26 Ιουν 2017

Το τιμόνι του αγώνα έζεχνε περισσότερο και από τα σκουπίδια

Άλλη μια μάχη - από τις πιο σημαντικές της τελευταίας περιόδου και η πιο υπολογίσιμη μετά τη ψήφιση του τέταρτου μνημονίου - είχε τη «συνήθη» κατάληξη ελέω των «συνήθων υπόπτων». Των απροκάλυπτα δηλαδή φιλοαστικών και ρεφορμιστικών φορέων (εντός, εκτός κοινοβουλίου, αλλά επί τα αυτά συνδιαχειριστικά) που καθοδηγούν τον κλάδο. Για πολλοστή φορά το σύστημα προσπαθεί να παρακάμψει τους σκοπέλους κινηματικών σκιρτημάτων όχι επιστρατεύοντας ιδίαις δυνάμεις, αλλά προσπαθώντας να το ξελασπώσουν από τη δυσχερή θέση πεμπτοφαλαγγίτες που δρουν μέσα στις γραμμές του προλεταριάτου.

Παράταση λοιπόν της παραμονής των εργαζόμενων μέχρι την ανακοίνωση των πινάκων διορισμού μέσω ΑΣΕΠ εισηγήθηκαν οι μνημονιακοί γραμματικοί των πιστωτών και αποδέχτηκαν επιλήσμονες του ταξικού καθήκοντος συνδικαλιστές της ΠΟΠ-ΟΤΑ. Λεπτομέρεια: έσχατο όριο, καταληκτικό η 31-3-2018. Ένα εννεάμηνο το μέγιστο δηλαδή μισθοδοσία πείνας και μετά ακολουθεί η φρικιαστική λογιστική του Προκρούστη: 12.000 τωρινοί συμβασιούχοι - 2.500 πιθανών (θεομπαίχτες γαρ και ανυπόληπτοι) προσλήψεων = κραυγές ηδονής για τον καιάδα της ανεργίας. Μονάχα που και ο υφιστάμενος αριθμός αγκομαχητά αρκεί για να διεκπεραιώσει τον όγκο της δουλειάς και το αληθές του γεγονότος πιστοποιούν τα συχνά ατυχήματα. Οπότε αυτή η δήθεν υποχώρηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εξασφαλίζει το χρονικό περιθώριο (εν τω μεταξύ οι συμβασιούχοι θα καλύπτουν τις πάγιες και διαρκείς ανάγκες) ώστε να αναδιαρθρωθεί επί του εντατικότερου ο μηχανισμός αποκομιδής και αν ένεκα του λειψού δυναμικού προκύψουν δυσλειτουργίες, μέχρι τότε λύση έχει ο θεός των καπιταλιστών…

Μα δεν είναι εξωφρενικό να πανηγυρίζουν δήθεν εκπρόσωποι της εργατιάς που συμφώνησαν σε ένα πλαίσιο «έντιμου συμβιβασμού», όταν το ξεκάθαρο και δυναμικό αίτημα των απεργών (ΜΕ ΒΡΟΝΤΕΡΑ ΑΠΟΥΣΑ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ ΞΑΝΑ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ) για μονιμοποίησή τους μετατράπηκε ανέξοδη υπόσχεση μελλοντικής κατοχύρωσης ούτε του ενός πέμπτου; Τη στιγμή μάλιστα που προέκυψε - αποκρυσταλλώθηκε κάτω από την οργή και ορμή της βάσης η αξίωση όχι για επιμήκυνση της προσωρινότητάς τους, αλλά κατευθείαν αντεπιτέθηκαν στοχεύοντας στη μονιμοποίηση του συνόλου. Αν αυτή η εξέλιξη συνιστά νίκη, τύφλα να έχει η ήττα και παρόμοια με τέτοιους συνδικαλιστές τι να κάνεις τους εχθρούς. Φυσικά η θυμοσοφία προειδοποιεί ότι ο ψεύτης δεν θα χαίρεται στο διηνεκές.

Συνηθίζεται από το στυγνό σύστημα της παρασιτοκρατίας και της δουλοφροσύνης στους δημίους των λαών να χαρακτηρίζει ορισμένες φορές καταχρηστικά διάφορες επαγγελματικές κατηγορίες, όπως φερειπείν τους δικαστές, σαν λειτουργήματα. Ενώ αντίθετα σε εκείνους που κάτω από ολότελα αντίξοες συνθήκες προσφέρουν πολύτιμες κοινωνικές υπηρεσίες (αλλά και συλλήβδην βέβαια στα εργατολαϊκά στρώματα) δείχνει το ανάλγητο και μισανθρωπιστικό του πρόσωπο. Ακριβώς όπως συμβαίνει στους εργαζόμενους στον τομέα της περισυλλογής των απορριμμάτων.

Οχυρωμένη με παιδαριώδη τρόπο η αντιδραστική συγκυβέρνηση πίσω από την απόφαση-λαιμητόμο του αστικού θεσμικού οργάνου της ολομέλειας του Ελεγκτικού Συμβουλίου (για όσους δηλαδή της γονατισμένης αριστεράς διατηρούν αμφιβολίες περί της ταξικότητας του κράτους) επιχείρησε (και κατόρθωσε) να προωθήσει την απόλυση 12.000 χιλιάδων συμβασιούχων στους δήμους. Ένιπτε λοιπόν τα χέρια της παριστάνοντας την αθώα περιστερά, ενώ πριν μερικές μέρες είχε υπογράψει με θριαμβολογίες το τέταρτο μνημόνιο το οποίο πέραν των άλλων δεινών για τον λαό απελευθερώνει τα χέρια της εργοδοσίας, ώστε να φουντώσει ακόμη περισσότερο το κύμα της ανεργίας.

Επιδόθηκε έτσι ο αρμόδιος υπουργός σε ελιγμούς, λεκτικές ακροβασίες, φρούδες υποσχέσεις και κινήσεις παραπλάνησης των απεργών θορυβημένος από τον μετασχηματισμό της απογοήτευσής τους σε αγανάκτηση και αγωνιστικό παλμό. Συμπυκνώνει χαρακτηριστικά άλλωστε το κλίμα που επικράτησε στον χώρο των απασχολούμενων στη τοπική αυτοδιοίκηση η αποφασιστική δήλωση μιας εργαζόμενης πως με τις κινητοποιήσεις τους δεν έχουν να χάσουν τίποτα άλλο πλέον. Αφού αυτονόητα δίχως τη συνέχιση τους σε αδιάλλακτη κατεύθυνση είναι προεξοφλημένη η καταδίκη τους. Αγωνιά και πιέζει επίσης ο Σκουρλέτης για τη δυνατότητα της συνδικαλιστικής ηγεσίας εάν καταφέρει τελικά τον εκφυλισμό της απεργίας οδηγώντας την στα γνωστά τσίπουρα της υποχώρησης και παράδοσης στον αντίπαλο.

Εξάλλου και οι επικεφαλείς της ΠΟΕ-ΟΤΑ ήταν χρεωμένοι με μια παρελκυστική τακτική μακρόσυρτης κωλυσιεργίας και διάσπασης της ενότητας μόνιμων και απαράδεκτα μη εγγραφόμενων σε ενιαία σωματεία συμβασιούχων. Με αποκορύφωμα τη στάση εργασίας στα μέσα του Μάη στους παιδικούς σταθμούς σε διαφορετική μέρα των με και των δε, αντί της κοινής συσπειρωτικής δράσης τους. Επιπρόσθετα έσπερναν αυταπάτες σχετικά με τον συμμαχικό ρόλο που διαδραματίζουν οι τοπικοί άρχοντες και η ΚΕΔΕ, ενώ ουσιαστικά αποτελούν παραρτηματικές εκφράσεις της κεντρικής εξουσίας και διαπρύσιους υλοποιητές των εκάστοτε επιλογών της. Απλά σε αυτή τη φάση έκριναν ότι δεν τους παίρνει να συμβιβαστούν και αυτοί "έντιμα".

Βυσσοδόμησαν ταυτόχρονα από τους δημοσιογραφικούς άμβωνες οι κήρυκες του συστήματος με πανουργία ενάντια στους υπαίτιους του φαινόμενου των βουνών σκουπιδιών. Και φυσικά όχι κατά των πραγματικών κυβερνητικών ενόχων. Έφριτταν με υπερευαισθησία για την αντιαισθητική εικόνα, τη δυσωδία και την πηγή μολύνσεων. Απόκρυβαν όμως πως πάντοτε οι ευρύτερες επιπτώσεις κάθε προχωρημένης μορφής πάλης και πίεσης στην πολιτεία είναι μοιραίο επακόλουθο και συνιστούν παράλληλα εργαλείο μόχλευσης μιας ποθούμενης ενεργητικής ταξικής αλληλεγγύης. Όπως το ίδιο συμβαίνει με κάθε διαδήλωση που δυσχεραίνει το κυκλοφοριακό, τους αποκλεισμούς των αγροτών, μέχρι τις συνέπειες από αντίστοιχες εκδηλώσεις των υπαλλήλων ΔΕΗ, τραπεζών, οδηγών, ναυτεργατών, γιατρών, εκπαιδευτικών, κατοίκων Χαλκιδικής και όσων ανεξαίρετα ορθώνουν το ανάστημα τους με διεκδικητικό χαρακτήρα.

Τουναντίον οι χρυσοκάνθαροι του κιτρινισμού με υποκριτική συμπόνια παρουσιάζουν ενίοτε τους εξαθλιωμένους των μνημονίων να κάνουν ανασκαφές στους κάδους για ένα παραπεταμένο βρώμικο ξεροκόμματο, υπερθεματίζοντας όμως παράλληλα την αναγκαιότητα των μέτρων φτωχοποίησης του λαού. Επίσης εξυμνούν και καθαγιάζουν τα αιμοσταγή σκουπίδια της ανθρωπότητας, τους ιμπεριαλιστές, οι οποίοι σφαγιάζουν και στη γειτονιά μας αμέτρητες αθώες ψυχές. Απειλώντας συνάμα να συμπαρασύρουν σε πολεμικές περιπέτειες και τη χώρα μας με την ολοπρόθυμη και εξαρτημένη ολιγαρχική της κάστα.

Άρα κατάφορα άδικα τα σκουπίδια της κοινωνίας επιτέθηκαν και λοιδόρησαν δίχως σεβασμό και με ιταμότητα σε εκείνους που μοχθούν σκληρά καθαρίζοντάς την από τα κυριολεκτικά απορρίμματα της. Επιπλέον αυτή η τωρινή στόχευση και μεθόδευσή τους αποτελεί το προανάκρουσμα μιας ανάλογης μεταχείρισης των συμβασιούχων του δημόσιου τομέα. Αλλά σε κατοπινή φάση και των μόνιμων υπαλλήλων - σημειωτέον η κακή και η «καλή» αξιολόγηση καραδοκεί - συμβάλλοντας τοιουτοτρόπως στην περαιτέρω εδραίωση ενός καθολικού καθεστώτος ελαστικών σχέσεων εργασίας και οργιώδους ασυδοσίας του μεγάλου κεφάλαιου.

Εντελώς κατάπτυστος υπήρξε και ο εκβιασμός απόλυσης από τον δήμαρχο Κίσσαμου προς τα συνεργεία, αν δεν επανέρχονταν στις θέσεις τους. Ίσως αυτή η στάση εξηγείται από την υπέρμετρη αλλεργία του προς τα σκουπίδια, καθότι προ μηνών είχε αρνηθεί να φιλοξενήσει στην επικράτεια του κάποια άλλα. Εκείνα τα προσφυγικά που αθρόα ξεριζώνονται με πυραύλους απαστράπτοντες (προς τούτο κιόλας δεν αντιδρούν για την αποθήκευσή τους στις πεντακάθαρες αμερικάνικες βάσεις) από την πατρίδα τους, πετιούνται στη Μεσόγειο και πνίγονται ή φυλακίζονται σε σύγχρονα Νταχάου.

Θα έρθει όμως το πλήρωμα του χρόνου όπου οι επαναστατημένες μάζες νυχθημερόν και με ευαρέσκεια θα πετούν στις χωματερές της ιστορίας τα πιο δύσοσμα, τοξικά και ολέθρια σκουπίδια της. Αυτά που χθες σπάρασσαν τάχατες από θλίψη επειδή οι σωροί των σκουπιδιών ενοχλούσαν τη μύτη ενός λαού και εγκυμονούσαν κινδύνους για την υγεία του τη στιγμή που τα ίδια τον έχουν ρημάξει αλύπητα, τον βουλιάζουν στη δυστυχία και απόγνωση και τον εγκαταλείπουν άσπλαχνα αγιάτρευτο.

Ίσαμε τότε όμως είναι και τρανή ανάγκη επιβίωσης μα και απαράβατη προϋπόθεση της λυτρωτικής προοπτικής να ραγίσει η πολιτική που καταντά τους εργαζόμενους σκουπίδια.

ΚΜ
0 ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

25 Ιουν 2017

Η κυβέρνηση αποφάσισε μνημόνια και αμερικανοκρατία για πάντα! Όλα αλλάζουν και ανατρέπονται με την πάλη του λαού!

0
Πολιτική-κυβερνητική σταθερότητα… ως τον Σεπτέμβρη όσον αφορά την Ελλάδα αποφασίστηκε στο Γιούρογκρουπ της 15ης Ιουνίου. Ο αναμενόμενος συμβιβασμός ΔΝΤ-Βερολίνου, αλλά και Γερμανίας-Γαλλίας, πραγματοποιήθηκε, μιας και ήταν αναγκαίος και για τις δύο πλευρές του Ατλαντικού αλλά και για το εσωτερικό της ΕΕ. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έσπευσε να τον εισπράξει, στην πραγματικότητα είχε κάνει όλα όσα περνούσαν από το χέρι της για να τον διευκολύνει να συμβεί. Από δίπλα, έστω και συγκρατημένα, χαιρέτησαν ως θετικό γεγονός την απόφαση όλα τα αστικά κόμματα. Αποθεώθηκε έτσι, για άλλη μια φορά, ο ρεαλισμός της εξάρτησης, αφού όλοι τους πρόταξαν «την επιτυχία της σταθερότητας» που εξασφαλίζει η είσπραξη της δόσης. Έβαλαν στην άκρη τους «μεγάλους εθνικούς στόχους» (ρύθμιση χρέους, έξοδος στις αγορές) που οι πάτρωνες τους άφησαν πάλι ανεκπλήρωτους, αντικείμενο και εργαλείο των επόμενων εκβιασμών τους προς τη χώρα, των επόμενων αντιπαραθέσεών τους. Εξάλλου, την ίδια μέρα με το Γιούρογκρουπ, η κυβέρνηση και συνολικά η άρχουσα τάξη είχε να γιορτάζει και την επιτυχία της τριμερούς στη Θεσσαλονίκη, με τον επικεφαλής του κράτους δολοφόνου του Ισραήλ τιμώμενο πρόσωπο! Να γιορτάζει δηλαδή το κλιμακούμενο σφιχταγκάλιασμά της με τους άξονες και τις επιλογές των ΗΠΑ στην περιοχή, ανακηρύσσοντας τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τις πολεμικές του επιδιώξεις ως εγγυητή των εθνικών συμφερόντων!

Αυτή είναι η «κανονική χώρα» στην οποία καλείται να ζήσει ο λαός και τα παιδιά του! Σε αυτή την «κανονικότητα», όπου τα εργοδοτικά εγκλήματα αυξάνονται ευθέως ανάλογα με την εξαθλίωση και την υπερεκμετάλλευση, με τις θάλασσες και τη γη να φορτώνονται με τα αμερικανονατοϊκά όπλα και στρατεύματα, με τον ορίζοντα πολλών δεκαετιών γεμάτο «χρέη», «ελλείμματα» και «αναγκαία πλεονάσματα», καλείται να προσαρμοστούν –ακόμα και να χειροκροτήσουν- η εργατική τάξη, ο λαός και η νεολαία! Θα θυμίσουμε, λοιπόν, ένα βασικό προεκλογικό μας σύνθημα του Σεπτέμβρη του 2015: «Ο ΣΥΡΙΖΑ προσαρμόστηκε, ο λαός όχι». Για τον ΣΥΡΙΖΑ, ήταν αναμενόμενο και εύκολο να προσαρμοστεί με δεδομένο το από πού ξεκινούσε. Για τον λαό, είναι αντικειμενικά αδύνατο να «χωρέσει» στην πραγματικότητα που εξελίσσεται ενάντια σε κάθε δικαίωμά του, σε κάθε ελπίδα του. Γι’ αυτό και χρειάζεται κόντρα στα πολλά και μεγάλα πολιτικά εμπόδια που αντιμετωπίζει, να βρει τον δικό του δρόμο, της πάλης και του αγώνα, της συγκρότησης των δικών του δυνάμεων για τα δικαιώματά του και την προοπτική του.

Η «κανονική χώρα»

Είναι ανώφελο να αναζητά κανείς τον ορισμό της κανονικότητας για τη χώρα και την κοινωνική πλειοψηφία έξω από τους όρους που διαμορφώνει η παγκόσμια κρίση, η όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, η ακατάσχετη επιθετικότητα του συστήματος και του κεφαλαίου, οι συνθήκες της ολοένα βαθύτερης ιμπεριαλιστικής εξάρτησης της χώρας και τελικά έξω από τον ταξικό και πολιτικό συσχετισμό. Αυτοί είναι οι όροι που αναδεικνύουν τη ληστεία του λαού και της χώρας, τη βαρβαρότητα κάθε μορφής, εργασιακή, κοινωνική ή και πολεμική ακόμα, ως μια «κανονικότητα». Η κυβέρνηση έφτασε, στη βάση αυτών των δεδομένων, να αποσύρει το κράτος από τη θέση της πολιτικής αγωγής για τους διαβόητους εμπειρογνώμονες του ΤΑΙΠΕΔ που κατηγορούνταν όχι γιατί ξεπούλησαν τα ακίνητα του Δημοσίου (αυτό είναι η εντελώς νόμιμη και κανονική πολιτική) αλλά γιατί τσέπωσαν τόκους από την πώλησή τους! Ήταν και αυτό –η απαλλαγή των ευρώ-εμπειρογνωμόνων- όρος για την είσπραξη της δόσης που αποφάσισε το Γιούρογκρουπ. Νάτη, λοιπόν, η κανονικότητα που διαμορφώνουν τα σημερινά ταξικά και πολιτικά δεδομένα: Μεταφορά πλούτου από κάτω προς τα πάνω και προς τα έξω με κάθε τρόπο, εξαθλίωση, υπερεκμετάλλευση για τους εργάτες, συντριβή των κατακτήσεων και ανελέητο φοροκυνηγητό για τον λαό!

Αυτή η «κανονικότητα» γίνεται επίσημη διακήρυξη και πολιτική… δεκαετιών! Λένε στον λαό πως με υποχρέωση για πλεονάσματα ως το 2060 εφαρμόζουν πολιτική «ανάπτυξης» και βγαίνουμε από τα Μνημόνια και την επιτροπεία. Ή, όπως πρόσφατα δήλωσε εξ Αμερικής, όπου προφανώς αναζητά την ανάπτυξη, ο αρμόδιος υπουργός Παπαδημητρίου, «αφού υλοποιήσαμε όλη την εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ και έναν τεράστιο αριθμό μεταρρυθμίσεων, θα γίνουμε κανονική χώρα».

Στο πλαίσιο αυτής της κατάστασης για το αστικό πολιτικό σύστημα παραμένει ως ένα κάποιο ερώτημα το μέλλον της ιδιοτυπίας ΣΥΡΙΖΑ. Δεν έχει κανείς αμφιβολία ότι υπηρέτησε αποτελεσματικά το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης, ότι είχε απολύτως δίκιο ο Ομπάμα όταν απέδιδε τα εύσημα («good job Alexis”). Και βέβαια, η ίδια η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έναν και μόνο δρόμο βλέπει για το μέλλον της. Να εγκατασταθεί μόνιμα στους κόλπους του συστήματος ως πολιτική του δύναμη, αφού απέδειξε στα «δύσκολα», δηλαδή όταν οι παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις «δεν μπορούσαν», ότι της αξίζει και δικαιούται μια τέτοια θέση. Επιχειρεί, λοιπόν, ο Τσίπρας και το επιτελείο του, να «αναγνωριστεί» από τα ντόπια τζάκια αυτή η προοπτική του, να αποδεχτούν το δικαίωμά του όχι μόνο να διαχειρίζεται την κατάσταση αλλά και να στήσει με κέντρο τον ΣΥΡΙΖΑ συμμαχίες στο κράτος και διαπλοκές στην οικονομία. Ως τώρα, αυτές οι προσπάθειες του συναντούν εμπόδια, που κυρίως οφείλονται στο γενικότερο πλαίσιο αδιεξόδων της άρχουσας τάξης. Η συνεχιζόμενη πορεία υποβάθμισης της άρχουσας τάξης από τους ιμπεριαλιστές και τα πολλαπλά ζητήματα και αντιφάσεις που αντιμετωπίζει στα λεγόμενα εθνικά ζητήματα, με κύριο αυτό που αφορά την αντιπαράθεσή της με την Τουρκία (που έχει αναδειχτεί σε «αγκάθι» και ανησυχία για όλες τις δυνάμεις που δρουν και παρεμβαίνουν στην περιοχή), είναι οι αιτίες που δεν επιτρέπουν στην κυβέρνηση να πάρει πρωτοβουλίες και να διαμορφώσει όρους κυριαρχίας στο αστικό μπλοκ.

Από την άλλη, βέβαια, κυρίως η ΝΔ αλλά και οι άλλες δυνάμεις του συστήματος επιδιώκουν και διεκδικούν την επιστροφή τους στα πράγματα. Διατηρούν και αξιοποιούν στην κόντρα τους με το ΣΥΡΙΖΑ όλα τα στηρίγματα που διαθέτουν στο κράτος και βέβαια μέσα στα ντόπια οικονομικά κέντρα. Σε πολιτικό επίπεδο, η ΝΔ και οι άλλοι υπενθυμίζουν τον «χρόνο και το κόστος» που χρειάστηκε η προσαρμογή του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ταυτόχρονα είναι φανερό ότι απέναντι στα αστικά αδιέξοδα δεν έχουν ούτε αυτοί απαντήσεις. Τα περί «εμπιστοσύνης» που θα έχουν από τους ιμπεριαλιστές, οι οποίοι τάχα θα τους δώσουν κάτι παραπάνω, δεν ανταποκρίνονται στα πραγματικά δεδομένα. Εξάλλου, ήταν η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου που στα τέλη του 2014, έδειξε ότι δεν μπορεί εξαιτίας των αντιθέσεων και των απαιτήσεων των πατρώνων τους να υλοποιήσει το για τα αστικά συμφέροντα “success story”.

Σε κάθε περίπτωση, η υπόθεση της αναστύλωσης του αστικού πολιτικού συστήματος με όρους σαν αυτούς που είχε πριν το ξέσπασμα της κρίσης και το ανέβασμα της επίθεσης σε καταιγιστικά επίπεδα, δεν είναι ορατή. Η ενίσχυση της κατεύθυνσης της φασιστικοποίησης, που παραμένει καθημερινή έγνοιά τους, είναι η μόνη πραγματική πολιτική απάντηση που το σύστημα διαθέτει σε αυτές τις συνθήκες. Και είναι χαρακτηριστικό ότι αυτήν την κατεύθυνση υπηρετούν πολιτικά όλες οι δυνάμεις. Από την κυβέρνηση –που έχει και τη «θεσμική» ευθύνη της πραγμάτωσής της στην οποία και ανταποκρίνεται με συνέπεια- ως τη ΝΔ και τους υπόλοιπους.

Κατά τα λοιπά, η κυβέρνηση με βάση τα τελευταία πήρε μια ακόμα παράταση χρόνου, η ΝΔ θα συνεχίσει να αξιοποιεί προς τα δεξιά το κυβερνητικό έργο και να αντιμετωπίζει τα προβλήματα που διαρκώς της προκύπτουν, η λεγόμενη κεντροαριστερά να ψάχνει σημεία συγκρότησης και με ποιον να συνταχθεί, ενώ δεν θα πάψει να υπάρχει και να αναπαράγεται-εμπλουτίζεται ο συρφετός των μικρών αλλά αντιδραστικών εφεδρειών τύπου Θοδωράκη και Λεβέντη, που προστρέχουν για στήριξη και για αναζήτηση ρόλων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ το… τέλος του λαού;

Το αν και ποιο μέλλον θα έχει ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτική δύναμη στους κόλπους του συστήματος δεν είναι ζήτημα του λαού. Η αντιπαράθεση που εξελίσσεται ανάμεσα στην κυβέρνηση και τη ΝΔ είναι μια αντιδραστική αντιπαράθεση, που δεν αφορά τα λαϊκά συμφέροντα. Οι αλληλοκατηγορίες τους δεν είναι κυρίως ψεύτικες και στημένες, με βάση τα κομματικά συμφέροντα του καθενός. Αυτό που κύρια τις χαρακτηρίζει είναι ότι βρίσκονται στον ίδιο καμβά, αυτών των επιδιώξεων της άρχουσας τάξης. Η κριτική για την αποτυχία της διαπραγμάτευσης από τη μεριά της ΝΔ και οι απαντήσεις του ΣΥΡΙΖΑ, που ισχυρίζεται ότι η διαπραγμάτευση βρίσκεται σε καλό δρόμο, αφορούν στα ζητήματα της άρχουσας τάξης: την έξοδο στις αγορές και τις ρυθμίσεις που μπορούν ή θέλουν να πάρουν για το χρέος. Όμως, αυτά όχι μόνο δεν αφορούν τον λαό αλλά στρέφονται ενάντιά του, αφού προϋπόθεση για μια μικρή έστω δυνατότητα υλοποίησής τους είναι η προώθηση και άλλων μέτρων, η ακόμα πιο άγρια επίθεση στον λαό. Πολύ περισσότερο, στο ζήτημα της ολοένα μεγαλύτερης πρόσδεσης της χώρας στο αμερικάνικο άρμα και στις άγριες επιπτώσεις που αυτό φέρνει για τη ζωή του λαού σε όλα τα επίπεδα, στο κυβερνητικό- αστικό επίπεδο όχι μόνο δεν υπάρχουν αντιπολιτευτικές φωνασκίες αλλά αντίθετα επικρατεί ομοψυχία.

Σε αυτή τη βάση, τα δικαιώματά του για ψωμί, δουλειά, ελευθερία, ειρήνη, ανεξαρτησία ούτε με έναν στρεβλό τρόπο δεν μπορεί να περιμένει ο λαός ότι θα θιχτούν και θα τύχουν κάποιας υπεράσπισης μέσα από τις αντιθέσεις των κυρίαρχων δυνάμεων. Αυτό δηλαδή που ουσιαστικά αντιμετωπίζει ο λαός σε αυτή τη φάση είναι η ανάγκη να ξεπεράσει και να απορρίψει το δόγμα που αποτελεί βασική θέση της κυβερνητικής προπαγάνδας: το δόγμα που εμφανίζει τον ΣΥΡΙΖΑ ως το πολιτικό όριο της πάλης και των αντιστάσεων του λαού. Ένα δόγμα που χρησιμοποιείται όχι μόνο από την κυβέρνηση και τις δυνάμεις της στους χώρους των εργαζομένων και της νεολαίας αλλά και από τα δεξιά και από τα «αριστερά». Ένα δόγμα που απαιτεί από τον λαό να «τιμωρήσει» το ΣΥΡΙΖΑ στοιχιζόμενος με τη ΝΔ ή ακόμα και με τις ακροδεξιές –φασιστικές δυνάμεις ή να τον στηρίξει για να μπορέσει η κυβέρνηση να μετατοπίσει τα όριά της. Στην «εναλλακτική-ριζοσπαστική» εκδοχή του, το δόγμα απαιτεί «κριτική στήριξη και πίεση» στην κυβέρνηση ώστε να δημιουργηθούν «όροι ρήξης» και να αναγεννηθεί το σχέδιο των μεταβατικών προγραμμάτων. Μια παραλλαγή αυτής της εκδοχής εφαρμόζει και η ηγεσία του ΚΚΕ, που «μέρα παρά μέρα» καταθέτει και ένα σχέδιο νόμου για να καταδείξει τις ανακολουθίες του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και ίσως τι θα έκανε «μια άλλη» κυβέρνηση.

Ο πυρήνας αυτού του δόγματος και της λογικής που εκπροσωπεί, ανεξάρτητα από τις δεξιές και «αριστερές» εκδοχές του, δεν είναι άλλος από τον κοινοβουλευτικό κρετινισμό, από την άρνηση στον λαό να διεκδικήσει με την πάλη του και τους αγώνες του ρόλο για τη ζωή του και τα συμφέροντά του. Είναι η ίδια λογική με την οποία όλες οι αντιστάσεις και οι αγώνες του 2010-’12 «έπρεπε» να επενδυθούν και να προσανατολιστούν σε μια άλλη κυβερνητική επιλογή, που αφού επιτεύχθηκε «έφερε και το τέλος» των αγώνων και της πάλης.

Στον αντίποδα αυτής της λογικής και κατεύθυνσης βρίσκεται η διέξοδος και η ελπίδα για τον λαό. Δεν ήταν «λάθος» οι αγώνες του 2010-2012, λάθος ήταν η ανακοπή τους! Δεν ήταν «πολλά» όσα εκείνη την περίοδο ο λαός έκανε στους δρόμους, στις πλατείες, στις απεργίες και στις διαδηλώσεις! Ήταν ένα πολύ μικρό μέρος, ένας πρόλογος από όσα μπορεί και χρειάζεται να κάνει για να αντισταθεί και να διεκδικήσει απέναντι στους εχθρούς του τη ζωή του και την προοπτική του. Η αντιπαράθεση με την πολιτική του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης, που μας διακηρύσσει ανοιχτά πως θα έχουμε μνημόνια ως το 2060 και αμερικανοκρατία και πολέμους για πάντα, δεν επιδέχεται «εύκολες και γρήγορες» λύσεις. Πάνω από όλα, απαιτεί μέσα στην πάλη τη συγκρότηση των εργατών και του λαού σε δικιά τους βάση, στη βάση των ταξικών τους συμφερόντων και της επαναστατικής προοπτικής τους. Απαιτεί δηλαδή την αναίρεση των όρων της ήττας του εργατικού-λαϊκού κινήματος, σε ιδεολογικό, πολιτικό και οργανωτικό επίπεδο.

Με αυτή την κατεύθυνση χρειάζεται να μπολιάζεται και να συνδέεται η οργή που συσσωρεύει ο λαός, τα μικρά ξεσπάσματα αγώνων και κινήσεων που εκδηλώνονται κι έστω στην κλίμακά τους σήμερα επιβεβαιώνουν πως ο λαός και η νεολαία δεν χωράνε στη βαρβαρότητα του συστήματος.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Άθληση… επί πληρωμή

0
Η σωματική άσκηση μέσω του αθλητισμού και γενικότερα διάφορων δραστηριοτήτων, πρέπει να θεωρείται αναπόσπαστο κομμάτι στην ζωή ενός ανθρώπου σε όλες τις ηλικίες. Πόσο μάλλον στις μικρότερες ηλικίες, όπου είναι και θέμα παιδείας το να ριζωθούν σε κάθε παιδί τα οφέλη της άθλησης. Όμως στον καπιταλισμό, ο αθλητισμός είναι αναπόφευκτο να μετατραπεί και αυτός σε κέρδος. Η σωματική άσκηση μετατρέπεται σε εμπόρευμα, με αποτέλεσμα να βαραίνει ακόμα περισσότερο την τσέπη του γονιού και του καθενός που θέλει να αθληθεί/γυμνασθεί.

Τα οφέλη της άσκησης, είναι πολλαπλά (σωματικά, πνευματικά, ψυχικά, ηθικά). Το παιδί μέσω του αθλητισμού έρχεται σε επαφή με αξίες όπως ο σεβασμός, η ομαδικότητα, η πειθαρχία, η κοινωνικοποίηση, ο υγιής συναγωνισμός, η κατάκτηση ενός στόχου με αγώνα. Χτίζει έναν υγιή οργανισμό, με σωστή ανάπτυξη και ευεργετική επίδραση στην υγεία του, ακόμα και στην ψυχολογία του. Μέσω της άσκησης μαθαίνει να τρέφεται σωστά και να απομακρύνεται από τους εθισμούς που βομβαρδίζουν την καθημερινότητά του (αλκοόλ, κάπνισμα, ναρκωτικά). Επιπλέον, είναι ένας γόνιμος τρόπος εκτόνωσης και εξωτερίκευσης της έντασης.

Για όλους τους παραπάνω λόγους, θεωρούμε ότι ο αθλητισμός και η άθληση, συνδέεται αναπόσπαστα με την ζωή και την κοινωνία, διαμορφώνει μια συγκεκριμένη στάση ζωής και για αυτό θα πρέπει να είναι ακόμα ένα κομμάτι διεκδίκησης μέσα στην ταξική πάλη.

Όμως, μέσα στους χώρους του αθλητισμού και της άθλησης δεν θα συναντήσουμε τίποτα από τα παραπάνω γιατί ο καπιταλισμός έχει εισχωρήσει και έχει διαμορφώσει τον αθλητισμό στα δικά του μέτρα. Ατομικισμός, ανταγωνισμός, ναρκισσισμός, αναλώσιμοι αθλητές, κέρδος και συμφέροντα. Δημόσιοι χώροι άθλησης που υποβαθμίζονται, συγχωνεύονται, κλείνουν στο όνομα της κερδοφορίας.

Με το μάθημα της φυσικής αγωγής στο σχολείο πλήρως υποβαθμισμένο, με μειωμένες ώρες και ανύπαρκτες υποδομές και με τα δημόσια γυμναστήρια και γήπεδα ελάχιστα και εγκαταλελειμμένα, πολλές φορές οι γονείς εξαναγκάζονται να οδηγήσουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικές σχολές (χορού, πολεμικών τεχνών κ.α.), σε ιδιωτικά γήπεδα τοπικών ομάδων (ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ, κολυμβητήρια κ.α.), προκειμένου να αθληθούν. Χώρους που πληρώνουν και με το παραπάνω, αφού πολλές φορές η συνδρομή δεν είναι η μόνη τους υποχρέωση, αφού μέσα σε αυτές είναι και η πληρωμή στολών, εξοπλισμών κτλ. Τέτοιες σχολές και ακαδημίες μετατρέπονται σε μαγαζάκια ορισμένων που κερδοφορούν στις πλάτες των γονιών, αλλά και των νέων.

Τα φαινόμενα αυτά όμως δεν τα συναντάμε μόνο στον χώρο του αθλητισμού. Στις μικρότερες ηλικίες, όπου η εκγύμναση και η εκτόνωση είναι συνδυασμένη με το παιχνίδι και την ξεγνοιασιά, άνθισαν τα τελευταία χρόνια οι παιδότοποι πατώντας στις ελλείψεις και την εγκατάλειψη ακόμα και της «παιδικής χαράς». Οι γονείς βρήκαν στους παιδότοπους μία διέξοδο ώστε το παιδί να παίξει με «ασφάλεια», αλλά και οι ίδιοι να απολαύσουν ξέγνοιαστοι μια στιγμή χαλάρωσης, επί πληρωμή την ώρα. Σε κάποιους από τους παιδότοπους αυτούς θα συναντήσουμε τους εργαζόμενους, κυρίως νέους και νέες, που θα δουλέψουν γεμάτοι ευθύνες για την σωστή λειτουργία και ασφάλεια των παιδιών, αλλά οι ίδιοι θα το κάνουν ανασφάλιστοι και κακοπληρωμένοι.

Ένα άλλο κομμάτι που συμπληρώνει το παζλ των παραπάνω είναι τα ιδιωτικά γυμναστήρια με τις γνωστές επωνυμίες, τις μεγάλες αλυσίδες… Ένας μεγάλος κατάλογος διαφημιστικών τρικ για να τραβήξουν τον πελάτη, όπως υποτιθέμενες προσφορές πακέτων εκγύμνασης, λαμπερές βιτρίνες, «τρέντι» μουσικές. Βιτρίνες που κάνουν έκθεμα τον ίδιο τον αθλητή/καταναλωτή. Ολοφάνερα ο αθλητισμός και η εκγύμναση μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Μπροστά θα μπει το lifestyle, ο ναρκισσισμός, η «μοντελοποίηση» του ανθρώπου.

Η άθληση, με λίγα λόγια, έχει μετατραπεί σε προϊόν, σε χώρο εμπορευματοποίησης με ότι αυτό συνεπάγεται. Από την πλειοψηφία των παιδιών να μην ασκείται εκτός σχολείου γιατί δεν υπάρχουν τα χρήματα (με όποιες επιπτώσεις για την υγεία, όπως για παράδειγμα παχυσαρκία και μείωση της κινητικής δραστηριότητας), μέχρι να χάνονται όλες οι αξίες που προωθεί ο αθλητισμός, αφού το μόνο που αφορά όλες αυτές τις σχολές και τα γυμναστήρια είναι οι διακρίσεις και τα χρήματα και όχι η ψυχική και σωματική υγεία του ατόμου.

Όμως, όταν η άθληση συνδέεται με την ζωή και την υγεία του ανθρώπου, δεν μπορεί να είναι προνόμιο για λίγους. Τα σχολεία πρέπει να επανδρωθούν με σωστές εγκαταστάσεις και το μάθημα της φυσικής αγωγής στο σχολείο να φέρνει τον μαθητή σε επαφή με χρήσιμες πληροφορίες για την διατροφή, την άσκηση, τις αξίες του αθλητισμού. Οι γονείς πρέπει να συζητάνε μεταξύ τους, να κριτικάρουν και να αναλύουν από ταξική σκοπιά όλες αυτές τις δραστηριότητες που εμφανίζονται ως «αγνές» για το παιδί. Μαζί με την νεολαία να διεκδικήσουν δημόσιες δομές εκγύμνασης και αθλητισμού με την πρόσβαση σε αυτές δωρεάν. Να μένουν έξω από την μπίζνα του lifestyle και της ιδιωτικοποίησης.

http://proletconnect.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Διαδηλώνουμε για 6η συνεχόμενη χρονιά έξω από την απονομή των Βραβείων MAD

0
 
Γιατί οι απολυμένοι/ες από τα καταστήματα Metropolis
διαδηλώνουμε για 6η συνεχόμενη χρονιά έξω από την απονομή των Βραβείων MAD;

Εμείς οι απολυμένοι/ες από τα καταστήματα Metropolis εδώ και 6 ολόκληρα χρόνια δίνουμε έναν εργατικό αγώνα διεκδικώντας τους μισθούς και τις αποζημιώσεις μας που παράνομα δεν μας κατέβαλε ο επιχειρηματίας Ανδρέας Κουρής, έπειτα από το λουκέτο που έβαλε στα καταστήματα που εργαζόμασταν. Το δίκιο αυτού του αγώνα, που δίνεται τόσο στο δρόμο όσο και στα δικαστήρια, είναι απόλυτο, σαφές και αναγνωρίσιμο πανελλαδικά. Από τη μια στη συνείδηση του κόσμου και από την άλλη στις αίθουσες των δικαστηρίων, όπου ο Ανδρέας Κουρής έχει καταδικαστεί. Εντούτοις, στην πράξη, ο Ανδρέας Κουρής δεν μας έχει καταβάλλει ούτε ένα ευρώ από τα 600 χιλιάδες και πλέον που μας χρωστάει.

Ο Ανδρέας Κουρής, η επιχειρηματική του δραστηριότητα και τα Metropolis
    Για τον Ανδρέα Κουρή τα Metropolis δεν αποτέλεσαν μια επιχειρηματική αστοχία ή ένα ρίσκο που δεν του… βγήκε. Ήταν το όχημα που τον εδραίωσε στον μουσικό/ψυχαγωγικό στερέωμα της εγχώριας αγοράς. Ενώ εισέπραττε κέρδη από τα υγιή εμπορεύματα,   φούσκωνε ταυτόχρονα με χρέη την παντοδύναμη τότε αλυσίδα δισκοπωλείων Metropolis και παράλληλα διαφήμιζε και προωθούσε με όλους τους τρόπους το τηλεοπτικό κανάλι MAD και τα events όπως MAD VIDEO AWARDS, MADWALK και Eurovision. Όταν πια το μισοβουλιαγμένο καράβι των Metropolis τού ήταν άχρηστο, αποφάσισε να το εγκαταλείψει βυθίζοντάς το, οδηγώντας το στην πτώχευση και αφήνοντας από την μια απλήρωτους τους εργαζόμενους και από την άλλη ογκώδη χρέη προς Δημόσιο, ασφαλιστικά Ταμεία και προμηθευτές. Ήταν η στιγμή που για τον Ανδρέα Κουρή άνοιξε ο δρόμος της επιχειρηματικής πρακτικής, «φεσώνω - βάζω λουκέτο - εξαφανίζομαι». Μετά την «επιτυχία» των Metropolis, ο Ανδρέας Κουρής έπραξε ακριβώς το ίδιο με άλλες εταιρείες που κατείχε. Όπως  με το κανάλι MAD και το MADRADIO που, αφού τις φόρτωσε με χρέη, τις έκλεισε (διατηρώντας και μεταφέροντας το εμπορικό σήμα σε νέες Ανώνυμες Εταιρείες – Α.Ε.), με αποτέλεσμα να ανεβαίνει συνεχώς στην λίστα κατάταξης των μεγαλοοφειλετών του Δημοσίου.  Αναμφισβήτητα, πρόκειται για μια επιτυχή επιχειρηματική πρακτική του Ανδρέα Κουρή (όπως και των ομοίων του) για να μεγαλώνει την περιουσία του σε βάρος των άλλων. Με χρέη προς προμηθευτές, φέσωμα του Δημοσίου και απλήρωτους εργαζόμενους. Πρόκειται για μια τακτική που εφαρμόζει μέχρι και σήμερα, αφού η αγωνία των απλήρωτων εργαζομένων στις επιχειρήσεις του στην Παλλήνη με χρωστούμενα πολλών μηνών δεν μπορεί πλέον να μείνει κρυφή.

Τι ήταν λοιπόν τα Metropolis για τον Ανδρέα Κουρή;
Ήταν μια «μπίζνα» με την οποία αξιοποίησε στο έπακρο το νομικό καθεστώς και την ασυλία που του παρέχει μια Α.Ε., καθώς το «φυσικό πρόσωπο» δεν φέρει καμία ευθύνη παρά μόνο η… Ανώνυμη Εταιρεία. Και, βέβαια, ήταν μια «μπίζνα» με προγραμμένη από τον ίδιο τη μοίρα των εργαζομένων να καταλήξουν στο δρόμο απλήρωτοι και άνεργοι, με τις πλάτες πάντα του αντεργατικού νομικού καθεστώτος που δουλεύει κι εδώ, υπέρ του εργοδότη.  Στην πραγματικότητα, τα Metropolis ήταν για τον Ανδρέα Κουρή ένα βαρύ όχημα προκειμένου να κερδίζει χρήματα όχι επενδύοντας, αλλά φεσώνοντας.
Όπως όλα τα αφεντικά,  ο Ανδρέας Κουρής πιστεύει ότι θα τη γλιτώσει
Κι όμως, ένας επιχειρηματίας που ανοιγοκλείνει με άνεση εταιρείες και που χρωστάει προς όλες τις κατευθύνσεις, μπορεί να συνομιλεί με φορείς και κυβερνώντες, να κλείνει δουλειές με το Δημόσιο και να νοικιάζει δημόσιους χώρους (ολυμπιακά ακίνητα) για να πραγματοποιεί τα κερδοφόρα events του. Σα να μη συμβαίνει απολύτως τίποτα, την ώρα που χιλιάδες πολίτες χάνουν ακόμη και τις κατοικίες τους για λίγα χρωστούμενα, ο Ανδρέας Κουρής έχει την πεποίθηση ότι μπορεί να τη γλιτώσει. Και ότι τα αστρονομικά χρέη των Α.Ε. που έχει φουντάρει δεν θα συνδεθούν ποτέ με το όνομά του. Εμείς οι απολυμένοι των καταστημάτων Metropolis έχουμε μια εκ διαμέτρου αντίθετη πεποίθηση, καθώς θεωρούμε ότι ο Ανδρέας Κουρής δεν πρέπει να τη γλιτώσει. Γι αυτό και του το υπενθυμίζουμε δυναμικά και με αποφασιστικότητα διαδηλώνοντας για 6η συνεχόμενη χρονιά έξω από τα βραβεία MAD.

ΣΤΗΝ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΑΣΥΔΟΣΙΑ ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ.
Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ METROPOLIS
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ.
Για 6η συνεχόμενη χρονιά διαδηλώνουμε έξω από την απονομή των βραβείων MAD
την Τρίτη 27 Ιουνίου στο TAE KWON DO στις 7:30 μ.μ.

Συνέλευση απολυμένων από τα καταστήματα Metropolis
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

24 Ιουν 2017

Μαζική παρέμβαση της Λαϊκής Αντίστασης - Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας στο Μενίδι

0
Πραγματοποιήθηκε σήμερα στην κεντρική πλατεία του Μενιδίου μαζική παρέμβαση και πορεία της Λαϊκής Αντίστασης - Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας. Μερικές δεκάδες αγωνιστές και αγωνίστριες, με την παρουσία τους, τα συνθήματα και τις προκηρύξεις που μοίρασαν, παρέμβηκαν με αφορμή το πρόσφατο τραγικό γεγονός της δολοφονίας ενός μικρού μαθητή από «αδέσποτη σφαίρα» κατά την διάρκεια σχολικής γιορτής. Τραγικό γεγονός που ανέδειξε με τον πιο δραματικό τρόπο τα προβλήματα δεκαετιών που ταλανίζουν μια καθαρά λαϊκή περιοχή, την επίδραση της καπιταλιστικής επίθεσης με το σπρώξιμο χιλιάδων ανθρώπων και ολόκληρων περιοχών στα χέρια αδίστακτων συμμοριών με «άμεση σχέση με το κράτος», στο περιθώριο, στο ρατσισμό και την γκετοποίηση.

Στόχος της παρέμβασης ήταν ν’ αναδειχθεί η αναγκαιότητα της λαϊκής οργάνωσης και η συγκρότηση ενός κινήματος αντίστασης και διεκδίκησης που θα μπορέσει να διεκδικήσει ανθρώπινες συνθήκες ζωής και ανθρώπινες γειτονιές για όλους τους εργαζόμενους. Η ανταπόκριση των κατοίκων δεν ήταν αρνητική, μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι τα ρατσιστικά κηρύγματα των προηγούμενων ημερών δεν έπιασαν τόπο. Αυτό όμως απέχει πολύ απ’ την ανάγκη να αναπτυχθούν λαϊκές αντιστάσεις κόντρα στις φασιστικές συμμορίες και τις ψευδεπίγραφες κυβερνητικές εξαγγελίες. Κόντρα σε ένα σύστημα που καταδικάζει ολόκληρες μερίδες του λαού στη φτώχεια, την εξαθλίωση, τη γκετοποίηση και τη ρατσιστική διαίρεση. Που προσπαθεί να πείσει αυτό το λαό ότι η μόνη λύση είναι η ένταση της αστυνομοκρατίας, της καταστολής και της φασιστικοποίησης.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εκτός των Τειχών: εκδήλωση συζήτηση για την Οκτωβριανή επανάσταση και τον ιμπεριαλισμό

0
Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση χθες Παρασκευή για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την Οκτωβριανή επανάσταση στο βιβλιοπωλείο καφέ «Εκτός των τειχών». Αρκετές δεκάδες συναγωνιστές και φίλοι παρακολούθησαν την κουβέντα η οποία έγινε στα πλαίσια των εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια της Οκτωβριανής επανάστασης.

Η εισήγηση από τους συντρόφους Γιάννη Β. και Δημήτρη Μ. καταπιάστηκε με το έργο του Λένιν για τον Ιμπεριαλισμό, την αντανάκλασή του στη στάση των μπολσεβίκων για το ζήτημα του 1ου παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου, την στάση του Λένιν και την κριτική του στην σοσιαλδημοκρατία την περίοδο της δεύτερης διεθνούς, την χρεωκοπίας της κ.α.

Αναδείχτηκε η αντιπαράθεση που υπήρχε στο ζήτημα των πολέμων και του ιμπεριαλισμού στις διάφορες ιστορικές φάσεις του κομμουνιστικού κινήματος και το πώς βρίσκει έκφραση αυτή η αντιπαράθεση και στο σήμερα.

Πλούσια εισήγηση με αρκετές πτυχές και εμπεριστατωμένη η οποία έδωσε και λαβή για τοποθετήσεις από τα κάτω από συναγωνιστές. Μια καλή εκδήλωση με αρκετό κόσμο και αρκετό προβληματισμό.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εκδήλωση της Λαϊκής Αντίστασης - ΑΑΣ στη Ξάνθη

0
Πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 23 Ιούνη η προγραμματισμένη πολιτική εκδήλωση της Λαϊκής Αντίστασης-ΑΑΣ στην Ξάνθη. Η εκδήλωση έγινε σε υπαίθριο χώρο του Πολυτεχνείου και πλαισιώθηκε κυρίως από φοιτητές.

Από τους δύο συναγωνιστές που έκαναν τις αντίστοιχες εισηγήσεις, ο πρώτος αναφέρθηκε στη διεθνή κατάσταση, έτσι όπως διαμορφώνεται μετά την άνοδο του Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ και ο δεύτερος ανέλυσε το πως αυτές οι εξελίξεις, και ιδιαίτερα όσα διαδραματίζονται στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής και των Βαλκανίων, καθορίζουν τις εξελίξεις στην Ελλάδα, τόσο στο επίπεδο της επίθεσης και των μνημονίων, όσο και στο επίπεδο των λεγόμενων "εθνικών" θεμάτων.

Η συζήτηση που ακολούθησε ήταν πλούσια και αρκετά εποικοδομητική και ανέδειξε την μεγάλη αναγκαιότητα να προχωρήσει το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα στη χώρα, μια που οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν είναι πραγματικοί και μεγάλοι.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

23 Ιουν 2017

Ιερά τέρατα στην εποχή των τεράτων…

3
Η εικόνα του Μίκη Θεοδωράκη να διευθύνει από το αναπηρικό καροτσάκι, μία ανάμνηση του παλιού του εαυτού δεν μπορεί να μην συγκινεί. Όχι για ότι έκανε στο διάβα της ζωής του ο συνθέτης. Αρκετές φορές, ίσως τις περισσότερες, σε κατάφωρη αντίθεση με αυτό που «πρότειναν» τα τραγούδια του.

Γιατί εμείς που είμαστε και της «Πολιτιστικής Επαναστάσεως», και υποτίθεται έχουμε και επιρροές από όλη την κριτική των θετικών και ανθρωπιστικών επιστημών της ταραγμένης δεκαετίας του ‘60, απλά ίσως γιατί είμαστε αριστεροί, γνωρίζουμε πως το δημιούργημα όταν φεύγει από τον δημιουργό αποκόπτεται από τον ομφάλιο λώρο που το γέννησε. Πολύ περισσότερο, πάντα θα μπορούσαμε να πούμε, όταν τα καλλιτεχνικά δημιουργήματα γίνονται κτήμα του λαού, εκφράζουν και τον συνοδεύουν στις μεγάλες του αγωνιστικές ανατάσεις. Και ακολουθούν μέσα από αυτή τη διαδρομή μαζικής και ατομικής οικειοποίησης τη δικιά τους αυθύπαρκτη παρουσία, επενδύονται με τα συναισθήματα ατομικά και συλλογικά, διαβάζονται και ξαναδιαβάζονται, τραγουδιούνται και ξανατραγουδιούνται και στέκονται όρθια ακόμα και αν ο δημιουργός τους τα απαρνηθεί. Τυπικά και άτυπα. Δηλαδή με την στάση του, όσον αφορά το άτυπα.

Η απότιση φόρου τιμής σε αυτό το καλλιτεχνικό σώμα που εξακολουθεί να συνεγείρει και να συγκινεί δεν είναι βέβαια και… τελείως άσχετη με τον δημιουργό. Μ’ όλα του τα στραβά και τα απερίγραπτα –μιλώντας συγκεκριμένα για τον Μ.Θ.- αξίζει μία τιμή στον άνθρωπο που αν δεν υπήρχε στη συγκεκριμένη στιγμή και στον συγκεκριμένο τόπο δεν θα είχαμε σήμερα αυτά τα αριστουργήματα. Σίγουρα θα βρίσκονταν κάποιος άλλος να εκφράσει την επαναστατική κοσμογονία και τον ιστορικό διασκελισμό του λαού μας. Όμως αυτό που έγινε σε συγκεκριμένο χρόνο-τόπο δεν παύει να είναι μοναδικό. Εξ άλλου και στον Μ.Θ. διακρίνει κανείς διάφορες φάσεις (αυτή της ανάτασης, της «συμφιλίωσης», του αντιδικτατορικού αγώνα, αργότερα –αλλά και… διαρκώς, την ερωτική κλπ)

Καμία σχέση δεν έχουν όλα τα παραπάνω με τη φιέστα που στήθηκε στον Παναθηναϊκό στάδιο. Όχι από την άποψη φυσικά της καλλιτεχνικής αρτιότητας –λίγο ενδιαφέρει σε αυτό το σημείωμα. Αλλά από πολιτική άποψη.

Όλοι αυτοί του κυρίαρχου συστήματος, από τον «Πάκη» της Ελληνικής Δημοκρατίας έως τον «μάγκα Μεϊμαράκη» και τις σημιτικές περικοκλάδες που χειροκροτούσαν «μαγεμένοι και συγκινημένοι», ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης (και ο γγ Κουτσούμπας να μην χάσει και αυτός ένα κομμάτι της διεκδίκησης του Μίκη ήπια και κόσμια, πάντα νοικοκύρης) δεν έχουν καμία σχέση με το καλλιτεχνικό και πολιτικό σώμα που αφήνει παρακαταθήκη στις σημερινές και επόμενες γενιές ο … Μέγας μουσικός δημιουργός Μίκης αλλά και πολύ μικρός και λίγος πολιτικός Μ.Θ.

Αλλά βλέπετε, επειδή ζούμε στην εποχή της σύγχυσης, την εποχή που ο Γκράμσι είχε ονομάσει εποχή των τεράτων γιατί το παλιό πεθαίνει και το νέο δεν έχει γεννηθεί (μην πούμε για τη φρίκη που το παλιό, το πολύ παλιό εμφανίζεται ως… νέο) σε αυτή λοιπόν την εποχή είναι ίσως μοιραίο ιερά… τέρατα να χειροκροτούνται από πολιτικούς εκπροσώπους των πραγματικών τεράτων.

ΔΜ
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Από την σύσκεψη της Πρωτοβουλίας Αντίστασης στα Χανιά

0
Η επέκταση των βάσεων και η επιλογή της αστικής τάξης να εμπλέξει συνολικά τη χώρα στα φονικά για τους λαούς ιμπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ γίνεται, με βάση τις εξελίξεις, κρίσιμο ζήτημα για την ίδια τη ζωή του λαού και για την ανάπτυξη της λαϊκής πάλης.

Παράλληλα με την εξοντωτική επίθεση του κεφαλαίου στην εργατική τάξη και τον κόσμο της δουλειάς, που για χρόνια θα συνεχίσει να πατρονάρεται από τα ιμπεριαλιστικά κέντρα για να διασφαλίζεται απαρέγκλιτη εφαρμογή της,

η ντόπια αστική τάξη επιλέγει για να βγει από το αδιέξοδο και να υπηρετήσει τις βλέψεις της να δώσει τη χώρα σαν ορμητήριο για τους φονιάδες των λαών. Παράλληλα συμμαχεί σε μια σειρά επίπεδα με βάρος στο στρατιωτικό με το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ και μια σειρά αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα. Από κάθε άποψη η αστική τάξη, μέσω της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ και με συμφωνία όλου του αστικού πολιτικού προσωπικού, εμπλέκει τη χώρα στα ιμπεριαλιστικά σχέδια και ανταγωνισμούς -που όπως αποκαλύπτουν οι εξελίξεις- γίνονται εξαιρετικά επικίνδυνα.

Αυτά συζητήθηκαν στη μάζωξη της Πρωτοβουλίας Αντίστασης στις 21 του Ιούνη και με βάση τα παραπάνω αποφασίστηκε να δοθεί βάρος στη σχετική εκδήλωση που θα γίνει στις 12 του Ιούλη και ν’ αποτελέσει ένα γεγονός στην πόλη και να βάλει παρακαταθήκες ώστε να γίνει ξανά η υπόθεση του αντιβασικού κινήματος υπόθεση πάλης πλατιά για το λαό.

Δεν αρκούν οι παραταξιακές δράσεις και πολύ περισσότερο τα εικονικά κινήματα. Τα πράγματα είναι εξόχως σοβαρά και έτσι θα τα αντιμετωπίσει η Πρωτοβουλία Αντίστασης. Πάντα με πνεύμα κοινής δράσης με πλήρη επίγνωση των ιδιαίτερα αρνητικών συσχετισμών, αλλά και με εμπιστοσύνη στη νεολαία και το λαό.

Χανιά 22-6-2016

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ηράκλειο : Ανταπόκριση από την εκδήλωση για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή επανάσταση

0
Την Πέμπτη 22 Ιουνίου, έγινε εκ μέρους της κ.ο Ηρακλείου του ΚΚΕ(μ-λ) η εκδήλωση για τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή επανάσταση. Μία εκδήλωση η οποία συνεχίζει τον κύκλο των πανελλαδικών εκδηλώσεων για το κοσμοϊστορικό αυτό γεγονός. Η μαζικότητα της εκδήλωσης, με την συμμετοχή περίπου 70 φίλων, συναγωνιστών και συντρόφων ήταν ενδεικτική της ακτινοβολίας που ασκεί η Οκτωβριανή επανάσταση σαν γεγονός.

Η εισήγηση, από τον Κ. Μπεκιάρη, καταπιάστηκε με την ιστορική διαδρομή του κομμουνιστικού κινήματος ως και την επανάσταση, με τις θεωρητικές επεξεργασίες του κομμουνιστικού κινήματος πριν την επανάσταση και την κατάσταση στην οποία βρίσκονταν, καθώς επίσης και με τις διάφορες κριτικές απόψεις ή "απόψεις" από την μεριά του συστήματος και μη. Συνέχισε με βασικές πλευρές της πορείας της οικοδόμησης του σοσιαλισμού στη ΕΣΣΔ, με τα προβλήματα και τις αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό του ΚΚΣΕ και έδωσε ιδιαίτερο βάρος σε σημεία τα οποία διαμόρφωσαν καθοριστικές πλευρές για την επικράτηση του ρεβιζιονισμού το 1956 και στοιχεία τα οποία επέδρασαν στην εδραίωση του.

Τέλος, αναδείχθηκαν κάποια συμπεράσματα τα οποία κωδικοποιούσαν βασικά ζητήματα σε σχέση με την ιδιαίτερη τοποθέτηση του ΚΚΕ(μ-λ) γύρω από το ζήτημα. Οι τοποθετήσεις από τη μεριά των παρευρισκομένων άνοιξαν μία βεντάλια ζητημάτων και κυρίως σε σχέση με πρωτόλυους προβληματισμούς σε σχέση με το τι κάνουμε σήμερα σε σχέση με το χθές. Μία συζήτηση που αντανακλά το επίπεδο συγκρότησης του μαζικού λαϊκού κινήματος στην δοσμένη συγκυρία, που όμως, με κάποιες εξαιρέσεις, είχε αγνούς προβληματισμούς και αναζητήσεις σε σχέση με το τι έγινε και το που και πώς προχωράμε από δω και πέρα. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στο πάρκο Γεωργιάδη.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

"Ιμπεριαλιστικός πόλεμος και Οκτωβριανή Επανάσταση" στο Εκτός των Τειχών

0
ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ

«Ιμπεριαλιστικός πόλεμος και Οκτωβριανή Επανάσταση»


Στο πλαίσιο εκδηλώσεων για τα 100 χρόνια
από την Οκτωβριανή Επανάσταση,
το βιβλιοπωλείο-καφέ «Εκτός των Τειχών»
διοργανώνει εκδήλωση-συζήτηση
με θέμα:

Ιμπεριαλιστικός πόλεμος και Οκτωβριανή Επανάσταση
Η αντιπαράθεση στο πλαίσιο του διεθνούς εργατικού κινήματος

Παρασκευή 23 Ιουνίου
στις 7:30 μ.μ.

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ-ΚΑΦΕ
Εκτός των τειχών
Γραβιάς 10-12, Εξάρχεια
Τηλ. 210-3303348

www.ektostonteixon.gr
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΗΠΑ: η χώρα που τα "ανθρώπινα δικαιώματα" έχουν χρώμα

0
Η χώρα εκείνη που χρησιμοποιεί την έννοια "ανθρώπινα δικαιώματα" περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, είναι οι ΗΠΑ. Νιώθει την ανάγκη να κάνει υποδείξεις για τα "ανθρώπινα δικαιώματα" σε κάθε γωνιά του πλανήτη (ο οποίος... δικαιωματικά της ανήκει), και κάθε λίγα χρόνια πραγματοποιεί μια νέα επέμβαση, ένα νεό μακελείο, "για να τα υπερασπιστεί". Δυστυχώς όμως για τους κάτοικους των ΗΠΑ, δεν υπάρχει κανείς αρκετά ισχυρός για να... τις βομβαρδίσει. Έτσι μένουν ανυπεράσπιστοι.

Στις 17 του Ιούνη, το ένορκο δικαστήριο αθώωσε τον φονιά αστυνομικό Τζερόνιμο Γιάνεζ, οποίος δολοφόνησε τον οικογενειάρχη Φινάλντο Καστίλε μπροστά τα μάτια της γυναίκας και του 4χρονου παιδιού του. Η γυναίκα του Καστίλε είχε βιντεοσκοπήσει ζωντανά την δολοφονία και η δημοσιοποίηση της προκάλεσε κύμα οργής και διαδηλώσεων σε όλη την χώρα.



Κατά την διάρκεια της εκδίκασης, έγινε δεκτό από το δικαστήριο το ακόλουθο βίντεο, τραβηγμένο από την κάμερα της αστυνομίας. Μπορείτε να το δείτε από το 34ο δευτερόλεπτο και μετά:



Όπως είναι φυσικό, στην είδηση της αθώωσης χιλιάδες άνθρωποι ξεχύθηκαν ξανά στους δρόμους απαιτώντας δικαισύνη και προστασία. Απαιτώντας, όπως συνηθίζεται να λέγεται, "βασικά ανθρώπινα δικαιώματα".

Στην πραγματικότητα η έννοια "ανθρώπινα δικαιώματα" είναι ψεύτικη. Τα μόνα δικαιώματα που υπάρχουν είναι τα λαϊκά: όπως το δικαίωμα να οδηγείς το αμάξι σου χωρίς να φοβάσαι ότι θα σκοτώσουν ή θα σε ληστέψουν. Η αστική τάξη δεν έχει ανάγκη από τέτοια δικαιώματα -είναι πλήρως ασφαλής, μακριά από την κοινωνική ζούγκλα την οποία έχει επιβάλλει. Τα μόνα δικαιώματα που υπάρχουν είναι τα λαϊκά δικαιώματα, όπως το να υπάρχουν συνέπειες στους παίτωρες του συστήματος όταν ασκεί βία στον λαό. Και τα λαϊκά δικαιώματα δεν χαρίζονται, κατακτώνται.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

22 Ιουν 2017

Το σύστημα της εκμετάλλευσης και η πολιτική του, γεννούν… Γκέτο, περιθωριοποίηση, έγκλημα, πρέζα, ρατσισμό…

5
Εργάτες, εργαζόμενοι, κάτοικοι του Μενιδίου,

Η τραγική δολοφονία του 11χρονου μαθητή Μάριου κατά τη διάρκεια της σχολικής γιορτής, από «αδέσποτη» σφαίρα, ήρθε να ταράξει την καθημερινότητά μας, βγάζοντας την ίδια στιγμή στην επιφάνεια μια σειρά από καταστάσεις και χαρακτηριστικά αυτού του σάπιου καταπιεστικού και εκμεταλλευτικού συστήματος στο οποίο ζούμε, και της πολιτικής που ακολουθεί, τόσο σε κεντρικό, όσο και σε τοπικό επίπεδο. Ένα αθώο παιδί του λαού πέφτει νεκρό. Ο κόσμος δίκαια εξοργίζεται με την κατάσταση και ζητά να σταματήσει η εγκληματικότητα. Μια εγκληματικότητα που είναι πάντα σε βάρος του, ανεξάρτητα φυλής, χρώματος και θρησκείας, και σε όφελος κάποιων ισχυρών. Ζητά να σταματήσει η χρήση όπλων, τα κυκλώματα, η διακίνηση ναρκωτικών με θύματα λαϊκά παιδιά.

Κάποιοι συγκεκριμένοι επιτίθενται στους Ρομά, τους θεωρούν «ένοχους», και ζητούν να φύγουν! Ζώντας σε μια πόλη που «σιγά σιγά» επεκτάθηκε και έφτασε «κοντά τους»! (Άραγε αναρωτιέται κανείς γιατί ήταν και παραμένουν μακριά και χώρια;) Κάποιοι «άγνωστοι», φτάνουν να βάλουν και φωτιά σε σπίτι τους! Προάγοντας έτσι το ρατσισμό, τις δολοφονικές ρατσιστικές πρακτικές, κι αφήνοντας στο απυρόβλητο τους πραγματικούς υπαίτιους αυτών των καταστάσεων. Κάποιοι ομογενείς απ’ την πρώην Σοβιετική Ένωση (που στο παρελθόν είχαν πέσει κι αυτοί θύματα ρατσισμού!) συμμετέχουν κι αυτοί σ΄ αυτή την επίθεση. Ενώ δε λείπουν και οι νεοναζί τύπου «Χρυσής Αυγής», πάντα πρωτοστάτες στην υποδαύλιση του φυλετικού μίσους στην υπηρεσία του συστήματος που μας εξαθλιώνει και μας διαιρεί όλους.

Σ΄ αυτό όμως το «πλέγμα» που παράγει την εγκληματικότητα και τα κάθε είδους κυκλώματα, τη διακίνηση ναρκωτικών (κι όχι μόνο για οικονομικό όφελος, αλλά κύρια για τον ευνουχισμό, ειδικά της νεολαίας) και τα κάθε είδους «νταηλίκια» ή «συναλλαγές», είναι άραγε «αμέτοχοι» οι «από πάνω»; Οι επικυρίαρχοι; Οι κάθε είδους ταξικοί, οικονομικοί, πολιτικοί και θεσμικοί άρχοντες; Οι παράγοντες του κράτους, της τοπικής κοινωνίας, της αστυνομίας, του κεφαλαίου, «παράγοντες» των Ρομά, των ομογενών ή Έλληνες; Που καμιά σχέση δεν έχουν με το λαό, την καθημερινότητα και τα προβλήματά του; Που, αντίθετα, βρίσκονται απέναντί του, που έχουν πολιτικά αλλά και οικονομικά οφέλη από αυτές τις δραστηριότητες; Μήπως είναι αυτοί, οι κύριοι υπεύθυνοι; Και δεν είναι άραγε υπεύθυνη η πολιτική τους που εξαθλιώνει, που γκετοποιεί και που αξιοποιεί στη συνέχεια, τα αποτελέσματα αυτής της γκετοποίησης, της διαίρεσης λαϊκών ανθρώπων με βάση τη «ράτσα» τους, για την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί; Η πολιτική των κυβερνήσεων και του δήμου; Η πολιτική που στερεί τα δικαιώματα, τη δουλειά, τη μόρφωση, τις ελευθερίες για το λαό, τις ανθρώπινες συνθήκες ζωής στην πόλη; Η πολιτική που έχει κάνει τις συνοικίες μας, χωματερές και που έχει «σπρώξει» την «εγκληματικότητα» στις εργατο-λαϊκές γειτονιές;

Όσο για τα μέτρα που εξήγγειλε η κυβέρνηση αυτό που έχουμε να πούμε είναι ότι οι Ρομά δεν χρειάζεται να περιμένουν τίποτα! Έχουν κρυπτορατσιστικό χαρακτήρα με την επίρριψη ευθυνών στους τους ίδιους τους Ρομά για τον τρόπο ζωής που «έχουν επιλέξει», ευνοεί ακόμα περισσότερο των διαχωρισμό και την κατηγοριοποίηση των κάτοικων. Χωρίς βέβαια να κτυπάνε στη ρίζα τους πραγματικούς λόγους δημιουργίας των προβλημάτων

Εργάτες, εργαζόμενοι, κάτοικοι του Μενιδίου,

Η απάντηση στην κατάσταση αυτή δεν είναι η «περισσότερη αστυνόμευση». Όταν μάλιστα, πάρα πολλές φορές, δεν έχει μπορέσει να «κρυφτεί» η διαφθορά των λεγόμενων «τοποτηρητών της τάξης», ακόμα και η και συμμετοχή τους στη διακίνηση ναρκωτικών. Όταν το «έγκλημα» το γεννά καθημερινά ο ίδιος ο καπιταλισμός (το σύστημα – έγκλημα) κι οι πολιτικές που εξαθλιώνουν κι εκμεταλλεύονται το λαό. Όταν συγκεκριμένα ταξικά και αντιλαϊκά συμφέροντα και πολιτικές γεννούν αυτή την κατάσταση που θα συνεχίσει να υπάρχει, είτε βρεθεί, είτε δε βρεθεί ο ένοχος της δολοφονίας του παιδιού.

Η απάντηση, δεν είναι ο ρατσισμός και οι φυλετικές αντιπαραθέσεις! Δεν είναι ο «κοινωνικός αυτοματισμός» και το «διαίρει και βασίλευε»! Δεν είναι η αντιπαράθεση των «αθλίων» μεταξύ μας με «ουδέτερο» παρατηρητή το κράτος, τοπικό και κεντρικό! Γιατί δεν είναι τα «φυλετικά χαρακτηριστικά» η αιτία του προβλήματος, αλλά οι κοινωνικές καταστάσεις, σχέσεις και συνθήκες που επιβάλει το σύστημα αυτό.

Η απάντηση βρίσκεται στην καθημερινή και συλλογική πάλη του λαού μας, των εργαζόμενων, των άνεργων, της νεολαίας, των κατοίκων ενάντια στην υποβάθμιση της ζωής μας, ενάντια στην υποβάθμιση της γειτονιάς μας. Η απάντηση βρίσκεται στην οργάνωση όλων μας, στην αντίσταση μας και στις διεκδικήσεις μας.

Να αντισταθούμε σε καθετί που φέρνει την εξαθλίωση, τη γκετοποίηση, την περιθωριοποίηση και σε κάθε είδους αντιλαϊκές στάσεις και πρακτικές!

Να διεκδικήσουμε μια ζωή ανθρώπινη, σε γειτονιές ανθρώπινες, με δικαιώματα για εμάς και τα παιδιά μας, για τους εργάτες, τους εργαζόμενους, τους άνεργους, τη νεολαία, για τους Έλληνες, για τους Ρομά, τους μετανάστες και τους πρόσφυγες.

Κάτω η πολιτική της εξαθλίωσης, της γκετοποίησης, της εκμετάλλευσης!

Έξω η πρέζα και ο ρατσισμός!
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ