φωτο



ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΣΗΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ
ΑΘΗΝΑ: OMONOIA 11:00 π.μ.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: ΚΑΜΑΡΑ 10:00 π.μ.

30 Απρ 2017

Τα πώς και τα γιατί της 21ης Απρίλη 1967 - Η εσωτερική πολιτική κατάσταση

50 χρόνια μετά την αμερικανοστήριχτη φασιστική δικτατορία, ο ποικιλόμορφος φασισμός ξανασηκώνει κεφάλι πατώντας πάνω στην επί δεκαετίες προσπάθεια παραχάραξης της Ιστορίας από αστούς και ρεφορμιστές, καθώς και στην πολιτική της φασιστικοποίησης που εφαρμόζεται επίσημα.

Ο καταλυτικός ρόλος των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών, που σήμερα αποσιωπάται από την πλειοψηφία της Αριστεράς αναφορικά με την οργάνωση και την επιβολή του πραξικοπήματος, δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία. Μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) το 1949, οι Αμερικάνοι, εκτοπίζοντας τους Άγγλους, βάζουν πόδι στην Ελλάδα με τη συμφωνία για εγκατάσταση Βάσεων σε μια σειρά περιοχές και με την ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ‘50. Κύριο μέλημά τους ο έλεγχος των μηχανισμών (κράτους, στρατού, δικαιοσύνης κ.λπ.), ενώ η Πρεσβεία και η CIA αλωνίζουν. Στήνονται παρακρατικές και παραστρατιωτικές ομάδες (ο ΙΔΕΑ είναι μια από αυτές, από τον οποίο προήλθαν σχεδόν όλοι οι Απριλιανοί). Ήδη από το 1947, το δόγμα Τρούμαν, με τη συνακόλουθη οικονομική διάσταση του σχεδίου Μάρσαλ, βρίσκει πεδίο εφαρμογής και στην Ελλάδα, ενώ το 1959, δύο μόλις χρόνια μετά την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ), ζητείται από την χώρα μας η συμμετοχή της σε αυτήν.

Στο πολιτικό στερέωμα εναλλάσσονται το δεξιό με το κεντρώο κόμμα, με πιο σταθερή κυβερνητική λύση την ΕΡΕ του Καραμανλή κατά την οχταετία 1955-1963 και τις γνωστές εκλογές βίας και νοθείας. Ακολουθεί έντονη πολιτική αστάθεια, αποτέλεσμα οξύτατης σύγκρουσης ανάμεσα στις διάφορες αστικές φατρίες, με συχνές εκλογές, ανεβοκατέβασμα κυβερνήσεων και την προσπάθεια της παπανδρεϊκής (γνωστός ο αντικομμουνιστικός ρόλος του ήδη από τη περίοδο της κατοχής, τη Βάρκιζα και τον εμφύλιο) ΕΝΩΣΗΣ ΚΕΝΤΡΟΥ να ανανεώσει ένα ολοκληρωτικά χρεοκοπημένο στα μάτια του λαού καθεστώς, τα χρόνια 1963-1967. Το παλάτι αποτελεί ένα μόνιμο κέντρο εξουσίας που ταλαντεύεται ανάμεσα στην ευρωπαϊκή μήτρα του και τα δεδομένα που δημιουργεί η επικυριαρχία των Αμερικάνων. Μεγάλες, μαχητικές διαδηλώσεις συγκλονίζουν τη χώρα, με πιο σημαντικές αυτήν για το 114 (ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος του 1952: «Η τήρηση του παρόντος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων»), το 15% του προϋπολογισμού για την Παιδεία, το Κυπριακό και τη δικαίωση του αγώνα του κυπριακού λαού για ανεξαρτησία και αυτοδιάθεση.

Σε κοινωνικό επίπεδο, το εργατικό κίνημα κάνει εμφανέστατη την παρουσία του με απεργίες και διαδηλώσεις, με πρωτοπόρο του κομμάτι τους οικοδόμους (που ξήλωναν κυριολεκτικά τα πεζοδρόμια, χωρίς να φορούν καμιά κουκούλα) σε μια εποχή που μεσουρανούσε η αντιπαροχή ως μορφή «στοιβάγματος» εργατικών χεριών από την ύπαιθρο στις τσιμεντουπόλεις-τέρατα, στην προσπάθεια της όψιμα εμφανισθείσας και πρώιμα εξαρτηθείσας άρχουσας τάξης να μετατρέψει τη χώρα από προπολεμική αγροτοβιομηχανική σε μεταπολεμική βιομηχανοαγροτική. Οι διώξεις, φυλακίσεις, εξορίες, βασανιστήρια κομμουνιστών, αριστερών και δημοκρατών ήταν μόνιμα στην ημερήσια διάταξη. Την κρατική εκτέλεση Μπελογιάννη των αρχών του ‘50 διαδέχτηκαν οι δολοφονίες Λαμπράκη (Μάης ‘63-υπόθεση «ΚΑΡΦΙΤΣΑ») και Πέτρουλα (κατά τα «Ιουλιανά» του ‘65).

Στο στρατόπεδο της Αριστεράς, η διάλυση των Κομματικών Οργανώσεων του ΚΚΕ ήδη από το 1958 (που η ηγεσία έκρινε ότι ήταν τροχοπέδη στην επιβολή της ρεβιζιονιστικής στροφής από το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ και την 6η Ολομέλεια του ΚΚΕ το ‘56) οδήγησε στην υιοθέτηση από την ηγεσία της ΕΔΑ γραμμής ανοιχτού ακολουθητισμού στην Ένωση Κέντρου, μια γραμμή ουράς στο «φιλελεύθερο», υποτίθεται, τμήμα της αστικής τάξης. Στην ουσία επιδίωκε (σύσσωμη η ρεβιζιονιστική ηγεσία, τόσο η «ορθόδοξη» όσο και η μετέπειτα «ευρωκομμουνιστική») την καθυπόταξη του λαϊκού κινήματος, που εμφορούνταν ακόμη από τα ιδανικά του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ στη δική της γραμμή συνθηκολόγησης με τον ταξικό εξωτερικό κι εσωτερικό αντίπαλο. Η προδοτική αυτή στάση αποκαλύφθηκε στις υποθέσεις ΠΕΡΙΚΛΗΣ και ΑΣΠΙΔΑ (που αφορούσαν «κινήσεις» στον στρατό) αλλά και στα περίφημα «5 σημεία» που διατύπωσε τον Γενάρη του ‘66 ως συμβολή, τρομάρα της, στην κοινοβουλευτική ομαλότητα. Αποκορύφωμα η κατάσχεση του φύλλου της ΑΥΓΗΣ, τα χαράματα της 21/4/67, με κεντρικό τίτλο «γιατί δεν μπορεί να γίνει δικτατορία στην Ελλάδα»(!).

Το «Γράμμα από την Ελλάδα» της Οργάνωσης Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας (ΟΜΛΕ), 4 μόλις μήνες μετά την επιβολή της χούντας, δίνει ένα βασικό περίγραμμα της διεθνούς κατάστασης και των εσωτερικών δεδομένων της περιόδου, μια στοιχειώδη ανάλυση τάξεων και στρωμάτων της ελλαδικής κοινωνίας, καθώς και τον δρόμο που μπορεί και πρέπει να βαδίσει ο λαός. Ένας λαός που βρέθηκε απροετοίμαστος ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά, γεγονός που συντέλεσε τα μέγιστα στην εκδήλωση και επικράτηση της δικτατορίας και της Αμερικανοκρατίας. Προξενεί αλγεινή εντύπωση ότι, προϊόντος του χρόνου, επιχειρείται από το σύνολο σχεδόν της Αριστεράς «μας» ο εξοβελισμός του καθοριστικού ρόλου του αμερικάνικου παράγοντα στην επιβολή και στήριξη της χούντας. Αυτό έχει άμεση σχέση με τις σημερινές θέσεις και στοχεύσεις των καθοδηγήσεων αυτών των κομμάτων και οργανώσεων.

Χαρακτηριστικό, επίσης, δείγμα αποτελεί η αντιπαράθεση που δόθηκε 6 χρόνια μετά, στην κατάληψη του Πολυτεχνείου, τον Νοέμβρη του ’73, ανάμεσα σ’ αυτούς που ήθελαν να περιορίσουν τον χαρακτήρα της εξέγερσης σε απλά αντιδικτατορικό (κύρια αντιΕΦΕΕ) και σ’ εκείνους που του προσέδιδαν αντιφασιστικό-αντιιμπεριαλιστικό περιεχόμενο (που επικράτησαν στις συνελεύσεις και στη Συντονιστική Επιτροπή Κατάληψης, εξ ου και τα συνθήματα «ΕΞΩ ΑΙ ΗΠΑ», «ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ» στις κολώνες της Πατησίων, που γράφτηκαν εκεί διόλου τυχαία).

Αξίζει να σημειωθεί η σημερινή τοποθέτηση της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ στην πρόσφατη Ανακοίνωσή της με αφορμή τα 50 χρόνια από την 21/4/67. Αισθάνεται -νομίζει- μεγάλη «άνεση» να αποσιωπήσει τον καταλυτικό ρόλο των ΗΠΑ και κάνει κριτική στο παλιό επαναστατικό ΚΚΕ για «λαθεμένο προσδιορισμό του χαρακτήρα της επανάστασης ως αντιιμπεριαλιστικού». Ουσιαστικά στρέφεται κατά των εκτιμήσεων-αποφάσεων της 6ης (προπολεμικής) Ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ του 1934, που προσδιόρισε την Ελλάδα ως μια χώρα μέσου βαθμού καπιταλιστικής ανάπτυξης και έβαλε πλώρη για τη δημιουργία του λαϊκού μετώπου. Η ρεβιζιονιστική-ρεφορμιστική ηγεσία του ΚΚΕ, όσο κι αν θέλει να εμφανίζεται τα τελευταία χρόνια ως ultra αντικαπιταλιστική, βαρύνεται (όπως και το δίδυμο αδερφάκι της του ΚΚΕ εσωτερικού και μετέπειτα ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ) με την γραμμή ουράς στην αστική τάξη και τα κόμματά της. Από την Ένωση Κέντρου προδικτατορικά, το ΠΑΣΟΚ στη μεταπολίτευση, έως και τη Νέα Δημοκρατία του πατρός Μητσοτάκη το 1989.

Ήταν τελικά μοιραία, αναπότρεπτη η δικτατορία; Καθόλου. Με μια άλλη γραμμή πραγματικής πάλης της Αριστεράς, ο λαός και η εργατική τάξη που πάλευαν θα μπορούσαν πολύ γρήγορα να δείξουν τα όρια της δικτατορικής «λύσης» και όχι να την «υποστούν» με τις προς το τέλος «μεταλλάξεις» της για επτά συναπτά χρόνια. Δεκάδες κι εκατοντάδες δικτατορικά καθεστώτα έχουν στηριχθεί και στηρίζονται ανά τον κόσμο από τους ιμπεριαλιστές. Τέτοια ήταν και η μαύρη επταετία στη χώρα μας. Και δεν πρέπει να ξεγελούν κανέναν τα λεγόμενα περί «ευρωπαϊκού κεκτημένου» και σε αυτόν τον τομέα, καθώς και η σημερινή συστημική προπαγάνδα, ότι Ευρωπαϊκή Ένωση σημαίνει δημοκρατία που «απεχθάνεται» τις δικτατορίες. Κάτι που ξεθωριάζει πλήρως βέβαια, όταν πρόκειται για τους Αμερικάνους και όχι άδικα.

Το κείμενο αποτελείται από τα βασικά σημεία της μιας από τις δύο εισηγήσεις που πραγματοποιήθηκαν στην εκδήλωση του Εκτός των Τειχών «Τα πώς και τα γιατί της 21ης Απρίλη 1967» έτσι όπως δημοσιεύονται στη Προλεταριακή Σημαία που κυκλοφορεί.

Η εκδήλωση στο Εκτός των Τειχών που έγινε στις 21 του Απρίλη, έθεσε έναν μεγάλο πλούτο ζητημάτων, τόσο εισηγητικά όσο και στη συζήτηση που ακολούθησε. Αφού τέθηκε το βασικό περίγραμμα της διεθνούς κατάστασης της δεκαετίας του ‘60 και τα πολιτικά και ιστορικά γεγονότα που οδήγησαν αλλά και σημάδεψαν την επταετία στη χώρα μας, ακολούθησε σειρά πολύ ενδιαφέρουσων τοποθετήσεων. Βασικό τους στοιχείο, η αποδόμηση των σημερινών επιχειρημάτων που, είτε από τα δεξιά είτε από τα αριστερά, βγάζουν λάδι τους Αμερικάνους στην υπόθεση της Χούντας, αλλά και η απάντηση σε εκείνες τις φωνές που σήμερα μιλούν για την «αδέκαστη» χουντική ηγεσία, τη διαφάνεια στον δημόσιο βίο και άλλα τέτοια φαιδρά. Τα οποία, όμως, ακούγονται σήμερα κυρίως από τη νεολαία, διαστρεβλώνοντας τα πραγματικά γεγονότα και υπηρετώντας μια ακροδεξιά ρητορική.
0 ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Τα πώς και τα γιατί της 21ης Απρίλη 1967 - Το διεθνές πλαίσιο

0
Η 21η του Απρίλη του 1967 στην Ελλάδα και η επιβολή της αμερικανοστήριχτης δικτατορίας δεν ήταν ένα γεγονός ανεξάρτητο από το διεθνές πολιτικό σκηνικό, μια ιδιαιτερότητα που «έτυχε» να συμβεί σε μια μικρή χώρα της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου. Βλέποντας την υφήλιο εκείνα τα ταραγμένα χρόνια της δεκαετίας του '60, θα δούμε τους τρόπους με τους οποίους εκφράστηκε αυτή ακριβώς η -ίδια εν πολλοίς- ταραχή στις διάφορες γωνιές του πλανήτη και πώς η χώρα μας εντάχθηκε σε όλον αυτό τον ορυμαγδό εξελίξεων.

Η, σε παγκόσμιο επίπεδο, μεγάλη αναταραχή της δεκαετίας του '60 δεν ήταν παντού αρνητική για τους λαούς και το κομμουνιστικό κίνημα. Ήταν, πράγματι, και μια... «υπέροχη κατάσταση»... Τα «περιεχόμενα» της ιστορικής αυτής περιόδου περιλαμβάνουν μεν εγκαθίδρυση δικτατοριών, δολοφονίες αγωνιστών και κομμουνιστών, ανελέητο κυνήγι των λαών, ισοπέδωση δημοκρατικών δικαιωμάτων και σειρά αναδιατάξεων στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα πολιτικά και ιδεολογικά, αλλά είναι γεμάτα και με λαμπρές σελίδες για τα λαϊκά και κομμουνιστικά κινήματα σε διάφορες γωνιές του πλανήτη, με παγκόσμια εμβέλεια και σημαντικά λαϊκά ξεσπάσματα μέχρι και σε δυτικές καπιταλιστικές μητροπόλεις. Γι' αυτό και αυτή η δεκαετία δικαίως χαρακτηρίζεται ως μία από εκείνες που στιγμάτισαν την Ιστορία, αφού σε έναν μεγάλο βαθμό καθόρισε την μετέπειτα πορεία όλων των πλευρών της παγκόσμιας σκακιέρας.

Ας δούμε λοιπόν, ένα βασικό περίγραμμα του ιστορικού πλαισίου και ας αρχίσουμε... από τα βασικά: Τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. Οι οποίες, διαμορφώνονται ως το ένα από τα δύο στρατόπεδα της μεταπολεμικής περιόδου και του ψυχρού πολέμου. Η αντιπαράθεση έχει ανοίξει και εξελίσσεται εμφανώς.

Ο στόχος της παγκόσμιας κυριαρχίας για τις ΗΠΑ, που επικαλούμαστε στις σημερινές μας αναλύσεις ως τον παράγοντα που καθορίζει τις πολιτικές και στρατιωτικές επιλογές της μεγαλύτερης ιμπεριαλιστικής δύναμης του πλανήτη, δεν είναι ένας σημερινός, καινούριος και νεοεμφανιζόμενος στόχος. Υπήρχε στην ατζέντα της και επίσης καθόριζε τις κινήσεις της και πριν 50 χρόνια... Σίγουρα σε διαφορετικό ιστορικό πλαίσιο και με άλλα πολιτικά-στρατιωτικά-οικονομικά δεδομένα, αλλά σε κάθε περίπτωση η στρατηγική στόχευση ήταν ξεκάθαρα αυτή.

Τη δεκαετία του '60, δύο ήταν οι βασικοί πυλώνες της τακτικής που ακολουθούσαν για να προετοιμαστούν και να υπηρετήσουν αυτόν το στόχο:

Ο πρώτος είχε να κάνει με τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς. Την περίοδο 1961-1963 η αμερικάνικη υπερδύναμη διπλασιάζει τη δύναμή της σε πυρηνικά όπλα και εκτινάσσει στα ύψη τον αριθμό πυρηνικών δοκιμών. Μέχρι το 1968, φτάνει στον υψηλότερο αριθμό πυρηνικών κεφαλών, ενώ η τοποθέτηση αμερικάνικων στρατευμάτων στο εξωτερικό φτάνει το 31% της συνολικής δύναμης, αγγίζοντας το υψηλότερο αντίστοιχο ποσοστό διαχρονικά. Όχι τυχαία, αφού εκείνη ακριβώς την περίοδο κορυφώνεται και η σύρραξη στο Βιετνάμ.

Ο δεύτερος ήταν εκείνος της εγκαθίδρυσης δικτατορικών αμερικανοστήριχτων καθεστώτων σε διάφορα στρατηγικά σημεία του πλανήτη, ανάμεσα στα οποία και η δική μας χώρα. Η επιβολή καθεστώτων που θα λειτουργούσαν ως μαριονέτες στα χέρια των Αμερικάνων ήταν και τότε ένα κρίσιμο έργο για τους ιμπεριαλιστές. Όπως ήταν επίσης και οι ανοιχτές πολεμικές αναμετρήσεις που υπηρετούσαν το στόχο της παγκόσμιας κυριαρχίας και εκείνον του ολοκληρωτικού αφανισμού εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων που σκορπούσαν τη φωτοβολία τους παντού στον κόσμο.

Γιατί αυτό το ντόμινο δεν κατάφερε να το σταματήσει η παλινόρθωση του καπιταλισμού στη Σοβιετική Ένωση. Το κομμουνιστικό κίνημα συνέχισε να σκιάζει τους εχθρούς των λαών και η έννοια της οικοδόμησης του σοσιαλισμού περνούσε σε μια νέα φάση. Αλλά σε αυτό θα επανέλθουμε.

Παλινόρθωση στη Σοβιετική Ένωση, λοιπόν, για να περάσουμε στον άλλο μεγάλο «παίχτη». Η αυγή της δεκαετίας του '60 βρίσκει τη Σ.Ε. σε μια καινούρια κατάσταση. Το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ έχει συμβεί και μαζί με αυτό, ως επακόλουθό του, έχει συντελεστεί η ρεβιζιονιστική στροφή του κομμουνιστικού κινήματος. Πρόκειται για μια εξέλιξη με παγκόσμια εμβέλεια, που επηρεάζει Κομμουνιστικά Κόμματα και κινήματα παντού στον κόσμο. Το «παλλαϊκό κόμμα» και το «παλλαϊκό κράτος», το «ειρηνικό πέρασμα» και ο «κοινοβουλευτικός δρόμος», η «ειρηνική συνύπαρξη» αποτελούν τους νέους θεωρητικούς όρους της υποταγής των ρεβιζιονιστικών κομμάτων και ταυτόχρονα το πολιτικό και ιδεολογικό τσάκισμα των κομμουνιστών.

Η Σ.Ε. μπήκε ανεπιστρεπτί σε μια νέα πορεία. Ήταν η αρχή της καπιταλιστικής παλινόρθωσης που ολοκληρώθηκε χρόνια αργότερα, την περίοδο '89-'91, ως νικηφόρα έκβαση για την αστική τάξη στην πάλη της με την εργατική τάξη και τους λαούς. Αλλά ήταν και μια περίοδος κατά την οποία η Σ.Ε. άρχισε να αναδεικνύεται σε μια χώρα που αναζητούσε με νέους όρους ηγεμονικό ρόλο στη γειτονιά της και συνολικά τη διατήρηση και εξασφάλιση των σφαιρών επιρροής της. Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο κινήθηκε όταν έμπαινε με τα τανκς στην Πράγα, τον Αύγουστο του 1968. Όταν εκφράστηκε στην πράξη αυτό που οι Κινέζοι κομμουνιστές περιέγραψαν ως «σοσιαλισμό στα λόγια, ιμπεριαλισμό στην πράξη». Έγινε, έτσι, η Τσεχοσλοβακία παράδειγμα για όσες χώρες στην επιρροή της Σ.Ε. δεν συμμορφώνονταν στη νέα κατάσταση.

Κι αν η Σ.Ε. είχε τέτοια «άνεση» απέναντι στα Κομμουνιστικά Κόμματα της ανατολικής Ευρώπης, δεν συνέβαινε το ίδιο με εκείνα στα δυτικά της ηπείρου. Τα περισσότερα από αυτά συνέχισαν... ανενόχλητα από Σοβιετική παρέμβαση να γυρίζουν το βλέμμα προς τις αστικές τάξεις των χωρών τους και να προσβλέπουν στις σχέσεις συνεργασίας με αυτές, ακολουθώντας το ρεύμα του ευρωκομμουνισμού, στο πνεύμα και τη γραμμή του δημοκρατικού και κοινοβουλευτικού περάσματος στο σοσιαλισμό. Διασπάται, έτσι, το μέχρι τότε ενιαίο ρεύμα του ρεβιζιονισμού, η ενιαία γραμμή της υποταγής.

Το γεγονός ότι το ρεύμα αυτό αναπτύχθηκε στη δυτική Ευρώπη δεν είναι τυχαίο. Εκεί ήταν που οι έννοιες της ταξικής συνεργασίας μπόρεσαν να βρουν έδαφος, γιατί οι ίδιες οι αστικές τάξεις της δυτικής Ευρώπης βρίσκονταν σε μια φάση που υπόσχονταν την οικονομική ανάπτυξη και την ευημερία. Κι αυτή την υπόσχεση μπορούσαν να την κρατήσουν τότε, αφού στην πραγματικότητα μάζευαν τα αποκαΐδια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου. Σήμερα βεβαίως, είναι γνωστή πλέον η εξέλιξη της «φιλολαϊκής» εκείνης «δέσμευσης» των ευρωπαϊκών καπιταλιστικών δυνάμεων, ύστερα από τα σαράντα κύματα που πέρασαν τους λαούς τους, μαζί με το συνολικό ελπιδοφόρο κύμα της ενοποίησης και της Ευρώπης των λαών... Της σημερινής ΕΕ, της ΕΟΚ που ιδρύεται το 1957 και με την οποία οι βασικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Ευρώπης συνασπίζονται για να επικυριαρχίσουν στη γηραιά ήπειρο, στο οικονομικό κυρίως επίπεδο, και να εντείνουν την πίεση απέναντι στον αντίπαλο ανατολικό συνασπισμό.

Μέσα σε αυτό το κλίμα και την κατεύθυνση της Ενοποίησης, βρίσκει την ευκαιρία του και ο γαλλικός ιμπεριαλισμός, ο οποίος με τη λήξη του Β' Παγκόσμιου Πολέμου βρίσκεται ένα σκαλί παρακάτω. Ναι μεν στους νικητές του Πολέμου, αλλά έχοντας χάσει σειρά σημαντικών αποικιών του και όντας πλέον μέλος ενός στρατιωτικού συνασπισμού, του ΝΑΤΟ, στον οποίο τον πρώτο λόγο έχουν οι ΗΠΑ. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο και μπροστά στην ανάγκη της γαλλικής αστικής τάξης να δείξει την ισχύ της απέναντι στις αντίπαλες ή/και σύμμαχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ξεκινάει ο πόλεμος της Αλγερίας το 1954. Το μέτωπο παραμένει ανοιχτό όταν το 1958 παίρνει τα ινία της χώρας ο Ντε Γκολ, ως ο εκφραστής της ενεργητικής ασφυξίας που ένιωθε η γαλλική αστική τάξη στη νέα κατάσταση. Ο γαλλικός λαός και η νεολαία, που είναι με έναν τρόπο και αυτοί αποδέκτες της δολοφονικής μηχανής των κυρίαρχων της χώρας τους, πολιτικοποιούνται σε μαζική κλίμακα και υπερασπίζονται τον αλγερινό λαό τόσο πολιτικά όσο και στην πράξη, υποστηρίζοντας την αντίστασή του. Την ίδια περίοδο, είναι σε εξέλιξη ο πόλεμος του Βιετνάμ, η κατάληψη του Ντιεν Μπιεν Φου στο Βόρειο Βιετνάμ από τους Γάλλους και στη συνέχεια η ιστορική υποχώρησή τους ύστερα από τη λαμπρή νίκη της βιετναμέζικης αντίστασης. Το 1962 τελειώνει ο πόλεμος της Αλγερίας. Στα χρόνια που ακολουθούν, η συνεχιζόμενη αντίσταση του βιετναμέζικου λαού και φυσικά η Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα, ολοκληρώνουν τη διαμόρφωση εκείνου του κινηματικού πλαισίου στη Γαλλία, που το 1968 θα κορυφωθεί στη μεγάλη εξέγερση, τον γαλλικό Μάη-Ιούνη.

Με αφορμή τη σύλληψη και την ποινική δίωξη πέντε αγωνιστών νεολαίων, που το Μάρτη εκείνης της χρονιάς, ως διαμαρτυρία ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, επιτέθηκαν με βόμβες σε γραφεία αμερικάνικων τραπεζών στο Παρίσι, ξεκινάει κίνημα αλληλεγγύης και υπεράσπισης που σύντομα αναπτύσσεται και εξελίσσεται. Απέναντί του, η γαλλική κυβέρνηση παρατάσσει αστυνομικές και παρακρατικές φασιστικές δυνάμεις.

Ακολουθούν νέες συλλήψεις και νέα τροφοδότηση του κινήματος που οδηγούν στα γεγονότα της Σορβόνης στις 3 και 4 του Μάη και από εκεί και πέρα σε σχεδόν καθημερινές συγκρούσεις και οδοφράγματα. Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες τις επόμενες ημέρες, με την εξέγερση να παίρνει παλλαϊκό χαρακτήρα όταν στον αγώνα μπαίνουν οι εργάτες που απεργούν και καταλαμβάνουν μεγάλες βιομηχανίες. Οι ρεφορμιστικές συνδικαλιστικές ηγεσίες προσπαθούν να χειριστούν το κίνημα και προκρίνουν οικονομικά αιτήματα. Κάτω από τη μεγάλη πίεση, η κυβέρνηση παραχωρεί αυξήσεις της τάξης του 35 και 56% στα εργατικά και αγροτικά μεροκάματα αντίστοιχα. Όμως αυτό δεν θεωρήθηκε, παρ' ότι θα μπορούσε, μεγάλη νίκη, γιατί ο πολιτικός πήχης για την εργατική τάξη είχε ανέβει. «Λαϊκή Κυβέρνηση», «Η εξουσία στους εργάτες» ήταν τα συνθήματα στα πανό των κατειλημμένων εργοστασίων. Η φωτοβολία της ΜΠΠΕ στην Κίνα όμως, δεν αρκούσε από μόνη της. Το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα στη Γαλλία έδινε μια σπουδαία μάχη, που όμως προσέκρουε και στους δικούς της εσωτερικούς όρους ανάπτυξης. Στην πορεία του αγώνα τα ερωτήματα του πώς προχωράει όλο αυτό ήταν επιτακτικά, αλλά αδύνατον να απαντηθούν από ένα κίνημα χωρίς καθοδήγηση.

Ο Ντε Γκολ πιέζεται από τα γεγονότα και την ανησυχία συνολικά της αστικής τάξης. Ανακοινώνει εκλογές για τον Ιούνη. Ο ρεφορμισμός και η σοσιαλδημοκρατία του Μιτεράν βρίσκουν σ' αυτές τη μητέρα των μαχών. Εξαπολύεται όργιο κρατικής και παρακρατικής τρομοκρατίας. Οργανώσεις της Επαναστατικής Αριστεράς βγαίνουν εκτός νόμου και απαγορεύονται οι συγκεντρώσεις μέχρι τις εκλογές. Η κατάσταση αυτή, η αντικομμουνιστική υστερία που εξαπολύθηκε σε συνδυασμό με τα όρια της πολιτικής καθοδήγησης του αγώνα, οδήγησε τελικά στην -με διαφορά- επικράτηση του Ντε Γκολ στις εκλογές και τον περιορισμό της εκλογικής δύναμης των αριστερών κομμάτων.

Η ποιοτική διαφορά του γαλλικού Μάη με τις νεολαιίστικες κινητοποιήσεις που ξέσπασαν την ίδια περίοδο στην Ιταλία και τη Γερμανία, ήταν η εμπλοκή της εργατικής τάξης. Αυτή ήταν που ανατροφοδότησε το νεολαιίστικο κίνημα, το μπόλιασε και προσπάθησε, όσο ήταν και για εκείνη δυνατόν, να το βγάλει από το πολιτικό αδιέξοδο στο οποίο είχε οδηγηθεί.

Απομακρυνόμενοι από τις μητροπόλεις του καπιταλισμού και τη μήτρα του νεαρού ρεβιζιονιστικού ρεύματος, συναντάμε έναν ολόκληρο άλλο κόσμο. Εκείνον των μεγάλων επαναστατικών και εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων που φωτοβολούν, που εμπνέουν τους λαούς όλης της Γης και τρομοκρατούν με τη δύναμή τους τις μεγάλες καπιταλιστικές και ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Την ώρα που η δική μας χώρα ετοιμάζεται να «μπει στο γύψο», βρίσκουν μια νέα ερμηνεία οι στίχοι του ποιητή που είχαν γραφτεί πολύ νωρίτερα: «η καρδιά μου στην Ελλάδα τουφεκίζεται, η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται». Οι Κινέζοι κομμουνιστές έπιασαν το κόκκινο νήμα από εκεί που το άφησε η Σοβιετική Ένωση και το πήγαν ένα βήμα παρακάτω. Έκαναν την επανάσταση μέσα στην επανάσταση, ενάντια στην αστική τάξη και τις δυνάμεις της αντίδρασης που έψαχναν το δρόμο της επανόδου τους στην εξουσία. Έρχονται αντιμέτωποι με την ιδεολογική σύγκρουση στην οποία οδηγούσε η οικοδόμηση του σοσιαλισμού και το επίπεδο που αυτή είχε τότε κατακτήσει. Η Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση αναζητά απαντήσεις στα ερωτήματα που βάζει η δυναμική της οικονομικής ανάπτυξης σε σοσιαλιστική βάση. Πώς δηλαδή, η γάτα και θα είναι κόκκινη και θα πιάνει τα ποντίκια.

Η αντιπαράθεση είχε ήδη αρχίσει να διαφαίνεται από την περίοδο του Μεγάλου Άλματος, το οποίο μπορεί να χαρακτηριστεί και προάγγελος της ΜΠΠΕ. Τον Απρίλη του 1966 εκφράζεται ανοιχτά και οξύνεται η διαπάλη. Τον Μάη τοιχοκολλείται το πρώτο τατζεμπάο που αποκαλύπτει την «αντικομματική, μαύρη και αντισοσιαλιστική γραμμή», τον Ιούλιο ο Μάο παροτρύνει την πλατιά του διάδοση και δημοσίευση κι έτσι δίνεται το σύνθημα για την έναρξη της ΜΠΠΕ. Το πολιτικό της πλαίσιο ορίζεται στα «16 σημεία» της ΚΕ του ΚΚΚ που δημοσιεύτηκαν την 1η του Αυγούστου. Εκεί αναλύονται τα ζητήματα απόκρουσης της αστικής τάξης που βρίσκεται μέσα στο Κόμμα και προσπαθεί να ξαναπάρει την εξουσία, η ανάγκη να ξεσηκωθούν οι μάζες, η εμπιστοσύνη σ' αυτές, οι αντιθέσεις μέσα στους κόλπους του λαού, η επαγρύπνηση απέναντι στην αντεπανάσταση, ο ρόλος των επιτελείων, ο ρόλος των ειδικών, η επανάσταση στην εκπαίδευση, η παραγωγή σε σοσιαλιστική βάση.

Η εξέγερση απλώνεται σε όλους τους κοινωνικούς χώρους, χιλιάδες νεολαίοι κατακλύζουν καθημερινά τους δρόμους του Πεκίνο, μιας πόλης που ντύθηκε με τα τατζεμπάο της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης.

Το έναυσμα για την έναρξη της ΜΠΠΕ δόθηκε από τις δύο γραμμές στις τέχνες και τον πολιτισμό, για να φτάσουμε στην ανάδειξη των προβλημάτων της παραγωγικής διαδικασίας, των παραγωγικών σχέσεων, του συνόλου της κοινωνίας. Χαρακτηριστική εδώ είναι η δημιουργία των εργοστασιακών Πανεπιστημίων, που «αναστάτωσαν γη και ουρανό». Το παλιό πανεπιστήμιο, που στηριζόταν στα «τρία κέντρα» καθηγητές-μάθημα-βιβλίο και όπου οι σπουδές γίνονταν «χωρίς να ξέρουμε πώς δουλεύουν οι εργάτες, πώς καλλιεργούν οι αγρότες και πώς κυκλοφορούν τα εμπορεύματα», μπήκε σε μια νέα φάση όπου «οι εργάτες ανέβηκαν στην έδρα» και οι διανοούμενοι έγιναν εργαζόμενοι. Διαμορφώνεται έτσι ο «συνδυασμένος εργάτης», αυτός που είναι «και κόκκινος και ειδικός». Αυτό ήταν αφενός ένα πολύ συγκεκριμένο στοιχείο για το προχώρημα της παραγωγής σε σοσιαλιστική βάση. Αφετέρου, ήταν μια πολύ συγκεκριμένη απάντηση στους «κόκκινους ειδικούς» της Σ.Ε. που η Ιστορία έδειξε πως επέδρασε ο ρόλος τους στην πορεία προς την παλινόρθωση, ως παράγοντας μετατόπισης του κέντρου βάρους από την εργατική τάξη στη διανόηση, την ιντελιγκέντσια. Κι αυτό το ιστορικό δεδομένο αποδείχθηκε πολύ χρήσιμο σε αυτή τη φάση της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην Κίνα.

Η ΜΠΠΕ ήταν ένα κίνημα εκατομμυρίων ανθρώπων. Σε αυτές τις μάζες ακούμπησαν οι Κινέζοι κομμουνιστές, αυτές κινητοποίησαν στη μεγάλη αντιπαράθεση με τη δεξιά γραμμή, που εκφραζόταν από τα δύο τρίτα του ΠΓ και τη μισή ΚΕ του ΚΚΚ. Η πλειοψηφία των στελεχών του Κόμματος που υπερασπίζονταν τη δεξιά γραμμή βρήκε απέναντί της την τεράστια μάζα του λαού: τους εργάτες, τους αγρότες, τη νεολαία, τους στρατιώτες. Την ίδια την κινητήρια δύναμη της ΜΠΠΕ.

Εκτός απ’ όλα αυτά που κατέκτησε ο κινέζικος λαός την περίοδο της Πολιτιστικής Επανάστασης και όσα έδωσε σε θεωρητικό και ιδεολογικό επίπεδο ο Μάο και οι Κινέζοι κομμουνιστές την περίοδο εκείνη, η ΜΠΠΕ ήταν έμπνευση για τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα παντού στον κόσμο. Ήταν εφαλτήριο για εξεγέρσεις και λαϊκά-νεολαιίστικα ξεσπάσματα ακόμη και στις καπιταλιστικές μητροπόλεις, όπως ο γαλλικός Μάης που είδαμε πιο πριν. Ήταν ελπίδα για τους κομμουνιστές σε όλη τη Γη. Το κομμουνιστικό κίνημα έχει τη ΜΠΠΕ στην πλάτη του.

Την περίοδο που στην Κίνα ήταν σε εξέλιξη η ΜΠΠΕ, ο βιετναμέζικος λαός έδινε τη μεγάλη μάχη ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, χρεώνοντάς τον με τη μεγαλύτερη ήττα της ιστορίας του.

Η πορεία και η ίδια η έκβαση του πολέμου στο Βιετνάμ καθορίστηκε από το κομμουνιστικό κίνημα της χώρας, με τους βιετναμέζους κομμουνιστές και την ξεχωριστή μορφή του Χο Τσι Μινχ να αποτελούν την ψυχή του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.

Το κομμουνιστικό κίνημα στο Βιετνάμ είχε ήδη λαμπρή ιστορία στην πλάτη του, από τα χρόνια του αγώνα ενάντια στους Γάλλους αποικιοκράτες και τη νίκη στο Ντιέν Μπιέν Φου που έμεινε σύμβολο για τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα των λαών. Ήταν η νίκη που οδήγησε στη συμφωνία της Γενεύης το 1954 και τη διαίρεση της χώρας σε Βορά και Νότο. Οι εκλογές και οι επανένωση που προβλεπόταν από τη συμφωνία δεν έγιναν ποτέ, αφού οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές εκτόπισαν τους Γάλλους, τους οποίους έτσι κι αλλιώς μέχρι τότε τροφοδοτούσαν στρατιωτικά, και πήραν την κατάσταση στα χέρια τους στήνοντας τον δικό τους τοποτηρητή στη Σαϊγκόν.

Το 1960 ιδρύεται το Εθνικό Μέτωπο για την Απελευθέρωση του Νότου με πρωτοβουλία του ΚΚ Ινδοκίνας. Οι μαχητές του, οι Βιετκόνγκ, έφτασαν τις 140.000 και ήταν εκείνοι που μαζί με τα εκατομμύρια του βιετναμέζικου λαού πάλεψαν ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, του οποίου η στρατιωτική δύναμη μέχρι το 1966 είχε φτάσει τις 600.000.

Όμως οι Βιετναμέζοι αντάρτες ήταν αποφασισμένοι. Μπροστά στο μοναδικό στόχο της νίκης, στις σκληρές μάχες για την ελευθερία, δεν σάστιζαν μπροστά στα νούμερα. Ήξεραν πολύ καλά ότι στρατιωτικά ήταν πολύ πιο αδύναμοι. Έβλεπαν πως απέναντί τους είχαν την πιο καλοκουρδισμένη πολεμική μηχανή του κόσμου, τους εκπαιδευμένους και πάνοπλους Αμερικάνους πεζοναύτες. Ήξεραν πως απέναντί τους είχαν την πρώτη υπερδύναμη της υφηλίου, τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Κι αυτή την υπερδύναμη κατάφεραν να τη νικήσουν με το υψηλό αγωνιστικό πνεύμα τους και τη δυνατή πολιτική πίστη. ο Χο Τσι Μινχ έλεγε «Να θυμάστε ότι η καταιγίδα είναι μια καλή ευκαιρία για το πεύκο και το κυπαρίσσι να δείξουν τη δύναμη και τη σταθερότητά τους». Η δύναμη και η σταθερότητα που είχαν «το πεύκο και το κυπαρίσσι» ήταν το πολιτικό τους φορτίο.

Οι βιετναμέζοι πάλεψαν με ό,τι μέσα διέθεταν. Με ξύλα, με μαχαίρια, με δρεπάνια, αλλά και με όπλα, των οποίων ο βασικότερος προμηθευτής ήταν οι ίδιοι Αμερικάνοι που τα παρατούσαν στο πεδίο της μάχης μετά τις σοβαρές ήττες που δέχονταν.

Στις αρχές του ’68 οργανώνεται από συνδυασμένες δυνάμεις των Βιετκόνγκ και του λαϊκού στρατού του Βόρειου Βιετνάμ η επίθεση του Τετ. Η κατάληξή της τον Ιούλιο του ίδιου έτους δίνει τη στρατιωτική νίκη στους ιμπεριαλιστές, όμως οι Βιετναμέζοι ήταν εκείνοι που πολιτικά είχαν νικήσει. Οι Αμερικάνοι ήρθαν αντιμέτωποι με το σοβαρό ενδεχόμενο να χάσουν τον πόλεμο, ενώ στο εσωτερικό των ΗΠΑ το αντιπολεμικό κίνημα είχε αρχίσει να γιγαντώνεται.

Η Σαϊγκόν, η πόλη με το όνομα Χο Τσι Μινχ πια, κερδήθηκε τελικά τον Απρίλη του 1975 με τους Αμερικάνους να κρέμονται σαν τα τσαμπιά από τα ελικόπτερα που έσπευσαν να απομακρύνουν τους αξιωματούχους τους από την ταράτσα της πρεσβείας.

Η εποποιία του βιετναμέζικου λαού, κάτω από την καθοδήγηση του Κομμουνιστικού Κόμματος και της αταλάντευτης ηγεσίας του, ήταν ένα γεγονός που από τη μία πλευρά στραπατσάρισε το ατσαλένιο προσωπείο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και από την άλλη αποτέλεσε εφαλτήριο για τα εθνικοαπελευθερωτικά και λαϊκά κινήματα παντού στον κόσμο. Μαζί με τη Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση που εξελίσσονταν την ίδια περίοδο στην Κίνα, ήταν η ελπίδα για το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα που ζούσε στη δίνη της ρεβιζιονιστικής στροφής.

Όσο είμαστε ακόμα στην Ασία, δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε στα γεγονότα στην Ινδονησία το 1965, όπου συντελέστηκε η μεγαλύτερη σφαγή στην ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος και είναι γνωστή και ως ολοκαύτωμα των κομμουνιστών και σύμφωνα με το περιοδικό ΤΙΜΕ τότε, «τα καλύτερα νέα που πήρε η Δύση από την Ασία εδώ και χρόνια».

Το ’65 το ΚΚ Ινδονησίας αριθμούσε περί τα 3.000.000 μέλη καθιστώντας το το μεγαλύτερο κομμουνιστικό κόμμα πλην της Σ.Ε. και της Κίνας. Πολλά εκατομμύρια λαού συμμετείχαν κάτω από την καθοδήγησή του στα μετωπικά σχήματα και στα διάφορα συνδικάτα και ενώσεις. Η φωτοβολία του ήταν τέτοια που οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές δεν μπορούσαν να ανεχτούν ένα ακόμη εμπνευστή της πάλης των λαών στην ευρύτερη περιοχή, με το Βιετνάμ να τους προκαλεί σοβαρά στρατιωτικά και κυρίως πολιτικά πλήγματα και την Κίνα του Μάο να ετοιμάζεται για την Πολιτιστική Επανάσταση.

Την 1η του Οκτώβρη, τμήμα του εθνικού στρατού που καθοδηγούταν και τροφοδοτούταν για χρόνια από την αμερικάνικη κυβέρνηση και τη CIA, πραξικοπηματικά και με επικεφαλής τον Σουχάρτο ανέτρεψε τον πρόεδρο Σουκάρνο και κατέλαβε τη Τζακάρτα. Ακολούθησε ένα πρωτοφανούς βιαιότητας πογκρόμ εναντίον των κομμουνιστών, όπου για ολόκληρους μήνες οι πράκτορες των ΗΠΑ γυρνούσαν τα νησιά της Ινδονησίας και δολοφονούσαν όποιον τους υποδεικνυόταν ως κομμουνιστής ή το όνομά του συμπεριλαμβανόταν στις λίστες της CIA. Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό των κομμουνιστών που σφαγιάστηκαν κατά τη διάρκεια των γεγονότων ξεκινάει από τις 500.000 και αγγίζει το 1.500.000, ενώ άλλες 750.000 ρίχτηκαν στις φυλακές για να υποστούν τους βασανισμούς, τους βιασμούς ή τη φυλάκιση για τα επόμενα 32 χρόνια της δικτατορίας του Σουχάρτο.

Το κομμουνιστικό κίνημα είχε αφανιστεί από το χάρτη της Ινδονησίας και τα επόμενα χρόνια ο λαός θα ζήσει κάτω από τον τρόμο που σκόρπισαν τα γεγονότα του ’65.

Την ίδια περίοδο αναπτύσσονται κινήματα στην Αφρική, που παρά τη σπουδαιότητα και την έκτασή τους, είναι πολύ λίγο γνωστά. Οι λαοί της Αφρικής έζησαν κάτω από την κατοχή των ιμπεριαλιστικών χωρών της Δύσης για ολόκληρες δεκαετίες. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι η ήπειρος αυτή δέχθηκε την αποικιοκρατία και την εκμετάλλευση των ισχυρών κρατών όσο καμιά άλλη περιοχή στον πλανήτη. Οι λαοί της Αφρικής, όμως, λαοί ολοκληρωτικά εξαθλιωμένοι και αναλφάβητοι κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, κατάφεραν να παλέψουν με ηρωισμό ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την αποικιοκρατία.

Στην Αφρική εμφανίστηκαν, από τη δεκαετία του ’50, μαζικά κινήματα που ασπάζονταν τις μαρξιστικές-λενινιστικές ιδέες και είχαν στις γραμμές τους δεκάδες χιλιάδες μέλη και οπαδούς. Τα περισσότερα από αυτά αναπτύχθηκαν ιδιαίτερα τη δεκαετία του ’60, εξαπολύοντας ένοπλους αγώνες ενάντια στην αποικιοκρατία σε μια σειρά χώρες: την Αλγερία, τη Γουινέα-Μπισάο, τη Ναμίμπια, τη Ζιμπάμπουε, το Κονγκό-Λεοπολντβίλ. Πολλά κατάφεραν να βγουν νικητές και να πάρουν την εξουσία στις χώρες τους.

Η υποστήριξη της Κίνας απέναντι στα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα της Αφρικής ήταν τόσο πολιτική-ιδεολογική όσο και υλική. Η στροφή της, όμως, στα μέσα της δεκαετίας του ’70 έφερε την ιδεολογική-πολιτική σύγχυση και την απογοήτευση στα κινήματα αυτά. Στην αποδυνάμωσή τους έπαιξαν σημαντικό ρόλο οι ιμπεριαλιστικές πιέσεις και η ενεργητική στήριξη που έδιναν οι ιμπεριαλιστές στις δυνάμεις της αντίδρασης, σε μια προσπάθεια να απαντήσουν τα σοβαρά προβλήματα που έβαζαν τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα στην πολιτική του.

Όσο για τη Λατινική Αμερική, τη «γειτονιά» του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, είναι γνωστό ότι έχει μια μακριά ιστορία επεμβάσεων αλλά και κινημάτων σε διάφορες χώρες. Από τη δεκαετία του ’50 οι Αμερικάνοι επιβάλλουν φασιστικά καθεστώτα σε μια σειρά χώρες και προσπαθούν με κάθε τρόπο να ανακόψουν την επαναστατική δράση των μαζών. Το Περού, η Γουατεμάλα, η Δομινικανή Δημοκρατία, ο Παναμάς, η Βραζιλία, η Αργεντινή, ο Ισημερινός, η Βενεζουέλα, το Σαλβαδόρ είναι κάποιες από τις χώρες που δεσπόζουν στη μακριά λίστα των φασιστικών επεμβάσεων και πραξικοπημάτων των ΗΠΑ.

Αυτό είναι λοιπόν, χοντρικά, το διεθνές ιστορικό πλαίσιο που βρίσκει τη δική μας χώρα «να ασθενεί επί της χειρουργικής κλίνης» και να είναι επομένως επιβεβλημένη «η νάρκωσις»... Η διεθνής σκακιέρα και η διάταξη των μεγάλων παιχτών, οι στόχοι και οι βάσεις για τις επόμενες δεκαετίες έπρεπε να καθοριστούν. Όμως, μεγάλοι παίχτες όπως είδαμε δεν ήταν μόνο τα στρατόπεδα των ιμπεριαλιστών της Δύσης και των ρεβιζιονιστών της Ανατολικής Ευρώπης, αλλά και λαοί σε όλα τα μήκη και τα πλάτη που αντιστέκονταν, εξεγείρονταν και έγραφαν τη δική τους Ιστορία.

Το κείμενο αυτό αποτελεί τη μια από τις δύο εισηγήσεις που πραγματοποιήθηκαν στην εκδήλωση του Εκτός των Τειχών «Τα πώς και τα γιατί της 21ης Απρίλη 1967».
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΤΙΜΗ ΠΟΥ ΑΡΜΟΖΕΙ ΣΤΟΝ ΕΑΜΙΤΗ ΝΙΚΟ ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗ ΑΠΟΤΙΕΤΑΙ ΣΤΑ ΜΕΤΕΡΙΖΙΑ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ

0
Δόντια σπασμένα με το κοντάκι των όπλων, γεννητικά όργανα σύριζα κομμένα, νύχια μαρτυρικά ξεριζωμένα. Μάτια βγαλμένα με άδειες τις κόγχες, ανήμπορα πια να αντικρίσουν τη βαρβαροσύνη των τυφλωμένων από αφιονισμένη μισαλλοδοξία και εκδικητικότητα υπάνθρωπων εκτελεστών. Μυαλά γεμάτα πριν από λίγο με ευγενικά ιδανικά και τώρα χυμένα από το πολτοποιημένο κρανίο χάμω στο γκρεμό. Κορμί αλύπητα δαρμένο και διαμελισμένο και κάθε του εκατοστό είχε γίνει πληγή και πηγή αφόρητου πόνου. Πρόσωπο φρικτά παραμορφωμένο και αγνώριστο σχεδόν ακόμη και από τους δικούς του.

Μα αντίκρυ στους κτηνώδεις βασανιστές, ένα φρόνημα αβεβήλωτο, αγέρωχο, αδούλωτο.

Όχι, δεν πρόκειται για νοσηρά και ευφάνταστα στιγμιότυπα χολιγουντιανής ταινίας τρόμου με πρωταγωνιστή κάποιο σχιζοφρενή δολοφόνο. Είναι μαρτυρίες που ζωντάνεψαν ένα πραγματικό γεγονός μέσα από το ντοκιμαντέρ του Κώστα Νταντινάκη «Ο Ελκόμενος επί κρημνού». Εξαιρετικό έργο κρινόμενο όχι αποκλειστικά σαν λιτό μα και καθηλωτικό αφήγημα, αλλά απαρχής ακόμη περισσότερο για τη σύλληψη της ιδέας ανάδειξης και καταγραφής και μόνο του συμβάντος. Για να θυμούνται οι παλιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι.

Σε εκείνα λοιπόν τα φαρμακερά μεσάνυχτα της 1ης Αυγούστου του 1947 δεν συντελέστηκε στο Αποκόρωνα Χανίων ένα επιπλέον συνηθισμένο έγκλημα των φασιστικών συμμοριών ενάντια στους ΕΑΜίτες αγωνιστές. Ήταν τέτοια η θηριωδία των ελέω (υπό ανασύνταξη) κράτους παρακρατικών αποβρασμάτων των Μάηδων του Γύπαρη, γιατί ακριβώς ο παπά-Νικόλας Αποστολάκης με το ιδιαίτερο κύρος του σαν ιερωμένος και πιότερο λόγω του σπάνιου ήθους και της μνημειώδους καλοσύνης του αποτελούσε ένα ανυπότακτο φωτεινό σύμβολο αντίστασης στη νέα μεταναζιστική κατοχή της πατρίδας μας. Το ξεχωριστό εκτόπισμα της προσωπικότητας του και η μεγάλη απήχηση του στην περιοχή μαγνήτισε από νωρίς τη λύσσα της πολιτείας και των ανεπίσημων υπάνθρωπων οργάνων της.

Καθότι αθέτησε με αποστροφή τις προσταγές του ανώτερου κλήρου και ειδικά του τότε αρχιεπισκόπου Χρύσανθου, ο οποίος γονατισμένος αντάμα με την κουστωδία του Τσολάκογλου έγλειφε μιαρά τη μπότα του κατακτητή και θυμιάτιζε και τη σβάστικα. Και παρά φυσικά τα χάσματα που διακρίνουν έναν κομουνιστή από το σώμα του ιδεαλισμού, ο γενναίος Νεροχωριανός δίχως δισταγμό και αταλάντευτα τάχθηκε με όλη του τη θέρμη στο πλευρό όσων οραματίζονταν και πάλευαν για μια Ελλάδα απελευθερωμένη από κάθε δυνάστη και αφημένη να προκόψει απρόσκοπτα και αυτόφωτα στηριγμένη στις δημιουργικές δυνάμεις του λαού της.

Μετάτρεψε έτσι το υπόγειο του σπιτικού του σε επιτελείο της δράσης των ανταρτών και η έσχατη αφορμή για τον άναντρο σκοτωμό του ήταν η κατηγορία πως τους εφοδίασε με λάδι της εκκλησίας του Αϊ Γιώργη και άλλα τρόφιμα.

Βέβαια και αυτή η υπόθεση διαψεύδει πανηγυρικά τους ισχυρισμούς του Μητσοτάκη, ότι με τη δήθεν μεσσιανική του παρέμβαση αποφεύχθηκε ο «εμφύλιος σπαραγμός» (δεν ήταν αδελφοκτόνο μακελειό, υπήρξε σκληρή αναμέτρηση με σκοπό τη ταξική και εθνική λύτρωση) στην Κρήτη. Οι όποιες προσπάθειες, ακόμη και αν κατέβαλλε ο μετέπειτα αποστάτης, προσανατολίζονταν αποκλειστικά στον μονομερή αφοπλισμό, παραίτηση και άρα παράδοση των μαχητών της ανεξαρτησίας και λαοκρατίας. Ενώ τα τάγματα των μέχρι πρότινος συνεργατών των Ναζί οργίαζαν ανεμπόδιστα και με απάνθρωπες συμπεριφορές δίχως να τυχαίνουν της καταγγελτικής αποδοκιμασίας (το αντίθετο μάλιστα) από τις στήλες της δικής του εφημερίδας «ΚΗΡΥΞ». Όπως ακριβώς συνέβη και στην περίπτωση του Αποστολάκη, που τα δημοσιεύματα επίχαιραν την εξέλιξη.

Αποτυπώθηκε ξανά σε αυτό το εξοργιστικό επεισόδιο στον Αποκόρωνα η αντιπαράθεση δύο ασυμβίβαστων κόσμων. Εκείνος ο άθλιος που επιχειρούσε να αναστηλώσει μετά το διώξιμο των γερμανών ένα κράτος που από τα γεννοφάσκια του είχε μάθει να υπηρετεί τα συμφέροντα των κοτζαμπάσηδων, της ολιγαρχίας και των διεθνών επιδρομέων. Και ο άλλος ο ενάντιος υπέροχος, όπου τα ανθισμένα όνειρα και τα σχέδια θεμελίωσης μιας νέας κατάστασης κοινωνικής δικαιοσύνης και λευτεριάς από τους στυγνούς πάτρωνες πάσχιζαν με βαρύ τίμημα αίματος να διασχίσουν τις πύλες της υλοποίησης. Έτσι επιπρόσθετα εξηγείται λοιπόν η βαναυσότητα της σφαγής του παπά- Νικόλα. Γιατί και σε αυτήν ενσαρκώνεται και συμπυκνώνεται η προσπάθεια να τσακιστεί δια πυρός και σιδήρου οποιαδήποτε δυναμική ενατένιση του λαού έξω από το εξαρτημένο καπιταλιστικό κάτεργο.

Η ιστορία διδάσκει και εμπνέει. Η βαθιά γνώση της αποτελεί ένα απαραίτητο εργαλείο αποτελεσματικότερης αντιμετώπισης του απαιτητικού και ολέθριου σήμερα και οραματισμού και χάραξης μιας ταξικά αναστάσιμης προοπτικής. Έτσι ο ατρόμητος και αλύγιστος παπά Νικόλας δεν ανήκει πλέον στο συγγενικό του περίγυρο. Συγκαταλέγεται επάξια στο πάνθεον των αγνών αγωνιστών όπως ο Βελουχιώτης, ο Μπελογιάννης, η δασκάλα Βαγγελιώ Κλάδου αλλά και των αμέτρητων χιλιάδων επώνυμων και μη που με αυταπάρνηση θυσιάστηκαν στα βουνά, εξορίστηκαν και βασανίστηκαν στα ξερονήσια και τουφεκίστηκαν από τα αποσπάσματα για την απελευθέρωση από τον ζυγό της ξένης ακρίδας και για τη δημοκρατία πέρα και ενάντια από την επίπλαστη και συμβατική αστική έννοια της.

Οι εκδηλώσεις τιμής τους -ειδικά στις μέρες μας που καλπάζει ξέφρενα η καπιταλιστική αγριότητα και επελαύνει ανά τον πλανήτη η ιμπεριαλιστική φρικαλεότητα- δεν πρέπει να περιορίζονται μονάχα σε ένα άσφαιρο τρισάγιο στη μνήμη τους. Επιβάλλεται να αποτελεί ένα συμβόλαιο δέσμευσης των επόμενων γενιών και ένα πιστό όρκο για τη συνέχιση της παραδειγματικής στάσης τους. Αυτό κυρίως θα τους ικανοποιούσε. Αυτό μονάχα θα δικαίωνε τους ανεκπλήρωτους στόχους τους. Αυτή η μίμηση της σκληρής μα και περήφανης διαδρομής τους συνιστά στους κρίσιμους καιρούς μας όχι μονάχα όρο αξιοπρέπειας, μα ακόμη προϋπόθεση της ίδιας της επιβίωσης του λαού.

Καταισχύνονται οι κυβερνητικοί τυμβωρύχοι, όταν ασελγούν στο όνομα της τυραννισμένης αριστεράς. Ταριχεύουν τα ιδανικά της και με προστυχιά κλίνουν τάχατες το γόνυ ευγνωμοσύνης και αναγνώρισης στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Ταυτόχρονα κρατώντας στο ένα χέρι τα λάβαρα της εθνικοφροσύνης (Καμένος) και το μυστρί των απριλιανών δικτατόρων εγκαινιάζουν ή αποπερατώνουν έργα δήθεν πνοής, ενώ με το άλλο κατευθύνοντας το τιμόνι του οδοστρωτήρα κατεδαφίζουν τα πιο στοιχειώδη δικαιώματα του λαού βυθίζοντας τον σε πρωτοφανέρωτη δυστυχία και εξαθλίωση πολεμικών διαστάσεων. Συνάμα χαλκεύουν τεράστια δεσμά εξάρτησης της χώρας μας από τις πιο αποχαλινωμένες αιμοχαρείς δυνάμεις της υφηλίου.

Δεν μπορεί δυστυχώς όμως να μη στηλιτευτεί και μια τραγική ομοιότητα εκείνης της περιόδου με τις μέρες μας. Οι νικημένοι του δευτέρου αντάρτικου είχαν υπάρξει πριν λίγο διάστημα θριαμβευτές. Δεν πρέπει να λησμονούμε πως οι ίδιοι είχαν λειτουργήσει σαν οι βασικοί συντελεστές και πρωταγωνιστές της ένδοξης εποποιίας του ΕΑΜ- ΕΛΑΣ κατατροπώνοντας τις σιδερόφρακτες ορδές του χιτλερισμού. Η λιπόψυχη και συμφιλιωτική αντίληψη που επικράτησε σε ορισμένες γραμμές της πολιτικής ηγεσίας - παρά την προηγούμενα εγκαθιδρυμένη πλατιά επιρροή στις μάζες - ευθύνεται για την κατοπινή συντριβή. Καρπός της οποίας αποτέλεσαν και οι εκατόμβες θυμάτων μεταξύ των οποίων και ο Αποστολάκης.

Συνέπεια αυτής της τελικής αναμέτρησης κάτω από διαμορφωμένους πλέον δυσμενέστατους όρους ήταν η γνωστή έκβαση της μοιραίας ήττας. Παρενέργεια άμεση που ακολούθησε επίσης ήταν ο απηνής διωγμός και εξόντωση ότι πιο εκλεκτού διάθετε τότε η κοινωνία από τα νεκραναστημένα απομεινάρια της πλουτοκρατίας, τα ελεεινά καθάρματα των γερμανοτσολιάδικων διωκτών και τους αγγλοαμερικάνους νεοαποικιοκράτες. Η καταδίκη εκείνης της απόπειρας παράλληλα αποτέλεσε το μακρινό προανάκρουσμα ότι μακάβριου συντελείται σήμερα στη χώρα μας. Δηλαδή τη μνημονιακή λαίλαπα και την υπόκυψη στις απαιτήσεις των νατοϊκών εγκληματιών. Έκτοτε και μετά από τη σύντομη αναλαμπή του ΕΑΜ ξαναγύρισε ο ήλιος στον γνώριμο σκοτεινιασμένο ουρανό της εκμετάλλευσης και του ραγιαδισμού.

Για τη τωρινή όμως αντάρα και καταχνιά δεν αρκούσε αποκλειστικά αυτή η ιστορική ρίζα. Συνδράμει πάλι αποφασιστικά το αρνητικό γνώρισμα, το οποίο από τότε είχε αρχίσει να ενσκήπτει και να αλλοτριώνει τον κορμό της αριστεράς. Η ρεφορμιστική νοοτροπία και πρακτική της συνδιαλλαγής με τον αντίπαλο. Το δηλητήριο της συνδιαχείρισης, της κινηματικής υπονόμευσης παραλύει έναν ολάκερο λαό, τον βουλιάζει στην ηττοπάθεια και την απόγνωση καθιστώντας τον ανυπεράσπιστο έρμαιο των πιο αντιδραστικών επιλογών κυβέρνησης, κεφάλαιου και δανειστών.

Στην κατάμεστη αίθουσα του πνευματικού κέντρου Χανίων όπου προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ, ένας παρευρισκόμενος καλοπροαίρετα πρότεινε την ονοματοδοσία κεντρικού δρόμου της πόλης προς χάριν του θαρραλέου Αποστολάκη. Εκείνο όμως που προέχει είναι η αναστροφή των κινηματικών δεδομένων. Γιατί όντως θα αποτελούσε ειρωνεία, ατίμωση στον δρόμο που θα έφερνε επάξια το όνομα ενός αγωνιστή που πρόσφερε τη ζωή του για την ιδέα και αναγκαιότητα της ανεξαρτησίας από κάθε δυνάστη, να κυκλοφορούν αμέριμνα οι φονιάδες μισθοφόροι του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού ο οποίος έχει μετατρέψει τον τόπο μας σε προτεκτοράτο του και πολεμικό εφαλτήριο. Θα θλιβόταν ο ήρωας που αψήφησε τις απειλές των κυριευμένων από αβυσσαλέα ένστικτα δίποδων τεράτων (γιατί όντας προειδοποιημένος μπορούσε να διαφύγει έγκαιρα και να σωθεί) πιστεύοντας ίσαμε την ύστατη ανάσα του στις αξίες μιας πατρίδας ισότητας, προόδου και ευημερίας, αν παρατηρούσε στον δρόμο του να περνοδιαβαίνουν κατατρεγμένοι πρόσφυγες, απογοητευμένοι άνεργοι, πάμφτωχοι πεινασμένοι εργαζόμενοι και τα φασιστικά χρυσαυγίτικα εγγόνια των δημίων του.

Αντίθετα θα ικανοποιούνταν πλέρια, θα δάκρυζε από αγαλλίαση και θα αναθάρρευε, όταν διαπίστωνε πως ο δρόμος του αλλά και οι υπόλοιποι πλημμυρίζουν από αποφασισμένους αγωνιστές που βαδίζουν επάνω στα δικά του χνάρια.

Οι τότε νικητές που στην πορεία ηττήθηκαν προστάζουν μέσα από τους τάφους στους σημερινούς νικημένους να αρχίσουν να παλεύουν. Να αντιστέκονται, να διεκδικούν. Ώστε να αυτή τη φορά να νικήσουν. Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος για ένα λαό ελκόμενο επί κρημνού. Μνημονιακού και πολεμικού.

Τα ξεφύλλισμα της ιστορίας μας συμβουλεύει να τη μελετήσουμε προσεκτικά. Να σχίσουμε τις μελανές σελίδες της, αυτές όπου η κυριάρχηση στο σκεπτικό της αριστεράς βαρκιζανικών προδοτικών λογικών αμαύρωσαν το παρελθόν της και οδήγησαν σε διαδοχικές συμφορές και να αντιγράψουμε τις εποικοδομητικές με βάση τις οποίες σωρεύτηκε πλήθος κατακτήσεων. Μια τέτοια λαμπρή σαν του παπα-Νικόλα οφείλουμε να την αναδιφούμε με βαθύ αίσθημα σεβασμού, ευγνωμοσύνης αλλά και γόνιμης διδαχής.

Μια άλλη σύντροφος του Αποστολάκη, η δασκάλα Βαγγελιώ Κουσιάντζα από τα Άγραφα, από το κελί των μελλοθανάτων ευχόταν στην αποχαιρετιστήρια συγκινητική επιστολή να μην πάνε χαμένες οι θυσίες των μαχητών και να δικαιωθούν κάποια μέρα οι προσδοκίες του λαού. Στη ταραγμένη εποχή μας με κολοσσιαίους κινδύνους που ξεφεύγουν από τον «ηπιότερο» αυτό της σταθερής μετατροπής της χώρας σε απέραντη Μανωλάδα με αιθιοπιοποιημένους κάτοικους και αρχίζουν να ψηλαφούν ένα επαπειλούμενο ολοκαύτωμα του πλανήτη, το δίλημμα καθίσταται αμείλικτο. Ή δεν θα πάνε χαμένες οι θυσίες των μέσω της δικής μας αντίστασης, διεκδίκησης, σύγκρουσης και γκρεμίσματος του παλιού σάπιου ή θα πάνε χαμένες οι ζωές μας. Δεν μας αφήνουν άλλα περιθώρια και δεν υπάρχουν εναλλακτικές.

Το κάτεχε βαθιά ο Αποστολάκης, το έπραξε και μας το διδάσκει σε κάθε θύμηση του.

Αθάνατος. Για να γίνει όμως, πρέπει να ζωντανέψουν τα ιδεώδη του και να θεριέψει η δράση του.

(Υστερόγραφο και πρόταση στον παραγωγό κ. Νταντινάκη: να επαναληφτεί η προβολή και να συνοδευτεί με πλούσια χρήσιμη συζήτηση).

Κ.Μ. 
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

29 Απρ 2017

Κ.Κ. Ινδίας (Μαοϊκό): Ανάληψη ευθύνης για την επίθεση σε παραστρατιωτικούς στη Σούκμα

0
Με ηχογραφημένο μήνυμα, ο εκπρόσωπος Τύπου της Επιτροπής Ειδικής Ζώνης της Νταντακαράνια του Κομμουνιστικού Κόμματος Ινδίας (Μαοϊκού), Βικάλπ, ανέλαβε, εξ ονόματος του κόμματος, την ευθύνη για την επίθεση στις 24 Απρίλη 2017 σε μέλη των ινδικών “Κεντρικών Εφεδρικών Αστυνομικών Δυνάμεων” (CRPF), στην περιοχή Μπουρκαπάλ στην Τσινταγκούφα (στο Τσατίσγκαρχ), κοντά στην πόλη Σούκμα, με αποτέλεσμα 26 νεκρούς από τις τάξεις των κρατικών δυνάμεων. Περίπου το 70% των πάνω από 300 επιτιθέμενων στη μάχη που διήρκεσε 3 ώρες, σύμφωνα με μαρτυρίες, ήταν γυναίκες. Η επίθεση έρχεται ως απάντηση στην ινδική κρατική επίθεση στους Μαοϊστές στο Μαλκανγκίρι, τον Οκτώβρη του 2016, με αποτέλεσμα 30 νεκρούς, και ως απάντηση στις μαζικές σεξουαλικές επιθέσεις και βιασμούς κατά των ντόπιων γυναικών από κρατικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις.

Παρακάτω δημοσιεύονται αποσπάσματα από το ηχογραφημένο μήνυμα. Εφ’ όσον υπάρξουν και άλλα αποσπάσματα στα αγγλικά, φυσικά θα μεταφράζονται και αυτά και θα προστίθενται.

***

“O Λαϊκός Απελευθερωτικός Αντάρτικος Στρατός προέβη στην επίθεση στην περιοχή Μπουρκαπάλ στην Τσινταγκούφα (στο Τσατίσγκαρχ) ως απάντηση στην (κυβερνητική) εκστρατεία για το 2017 και την ψεύτικη καμπάνια παράδοσης (μαοϊστών). Συγχαίρουμε το ΛΑΑΣ, την ηγεσία του, τους διοικητές και το λαό της Νταντακαράνια για την ενεργό υποστήριξή τους. Αυτή η επίθεση ήταν μια συνέχεια της επίθεσης στο Μπέτζι (σ.parapoda: το Μάρτη του 2017, με 12 κυβερνητικούς ένοπλους νεκρούς). Αυτές οι επιθέσεις έρχονται ως απάντηση, είναι αμυντικές, για να ηττηθούν οι αντιλαϊκές πολιτικές και για να προχωρήσει ο λαϊκός αγώνας”(…)

“Αυτές οι επιθέσεις πρέπει να ειδωθούν ως απάντηση ενάντια στις σεξουαλικές θηριωδίες που διαπράττονται από τις δυνάμεις ασφαλείας εναντίον των ιθαγενών γυναικών και κοριτσιών που βρίσκονται στη ζώνη της σύγκρουσης. Πρέπει να θεωρηθούν επίσης απάντηση στα αμέτρητα περιστατικά βίας που αποτελούν όνειδος για κάθε πολιτισμένη κοινωνία. Οι επιθέσεις στο Μπέτζι και το Μπουρκαπάλ πρέπει να θεωρηθούν απάντηση για την αξιοπρέπεια και το σεβασμό των ιθαγενών γυναικών. Αυτές οι επιθέσεις πραγματοποιούνται για να απελευθερώσουμε τους ιθαγενείς στις περιοχές της σύγκρουσης από τις απάνθρωπες θηριωδίες που υφίστανται από τις δυνάμεις ασφαλείας”(…)

“Οι δρόμοι, οι σιδηρόδρομοι, οι κεραίες κινητής τηλεφωνίας φτιάχνονται με την προστασία των παραστρατιωτικών δυνάμεων και της αστυνομίας σε αυτές τις περιοχές με το μανδύα της βοήθειας προς το κοινό, όμως γίνονται για τη λεηλασία των φυσικών πόρων, για την εκμετάλλευση των λαϊκών μαζών και για τη διευκόλυνση και ασφάλεια των μεταφορών των δυνάμεων ασφαλείας. Αυτές οι επιθέσεις γίνονται για να αντιταχθούμε σε αυτή την ωμή λεηλασία και για να διασφαλίσουμε ότι αυτοί οι πόροι θα χρησιμοποιούνται για την ευημερία των λαϊκών μαζών” (…)

Ο εκπρόσωπος τύπου των Μαοϊστών αρνήθηκε ότι τα πτώματα των τζαουάν (σ.parapoda: σημαίνει “νέος”, αλλά στη στρατιωτική ορολογία έχει να κάνει με τους χαμηλόβαθμους) ακρωτηριάστηκαν από το ΛΑΑΣ, μία συκοφαντία που ήδη “μαζεύεται” από επίσημες πηγές, όπως το Υπουργείο Εσωτερικών:

“Δεν μεταχειριστήκαμε τα πτώματα των τζαουάν με ασέβεια. Είναι τα μεγάλα ΜΜΕ που ψευδώς προπαγανδίζουν ότι ακρωτηριάστηκαν μέλη των τζαουάν από το ΛΑΑΣ (στην επίθεση στο Μπούρκαπαλ). Στην πραγματικότητα, είναι η αστυνομία και οι παραστρατιωτικές δυνάμεις που μεταχειρίζοναι με τέτοιο τρόπο τα πτώματα των μελών του ΛΑΑΣ που σκοτώνονται στις συγκρούσεις. Πολλά πτώματα μαοϊστών έχουν ακρωτηριαστεί (από τις δυνάμεις ασφαλείας) και καθυστερείται η απόδοσή τους στους οικείους τους. Οι δυνάμεις ασφαλείας έχουν επίσης βγάλει άσεμνες φωτογραφίες των γυναικών μελών του ΛΑΑΣ που έχουν σκοτωθεί σε συγκρούσεις και τις διαδίδουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης”.(…)

Αναφερόμενος στα πογκρόμ από κάποιες ομάδες σε ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δικηγόρους, δημοσιογράφους και αντιπολιτευόμενα κόμματα στο Τσατίσγκαρχ, ο εκπρόσωπος Τύπου κατηγόρησε την πολιτειακή και την κεντρική κυβέρνηση για αντιδημοκρατικές πρακτικές.

“Οι επιθέσεις στο Μπέτζι και το Μπουρκαπάλ στην Τσινταγκούφα πρέπει να θεωρηθούν μια απάντηση ενάντια στην απόπειρα να δημιουργηθεί μία αντιδημοκρατική και φασιστική ατμόσφαιρα. Αυτές οι επιθέσεις εκφράζουν την αντίθεση στην εκμετάλλευση των Νταλίτ, των ιθαγενών και των μειονοτήτων και τις επιθέσεις στην πολιτισμική και οικονομική τους ζωή από τους βραχμανιστές ινδουιστές εθνικιστές, τους φασίστες, τους σάνγκι και τις κυβερνήσεις του BJP (σ.parapoda: Ινδικό Λαϊκό Κόμμα), ενάντια στην εμπλοκή της αστυνομίας και των δυνάμεων ασφαλείας. Καλούμε τους δημοσιογράφους, τις πατριωτικές και φιλολαϊκές δυνάμεις στο Τσατίσγκαρχ και τη χώρα, τους ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τους καλλιτέχνες να δουν από την κατάλληλη σκοπιά αυτές τις επιθέσεις και να τις κατανοήσουν. Δεν είμαστε βίαιοι άνθρωποι, αλλά είμαστε αναγκασμένοι να χρησιμοποιήσουμε βία ως αντίποινα και προς υποστήριξη των εκμεταλλευόμενων μαζών ενάντια στις φεουδαρχικές δυνάμεις, τους εγχώριους και διεθνείς επιχειρηματικούς ομίλους και τις κυβερνήσεις που τους υποστηρίζουν”.(…)

Ο εκπρόσωπος Τύπου των Μαοϊστών απηύθυνε κάλεσμα στους παραστρατιωτικούς και τους χαμηλόβαθμους αστυνομικούς να παραιτηθούν από τις κυβερνητικές τους δουλειές και να συμμετέχουν στο λαϊκό αγώνα.

“Οι τζαουάν δεν είναι εχθροί μας, πολλώ δε μάλλον ταξικοί εχθροί μας. Όμως γίνονται εμπόδιο στη λαϊκή ευημερία με το να αποτελούν τμήμα του κυβερνητικού εκμεταλλευτικού και αντιλαϊκού μηχανισμού. Καλούμε τους χαμηλόβαθμους αξιωματικούς των παραστρατιωτικών δυνάμεων και των τζαουάν να σταματήσουν να πολεμούν για τους εκμεταλλευτές πολιτικούς, μεγαλοεργολάβους, τους εγχώριους και διεθνείς μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, τις μαφίες, τους μπράβους και τους βραχμανιστές ινδουιστές φασίστες που από τη φύση τους είναι ενάντια στους Νταλίτ, τους ιθαγενείς, τις θρησκευτικές μειονότητες και τις γυναίκες. Μη χάνετε τη ζωή σας προστατεύοντας τέτοιους ανθρώπους και τις περιουσίες τους. Παραιτηθείτε από τις κυβερνητικές δουλειές σας και συμμετέχετε στο λαϊκό αγώνα”.

Πηγές για τα αποσπάσματα στα αγγλικά, εδώ, και για τις φωτό: εδώ και εδώ

Μετάφραση και αντιγραφή από το https://parapoda.wordpress.com/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κάλεσμα για τη Πρωτομαγιά στη Καρδίτσα

0
Η Λαϊκή Αντίσταση-Α.Α.Σ. Καρδίτσας καλεί
προσυγκέντρωση τη Δευτέρα 1 Μάη, 10 το πρωί
στον κεντρικό πεζόδρομο (Στ.Λάππα με Καραϊσκάκη)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η Αγωνιστική Κίνηση Εθνικού Τυπογραφείου για τη Πρωτομαγιά

0
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ   ΚΙΝΗΣΗ   ΕΘΝΙΚΟΥ   ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟΥ
28-4-2017

ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΙΜΑΜΕ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Από τον Μάιο του 1886 όταν  οι αμερικάνοι εργάτες διεκδικούσαν το οχτάωρο, το εργατικό κίνημα έχει γράψει ένδοξες σελίδες, για να φτάσουμε στο σήμερα, στην Ελλάδα των τριών και πιθανόν, τεσσάρων μνημονίων, της άγριας επίθεσης, της χειροτέρευσης των όρων δουλειάς και ζωής, της ανεργίας και της εξαθλίωσης, μα και των άγριων ανταγωνισμών, του κινδύνου ευρύτερης πολεμικής ανάφλεξης, των χιλιάδων ξεριζωμένων και κυνηγημένων προσφύγων.

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι,

Είμαστε όλοι εργαζόμενοι και μάλιστα σε μια περίοδο ιδιαίτερα δύσκολη για μας. Έχουμε υποστεί 8 χρόνια κρίσης, έχουμε δει το μισθό μας να μειώνεται στο μισό και τη φορολογία να κλέβει ό,τι έχει απομείνει, έχουμε δει τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις μας να παίρνονται πίσω ένα-ένα, τη περίθαλψη και τη σύνταξη να γίνονται άπιαστο όνειρο και την ανεργία να βρίσκεται παντού γύρω μας.

Σ’ αυτά τα χρόνια έχουμε δοκιμάσει τους πάντες και… σε όλους τους συνδυασμούς: τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το ΛΑΟΣ, τη ΔΗΜΑΡ, τον ΣΥΡΙΖΑ, τους ΑΝΕΛ. Έχουμε αναθέσει τη τύχη μας σε όλους πλην του μοναδικού που μπορεί να μας βγάλει από αυτή τη κατάσταση, του ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ.

Ξεκινήσαμε δυναμικά, διεκδικήσαμε, παλέψαμε. Από το 2009 έως το 2012 βρισκόμασταν καθημερινά στο δρόμο παλεύοντας να σταματήσουμε αυτή τη κατάσταση. Δώσαμε μάχες, κάποιες νικηφόρες, όλες όμως δύσκολες, μέχρι τη στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ κήρυξε «στάση κινήματος» γιατί αποφάσισε να παίξει μαζί μας, να επενδύσει στις αυταπάτες και τις αγωνίες μας. Και όχι μόνο κατάφερε με τα ψέματα να ανέβει στην εξουσία αλλά τώρα, εν έτη 2017, έχουμε βρεθεί σε πολύ χειρότερη κατάσταση.

Ακόμα και όλα αυτά που γίνονται στο Εθνικό Τυπογραφείο το τελευταίο διάστημα μοιάζουν να εντάσσονται σε ένα καλά σκηνοθετημένο έργο που θέλει να καταστρέψει τις μεταξύ μας σχέσεις, να μας διαλύσει, να χαλάσει το κλίμα που τόσα χρόνια είχαμε και να μετατρέψει τη δουλειά μας σε άλλο ένα δυσβάσταχτο καθημερινό φορτίο.

Μήπως ήρθε η ώρα να εμπιστευτούμε τον εαυτό μας και τις δυνάμεις μας; Μήπως ήρθε η ώρα να εμπιστευτούμε τους γύρω μας; τους άλλους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τους ανέργους που υποφέρουν μαζί μας από τα ίδια προβλήματα; Μήπως ήρθε η ώρα να βρεθούμε όλοι μαζί και πάλι στους δρόμους; Να διαδηλώσουμε την Πρωτομαγιά, τη μέρα γιορτής της εργατικής τάξης σε όλο τον κόσμο, τη μέρα που πεισματικά επιμένει να μας θυμίζει ότι τίποτα δεν χαρίζεται, αλλά κερδίζεται με αίμα και με αγώνες.

ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

28 Απρ 2017

ΜΟΥΣΙΚΗ ΑΝΑΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΣΒΟ!

0
Ευτυχώς σε αυτό το τόπο δεν υπάρχουν μόνο τα x factor και τα voice που εκμεταλλεύονται τους πόθους της νεολαίας και ξεφτιλίζουν ανθρώπους ή τα θύματα που τραγουδούν τη "Μπαλάντα του κυρ Μέντιου" σε σώου που δε διαφέρουν σε τίποτα από τις ρωμαϊκές αρένες ξεσκίζοντας τη ψυχή τους και χωρίς να καταλαβαίνουν γρι από τα λόγια της! Υπάρχουν και τα παιδιά που πραγματοποιούν πολιτισμό δίνοντας το δικό τους πραγματικό αγώνα. Ανάμεσά τους και οι SaliaBaliaBand & Friends από τη Λέσβο!



ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Eπιστολή εργαζόμενου με αφορμή τη διαφήμιση του «ΑΒ Βασιλόπουλος»

0
«Με την παρακάτω επιστολή μου θα ήθελα να σας εκφράσω τις θερμές μου ευχαριστίες και να σας συγχαρώ για την ακόμα μια καταπληκτική διαφημιστική καμπάνια. Δεν είναι βέβαια σαν τη χριστουγεννιάτικη διαφήμιση, που η φράση "Εύχομαι όλος ο κόσμος να έχει γεμάτο τραπέζι» προκαλούσε θαυμασμό και συγκίνηση, αλλά κινείται σε εξίσου υψηλά στάνταρς.

Βλέπετε οι μέρες των Χριστουγέννων είναι φορτισμένες συναισθηματικά και μια τόσο δυνατή ευχή σού έφερνε αυτομάτως ένα (τουλάχιστον) δάκρυ στο μάτι. Τότε μάλιστα θυμάμαι καθόμουν στο τραπέζι της κουζίνας, που ήταν όντως γεμάτο από διάφορα πράγματα.. Μια καφετέρια, μια φρουτιέρα, μια ψωμιέρα… Το σπίτι είναι μικρό και η κουζίνα ακόμα μικρότερη. Δεν έχουμε παράπονο όμως.. Τα παιδιά έχουν ξεχωριστό δωμάτιο. "Κοίτα να δεις που η ευχή του τότε μικρού παιδιού και μετέπειτα επιχειρηματία, μπορεί και να βγήκε αληθινή" σκέφτηκα..

Εκείνο όμως που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση και δεν το είχα συνειδητοποιήσει μέχρι σήμερα ήταν ότι το πρώτο μαγαζί της αλυσίδας είχε φτιαχτεί την περίοδο της μεγάλης κρίσης 1929-32.. Και μου ήρθαν κάπως αυτόματα στο νου τα λόγια του παππού μου: "Εκείνη την εποχή μπακάλικα δεν είχαν όποιοι και όποιο"»… Σήμερα που σας γράφω αυτές τις λέξεις δεν είναι τόσο γεμάτο το τραπέζι. Ε, μας χάλασε η καφετιέρα (δώρο γάμου φυσικά) και δεν μπορέσαμε να πάρουμε άλλη. Ίσως καταφέρουμε ξανά σε δυο χρόνια. Εκτός κι αν ξαναπαντρευτώ. Βέβαια, για να λέμε και του στραβού το δίκιο ήταν και υπερβολή να πίνουμε καφέ φίλτρου αυτήν την εποχή. Δεν είναι για εμάς αυτά... Εμείς είμαστε για κάνα στιγμιαίο με σέικερ από το περίπτερο!

Αλλά ας μη μονολογώ με τα δικά μου...

Σε αυτήν τη δύσκολη εποχή, όταν λέτε ότι κάνατε 800 προσλήψεις (έτσι μας διάβασε ο υπεύθυνος του καταστήματος σε μια επιστολή σας), είμαστε και μεις που μας αγοράσατε μαζί με την τοπική αλυσίδα; Είναι και οι άλλοι εργαζόμενοι που αγοράσατε μαζί με τα άλλα μικρότερα καταστήματα σε διάφορα μέρη της Ελλάδας; Ψιλά γράμματα και μικρής σημασίας μάλλον, αφού τα νούμερα έχουν σημασία...

Τώρα θα μου πείτε και με το δίκιο σας "Οι δικές μας παπάτζες σε ενόχλησαν. Δεν βλέπεις τι τέρατα γράφουν οι άλλοι, δεν βλέπεις τις διαφημίσεις τους;". Η αλήθεια είναι ότι δεν πρέπει να υπάρχει παράπονο, όλοι τα ίδια κάνουν και παρουσιάζουν. Από επιλογές εργασιακών παραδείσων στο εμπόριο και στα σούπερ μάρκετ άλλο τίποτα.

Ας επανέλθουμε όμως στο θέμα μας που είναι η τωρινή διαφήμιση του ΑΒ και το εμπνευσμένο ερώτημά της "Γιατί εδώ;"... Ξέρετε την πρώτη φορά που είδα τη διαφήμιση, η τηλεόραση ήταν στο αθόρυβο. Νόμιζα ότι ήταν διαφήμιση του Δήμου Θεσσαλονίκης και μου ήρθαν στο μυαλό οι μήνες που έμεινα εκεί. Ήταν μάλιστα τη χρονιά με τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, που χιλιάδες κατέβαιναν στο λιμάνι να εμποδίσουν τα στρατεύματα. Βάφανε πάνω σε αυτά με κόκκινη μπογιά "Κillers go home". Φαντάζομαι και εσείς τότε θα ήσασταν όπως και σήμερα ενάντια σε τέτοιους πολέμους.

Όσο συνέχιζε η διαφήμιση και είδα μια αναμαλλιασμένη να πηγαίνει νύχτα στο σούπερ μάρκετ, σκιάχτηκα!

"Άρχισαν να τα ανοίγουν και τη νύχτα..; Ποια Κυριακή αργία. Εδώ μας παίρνουν και τον ύπνο μας", μονολόγησα.. Ευτυχώς ξημέρωσε γρήγορα στη διαφήμιση και κάπως ηρέμησα. Να σας πω την αλήθεια βοήθησαν και τα τόσα χαρούμενα πρόσωπα μες στο κατάστημα! Λες και είχαν κερδίσει δωροεπιταγές για τα ψώνια του μήνα αλλά μπαααα.. Τελικά μιλούσαν και δούλευαν με τη διευθύντρια προσωπικού! Η οποία προφανώς θα είναι και στο σωματείο της, ένα από αυτά που στήνουν οι εργοδότες για να μας βγάζουν από τον κόπο. Διότι όπως σας είπα και πριν "φροντίζουν για εμάς". Τι νομίζετε; Ότι αυτά τα μεγάλα σωματεία που απ’ ό,τι μαθαίνω μιλούν εκ μέρους μας, που οι επιτελάρχες τους είναι τα διευθυντικά στελέχη σε όλες τις μεγάλες αλυσίδες, δε νοιάζονται για εμάς; Δεν έχουν καθημερινό καημό το άγχος μας; Δεν έχουν τις ίδιες έγνοιες με εμάς τους 4ωρίτες, με εμάς που παίρνουμε 200 ευρώ, με εμάς που αλλάζουμε πόστα με ρυθμούς break-dance;

Ε, λοιπόν, στο σταυρό που σας κάνω, αν δεν είχα τις υποχρεώσεις μου να με κρατάνε εδώ, θα σας έλεγα πως ήμουν έτοιμος να εκμεταλλευτώ εκείνο το ευεργετικό σημείο της σύμβασής μου, που αναφέρει πως η επιχείρηση μπορεί να με στείλει σε οποιοδήποτε κατάστημα στην Ελλάδα! Γιατί η επιχείρηση φροντίζει να μαθαίνουμε νέα μέρη, νέα τοπία, να ανακαλύπτουμε ταξιδεύοντας! Τέτοια χαρά πήρα ο έρμος...

Μπορεί τα λεφτά που παίρνω να μη φτάνουν για να πάμε οικογενειακώς στην αγαπημένη Θεσσαλονίκη, αλλά πραγματικά με τη διαφήμιση ήταν σαν να πήγα. Το βράδυ όταν ξάπλωσα για να κοιμηθώ ήμουν χαρούμενος με το ταξίδι της σκέψης. Όμως στα δόντια είχε μείνει αναπάντητο το ερώτημα "Γιατί εδώ;", αλλά και πώς μπορεί αυτό το ερώτημα να το διαβάζει ο καθένας μας…

Πώς το λέει ο συνάδελφος που δεν ξέρω ούτε το όνομά του κι ας δουλεύουμε τις ίδιες βάρδιες; Πώς το λέει εκείνος που έμεινε σκυμμένος μέσα στο ψυγείο επειδή τον βαρέθηκε η μέση του; Πώς το λέει εκείνη που τα γόνατά της δεν τη σηκώνουν από το τελευταίο ράφι; Πώς το λέει ο διπλανός που είχε πάρει δάνειο να φτιάξει ένα σπίτι για να φύγει απ' το νοίκι και τώρα κρύβεται από τις τράπεζες και τις εισπρακτικές για να μην του το πάρουν; Πώς το λέμε όλοι μας όταν ο μισθός μας τελειώνει πριν το τέλος του μήνα;

Με αυτά τα ερωτήματα δεν κοιμήθηκα...Την επιστολή δεν σας την έστειλα. Την έδωσα στο συνάδελφο. Έμαθα και το όνομά του. Γιάννη τον λένε. Έχει και εκείνος δυο παιδιά. Η μέση του είναι καλύτερα, αλλά για πόσο ακόμα δεν ξέρει. Ζήτησε να τον βγάλουν απ’ τα ψυγεία. Όμως κάθε μέρα εκεί τον βλέπω. Μάλλον θα βγει μια και καλή αν το ξαναζητήσει. Όσο αντέξει λέει...

Και τα ερωτήματα πληθαίνουν...

Πώς γίνεται μια εταιρεία να είναι πρώτη σε κέρδη στην Ελλάδα και οι εργαζόμενοι τελευταίοι; Πώς γίνεται να ξοδεύουν (επενδύουν το λένε εκείνοι) μέσα σε ένα χρόνο εκατομμύρια ευρώ και εμείς να βλέπουμε συνεχώς μειώσεις; Πώς γίνεται ο κάθε σουπερμαρκετικός όμιλος να υποστηρίζει τάχα τους εργαζόμενους για να δείχνει πρόσωπο στην κοινωνία, αλλά οι μισθοί μας συνολικά να κατρακυλούν, η απλήρωτη εργασία να μεγαλώνει, η εντατικοποίησή μας να βαράει κόκκινο;

Απαντήσεις υπάρχουν... Τις βρήκα.

Και τελικά το δύσκολο δεν ήταν να απαντηθούν οι ερωτήσεις. Το δύσκολο είναι να καταλήξεις σε αυτές τις ερωτήσεις και να τις απευθύνεις σε αυτούς που πραγματικά ενδιαφέρονται για μας. Αυτό είναι το δύσκολο.

"Γιατί τώρα;". Μα γιατί τώρα είναι η δική μας ώρα!».

 υ.γ. α.σ.γ.: Αν και για μας τις ερωτήσεις θά 'πρεπε να τις απευθύνουμε μεταξύ μας οι εργαζόμενοι και οι συνάδελφοι -και όχι σε κάποιους που μπορεί να ενδιαφέρονται για μας!- και όλοι μαζί να βρούμε τις συλλογικές μας απαντήσεις για να αντισταθούμε και να διεκδικήσουμε αυτά που δικαιούμαστε, αναδημοσιεύουμε την επιστολή μιας και περιγράφει με ιδιαίτερα γλαφυρό τρόπο τη πραγματικότητα που βιώνουν οι εργαζόμενοι στα ΑΒ όπως και σε όλα τα σούπερ μάρκετ. Την αντιγράψαμε από εδώ: http://www.902.gr/   
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Περισσότεροι από 2.500 Παλαιστίνιοι σε απεργία πείνας στις ισραηλινές φυλακές

0
Στις 17 του Απρίλη (ημέρα των φυλακισμένων), 1.500 Παλαιστίνοι κρατούμενοι στις φυλακές του ισραηλινού φασιστικού κράτους (Γκιλμπόα, Χανταρίμ, Ασκελόν, Κτζιότ, Ναφχά, Ραμόν) ξεκίνησαν απεργία πείνας.

Την ονομάζουν απεργία πείνας για την «Ελευθερία και την Αξιοπρέπεια», στο πλαίσιο του αγώνα που διεξάγουν για την απελευθέρωσή τους, ενάντια στα βασανιστήρια που υφίστανται και στις άθλιες συνθήκες κράτησης. Αναφέρεται ότι στις ισραηλινές φυλακές βρίσκονται πάνω από 6.500 Παλαιστίνιοι κρατούμενοι, ανάμεσά τους και 300 παιδιά. Οι απεργοί πείνας ζητούν οι κρατούμενοι να έχουν φάρμακα, πρόσβαση σε γιατρούς, πρόσβαση σε τηλέφωνο, συχνότερη επαφή με τις οικογένειές τους και τους δικηγόρους τους, κατάργηση της φυλάκισης χωρίς δίκη, κατάργηση της απομόνωσης. Η απεργία πείνας στηρίζεται από τις παλαιστινιακές οργανώσεις: Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, Δημοκρατικό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, Χαμάς, Ισλαμική Τζιχάντ κι από αντιπολιτευόμενα κομμάτια στο πλαίσιο της Φατάχ. Πιεζόμενη μάλιστα από την κατάσταση αυτή, η Φατάχ κήρυξε γενική απεργία στη Δυτική Όχθη, για τις 27 Απρίλη, ενάντια στις συνθήκες που επικρατούν στις ισραηλινές φυλακές, ενώ κάλεσε τον Παλαιστινιακό λαό να συγκρουστεί με τις δυνάμεις κατοχής του Ισραήλ. Παράλληλα, η Χαμάς προειδοποίησε για δημιουργία εκρηκτικής κατάστασης στις φυλακές, αν καθυστερήσει η ικανοποίηση των αιτημάτων των απεργών πείνας. Εκδηλώσεις αλληλεγγύης έχουν εκφραστεί στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Αναφέρεται πως θα συμμετάσχουν κι άλλοι κρατούμενοι στην απεργία πείνας, φτάνοντας τους 2.500.

Προκλητικά ωμή και αντιδραστική είναι -όπως αναμενόταν άλλωστε- η στάση του κράτους – δολοφόνου του Ισραήλ, με το οποίο συνάπτει άξονες συνεργασίας και η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Γι’ αυτό είναι και άκρως υποκριτικές οι όποιες δηλώσεις υποστήριξης των απεργών πείνας από τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι αρχές του Ισραήλ (σύμφωνα και με σχετική ανακοίνωση που εξέδωσε η πρεσβεία του Ισραήλ στη χώρα μας) χαρακτηρίζουν τους απεργούς πείνας και τους πρωταίτιους ως «τρομοκράτες» και «εγκληματίες», με ρόλο στη «Δεύτερη Ιντιφάντα» (2001-2005). Χαρακτηρίζουν τα αιτήματα των απεργών ως «παράλογα» (κλασσικό… μότο) ενώ δηλώνουν χωρίς ίχνος ντροπής πως οι κρατούμενοι στις φυλακές αντιμετωπίζονται σύμφωνα με το «Διεθνές δίκαιο» (sic) και πως ορισμένοι μάλιστα χαίρουν και προνομίων! Την ίδια στιγμή, στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, δεν έλειψαν φαινόμενα, έξω από φυλακές που πραγματοποιείται η απεργία πείνας, όπως στη φυλακή Ofer στη Ραμάλα, ισραηλινοί στρατιώτες και ακροδεξιοί έποικοι, (σαν τα μέλη της οργάνωσης «Εθνική Ένωση»), να ψήνουν φαγητά, για να κάμψουν το ηθικό των απεργών πείνας. Η ανησυχία που έχει προκληθεί στο καθεστώς φαίνεται κι από την έκτακτη συνάντηση του ισραηλινού υπουργού ασφαλείας Ερντάν με αξιωματούχους των φυλακών, με στρατιωτικούς και με στελέχη της «εθνικής ασφάλειας». Ο Ερντάν διέταξε επίσης τη δημιουργία στρατιωτικού Νοσοκομείου στη φυλακή Κτζιότ, ώστε να αποφευχθεί η μεταφορά των απεργών πείνας σε πολιτικά Νοσοκομεία, για ευνόητους λόγους…

Ο λαός μας, οι λαοί της περιοχής και του κόσμου όλου πρέπει να σταθούν αλληλέγγυοι στον αγώνα αυτό των Παλαιστίνιων κρατουμένων και να καταγγείλουν το σιωνιστικό καθεστώς του Ισραήλ, που συγκαταλέγεται ανάμεσα στους μεγαλύτερους εχθρούς των λαών, μαζί με τους ιμπεριαλιστές (ΗΠΑ, Ε.Ε., Ρωσίας) και τους κάθε είδους αντιδραστικούς και φασίστες. Ο λαός μας έχει δείξει στο παρελθόν την αλληλεγγύη του σε ανάλογες περιπτώσεις, όπως κατά τη μεγάλη απεργία πείνας των Τούρκων και Κούρδων πολιτικών κρατουμένων στα λεύκα κελιά τύπου F στην Τουρκία, κατά τη δεκαετία του 2000. Οι λόγοι για να εκφράσει και σήμερα την αλληλεγγύη του στους Παλαιστίνιους αγωνιστές υπάρχουν πολλαπλάσιοι. Στη σημερινή παγκόσμια κατάσταση όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, των πολεμοχαρών σχεδίων και της άγριας επίθεσης ενάντια στους λαούς, η υποστήριξη κάθε λαϊκού αγώνα έχει πολύ μεγάλη σημασία.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

0

Η ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΤΙΜΑ ΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

ΚΑΙ ΚΑΛΕΙ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΑ 

ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΑ, 1η ΜΑΗ, 10:00 π.μ. στην ΚΑΜΑΡΑ
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ: Συγκέντρωση στον Εύδηλο

0
1η ΜΑΗ: ΗΜΕΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ

Ο φετινός εορτασμός της Εργατικής Πρωτομαγιάς, 131 χρόνια μετά από την ηρωική εξέγερση των εργατών του Σικάγο, διεξάγεται μέσα στη δίνη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που μαστίζει τα τελευταία χρόνια τον πλανήτη μας. Μιας κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος που μέρα με τη μέρα παίρνει συνεχώς πιο επιθετικά και σκληρά χαρακτηριστικά, ξεκληρίζοντας δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών, ζωές, ανθρώπους, λαούς ολόκληρους.

Είτε με βάρβαρα μνημόνια – όπως στη χώρα μας – είτε με κανόνια και βόμβες από τη μία άκρη της γης ως την άλλη, οι οικονομικοί επικυρίαρχοι του πλανήτη, εντείνοντας τους ανταγωνισμούς μεταξύ τους για κέρδη και παγκόσμια κυριαρχία, προσπαθούν να φορτώσουν τα σπασμένα της κρίσης του συστήματός τους στις πλάτες των λαών όλου του κόσμου. Και ταυτόχρονα, μέσω της άθλιας προπαγάνδας που εξαπολύουν από τα ξεπουλημένα ΜΜΕ και τις υποτελείς κυβερνήσεις-ανδρείκελα τις οποίες ελέγχουν απόλυτα, προσπαθούν να μας πείσουν πως η ιστορία τελείωσε: πως το σύστημά τους είναι ανίκητο, πως καλό θα είναι να σωπάσουμε γιατί η εργατική τάξη και οι αγώνες της είναι πια ξεπερασμένες έννοιες, πως εργασία – υγεία – παιδεία – κοινωνική ασφάλιση – σύνταξη πουλιούνται και αγοράζονται και πως αυτό που μας απομένει είναι την 1η του Μάη να μαζεύουμε λουλούδια …

Και για να ξεμπερδεύουν μια και καλή από τα φαντάσματα των εξεγέρσεων και των επαναστάσεων που τάραξαν τα θεμέλια του βρώμικου συστήματός τους αλλάζοντας κυριολεκτικά την ροή της ιστορίας, προσπαθούν να συντρίψουν κάθε φορέα και σύμβολο αντίστασης και αμφισβήτησης της κυριαρχίας τους: χτυπιέται ο συνδικαλισμός, λοιδωρείται   και χλευάζεται η συλλογική δράση, σπιλώνονται και διώκωνται αγωνιστές, στοχοποιείται το δικαίωμα στην απεργία. Και την ίδια ώρα, μέσω των πολιτικών τους κολαούζων, προωθούν τον κυβερνητικό συνδικαλισμό, καλλιεργώντας μέσα στο κίνημα λογικές ανάθεσης, συμβιβασμού και διάσπασης των εργαζομένων.

Τέτοιες υπηρεσίες στην άρχουσα τάξη προσφέρει και στη χώρα μας η ¨πρώτη φορά (ψευτο)αριστερά στην κυβέρνηση¨ που συνεχίζει με αξιοζήλευτη συνέπεια μέσω των καταστροφικών μνημονιακών πολιτικών το έργο των προηγούμενων κυβερνήσεων, λερώνοντας ταυτόχρονα έννοιες όπως αριστερά, κίνημα, αντίσταση, σπέρνοντας την απογοήτευση και τη σύγχυση σε ένα λαό που έδωσε αγώνες και μάχες όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Όμως η 1η του Μάη όπως και όλες οι επαναστάσεις και εξεγέρσεις της τάξης μας, όση συσκότιση και αν ρίξουν, θα αποτελεί τον εφιάλτη τους. Όχι επειδή φοβούνται την επέτειο, αλλά όσα η ιστορική μνήμη μπορεί να ανακαλέσει και να πυροδοτήσει.

Στο δύσκολο και μακρύ αγωνιστικό δρόμο που έχουμε να βαδίσουμε, η 1η Μάη πάντοτε θα μας οδηγεί και θα μας θυμίζει πως τίποτε δεν θα μας χαριστεί αλλά θα κερδηθεί όχι μέσα από το κοινοβούλιο και τις αυταπάτες του αλλά από τον δρόμο και την ιστορία του. Και αν για πολλούς από εμάς η Εργατική Πρωτομαγιά αποτελεί μία ακόμη επέτειο, καλό είναι να θυμόμαστε πως οι δικές μας Πρωτομαγιές, μέχρι να έρθουν, θα προετοιμάζονται μέσα από κάθε μικρή απλή καθημερινή μάχη για νοσοκομείο, για γηροκομείο για ανοιχτά σχολεία, για συγκοινωνίες, για αξιοπρεπή ζωή.

Η ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΡΓΙΑ!
Όλοι στην απεργιακή συγκέντρωση στον Εύδηλο
Δευτέρα 1/5, στις 11:30 το πρωί.

ΕΛΜΕ – ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΕ ΙΚΑΡΙΑΣ ΦΟΥΡΝΩΝ – ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΥ ΙΚΑΡΙΑΣ
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι τραμπούκοι του Μελισσανίδη επιτέθηκαν σε συγκέντρωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ!

0
Πρώτα ήταν η Στρούγκα και η Λαϊκή Συνέλευση Ν. Φιλαδέλεφειας - Ν. Χαλκηδώνας που οι τραμπούκοι -δήθεν φίλαθλοι της ΑΕΚ-  υπερασπιστές στη πραγματικότητα των επιχειρηματικών συμφερόντων του Μελισσανίδη, απαγόρευσαν την λειτουργία τους καταλαμβάνοντας τους χώρους τους. Μετά ήταν οι αντισυγκεντρώσεις σε συγκεντρώσεις όσων αντιδρούν στο κλίμα τρομοκρατίας που επιβάλλεται στη Ν. Φιλαδέλφεια, τώρα ήρθε και η σειρά απογορεύσεων συγκεντρώσεων αριστερών συλλογικοτήτων!

Χθες Πέμπτη η τοπική επιτροπή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ διοργάνωσε εκδήλωση συζήτηση με θέμα «Οι γειτονιές ανήκουν στους κατοίκους τους». Ενώ ήδη είχε συγκεντρωθεί κόσμος μέσα στο Πνευματικό Κέντρο του δήμου, και ενώ παράλληλα υπήρχαν άλλοι που κατευθυνόταν προς τα εκεί, συγκεντρώθηκαν απ' έξω κάμποσοι τραμπούκοι, λούμπεν και άλλα άθλια και φασίζοντα στοιχεία, εμπόδισαν το πέρασμα στο χώρο όλων των άλλων, έβριζαν χυδαία, προπηλάκιζαν πετούσαν πέτρες και προκάλεσαν ζημιές στη πρόσοψη του κτιρίου. Παράλληλα βέβαια δεν παρέλειψαν τα σκυλιά του Μελισσανίδη να βρίσουν την Αριστερά και να μιλούν για ...κομματόσκυλα!

Η εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ πραγματοποιήθηκε, παρ' όλα αυτά, και μετά από δύο και κάτι ώρες οι συγκεντρωμένοι, που από την αρχή της επίθεσης είχαν συγκροτήσει ομάδα περιφρούρησης, βγήκαν από το χώρο και πραγματοποίησαν πορεία προς τη Ν. Χαλκηδόνα. Αλλά και η πορεία δεν έγινε χωρίς προβλήματα και επιθέσεις.

Ενώ σχεδόν από την αρχή υπήρχε σημαντική αστυνομική δύναμη στο χώρο δεν υπήρξε καμιά παρέμβαση προς τους τραμπούκους. Αντίθετα όταν οι συγκεντρωμένοι στην εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ βγήκαν και θέλησαν να πραγματοποιήσουν πορεία κυκλώθηκαν από τα ΜΑΤ, δήθεν για τη περιφρούρησή τους αλλά στη πραγματικότητα για να καθορίσουν αυτά προς τα που θα πάει η πορεία. Κάπου στη μέση της διαδρομής, χωρίς και πάλι να τους πειράξει κανείς, έξω από το κλοιό των ΜΑΤ, οι τραμπούκοι επιτέθηκαν στη πορεία με πέτρες και κροτίδες με αποτέλεσμα να υπάρξουν και τέσσερις τραυματισμοί, ενώ παράλληλα προκαλούσαν, φωτογράφιζαν και βιντεοσκοπούσαν τους διαδηλωτές και τους μέμφονταν για την προστασία που τους "πρόσφεραν" τα ΜΑΤ.

Η πρωτοβουλία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να πραγματοποιήσει εκδήλωση στη Ν. Φιλαδέλφεια αναμφισβήτητα ήταν θετική. Το αρνητικό στην όλη η ιστορία ήταν ότι δόθηκε η δυνατότητα στις δυνάμεις καταστολής να παριστάνουν την περιφρούρηση της πορείας αλλά και να καθορίσουν το που θα πάει. Η αδυναμία να οριστούν οι όροι μιας πορείας από το πολιτικό δυναμικό που τη συγκροτεί δεν είναι άσχετη από αυταπάτες για το ρόλο της κυβέρνησης, το ρόλο των αστυνομικών δυνάμεων απέναντι σε τέτοιου είδους φασιστικές επιθέσεις. Πηγάζει και από την έλλειψη πρόθεσης για μια πραγματική κοινή δράση, μέσα από πλατιά καλέσματα και με δημοκρατικό πνεύμα συνεργασίας, για να αντιμετωπισθούν αυτού του είδους οι φασιστικές πρακτικές δίνοντας τη δυνατότητα σ' ένα πιο πλατύ λαϊκό και αγωνιστικό δυναμικό να αντιδράσει με πιο αναβαθμισμένες δυνατότητες.

Η επίθεση αυτή κατά της συγκέντρωσης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το όλο κλίμα κατά συλλογικοτήτων που έχει δημιουργηθεί στη Νέα Φιλαδέλφεια του τελευταίους μήνες, που απαγορεύει συγκεντρώσεις και στοχοποιεί αγωνιστές για χάρη επιχειρηματικών συμφερόντων εντάσσεται στα πλαίσια της όλο και πιο έντονης φασιστικοποίησης όχι μόνο στο Φιλαδέλφεια αλλά και γενικότερα έχοντας στη πράξη την κρατική και κυβερνητική υποστήριξη.

Είναι υπόθεση των εργαζόμενων, της νεολαίας, του λαού και των κατοίκων να παλέψουν για την υπεράσπιση των δικών τους δικαιωμάτων και συμφερόντων κι όχι του κάθε επιχειρηματία που για να προωθήσει τα δικά του σχέδια χρησιμοποιεί ένα τσούρμο φασιστοειδών για να τα επιβάλει και στ' όνομα μάλιστα "αγνών και φιλάθλων" αισθημάτων. Για να μη πούμε για τις "εθνικοπατριωτικές" κορώνες τύπου "Αγιάς Σοφιάς"!

Είναι υπόθεση και υποχρεώση όλων όσων αναφέρονται στο λαϊκό κίνημα και την Αριστερά να υποστηρίξουν θαρρετά τα δημοκρατικά δικαιώματα και τις ελευθερίες να δημιουργήσουν όρους για τη μαζική λαϊκή υπεράσπιση τους και για το σπάσιμο της τρομοκρατίας.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Α ́ Ε.Λ.Μ.Ε. Θεσσαλονίκης: Ψήφισμα για την υπεράσπιση της ζωής και της ελευθερίας του Ινδού καθηγητή Σαιμπάμπα

0
Η καταδίκη του καθηγητή της αγγλικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού (J.N.U) στο Δελχί, Γκοκαρακόντα Νάγκα Σαϊμπάμπα προξένησε κατάπληξη και αγανάκτηση. Η απόφαση του Περιφερειακού Δικαστηρίου του Γκατσιλόρι της πολιτείας της Μαχαράστρα να επιβάλλει ισόβια φυλάκιση στον καθηγητή Σαϊμπάμπα και στους τέσσερις συν - κατηγορούμενους του, αποτελεί μια πρωτοφανή επιλογή για τα δικαστικά χρονικά της Ινδίας, από την χρονιά της ανεξαρτησίας μέχρι σήμερα. Ο καθηγητής Σαϊμπάμπα, ανάπηρος από την παιδική του ηλικία σε ποσοστό 90% και καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, κατηγορείται πως είχε σχέσεις με το παράνομο ΚΚ Ινδίας (Μαοϊκό) και το ναξαλίτικο αντάρτικο χωρίς καμία απόδειξη. Οι κατηγορίες βασίστηκαν στις ιδέες και τις απόψεις του καθώς και στην δημόσια πολιτική και κοινωνική δράση του. Πράγματι μια πλούσια δράση από την νεαρή ηλικία, στο πλευρό των φτωχών και απόκληρων Ινδών στην ύπαιθρο και στις πόλεις.

Αυτό που ενόχλησε ιδιαίτερα τις ινδικές κρατικές αρχές ήταν οι αγώνες και οι καταγγελίες του, τόσο στην Ινδία όσο και διεθνώς, ενάντια στην εκστρατεία βίας που έχουν εξαπολύσει οι αστυνομικές και οι παραστρατιωτικές δυνάμεις σε βάρος των αυτοχθόνων φυλών στην ενδοχώρα της Ινδίας. Μια επιχείρηση που συνδυάζεται με την αρπαγή της γης και των δασών από τις πολυεθνικές εξορυκτικές και κατασκευαστικές επιχειρήσεις. Η καταδίκη του Σαϊμπάμπα βασίστηκε σε διατάξεις και άρθρα του αντιτρομοκρατικού νόμου που ενοχοποιεί τις ιδέες, την συγγραφή άρθρων και βιβλίων και τις δημόσιες ομιλίες, θεωρώντας τα προπαρασκευαστικές τρομοκρατικές πράξεις που υπονομεύουν την εθνική ασφάλεια!

Ο καθηγητής Σαϊμπάμπα εκτός από την αναπηρία του αντιμετωπίζει τον τελευταίο καιρό εξαιτίας της προφυλάκισης του και άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας. Η ισόβια φυλάκιση του ανάπηρου καθηγητή Σαϊμπάμπα μέσα στις σκληρές συνθήκες των ινδικών φυλακών, η άρνηση να του παρασχεθούν ζωτικές ιατρικές υπηρεσίες και φαρμακευτική αγωγή ισοδυναμούν με καταδίκη του σε αργό και βασανιστικό θάνατο. Για την ζωή και την ελευθερία του καθηγητή Σαϊμπάμπα έχουν κινητοποιηθεί διεθνείς ανθρωπιστικοί οργανισμοί, το ινδικό τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας, προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών στην Ασία, στην Ευρώπη και την Αμερική.

Απευθυνόμαστε στις κυβερνητικές και δικαστικές αρχές της Ινδίας της διπλωματικής της εκπροσώπησης στην Ελλάδα αλλά και σε κάθε διεθνή οργανισμό για τα ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα ζητούμε την άρση της άδικης καταδικαστικής απόφασης και την άμεση απελευθέρωση του καθηγητή Σαϊμπάμπα. Απαιτούμε στο διάστημα που βρίσκεται φυλακισμένος την πλήρη ιατροφαρμακευτική υποστήριξη του και την άμεση εισαγωγή του σε νοσηλευτικό ίδρυμα. Ενώνουμε την διαμαρτυρία μας με αυτές του διεθνούς κινήματος αλληλεγγύης, των καθηγητών και εκπαιδευτικών από τα ινδικά πανεπιστήμια και των δημοκρατικών οργανώσεων στην Ινδία και στον κόσμο που κινητοποιούνται ήδη για να αντιμετωπιστεί με δικαιοσύνη ο καθηγητής Σαϊμπάμπα και να κερδίσει την ελευθερία του!

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                       Η Γ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΧΡΗΣΤΟΣ        ΔΑΣΙΟΥ ΔΕΣΠΟΙΝΑ


http://aelmethe.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ