18 Ιουν 2018

Καταγγελία της ΕΛΜΕ Πειραιά κατά της έκδοσης του τούρκου αγωνιστή Τουργκούτ Καγιά στην Τουρκία.

Η ΕΛΜΕ Πειραιά καταγγέλλει την έκδοση στο τουρκικό κράτος του 45χρονου τούρκου αγωνιστή Τουργκούτ Καγιά με απόφαση του Άρειου Πάγου. Είχε προηγηθεί απόφαση υπέρ της έκδοσής του στο Συμβούλιο Εφετών Θράκης καθώς και πρόταση έκδοσής του από τον εισαγγελέα στον Άρειο Πάγο. Ό,τι δηλαδή ζητάει η Τουρκία για αγωνιστές και αντιφρονούντες που μάχονται για στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα βαφτίζοντάς τους «τρομοκράτες».

Είναι κάτι παραπάνω από σαφές ότι αυτή η απόφαση εντάσσεται στο πλαίσιο της συνεργασίας του ελληνικού και του τουρκικού κράτους. Συνεργασία που -παρά τις διαφορές ανάμεσα στις δύο αστικές τάξεις- υπάρχει μόνιμα με στόχο αγωνιστές και το λαϊκό κίνημα και στις δύο χώρες. Συνεργασία που -πέρα απ’ όλα τ’ άλλα- υπαγορεύεται και από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα σε ΗΠΑ και ΕΕ.

Ο Τουργκούτ Καγιά, είναι ιστορικός και δημοσιογράφος σε αριστερή εφημερίδα, με πλούσια δημόσια αγωνιστική δράση από τα φοιτητικά του χρόνια και υποστηρικτής του κουρδικού κινήματος. Έχει υποστεί πλήθος αυθαίρετων διώξεων, φυλακίσεων και βασανιστηρίων από τις τουρκικές αρχές και 6ετή προφυλάκιση σε φυλακές σκληρής απομόνωσης τύπου F για τις πολιτικές πεποιθήσεις του και την πολιτική του δράση. Είχε συλληφθεί ξανά στην Ελλάδα το 2015, ύστερα από αίτημα του τουρκικών αρχών, και είχε τότε αφεθεί ελεύθερος, μαζί με άλλους συντρόφων του, μετά από ένα πλατύ κίνημα συμπαράστασης.

Η απόφαση αυτή του Άρειου Πάγου, παρά το γεγονός ότι ο Τούργκουτ Καγιά έχει ζητήσει πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα, είναι βέβαιο ότι θα σημάνει μία νέα άδικη φυλάκιση του στην Τουρκία. Ενώ ο ίδιος έχει ξεκινήσει απεργία πείνας ζητώντας να μην εκδοθεί.

Είναι καθήκον του εργατικού και λαϊκού κινήματος της χώρας μας, κάθε δημοκρατικού και προοδευτικού ανθρώπου να εκφράσει μαζικά την αντίθεσή του και να αποτρέψει αυτήν την άδικη και εγκληματική πράξη έκδοσης για την οποία την τελική ευθύνη έχει η ελληνική κυβέρνηση.

Καλούμε σωματεία και συλλογικότητες να πάρουν αποφάσεις υπεράσπισης του τούρκου αγωνιστή Τουργκούτ Καγιά, για την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, για την ανάδειξη της φιλίας και της αλληλεγγύης των λαών Ελλάδας και Τουρκίας.
0 ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

17 Ιουν 2018

Ψηφίσματα αλληλεγγύης στον Τουργκούτ Καγιά

0

Ο Τουργκούτ Καγιά εξακολουθεί να βρίσκεται στη φυλακή. Η καθυστέρηση από τη πλευρά της κυβέρνησης και του αρμόδιου υπουργού της Σταύρου Κοντονή καθώς και οι δηλώσεις του πρωθυπουργού σε συνέντευξή του ότι οι αποφάσεις που θα πάρει η κυβέρνηση για τον Τουργκούτ θα εξαρτηθούν από το "συμφέρον της χώρας" και από το όχι εύκολο θέμα των σχέσεων με την Τουρκία εντείνουν τις ανησυχίες για σοβαρή πιθανότητα έκδοσής του.

Ψηφίσματα έχουν εκδόσει μέχρι στιγμής δεκάδες οργανώσεις, συλλογικότητες, φοιτητικοί σύλλογοι που στη πλειοψηφία τους δημοσιεύονται στο ιστολόγιο της Επιτροπής Αλληλεγγύης η οποία προγραμματίζει παράσταση διαμαρτυρίας στο υπουργείο Δικαιοσύνης για την Τετάρτη. Κινητοποιήσεις πραγματοποιούνται στην Ευρώπη ενώ στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκε μια συγκέντρωση και πορεία στην Αθήνα ενώ στη Θεσσαλονίκη πραγματοποιήθηκε παράσταση διαμαρτυρίας στο υπουργείο Μακεδονίας Θράκης.

Είναι γεγονός ότι οι κινητοποιήσεις για τους πολιτικούς πρόσφυγες που βρίσκονται στις ελληνικές φυλακές αντμετωπίζοντας είτε τον κίνδυνο έκδοσης είτε βαριές κατηγορίες και από την ελληνική δικαιοσύνη (περίπτωση των «9»), βρίσκονται αρκετά κάτω από την κρισιμότητα της κατάστασης και τις δυνατότητες που υπάρχουν.

Μέχρι στιγμής, ουσιαστική παρέμβαση πραγματοποιούν λίγοι, συγκεκριμένοι χώροι της Αριστεράς και κυρίως οι Τούρκοι πρόσφυγες. Αντίθετα, στην Ευρώπη, με πιο δυσμενείς συσχετισμούς, υπήρξαν πιο άμεσα αντανακλαστικά. Δυστυχώς, δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο, καθώς και στην περίπτωση των «9» αλλά και στην περίπτωση των αγωνιστών της ΑΤΙΚ, υπήρξαν ανάλογα προβλήματα.

Το επόμενο διάστημα, με την ζωή του αγωνιστή να βρίσκεται σε σοβαρό κίνδυνο, απαιτείται ένταση των προσπαθειών. Πρέπει να πραγματοποιηθούν και νέες κινήσεις αλληλεγγύης, να παρθούν νέες πρωτοβουλίες δράσης, αλλά και να ανοίξει το ζήτημα με κάθε μορφής παρέμβαση στον λαό από τους αγωνιστές που αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα.

Δημοσιεύουμε εδώ 3 νέα ψηφίσματα φοιτητικών συλλόγων που υιοθετήθηκαν σαν αποφάσεις μετά από πρόταση των Αγωνιστικών Κινήσεων. Είναι των συλλόγων της Φαρμακευτικής Πάτρας, των Θεατρικών Σπουδών Πάτρας και του Πολυτεχνείου Ξάνθης.



ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Συμφωνία Ελλάδας - πΓΔΜ, στην υπηρεσία των πολεμικών σχεδίων των ΗΠΑ!

0
Δεν έχει όριο η κυβερνητική ξετσιπωσιά! Για κάθε νέο βήμα που κάνει στην υπηρεσία των συμφερόντων των ιμπεριαλιστών και του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου, ούτε λίγο-ούτε πολύ …απαιτεί τα συγχαρητήρια και τους επαίνους του λαού! Η κυβέρνηση δηλαδή εμφανίζεται να υπηρετεί τα λαϊκά δικαιώματα, ακόμα και την υπόθεση της φιλίας και της αλληλεγγύης των λαών της περιοχής, την ίδια ώρα που με την πολιτική της εντείνει διαρκώς τη φτώχεια και την εξαθλίωση του λαού και υπηρετεί τα πολεμικά σχέδια των ιμπεριαλιστών! Γιατί είναι παραπάνω από φανερό ότι οι «επιτυχίες» της κυβέρνησης φέρνουν νέα δεινά για το λαό μας και μεγαλώνουν τους κινδύνους που απειλούν τους λαούς της περιοχής! Είτε πρόκειται για τα νέα μέτρα καταλήστευσης του λαού σαν αυτά που ψήφισε στις 14/6. Είτε πρόκειται για τη συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ που ενισχύει πριν από όλα την αμερικάνικη και ΝΑΤΟϊκή παρουσία στην πΓΔΜ και τα Βαλκάνια.

Την κατάσταση αυτή της διαστροφής της πραγματικότητας επιτείνει και ολοκληρώνει η αντιδραστική αντιπαράθεση που εξελίσσεται στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό. Μια αντιπαράθεση που καμιά σχέση δεν έχει με τα λαϊκά συμφέροντα, αλλά με την ανάγκη πριν από όλα της ΝΔ, αλλά και των υπόλοιπων κομμάτων του συστήματος, να βρουν ρόλο στην υπηρέτηση των επιδιώξεων των ξένων και ντόπιων κέντρων εξουσίας.

Το μόνο πραγματικό όριο και φρένο που μπορεί να βρει απέναντί της αυτή η ξετσιπωσιά και η προκλητική διαστροφή της πραγματικότητας είναι η μαζική λαϊκή πάλη! Μόνο οι μαζικές λαϊκές αντιστάσεις, διεκδικήσεις και αγώνες μπορούν να προβάλλουν και να υπερασπιστούν τα λαϊκά συμφέροντα. Η «απουσία» αυτού του παράγοντα, αυτής της δύναμης από το πεδίο των πολιτικών και κοινωνικών εξελίξεων είναι που επιτρέπει στην κυβέρνηση και το σύστημα να φαντάζουν «παντοδύναμοι» και οι πολιτικές υπηρέτησης των εχθρών του λαού να εμφανίζονται ως μοναδική και αναπότρεπτη επιλογή.

Ποιόν υπηρετεί ο συμβιβασμός;

Η συμφωνία που διαμορφώθηκε μεταξύ Τσίπρα, Κοτζιά από τη μια και Ζάεφ, Ντιμιτρόφ από την άλλη σχετικά με το ζήτημα της πΓΔΜ ούτε άρχισε, ούτε εξελίχθηκε και κατέληξε με την πρωτοβουλία και τον πρώτο λόγο στις κυβερνήσεις των δύο χωρών. Το «ζήτημα της πΓΔΜ» ήταν και είναι πριν από όλα ένα ζήτημα της αντιπαράθεσης ΗΠΑ-Ρωσίας. Ένα κομμάτι του βαλκανικού παζλ για τους όρους παρουσίας και κυριαρχίας που θα έχουν στην πολύπαθη χερσόνησο οι δύο μεγαλύτερες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του πλανήτη, που ο ανταγωνισμός τους στην ευρύτερη περιοχή διαρκώς εντείνεται. Θα μπορούσε μάλιστα κανείς παράλληλα να επισημάνει πως η συμφωνία Τραμπ-Κιμ ως βασικό της στοιχείο έχει την επιδίωξη να «απελευθερώσει» -προσωρινά έστω- τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό από τις αντιθέσεις στον Ειρηνικό ωκεανό, για να ξεδιπλώσει πιο αποφασιστικά τα επιθετικά του σχέδια στην περιοχή μας.

Η συμφωνία λοιπόν Ελλάδας-πΓΔΜ επιδιώχθηκε και διαμορφώθηκε με βασικό σκοπό και στόχο την ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, με πρόσκληση που θα δοθεί στην επικείμενη σύνοδο του Ιουλίου. Για τις ΗΠΑ πρόκειται για έναν κρίσιμο στόχο αναβάθμισης της πολιτικοστρατιωτικής ισχύος τους στα Βαλκάνια, τόσο για την αντιμετώπιση βασικών «εκκρεμοτήτων» τους (Σερβία) στη χερσόνησο, όσο -και ταυτόχρονα- στον ανταγωνισμό τους με τη Ρωσία. Με άλλα λόγια, η ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ είναι ένα σημαντικό βήμα για να «δέσουν» το συσχετισμό που έχουν διαμορφώσει ήδη με την Αλβανία και τα προτεκτοράτα του Κοσσόβου και της Βοσνίας, για να γίνει πιο αποφασιστικός ο ρόλος τους στη Βουλγαρία και πιο ασφυκτικές οι πιέσεις τους και η περικύκλωση της Σερβίας. Όλες αυτές οι επιδιώξεις εξελίσσονται με τη Ρωσία απέναντι να επιδιώκει την επαναφορά και ενίσχυση της δικής της επιρροής και με δεδομένο ότι τα Βαλκάνια αποτελούν κρίσιμη πλατφόρμα των ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων στην ευρύτερη περιοχή που έχει ήδη πάρει φωτιά: από τη Μ. Ανατολή ως την Αν. Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα, ενώ δεν είναι καθόλου αμελητέος ο ρόλος των Βαλκανίων για την εξέλιξη των ανταγωνισμών στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.

Με όλα τούτα δεν είναι καθόλου «τυχαίο» ότι το μόνο στοιχείο της συμφωνίας που μπορεί και να μην υπόκειται στην υλοποίηση των συνταγματικών αλλαγών, του δημοψηφίσματος κ.λπ. που η συμφωνία προβλέπει να γίνουν στην πΓΔΜ, -δηλαδή να μην αρθεί αν δεν γίνουν κάποια από αυτά- είναι η ένταξη της χώρας αυτής στο ΝΑΤΟ!

Ο συμβιβασμός λοιπόν που αποτυπώνεται στη συμφωνία των δύο κυβερνήσεων πριν από όλα υπηρετεί το ΝΑΤΟ και τους Αμερικάνους και γι αυτό είναι ένας συμβιβασμός αντιδραστικός, ένας συμβιβασμός που ενισχύει τους πολεμικούς κινδύνους για τους δύο λαούς αλλά και τους λαούς όλης της περιοχής. Ένας συμβιβασμός που η εξέλιξή του θα κριθεί από τις αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών και αυτών που τον εγγυούνται και αυτών που τον αντιμάχονται. Είναι χαρακτηριστικό ότι παρόλο που η προοπτική ένταξης στην ΕΕ αποτέλεσε και αυτή ένα «δόλωμα» για να έρθει στο συμβιβασμό η κυβέρνηση Ζάεφ, η Γαλλία κράτησε και κρατά αποστάσεις από τη συμφωνία, σε αντίθεση με τη Μέρκελ που έσπευσε να διαμορφώσει όρους και για την παρουσία του Βερολίνου στα πλαίσια της συμφωνίας που διαμορφώθηκε.

Σε αυτή τη βάση και σε κάθε περίπτωση καθόλου δεν πρόκειται για ένα συμβιβασμό που «τερματίζει τη διένεξη» μεταξύ των δύο χωρών, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση. Έτσι κι αλλιώς οι ΗΠΑ και συνολικά οι ιμπεριαλιστές στην όλη αυτή επιχείρηση των τελευταίων μηνών και από όποια σκοπιά βρισκόταν ο καθένας, το μόνο που δεν επεδίωκαν ήταν να άρουν τους εθνικισμούς και τα μίση που οι ίδιοι, οι επεμβάσεις τους και οι παρεμβάσεις τους έχουν καλλιεργήσει όλα τα προηγούμενα χρόνια στους λαούς της περιοχής. Αντίθετα, αξιοποίησαν όλα αυτά τα δεδομένα και τα αναπαράγουν. Αυτό φαίνεται τόσο μέσα από τη συμφωνία που παραπέμπει στα …επόμενα χρόνια τη λύση μιας σειράς ζητημάτων μεταξύ των δύο χωρών, όσο και στις αντιδράσεις που υπάρχουν μέσα στις κυρίαρχες δυνάμεις Ελλάδας και πΓΔΜ, αλλά και στις γειτονικές, όπως αυτή του βουλγαρικού ΥΠΕΞ. Θα ήταν το λιγότερο αφέλεια και στην πραγματικότητα επικίνδυνη για τους λαούς πολιτική ανοησία να θεωρεί κανείς ότι αστικές τάξεις που δένουν τις τύχες τους με τα πολεμικά σχέδια των ιμπεριαλιστών θα υπερβούν τα εθνικιστικά και τυχοδιωκτικά τους χαρακτηριστικά, που αποτελούν την άλλη όψη της εξάρτησης τους και της υποτέλειας τους στους ιμπεριαλιστές. Και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μόνο αυτόν το δρόμο, της συναδέλφωσης και της φιλίας των λαών της περιοχής, δεν θέλει να ανοίξει και να υποδείξει με τη συμφωνία αυτή.

Πολιτικό προβάδισμα (;)

Βασικό κυβερνητικό επιχείρημα υπεράσπισης της συμφωνίας αποτελεί ο «κίνδυνος εξ ανατολών» και η ανάγκη να κλείσει η χώρα τα «βόρεια μέτωπά της». Επίσης, από την κυβερνητική προπαγάνδα καθόλου δεν λείπει η υπεράσπιση «του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, της ελληνικής Μακεδονίας» και όλα τα ανάλογα αφηγήματα των ακροδεξιών-εθνικιστικών δυνάμεων. Με όλα αυτά η κυβέρνηση επιχειρεί να θωρακιστεί από τα δεξιά στις κριτικές που δέχεται για τη συμφωνία με την πΓΔΜ (για τη γλώσσα, την ιθαγένεια κ.λπ.) μιας και από τα αριστερά –τουλάχιστον στο επίπεδο των κοινοβουλευτικών δυνάμεων- δεν δέχεται καμιά πίεση! Είναι χαρακτηριστικό ότι ο γγ του ΚΚΕ έσπευσε δίπλα στην κριτική του για τη συμφωνία η οποία «υπηρετεί ΝΑΤΟ-ΕΕ» να διαπιστώσει επίσης πως με τη συμφωνία μένουν στο απυρόβλητο «τα σπέρματα του αλυτρωτισμού» της πΓΔΜ!

Σε κάθε περίπτωση θα μπορούσαμε να πούμε ότι η διαμόρφωση της συμφωνίας –και ανεξάρτητα από το ποια θα είναι η πορεία υλοποίησής της- αποτελεί ένα καταρχήν πολιτικό στοιχείο ενίσχυσης του ΣΥΡΙΖΑ στο ταμπλό των αστικών δυνάμεων. Η ΝΔ «στριμώχνεται» καθώς η κυβέρνηση εισπράττει τη βροχή των συγχαρητηρίων από τους ιμπεριαλιστές της Ευρώπης και των ΗΠΑ, ενώ η ίδια βρίσκεται στην ανάγκη να διαχειριστεί τις ακροδεξιές και εθνικιστικές δυνάμεις που έχουν αναφορά στη δεξιά πολυκατοικία. Κυρίως στριμώχνεται όμως γιατί διαπιστώνει ότι και σε αυτό το πεδίο, των εθνικών λεγόμενων θεμάτων, ο ΣΥΡΙΖΑ, με τις ευλογίες βέβαια των ιμπεριαλιστών πατρώνων, κάνει βήματα και έχει «επιτυχίες». Ταυτόχρονα, η συμφωνία καθώς φαίνεται αποτελεί μεγάλη δοκιμασία για το νεότευκτο ΚΙΝΑΛ και τα σενάρια προσεταιρισμού δυνάμεών του από το ΣΥΡΙΖΑ μοιάζουν τώρα περισσότερο πιθανά.

Με όλα αυτά η κυβέρνηση μπορεί να σχεδιάζει μέχρι και φθινοπωρινούς εκλογικούς αιφνιδιασμούς, θεωρώντας ότι αποκτά πολιτικό προβάδισμα, που τουλάχιστον θα της επιτρέψει να βρεθεί στη δεύτερη θέση αλλά αρκετά κοντά στην πρώτη, ώστε να γίνει μια κάποια αντιγραφή του πρόσφατου ισπανικού παραδείγματος. Βέβαια αναγκαία προϋπόθεση για ένα τέτοιο σχέδιο είναι να υπάρξει μια κάποια «ανεκτή» απόφαση των ιμπεριαλιστών σχετικά με το ζήτημα του χρέους και των νέων όρων δανεισμού, όπως αυτοί θα διαμορφωθούν μετά το τέλος της τρέχουσας δανειακής σύμβασης. Στο ζήτημα αυτό ωστόσο το κουβάρι των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων παραμένει μπλεγμένο και το μόνο που μπορεί να κάνει η κυβέρνηση είναι να ψηφίζει με διαδικασία επείγοντος τα νέα μέτρα καταλήστευσης του λαού και να προγραμματίζει πλεονάσματα της βάρβαρης πολιτικής της που φτάνουν ως το 5,2% για το 2022! Εξάλλου και η ΝΔ σεβάστηκε βέβαια τη διαδικασία ψήφισης του πολυνομοσχεδίου και κατέθεσε την πρόταση δυσπιστίας στην κυβέρνηση, αφού ολοκληρώθηκε η ψήφιση των αντιλαϊκών μέτρων.

Ζητούμενο οι αγώνες

Οι ιμπεριαλιστές και με όργανα τις εξαρτημένες αστικές τάξεις σφίγγουν τον κλοιό στην περιοχή, κάνουν διαρκώς βήματα πολέμου. Οι επιτυχίες τους, σαν αυτές του Τραμπ στη Σιγκαπούρη και στην πΓΔΜ, με την όποια σχετικότητα και αν έχουν, πυροδοτούν παραπέρα τον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό και τους κινδύνους για το λαό μας, τους λαούς της περιοχής και του κόσμου.

Ανάλογα και παράλληλα και όπως ο λαός μας το βιώνει με τα απανωτά μέτρα και κύματα επιθέσεων στα στοιχειώδη δικαιώματά του, οι ιμπεριαλιστές και η αστική τάξη της χώρας σφίγγουν τον κλοιό στους όρους ζωής της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση δεν υπάρχουν πολλών ειδών απαντήσεις. Υπάρχει μόνο η απάντηση της μαζικής πάλης του κινήματος σε αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική, αντιπολεμική κατεύθυνση. Υπάρχει η απάντηση της πάλης που επιδιώκει την ενεργοποίηση των δυνάμεων λαού και νεολαίας. Για να μπει φραγμός σε αυτή την πολιτική, σε αυτή την τροχιά των εξελίξεων και να διαμορφωθούν σε μια πορεία όροι αναμέτρησης του λαού με τους δυνάστες του.

Αυτή η κατεύθυνση, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες, δεν μπορεί να υποκατασταθεί από καρικατούρες της. Από εικονικά κινήματα και προσομοιώσεις πάλης, από φαεινές που θα «λύνουν» το πρόβλημα του κινήματος «εδώ και τώρα» και …οπωσδήποτε πριν τις επόμενες εκλογές! Δεν αποτελούν απάντηση, αλλά μέρος του προβλήματος οι προτάσεις που εμφανίζονται τις παραμονές της ψήφισης του πολυνομοσχεδίου να ζητούν (από ποιον άραγε;) «απεργία από τα κάτω», όπως δεν αποτέλεσαν απάντηση αλλά χειροτέρεψαν το πρόβλημα οι θέσεις των ίδιων δυνάμεων για την απεργία στις 30/5. Δεν αποτελούν απάντηση, αλλά χειρισμό του καθοριστικού για τις εξελίξεις ζητήματος του πολέμου, τα διπλά και ανταγωνιστικά «αντιπολεμικά συντονιστικά» που έχουν προσπεράσει στο περιεχόμενό τους τον ιμπεριαλισμό που φέρνει τον πόλεμο!

Η κατεύθυνση συνεπώς της συγκρότησης των δυνάμεων των εργαζομένων και της νεολαίας ως δυνάμεις πάλης απέναντι στον ιμπεριαλισμό και την αστική τάξη πρέπει να τεθεί και να παλευτεί ως αυτή που είναι. Χωρίς «προσπεράσεις» και «συντμήσεις», χωρίς αναζήτηση «βοήθειας» στους από πάνω και τις εκλογικές «διεξόδους», χωρίς αδημονίες που θέλουν να αγνοούν τους υπαρκτούς και πραγματικούς ταξικούς, ιδεολογικούς και πολιτικούς όρους του ζητήματος. Όσο περισσότερο αποφασιστικά παλευτεί το ζήτημα με αυτή τη λογική, τόσο λιγότερες θα είναι οι αυταπάτες, οι καθυστερήσεις και οι αρνητικές συνέπειες που θα κληθεί να πληρώσει ο κόσμος του αγώνα, αλλά και συνολικά ο λαός μας.

Προλεταριακή Σημαία  - http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για τον Άρη Βελουχιώτη

0
Η ομιλία που ακολουθεί ήταν η εισηγητική ομιλία του σ. Χρ. Γκότζια σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε τον Ιούνη του 2005 στην Άρτα. Μπορεί να έχουν περάσει 13 χρόνια από τότε αλλά εξακολουθεί να είναι επίκαιρη. Ο σύντροφος ξεκινά με τις ευχαριστίες και το καλωσόρισμα εκ μέρους των Κομματικών Οργανώσεων Ηπείρου και Θεσσαλονίκης και συνεχίζει:

Την χρωστούσαμε χρόνια τώρα αυτήν την εκδήλωση όχι μόνο στον πρωτοκαπετάνιο του ΕΛΑΣ αλλά και στις νεώτερες γενιές των αγωνιστών και κομμουνιστών, στους ίδιους μας τους εαυτούς. Αποτελεί και αυτή μέρος μιας δύσκολης ευρύτερης προσπάθειας αναλυτικής ανασκόπησης της ιστορίας του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος του περασμένου αιώνα, ουσιαστικότερης μελέτης και θαρραλέας άντλησης συμπερασμάτων, που πρέπει να πάρει μεγαλύτερη ορμή, να γίνει συλλογικότερη, να οργανωθεί και να αποκτήσει μεγαλύτερα και απαιτητικότερα ακροατήρια.

Τη χρειαζόμαστε για το παρόν και το μέλλον του κινήματος, το χρωστάμε στις προηγούμενες γενιές των ελλήνων κομμουνιστών, αποτελεί σημαντικό στόχο για κατάκτηση, είναι μέρος της προσπάθειας αναγέννησης του κομμουνιστικού κινήματος και θα έχει πολλαπλά οφέλη.

Αυτή η δουλειά δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Κρύβει δυσκολίες, κινδύνους, σέρνει τον φόβο της αναμέτρησης με τις δύσκολες στιγμές του κινήματος, κουβαλά τον ισχυρό απόηχο της ήττας, των διαψεύσεων, των λαθών και των ανεπαρκειών. Δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτε όμως. Σταθερά στην όχθη των αναγκών και των συμφερόντων της εργατικής τάξης και του λαού μας, υπερασπίζοντας την μακρόχρονη πάλη του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, του δικού μας κινήματος, ξεπερνώντας αδράνειες, κακομοιριές, υποτιμήσεις και ανεμελιές, διαβάζοντας και μελετώντας πιο πολύ, συζητώντας ανοικτά και τολμηρά, μπορούμε να καλύψουμε τα κενά, να αναμετρηθούμε με την ιδεολογία της λήθης, να ενώσουμε τα σπασμένα νήματα του χθες με το σήμερα και το αύριο του κινήματος.

Η περίπτωση του Θανάση Κλάρα, που έμεινε για πάντα στην ιστορία με το όνομα Άρης Βελουχιώτης είναι ίσως από τις χαρακτηριστικότερες περιπτώσεις των δυσκολιών που αναφέραμε, έγινε αντικείμενο χειρισμών και ποικίλης εκμετάλλευσης, ιστορικών αναπροσαρμογών και ανακατασκευών, κόφτηκε και ράφτηκε πολλές φορές για να υπηρετηθούν αλλότριοι σκοποί, να κτυπηθεί το κομμουνιστικό κίνημα, η εθνικοαπελευθερωτική πάλη της Μεγάλης Δεκαετίας, να ενισχυθεί η διάσταση και το βάρος της ήττας στην σκέψη του λαού μας, να μεγαλώσει η παράλυση, η σύγχυση και η απογοήτευση. Στο χαμήλωμα του Άρη μέχρι την απαξία από μια πλευρά, σαν απάντηση το ψήλωμα του από άλλες πλευρές μέχρι τα ουράνια, τις περισσότερες φορές δεν ήταν απλά μια αθώα ιστορική μεγέθυνση και εκδίκηση του λαϊκού θυμικού. Στόχευε στην υποτίμηση και απαξία του κομμουνιστικού κινήματος, των μακρόχρονων αγώνων χιλιάδων και χιλιάδων κομμουνιστών και του ΚΚΕ. Επεδίωκε την εμπέδωση της ηττοπάθειας, έκανε εμπόριο με την ήττα και την σύγχυση και ήθελε να επιβάλλει την ιδεολογία της καθήλωσης και της ανημποριάς. Στην ουσία στόχευε κατευθείαν στον ίδιο τον Άρη και στο τι εκπροσώπησε και υπερασπίστηκε στην σύντομη αλλά πολυκύμαντη ζωή του.

Οι κομμουνιστές δεν έχουν ανάγκη από αγιοποιήσεις, θεοποιήσεις, ηρωποιήσεις και διάφορες ιδεαλιστικές και ανιστορικές μεγενθύσεις. Η μαζική ανιδιοτελής προσφορά αυτοθυσίας, και όχι μόνο του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, απέδειξε πως ο επαναστατημένες μάζες μπορούν να βγάζουν από τα σπλάχνα τους χιλιάδες πραγματικούς ήρωες, δηλαδή ανθρώπους με σάρκα και οστά, που συνειδητά μπαίνουν μπροστά, ξεπερνούν διάφορους καθημερινούς μέσους όρους, κάνουν απίστευτες υπερβάσεις, μεταμορφώνονται, όχι σε υπεράνθρωπους αλλά σε συνειδητούς με αυταπάρνηση αγωνιστές. Δεν έχουν ανάγκη να υπερβάλλουν για την ιστορία τους οι κομμουνιστές γιατί αυτή μιλάει από μόνη της. Ούτε πρέπει να τους ικανοποιούν ιστορικές ερμηνείες που μένουν στην επιφάνεια, που επιχειρούν να εξηγήσουν μόνο μέσα από προσωπικές επιλογές, συμπεριφορές και δραστηριότητες τα όσα συνέβησαν, που μεγεθύνουν τον ρόλο της προσωπικότητας σε βάρος των υλικών όρων, των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών και της εξέλιξης της πάλης των τάξεων.

Από την άλλη οι κομμουνιστές δεν έχουν κανένα πραγματικό λόγο να φοβούνται την ιστορία, να παίζουν κρυφτούλι με τα ιστορικά -κοινωνικά και πολιτικά- γεγονότα, να αποφεύγουν να αγγίξουν ζητήματα, περιοχές και περιόδους ιστορικές, να μιλάνε για τα λάθη, τις αδυναμίες, τις υποχωρήσεις, τις ήττες και τα προβλήματα. Η αστική τάξη και ειδικά τα τελευταία χρόνια έχει ενισχύσει το ιδεολογικό οπλοστάσιο της με τα αποτελέσματα της πισωδρόμησης και προσωρινής ήττας του κομμουνιστικού κινήματος και της σοσιαλιστικής πρώτης απόπειρας. Χρησιμοποιεί για να παραλύσει τις μάζες αυτά τα αποτελέσματα και προσπαθεί να τις πείσει πως ο καπιταλισμός είναι το μοναδικό και αιώνιο κοινωνικό σύστημα. Ένας νέος κύκλος αναμέτρησης με τον καπιταλισμό δεν μπορεί παρά να συμπεριλαμβάνει και την αποτίμηση του προηγούμενου κύκλου, την αποκατάσταση αλλά και την κρίση πραγμάτων, εγχειρημάτων, κινημάτων, πολιτικών και ανθρώπων. Δεν είναι σύμμαχός μας μόνο το μέλλον αλλά και η ιστορία με την προϋπόθεση να την δούμε θαρρετά και την αντιμετωπίσουμε στα ίσια.

Για τον Άρη έχουν γραφτεί πολλά και θα συνεχίσουν να γράφονται. Στο πρόσωπό του συγκεντρώνονται ορισμένες σημαντικές προϋποθέσεις για να γίνεται κατ’ αρχήν κατανοητό το ενδιαφέρον, η προσοχή, η ιδιαίτερη ενασχόληση και η συλλογική συγκίνηση. Δεν είναι μοναδική περίπτωση στην ιστορία, και ειδικά γι' αυτούς που φεύγουν νωρίς και με τέτοιο τρόπο. Δεν σκοπεύουμε να σας παρουσιάσουμε την διαδρομή και την δράση του γιατί αρκετά είναι ήδη πολύ γνωστά και χιλιογραμμένα. Αυτό που θέλουμε να υπογραμμίσουμε είναι πως όπως και χιλιάδες άλλοι ο Άρης εντασσόμενος μέσα στο πιο ελπιδοφόρο νεοελληνικό κίνημα -το εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα του '30, τμήμα της μεγάλης κομμουνιστικής στρατιάς που αναπτύχθηκε μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, και στον Μεγάλο Αγώνα του '40 με πρωταγωνιστή το ΚΚΕ- αναδείχθηκε σε πρωτοπόρο αγωνιστή, μεταμορφώθηκε, έκανε τις δικές του προσωπικές υπερβάσεις, εμπνεύστηκε, και μπόρεσε να αναπτύξει τις ιδιαίτερες και σημαντικές αναμφίβολα δυνατότητές του.

Ο δηλωσίας της Κέρκυρας, ο απόβλητος και απομονωμένος από τους συντρόφους και το Κόμμα σε μια από τις πιο κρίσιμες και διόλου εύκολες ιστορικές στιγμές που τίποτε δεν ήταν αυτονόητο, κατορθώνει να σταθεί όρθιος και να μπει από τους πρώτους στην δύσκολες πρώτες προσπάθειες κομματικής ανασυγκρότησης. Δημιουργεί και παραδίνει σε σωστά χέρια τον πρώτο εκδοτικό μηχανισμό στην κατοχική Αθήνα, δίνει σημαντικές πληροφορίες για την δράση και το ρόλο της λεγόμενης Προσωρινής Διοίκησης, κατασκεύασμα του Μανιαδάκη και μπαίνει αμέσως κάτω από τις οδηγίες της νέας ηγεσίας που σταδιακά από το καλοκαίρι του '41 ανασυγκροτείται συσπειρώνοντας αυτούς που βγαίνουν από τις φυλακές και τα στρατόπεδα. Το φθινόπωρο στέλνεται στην Ρούμελη με κομματική εντολή για αναγνωριστική αποστολή και τον Δεκέμβρη ανεβαίνει οριστικά στο βουνό με σκοπό την οργάνωση των πρώτων ανταρτο-ομάδων. Και επειδή κατά καιρούς έχουν λεχθεί διάφορα για το διαρκές κυνηγητό για την «δήλωση» και την κομματική κατακραυγή, για την περίοδο αυτή οφείλουμε να αναγνωρίσουμε πως η κομματική ηγεσία κάνει μια αξιοσημείωτη θετική και διόλου δογματική υπέρβαση. Αυτό για κείνους που μετέπειτα έριξαν με απαράδεκτες γενικεύσεις αναθέματα προς κάθε κατεύθυνση, απαξίωσαν τις σημαντικές θετικές πλευρές των πρωτοβουλιών που πάρθηκαν ή προσπάθησαν να τις μειώσουν με απλοϊκές και ανιστόρητες απόψεις του στυλ πως απλά θέλανε να διώξουν τον Άρη από την Αθήνα ή πώς απλά ήταν μόνο μια αναγκαστική επιλογή.

Έχει ειπωθεί και γραφτεί κατά κόρον πως σε αυτήν την πρώτη φάση που εκτείνεται ως την Άνοιξη του '43 (άλλοι την προεκτείνουν ως τις αρχές του καλοκαιριού) ο Άρης δεν βοηθήθηκε όσο θάπρεπε, δεν στάλθηκαν οι απαιτούμενες κομματικές δυνάμεις, κλπ. Εδώ υπάρχουν και αλήθειες και ψέματα και κατασκευές εκ των υστέρων για να προσαρμοστεί η ιστορία στα μέτρα διάφορων απόψεων, επιλογών και χειρισμών. Πράγματι στην πρώτη αυτή φάση ρίχνεται βάρος στην κομματική ανασυγκρότηση, στην δημιουργία όρων για την ανάπτυξη των αγώνων στην Αθήνα και στα υπόλοιπα αστικά κέντρα, την αντιμετώπιση της πείνας, την πρώτη μαζική αφύπνιση, την δημιουργία αντιστασιακών οργανώσεων. Αυτό ήταν κάτι παραπάνω από αναγκαίο και σημαντική προϋπόθεση και για το στέριωμα και του αντάρτικου. Το ότι υπήρξαν αντιπαραθέσεις για τον προσανατολισμό, τους σκοπούς, τους ρυθμούς ανάπτυξης και αυτό είναι αλήθεια αλλά σε αυτό δεν ήταν μόνο ο Άρης που διαφωνούσε αλλά και άλλοι στην νέο-ιδρυμένη ΚΕ του ΕΛΑΣ. Καθυστερήσεις -όπως λόγου χάρη η μαζική αποστολή αξιωματικών- και αναβολές υπήρξαν που δεν καθόρισαν την βασική φορά των πραγμάτων σε αυτήν την πρώτη περίοδο. Η ραγδαία ανάπτυξη του αντάρτικου στρατού και η πορεία του πολέμου δίνουν τις απαντήσεις στα διάφορα διλήμματα. Απαντήσεις φυσικά μερικές, αποσπασματικές και ανολοκλήρωτες. Τα ζητήματα θα επανέλθουν στην επόμενη φάση και μπροστά στην προοπτική αντιμετώπισης του μετα-κατοχικού καθεστώτος. Σε αυτήν την δύσκολη πρώτη φάση, λοιπόν, ήταν περίπου αναμενόμενο να υπάρξουν τριβές. Το εγχείρημα ήταν πρωτόγνωρο, προηγούμενη πείρα δεν υπήρχε, οι ανάγκες του αντάρτικου είχαν τους δικούς τους ιδιαίτερους νόμους και απαιτήσεις, φόβοι για εκτροχιασμούς και χάσιμο του ελέγχου δεν ήταν -όπως εκ των υστέρων λέγεται- εντελώς αδικαιολόγητοι . Το «κατσαπλιάδικο» σαν κατηγορία για τον Αρη επανέρχεται. Βοήθησαν σε αυτό ορισμένες ενέργειες, ο εξαρχής φόβος και το παρελθόν. Υπερβολικές οι κατηγορίες. Σίγουρα. Εντελώς αβάσιμες όχι. Το ζήτημα είναι πόσο βοηθήθηκε ο Άρης να ξεπεράσει αδυναμίες και λάθη της πρώτης φάσης ή αντιμετωπίστηκε με το κλίμα του μονίμως ύποπτου. Ως προς το τελευταίο η αντίληψη στο ηγετικό δυναμικό -ανεξάρτητα από διαβαθμίσεις- ήταν αρκετά διαδεδομένη και είναι λάθος να χρεώνεται μόνο σε ορισμένους. Άλλο εάν άλλοι άλλαξαν γνώμη στην πορεία και άλλοι για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα το κράτησαν μέχρι τέλους και στην ουσία θεωρούσαν πως η ανάδειξη του Άρη ήταν εξαρχής λάθος.

Ο Άρης δεν ανέβηκε στην Ρούμελη για να τεθεί επικεφαλής ενός αντάρτικου στρατού φτιαγμένου. Ανέβηκε για να στήσει τις πρώτες οργανωμένες ανταρτοομάδες, με στρατολογίες νεαρών -κύρια-χωρικών, ορισμένων κυνηγημένων από τις δυνάμεις κατοχής και ελάχιστων κομματικών μελών που στάλθηκαν από το κέντρο στην αρχή. Όλοι τους -πέρα από ορισμένους «κλαρίτες»- αδοκίμαστοι σε αυτήν την δύσκολη και καινούρια ζωή, έπρεπε να μάθουν τα βασικά σε ελάχιστο χρόνο. Όλοι τους έπρεπε να μάθουν να ζούνε οργανωμένα και πειθαρχημένα, να σέβονται τον λαό και τις περιουσίες του, να δείχνουν αυτοσυγκράτηση αλλά και αποφασιστικότητα, να γίνουν παραδείγματα για την μάζα κλπ. Οι δυσκολίες, οι δισταγμοί, οι δυστροπίες, οι προσωπικές συνήθειες, αποτελούσαν σοβαρό εμπόδιο, δημιουργούσαν προβλήματα που έπρεπε να αντιμετωπιστούν με αποφασιστικότητα, με σκληράδα μερικές φορές και με την ισχυρή δύναμη του παραδείγματος. Έπρεπε να γίνουν οι πρώτες αντάρτικες ένοπλες ενέργειες που να συγκλονίσουν και να συνεγείρουν τον πληθυσμό αλλά και να βαπτίσουν στην μάχη τους νεαρούς αντάρτες. Επρεπε να σπάσει ο φόβος, η ηττοπάθεια, η μεμψιμοιρία. Όλα αυτά δεν ήταν -ειδικά το '42- καθόλου εύκολη υπόθεση. Όλοι παραδέχονται πως ο Άρης τα κατάφερε περίφημα σε αυτήν την προσπάθεια, χωρίς να αποφύγει -όπως είναι φυσικό-υπερβολές και λάθη. Λάθη και υπερβολές δεν γίνονται μόνο στα κοιμητήρια.

Κατηγορήθηκε ο Άρης για τάσεις βοναπαρτισμού αυτονόμησης και υπονόμευσης της κομματικής λειτουργίας. Έχουμε εντελώς διαφορετική γνώμη για την ουσιαστική σχέση-αντίθεση που αναπτύχθηκε. Αν κάποιος θέλει να μείνει στην επιφάνεια και να πιαστεί από ορισμένα γεγονότα μπορεί να βγάλει ότι συμπέρασμα θέλει. Το ζήτημα είναι όμως να δούμε την βαθύτερη και ουσιαστικότερη πλευρά των σχέσεων. Το «δώστε με αυτόν τον μυταρά» που έκφραζε την απαίτηση για επιτελική στελέχωση του νέου στρατού και δεν αφορούσε μόνο τον Μακρίδη, η αποδοχή της αρχηγίας του Σαράφη, το τριαδικό Γενικό Στρατηγείο, η εκτέλεση όλων των κομματικών εντολών και αποφάσεων, η -σύμφωνα με τις διαταγές- αποστολή στην Πελοπόννησο και αργότερα στην Ηπειρο, η υπογραφή της εκεχειρίας, η διαταγή παράδοσης των όπλων, μια αλληλουχία αποδείξεων κομματικής συμμόρφωσης κάθε άλλο παρά συνιστούν βοναπαρτισμό. Δεν έγιναν όλα φυσικά χωρίς κόντρες, συγκρούσεις, άλλωστε είναι γνωστό πως ο Άρης (και όχι μόνο) διαφωνούσε με πολλές επιλογές που έγιναν. Μέχρι εκεί όμως. Ακόμα και στην σύσκεψη της Λαμίας δεν αποτόλμησε να περάσει τα όρια. Τα όρια τα πέρασε πολύ αργά, εντελώς προσωπικά και ιδιόρρυθμα, ήταν από την ανάποδη στην ουσία η ίδια στάση που κράτησε και κατά την διάρκεια του Αγώνα.

Αρκετοί δικαιολογούν αυτήν την αντιφατική σχέση σύγκρουσης/υποταγής με βάση την ομηρία της δήλωσης της Κέρκυρας, τις προσωπικές ιδιοτυπίες και την κομματικότητα. Έπαιξαν ρόλο και αυτά, χρησιμοποιήθηκαν, έγιναν αντικείμενα πιέσεων και εκβιασμών, επηρέασαν. Δεν ήταν όμως η μοναδική αιτία. Ο Άρης ξεχώρισε για την αποφασιστικότητα και την μεγάλη συμβολή του στην συγκρότηση και ανάπτυξη του ΕΛΑΣ, την αντρειοσύνη του, την αδιαλλαξία του και την περηφάνια που ενέπνεε, τις ικανότητές του στον παρτιζάνικο πόλεμο, την αντίθεση του με τους Εγγλέζους, την διορατικότητά του. Ακόμα και οι πιο σφοδροί επικριτές του, αναγνωρίζουν τον σημαντικό ρόλο στην δημιουργία των πρώτων ανταρτοομάδων, και στην πρώτη φάση εξάπλωσης, παραδέχονται πως νιώσανε έκπληξη από την παρουσία του και τις απόψεις του στην σύσκεψη στην Αθήνα αρχές του '43, ομολογούν τον ρόλο που έπαιξε στην αλλαγή του κλίματος στην Πελοπόννησο κλπ. Ο Άρης δεν ήταν ο μόνος που είδε ορισμένα κρίσιμα πράγματα όμως το κύριο είναι πως αυτό δεν έφτανε. Χρειάζονταν -και όχι από έναν- η διατύπωση αλλά και η δυνατότητα επιβολής/ εφαρμογής/ εμπέδωσης μιας διαφορετικής πλατφόρμας που να συνένωνε το ηγετικό κομματικό δυναμικό, να αναιρούσε αντιφάσεις και λαθεμένους προσανατολισμούς, να άνοιγε τον δρόμο για το αποφασιστικό πάρσιμο της εξουσίας. Ένας τέτοιος ανα-προσανατολισμός δεν μπορούσε παρά να είναι αποτέλεσμα μιας συλλογικής διαδικασίας στο ηγετικό πυρήνα και με αυτόν μέσα. Δεν μπορούσε να γίνει για πολλούς λόγους ούτε με πραξικοπηματισμούς ούτε με προσωπικές πρωτοβουλίες. Το «εμείς δεν είμαστε σαν τα άλλα κόμματα, εμείς πειθαρχούσαμε στις εντολές του κόμματος» που υπογραμμίζει ο Πολύδωρος Δανιηλίδης κολλάει εδώ. Ένας τέτοιος ανα-προσανατολισμός αποδείχτηκε πως δεν μπορούσε να γίνει με τους όρους και τις προϋποθέσεις εκείνων των στιγμών. Τόσο ο Άρης (που εκτός των άλλων ήταν και έξω από τον κεντρικό πυρήνα) όσο και οι υπόλοιποι ούτε καν το διανοήθηκαν ουσιαστικά. Η ενδέκατη, μετα-Βαρκιζιανή ολομέλεια της ΚΕ, στην οποία υπήρξε σχεδόν ομόφωνη αποδοχή των πεπραγμένων είναι πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα της συλλογικής αναντιστοιχίας εκείνης της περιόδου.

Σε αυτήν την ολομέλεια αποφασίστηκε η καταδίκη και η διαγραφή του Αρη. Ανακοινώθηκε όμως μετά και κατά διαβολική σύμπτωση τις μέρες που ο Αρης με την μικρή ομάδα των μαυροσκούφηδων του «Μετώπου Εθνικής Ανεξαρτησίας» έδινε την τελευταία μάχη να αποφύγει το κυνηγητό. Είχαν προηγηθεί οι ανταλλαγές γραμμάτων με τον Σιάντο, η συνάντηση στα Πιτσωτά με τον Ζωγράφο απεσταλμένο της ΚΕ, το ταξίδι προς τα Ελληνοαλβανικά σύνορα και τέλος η κάθοδος και το τέλος στο Φαράγγι του Φάγγου. Στην Αθήνα ο τύπος και η προπαγάνδα των Εγγλέζων και του μετα-βαρκιζιανού καθεστώτος οργίαζε. Ηταν μια πολύ δύσκολη στιγμή για την άρτι-αφιχθείσα νέα ηγεσία του ΚΚΕ, που δεν μπορεί να δικαιολογήσει όμως, τον τρόπο και το ύφος αντιμετώπισης της περιπλοκής. Ο Άρης δεν ήταν μια από τις περιπτώσεις της σειράς και άξιζε μιας πιο προσεκτικής αντιμετώπισης. Εκ των υστέρων ειπώθηκαν διάφορα για τον κίνδυνο διάσπασης, την ενότητα, την πίεση που υπήρχε από το σύνολο σχεδόν της ΚΕ για δραστικές αποφάσεις, για τους κινδύνους πρόωρης ανατροπής της Βάρκιζας κλπ. Δεν μας ικανοποιούν οι εξηγήσεις που δόθηκαν. Πολύ περισσότερο που η ίδια αντιμετώπιση αναπαράχθηκε και στην συνδιάσκεψη του '50, τότε που ο Νίκος Ζαχαριάδης έκανε μια ευρεία επισκόπηση της Μεγάλης Δεκαετίας. Και καλά το '45! Αλλά το '50 τι πιέσεις και τι κίνδυνοι υπήρχαν για να ξαναμπεί ο Άρης στο ίδιο τσουβάλι με τον Πετσόπουλο, τους προβοκάτορες και το Αρχείο;

Με αφορμή τα 60χρονα της μάχης του Δεκέμβρη στην Αθήνα, πριν μερικούς μήνες στις εκδηλώσεις που οργάνωσε το κόμμα στην Θεσσαλονίκη και αλλού, επιδιώχθηκε να προσεγγιστούν οι αιτίες και οι λόγοι της ήττας. Με βασικό επίκεντρο το καίριο ζήτημα της εξουσίας στην μετακατοχική Ελλάδα, η τότε ηγεσία του κινήματος και του ΚΚΕ, απολυτοποίησε την σωστή κατά βάση εκτίμηση για τον κοινό συμμαχικό αντιφασιστικό αγώνα, δεν είδε έγκαιρα τις μεταβολές που γίνονταν με ραγδαίους ρυθμούς με την προοπτική της νίκης πάνω στον Αξονα αλλά και της απελευθέρωσης της χώρας, δεν κατανόησε σωστά το ενιαίο του Αγώνα, κινήθηκε ανάμεσα σε μια διαρκή υπερτίμηση / υποτίμηση του ρόλου του ξένου (αγγλικού) παράγοντα, έβλεπε τον ΕΛΑΣ σαν συμπληρωματικό και όχι σαν καθοριστικό παράγοντα λύσης του εσωτερικού προβλήματος. Κρίσιμο σημείο η λαθεμένη θεώρηση των δυνατοτήτων για ρήξη με τον ιμπεριαλισμό, η έλλειψη πίστης στις δυνατότητες του κινήματος, τα ιστορικά αποτυπώματα και πάνω στο ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα της αδύναμης θέσης της Ελλάδας, τα κατάλοιπα του ραγιαδισμού και της θεωρίας της «ψωροκώσταινας», και όλα όσα αναπαρήγαγαν την άποψη πως είναι αδύνατη η σύγκρουση με την τότε κοσμοκράτειρα.

Στο ζήτημα αυτό ο Άρης -αλλά όχι μόνο αυτός- είχαν μια πιο ξεκάθαρη ματιά. Ανεξάρτητα από τις υπόλοιπες ανεπάρκειές τους, εκπροσώπησαν αυθεντικά το ισχυρό -έτσι και αλλιώς- μέσα στον λαό μας ρεύμα της ανεξαρτησίας, της ρήξης με την ξενική εξάρτηση θεωρώντας και σωστά πως αποτελεί τον κρίσιμο κρίκο για την λύση και του εσωτερικού προβλήματος. Δεν συγκέντρωσαν τυχαία το μίσος και την υπονόμευση από τον Αγγλικό παράγοντα, ο οποίος από την αρχή του Αγώνα μηχανορραφούσε, σχεδίαζε και προετοίμαζε την μετα-κατοχική επιβολή.

*****************************

Ο πρόωρος χαμός και ο τρόπος και η στιγμή που έγινε και το κυριότερο το γεγονός πως αυτός συνδέθηκε με την ήττα, την διάψευση των προσδοκιών του λαού μας, την πτώση του μεγαλύτερου αναγεννητικού και ελπιδοφόρου κινήματος του 20ου αιώνα, δημιούργησε ευνοϊκό έδαφος για την δημιουργία του μύθου. Καλώς ή κακώς σε αυτήν την κοινωνική-ιστορική φάση της ανθρώπινης προϊστορίας οι λαοί προσβλέπουν σε ηγέτες, οδηγούς, πρωτοπόρους κλπ. Το κομμουνιστικό κίνημα που δεν απέφυγε και αυτό να υποκλιθεί σε τέτοιες αντιλήψεις, πρέπει να δίνει διαρκή μάχη με την αναπαραγωγή τους, να προσπαθεί να τις περιορίσει στην σκέψη των λαϊκών μαζών. Ταυτόχρονα μπορεί να κατανοεί το γιατί γίνεται αυτό και να επιδιώκει να το εκλογικεύσει και να το εντάξει στην ιστορική-κοινωνική ανάλυση.

Στη περίπτωση του Άρη έπαιξαν κι άλλα πράγματα ρόλο. Η κρίση στο κομμουνιστικό κίνημα μετά την ήττα του ΔΣΕ και την αναγκαστική προσφυγιά, οι διασπάσεις και η κυριάρχηση του ρεβιζιονισμού, οι νέες διασπάσεις κλπ -πέρα από άλλα- βοήθησαν στο να γίνει ο Άρης αντικείμενο των διαμαχών, να χρησιμοποιηθεί και -όπως συνήθως γίνεται- να κακοποιηθεί. Να κοπεί και να ραφτεί στα μέτρα των αντιμαχόμενων, να γίνει σημαία για να κτυπηθεί η αντίπαλη πλευρά. Το μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα στάθηκε με προσοχή απέναντι στο ζήτημα, προσπάθησε να τοποθετηθεί πολιτικά, να δει διάφορες πλευρές, να αποφύγει «αγιοποιήσεις» και «αναθέματα». Σε αντίθεση οι άλλες πλευρές -έχοντας και τις μεγαλύτερες χρεώσεις- κράτησαν μια απαράδεκτη τάση ίσαμε τώρα. Η ανανεωτική λεγόμενη πτέρυγα του ρεβιζιονισμού προσπάθησε να σηκώσει την σημαία του Άρη, στην ουσία να την οικειοποιηθεί λαθραία, για να κτυπήσει το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα, το ΚΚΕ, τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, τον λεγόμενο σταλινισμό κλπ. Σήκωσε τον Άρη για να κτυπήσει τον Άρη και να δικαιολογήσει προσαρμογές, υποταγές και συμβιβασμούς. Η άλλη πτέρυγα -προφασιζόμενη την υπεράσπιση του κόμματος- συνέχισε το θάψιμο που στην ουσία ήταν και είναι θάψιμο της ανοικτής και θαρραλέας, από την σκοπιά της υπεράσπισης-αναγέννησης του κομμουνιστικού κινήματος, συζήτησης και αποτίμησης του παρελθόντος. Έθαψε τον Άρη και αυτό ίσως είναι το λιγότερο. Στην ουσία έθαψε χρόνια τώρα, την επαναστατική εξέταση του Μεγάλου Αγώνα, των ουσιαστικών διδαγμάτων που βγήκαν και από αυτόν και από την ήττα. Γιατί -εκτός των άλλων- ρεβιζιονισμός σημαίνει και θεωρητικό στέγνωμα και φόβος για την ιστορία και υπόκλιση σε διαφόρων ειδών δεσμεύσεις.

Και οι δύο πτέρυγες όμως κινήθηκαν από κοινού τα χρόνια του πρώιμου Πασοκισμού στα '80, και συνήργησαν στην προσπάθεια της αστικής τάξης και των ιστορικών και ιδεολογικών υπαλλήλων της, να κάνουν τον Άρη και τον Γοργοπόταμο «εθνική σημαία», να λαφυραγωγήσουν διαμέσου της εθνικοποίησης τον Μεγάλο Αγώνα, να τον κόψουν και να τον ράψουν στο επίσημο, αταξικό και ανιστόρητο κοστούμι της Εθνικής Αντίστασης.

*************************************
Κακόπαθε λοιπόν ο Άρης αλλά όχι μόνο αυτός. Κακόπαθε ποικιλοτρόπως και η ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος και η εποποιία του Αγώνα της Μεγάλης Δεκαετίας. Μένει στις καινούριες βάρδιες των κομμουνιστών στην χώρα μας να συνθέσουν, να αποτιμήσουν και να βγάλουν τα αναγκαία διδάγματα, από την ηρωική ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος του προηγούμενου αιώνα. Σε αυτήν την εκ νέου προσπάθεια αποκατάστασης/ υπεράσπισης και διδαχής ο Θανάσης Κλάρας σαν Άρης Βελουχιώτης πρέπει να πάρει τη θέση που του αξίζει. Σαν ένα από τα ισχυρά σύμβολα ενός διαρκούς και αδιάλλακτου αγώνα για την κοινωνική και εθνική απελευθέρωση του λαού μας. Ο τελευταίος με το αισθητήριό του εκεί έχει κατατάξει τον Άρη από καιρό. Το «ήρωες με δώδεκα ζωές» που αναφέρεται στο γνωστό αντάρτικο τραγούδι στις περιπτώσεις σαν και αυτή του Άρη δεν είναι υπερβολή. Ο Θανάσης Κλάρας γεννήθηκε στην αυγή του περασμένου αιώνα. Στην αυγή του 21ου παραμένει ολοζώντανος, επίκαιρος και επικίνδυνος για τους διώκτες και δολοφόνους του.

Την ομιλία την βρήκαμε και την αντιγράψαμε από το ιστολόγιο: http://istoriakk.blogspot.com/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Συνέντευξη με το γκρουπ Γιορούμ: Τα τραγούδια μας δεν θα σωπάσουν!

0
Από τις συλλήψεις βασικών στελεχών του Group το 2016
Στις αρχές αυτού του μήνα η νεολαία και ο λαός της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης είχαν την χαρά να συμμετέχουν στις συναυλίες του Γκρουπ Γιορούμ, να ακούσουν την μουσική που σημάδεψε τον λαό της Τουρκίας και όχι μόνο, τα τελευταία 33 χρόνια. Μουσική και μουσικοί που αντιμετώπισαν την καταστολή του τουρκικού κράτους, με απαγορεύσεις, διώξεις, φυλακίσεις και επικηρύξεις. Την μουσική που συνοδεύει και ενθαρρύνει τους απεργούς στα εργοστάσια που διεκδικούν καλύτερες συνθήκες, τη νεολαία στους αγώνες για δικαιώματα και ελευθερίες, τους απολυμένους στους αγώνες για επιστροφή στις δουλειές τους, τις οικογένειες τω φυλακισμένων και των εξαφανισμένων, τους λαούς που αντιστέκονται στον φασισμό και στον ιμπεριαλισμό. Οι μουσικοί του γκρουπ τίμησαν με την μουσική τους τον 17χρονο Ερντάλ Ερέν που εκτελέστηκε το 1980 από την χούντα του Εβρέν και τον Μπερκίν Ελβάν που δολοφονήθηκε από το φασιστικό κράτος και τις δυνάμεις καταστολής στις κινητοποιήσεις στο Γκεζί. Η “Προλεταριακή Σημαία” “συναντήθηκε και συζήτησε με τους μουσικούς του Γκρουπ Γιορούμ που μετέφεραν στην Ελλάδα την μουσική τους στην σειρά εκδηλώσεων που διοργανώνουν στην καμπάνια «Λευτεριά στο Γκρουπ Γιορούμ».

Π.Σ: Καλώς ήρθατε στην χώρα μας, είμαστε τυχεροί που ακούσαμε τα τραγούδια σας με την φυσική σας παρουσία. Θέλουμε να μας πείτε πότε και πως ξεκίνησε το Γκρουπ Γιορούμ, λίγα λόγια για την ιστορία του και την μουσική διαδρομή του.

Το Γκρουπ Γιορούμ ξεκίνησε το 1985. Παρόλο που είχαν περάσει 5 χρόνια από το στρατιωτικό πραξικόπημα του Σεπτέμβρη του 1980, ο λαός που αντιστάθηκε και κινητοποιήθηκε δεν είχε ορθοποδήσει. Χρειαζόταν μια σπίθα για να ξεσηκωθεί. Είχαν φυλακιστεί από τον στρατό χιλιάδες αγωνιστές . Τότε εμφανίστηκε το Γκρουπ Γιορούμ που το δημιούργησαν τέσσερις φοιτητές από το πανεπιστήμιο του Μαρμαρά, που σε πολύ μικρό διάστημα απέκτησε τεράστια δύναμη.

Από την αρχή υπηρέτησε την πολιτικοποιημένη – στρατευμένη τέχνη. Μέχρι τώρα κυκλοφόρησαν 24 άλμπουμ. Ζούμε σε μια ταξική κοινωνία και δημιουργούμε μουσική για την καταπιεσμένη τάξη. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η μουσική και τα τραγούδια μας είναι η φωνή των καταπιεσμένων, είναι η έκφραση της εσωτερικής οργής του λαού, είμαστε οι μουσικοί του προλεταριάτου.

Η μουσική μας ανανεώνεται, είμαστε ανοιχτοί στα μουσικά ρεύματα, δεν είμαστε κολλημένοι σε ένα στυλ. Στη μουσική μας εκφράζονται όλες οι γλώσσες που μιλιούνται στην Ανατολία (ποντιακά, ζαζάτζα, κούρδικα, αραβικά, τσερκέζικα κλπ). Ενσωματώνει στοιχεία από την παραδοσιακή μουσική της Ανατολίας και τις εξελίξεις στην μουσική σε όλο τον κόσμο. Τραγουδάμε για την αντίσταση, την επανάσταση, ένα μέλλον γεμάτο ελπίδα. Η μουσική μας είναι ταξικά προσανατολισμένη και εκφράζει τους λαούς, τον δικό μας λαό , τους Παλαιστίνιους, τους Σύριους. Η επιθυμία μας είναι να εκφράζει όλους τους λαούς, ανεξάρτητα από την γλώσσα, την θρησκεία, την φυλή και το χρώμα.

Π.Σ: Τον Νοέμβρη του 2016 το Γκρουπ Γιορούμ δέχθηκε επίθεση και πολλά μέλη φυλακίστηκαν. Ποια είναι η εξέλιξη της περιπέτειάς τους;

Τον Νοέμβρη του 2016 χτύπησαν νύχτα στην λέσχη όταν ήταν μέσα οι σύντροφοι μας που έβλεπαν τις τελευταίες λεπτομέρειες για το άλμπουμ που θα κυκλοφορούσαμε. Τους χτύπησαν βάναυσα, τους έδεσαν και τους άφησαν χτυπημένους, με χειροπέδες στο πάτωμα για ώρες. Τα βασανιστήρια συνεχίστηκαν και στο νοσοκομείο. Πολλοί σύντροφοί μας προσήχθησαν, 10 προφυλακίστηκαν και 6 καταζητούνται με το ποσό των 300.000 τουρκικών λιρών. Αμέσως μετά κυκλοφορήσαμε το άλμπουμ « Ille kavga” που σημαίνει «Έτσι και αλλιώς αγώνας». Οι επιθέσεις συνεχίζονται, οι λέσχες μας τους τελευταίους 11 μήνες δέχτηκαν τέσσερις επιθέσεις. Τα δικαστήρια γίνονται αλλά στις συνθήκες της τουρκικής δικαιοσύνης. Την τελευταία φορά τους μετέφεραν στο δικαστήριο αλλά δεν τους έβγαλαν από τον χώρο κράτησης στο ακροατήριο και θεωρήθηκαν απόντες. Όταν τελείωσε η δίκη οι αστυνομικοί είπαν ότι ξέχασαν να τους προσάγουν. Να επισημάνουμε ότι επικήρυξη καλλιτεχνών τελευταία φορά έγινε από τον Χίτλερ και παρόμοιά της βιώνουμε αυτή τη στιγμή στην Τουρκία.

Ο λαός μας υπερασπίστηκε το Γκρουπ Γιορούμ λέγοντας «το Γκρουπ Γιορούμ είναι το σπίτι μας». Κάθε μέρα μετά την επικήρυξη των συντρόφων ανέβαιναν σελίδες στο διαδίκτυο με το σύνθημα «είμαστε και εμείς τρομοκράτες». Οργανώσαμε πολιτική καμπάνια λέγοντας «στις λίστες τους απαντάμε με τα τραγούδια». Παρά τις επιθέσεις δεν μας σώπασαν. Τώρα προσπαθούν με τις σχέσεις που έχει το τουρκικό κράτος με τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό να δημιουργήσουν προβλήματα και στις συναυλίες μας στην Ευρώπη.

Όταν γεμίσαμε τα στάδια στην Τουρκία με εκατομμύρια λαού να τραγουδούν την μουσική μας άρχισαν οι απαγορεύσεις. Τώρα που γεμίζουν στάδια στην Ευρώπη άρχισαν και εκεί οι απαγορεύσεις. Όμως όσους και να φυλακίσουν, όση καταστολή και αν χρησιμοποιήσουν το Γκρουπ Γιορούμ δεν τελειώνει. Από την αρχή στην φιλοσοφία του γκρουπ, υπήρχε η αρχή της συνέχειας της τέχνης, όπως ακριβώς είναι η συνέχεια της πάλης και πάντα εκπαιδεύονται νέοι μουσικοί και δημιουργούν Γκρουπ Γιορούμ για να φτάσουν τα τραγούδια μας παντού. Μας φοβούνται γιατί ενώνουμε τον λαό, είμαστε μαζί του στους αγώνες, τον ενισχύουμε με την μουσική, η ύπαρξή μας και η συνέχειά μας νοιώθουν ότι είναι η καταστροφή τους.

ΠΣ: Σήμερα στην Τουρκία σε τι συνθήκες δίνει συναυλίες το Γκρουπ Γιορούμ; Μπορεί να κάνει συναυλίες;

Μετά τις απαγορεύσεις δώσαμε συναυλίες, πάνω σε καρότσες φορτηγών κινούμενοι μέσα στα δρομάκια στις γειτονιές και από πίσω μας η αστυνομία. Δώσαμε συναυλίες στις ταράτσες σπιτιών, στις σκεπές και πνιγμένοι από τα χημικά και τα δακρυγόνα. Στις 29 Απρίλη δώσαμε συναυλία διαδικτυακή και την 1η του Ιούλη θα ξαναμαζευτούμε να τραγουδήσουμε πάλι. Οι φυλακισμένοι σύντροφοί μας έδωσαν συναυλίες στις φυλακές με τους άλλους επαναστάτες κρατούμενους. Από τον Νοέμβρη του 2017 δώσαμε 14 συναυλίες στην Ευρώπη με το σύνθημα «Λευτεριά στο Γκρουπ Γιορούμ, τα τραγούδια δεν θα σωπάσουν!». Σ’ αυτό το πλαίσιο ήταν και οι συναυλίες μας στην Ελλάδα. Στη συνέχεια πηγαίνουμε στην Σόφια, από εκεί στην Συρία για τρεις συναυλίες, στην Κορέα και τελειώνουμε την καμπάνια με τρις συναυλίες στην Γαλλία.

Και σ’ αυτές τις συναυλίες αντιμετωπίσαμε την αστυνομική τρομοκρατία στην Γερμανία στο φεστιβάλ του MLPD, που γίνεται κάθε χρόνο σε συνδιοργάνωση με άλλες οργανώσεις. Όταν φτάσαμε στον χώρο του φεστιβάλ εμποδιστήκαμε από την μυστική αστυνομία (πάνω από 200 αστυνομικοί με πολιτικά) στην πλατεία μπροστά από τον χώρο. Η απαίτηση της αστυνομίας ήταν να μη συμμετέχει το Γκρουπ Γιορούμ στο φεστιβάλ, με την απειλή ότι αν συμμετέχει θα απαγορευτεί το φεστιβάλ. Η επιμονή του κόσμου και η σταθερή θέση των διοργανωτών κατάφεραν να πραγματοποιηθεί το φεστιβάλ με την παρουσία μας. Σ’ αυτή τη συναυλία βγήκε μαζί μας στη σκηνή και η αγωνίστρια Μπανού Μπουγιούκαβτζι που δικάζεται πάνω από δυο χρόνια στο Μόναχο στην γνωστή δίκη του TKP/ML.

Οι σχέσεις του Γερμανικού ιμπεριαλισμού με το τουρκικό κράτος εντείνουν την επίθεση στους πολιτικούς κρατούμενους και βλέπουμε συλλήψεις αγωνιστών κατ’ εντολή της Τουρκίας, να σέρνονται πολιτικοί πρόσφυγες στα δικαστήρια με την απαίτηση έκδοσης στην Τουρκία.

ΠΣ: Τι μήνυμα θέλετε να στείλετε στον Ελληνικό λαό;

Εμείς μάθαμε από την δυναμική αντίσταση του Ελληνικού λαού και αυτή η γνώση συνέβαλλε στην ενίσχυση του δικού μας αγώνα. Σήμερα που στην εξουσία βρίσκεται ένα κόμμα που αυτοαποκαλείται σοσιαλιστικό ενώ δεν είναι, εμείς που περπατήσαμε στους δρόμους και τα στενά της πόλης καταλάβαμε πόσο βαθιά είναι η κρίση στη χώρα. Είδαμε την πλατιά εξάπλωση των ναρκωτικών, της πορνείας, είδαμε την φτώχεια και την ανέχεια και τις κλειστές επιχειρήσεις.

Για αυτό λέμε ότι η μόνη σωτηρία για τον Ελληνικό λαό όπως και τον δικό μας βρίσκεται στην επανάσταση και τον σοσιαλισμό και αυτός ο δρόμος όπως έχει αποδειχθεί ιστορικά δεν περνάει μέσα από την βουλή. Ο Ελληνικός και ο Τουρκικός λαός είναι αδέλφια και εμείς θέλουμε να ενισχύσουμε αυτή την αλληλεγγύη. 

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μήνυμα Valtonyc στον Pablo Hasel

0
Ο διωκόμενος Μαροκινός ράπερ Josep Miquel Arenas, γνωστός και σαν Valtonyc, έδειξε την αλληλεγγύη του στον Pablo Hasel και του έγραψε μέσω twitter πως από εκεί που είναι ελπίζει πως θα τον ακούσουν και θα παλέψουν για να σταματήσουν την φυλάκιση του. Αυτό με αφορμή ένα άρθρο του Hasel που εξηγεί τους λόγους που δεν αυτοεξορίζεται.

"Ισπανία, η χώρα που ο βασανιστής "Billy the kid" (σ.μ. εγκληματίας στην άγρια δύση) παίρνει μισθό για όλη την ζωή του για τις δουλειές που προσφέρει και οι ράπερς πρέπει να πάμε στην εξορία η να προετοιμαστούμε ψυχολογικά για να πάμε φυλακή. Καλή δύναμη και πολύ σεβασμό στον Pablo Hasel".

O Valtonyc έχει φύγει από την Ισπανία στα τέλη του Μάη για να γλυτώσει την φυλακή. Η δικηγόρος του θέλει να αποφύγει την επανείσοδο του στην Ισπανία μέσω προσφυγής ενώπιον του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Στρασβούργου όπου ακόμα δεν είναι ξεκάθαρο αν το δικαστήριο δεχτεί την αίτηση του ώστε να του χορηγηθεί άσυλο. Ο Valtonyc καταδικάστηκε σε 3,5 χρόνια για "προσβολή του στέμματος" και επειδή "υποστήριζε την τρομοκρατία".

Και μαζί με αυτήν την καταδίκη έχουμε και μία πραγματικότητα που ουρλιάζει. Παγκόσμια η φασιστικοποίηση της δημόσιας και πολιτικής ζωής, η καταστολή και οι συλλήψεις σε αγωνιστές κλιμακώνονται. Η επίθεση γίνεται στοχευμένα ενάντια στους λαούς και την εργατική τάξη, γιατί φοβούνται πως όταν πιστέψουν και βασιστούν ξανά στις δικές τους δυνάμεις, όταν συγκροτηθούν οργανωτικά, πολιτικά και ιδεολογικά, τότε θα αμφισβητήσουν ξανά το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα και θα συγκρουστούν μαζί του. Το πρόσφατο παράδειγμα στην χώρα μας με την φυλάκιση του Τούρκου αγωνιστή Τουργκούτ Καγιά που παλεύει στις φυλακές για να μην τον απελάσουν στο φασιστικό κράτος της Τουρκίας ενώ παράλληλα, μεθοδεύεται η επανεξέταση της υπόθεσης του Αλή Ερκάν Γκόγκογλου, για τον οποίο υπάρχει ήδη απόφαση μη έκδοσης, αυτά και πολλά άλλα παραδείγματα αγωνιστών και κομμουνιστών, πολιτικών κρατούμενων που κάτω από αντίξοες συνθήκες παλεύουν για την λευτεριά τους δείχνουν ακριβώς αυτόν τον φόβο. Αλλά δείχνουν και κάτι άλλο, πως το πείσμα των αγωνιστών αυτών και η πίστη τους στον αγώνα για μια άλλη κοινωνία χωρίς φτώχεια και εκμετάλλευση είναι πολύ πιο δυνατή από κάθε κρατικό μηχανισμό του ταξικού εχθρού και του αστικού κράτους.

https://stirixipablohasel.blogspot.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ! ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ!

0
Συμμαθητές, Συμμαθήτριες

Εν μέσω εξετάσεων των μαθητών ψηφίστηκε ένα νέο πολυνομοσχέδιο την Πέμπτη 14/6 στη Βουλή, το οποίο περιέχει και μέτρα που αφορούν εμάς τους μαθητές και τα σχολεία. Από τη συνεχή επίθεση της κυβέρνησης στα δικαιώματα του λαού και των εργαζομένων, η νεολαία και οι μαθητές δεν μπορούν να μείνουν απέξω.

Τ α μέτρα της κυβέρνησης, όπως επιβάλλονται από τους ιμπεριαλιστές και τους μηχανισμούς τους, δεν έχουν τελειωμό και άμεσος στόχος τους είναι ο φτωχός εργαζόμενος λαός. Στο στόχαστρο και των αλλαγών στην εκπαίδευση είναι τα παιδιά του λαού και της εργατικής τάξης. Όλο και περισσότερους ταξικούς φραγμούς για αυτά τα παιδιά στοχεύει να επιβάλλει η κυβέρνηση με τα νέα αυτά μέτρα.

Μέσα στα μέτρα που ψηφίστηκαν αναφέρεται ξεκάθαρα ότι το υπουργείο στο επόμενο διάστημα θα προχωρήσει σε "ανασυγκρότηση των δύο τελευταίων τάξεων του Λυκείου και αλλαγή του τρόπου εισαγωγής στα ΑΕΙ". Σίγουρα σε συνθήκες ασταμάτητης επίθεσης του συστήματος μια τέτοια αλλαγή δε θα είναι προς όφελος των μαθητών. Σκοπός τους είναι να μετατρέψουν το Λύκειο σε εξεταστικό κάτεργο, ώστε λίγοι να μπορούν να προχωρήσουν τις σπουδές τους. Μιλούν ακόμα και για νέες μεθόδους αξιολόγησης των μαθητών με “δημιουργικές και συνθετικές εργασίες”. Όλα αυτά σίγουρα θα κάνουν ήδη το σχολείο πιο εντατικό και τους ρυθμούς πιο ασφυχτικούς για εμάς τους μαθητές.

Το μόνο σίγουρο είναι πως ό,τι και αν εφαρμοστεί για την εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση θα είναι ένα ακόμα ταξικό μέτρο που θα κάνει ακόμα πιο δύσκολη τη συνέχιση των σπουδών μας. Ήδη οι απαιτήσεις από το σύστημα για μείωση των εισακτέων βγαίνουν προς τα έξω πολύ έντονα το τελευταίο διάστημα, ενώ για άλλη μια φορά τα δύσκολα θέματα των πανελληνίων μαρτυρούν για το ποια είναι η κατεύθυνση τους.

Στο επίκεντρο των μέτρων του πολυνομοσχεδίου που αφορούν την εκπαίδευση ήταν και οι μαθητές των ΕΠΑΛ. Ακόμα πιο άνισες ευκαιρίες προβλέπονται για τα παιδιά των ΕΠΑΛ που θα ρίχνονται από το τέταρτο κιόλας έτος στην παιδική, μαύρη και απλήρωτη εργασία, στη μαθητεία. Για αυτά τα παιδιά κόβεται βίαια ο δρόμος προς στις σπουδές, καθώς ήδη με τα μέτρα του προηγούμενου διαστήματος οι εισακτέοι από τα ΕΠΑΛ έχουν μειωθεί. Τώρα στο νέο πολυνομοσχέδιο θεσπίζονται διετή προγράμματα μέσα στα πανεπιστήμια για μαθητές των ΕΠΑΛ όπου δε θα τους δίνεται πτυχίο αλλά μια πιστοποίηση σπουδών! Πρόκειται ξεκάθαρα για την προσπάθεια της κυβέρνησης να κομματιάσει το πτυχίο και να τσακίσει τα επαγγελματικά δικαιώματα που αυτό κατοχυρώνει. Θέλει άνισες ευκαιρίες για τα παιδιά του λαού και της εργατικής τάξης, για να αποτελούν αυτοί τα φθηνά εργατικά χέρια, χωρίς δικαιώματα που το σύστημα έχει ανάγκη!

Είναι επίσης φανερό πως όλα τα παραπάνω αντιλαϊκά μέτρα θα εφαρμοστούν με μέσο την αξιολόγηση, που σκοπό έχει την κατηγοριοποίηση σχολείων, μαθητών και εκπαιδευτικών. Η αξιολόγηση που θέλουν να εφαρμόσουν στα σχολεία δε θα είναι φυσικά για το καλό μας, θα είναι ο μοχλός για να περάσει όλη αυτή η επίθεση!

Με τα μέτρα που ψήφισαν είναι πλέον φανερό πως θέλουν να μας στερήσουν το δικαίωμα στις σπουδές, να κάνουν το σχολείο μας πιο ταξικό και τους ρυθμούς πιο ασφυχτικούς. Πρέπει οι μαθητές να υψώσουμε φωνές αντίστασης και αγώνα απέναντι σε αυτούς που αποφασίζουν για εμάς το χειρότερο μέλλον! Η νεολαία μόνο μέσα από το δρόμο της αντίστασης και του αγώνα θα σταματήσει αυτή την ατελείωτη επίθεση, θα διεκδικήσει το μέλλον που της στερούν! Πρέπει να οργανώσουμε την αντίσταση μας μέσα από τα μαθητικά μας όργανα, να μην περάσουν τα νέα μέτρα και οι νέοι ταξικοί φραγμοί στην εκπαίδευση!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

16 Ιουν 2018

Ωραία ιστορία κύριε Προφυλλίδη!

0
Ο τίτλος της ανάρτησης είναι από το κείμενο των Αγωνιστικών Κινήσεων στους Πολιτικούς Μηχανικούς του ΔΠΘ, με αφορμή την παρακάτω διαφάνεια.

Και ενώ διαβάζαμε για την Κυκλοφοριακή Τεχνική, ο Προφυλλίδης αποφάσισε να μας "διασκεδάσει" με μια διαφάνεια δώρο, που μόνο χιουμοριστική δεν ήταν. Η εν λόγω διαφάνεια περιέχει τα σήματα οδικής κυκλοφορίας, που συμπληρώνουν μια ιστορία με έναν τύπο που θέλει να "ρίξει" μια κοπέλα, περιγράφοντας με αισχρότητα και τη διαδικασία(!), καθώς και την κατρακύλα της ζωής του, μετά την απόκτηση παιδιού και γυναίκας.


Δεν σοκαριζόμαστε τόσο, εφόσον τα κοινωνικά πρότυπα που προωθούνται καθημερινά,  δείχνουν τη χυδαιότητα με την οποία θέλουν να αντιμετωπίζουμε τις κοινωνικές μας σχέσεις. Τέτοια πρότυπα παρουσιάζουν τον άντρα-κυνηγό που πρέπει να "ρίχνει" κοπέλες συστηματικά για να είναι κοινωνικά αποδεκτός, αντιμετωπίζοντας τη γυναίκα σαν "γκόμενα" (όπως γράφεται σε αυτό που κοινοποιήθηκε). Αντίστοιχα αναπαράγουν την αντίληψη ότι ο άντρας είναι ο μόνος που μπορεί να συνεισφέρει οικονομικά, επιβεβαιώνοντας το στερεότυπο που θέλει τη γυναίκα στο νοικοκυριό και στη φροντίδα των παιδιών, όπως δείχνει και το τέλος της ιστορίας.

Όλα αυτά δημιουργούν ένα πολύ συγκεκριμένο πλαίσιο για το ρόλο της γυναίκας στο σημερινό σύστημα, που δεν είναι αποκομμένος από την καταπίεση και την εκμετάλλευση που βιώνει αυτήν την στιγμή ο λαός και η νεολαία, αλλά είναι ακόμα πιο έντονη καθώς αντιμετωπίζει και την ανισότητα λόγω φύλου, που έθρεφαν και συνεχίζουν να θρέφουν τόσα χρόνια οι κυρίαρχοι. Μια ανισότητα που ξεκινά από τον χώρο της εργασίας, βλέποντας τη δυσκολία εύρεσης δουλειάς και τα ποσοστά ανεργίας που είναι πολύ μεγαλύτερα από αυτά των αντρών, τους ακόμα πιο μειωμένους μισθούς, τις απολύσεις λόγω εγκυμοσύνης ή γάμου κλπ. Το σύστημα θέλει τη γυναίκα ευέλικτη και να μην διεκδικεί τα δικαιώματά της. Αυτήν την κατάσταση θέλουν να αναπαράξουν οι κυρίαρχες αντιλήψεις που κάνουν λόγο για την κατωτερότητα της γυναίκας σε όλα τα επίπεδα. Με αυτή τη λογική η υπεράσπιση της ισότητας πρώτα και κύρια θα απαντηθεί από το λαό, διεκδικώντας ίσα δικαιώματα για όλους ανεξαρτήτως φύλου.

Ο συγκεκριμένος καθηγητής δεν έχει μείνει μόνο σ' αυτήν τη δημοσίευση, αλλά έχει αναφέρει και σε μάθημά του ότι η χούντα δεν ήταν πραξικόπημα αλλά επανάσταση, χρησιμοποιώντας τη θέση του για να προωθήσει τις απόψεις του. Για εμάς είναι ξεκάθαρο ότι τα παραπάνω δεν αποτελούν μεμονωμένα γεγονότα, αφού είναι οι απόψεις του συστήματος που προωθούνται από το καθηγητικό κατεστημένο, βοηθώντας το έτσι ιδεολογικά, προωθώντας και ενισχύοντας την κυρίαρχη άποψη και συμπεριφορά. Και τα δύο ζητήματα, αλλά και αντίστοιχα περιστατικά θα πρέπει να απαντιούνται από τους φοιτητές και να μην "φοβούνται" να υψώσουν το ανάστημά τους επειδή οι καθηγητές παρουσιάζονται ως αυθεντίες. Καταγγέλλουμε τέτοιες πρακτικές και δεν ανεχόμαστε φασιστικές, σεξιστικές και ρατσιστικές ρητορείες. Δείχνουμε την εναντίωσή μας συλλογικά, και απαιτούμε τη μη ύπαρξη τέτοιων πρακτικών.


ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Καταγγελίες για αναίτια σύλληψη αγωνιστή της νΚΑ στη Θεσσαλονίκη

0
Το απόγευμα της Τετάρτης 13/6/2018 αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ προσήγαγαν τον Ν.Χ., μέλος της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση, του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τον μετέφεραν στο ΑΤ Τούμπας όπου και τον κράτησαν μέχρι τα ξημερώματα για να τον μεταφέρουν στη ΓΑΔΘ. Η προσαγωγή του εργαζόμενου και φοιτητή Ν.Χ. έγινε γιατί απάντησε όταν τον είπαν «άπλυτο», ότι ο ιδρώτας είναι από το μόχθο της δουλειάς, γεγονός που για τα όργανα της τάξης συνιστά εξύβριση!

Με τις ανυπόστατες κατηγορίες για εξύβριση και απείθεια, η αστυνομία προσπαθεί να συγκαλύψει την προκλητική στάση των οργάνων της να εκφοβίζουν και να λοιδορούν στη μέση του δρόμου οποιονδήποτε δεν τους αρέσει εμφανισιακά. Στο κατηγορητήριο έρχεται να προστεθεί και η ψευδής ανωμοτί κατάθεση για την άρνηση του Ν.Χ. να δώσει αποτυπώματα, στάση που μέχρι πρότινος συνιστούσε απείθεια, επιβεβαιώνοντας την κλιμάκωση του αυταρχισμού από μεριάς του κράτους.

Το ίδιο βράδυ, οι φουσκωτοί ματσό τραμπούκοι επιτέθηκαν και στο μέλος του ΝΑΡ και πρώην περιφερειακό σύμβουλο της Ανταρσία στην Κεντρική Μακεδονία Θανάση Αγαπητό, και μάλιστα μέσα στο ΑΤ Τούμπας, μην μπορώντας να συγκρατήσουν το μένος τους για όποιον αγωνίζεται και φανερώνοντας ότι «μας θυμούνται» από τις κινητοποιήσεις και τις πορείες και «θα μας φάνε». Με όρους συμμορίας και βεντέτας συντηρούν κλίμα αυταρχισμού και αυθαιρεσίας με σκοπό να καταστείλουν το εργατικό και λαϊκό κίνημα, να υπηρετήσουν τις επιταγές των τραπεζών, της ΕΕ και της κυβέρνησης. Ηθικός αυτουργός του κλίματος αυτού δεν είναι άλλος από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ που συντηρεί και ενισχύει τον αυταρχισμό και την καταστολή για να περάσει όλα τα αντιλαϊκά μέτρα που υποθηκεύουν τις ζωές μας. Με την ανοχή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ οι δυνάμεις καταστολής χτυπούν το κίνημα που παλεύει για να μην πάρουν τα σπίτια οι τράπεζες, να μην περάσει ο νόμος Γαβρόγλου, να μην εφαρμοστούν οι μεταρρυθμίσεις σε ΕΝΦΙΑ, διόδια, ασφαλιστικό, συλλογικές συμβάσεις και οι ιδιωτικοποιήσεις.

Δε μας τρομοκρατούν, μας πεισμώνουν! Δε σκύψαμε ποτέ το κεφάλι σε καμιά εξουσία, έχουμε το μέτωπο στραμμένο προς τον ήλιο!

«Ο άνθρωπος πρέπει να περπατάει με το κεφάλι απέναντι στον ήλιο. Και ο ήλιος πρέπει να κάψει το μέτωπο και καίγοντάς το να το σφραγίσει με τη σφραγίδα της τιμής. Όποιος περπατάει σκυφτός, χάνει αυτή την τιμή» -
Ερνέστο Τσε Γκεβάρα (γεννήθηκε σαν σήμερα 14/6/1928)

ΝΑΡ για την κομμουνιστική απελευθέρωση
νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Οργανώσεις Θεσσαλονίκης


ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσσαλονίκης:

Καταγγέλλουμε την αναίτια σύλληψη του Ν. Χ., μέλους της νΚΑ, του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσσαλονίκης. Το απόγευμα της Τετάρτης 13/6/2018 αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ συνέλαβαν τον Ν. Χ., εργαζόμενο και φοιτητή, γιατί δε δέχτηκε αδιαμαρτύρητα να τον καθυβρίζουν στη μέση του δρόμου, τον μετέφεραν με χειροπέδες (!) στο αστυνομικό τμήμα Τούμπας και μετά από πολύωρη ταλαιπωρία κατέληξε στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση, πάλι σιδηροδέσμιος, ώστε να κρατηθεί μέχρι την επόμενη μέρα για να περάσει αυτόφωρο. Η εικόνα ενός νέου ανθρώπου δεμένου σαν κοινός εγκληματίας, επειδή η εμφάνισή του δεν άρεσε στους αστυνομικούς, είναι ανεξίτηλο στίγμα ντροπής για την αστυνομία και καταγράφει τη φασίζουσα νοοτροπία που καλλιεργείται σε αυτή.

Οι κατηγορίες που του απαγγέλθηκαν για εξύβριση, απείθεια και ψευδή ανωμοτί κατάθεση δεν είναι παρά έκφραση του γενικευμένου αυταρχισμού της αστυνομίας, ειδικά ενάντια στη νεολαία. Δείχνουν την κατάντια των δημοκρατικών δικαιωμάτων στην εποχή των μνημονίων: η αντιδημοκρατική και αυταρχική στάση της αστυνομίας απέναντι ακόμα και στους αλληλέγγυους (τραμπούκικη επίθεση εντός του Α.Τ. σε συνδικαλιστή και οικογενειακό φίλο του συλληφθέντα) και οι αναίτιες συλλήψεις, είναι επίδειξη αυθαιρεσίας. Είναι κορυφαίες οι ευθύνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που στηρίζεται στον αυταρχισμό της αστυνομίας για να επιβάλλει την αντιλαϊκή πολιτική, ενώ έχει αφήσει άθικτες τις ειδικές αστυνομικές δυνάμεις καταστολής ΜΑΤ, ΔΙΑΣ, αλλά και τους ακροδεξιούς θύλακες που έχουν ανοιχτή εχθρότητα για το λαό, τη νεολαία και όποιον αγωνίζεται.

Καλούμε το λαϊκό κίνημα, κάθε πολίτη και δημοκράτη, να σταθεί δίπλα στο διωκόμενο νέο με αλληλεγγύη και αποφασιστικότητα για την υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων.

Να σταματήσει άμεσα κάθε δίωξη σε βάρος του.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

15 Ιουν 2018

Τότε Άρη...

0
 
Όταν ο καλπασμός του αλόγου σου σιμά στα σύννεφα
αχολογεί παιάνα απειθαρχίας στους αιώνες της υποταγής
αντάμα με το Σπάρτακο, τον Τσε και το Λουμούμπα,
όταν οι άυλες μορφές των ανταρτών μοιράζονται απ' το δικό σου χέρι
το τελευταίο κομμάτι από το καρβέλι της συντροφικότητας,
όταν η ύστατη μπαταριά της αξιοπρέπειας
σβήνει σα μακρινός αντίλαλος στο φαράγγι της απόγνωσης
και το μαύρο αίμα από την άγια κάρα σου
αργοσταλάζει τους στεναγμούς αυτού του λαού

τότε Άρη, νιώθουμε ότι είσαι ακόμα εδώ...

Όταν η Ιστορία γυρέψει την εκδίκησή της
κι η ατιμωτική υπογραφή σκιστεί σε χίλια κομμάτια
που θα σκορπίσει μακριά ο αγέρας της ανυπακοής,
όταν οι παλιοί όρκοι αποκρυπτογραφηθούν ξανά
κάτω από το φως της νέας ταξικής αναμέτρησης,
όταν η ανάγκη ματαγίνει ώριμο τέκνο της οργής
και οι αδικημένοι βρούνε και πάλι το θάρρος
ν' ανηφορίσουν τα δικά σου μονοπάτια

τότε Άρη, θα ξέρουμε ότι ακόμα ζεις...
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πάτρα 14/06/2018

0
Το να γραφτεί για άλλη μια φορά πως η μαζικότητα της κινητοποίησης σήμερα ήταν κάτω των περιστάσεων δεν μπορεί να περιγράψει με ουσιαστικό τρόπο αυτό έγινε στην Πάτρα.

Προφανώς δεν θα αποτελούσε εξαίρεση αυτή εδώ η κινητοποίηση μιας και οι εργατοπατέρες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ έχουν πάρει οριστικό διαζύγιο, εδώ και πολλά χρόνια από οποιαδήποτε προσπάθεια οικοδόμησης κινήματος. Ακόμα και την ώρα που στη βουλή ψηφιζόταν άλλο ένα αντιδραστικό πολυνομοσχέδιο οι μεγαλοσυνδικαλιστές των τριτοβάθμιων οργάνων έκαναν τα πάντα για να μην πραγματοποιηθεί απεργία.

Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης ήταν πως το μόνο που καταφέρθηκε σήμερα ήταν μια συγκέντρωση κάποιων δεκάδων μπροστά από την πόρτα του εργατικού κέντρου της πόλης. Ένα πανό της “attack” και άλλο ένα με την υπογραφή ενός φοιτητικού συλλόγου (βιολογικού) ήταν το πλαίσιο της εικόνας μιας άμαζης κινητοποίησης η οποία αποφασίστηκε τελευταία στιγμή που μόνο από τύχη θα μπορούσε κάποιος είχε ενημέρωση για αυτήν.

Το ΠΑΜΕ δεν μπήκε στον κόπο να καλέσει σε δικιά του κινητοποίηση μιας και είχε «δουλειές» με τα διοικητικά προβλήματα του ΕΚΠ μεταθέτοντας έτσι τα καλέσματα την επόμενη μέρα στις δράσεις του Δήμου της πόλης, δράσεις που εκτός από το να υποκαθιστούν την λειτουργία των σωματείων της πόλης αδρανοποιώντας τα, είναι δράσεις που χτίζουν το «λαϊκό» πρόσωπο της δημοτικής αρχής με το αντίστοιχο υποβαθμισμένο περιεχόμενο και πλαίσιο.

Τέλος δεν αποτελεί κάτι καινούριο η απουσία των άλλων πρωτοβάθμιων, φιλοκυβερνητικών και εργοδοτικών σωματείων.

Παρόλα αυτά η ΛΑ-ΑΑΣ χωρίς να περιμένει πότε το σημερινό ραντεβού θα γίνει συγκέντρωση και πορεία, άνοιξε το πανό της στην πλατεία Όλγας και έκανε την παρέμβασή της με προκηρύξεις .
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Συμφωνία Ελλάδας-πΓΔΜ, στην υπηρεσία των πολεμικών σχεδίων των ΗΠΑ! Λαοί ενωθείτε! Ενάντια στον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό!

0
Η συμφωνία που διαμορφώθηκε μεταξύ Τσίπρα - Κοτζιά από τη μια και Ζάεφ - Ντιμιτρόφ από την άλλη σχετικά με το ζήτημα της πΓΔΜ ούτε άρχισε, ούτε εξελίχθηκε και κατέληξε με την πρωτοβουλία και τον πρώτο λόγο στις κυβερνήσεις των δύο χωρών. Το «ζήτημα της πΓΔΜ» ήταν και είναι πριν από όλα ένα ζήτημα της αντιπαράθεσης ΗΠΑ-Ρωσίας. Ένα κομμάτι του βαλκανικού παζλ για τους όρους παρουσίας και κυριαρχίας που θα έχουν στην πολύπαθη χερσόνησο οι δύο μεγαλύτερες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις του πλανήτη, των οποίων ο ανταγωνισμός στην ευρύτερη περιοχή διαρκώς εντείνεται.

Έτσι, ο συμβιβασμός που αποτυπώνεται στη συμφωνία των δύο κυβερνήσεων πριν από όλα υπηρετεί το ΝΑΤΟ και τους Αμερικάνους και γι’ αυτό είναι ένας συμβιβασμός αντιδραστικός, ένας συμβιβασμός που ενισχύει τους πολεμικούς κινδύνους για τους δύο λαούς αλλά και τους λαούς όλης της περιοχής. Ένας συμβιβασμός που η εξέλιξή του θα κριθεί από τις αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών και αυτών που τον εγγυούνται και αυτών που τον αντιμάχονται.

Σε αυτή τη βάση και σε κάθε περίπτωση καθόλου δεν πρόκειται για ένα συμβιβασμό που «τερματίζει τη διένεξη» μεταξύ των δύο χωρών, όπως ισχυρίζεται η κυβέρνηση. Έτσι κι αλλιώς οι ΗΠΑ και συνολικά οι ιμπεριαλιστές το μόνο που δεν επεδίωκαν ήταν να άρουν τους εθνικισμούς και τα μίση που οι ίδιοι, οι επεμβάσεις τους και οι παρεμβάσεις τους έχουν καλλιεργήσει όλα τα προηγούμενα χρόνια στους λαούς της περιοχής.. Και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ μόνο αυτόν το δρόμο, της συναδέλφωσης και της φιλίας των λαών της περιοχής, δεν θέλει να ανοίξει και να υποδείξει με τη συμφωνία αυτή.

Βασικό κυβερνητικό επιχείρημα υπεράσπισης της συμφωνίας αποτελεί ο «κίνδυνος εξ ανατολών» και η ανάγκη να κλείσει η χώρα τα «βόρεια μέτωπά της». Επίσης, από την κυβερνητική προπαγάνδα καθόλου δεν λείπει η υπεράσπιση «του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, της ελληνικής Μακεδονίας» και όλα τα ανάλογα αφηγήματα των ακροδεξιών-εθνικιστικών δυνάμεων.

Με όλα αυτά η κυβέρνηση συνεχίζει να προσφέρει τις υπηρεσίες της προς ΗΠΑ Γερμανία με επιδίωξη να τις εξαργυρώσει όσο μπορέσει όταν και αν κρίνει να προχωρήσει σε εκλογικό αιφνιδιασμό. Προς ώρας προχωρά ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ με ΕΕ και ΔΝΤ τους νέους όρους αλυσοδέματος της εργατικής τάξης και του λαού.

Οι ιμπεριαλιστές και με όργανα τις εξαρτημένες αστικές τάξεις σφίγγουν τον κλοιό στην περιοχή, κάνουν διαρκώς βήματα πολέμου. Οι επιτυχίες τους, σαν αυτές του Τραμπ στη Σιγκαπούρη και στην πΓΔΜ, με την όποια σχετικότητα και αν έχουν, πυροδοτούν παραπέρα τον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό και τους κινδύνους για το λαό μας, τους λαούς της περιοχής και του κόσμου.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση δεν υπάρχουν πολλών ειδών απαντήσεις. Υπάρχει μόνο η απάντηση της μαζικής πάλης του κινήματος σε αντικαπιταλιστική, αντιιμπεριαλιστική, αντιπολεμική κατεύθυνση. Υπάρχει η απάντηση της πάλης που επιδιώκει την ενεργοποίηση των δυνάμεων λαού και νεολαίας. Για να μπει φραγμός σε αυτή την πολιτική, σε αυτή την τροχιά των εξελίξεων και να διαμορφωθούν σε μια πορεία όροι αναμέτρησης του λαού με τους δυνάστες του.

Η κατεύθυνση συνεπώς της συγκρότησης των δυνάμεων των εργαζομένων και της νεολαίας ως δυνάμεις πάλης απέναντι στον ιμπεριαλισμό και την αστική τάξη πρέπει να τεθεί και να παλευτεί ως αυτή που είναι. Χωρίς «προσπεράσεις» και «συντμήσεις», χωρίς αναζήτηση «βοήθειας» στους από πάνω και τις εκλογικές «διεξόδους», χωρίς αδημονίες που θέλουν να αγνοούν τους υπαρκτούς και πραγματικούς ταξικούς, ιδεολογικούς και πολιτικούς όρους του ζητήματος. Όσο περισσότερο αποφασιστικά παλευτεί το ζήτημα με αυτή τη λογική, τόσο λιγότερες θα είναι οι αυταπάτες, οι καθυστερήσεις και οι αρνητικές συνέπειες που θα κληθεί να πληρώσει ο κόσμος του αγώνα, αλλά και συνολικά ο λαός μας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

14 Ιουν 2018

"Πρωτοβουλία Συλλογικοτήτων και φοιτητών ενόψει της ΔΕΘ 2018"

0
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Την Τετάρτη 13/6 στο ΑΠΘ συγκροτήθηκε "Πρωτοβουλία Συλλογικοτήτων και φοιτητών ενόψει της ΔΕΘ 2018"

Στην κοινή συνάντηση συμμετείχαν οι συλλογικότητες: Αγωνιστικές Κινήσεις, ΑΡΕΝ, ΑΡΔΙΝ, ΑΡΑΝ, ΑΡΑΣ, και νΚΑ. Η συζήτηση αφορούσε τη ΔΕΘ 2018, στην οποία “τιμώμενη χώρα” θα είναι οι ΗΠΑ, και την αναγκαιότητα παρέμβασης για το ζήτημα.

Συζητήθηκε ότι η φετινή ΔΕΘ θα είναι μία μεγάλη πρόκληση για αντιπολεμικά- αντιιμπεριαλιστικά αισθήματα του λαού μας, για την αναγκαιότητα να υπάρξει καταγγελία και γνωστοποίηση του ζητήματος από τις αριστερές συλλογικότητες και τους προοδευτικούς φοιτητές, για τη δυσκολία απεύθυνσης στους φοιτητές αυτή την περίοδο, για τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ, για την νέα λαίλαπα μέτρων που θα φέρει, για το βάθεμα της σχέσης με τους Αμερικάνους, για τις αντιδραστικές συμφωνίες που συνάπτει με Αίγυπτο - Ισραήλ κ.α.

Στο τέλος της συζήτησης, οι δυνάμεις των Αγωνιστικών Κινήσεων, της ΑΡΕΝ και του ΑΡΔΙΝ προχώρησαν στη συγκρότηση της "Πρωτοβουλίας συλλογικοτήτων και φοιτητών ενόψει της ΔΕΘ 2018". Οι συνιστώσες των ΕΑΑΚ ζήτησαν χρόνο για να εξετάσουν ενδεχόμενη συμμετοχή.

Επιπλέον, από τη σύσκεψη αποφασίστηκε η πραγματοποίηση παρεμβάσεων με μικροφωνική και κείμενο της πρωτοβουλίας στη Φοιτητική Λέσχη του ΑΠΘ την Πέμπτη 21/6, καθώς και παρέμβαση στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για τη γνωστοποίηση πλατιά στη νεολαία του θέματος. Προτάθηκε να εκδοθεί αφισάκι και αυτοκόλλητο για τη διακίνηση στους χώρους των σχολών. Συμφωνήθηκε να διακινηθεί πιο συντονισμένα το ψήφισμα "ΔΕΘ 2018: Ανεπιθύμητοι οι φονιάδες των λαών" που έχει ήδη ψηφιστεί από διοικητικά συμβούλια ορισμένων φοιτητικών συλλόγων (Ιατρικής, Φυσικού, ΠΜΣ Φυσικού και Κινηματογράφου).

Η Πρωτοβουλία κινείται σε λογική πλατιά και ανοιχτή και θα συναντηθεί εκ νέου την Παρασκευή 22/6 ενόψει αντιρατσιστικού φεστιβάλ και προκειμένου να δοθεί ο απαραίτητος χρόνος που ζήτησαν και άλλες δυνάμεις και αγωνιστές για ενδεχόμενη συμμετοχή σε αυτή.

"Πρωτοβουλία Συλλογικοτήτων και φοιτητών ενόψει της ΔΕΘ 2018"

*Προσεχώς θα δημοσιοποιηθεί και το κοινό κείμενο με το οποίο θα παρέμβει η πρωτοβουλία στη φοιτητική νεολαία το επόμενο διάστημα.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ