτικά σχολικά προγράμματα" , για ¨στοχευμένο δίχτυ προστασίας" κλπ. .

Ανώνυμος είπε...

...συνέχεια...
Είναι "αλλεργικός" ο αυτισμός στην καθολικότητα της διεκδίκησης των δικαιωμάτων. Όσο και αν στην πρώιμη ιστορική του εμφάνιση τα επικαλούνταν. Φορέας αυτής της καθολικότητας έγινε το κίνημα του προλεταριάτου και επέβαλλε στον.. ύστερο αυτισμό και στο σύστημα του ένα κομμάτι αυτής της καθολικότητας : Καθολική ,ίση χωρίς καμία διάκριση στο δικαίωμα στην υγεία, σπουδές, δουλειά, ασφάλιση .Αρπάζοντας την σημαία της καθολικότητας των ανθρώπινων δικαιωμάτων από τον αστισμό η εργατική τάξη και οι εκπρόσωποι της άνοιξαν μία άλλη ιστορική εποχή. Όχι δικαίωμα στη διαφορά συνεπώς αλλά καθολικό δικαίωμα στη ζωή για όλους χωρίς καμία διάκριση και ουσιαστική απελευθέρωση από τα δεσμά του κατακερματισμού, των διακρίσεων πάσης φύσεως και της αλλοτρίωσης της ανθρώπινης ουσίας σε μία άλλη κοινωνία.

Ανώνυμος είπε...

... συνέχεια...
Η αποδοχή , η ένταξη στο κοινωνικό σύνολο και όχι η περιθωριοποίηση, η ισοτιμία, και τελικά η ανθρώπινη συντροφικότητα δεν είναι συστατικά του "γουρουνιού" του αστισμού.
Είναι συστατικά της κομμουνιστικής κοσμοαντίληψης και του κινήματος της που αργά η γρήγορα θα ξανασηκώσει τη σημαία των ανθρώπινων δικαιωμάτων που το σύστημα αυτό αρνείται στην πλειονότητα των ανθρώπων μαύρων ,άσπρων κίτρινων, αρσενικών και θηλυκών (το να είναι κανείς ομοφυλόφιλος, ίσως μάλιστα και θα πρέπει να βρεθεί ένας πιο δόκιμος όρος, δεν αντιστρατεύεται την ιδιότητα του θηλυκού ή αρσενικού και δεν κάνει λιγότερο άντρες ή γυναίκες τους ανθρώπους που έχουν ερωτικό προσανατολισμό όμοιο με αυτό του φύλου τους). ΔΜ

Ανώνυμος είπε...

Λόγω κούρασης ίσως και λόγω συνήθειας ο αστισμός σε κάποια σημεία των σχολίων έγινε... αυτισμός ΔΜ

Ανώνυμος είπε...

Με το τσιγκέλι λίγο αλλά ο ΔΜ παίρνει θέση υπέρ του ΣΣ, μάλλον και της υιοθεσίας. Με την αναγκαία τομή με την "δικαιωματική" ατζέντα, που είναι άλλωστε πλήρως ενσωματώσιμη από τους νεοφιλελευθερους. Αναπαράγει όμως κάποια κλισέ που αν και δεν τον οδηγούν σε κακές θέσεις όπως κάνουν το ΚΚΕ, είναι αρνητικές. Πχ ότι το σύστημα δεν καταπιέζει όλους τους ΛΟΑΤ. Ούτε όλες τις γυναίκες προσθέτω εγώ, ούτε όλους τους μαύρους, αλλά τα ζητήματα αυτά υπάρχουν και όχι επειδή υπάρχουν εργάτριες, μαύροι εργάτες, μαύρες εργάτριες, ΛΟΑΤ εργάτες κλπ. Έγινε πια κλισέ αυτό με τους gay του star system ή της μόδας. Σιγά το θέμα λέω εγώ, είναι καθεστώς και πλειοψηφία στην μόδα, ε και ? Όλο το θέμα της μόδας αυτό είναι η η προτυποποίηση της ομορφιάς, η εργαλειοποίηση της γυναίκας κλπ ? Πρέπει να βλέπουμε τα υποσύνολα της αστικής ιδεολογίας και πως αναπαράγουν την κεφαλαιακή σχέση και όχι με έναν εργαλειακό τρόπο, ότι το σύστημα θέλει ένα τρικ για να πιέσει κατηγορίες εργατών, είναι δομικότερο, η ηθικού τύπου μονογαμικότητα, τα παιδιά σαν παιδιά "μου", η ετεροκανικότητα, η ομοφοβία, η πατριαρχία, ο φαλλοκρατισμός και ο σεξισμός δεν είναι αποτελέσματα της εκμετάλλευσης αλλά και όρος της. ¨Οτι είναι δύσκολα θέματα είναι πάντως ...

Κώστας

Ανώνυμος είπε...

Ειδικά όταν είσαι οικουμενικός και πανανθρώπινος. Τότε είναι ακόμη πιο δύσκολα τα θέματα!

Ανώνυμος είπε...

Παραλήρημα... ΔΜ

Ανώνυμος είπε...

καλά πάει ο ΔΜ από ανοχή στην διαφορετική άποψη, οταν μάλιστα αυτή είναι διαφορετική σε κάποια πράγματα που λέει και βασικά σε συμφωνία μαζί του.

Κώστας

Κ. είπε...

Άρα λοιπόν ΔΜ συμπερασματικά μιλώντας θα καταλήγαμε σήμερα ότι ο επερχόμενος τότε πόλεμος δημιούργησε ένα πλαίσιο το οποίο οδήγησε, τελικά, στη συντηριτικοποίηση του σοβιετικού μοντέλου. Εγώ έτσι το καταλαβαίνω ακόμη και από τα γραφόμενά σου. Σε γενικές γραμμές δε διαφωνώ μαζί σου. Και οι σημερινοί κομμουνιστές δεν έχουν κανένα λόγο να απολογούνται για όσα έγιναν τότε. Στη πρώιμη προσπάθεια οικοδόμησης του σοσιαλισμού. Έχουν όμως κάθε λόγο να μελετούν και να βγάζουν τα θετικά και αρνητικά τους συμπεράσματα ώστε να προχωρήσουν μπροστά οικοδομώντας και πάλι τις βάσεις για να βγουν οι λαοί στο προσκήνιο.
Η εποχή του Στάλιν είναι η πιο ενδιαφέρουσα. Για όλα τα ζητήματα. Γιατί ήταν η εποχή όπου κορυφώθηκε η διαπάλη για το δίλημμα σοσιαλισμός ή όχι, επανάσταση ή όχι, σε όλα τα ζητήματα βάσης και οικοδομήματος. Μια διαπάλη που άλλοτε προχωρούσε μπρος και άλλοτε προς τα πίσω.
Δεν έχουμε κανένα λόγο να φοβόμαστε ή να διστάζουμε να χαρακτηρίζουμε ως αρνητικά κάποια γεγονότα, ακόμη και με καταγγελτικό λόγο, γιατί το κυρίαρχο είναι ότι έχουμε κάθε λόγο να νοιώθουμε άνετοι γι' αυτή τη πρώτη απόπειρα επαναστατικής αλλαγής του κόσμου πάνω στην οποία θα πατήσουμε εμείς. Η μελέτη της είναι απολύτως αναγκαία για να αποφύγουμε τα ίδια λάθη.