15 Νοε 2010

ΑΜΕΕ: Μια μάλλον άγνωστη αλλά σημαντική πτυχή της ιστορίας του λαϊκού και κομμουνιστικού κινήματος

Πραγματοποιήθηκε το Σάββατο το βράδυ η εκδήλωση του βιβλιοπωλείου "Εκτός των Τειχών" αφιερωμένη στο  Αγωνιστικό Μέτωπο Ελλήνων του Εξωτερικού - Αντιφασιστικό - Αντιιμπεριαλιστικό (στις προηγούμενες αναρτήσεις μας το αναφέραμε λάθος). Οι ομιλητές Γιώργος Τσουγκράνης, Στέλιος Μανούσακας (φοιτητές τότε στην Ιταλία) και Γρηγόρης Κωνσταντόπουλος (εργαζόμενος στον Καναδά) με τις ομιλίες τους ξεδίπλωσαν μια πολύ σημαντική πτυχή του ελληνικού λαϊκού κινήματος για την οποία οι περισσότεροι από μας γεννημένοι μετά τη δικτατορία και ενταγμένοι στο κίνημα από το '80 και μετά έχουμε σχεδόν πλήρη άγνοια.
Μας περιέγραψαν τη πάλη των αριστερών φοιτητών και εργαζόμενων στο εξωτερικό, με την κήρυξη της δικτατορίας, για την ανάπτυξη μαζικού αντιδικτατορικού κινήματος που θα βοηθούσε τον αγώνα στην Ελλάδα. Για τη σύγκρουση των δύο γραμμών στα πλαίσια της ΕΔΑ αλλά και συνολικότερα στο κίνημα.
Η ηγεσία της ΕΔΑ ήθελε τη διάλυση των φοιτητικών συλλόγων λέγοντας ότι με τη δικτατορία δεν έχουν νόημα ύπαρξης ως "συνδικαλιστικοί φορείς" και τη δημιουργία ενός στενού αντιδικτατορικού μετώπου. Σε αυτό αντέδρασαν πολλοί φοιτητές μέλη της στην Ιταλία, κατ' αρχήν, οι οποίοι προέκριναν την ανάγκη της μαζικής πάλης των εργαζόμενων και φοιτητών Ελλήνων του εξωτερικού κατά της φασιστικής χούντας αναδυκνείοντας την εξάρτηση από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Αυτά τα δύο στοιχεία (μαζική πάλη και αντιιμπεριαλισμός) ήταν που διαχώριζαν αυτή τη τάση από τις υπόλοιπες αντιδικτατορικές δυνάμεις. Ιδιαίτερα το τελευταίο χαρακηριζόταν από τις ηγεσίες της ΕΔΑ και του ΚΚΕ, μετά το '68 και του ΚΚΕ(εσ.), ως άκαιρο και αριστερίστικο.
Και οι τρεις ομιλητές ανέπτυξαν με λεπτομέρειες τον αγώνα των συνεπών αριστερών φοιτητών και εργαζόμενων, τα εμπόδια που αντιμετώπιζαν στη προσπάθεια της πολιτικής, ιδεολογικής και οργανωτικής συγκρότησής τους και της σύνδεσής τους με το κίνημα στην Ελλάδα. Το πως συνδέθηκαν με την ΟΜΛΕ και την Αναγέννηση αποκτώντας και δίνοντας προς τα έξω το δικό τους ιδιαίτερο πολιτικό και ιδεολογικό στίγμα.
Μπόρεσαν να πετύχουν σε λίγο χρονικό διάστημα πολλά. Να απλωθούν και σε άλλες χώρες τις Ευρώπης και τις Β. Αμερικής, όπου ζούσαν Έλληνες, και να συμβάλουν σημαντικά στην μαζική ανάπτυξη του ελληνικού αντιφασιστικού κινήματος στο εξωτερικό.
Μια ιδιαίτερη πτυχή του αγώνα τους ήταν η αλληλεγγύη που είχαν από τις επαναστατικές οργανώσεις του εξωτερικού που βοήθησαν με πολλούς τρόπους. Από τη παραχώρηση χώρων για τις συνεδριάσεις τους σχεδόν σε συνθήκες παρανομίας, έκδοση διαβατηρίων (πολλοί αγωνιστές επί χούντας βρέθηκαν χωρίς διαβατήρια και χαρτιά), μεταφορά υλικού στην Ελλάδα αλλά κυρίως στην ανάπτυξη κινήματος αλληλεγγύης από τους λαούς αυτών των χωρών. 
Η ιστορία του ΑΜΕΕ είναι η ιστορία μιας ιδιαίτερης περιόδου του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, είναι συνέχεια και οργανικό κομμάτι αυτών που έγιναν από το '56 και μετά, αυτών που ξεκίνησαν με την επέμβαση των σοβιετικών στο ΚΚΕ στη λεγόμενη 6η ολομέλεια. 
Είναι κομμάτι της άγνωστης σχεδόν, πέρα από κάποιους παλιότερους ή έχοντες την ευχέρεια να ψάξουν, ιστορίας του ελληνικού μ-λ κινήματος όχι μόνο στον ευρύτερο κόσμο της αριστεράς αλλά και στους μετέχοντες σε αυτό σήμερα. 
Η ιστορία αυτή πρέπει να βγει προς τα έξω. Η πολύ καλή, φάνηκε και από την ανταπόκριση που είχε, κίνηση αυτή του βιβλιοπωλείου πρέπει να συνεχιστεί. Δεν έχει να κάνει με την περιέργεια απλά των σημερινών για το τι έγινε τότε ή παλιότερα ή μεταγεννέστερα. Η γνώση της ιστορίας του κομμουνιστικού και λαϊκού κινήματος βοηθάει στο να πατάμε πιο γερά στο σήμερα. Να το πούμε πιο ...ποιητικά; Κανένα δέντρο δεν αναπτύσσεται χωρίς τις ρίζες του!
Όλων χθες η διαπίστωση ήταν πόσο μοιάζουν τα πράγματα τότε και σήμερα. Από τα ζητήματα του πως πρέπει να κινηθούμε στο μαζικό κίνημα, τι εννοεί ο καθένας το όρο "μαζικό κίνημα" μέχρι τα ιδεολογικά ζητήματα. Ακόμη και η αντιπαράθεση για τον αντιιμπεριλιαστικό χαρακτήρα του κινήματος που υπήρξε εκείνα τα χρόνια της χούντας, μη ξεχνάμε ότι αυτή η αντιπαράθεση υπήρξε και μέσα στο Πολυτεχνείο, είναι πολύ σημερινή.
Πρέπει λοιπόν οι σύντροφοι που έζησαν εκείνα τα πρώτα χρόνια ανάπτυξης του ελληνικού μ-λ κινήματος, το οποίο πλέον έχει μια ιστορία 50 και χρόνων, να μεταδόσουν αυτά που έζησαν. Ανεξάρτητα από το που βρίσκονται τώρα. Άλλωστε αυτή η διαπίστωση υπήρξε και από τους ίδιους τους ομιλητές. Ίσως μια καλή αρχή να είναι η δημοσίευση των ομιλιών τους, αν υπάρχουν γραπτές.
Και απ' ότι είδαμε υπάρχουν και άφθονα ντοκουμέντα εκτός από τις αναμνήσεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια: