20 Αυγ 2018

Θεσπρωτία | Νεολαίοι ΚΚΕ(μ-λ): Διήμερο εκδηλώσεων

Διήμερο εκδηλώσεων πραγματοποιεί η νεολαία του ΚΚΕ (μ-λ) στην Παραμυθιά στις 22-23 Αυγούστου στο ΦΟΠ.

Στο τοπίο της άγριας καπιταλιστικής επίθεσης και στο δυσοίωνο μέλλον που επιφυλάσσει το σύστημα στην νεολαία, θα προβληθεί η ανάγκη ενός άλλου δρόμου, αυτού της οργάνωσης, της αντίστασης και της πάλης.

Την πρώτη μέρα θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση με θέμα «Η ιμπεριαλιστική επίθεση και τα συμφέροντα της νεολαίας». Θα γίνει αναφορά στις διεθνείς και εσωτερικές εξελίξεις, την επικίνδυνη πολιτική των ΗΠΑ που χρησιμοποιούν την χώρα σαν ορμητήριο των ιμπεριαλιστικών τους σχεδιασμών, αλλά και την επίθεση που δέχεται η νεολαία πάνω στα εργασιακά δικαιώματα.

Την δεύτερη μέρα θα γίνει προβολή ντοκιμαντέρ για την Παλαιστίνη «Η ακτινοβολία της αντίστασης». Θα προηγηθεί σύντομη εισήγιση για την Παλαιστινιακή αντίσταση και θα ακολουθήσει γλέντι με ζωντανή μουσική.

Στο διήμερο θα υπάρχει έκθεση φωτογραφίας και βιβλιοπωλείο απο τις εκδόσεις «Εκτός των τειχών».

0 ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ένας μόνο τρόπος υπάρχει για να ...βγούμε από τα μνημόνια!

0
Βγαίνουμε μας λέει η κυβέρνηση από τα μνημόνια. Επιτέλους πια θα μπορεί να αποφασίζει, πάντα όμως στα πλαίσια που έθεσαν αυτά, τις δικές της πολιτικές. Τώρα βέβαια αν εγχώριοι και -κυρίως- εξωτερικοί πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες φροντίζουν να την προσγειώνουν που και που στην πραγματικότητα μικρή σημασία έχει. Για την πραγματικότητα βεβαίως.

Προσπαθούν να μας πείσουν ότι ακόμη και μέτρα που έχουν ψηφιστεί ήδη μπορεί και να μην περάσουν. Προσπαθούν να μας πείσουν ότι με τα μέτρα που ενδεχομένως θα εξαγγείλει η κυβέρνηση στη ΔΕΘ θα αποδείξουν ότι τελειώσαμε με την κρίση που ταλανίζει τη χώρα εδώ και σχεδόν 10 χρόνια. Την κρίση που φόρτωσαν στο λαό βέβαια και ο οποίος θα πρέπει να μείνει ευχαριστημένος με τα ψίχουλα που μπορεί να εξαγγελθούν. Αν το επιτρέψουν οι ...επόπτες  των ιμπεριαλιστών βεβαίως να εξαγγελθούν και πολύ περισσότερο να εφαρμοστούν. Άλλωστε εξακολουθούν μέσα από τις καλά τους λόγια για την κυβέρνηση και να υπενθυμίζουν ότι παραμένουν εδώ. Αυτό γιατί παράλληλα προσπαθούν να μας πείσουν ότι η χώρα γίνεται ξανά ανεξάρτητη. Λες και ήταν ποτέ!

Διαβάζοντας κανείς την αρθρογραφία μας πριν τέσσερα χρόνια νοιώθει έντονα ότι είμαστε σε παρόμοιο έργο θεατές.

Γράφαμε επί κυβέρνησης Σαμαρά:

Για τις προεκλογικές του ανάγκες το πολιτικό προσωπικό μιλάει απατηλά για το τέλος των μνημονίων και εκλιπαρεί τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά του να δείξουν κατανόηση και ν’ αναβάλουν για μετά τις τουλάχιστον διπλές εκλογές τα νέα βαριά πακέτα αντιλαϊκών μέτρων που είναι δεδομένα…

Ψεύδονται αισχρά απέναντι σ’ ένα λαό που δεινοπαθεί καθημερινά με την πολιτική τους και αραδιάζουν λογιστικές αλχημείες σαν το υποτιθέμενο πρωτογενές πλεόνασμα στο οποίο τάχα θα βασιστεί το τέλος της τροϊκανής επιτήρησης και η ανάγκη για νέα μνημόνια.

Τα πρωτογενή πλεονάσματα υπάρχουν, η επιτήρηση έγινε εποπτεία αλλά ο λαός εξακολουθεί να υποφέρει και η όποια ανακούφισή του είναι πολύ μακρινή προοπτική. Ο λαός μας αυτά τα χρόνια έχασε πολλά. Δεν χρειάζεται να τα περιγράψουμε. Το έχουμε κάνει πολλές φορές και άλλωστε τα ζούμε όλοι μας καθημερινά. Ξέρουμε που οφείλεται αυτή η απώλεια σε δουλειά, μισθούς, συντάξεις, υγεία, παιδεία, σπίτια, αξιοπρεπή ζωή. Όπως ξέρουμε ότι αυτοί που μας τα πήραν δράττοντας την ευκαιρία, όχι μόνο της κρίσης αλλά κυρίως της αποσυγκρότησής μας δεν θα τα ...δώσουν πίσω έτσι εύκολα. Εδώ ζορίζονται όταν εξαγγέλουν "μέτρα ανακούφισης" στα πιο σοβαρά θα ήταν άνετοι;

Ξέρουμε ότι το ζήτημα δεν είναι η ακροδεξιά ούτε η νεοφιλελεύθερη ατζέντα όπως προσπαθούν να μας πείσουν κάποιοι από την "αριστερά" ως τον Ρουβίκωνα. Το ζήτημα είναι ο καπιταλισμός, είναι ο ιμπεριαλισμός. Και αυτοί -έχουν δεν έχουν- δεν δίνουν τίποτα έτσι από μόνοι τους! Αν θα δώσουν θα αναγκαστούν από άλλους παράγοντες να το κάνουν.

Άλλωστε μη ξεχνάμε μια ...λεπτομέρεια της ιστορίας αυτών των δέκα χρόνων. Μια λεπτομέρεια την οποία στον απολογισμό τους πολλοί δεν θέλουν να την θυμούνται, άλλοι την ξεχνούν και άλλοι όταν την θυμούνται το κάνουν για να την απαξιώσουν και να την συκοφαντήσουν, για να δικαιολογήσουν τη δική τους στάση.

Η λεπτομέρεια αυτή είναι οι αγώνες που έδωσε αυτός ο λαός με το ξεκίνημα της επίθεσης. Δεκάδες γενικές απεργίες που η καθεμιά τους είχε πρωτόγνωρο αριθμό συμμετοχής που συνοδευόταν από συγκεντρώσεις εκατοντάδων χιλιάδων σε όλη την Ελλάδα και που επίσης συνοδευόταν από αποφασιστικές συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής. Νέες μαζικές συγκροτήσεις υπήρξαν σε γειτονιές και χώρους δουλειάς. Παλιές ζωντάνεψαν. Μακρόχρονοι αγώνες σε εργοστάσια, δημόσιες υπηρεσίες, νοσοκομεία, μέσα ενημέρωσης και αλλού. Κάποιοι δε και νικηφόροι. Αγώνες αντίστασης που σε ορισμένες περιπτώσεις παίρνανε και τον χαρακτήρα διεκδίκησης. Αποκορύφωμα το λεγόμενο κίνημα των πλατειών. Ένα κίνημα με έντονα μεν τα μικροαστικά χαρακτηριστικά που όταν όμως συναντιόταν με το εργατικό έφερνε τον τρόμο στο αστικό πολιτικό σύστημα. Δεν είμαστε εμείς που θα τα περιγράψουμε όλα ρόδινα και ρομαντικά. Δεν ξεχνάμε όμως ότι τον πανικό στο πολιτικό σύστημα τον έσπειρε αυτός ο λαός όταν ήταν στους δρόμους του αγώνα και της αντίστασης. Δυστυχώς όμως δεν τον έφερε μόνο στο αστικό σύστημα!

Αποκορύφωμα αυτής της μάχης ήταν η 12η Φλεβάρη. Μια μέρα που ενώ είχε προηγηθεί μια "απογοητευτική" 48ωρη απεργία η λαοθάλασσα που κατέβηκε στους δρόμους τρομοκράτησε τους πάντες. Από νωρίς το απόγευμα ως αργά το βράδυ οι μάχες διάλυσής της ήταν έντονες. Κάηκε η Αθήνα, όχι από τους διαδηλωτές αλλά από τις δυνάμεις καταστολής μπας και καταφέρουν να κάψουν μαζί και την αντίσταση του λαού. Η πολιτική κρίση εντάθηκε, μόνη λύση οι εκλογές.

Οι οποίες ήρθαν λίγο καιρό μετά και κυβέρνηση δεν έβγαζαν. Και τότε; Αντί η πολιτική κρίση να ενταθεί, αντί οι ...πρωτοπορίες του κινήματος, να καλέσουν το λαό να βγει ξανά πιο μαζικά και αποφασιστικά στους δρόμους -μετατρέποντας έτσι και το εκλογικό αποτέλεσμα σε ...ορόσημο αγώνα όπως βαυκαλίζονται κάθε φορά- τον κάλεσαν είτε να ξαναψηφίσει είτε συμμετείχαν σε διερευνητικές εντολές για σχηματισμό κυβέρνησης, κι ας μην ήταν στη Βουλή! Δεν θα μπορούσε να ήταν αλλιώς! Οι ίδιες δυνάμεις είναι που για δεκαετίες πότιζαν τα μυαλά του λαού μας με τη "μητέρα των μαχών" τις εκλογές, οι ίδιες ήταν που ή υποτάχθηκαν στα αντιδραστικά ιδεολογήματα των πλατειών είτε -με δικαιολογία αυτά- άφησαν το λαό έρμαιο αυτών των ιδεολογημάτων.

Από τότε παύση κινήματος για δύο και κάτι χρόνια, προσπάθειες μαζέματος όσων συνέχιζαν, αναμονή για τον "σωτήρα" και επιτέλους εκλογές! Νέα κυβέρνηση πολλά ...υποσχόμενη που από πολύ νωρίς έδειξε τις προθέσεις της. Ακόμη και με την καταστολή. Αποδεικνύοντας ότι οι υποσχέσεις δεν αφορούσαν το λαό αλλά το σύστημα. Εντός και εκτός! Κύρια εκτός!

Κάποιοι που σήμερα διαμαρτύρονται τη στήριξαν στα πρώτα της στάδια, από μέσα και απ' έξω, έστω και ...κριτικά! Και για μεγάλο πολιτικά διάστημα! Ο λαός κλήθηκε να κατέβει στους δρόμους όχι για να συνεχίσει την αντίστασή του αλλά επί της ουσίας για να στηρίξει την ρεαλιστική και υποτακτική διαπραγμάτευση της κυβέρνησης.

Και φτάνουμε στο σήμερα. Κατά γενική ομολογία έχουμε μια κυβέρνηση από τις πιο σταθερές και με τα πιο λίγα προβλήματα -από την πλευρά του λαού- από την εποχή του 1974. Κατάφερε να παγιώσει τα "παλιά" και να περάσει νέα μέτρα της επίθεσης που οι καθεαυτό δυνάμεις του αστικού πολιτικού συστήματος ή δεν μπόρεσαν ή δίσταζαν. Ομολογείται από τους πάντες σχεδόν αυτό. Από τους ιμπεριαλιστές έως και σοβαρούς οικονομικούς και πολιτικούς ντόπιους παράγοντες. Αυτό που κύρια κατάφερε είναι να μπει ο λαός στην άκρη. Η απογοήτευση και η κατήφεια που επικρατεί είναι πρωτόγνωρη από την εποχή της ήττας το '49, που και τότε μάλλον δεν είχε αυτή την έκταση αν σκεφτούμε τους αγώνες που ξεδιπλώθηκαν αμέσως μετά! Όπως μεγαλύτερο από κάθε άλλη φορά είναι το ρεύμα απαξίωσης της Αριστεράς. Όλοι ίδιοι είναι! Επιτέλους αποδείχτηκε!

Και η Αριστερά; Παρουσιάζει μια εικόνα διάλυσης και ανημπόριας να  κινητοποιήσει ακόμη και τα μέλη της. Φτάσαμε πλέον στο σημείο να μετράμε ως πετυχημένες διαδηλώσεις μερικών εκατοντάδων. Ως και περιπτώσεις μη εμφάνισης σε διαδηλώσεις είχαμε από αυτούς που τις διοργάνωναν! Κι όμως. Ορισμένοι δεν φαίνεται να βγάζουν τα συμπεράσματά τους. Εξακολουθούν να κινούνται σε μεταβατικές τροχιές ή με προτάσεις λαϊκής συμμαχίας που ελάχιστα διαφέρουν από τις προηγούμενες. Στόχος τους για άλλη μια φορά οι εκλογές. Και θα είναι κάμποσες τον επόμενο χρόνο. Κρίνουν σαν λίγο και μικρό πράγμα την υπηρέτηση της αντίστασης του λαού. Ουσιαστικά όχι μόνο την υποτιμούν, μα και όταν συμμετέχουν σ’ αυτή με τον τρόπο που συμμετέχουν δεν τη στηρίζουν αλλά έχουν την αγωνία να αξιοποιήσουν την όποια συμμετοχή τους στο πλαίσιο του πολιτικού σχεδίου που υπηρετούν. Μια σειρά λαϊκοί αγωνιστές απογοητεύθηκαν και χάσαν έτσι τη δυνατότητά τους να υπηρετήσουν αυτή τη σπουδαία και αναγκαία κατά την άποψή μας υπόθεση.

Μια σειρά νέοι αγωνιστές, παρ’ ότι η ταξική πάλη φούντωσε σημαντικά τα χρόνια που περιγράψαμε πιο πάνω, σήμερα έχουν αδρανοποιηθεί κινηματικά έχοντας γαλουχηθεί με μικροκομματικές αντιλήψεις κυβερνητισμού, προγραμματικών σχεδίων και εκλογικού κρετινισμού. Μα είχαν και έχουν όλοι αυτοί σχέδιο και πολιτικό πρόταγμα. Σήμερα κάποιοι αναζητούν το σίγουρο, αυτό που θα εφαρμοστεί με βεβαιότητα! Κυβερνητικό πρόγραμμα όμως είχε ο ΣΥΡΙΖΑ, αριστερό πρόγραμμα δυαδικής εξουσίας είχαν άλλοι, πρόγραμμα λαϊκής συμμαχίας επεξεργάστηκαν κι άλλοι… Κατά καιρούς όλα αυτά τα προγράμματα και προτάγματα εκλογικά πήγανε καλά, ιδίως αν τα δούμε αθροιστικά. Όμως, ποια ήταν η συμβολή τους στο δυνάμωμα της μαζικής λαϊκής πάλης; Ποια ήταν η συμβολή του δημοψηφίσματος που πολλοί εξακολουθούν να το μνημονεύουν ακόμη σαν μια μεγάλη νίκη από τη μια και σα μια μεγάλη προδοσία από την άλλη σε αυτή την κατεύθυνση;

Πώς συμβάλλουν στην ανάπτυξη πραγματικού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος στη χώρα, τώρα μάλιστα που η πραγματικότητα καταρρίπτει κάθε είδους αυταπάτες; Με ποιον τρόπο παλεύουν για την κατάκτηση μιας γραμμής αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής, που να συγκροτεί σε ολοένα και πιο ανεβασμένο επίπεδο τη λαϊκή πάλη;

Δεν βγαίνουμε από τα μνημόνια λοιπόν. Παραμένουμε και θα εφαρμόζονται για κάτι δεκαετίες ακόμη. Και όχι μόνο αυτά. Υπάρχουν και τα άλλα. Αυτά που μας δένουν με τις γεωπολιτικές επιδιώξεις των Αμερικάνων, που μας καθιστούν έρμαια των ανταγωνισμών τους με τους Ρώσους κύρια, που στη φτώχεια των πρώτων προσθέτουν το κίνδυνο του πολεμικού αφανισμού μας.

Εμείς εδώ θα επιμένουμε ότι ο μονόδρομος είναι... μόνο ένας. Μακριά από κάθε είδους "σωτήρα" μόνο η μαζική λαϊκή πάλη μπορεί να σταματήσει την επίθεση διαρκείας, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται κάτι τέτοιο σήμερα. Είναι αλήθεια πως όσο καθυστερεί η λαϊκή αντίσταση να εκδηλωθεί να δυναμώσει και να γίνει αποτελεσματική, τόσο τα πράγματα γίνονται άσχημα για το λαό. Όμως, σε κάθε περίπτωση ο δρόμος της Αντίστασης, της Διεκδίκησης και του Αγώνα κόντρα στο πλαίσιο της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης είναι ο ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ.

Ένα πολιτικό πρόταγμα έχει αξία. Το πρόταγμα της συμβολής στη συγκρότηση της λαϊκής πάλης σε πραγματική δύναμη αντίστασης, υπεράσπισης της ζωής των ανθρώπων της δουλειάς και σε μήτρα που θα γεννήσει πραγματικά απελευθερωτικά προτάγματα. Γιατί οι λαοί με την πάλη τους μπορούν να σπάσουν τις αλυσίδες της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και να απαλλαχτούν από ντόπιους και ξένους δυνάστες, να χτίσουν τον κόσμο που τους αξίζει, τον κόσμο που αξίζει στον κόσμο της δουλειάς!

Μα, αυτό για να το πετύχουν πρέπει να ψηθούν στο καμίνι της αντίστασης στην επίθεση και της αγωνιστικής διεκδίκησης της ζωής τους. Εκεί σίγουρα θα συναντηθούν με τους αριστερούς που δεν έχουν ανάγκη ούτε από ψήφους, ούτε από οφίτσια, ούτε από χειροκροτήματα για να συνεχίσουν να παλεύουν.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

18 Αυγ 2018

ΜΑΡΙΟΝΕΤΙΣΤΕΣ, ΜΑΡΙΟΝΕΤΙΣΤΡΙΕΣ, ΑΥΡΙΟ ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΜΑΣΤΕ

0
της Νίνας Γεωργιάδου
Tomorrow we disappear! Δεν προκειται για καμια προφητεια αλλα για μια πραγματικοτητα Πιο ειδικα, ως τιτλος, αφορα σ ενα ντοκυμαντερ από Αγγλους σκηνοθετες στην Ινδια.

Πολλα χανονται στις μερες μας. Λιμνες όπως η Αραλη και «καραβια βγαινουν στη στερια και πιανουνε τα ορη». Ανθρωποι καιγονται και δολοφονουνται και πνιγονται μαζικα. Δαση ξεχερσωνονται και πυρπολουνται παραδινονται στο τσιμεντο και τα καταπινει η ασφαλτος και μεσα εκει πακτωνονται και χιλιαδες ζωα.

Ε, ηρθε η ωρα να εκλειψουν και οι χρωματιστοι ανθρωποι, που κανουν τον πλανητη λιγοτερο ασπρομαυρο.

Στο Δελχι με τις φτωχογειτονιες, τις τσιγκινες παραγκες που μενουν ξεσκεπες στους μουσωνες οταν τους αρπαζει ο αερας το καπελλο, υπαρχει κι ενας φτωχομαχαλας, που τον λενε Καθπουτλι. Υπαρχουν και πλουσια προαστια στο Δελχι. Παντα ενα πλουσιο προαστιο εχει σαν προϋποθεση πολλες φτωχογειτονιες.

Στο Καθπουτλι οι φτωχοδιαβολοι δεν ειναι βιομηχανικοι εργατες ουτε πιτσαδοροι. Μεσα σ αυτη την απεραντη εργατικη φυλακη που χει γινει ο κοσμος , οπου οι ανθρωποι δουλευουν χωρις χαρα, ισα για να ζουν, καποιοι δραπετευουν. Δουλευουν ισα για να ζουν αλλα αυτο που κανουν, το κανουν με χαρα. Ή τουλαχιστον νοιωθουν ελευθεροι. Ετσι λενε οι ιδιοι. Μπορει και να μην ειναι. Η φτωχεια αφηνει λιγο χωρο στην ελευθερια.


Οι φτωχοδιαβολοι του Καθπουτλι δραπετευουν απ τα συμβατικα επαγγελματα των φτωχων. Δε γινονται εργατες, οικοδομοι ουτε δασκαλοι. Καταπινουν φωτιες και μαχαιρια, περπατανε με το κεφαλι ή σε ξυλοποδαρα, στηνουν θεατρο στο δρομο με χειροποιητες μαριονετες και κανουν ακροβατικα σε ηλεκτροφορα συρματα. Στο Καθπουτλι ζουν ετσι 3000 περιπου οικογενειες, που σημαινει γυρω στους 15 χιλιαδες ή και πιο πολλοι, μ ' αυτη την πολυτεκνια που συνηθιζουν οι φτωχοι.

Πριν τρια χρονια οι μεσιτες που ψαχνουν χωρο για να απλωνονται τα πλουσια προαστια με πισινες, γυμναστηρια και κηπους, συναποφασισαν με την κυβερνηση της Ινδιας, να στειλουν μπουλντοζες να σαρωσουν τις τσιγκινες παραγκες των ζογκλερ και των ακροβατων, να οικοδομησουν εκει ενα αχανες Mall και να μαντρωσουν τις 15 χιλιαδες αντισυμβατικους φτωχοδιαβολους σε στρατοπεδο.

Τοτε, το 2015, ο μαριονετιστας Puran Bhatt αποφασισε πως πρεπει να οργανωθουν για να σωσουν την παραμυθικη φτωχογειτονια τους, τις ζωες τους, τις μαριονετες τους, τη δουλεια που αγαπουσαν. Το εκαναν δυνατα και αποφασισμενα και το Καθπουτλι εμεινε να ναι μεχρι σημερα, η γειτονια των φτωχων θαυματων.

Πριν λιγες μερες οι μπουλντοζες πηγαν πιο αποφασισμενες. Το Καθπουτλι θα γινει Mall, τελεια και παυλα.

Και θα μου πειτε, τι μας νοιαζει εμας;

Στο βαθμο που θελουμε έναν κοσμο ασπρομαυρο με τονους γκρι-τσιμεντι, δε μας νοιαζει.

Ουτε αν τα μονα επαγγελματα που θελουμε να επιβιωσουν είναι του τραπεζιτη, του στρατοκρατη, του ενεχυροδανειστη και του εργολαβου.

Αν όμως πιστευουμε πως οι συνοικιες των φτωχων θαυματων, οι λιμνες, τα δαση, τα ζωα και τα παιδια πρεπει να συνεχισουν να υπαρχουν, ε μας νοιαζει!




ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

17 Αυγ 2018

74 χρόνια από το μεγάλο μπλόκο της Κοκκινιάς. Θυσία για τη Λευτεριά!

0

Από τα πιο περίεργα γεγονότα του μπλόκου είναι η μαρτυρία του Δημήτρη Χάρου ενός «εκτελεσμένου» που αν και στήθηκε στον τοίχο κατάφερε να επιζήσει:

«…Πηδάμε τη μάντρα του σπιτιού μαζί με τον αδερφό μου. Για κακή μας όμως τύχη, βρέθηκαν μπροστά μας Γερμανοί. Εκεί χωρίς καμιά διατύπωση μας έστησαν στον τοίχο του σπιτιού μας, μπροστά στα μάτια της μάνας μας. Δυο πιστολιές και ο αδερφός μου έπεσε νεκρός. Δεν πρόλαβα καλά καλά να τον δω πεσμένο κι έπεφτα κι εγώ χτυπημένος στο χέρι και στην κοιλιά. Πνιγμένος στο αίμα έβλεπα το Γερμανό να ετοιμάζεται για τη χαριστική βολή. Σαν κεραυνός αντήχησε η πιστολιά στ' αυτί μου. Ένα κόκκινο σύννεφο μου σκότισε τα μάτια. Αργότερα συνήλθα. Γύρω μου άκουγα τα γερμανικά γαυγίσματα. Εμεινα ακίνητος…Σώθηκα…Η σφαίρα με βρήκε στο αυτί και βγήκε από το μάγουλο…» (Λιάτσου, σελ. 37-38).

Κοκκινιά, Λευτεριά και Ελλάδα
Ποίημα του Γ. Χατζηαναστασίου

Απ' το βρόχο του μπλόκου βγαλμένη
τους καπνούς, τη φωτιά, τα χωνιά,
τη θηλιά που σού είχαν στημένη
ξεπετιέσαι ψηλά Κοκκινιά

Ατσαλένια πατρίδα του ιδρώτα
μη λυγώντας να ζήσεις σκυφτά
δίνεις αίμα κι ανάβεις τα φώτα
μιας Αυγούστου τρανής δεκαεφτά

Των Ελλήνων μεγάλη γενιά
μετερίζι στων Ούννων τη μπόρα.
Μην ξεχάσεις του μπλόκου την ώρα
Κοκκινιά, Κοκκινιά, Κοκκινιά».

Πολυβόλα σκορπούν την ορφάνια
κάθε μάνα το γιο της ζητά
και η δόξα με δάφνης στεφάνια
από μνήμα σε μνήμα πετά

Κοκκινιά, Λευτεριά και Ελλάδα
στο βωμό κάποιας μάντρας σφιχτά,
στα ουράνια υψώσαν λαμπάδα
μιας Αυγούστου τρανής δεκαεφτά

Το 1944, ήταν η τελευταία χρονιά της κατοχής στην Ελλάδα και σημαδεύτηκε από γεγονότα φρίκης, όπως σφαγές αμάχων, ολοκαυτώματα χωριών αλλά και μπλόκα και εκτελέσεις στην Αθήνα και άλλες μεγάλες πόλεις. Οι λόγοι που οδήγησαν τους Γερμανούς και τους συνεργάτες τους στην τακτική των μπλόκων μέσα στην Αθήνα δεν έχουν να κάνουν μόνο με σπασμωδικές ενέργειες των κατακτητών λίγο πριν την ήττα. Ο βασικότερος λόγος είναι το δυνάμωμα της αντιστασιακής δράσης του λαού, όχι μόνο στην ύπαιθρο που ο ΕΛΑΣ είχε κυριαρχήσει πλήρως, αλλά και στα μεγάλα αστικά κέντρα. Ας μην ξεχνάμε ότι τα Γρεβενά, η Καρδίτσα, τα Τρίκαλα και το Καρπενήσι ελέγχονταν από τον ΕΛΑΣ από τα μέσα του 1943. Την ίδια χρονιά ματαιώθηκε η επέκταση της βουλγαρικής κατοχής σε ολόκληρη την ελληνική Μακεδονία και τη Θράκη μετά από μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις στη Θεσσαλονίκη, σε πολλές πόλεις της Μακεδονίας και της Θεσσαλίας και με αποκορύφωμα τη μεγάλη παναθηναϊκή διαμαρτυρία με τη συμμετοχή 300 χιλιάδων λαού στις 22 Ιουλίου του 1943. Η τελευταία διαδήλωση χτυπήθηκε από τα γερμανικά τανκς με αποτέλεσμα 30 διαδηλωτές να σκοτωθούν και περίπου 200 να τραυματιστούν. Ο σκοπός όμως επιτεύχθηκε και η επέκταση της βουλγαρικής ζώνης κατοχής ματαιώθηκε.

Ο λαός της Κοκκινιάς ήταν από τα πιο πρωτοπόρα τμήματα του αθηναϊκού λαού. Μαζί με τις υπόλοιπες λαϊκές συνοικίες (Καισαριανή, Καλλιθέα, κ.α.) πρωτοστάτησε στη μάχη κατά της επιστράτευσης το Μάρτη του 1943. Με δύο τεράστιες διαδηλώσεις στις 24 Φλεβάρη (απεργία εργατοϋπαλλήλων) και 5 Μάρτη (γενική απεργία) ο λαός της Αθήνας κατάφερε να ματαιώσει τα σχέδια των Γερμανών για μεταφορά Ελλήνων στα εργοστάσια της Γερμανίας. Οι διαδηλωτές κατέλαβαν το Υπουργείο Εργασίας και κάψανε μέρος των αρχείων του καθώς και τις καταστάσεις επιστράτευσης. Οι κεντρικοί δρόμοι της Αθήνας και του Πειραιά έγιναν πεδία μάχης ανάμεσα στον άοπλο λαό και τις δυνάμεις κατοχής. Τουλάχιστον 18 ήταν οι νεκροί και πάνω από 130 οι τραυματίες. Παρόμοιες κινητοποιήσεις θα πραγματοποιηθούν και σε Θεσσαλονίκη, Βόλο, Καλαμάτα, Σπάρτη, Κόρινθο κ.α.

Ολα αυτά τα γεγονότα φανέρωναν τη μεγάλη απήχηση που είχε το ΕΑΜ στις μεγάλες πόλεις και την Αθήνα, μετατρέποντας πολλές περιοχές της σε απόρθητα φρούρια για τους Γερμανούς και τους Ελληνες συνεργάτες τους. Δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις ένοπλων αντιπαραθέσεων μεταξύ του λαού της Αθήνας και των Γερμανών που κράτησαν μέχρι και μερικές μέρες. Οπως για παράδειγμα στο πρώτο μπλόκο της Κοκκινιάς στις 6-7 του Μάρτη του 1944 που εξελίχθηκε σε πραγματική μάχη (μάχη της Κοκκινιάς). Οι ταγματασφαλίτες μαζί με τους άνδρες της Ειδικής Ασφάλειας (αντικομμουνιστική μονάδα που έπαιρνε εντολές από τα SS και καθοδηγούνταν από τον Αλέξανδρο Λάμπου), επιτέθηκαν στην Κοκκινιά, αλλά τμήματα του εφεδρικού ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ αντιστάθηκαν για τρεις μέρες, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν πολλοί από τη μεριά των ταγματασφαλιτών και να αναγκαστούν σε υποχώρηση.

Η τακτική των «μπλόκων» όμως θα συνεχιστεί. Μια ολόκληρη σειρά από μικρά και μεγάλα μπλόκα πραγματοποιούνται το καλοκαίρι του ’44. Στις 21 Ιούνη γίνεται επιδρομή στην Καλλιθέα και τα Παλιά Σφαγεία. Στις 4 Ιούλη πραγματοποιείται μπλόκο στο Παγκράτι, την Καισαριανή και τη Γούβα με επικεφαλής τον διαβόητο Ι. Πλυτζανόπουλο, ένα από τα μεγαλύτερα καθάρματα που ξέβρασε αυτός ο τόπος, ο οποίος κυκλοφορούσε πάντα μ’ ένα μαστίγιο. Τον Ιούλη τα μπλόκα ήταν σχεδόν καθημερινά. Τα Λιόσια, τα Πετράλωνα, η περιοχή του Γκύζη, ο Βύρωνας, το Δουργούτι, το Κατσιπόδι, το Κουκάκι και το Αιγάλεω γνώρισαν τη φρίκη των μπλόκων. Στις 23 και 24 Ιούλη έγινε το μεγάλο μπλόκο της Καλλιθέας.

Σε όλα τα μπλόκα συμμετείχαν Γερμανοί, τσολιάδες και μπουραντάδες (μηχανοκίνητο ευζωνικό τάγμα) και ο απολογισμός ήταν εκατοντάδες εκτελέσεις και χιλιάδες συλλήψεις.

Στις 15 Αυγούστου προσπάθησαν να ξαναχτυπήσουν την Κοκκινιά χωρίς επιτυχία. Ο λαός αντιστάθηκε διώχνοντας τους Γερμανούς.

Την αυγή της 17ης Αυγούστου του 1944 περίπου 4000 Γερμανοί και τσολιάδες με αρχηγό τον Ι. Πλυτζανόπουλο και τη συμμετοχή του Ν. Μπουραντά, διοικητή του μηχανοκίνητου τάγματος απέκλεισαν την Κοκκινιά και διέταξαν όλο τον ανδρικό πληθυσμό ηλικίας από 14 ως 60 χρόνων να μαζευτεί στην πλατεία Οσίας Ξένης. Συγκεντρώθηκαν περίπου 20.000, όσοι μπορούσαν να χωρέσουν στην πλατεία. Οι ορδές των βαρβάρων ξεκίνησαν το πλιάτσικο στα σπίτια της περιοχής. Χτυπούσαν και βασάνιζαν ανελέητα.

Ο Δημ. Λιάτσος γράφει: «Ξεχύνονται σαν τους λύκους στους δρόμους, μέσα στα στενά, στις πλατείες μ’ ένα και μοναδικό σκοπό. Να χτυπήσουν μια και καλή την αντάρτισσα Κοκκινιά, να μην ξανασηκώσει κεφάλι» (σελ. 24).

Τα ηγετικά στελέχη του ΕΑΜ, του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ καταδείχθηκαν αμέσως από τους προδότες (κουκουλοφόρους αλλά και φανερούς, όπως ο Γ. Σγούρος με το γιο του, ο Μπατράνης, ο Βακαλόπουλος και ο Μπεμπέκογλου) και εκτελέστηκαν επί τόπου ή στην κοντινή μάντρα και τη μάντρα του Ανω Καραβά (Νεάπολη). 40 εκτελέστηκαν στο Σχιστό και τα πτώματά τους τα έκαψαν. Συνολικά πάνω από 300 πατριώτες θυσιάστηκαν εκείνη τη μέρα. Ανάμεσά τους και η Διαμάντω Κουμπάκη (η θρυλική Διαμάντω), ηγετικό στέλεχος της ΕΠΟΝ Πειραιά, ο Στέλιος Καζακίδης, που συνεχώς εμψύχωνε τον κόσμο, ο Κώστας Περιβόλας, που προσπάθησε με απαράμιλλο θάρρος να σκοτώσει εκείνη τη στιγμή τον Πλυτζανόπουλο, ο ΕΛΑΣίτης Θόδωρος Μακρής, που διέφυγε τον κλοιό και έδωσε πραγματική μάχη μαζί με άλλους οκτώ πατριώτες. Αλλοι 8.000 συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Απ’ αυτούς οι 1.200 μεταφέρθηκαν σε γερμανικά στρατόπεδα και αρκετοί από τους υπόλοιπους εκτελέστηκαν ή πέθαναν από βασανιστήρια.

Χαρακτηριστική είναι η σκηνή που ο Μπατράνης κατέδωσε τον Απόστολο Χατζηβασιλείου, γραμματέα της Κομμουνιστικής Οργάνωσης της περιοχής, όπως περιγράφεται από τον Dominique Eudes: «Ενας χαφιές κάνει τη δουλειά του ξέσκεπος. Λέγεται Μπατράνης. Σταματάει μπροστά σε κάποιον Αποστόλη. Ολος ο κόσμος ξέρει πως ο Αποστόλης είναι καπετάνιος του ΕΛΑΣ. Ο Μπατράνης ξεραίνεται μπροστά του σε στάση προσοχής, τον χαιρετάει στρατιωτικά και λέει:"Στις διαταγές σας καπετάνιε μου". Ενα χτύπημα ξιφολόγχης βγάζει το αριστερό μάτι του Αποστόλη και σκάβει μια βαθιά χαραματιά στο πρόσωπό του» (σελ. 208).

Υπήρξαν βέβαια πολλά στελέχη του ΕΑΜ που διέφυγαν του μπλόκου ή κρύφτηκαν. Οι Γερμανοί στο τέλος σκότωσαν δύο από τους προδότες, τον Μπατράνη και τον Μπεμπέκογλου ενώ ο Βακαλόπουλος το έσκασε. Αυτή ήταν συχνά η τύχη των καταδοτών στην κατοχή.

Παρά το μεγάλο πλήγμα που δέχτηκε η Κοκκινιά, δεν υποτάχθηκε. Το μίσος ατσάλωσε ακόμα περισσότερο το λαό της και έφερε το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επεδίωκαν οι κατακτητές. Το ίδιο βράδυ κυκλοφόρησαν χιλιάδες προκηρύξεις του ΕΑΜ στα σοκάκια της Κοκκινιάς:

17 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1944, ΜΑΤΩΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΚΟΚΚΙΝΙΑΣ, ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΖΗΤΑΕΙ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΩΝ ΠΑΛΙΚΑΡΙΩΝ ΜΑΣ.

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΣΕ ΣΑΣ ΑΔΕΡΦΟΙ.

Το αίμα σας θα το πάρουμε πίσω. Ορκιζόμαστε να συνεχίσουμε με πιότερη ορμή το μισοτελειωμένο σας έργο, για λευτεριά του τόπου μας. Ορκιζόμαστε εκδίκηση και θάνατο στους Γερμανούς και τους προδότες….» (Λιάτσου, 49).

Στις αρχές του Σεπτέμβρη οι Γερμανοί κάτω από την πίεση των διαδηλώσεων του αθηναϊκού λαού αναγκάστηκαν να απελευθερώσουν τους κρατούμενους στο Χαϊδάρι.

Στις 24 Σεπτέμβρη, ο λαός της Κοκκινιάς πραγματοποίησε μνημόσυνο στην πλατεία Οσίας Ξένης για τα θύματα του μεγάλου μπλόκου. Χιλιάδες λαού συγκεντρώθηκαν για να τιμήσουν τους νεκρούς πατριώτες. Οι Γερμανοί όμως θα ξαναχτυπούσαν. Το χρονικό της μαύρης μέρας δημοσιεύτηκε με μια πολύ ζωντανή περιγραφή στο ειδικό τεύχος της ΕΠΟΝ του Πειραιά το 1945, με τίτλο «Σπάμε τις άτιμες τις αλυσίδες»:

«…Οταν η λαοπλημμύρα ετοιμάζεται να προχωρήσει και τα «Χωνιά» κατευθύνουν τις μάζες, τότε οι Ούννοι ταμπουρωμένοι στο λόφο της Δεξαμενής έστεψαν τα πολυβόλα τους στο λαό, που μνημόνευε τους νεκρούς του, που ξεπλήρωνε μια θρησκευτική και εθνική υποχρέωση απέναντί τους και τον ξανασκοτώσαν, τον βούτηξαν πάλι στο αίμα. Ο ίσκιος της Εκκλησίας σκέπαζε τα πλήθη, μα οι φασίστες δε σεβάστηκαν τίποτε, διψούσαν για αίμα και τις χαροκαμένες μάνες ήθελαν να τις σωριάσουν νεκρές στην πλατεία και χτύπησαν αλύπητα. Κροτάλιζαν τα πολυβόλα, το πυρακτωμένο σίδερο ξανατρύπησε το κρέας του λαού, ξανάχυσε το άλικο αίμα του. Για μια στιγμή το πλήθος τα χάνει. Δε βλέπει Γερμανούς πουθενά, αυτοκίνητα γερμανικά δε βλέπει. Τότε ένας φωνάζει "αδέρφια μας χτυπάν απ’ τα πολυβολεία της Δεξαμενής". Υψωσαν τα πλήθη το κεφάλι, βλέπουν, και μια φωνή μυριόστομη σκίζει τον αγέρα, λες και βγαίνει, όχι από ανθρώπινα στήθια, μα από κρατήρα Ηφαιστείου. "Κατάρα κι ανάθεμα στους δολοφόνους. Θάνατος στους φασίστες"». (Λιάτσου, 57). Ο απολογισμός ήταν 8 νεκροί και αρκετοί τραυματίες.

Μετά την απελευθέρωση οι δοσίλογοι επικεφαλής του μεγάλου μπλόκου της Κοκκινιάς δικάστηκαν και αθωώθηκαν. Κανείς δεν καταδικάστηκε, εκτός από τον Σγούρο που όμως δεν εξέτισε την ποινή του αφού … ήταν ταγματάρχης του Εθνικού Στρατού. Είναι πλέον γνωστό ότι τα τάγματα ασφαλείας τα ίδρυσαν οι Αγγλοι μετά από συνεργασία της Ιντέλιτζενς Σέρβις με τους Γερμανούς. Πολλοί από τους επικεφαλής των ταγματασφαλιτών ήταν διπλοί πράκτορες της Γκεστάπο και της Ιντέλιτζενς Σέρβις. Ο ίδιος ο Πλυτζανόπουλος το παραδέχτηκε στην απολογία του ότι ήταν αγγλόφιλος και ότι τα ευζωνικά τάγματα (τάγματα ασφαλείας) ιδρύθηκαν με έγκριση από το στρατηγείο της Μέσης Ανατολής. Το Μάρτη του 1947, το Γ’ Δικαστήριο δοσίλογων αθώωσε οριστικά τον Σγούρο και τον Πλυτζανόπουλο. Ο τελευταίος έφτασε μέχρι το βαθμό του υποστράτηγου ενώ ο Σγούρος διορίστηκε διοικητής στο 3ο τάγμα της Μακρονήσου!!

Ο κυνισμός του μεταπολεμικού μοναρχοφασιστικού κράτους συμπληρώθηκε από τη χούντα της 21ης Απριλίου, με την ωμή διαστρέβλωση της ιστορίας. Οι χουντικοί διόρισαν δήμαρχο Νίκαιας (Ν. Κοκκινιά) τον ανεψιό του Πλυτζανόπουλου. Αυτός σε μια επίδειξη θράσους και ξεδιαντροπιάς τοποθέτησε στο μνημείο των θυμάτων του μπλόκου (που κατασκευάστηκε το 1956) επιγραφή με το παρακάτω κείμενο:

«Προδόται και μασκοφόροι κομμουνισταί, και εαμίται, ελασίται, παρέδωσαν εις τους βαρβάρους κατακτητάς την 17ην Αυγούστου 1944, αγνούς πατριώτας αγωνιστάς της Εθνικής Αντίστασης. Τέκνα ηρωικά της Νίκαιας, οι οποίοι και εξετελέσθησαν εις τον χώρον τούτον» (Γρηγοριάδη, τ. 8, 598).

Η Κοκκινιά δίκαια κατέχει τα πρωτεία στον αγώνα για τη λευτεριά της πατρίδας μας. Μαζί με την Καλλιθέα, την Καισαριανή, το Χαϊδάρι, τα Καλάβρυτα, το Δίστομο, το Χορτιάτη, το Δοξάτο πρόσφερε απλόχερα τα καλύτερα παιδιά της για την απελευθέρωση της Ελλάδας και έγραψε χρυσές σελίδες στην ιστορία αυτού του τόπου.

Βιβλιογραφία
1. Δημήτρη Λιάτσου, Το μπλόκο της Κοκκινιάς
2. Σόλωνα Γρηγοριάδη, Συνοπτική ιστορία της Εθνικής αντίστασης 1941-1944, εκδ. Καπόπουλος
3. Φοίβου Γρηγοριάδη, Βρετανοί, το αντάρτικο, απελευθέρωσις (τόμοι 7, 8), εκδ. Νεόκοσμος
4. Mark Mazower,Στην Ελλάδα του Χίτλερ, εκδ. Αλεξάνδρεια
5. Ιστορία της Εθνικής Αντίστασης 1940-1945, εκδ. Σύγχρονη Εποχή
6. Dominique Eudes, Οι καπετάνιοι, εκδ. Εξάντας.

Επίσης πολύ καλή είναι η ταινία του Αδωνη Κύρου Το μπλόκο (1964) που είναι μια αναπαράσταση του μεγάλου μπλόκου της Κοκκινιάς. Ο σκηνοθέτης ήταν μέλος του φοιτητικού τμήματος της ΟΠΛΑ.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για το 19ο Camping των Αγωνιστικών Κινήσεων και της Μαθητικής Αντίστασης.

0

Με επιτυχία ολοκληρώθηκε το 19ο Camping των Αγωνιστικών Κινήσεων και της Μαθητικής Αντίστασης. Το τελευταίο δεκαήμερο του Ιουλίου φοιτητές και μαθητές απ’ όλη την Ελλάδα, καθώς και αρκετοί νέοι εργαζόμενοι βρεθήκαμε στην Πλάκα Δρεπάνου, λίγο έξω από το Ναύπλιο. Αυτές τις δέκα μέρες προσπαθήσαμε και κατορθώσαμε να τις περάσουμε με έναν διαφορετικό τρόπο διακοπών, εφαρμόζοντας στην πράξη το τρίπτυχο Αυτοοργάνωση - Συλλογικότητα - Αλληλεγγύη.

Αυτό φάνηκε ιδιαίτερα από το γεγονός ότι, παρά τα προβλήματα που μας έβαλε ο καιρός, και φέτος οι ομάδες του κάμπινγκ κατάφεραν μέσα από τη λειτουργία τους τόσο να δώσουν τροφή για πολιτικό προβληματισμό και συζήτηση όσο και να αποτελέσουν το βασικό κύτταρο "αυτοοργάνωσης" της ζωής του κάμπινγκ. Η βροχή δεν μας εμπόδισε να πραγματοποιήσουμε όλες τις εκδηλώσεις, τα εργαστήρια και τις γνωστές συζητήσεις των ομάδων. Με αποκορύφωμα την τελευταία μέρα, που πραγματοποιήσαμε το προγραμματισμένο αποχαιρετιστήριο πάρτι και δεν πτοηθήκαμε από το γεγονός ότι ο κεντρικός χώρος είχε... πλημμυρίσει απ’ τη βροχή!

Η ζωντάνια και η δημιουργικότητα, ιδιαίτερα απ’ τους νέους συναγωνιστές, εκδηλώθηκαν απ’ την πρώτη κιόλας μέρα με το στήσιμο του χώρου και στη συνέχεια με το καλωσόρισμα στην εναρκτήρια συνέλευση και τη δημιουργία-γνωριμία των ομάδων.

Στην πρώτη κεντρική εκδήλωση με τίτλο: «Ελληνοτουρκικά, εθνικά ζητήματα και τα καθήκοντα του κινήματος» συζητήσαμε με βάση τις εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή, την αύξηση της επικινδυνότητας για τους λαούς με βάση την όξυνση των ενδο-ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και την αυξημένη παρέμβαση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην περιοχή. Σχολιάστηκαν η σύγχυση που υπήρξε την τελευταία περίοδο με βάση τα «εθνικά» ζητήματα και η αδυναμία της αριστεράς να δώσει κινηματικές διεξόδους. Αναπτύχθηκε πλούσια πολιτική συζήτηση και εκφράστηκαν έντονοι προβληματισμοί.

Η δεύτερη κεντρική εκδήλωση με τίτλο: «Εργαζόμενοι- φοιτητές: οργάνωση και αντίσταση σε σχολές και χώρους δουλειάς» προσπάθησε να προσεγγίσει ζητήματα που αντιμετωπίζει ένας φοιτητής που παράλληλα με τις σπουδές του αναγκάζεται να δουλεύει. Άνοιξε το ζήτημα του εργασιακού μεσαίωνα που αντιμετωπίζουν σήμερα λαός και νεολαία, την επίθεση του συστήματος σε μια σειρά από δικαιώματα και κατακτήσεις, όπως η ασφάλιση ή το δικαίωμα στην απεργία και την αναγκαία απάντηση που πρέπει να δοθεί από πλευρά νεολαίας για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας σε σπουδές - δουλειά - ελευθερίες. Αυτή ήταν απ’ τις πιο μεγάλες συζητήσεις, μιας και αρκετοί συναγωνιστές που δουλεύουν παράλληλα με τις σπουδές τους τοποθετήθηκαν γύρω απ’ το θέμα της εκδήλωσης.

Τις μέρες που διεξαγόταν το camping συνέβη το μαζικό έγκλημα με τις φωτιές στην Αττική. Γεγονός που απασχόλησε από την πρώτη μέρα αρκετά τον κόσμο. Άλλωστε το ότι βρισκόμασταν σε διακοπές δε σήμαινε ότι δεν μας απασχολούσαν οι εξελίξεις. Εκ μέρους της οργανωτικής επιτροπής του camping έγινε τοποθέτηση γύρω απ’ θέμα. Επίσης στο χώρο διακινήθηκε η ανακοίνωση της ΛΑ-ΑΑΣ και του ΚΚΕ(μ-λ) και κολλήθηκε σχετική αφίσα του ΚΚΕ(μ-λ).

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχαν τα φετινά εργαστήρια. Η καθιερωμένη συνάντηση των Μαθητών και των σπουδαστών των ΤΕΙ πανελλαδικά οδήγησαν σε πλούσια κουβέντα μιας που η χρονιά που πέρασε ήταν γεμάτη αλλαγές. Έτσι τόσο οι μαθητές όσο και οι συναγωνιστές των ΤΕΙ μοιράστηκαν τις εμπειρίες τους και εξοπλίστηκαν με πολιτικά εφόδια για τη χρονιά που έρχεται.

Το φετινό camping ξεχώρισε από τα προηγούμενα λόγω του αναβαθμισμένου πολιτιστικού του προγράμματος.

Το εργαστήριο με θέμα «το θέατρο στην αντίσταση» πλαισιώθηκε από αρκετούς συναγωνιστές και εκφράστηκαν αρκετά ερωτήματα για την τέχνη εκείνη την περίοδο, για το ΕΑΜ καλλιτεχνών και τη συμμετοχή τους στο αντάρτικο, τις παραστάσεις που έδιναν και μια σειρά ενδιαφέροντα ζητήματα που ήταν άγνωστα σε αρκετούς. Στα πλαίσια του εργαστηρίου προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ της Αλίντα Δημητρίου, «το θέατρο στο βουνό».

Σημαντική στιγμή του φετινού camping ήταν η προβολή του ντοκιμαντέρ «Οι Παρτιζάνοι των Αθηνών» και η συζήτηση που έγινε με τον ένα απ’ τους δύο σκηνοθέτες, Γιάννη Ξυδά και τη συμμετοχή του συγγραφέα Τάσου Κατσαρού. Μια συζήτηση που δεν περιορίστηκε στο "τότε" αλλά ανέδειξε ζητήματα που αφορούν το κίνημα σήμερα.

Ακόμη μια συγκλονιστική στιγμή ήταν η παρουσίαση θεατρικής παράστασης από την ομάδα "Επενέργεια" του στεκιού Ρωγμή της Ξάνθης. Παρουσίασαν τρία μονόπρακτα από το έργο του Μπ.Μπρεχτ "Τρόμος και αθλιότητα του Τρίτου Ράιχ" που καθήλωσαν όλο τον κόσμο του camping.

Σ' αυτό το δεκαήμερο δεν έλειψαν επίσης τα πάρτι, τα διάφορα τουρνουά και οι εκδρομές. Το τουρνουά τάβλι με ζωντανή αναμετάδοση αλλά και το τουρνουά ποδοσφαίρου αγκαλιάστηκαν από πολλούς συναγωνιστές. Αξέχαστα θα μείνουν τα συνθήματα απ΄την κερκίδα στο τουρνουά ποδοσφαίρου, που έγινε μαζί με τους Τούρκους συναγωνιστές, που δεν αφορούσαν τις ομάδες αλλά τη φιλία των λαών!

Με τους συναγωνιστές από την Τουρκία πέρα από τις καθημερινές επαφές πραγματοποιήθηκε ένα κοινό γλέντι. Το γλέντι άνοιξαν τοποθετήσεις για την πολιτική συγκυρία στην Ελλάδα και διεθνώς, για την μετεκλογική περίδο στην Τουρκία κ.ά. Ακολούθησε πολύς χορός και τραγούδι, καθώς και διάφορα εδέσματα από την Τουρκία.

Συνολικά, αυτό το 10ήμερο ξεκουραστήκαμε, χαλαρώσαμε και περάσαμε τις διακοπές μας με ένα συλλογικό τρόπο, υλοποιώντας το τρίπτυχο Αυτοοργάνωση - Συλλογικότητα - Αλληλεγγύη.

Το επόμενο ραντεβού που δίνουμε με όλο τον κόσμο που βρεθήκαμε στο camping, με αυτούς που δεν τα κατάφεραν να έρθουν αλλά και με όλο τον λαό και τη νεολαία είναι στους δρόμους, στις σχολές και στα σχολεία για να συμβάλλουμε στην αναγκαία όσο ποτέ δημιουργία εστιών αντίστασης.

Καλούμε όλους τους συναγωνιστές και φίλους να ανανεώσουμε την συνάντησή μας στο πανελλαδικό συντονιστικό των Αγωνιστικών Κινήσεων που θα γίνει το φθινόπωρο.

http://www.agonistikeskiniseis.org/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

16 Αυγ 2018

Οι αγώνες του κυπριακού λαού και η… "ανεξαρτησία" της Κύπρου

1
Οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού ήρθαν από τα παράλια της Παλαιστίνης και της Μ. Ασίας. Οι Ελληνες κατοίκησαν στο νησί μόλις το 1500 π.Χ. Από τότε πέρασαν πολλοί άποικοι και κατακτητές. Φοίνικες, Ασσύριοι, Αιγύπτιοι, Πέρσες, ο Μ. Αλέξανδρος, Ρωμαίοι, Αραβες, Φράγκοι, Ενετοί και στα 1570 οι Τούρκοι, οι οποίοι το 1878 παραχώρησαν την Κύπρο στους Αγγλους. Αναφέρουμε τα στοιχεία αυτά μόνο και μόνο για να φανεί η τεράστια στρατηγική σημασία που είχε το νησί ανέκαθεν.

Η προσάρτηση της Κύπρου στη Μ. Βρετανία επισημοποιήθηκε με τη Συνθήκη της Λωζάνης (Νοέμβριος 1922-Ιούλιος 1923) και το 1925 η Κύπρος κηρύχθηκε αποικία της Μ. Βρετανίας.

Κόντρα στην αποικιοκρατία

Η πρώτη εξέγερση των Κυπρίων ενάντια στους Αγγλους χρονολογείται από το 1931.

Στις αρχές του 1950 διενεργείται δημοψήφισμα στην Κύπρο, κάτω από την καθοδήγηση του αρχιεπισκόπου Μακάριου Β΄. Η συντριπτική πλειοψηφία των Κυπρίων τάσσεται υπέρ της ένωσης με την Ελλάδα (95,7%). Η βρετανική κυβέρνηση αρνείται να δεχτεί την ένωση, εκβιάζοντας παράλληλα την ελληνική κυβέρνηση πως, αν θέσει το ζήτημα σε διεθνές επίπεδο, δεν θα επιτρέψει την είσοδο της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ. Είναι φανερό πως οι Αγγλοι θέλουν να κρατήσουν με νύχια και με δόντια την Κύπρο. Στόχος τους είναι να τη μετατρέψουν σε πολεμική βάση για να υποστηρίξουν την αυτοκρατορία τους στη Μ. Ανατολή που βρίσκεται στα πρόθυρα της διάλυσης.

Στις 22 Νοέμβρη του ίδιου χρόνου η ελληνική αντιπροσωπεία του ΟΗΕ θα θέσει για πρώτη φορά σε διεθνές επίπεδο το Κυπριακό, ενεργώντας κατά κάποιον τρόπο ενάντια στην επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης που δεν ήθελε εκείνη τη στιγμή να υπάρξει αναφορά στο ζήτημα. Την ίδια μέρα γίνεται διαδήλωση της Πανσπουδαστικής Επιτροπής Κυπριακού Αγώνα στην Αθήνα για το Κυπριακό, παρά την απαγόρευσή της από την κυβέρνηση, και σημειώνονται συμπλοκές των φοιτητών με τη αστυνομία. Στις 25 Απρίλη του 1952 εγκρίνεται νέο ψήφισμα της κυπριακής Εθνοσυνέλευσης για ένωση με την Ελλάδα. Λίγες μέρες μετά (στις 8 Μαΐου) διοργανώνεται παλλαϊκό συλλαλητήριο στην Αθήνα με το ίδιο αίτημα. Το συλλαλητήριο απαγορεύεται από την κυβέρνηση και γίνονται μεγάλης έκτασης συγκρούσεις με την αστυνομία. Την ίδια περίοδο γίνονται μαζικές διαδηλώσεις και στην Κύπρο. Στις 2 Αυγούστου του 1954 και μετά από πολλά αιτήματα των Κυπρίων για διευθέτηση του Κυπριακού, ο άγγλος κυβερνήτης Αρμιτέιτζ απαγορεύει οποιαδήποτε έκφραση των εθνικών αισθημάτων στην Κύπρο. Ο κυπριακός λαός αντιδρά με γενική απεργία, στις 12 Αυγούστου, ζητώντας την ελευθερία του. Ετσι η ελληνική κυβέρνηση αναγκάζεται να θέσει το θέμα στον ΟΗΕ στις 16 Αυγούστου.

Στα τέλη του χρόνου ο ΟΗΕ αποφασίζει να… μη συζητηθεί το θέμα. Νέες διαμαρτυρίες στο νησί. Πολλοί κύπριοι αγωνιστές χτυπιούνται από τους βρετανούς στρατιώτες. Την 1η Απρίλη του 1955 αποφασίζεται η έναρξη του ένοπλου αγώνα. Η κυπριακή επαναστατική οργάνωση Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ) με στρατιωτικό συντονιστή το στρατηγό Γεώργιο Γρίβα (Διγενή) ξεκινά τις επιθέσεις μέσα στις μεγάλες πόλεις, καταλαμβάνοντας δημόσια κτίρια, ραδιοφωνικούς σταθμούς και διοικητήρια. Στο επόμενο διάστημα, μετά από μια νέα απόρριψη του κυπριακού αιτήματος από τον ΟΗΕ και αφού έχουν ενταθεί τα καταπιεστικά μέτρα των Αγγλων στο νησί (ποινή του θανάτου για μεταφορά ή χρήση πυρομαχικών, επαναφορά της ποινής του μαστιγώματος, απαγόρευση συγκεντρώσεων, λογοκρισία κ.ά.), αρχίζουν οι συνομιλίες του νέου κυβερνήτη Σερ Τζον Χάρντινγκ με το Μακάριο (τον Γ') τον Οκτώβρη του 1955.

Αφού οι συνομιλίες απέτυχαν, οι Αγγλοι, στις 9 Μάρτη του 1956, απάγουν και εξορίζουν το Μακάριο στις Σεϊχέλες για ένα χρόνο. Παράλληλα καταλαμβάνουν το αρχιεπισκοπικό μέγαρο, τοποθετούν φρουρές σ' όλο το νησί, συλλαμβάνουν και εκτελούν πολλούς κύπριους αγωνιστές και πυρπολούν χωριά. Η ΕΟΚΑ συνεχίζει τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Στις 10 Μάη του 1956 απαγχονίζονται οι Καραολής και Δημητρίου. Και δεν ήταν οι μόνοι. Το ίδιο διάστημα απαγχονίστηκαν οι Ζάκος, Μιχαήλ, Πατάτσος, Κουτσόφτας, Παναγίδης, Μαυρομάτης, Παλληκαρίδης κ.ά. Αξίζει να αναφερθεί ο ηρωικός θάνατος του Γρηγόρη Αυξεντίου που πολέμησε μόνος του εναντίον πολλών Αγγλων μέσα σε ένα σπήλαιο στην οροσειρά Τρόοδος. Το Μάρτη του 1957, μετά από μια εκεχειρία απελευθερώνεται ο Μακάριος, που φτάνει στην Κύπρο στις 17 του Απρίλη. Μόλις στις αρχές του 1958 η Αγγλία άρχισε να ψελλίζει κάτι για αυτοδιάθεση, προτείνοντας σχέδιο επίλυσης του Κυπριακού. Στα μέσα του 1958 εξαγγέλλεται το βρετανικό σχέδιο Μακμίλαν που επέβαλε στο νησί τριπλή συγκυριαρχία (βρετανική, ελληνική και τουρκική). Αρχισαν να διαφαίνονται οι διαθέσεις των Αγγλων για τεχνητές οξύνσεις με στόχο τη διχοτόμηση. Δεν είναι τυχαίο ότι στο ίδιο διάστημα σημειώθηκαν σοβαρές συγκρούσεις μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων σε πολλές πόλεις.

Οι συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου

Το 1959, στις 5 Φλεβάρη, ξεκινάνε οι συνομιλίες μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στη Ζυρίχη. Συμμετέχουν οι πρωθυπουργοί των δύο χωρών, Καραμανλής και Μεντερές, οι υπουργοί Εξωτερικών, Αβέρωφ και Ζορλού, καθώς και άλλοι διπλωμάτες και στρατιωτικοί. Το σημαντικότερο μέρος των συζητήσεων διεξήχθη μυστικά, από τον Αβέρωφ και τον Ζορλού, το Δεκέμβρη του 1958 και το Γενάρη του 1959 σε Νέα Υόρκη και Παρίσι και φυσικά εν γνώσει των Αγγλων και των Αμερικανών. Οι συνομιλίες καταλήγουν στη Συμφωνία της Ζυρίχης (11 Φλεβάρη) και συνεχίζονται στο Λονδίνο με συμμετοχή Βρετανών, Ελλήνων, Τούρκων, Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων στις 17 Φλεβάρη, οπότε και θα καταλήξουν στη Συμφωνία του Λονδίνου στις 21 Φλεβάρη.

Με τις συμφωνίες αυτές: Τα τρία κράτη έχουν το δικαίωμα να επεμβαίνουν από κοινού ή το καθένα χωριστά στην Κύπρο όταν αυτή απειλείται. Το σύστημα διακυβέρνησης της Κύπρου θα είναι η προεδρική δημοκρατία με πρόεδρο Ελληνοκύπριο και αντιπρόεδρο Τουρκοκύπριο που θα εκλέγονται ο πρόεδρος από τους ελληνικής και ο αντιπρόεδρος από τους τουρκικής καταγωγής κατοίκους του νησιού. Και οι δύο έχουν το δικαίωμα του βέτο για θέματα εξωτερικής πολιτικής, στρατού, ασφάλειας κ.ά. Το υπουργικό συμβούλιο θα αποτελείται από επτά Ελληνοκύπριους και τρεις Τουρκοκύπριους. Στην ενιαία Βουλή, το 70% των εδρών θα το έχουν οι Ελληνοκύπριοι και το 30% οι Τουρκοκύπριοι. οι δύο κοινότητες θα ψηφίζουν χωριστά. Επίσης θα υπάρχουν δύο άλλες Βουλές, μία ελληνοκυπριακή και μία τουρκοκυπριακή, που θα παίρνουν αποφάσεις για θρησκευτικά και εκπαιδευτικά θέματα. Οι μεγαλύτεροι δήμοι του νησιού θα διχοτομηθούν. Ο στρατός του νησιού θα αποτελείται από 2.000 άνδρες, το 60% των οποίων θα είναι Ελληνοκύπριοι και το 40% Τουρκοκύπριοι. Επίσης, θα υπάρχει τριμερές στρατηγείο Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου, ελληνική στρατιωτική δύναμη 950 ανδρών και τουρκική 650 ανδρών. Τέλος, η Μ. Βρετανία θα διατηρήσει τις βάσεις της σε πολλές περιοχές του νησιού. Φυσικά υπάρχει και η μυστική συμφωνία για είσοδο της Κύπρου στο ΝΑΤΟ και εγκατάσταση ΝΑΤΟϊκών βάσεων στο νησί καθώς και για την απαγόρευση της δράσης του κομμουνιστικού κόμματος. Με βάση τις συμφωνίες αυτές η Μ. Βρετανία αναγνωρίζει την… ανεξαρτησία της Κύπρου, παραχωρώντας στην τουρκική μειονότητα πολλές εξουσίες. Το 1960 στις 16 Αυγούστου γίνεται η επίσημη ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τυπικά λήγει η βρετανική κυριαρχία και ιδρύεται το ανεξάρτητο κυπριακό κράτος. Ο τελευταίος βρετανός κυβερνήτης του νησιού, Σερ Χιου Φουτ, αναχωρεί από τη νησί. Ουσιαστικά όμως η Κύπρος τίθεται υπό την κηδεμονία της Ελλάδας, της Τουρκίας και βασικά της Αγγλίας και ταυτόχρονα μπαίνουν οι βάσεις για τη μετέπειτα διχοτόμηση του νησιού.

Τα αποτελέσματα των συμφωνιών

Πολύ σύντομα η Αγγλία άρχισε να καλλιεργεί πολιτική προστριβών μεταξύ Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων. Ο τουρκοκύπριος αντιπρόεδρος σε βασικά ζητήματα έθετε βέτο, δημιουργώντας νέα αδιέξοδα. Το Δεκέμβρη του 1963 όμως ξεσπούν νέες εκτεταμένες συγκρούσεις μεταξύ Τουρκοκυπρίων και Ελληνοκυπρίων και η Τουρκία απειλεί με αεροπορική εισβολή.

Το σχέδιο Ατσεσον

Στις 24 Ιούνη του 1964 γίνεται μια αποτυχημένη συνάντηση του πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Τζόνσον, για το Κυπριακό. Οι Αμερικάνοι, θέλοντας να μετατρέψουν την Κύπρο σε αβύθιστο αεροπλανοφόρο για τα ιμπεριαλιστικά τους σχέδια σε Μέση Ανατολή και Ασία, σχεδιάζουν τη διχοτόμηση του νησιού και τη διπλή ένωση με Ελλάδα και Τουρκία. Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Ντιν Ατσεσον αναλαμβάνει τη διαμόρφωση σχεδίου για τη λύση του Κυπριακού μέσω ΟΗΕ και κυβερνήσεων Ελλάδας και Τουρκίας. Η ελληνική κυβέρνηση αρχίζει μυστικές διαβουλεύσεις με τον Ατσεσον. Ο Ατσεσον προτείνει δύο σχέδια. Το πρώτο είναι να παραχωρηθεί στην Τουρκία η χερσόνησος της Καρπασίας και να γίνει στρατιωτική βάση. Το υπόλοιπο νησί θα ενωνόταν με την Ελλάδα. Επίσης προέβλεπε αυτόνομα καντόνια για τις τουρκοκυπριακές περιοχές. Το δεύτερο προέβλεπε περίπου τα ίδια, παραχωρώντας όμως στην Τουρκία μικρότερες εκτάσεις. Το πρώτο σχέδιο το απέρριψε ο Μακάριος αλλά το δέχτηκε η τουρκοκυπριακή πλευρά. Το δεύτερο απορρίφθηκε κι απ' τους δύο. Ολα τα σχέδια παραμένουν μυστικά μέχρι που αποκαλύπτεται στον Τύπο στις 14 Αυγούστου το περίφημο "σχέδιο Ατσεσον" για διχοτόμηση. Μπροστά στις αντιδράσεις του ελληνικού και του κυπριακού λαού, οι Αμερικάνοι και η ελληνική κυβέρνηση αναγκάζονται να αναδιπλωθούν και αναβάλλουν τα σχέδιά τους.

Κυπριακό και χούντα

Οι μικροσυμπλοκές συνεχίστηκαν και τα επόμενα χρόνια, εν μέσω διεθνών διαβουλεύσεων. Στις 9 Σεπτέμβρη του 1967 ο πρωθυπουργός της χούντας Κ. Κόλλιας συναντιέται στον Εβρο με τον τούρκο πρωθυπουργό Ντεμιρέλ. Οι συνομιλίες καταλήγουν σε φιάσκο. Στις 14 Νοέμβρη του ίδιου χρόνου ελληνοκύπριοι αστυνομικοί, με επικεφαλής το Γρίβα, μπαίνουν στον Αγιο Θεόδωρο, ένα υπό τουρκοκυπριακό έλεγχο χωριό στην Κύπρο. Την επομένη, γίνονται συγκρούσεις και ανταλλαγές πυρών μεταξύ Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων με συμμετοχή τεθωρακισμένων και πυροβολικού. Την ίδια μέρα ο Γρίβας, σύμφωνα με σχέδιο της ίδια της χούντας των Αθηνών, καταλαμβάνει και το χωριό Κοφινού. Τα γεγονότα ήταν πολύ σοβαρά και προκάλεσαν πολιτική κρίση. Στις 16 Νοέμβρη η κρίση κορυφώνεται. Η Τουρκία ζητεί την παρέμβαση του ΟΗΕ και την αποχώρηση των ελληνοκυπριακών στρατευμάτων. Σε άλλη περίπτωση θα επενέβαινε με στρατό στο νησί. Το πρωί της 16ης Νοέμβρη οι ελληνικές δυνάμεις αποσύρονται από τα χωριά που είχαν καταλάβει. Στην Τουρκία πραγματοποιούνται διαδηλώσεις ενάντια στην Ελλάδα. Στις 17 Νοέμβρη η Τουρκική Εθνοσυνέλευση ανοίγει το δρόμο για επιχειρήσεις του τουρκικού στρατού και εκτός των εδαφών της Τουρκίας. Οι Τούρκοι σχεδόν αμέσως προχωρούν σε μαζικές παραβιάσεις του κυπριακού θαλάσσιου και εναέριου χώρου. Η Ελλάδα και η Τουρκία βρίσκονται στα πρόθυρα πολέμου. Ο υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Σάιρους Βανς επισκέπτεται στις 24 του Νοέμβρη την Αγκυρα και την επομένη την Αθήνα για συνομιλίες. Στις 27 του Νοέμβρη ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ ανακοινώνει ότι η Ελλάδα και η Τουρκία αποδέχονται το σχέδιο Βανς. Στις αρχές Δεκέμβρη η χούντα αποσύρει τα ελληνικά στρατεύματα απ' το νησί.

Στις 7 Μάρτη του 1970 πραγματοποιείται αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας κατά του προέδρου της Κύπρου, Μακαρίου, από τη συνωμοτική οργάνωση "Εθνικό Μέτωπο" που, όπως αποδείχτηκε, πίσω της βρισκόταν η χούντα των Αθηνών. Στα μέσα του 1971 αρχίζει τη δράση της η οργάνωση ΕΟΚΑ (Β'), με αρχηγό το Γρίβα. Αποτελούνταν από στελέχη του "Εθνικού Μετώπου", υποκινούνταν πλέον από ξένα συμφέροντα και στηριζόταν από τη χούντα. Από την προβοκατόρικη δράση της θα αναφέρουμε την απόπειρα πραξικοπήματος ("σχέδιο Απόλλων") και τη νέα δολοφονική απόπειρα κατά του Μακάριου στις 7 Οκτώβρη του 1973. Το Γενάρη του 1974, μετά το θάνατο του Γρίβα, την ηγεσία της ΕΟΚΑ Β' θα αναλάβει ουσιαστικά ο νέος δικτάτορας της Ελλάδας, Δημήτρης Ιωαννίδης. Στις 25 Απρίλη του ίδιου χρόνου η κυπριακή κυβέρνηση κηρύσσει την ΕΟΚΑ Β' παράνομη.

Στις 2 Ιούλη ο Μακάριος, θέλοντας να απαλλαγεί από τους συνωμότες, ζητεί την αποχώρηση των ελλήνων αξιωματικών από την Κύπρο. Η απάντηση του Ιωαννίδη ήταν άμεση. Στις 15 Ιούλη του 1974 η χούντα μεθοδεύει πραξικόπημα στην Κύπρο κατά του Μακαρίου, με τις προτροπές των Αμερικάνων. Οι πραξικοπηματίες πυρπολούν το προεδρικό μέγαρο, επιτίθενται στην αρχιεπισκοπή και τοποθετούν στην προεδρία το Νίκο Σαμψών. Η Τουρκία στις 20 Ιούλη επεμβαίνει στρατιωτικά και καταλαμβάνει το βόρειο 1/3 του νησιού. 250.000 Κύπριοι εγκαταλείπουν τα σπίτια τους και ζουν σε καταυλισμούς.

"Αττίλας 2"

Στις 24 Ιούλη ο Κ. Καραμανλής επιστρέφει στην Ελλάδα από τη Γαλλία και σχηματίζει κυβέρνηση "εθνικής ενότητας". Η χούντα είναι πλέον παρελθόν. Το πρωί της 14ης Αυγούστου ολοκληρώνονται στη Γενεύη οι τριμερείς διαπραγματεύσεις (Ελλάδας, Τουρκίας, Βρετανίας) για την Κύπρο μετά την τούρκικη στρατιωτική εισβολή, που καταλήγουν σε αποτυχία. Σχεδόν ταυτόχρονα ξεκινάει ο "Αττίλας 2". Τουρκικά αεροσκάφη βομβαρδίζουν τη Λευκωσία, την Αμμόχωστο και άλλα μέρη στην Κύπρο. Η ελληνική αντίδραση είναι μόνο διπλωματική, αφού το πολεμικό συμβούλιο υπό τον Κ. Καραμανλή διαπιστώνει την αδυναμία της Ελλάδας να επέμβει στρατιωτικά. Ο Καραμανλής ανακοινώνει την αποχώρηση της Ελλάδας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. Ηταν μια κίνηση τακτικής, αφού υπήρχε μεγάλη λαϊκή αντίδραση για το αμερικανόπνευστο πραξικόπημα στην Κύπρο, την ανατροπή του Μακάριου από τη χούντα, την ακολουθούμενη τουρκική εισβολή και τη διχοτόμηση του νησιού με τις ευλογίες των ΝΑΤΟϊκών.

Στις 15 του Αυγούστου, τα τουρκικά στρατεύματα μπαίνουν στην Αμμόχωστο, αφού δεν υπήρχε πλέον καμιά αντίσταση. Στις 16 του Αυγούστου οι Τούρκοι καταλαμβάνουν τη Μόρφου και η κυπριακή κυβέρνηση Κληρίδη μεταφέρεται στη Λεμεσό, λόγω της επαπειλούμενης κατάληψης της Λευκωσίας. Την ίδια μέρα το απόγευμα οι Τούρκοι σταματούν τις στρατιωτικές ενέργειες. Περίπου του 36% του κυπριακού εδάφους έχει καταληφθεί. 2.000 Ελληνες και Ελληνοκύπριοι σκοτώθηκαν, περισσότεροι από 1.600 ήταν οι αγνοούμενοι και 200.000 περίπου ήταν οι πρόσφυγες.

Το αποκορύφωμα ήταν η ανακήρυξη του "Τουρκικού Ομόσπονδου Κράτους της Κύπρου" στις υπό τουρκική κατοχή περιοχές, το Φλεβάρη του 1975, και η ανακήρυξη της "Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου", από τον Ραούφ Ντενκτάς, στις 15 Νοέμβρη του 1983.

Επίλογος

Από τότε το Κυπριακό βρίσκεται σε μια διαρκή συζήτηση - αναζήτησης "λύσης" με τα διάφορα σχέδια επίλυσής του με σχέδια που ουσιαστικά παγιώνουν τη διχοτόμηση και κυρίως παγιώνουν και αναβαθμίζουν το ρόλο των ιμπεριαλιστών Άγγλων και Αμερικάνων όχι μόνο στο νησί αλλά και στην ευρύτερη περιοχή. Με μια αστική τάξη η οποία θεωρεί ότι μπορεί να αναβαθμίσει το ρόλο της με το να εντάσσεται ολοένα και περισσότερα στα γεωπολιτικά και ενεργειακά παιχνίδια των ιμπεριαλιστών. 

Η πραγματική λύση του Κυπριακού ζητήματος, το αίτημα, δηλαδή, του Κυπριακού λαού να γίνει η χώρα του ενιαία, ανεξάρτητη και κυρίαρχη δεν μπορεί να προέλθει πάρα μόνο μέσα από τη ριζική ανατροπή όλων των όρων που οδήγησαν την Κύπρο να είναι σήμερα βαθιά εξαρτημένη, με κατεχόμενο έδαφος από ξένο εισβολέα και ξένες βάσεις, με ξένα στρατεύματα (και ως τέτοια εννοούμε και τα ελλαδικά) να σταθμεύουν στο χώμα της, με διαιρεμένο τον πληθυσμό της που αποτελείται από Eλληνοκύπριους, Tουρκοκύπριους και άλλες μειονότητες που συμβίωναν άλλοτε μαζί. Τον δρόμο αυτό μπορεί να τον διανύσει ένα μαζικό λαϊκό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα που θα πάει κόντρα στη λογική των “τετελεσμένων”, στην πολιτική των καταστροφικών συμβιβασμών και στην πολιτική αντιδραστικών συμμαχιών τύπου Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ - Αιγύπτου υποταγμένων στους ανταγωνισμούς των ιμπεριαλιστών αλλά και των ντόπιων αστικών τάξεων, που θα αντιπαραθέσει στη δικοινοτική-διζωνική διοχτόμησηκαι στη στήριξη στην ξένη “προστασία” το αίτημα και τον αγώνα για μια πραγματικά κυρίαρχη και ανεξάρτητη Κύπρο, με ενωμένο το λαό της πάνω σε μια δημοκρατική- αντιιμπεριαλιστική βάση.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

15 Αυγούστου 1926: ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου

0
Αρχές της δεκαετίας του 1920 είχαμε την εμφάνιση στην Κύπρο των πρώτων εργατικών και κομμουνιστικών πυρήνων. Τότε η εργατική τάξη ζούσε και εργαζόταν κάτω από άθλιες συνθήκες της πιο άγριας εκμετάλλευσης και καταπίεσης από τους Βρετανούς αποικιοκράτες, την ντόπια αστική τάξη, τους τοκογλύφους και τους τσιφλικάδες.

Οι πρώτες συντεχνίες με τις οποίες συνδέθηκαν οι κομμουνιστές ήταν συντεχνίες τεχνιτών – κτιστών, αρτεργατών, ραφτών κ.α. Η πρώτη απεργία που αποδόθηκε στους κομμουνιστές στην Λεμεσό ήταν μια απεργία ραφτών, ενώ μια ομάδα κομμουνιστών αρτεργατών που απολύθηκαν μετά από απεργία, έφτιαξε την πρώτη αριστερή «κοοπερατίβα» (συνεργατισμό) – είχαν μάλιστα σαν σημείο κατατεθέν ένα αστέρι στα ψωμιά που παρήγαγαν.

Το 1922 βρέθηκαν «στασιαστικές προκηρύξεις» στην περιοχή των μεταλλείων, ενώ μέχρι το 1930 υπήρχαν εργατικά κέντρα πρώτα στην Λεμεσό και μετά σε Λευκωσία, Λάρνακα και Αμμόχωστο. Κομμουνιστικοί πυρήνες φτιάχτηκαν και σε μια σειρά χωριών όπως Γερμασογεια, Κοιλανι, Πισσουρι, Κιτι, Καλαβασο κ.α. (πηγή για τα παραπάνω η μελέτη του Αντρέα Παναγιώτου, Κοινωνική ιστορία του κυπριακού κομμουνιστικού κινήματος).

Το 1925 εκδόθηκε η εφημερίδα του ύπο ίδρυση ΚΚΚ (Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου), «Νέος Άνθρωπος», ενώ επιστέγασμα της διαδικασίας οργάνωσης εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος ήταν το ιδρυτικό συνέδριο του ΚΚΚ, στις 15 Αυγούστου 1926 σε ένα σπίτι στην οδό Βασιλείου Μακεδόνος αρ. 13 στην Λεμεσό.

Η μέρα του συνεδρίου δεν ήταν τυχαία. Λόγω της καταδίωξης καθώς κινδύνευαν από τις αρχές και τους Άγγλους αποικιοκράτες, αποφασίστηκε όπως το ιδρυτικό συνέδριο διεξαχθεί τον Δεκαπενταύγουστο, έτσι ώστε να μην κινήσει υποψίες η σύναξη των κομμουνιστών, λόγω της γιορτής.

Το ΚΚΚ στόχευε στο ενιαίο αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο ενάντια στην αποικιοκρατία, αλλά και τους καπιταλιστές, με την ενότητα Ε/Κ - T/Κ εργαζομένων για την ανεξαρτησία της Κύπρου.

Πρωτοστάτησε στους εργατικούς αγώνες ενώ συμμετείχε και στην εξέγερση των Οκτωβριανών το 1931 κατά των Βρετανών, με την νεολαία του να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο, καθώς μέλη της όπως ο Γιώργος Φιλής, έπεσαν νεκροί στον αγώνα. Με την καταστολή της εξέγερσης, το ΚΚΚ τέθηκε εκτός νόμου από τους αποικιοκράτες.

Κορυφαία εκδήλωση του διεθνιστικού αγώνα του ΚΚΚ, ήταν η συμμετοχή του με περίπου 60 εθελοντές στις διεθνείς ταξιαρχίες στον Ισπανικό εμφύλιο, ενάντια στους φασίστες του Φράνκο. Στα πεδία των μαχών του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου άφησαν την τελευταία τους πνοή 20 περίπου Κύπριοι κομμουνιστές και αντιφασίστες.

Το ΚΚΚ έδρασε μέχρι το 1944, όπου αυτοδιαλύθηκε και συγχωνεύτηκε με το ΑΚΕΛ που είχε ιδρυθεί το 1941.

(Στην εικόνα, πίνακας του ζωγράφου Χρήστου Φουκαρά ο οποίος απεικονίζει το Ιδρυτικό Συνέδριο του ΚΚΚ)

Το παραπάνω άρθρο το αντιγράψαμε από την Bandiera της Κύπρου. Εμείς να προσθέσουμε ένα σχόλιο:  

όπως λέει και το άρθρο το ΚΚ Κύπρου αυτοδιαλύθηκε το 1944 και συγχωνεύθηκε στο ΑΚΕΛ που ιδρύθηκε το 1941. Πρόκειται ίσως για μια από τις πρώτες πράξεις επικράτησης του ρεβιζιονισμού στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα. Ένα κόμμα που στη διακήρυξή του έπαψε να δηλώνει κόμμα της εργατικής τάξης ξεκαθαρίζοντας ότι ιδρύθηκε με τη συνδρομή και συμμετοχή "προοδευτικών αστικών στοιχείων" και ότι είναι «το κόμμα των εργατών, των εργαζομένων αγροτών και των εργαζομένων στρωμάτων των κυπριακών πόλεων» στη γνωστή λογική του παλλαϊκού κόμματος.  Ιδρύθηκε από νεοεμφανιζόμενα μεσαία αστικά στρώματα και διανοούμενους με τη σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας της ηγεσίας του ΚΚΚ η οποία αντιπροσωπευόταν στην ηγεσία του χωρίς να είναι πλειοψηφία. Το νέο κόμμα υιοθέτησε την άποψη περί ένωσης με την Ελλάδα -σε αντίθεση με το ΚΚΚ που μιλούσε για κοινή πάλη ελληνοκύπριων και τουρκοκύπριων εργατών για την ανεξαρτησία του νησιού- καθιστώντας το έτσι επί της ουσίας σε καθαρά ελληνοκυπριακό κόμμα. Παρά το ότι λίγα χρόνια μετά -προς το τέλος της δεκαετίας του '40- το νέο κόμμα άρχισε να αυτοπαρουσιάζεται ως συνέχεια του ΚΚΚ και καθοδηγούμενο από τον Μαρξισμό Λενινισμό η όλη πορεία του απέδειξε το ξέκομά του από τις επαναστατικές κατευθύνσεις του κομμουνιστικού κινήματος. Η μετέπειτα υιοθέτηση των γνωστών θεωριών περί "ανθρώπινου" και "δημοκρατικού" σοσιαλισμού -θεωρίες που αργότερα γενικεύτηκαν κάτω από την ομπρέλα του λεγόμενου "ευρωκομμουνισμού" κι ας μην τον είχε υιοθετήσει τυπικά το ΑΚΕΛ- ξεκαθάριζαν το τοπίο για το προς τα που θα πήγαινε η ιστορία.  Άλλωστε η μετέπειτα πορεία του που έφτασε ως και στη διακυβέρνηση του τόπου απέδειξε περίτρανα το ρόλο του.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

15 Αυγ 2018

Cosco: με τραμπουκισμούς αντιμετωπίζει η εργοδοσία τους εργαζόμενους! | Ανακοίνωση του σωματείου ΕΝ.Ε.Δ.Ε.Π.

0
Τους μπράβους και τους τραμπούκους θα τους πάρει «το κύμα» της οργανωμένης πάλης για τα δίκια μας

Από παρέμβαση/ενημέρωση στους εργάτες της
προβλήτας Ι και ΙΙ της COSCO
από την ΕΝΕΔΕΠ
Ανακοίνωση του σωματείου ΕΝ.Ε.Δ.Ε.Π. (Ένωση Εργαζομένων Διακίνησης Εμπ/τίων στις προβλήτες του Πειραιά) για την τραμπούκικη επίθεση της εργοδοσίας:

Τώρα πιο αποφασιστικά, πιο οργανωμένα για τα δικαιώματά μας.
Δεν λυγίζουμε.

Συνάδελφοι,

Ενώ είναι σε εξέλιξη η διαδικασία διεκδίκησης από το σωματείο μας Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας για όλους τους εργαζόμενους στο λιμάνι του Πειραιά, η εργοδοσία κινητοποιεί τους μηχανισμούς της ενάντια στον αγώνα μας.

Στα πλαίσια αυτά στήνει εργοδοτικό σωματείο και χρησιμοποιεί τους μπράβους της σαν τον Παπαδόγγονα Βασίλη που επιτέθηκε και χτύπησε τον πρόεδρο του σωματείου μας την ώρα που αυτός ενημέρωνε τους εργαζόμενους για τις εξελίξεις.

Δηλώνουμε στην εργοδοσία και στα τσιράκια της ότι δεν θα ανεχτούμε τους σχεδιασμούς και τους μηχανισμούς της στο χώρο του λιμανιού.

Τους μπράβους και τους τραμπούκους θα τους πάρει «το κύμα» της οργανωμένης πάλης για τα δίκια μας.

Όλοι τώρα συσπειρωμένοι στο σωματείο μας πιο αποφασιστικά, πιο οργανωμένα για:

--Υπογραφή ΣΣΕ με αυξήσεις για όλους τους εργαζόμενους.
--Ένταξη στα Βαρέα και Ανθυγιεινά. Να σταματήσει ο εμπαιγμός των εργαζομένων απ’ την πολιτική ηγεσία και την εργοδοσία.
--6μελής πόστα.
--Μετατροπή όλων των συμβάσεων σε πλήρους απασχόλησης και αορίστου χρόνου.
--Σύσταση Επιτροπής Υγιεινής και Ασφάλειας.
--Διασφάλιση των όρων υγιεινής και ασφάλειας – Αναγνώριση των επαγγελματικών ασθενειών.

Συνάδελφοι, η εργοδοσία φοβάται. Παίρνει τα μέτρα της. Παίρνουμε κι εμείς τα δικά μας.

Πειραιάς 14 Αυγούστου 2018

http://proletconnect.blogspot.com/
 
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ανακοίνωση Λαϊκού Μετώπου Ελλάδας για την Ayten Öztürk

0
Οι αγωνιστές δεν είναι αντικείμενα παζαριού μεταξύ των κρατών

Η επανασταστική δράση δεν είναι έγκλημα, είναι καθήκον

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η AYTEN OZTURK ?

Από την 9 Μάρτη 2018 εδώ και 5 μήνες δεν έχουμε καμία είδηση από την AYTEN OZTURK, η οποία προσήχθη κατά την επιβίβασή της στο αεροπλάνο από το Διεθνές Αεροδρόμιο του Βυρρητο με προορισμό την Αθήνα.

Η AYTEN OZTURK είναι αγωνίστρια. Έχει δώσει αγώνες ενάντια στο φασισμό στη Τουρκία, έχει γίνει μια μαχήτρια του επαναστατικού αγώνα, γεμάτη αγάπη προς το λαό και την πατρίδα. Οι αγωνιστές κατέχουν τις πιό τίμιες φλέβες του κόσμου. Δεν μπορούν να γίνουν αντικείμενα του βρώμικου παζαριού μεταξύ της Λιβανέζικης κυβέρνησης και του φασισμού του AKP. Μετά την προσαγωγή της δεν έχουμε καμία πληροφορία για αυτήν. Η λιβανέζικη κυβέρνηση και ο φασισμός του AKP είναι υποχρεωμένα να δώσουν εξηγήσεις. Εάν δόθηκε στη Τουρκία που παραμένει κρατούμενη. Γιατί δεν έχουμε καμία πληροφορία? Αν είναι στο Λίβανο γιατί είναι κρατούμενη?

-ΠΟΥ ΚΡΑΤΕΙΤΑΙ ΓΙΑ 5 ΜΗΝΕΣ Η AYTEN OZTURK?

-ΑΝ Η ΛΙΒΑΝΕΖΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΝ ΠΑΡΕΔΩΣΕ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ, ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΠΑΡΕΔΩΣΕ?

-ΤΟ ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ AKP, ΑΝ Η AYTEN OZTURK ΕΧΕΙ ΠΑΡΑΔΩΘΕΙ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙ ΤΗ ΜΟΙΡΑ ΤΗΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑΣ ΜΑΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ!

ΛΑΪΚΟ ΜΕΤΩΠΟ ΤΟΥΡΚΙΑΣ

#AytenÖztürkNerede

http://oagonas.blogspot.com/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

14 Αυγ 2018

Βραζιλία | Αλληλεγγύη στον Igor Mendes και τους 23 ακτιβιστές

0
Το 2014 στη Βραζιλία πραγματοποιήθηκε το παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Στο όνομα της διεξαγωγής του πέρα από τους τεράστιους πόρους που σπαταλήθηκαν, "εκκαθαρίστηκαν" με αιματηρό τρόπο και ολόκληρες γειτονιές -φαβέλες- ξεσπιτώνοντας έτσι χιλιάδες ανθρώπους.  

Οι μαζικές διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν ενάντια στη διοργάνωση, ιδιαίτερα στις πόλεις όπου θα διεξαγόταν, αντιμετωπίστηκαν με άγρια καταστολή από τη κυβέρνηση της Ντίλμα Ρούσεφ (είχαμε γράψει σχετικά και εδώ τότε). Ανάμεσα στους συλληφθέντες ήταν 24 ακτιβιστές, μεταξύ των οποίων και ο κομμουνιστής Igor Mendes, και οι οποίοι τον περασμένο Ιούλιο καταδικάστηκαν με ποινές φυλάκισης από 5 μέχρι 13 χρόνια.

Ήδη έχει ξεκινήσει μια διεθνής καμπάνια για την απελευθέρωση του Igor Mendes και των 23 πολιτικών κρατούμενων στο Βραζιλία. Στην Ελλάδα οι σύντροφοι της Partizan πραγματοποίησαν σχετική παρέμβαση αλληλεγγύης στον αγώνα της ΑΕΚ με την Γαλατασαράι στις 2 Αυγούστου.

Βαλκάνια (Βοζνία)
Ελλάδα - Partizan
Κάνσας (ΗΠΑ)
Γερμανία
Αυστρία
Βραζιλία
Οι φωτογραφίες και οι πληροφορίες από το: https://www.newepoch.media/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Τουρκία | Μαίνεται ο πόλεμος από το Βαρτινίκ ως το Μερτζάν! Εξι αντάρτες λαϊκοί μαχητές πέρασαν στην αθανασία!

1
Στις συγκρούσεις που ξεκίνησαν την νύχτα της Κυριακής 5 Αυγούστου στα βουνά του Οβατζίκ ανάμεσα στους αντάρτες το TİKKO (απελευθερωτικός στρατός εργατών αγροτών της Τουρκίας) του λαϊκού στρατού κάτω από την ηγεσία του κόμματός μας του TKP/ML και τις δυνάμεις του φασιστικού κράτους που συνεχίστηκαν μέχρι το πρωί 6 αντάρτες λαϊκοί μαχητές έπεσαν μάρτυρες.

Η αντίσταση και η αποφασιστική στάση των συντρόφων μας που αντιστάθηκαν μέχρι την τελευταία τους σφαίρα στον δρόμο της λαϊκής δημοκρατικής επανάστασης ενάντια στην φασιστική δικτατορία, είναι και μια απάντηση απέναντι στους λιποτάκτες που θάβουν τα όπλα τους στη γη, στην διάλυση και στον ρεφορμισμό. Η απώλεια των συντρόφων μας που έπεσαν νεκροί στον δρόμο του λαϊκού πολέμου θα βρουν ανταπόκριση στις προσκλήσεις για ενίσχυση του πολέμου και τα χαρακώματα που έμειναν κενά θα ενισχυθούν.

Η απελπισία και η απαισιοδοξία δεν έχουν θέση στις γραμμές μας!
Το όνομα των μαρτύρων του Μερτζάν είναι αυτό που θα κάνει την σπίθα πυρκαγιά!
Οι αντάρτες είναι αθάνατοι!
Ζήτω ο λαϊκός πόλεμος!

Τους αντάρτες του ΤΙΚΚΟ İlker Tezer (Yusuf) και Tarık Akın (Yetiş) που έπεσαν στα βουνά Μερτζάν, σύντροφοι και επαναστάτες φίλοι τους συνόδεψαν στο ξόδι προς την αιωνιότητα στο Οβατζίκ και το Σαρίγκαζι.

Συνειδητά, με βασανιστήρια ακόμη και στις σωρούς των ανταρτών σε σημείο που να μη γνωρίζονται, εμποδίστηκε η αναγνώριση των άλλων σωρών από τις οικογένειές τους. Προκειμένου να μην αναγνωριστούν οι αντάρτες τους έκαψαν και τους χάραξαν τα πρόσωπα και τα χέρια.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που έχουμε αποσαφηνίστηκαν οι ταυτότητες των 6 ανταρτών του TKP/ML-TİKKO. Οι ταυτότητες των ανταρτών που πέρασαν στην αθανασία είναι:

Tanju Er με κομματικό όνομα Samet από το Τοκάτ

Mehmet Keleş με κομματικό όνομα Mahir από την Σαμψούντα

Tarık Akın με κομματικό όνομα Yetiş από το Ερζιντζάν

Zeynel Çakıl με κομματικό όνομα Haydar από την Ντερσίμ

İlker Tezer με κομματικό όνομα Yusuf από την Ντερσίμ

Mustafa Sarıca με κομματικό όνομα Taylan από την Άγκυρα

Μετάφραση από http://ikk-online.org/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Που είναι η Ayten Öztürk;

0
Η Ayten Öztürk είναι αγωνίστρια για τη δημοκρατία και την επανάσταση ενάντια στο τούρκικο φασιστικό καθεστώς. Συνελήφθη στις 9 Μαρτίου 2018 στο αεροδρόμιο της Βηρυτού ενώ ετοιμαζόταν να επιβιβαστεί σε αεροπλάνο με πτήση προς την Αθήνα. Από τότε χάθηκαν τα ίχνη της. Οι σύντροφοί της και οι συγγενείς της δεν γνωρίζουν που βρίσκεται. Υπάρχουν φόβοι ότι το λιβανέζικο κράτος στα πλαίσια των συναλλαγών του με το τούρκικο μπορεί να την παραδώσει στο καθεστώς Ερντογάν.

Οι σύντροφοί της από το Λαϊκό Μέτωπο που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα θα πραγματοποιήσουν σήμερα 14 Αυγούστου στις 1:00 το μεσημέρι παράσταση στο προξενείο του Λιβάνου στο Νέο Ψυχικό, οδός Παρίτση 2 (στο ύψος της Λ. Κηφισίας 290, λίγο μετά τον Φάρο Ψυχικού), και καλούν όσους μπορούν να τους στηρίξουν.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

13 Αυγ 2018

ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑ: ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΠΡΕΣΒΗΣ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ

2
Παρέμβαση της ΛΑ-ΑΑΣ στην Ηγουμενίτσα

Με την ανάρτηση πανό, με συγκέντρωση και πορεία στην Ηγουμενίτσα την Κυριακή το βράδυ 12/8 και με το πλατύ μοίρασμα της παρακάτω Προκήρυξης κινήθηκαν οι δυνάμεις της ΛΑ-ΑΑΣ, καταγγέλλοντας την παρουσία του εκπροσώπου του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού την ιστορική Μουργκάνα.


ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΣ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ
Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΠΡΕΣΒΗΣ

ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

Με πανηγυρισμούς από τους τοπικούς και κυβερνητικούς παράγοντες αναμένεται η παρουσία του Αμερικανού πρέσβη και της κουστωδίας του στα εγκαίνια μουσείου στο Λια, τη Δευτέρα 13/8, το οποίο χρηματοδοτείται από τον Υφαντή - της βιομηχανίας αλλαντικών - και «προμοτάρεται» από τον γνωστό αντικομμουνιστή Γκατζογιάννη.

Ο εκπρόσωπος της πιο δολοφονικής ιμπεριαλιστικής μηχανής του πλανήτη Τζ. Πάϊατ, που μετατέθηκε στην Ελλάδα μετά τις «επιτυχίες» του στην ανάφλεξη του εμφυλίου στην Ουκρανία, έρχεται στην ιστορική Μουργκάνα, στον τόπο που πριν 70 χρόνια ακριβώς πότισε ο λαός μας με το αίμα του στον αγώνα του για ΛΕΥΤΕΡΙΑ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ και ΛΑΟΚΡΑΤΙΑ, ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, για να θυμίσει ακόμα μια φορά ποιος κάνει κουμάντο στη χώρα, σε ποιανού το άρμα είναι δεμένη και ποια συμφέροντα είναι ταγμένη να υπηρετεί.

Δε χάνει ευκαιρία ο Αμερικανός πρέσβης να αλωνίζει και να κάνει υποδείξεις για το πώς θα εξυπηρετηθούν καλύτερα τα φιλοπόλεμα σχέδια των ΗΠΑ.(Έχει αποκαλέσει τη χώρα μας «μεντεσέ» προώθησης των συμφερόντων τους στην περιοχή).

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και όλο το αστικό πολιτικό προσωπικό, μαζί με τα μνημόνια φτώχειας και εξαθλίωσης που υπογράφουν, στέκονται προσοχή και αλυσοδένουν το λαό και τη χώρα, μετατρέποντάς την σε ορμητήριο των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών στην περιοχή της νοτιανατολικής Μεσογείου.

Στρατιωτικές βάσεις παντού, άξονες συνεργασίας με τα αιματοβαμμένα καθεστώτα του Ισραήλ και της Αιγύπτου, αποστολές στα Βαλκάνια, ενεργειακοί αγωγοί, σφραγίζουν την ενίσχυση των αμερικανικών γεωπολιτικών συμφερόντων, οξύνουν παραπέρα τον ανταγωνισμό τους με τους άλλους ιμπεριαλιστές (Ρωσία, ΕΕ, Κίνα) και φέρνουν το λαό μας και όλους τους λαούς των γειτονικών χωρών αντιμέτωπους με νέα δεινά και συμφορές.

Εργαζόμενοι, νεολαία και λαϊκές μάζες καλούνται να πληρώσουν το βαρύ τίμημα της υποτέλειας και της ολοένα και μεγαλύτερης πρόσδεσης στις επιταγές των εμπρηστών του πολέμου.

Οι λαοί δεν είναι αναλώσιμοι! Έχουν τη δύναμη να αντισταθούν στις πολιτικές της εξάρτησης, της φτώχειας και του πολέμου. Με την κοινή αντιιμπεριαλιστική πάλη τους να σπάσουν τις αλυσίδες και να χτίσουν την ειρήνη.

ΕΞΩ ΟΙ ΕΜΠΡΗΣΤΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΤΟΠΟ
ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ
ΕΙΡΗΝΗ, ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ