17 Αυγ 2017

Ελληνική «Σοβιετία», «αριστερή τρομοκρατία» και άλλα αντικομμουνιστικά διηγήματα

Είναι βέβαια γνωστό σε «όλους» (δηλαδή, σε όλους τους δεξιούς της αγοράς και της… σιδερογροθιάς) ότι η Ελλάδα αποτελεί ακόμη την «τελευταία Σοβιετία» της Ευρώπης! Αυτό φαίνεται, λένε, από τη γραφειοκρατία που συναντάει κάθε νέος επιχειρηματίας με «όρεξη»… για τη δουλειά των άλλων, από τη δυσκολία κάθε επένδυσης που «εκσυγχρονίζει» τη χώρα… επαναφέροντας μεσαιωνικές συνθήκες εργασίας, από κάθε εταιρία που δυσκολεύεται να «αναπτυχθεί» αφού προσκρούει σε άκαμπτες νομοθεσίες (αλήθεια; ποιες;), σε αναχρονιστικά δικαιώματα (των εργαζομένων, προφανώς), σε περιβαλλοντολογικές εμμονές «ρομαντικών» και, φυσικά, στις απεργίες που κατεβάζουν τα «ρολά» της χώρας, στις διαδηλώσεις που κλείνουν «όποτε θέλουν» την Αθήνα, στις καταλήψεις που «καταλύουν το κράτος», στα «διάφορα άβατα» και στη μη εφαρμογή των όποιων «σωστών» νόμων υπάρχουν και καταστέλλουν τον… κόκκινο Αρμαγεδδώνα.

Κοντολογίς, δεν υπάρχει αρκετή «οικονομική ελευθερία» στην Ελλάδα και «υγιές επιχειρηματικό πνεύμα». Και πάνω από όλα, εμποδίζει η ύπαρξη και λειτουργία «ξεπερασμένων» κομμουνιστικών κομμάτων και οργανώσεων και ενός «ανεύθυνου» συνδικαλισμού, αντί να απαγορευτούν τα πρώτα και να «εκσυγχρονιστούν» τα δεύτερα, όπως συμβαίνει σε μια σειρά χώρες της «παλιάς και νέας Ευρώπης» (και όπως ζητάει γνωστός φωνακλάς του «κοινοβουλευτισμού»). Δεν είναι αυτά ένας σύντομος ορισμός της «Σοβιετίας»;

Φυσικά, αυτή η αρλούμπα περί «Σοβιετίας», που εμποδίζει τάχα την «ιδιωτική πρωτοβουλία», την «επιχειρηματικότητα», τις «επενδύσεις» κ.λπ., είναι ένα καθαρό και σκόπιμο ψέμα. Ένα ψέμα που επιδιώκεται να εμπεδωθεί μέσω της εξαντλητικής επανάληψης μιας ολοφάνερης ανοησίας. Όσο για το «λιγότερο κράτος» που μηρυκάζουν διαρκώς οι νεοφιλελεύθεροι του…δημοσίου, είναι η «προβιά» του αρπακτικού που θέλει να βάλει στα νύχια του τις όποιες δημόσιες και κοινωνικές υπηρεσίες έχουν παραμείνει, κατακτήσεις που κερδήθηκαν με αγώνες και αίμα αιώνων.

Όμως, όσο αστείο κι αν ακούγεται, η… «αποσταλινοποίηση» της χώρας κρίνεται σήμερα περισσότερο παρά ποτέ αναγκαία. Δεν είναι η -ανύπαρκτη άλλωστε- διαφορά με πριν, όταν στα πράγματα ήταν οι ίδιοι που τώρα διαμαρτύρονται για την… «μπολσεβικοποίηση» της χώρας. Δεν είναι ότι στην εποχή τους, όπως λένε, έγιναν σοβαρές προσπάθειες -προφανώς ανεπιτυχείς- να αλλάξει η κατάσταση και να γίνουμε «κανονικό» κράτος και χώρα σε μια «κανονική» Ευρώπη. Ούτε ότι η σημερινή κυβέρνηση εφαρμόζει μνημόνια… σοβιετικού τύπου, κάτω μάλιστα από τη μύτη του Σόιμπλε και των επιτηρητών της ΕΕ και του ΔΝΤ. Προφανώς και δεν έχουν κανένα πρόβλημα με τα «σοβιετικά» μνημόνια, αρκεί να εφαρμοστούν. Η λεγόμενη «αποσταλινοποίηση» της χώρας αφορά στη συνείδηση του λαού, να γίνει δεύτερη φύση της εργατικής τάξης η ολοκληρωτική υποταγή της στο κεφάλαιο, στον εργοδότη, στα μεγάλα αφεντικά και τον ιμπεριαλισμό. Δύσκολο έργο που δεν υλοποιείται χωρίς κυνήγι «φαντασμάτων». Συγκεκριμένα, του «φαντάσματος» του κομμουνισμού, που κι ως φάντασμα ακόμη δε σταματά να βάζει εμπόδια στον κερδοφόρο «χορό των τεράτων».

Για τον κ. Κυρ. Μητσοτάκη και την αντισοβιετική παρέα της ευρωακροδεξιάς, αυτή η προσπάθεια ταυτίζεται με το να φαντασιώνονται «Σοβιετίες» και ότι «είμαστε η μόνη χώρα στην Ευρώπη που έχει εσωτερική τρομοκρατία, προερχόμενη αποκλειστικά από την άκρα Αριστερά», όπως συμβαίνει άλλωστε σε κάθε «Σοβιετία» που σέβεται τον εαυτό της. Η Χρυσή Αυγή προφανώς δεν είναι δεξιά τρομοκρατία, ούτε οι δολοφονίες αυτής της ναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης δεν έχουν σχέση με την «ευρωπαϊκή δεξιά» (αν έχουν κάποια σχέση με τη δεξιά γενικώς), αλλά με το «άλλο άκρο» της Αριστεράς! Πρόκειται δηλαδή, στο πλαίσιο της εξίσωσης του κομμουνισμού με το ναζισμό, και πάλι για… αριστερή τρομοκρατία από την ανάποδη! Αντί για «κοστούμια και τήβεννο», τους χρειάζεται ζουρλομανδύας.

Να όμως που όλοι αυτοί οι «γνωστικοί» καταφεύγουν για την αντιμετώπιση αυτής της «αριστερής τρομοκρατίας» στο… μισητό ελληνικό «κράτος των Σοβιέτ». Προτείνοντας σωρεία μέτρων και θεσμών καταστολής, διώξεων και φυλακίσεων που ήδη πραγματοποιούνται από την «ανεξάρτητη» δικαιοσύνη (…που δεν είναι κράτος), επαναλαμβάνοντας τη γνωστή ρήση του «πατερούλη» Μητσοτάκη προς τους αστυνομικούς: «το κράτος είστε εσείς». «Σταλινικά» πράγματα δηλαδή, για να αντιμετωπιστεί η… Σοβιετία και ο «σταλινισμός» του Τσίπρα. Γιατί είναι βέβαιο ότι αν δεν τα βάλεις με τον «σταλινισμό», δεν έχεις μέλλον στην Ελλάδα και στον κόσμο.

Κι αφού ο αντικομμουνισμός της «παλιάς Ευρώπης» και της ψυχροπολεμικής Αμερικής εξάντλησε την ορμή του στις δικτατορίες της Δύσης και της Λατινικής Αμερικής, στα αποικιακά καθεστώτα της Αφρικής και της Ασίας, με βασανιστήρια, διώξεις και εξόντωση εκατομμυρίων προοδευτικών ανθρώπων, αναβιώνει ξανά με τον μανδύα της προσήλωσης στις «δημοκρατικές διαδικασίες» και στο «κοινοβουλευτισμό», που απαγορεύει και συκοφαντεί τον κομμουνισμό ως ολοκληρωτισμό. Γι’ αυτό και πρέπει να καταδικαστεί από κάθε δημοκρατικό πολίτη που σέβεται τις βασικές αρχές του ανθρωπισμού, της ελευθερίας και των δικαιωμάτων. Την ίδια ώρα, ο ευρωπαϊκός αντικομμουνισμός στηρίζει την καθαρά φασιστική κυβέρνηση του Κιέβου που έκαψε ανθρώπους στην Οδησσό, ενισχύει αντιδραστικά καθεστώτα που μαστιγώνουν, βασανίζουν και φυλακίζουν ανθρώπους για τις ιδέες τους. Ενώ ένας κουτοπόνηρος και συγκαλυμμένος αντικομμουνισμός δικαιολογεί τον εαυτό του ως μια θεμιτή πολιτική στάση. Όπως είναι και… ο αντικαπιταλισμός, ο αντιιμπεριαλισμός, ο αντιφασισμός κ.λπ. (και οι… αντικαπνιστικές εκστρατείες, θα προσθέταμε εμείς). Ο κυνισμός και η υποκρισία δεν είναι οι κατάλληλες λέξεις, αν υπάρχουν τέτοιες.

Αλλά είπαμε: ό,τι κακό συμβαίνει στον καπιταλισμό οφείλεται σε «ατύχημα» ή σε κάποιους «κακούς ανθρώπους», ενώ όλα τα «κακά του κόσμου» έχουν πηγή τον κομμουνισμό και φυσικά τον Στάλιν.

Προλεταριακή Σημαία
0 ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΟΛΜΕ: ΨΗΦΙΣΜΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ 18ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΣΤΟΝ Γ. Ν. ΣΑΪΜΠΑΜΠΑ

0
Η καταδίκη του καθηγητή της αγγλικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Τζαβαχαρλάλ Νεχρού (J.N.U) στο Δελχί, Γκοκαρακόντα Νάγκα Σαϊμπάμπα προξένησε κατάπληξη και αγανάκτηση. Η απόφαση του Περιφερειακού Δικαστηρίου του Γκατσιλόρι της πολιτείας της Μαχαράστρα να επιβάλλει ισόβια φυλάκιση στον καθηγητή Σαϊμπάμπα και στους τέσσερις συνκατηγορούμενους του, αποτελεί μια πρωτοφανή επιλογή για τα δικαστικά χρονικά της Ινδίας, από την χρονιά της ανεξαρτησίας μέχρι σήμερα. Ο καθηγητής Σαϊμπάμπα, ανάπηρος από την παιδική του ηλικία σε ποσοστό 90% και καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι, κατηγορείται πως είχε σχέσεις με το παράνομο ΚΚ Ινδίας (Μαοϊκό) και το ναξαλίτικο αντάρτικο χωρίς καμία απόδειξη. Οι κατηγορίες βασίστηκαν στις ιδέες και τις απόψεις του καθώς και στην δημόσια πολιτική και κοινωνική δράση του. Πράγματι μια πλούσια δράση από την νεαρή ηλικία, στο πλευρό των φτωχών και απόκληρων Ινδών στην ύπαιθρο και στις πόλεις.

Αυτό που ενόχλησε ιδιαίτερα τις ινδικές κρατικές αρχές ήταν οι αγώνες και οι καταγγελίες του, τόσο στην Ινδία όσο και διεθνώς, ενάντια στην εκστρατεία Βίας που έχουν εξαπολύσει οι αστυνομικές και οι παραστρατιωτικές δυνάμεις σε βάρος των αυτοχθόνων φυλών στην ενδοχώρα της Ινδίας. Μια επιχείρηση που συνδυάζεται με την αρπαγή της γης και των δασών από τις πολυεθνικές εξορυκτικές και κατασκευαστικές επιχειρήσεις. Η καταδίκη του Σαϊμπάμπα βασίστηκε σε διατάξεις και άρθρα του αντιτρομοκρατικού νόμου που ενοχοποιεί τις ιδέες, την συγγραφή άρθρων και Βιβλίων και τις δημόσιες ομιλίες, θεωρώντας τα προπαρασκευαστικές τρομοκρατικές πράξεις που υπονομεύουν την εθνική ασφάλεια!

Ο καθηγητής Σαϊμπάμπα εκτός από την αναπηρία του αντιμετωπίζει τον τελευταίο καιρό εξαιτίσς της προφυλάκισης του και άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας. Η ισόβια φυλάκιση του ανάπηρου καθηγητή Σαϊμπάμπα μέσα στις σκληρές συνθήκες των ινδικών φυλακών, η άρνηση να του παρασχεθούν ζωτικές ιατρικές υπηρεσίες και φαρμακευτική αγωγή ισοδυναμούν με καταδίκη του σε αργό και Βασανιστικό θάνατο. Για την ζωή και την ελευθερία του καθηγητή Σαϊμπάμπα έχουν κινητοποιηθεί διεθνείς ανθρωπιστικοί οργανισμοί, το ινδικό τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας, προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών στην Ασία, στην Ευρώπη και την Αμερική.

Απευθυνόμαστε στις κυβερνητικές και δικαστικές αρχές της Ινδίας της διπλωματικής της εκπροσώπησης στην Ελλάδα αλλά και σε κάθε διεθνή οργανισμό για τα ανθρώπινα και δημοκρατικά δικαιώματα ζητούμε την άρση της άδικης καταδικαστικής απόφασης και την άμεση απελευθέρωση του καθηγητή Σαϊμπάμπα.

Απαιτούμε στο διάστημα που βρίσκεται φυλακισμένος την πλήρη ιατροφαρμακευτική υποστήριξη του και την άμεση εισαγωγή του σε νοσηλευτικό ίδρυμα. Ενώνουμε την διαμαρτυρία μας με αυτές του διεθνούς κινήματος αλληλεγγύης, των καθηγητών και εκπαιδευτικών από τα ινδικά πανεπιστήμια και των δημοκρατικών οργανώσεων στην Ινδία και στον κόσμο που κινητοποιούνται ήδη για να αντιμετωπιστεί με δικαιοσύνη ο καθηγητής Σαϊμπάμπα και να κερδίσει την ελευθερία του!

Για το Δ.Σ.
Πρόεδρος: Νικόλαος Παπαχρήστος
Γεν. Γραμματέας: Θεόδωρος Μαλαγάρης

https://freesaibabagreece.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Νέα απεργία στη ΛΑΡΚΟ στο τρίτο 10ημερο του Αυγούστου - Ανακοίνωση του Συνδικάτου Μετάλλου Φθιώτιδας

0
Συναδέλφισσες και Συνάδελφοι

Πάνω από 8 μήνες έχουμε ενημερώσει Διοίκηση, Διεύθυνση και Κυβέρνηση για την τραγική κατάσταση που βρίσκονται οι εργαζόμενοι στην εργολαβία Καρατσιώλη στην ΛΑΡΚΟ. Όλοι τους είναι ενήμεροι για τις οφειλές των δεδουλευμένων των συναδέλφων, είναι ενήμεροι για την ανασφάλιστη εργασία τους.

Με βάση αυτή την κατάσταση διεκδικούσαμε και διεκδικούμε τρία απλά πράγματα που ήταν στο χέρι τους, αν ήθελαν, να τα έλυναν άμεσα.

1) Τις ορωκτυπήσεις των εργαζομένων μιας τα μηχανήματα κάρτας ανήκουν στην ΛΑΡΚΟ.

2) Να εξοφληθούν πρώτα οι εργαζόμενοι και μετά να πάρει τα υπόλοιπα χρήματα η εργολάβος από αυτά που της οφείλει η ΛΑΡΚΟ.

3) Σε περίπτωση αντικατάστασης εργολάβου να μην μείνουν οι συνάδελφοι άνεργοι .

Παρά την επιμονή μας σε αυτό το δίκαιο αίτημα και παρά τις δεσμεύσεις τους ότι θα το υλοποιούσαν ήρθαμε στο σήμερα με την εξής σειρά και αποτέλεσμα.


31/07/2017 πραγματοποιούμε συνάντηση με την διεύθυνση ΣΕΛ και μας δηλώνει πως δεν γίνεται να λύσει το πρόβλημα.


01/08/2017 δεν επιτρέπεται στους εργαζόμενους να περάσουν την πύλη του εργοστασίου γιατί η διεύθυνση έδωσε εντολή, επικαλούμενη πως «η εργολάβος τους έχει απολύσει», οι εργαζόμενοι όμως δεν είχαν καταγγελία σύμβασης στα χέρια τους για να μπορούν να πάνε στον ΟΑΕΔ, δεν τους είχαν δοθεί τα δεδουλευμένα δυο μηνών και άλλων επιδομάτων για να μπορούν να καλύψουν τις στοιχειώδεις ανάγκες τους. Το Δ.Σ του συνδικάτου μας, εφόσον επικοινώνησε τηλεφωνικά με την Διοίκηση και δεν βρέθηκε λύση, αποφάσισε την προκήρυξη 4ωρης στάσης για την Τετάρτη
09/08/2019, δηλώνοντας στην Διοίκηση πως αν υπάρχει θετική εξέλιξη θα την αναστείλουμε.

03/08/2017 μπαίνουν χρήματα στους λογαριασμούς των εργαζομένων, όχι όλα αλλά σοβαρά ποσά.

06/08/2017 οι εργαζόμενοι ενημερώνονται από την εργολάβο στις 08/08/2017 να έρθουν στην εργασία τους.

08/08/2017 οι εργαζόμενοι χτυπούν κάρτα, ήταν ενήμεροι οι φύλακες της ΛΑΡΚΟ να τους αφήσουν να περάσουν την πύλη και πηγαίνουν στην εργασία τους. Μετά από αυτή την θετική εξέλιξη το Δ.Σ του Συνδικάτο μας αναστέλλει την κινητοποίηση, αποδεικνύοντας πως δεν κάνει άσκοπα απεργίες απέναντι στην ΛΑΡΚΟ.

09/08/2017 το πρωί οι φύλακες είχαν εντολή από την Διεύθυνση να μην αφήσουν τους εργαζόμενους να πάνε στην εργασία τους, η Διεύθυνση επικαλείται πως «της είπε η εργολάβος ότι είναι απολυμένοι». Οι εργαζόμενοι με ευθύνη της ΛΑΡΚΟ είναι εκτός της εργασίας τους και χωρίς καταγγελία σύμβασης στο Χέρι, την ίδια ώρα η εργολάβος έχει αντικείμενο εργασίας στην ΛΑΡΚΟ.

Μέχρι και σήμερα η εργολάβος είναι άφαντη και η διεύθυνση, η Διοίκηση και η Κυβέρνηση σφυρίζει αδιάφορα.

Παρά το γεγονός ότι για τις απολύσεις των εργαζομένων έχουμε ενημερώσει από την πρώτη μέρα το Σωματείο Εργαζομένων ΛΑΡΚΟ και την ΠΟΕΜ το μόνο που εισπράττουμε από τους συναδέλφους Συνδικαλιστές είναι το ίδιο σφύριγμα, με τον ίδιο ρυθμό αδιαφορίας με τους παραπάνω. Τυχαίο;

Καθόλου τυχαίο. Κυβέρνηση, Διοίκηση, Διεύθυνση, Εργολάβος και Κυβερνητικός εργοδοτικός Συνδικαλισμός από κοινού και σε συνεννόηση μεταξύ τους χτυπούν το Συνδικάτο μας. Δεν διστάζουν να παίζουν ακόμη και τέτοια βρόμικα παιχνίδια στις πλάτες και με το μεροκάματο των εργαζομένων.

Ο στόχος τους είναι κοινός. Δεν θέλουν οι εργαζόμενοι να βγάλουν συμπεράσματα για την δύναμη που έχει ο αγώνας. Δεν θέλουν να υπάρχει άλλη φωνή και δράση σε κατεύθυνση υπεράσπισης των συμφερόντων των εργαζομένων για να περάσουν την στρατηγική επιλογή τους. Να συρρικνώσουν ακόμη πιο πολύ την αξία της εργασίας μας.

Όσο προσπαθούν να χτυπούν τους εργαζόμενους τόσο εμείς θα γινόμαστε πιο δυνατοί. Πλέον στην ΛΑΡΚΟ έχει παρέμβαση πιο δυνατή από ποτέ το Συνδικάτο μας και αυτό οφείλετε στην Συσπείρωση των εργαζομένων που θέλουν να αγωνιστούν για μια καλύτερη ζωή, που θέλουν να πάρουν πίσω όλα αυτά που καταπάτησαν όλες οι Κυβερνήσεις, όλες οι Διοικήσεις, στην κατεύθυνση της Ε.Ε και με τις πλάτες του Κυβερνητικού Εργοδοτικού Συνδικαλισμού. Για να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα μεγάλων μονοπωλίων, να απαξιωθεί η ΛΑΡΚΟ, για να τα τσεπώνουν εργολάβοι.

Συναδέλφισσες και Συνάδελφοι

Από αυτή την σκοπιά το Δ.Σ του Συνδικάτου μας συνεδρίασε έκτακτα και αποφάσισε την προκήρυξη 24ωρης απεργίας στην ΛΑΡΚΟ μέσα στο τρίτο 10ημερο του Αύγουστου με τα παρακάτω αιτήματα:
· Την κατάργηση του σκλαβοπάζαρου όλων των εργολαβιών. (συντήρηση, σεκιούριτι, καθαρισμοί, καθαρίστριες). Ενσωμάτωση όλων των εργαζομένων από τις εργολαβίες στην ΛΑΡΚΟ με συμβάσεις αορίστου χρόνου.

· Άμεση επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων.

· Ουσιαστικά μέτρα υγιεινής και ασφάλειας. Απαιτούμε οργανόγραμμα που να περιέχει αναλυτικά όλες τις ειδικότητες ανά τμήμα. Που θα παίρνει σοβαρά υπ’ όψιν την δεκαετία ’80-’90 στην οποία δεν υπήρχαν εργολαβίες που εξυπηρετούσαν πάγιες και διαρκείς ανάγκες της παραγωγής και της συντήρησης, αλλά το εργοστάσιο λειτουργούσε επανδρωμένο τόσο στις παραγωγικές θέσεις όσο και στις θέσεις συντήρησης με εργατοτεχνικό προσωπικό, με επιστημονικό προσωπικό, με εξοπλισμό και εγκαταστάσεις. Τότε οι εργαζόμενοι ξεπερνούσαν τους 1100 και είναι η μοναδική δεκαετία στην οποία δεν είχαμε συχνά και σοβαρά ατυχήματα.

· Να γίνουν νέες προσλήψεις εργατοτεχνικού, διοικητικού και επιστημονικού προσωπικού αξιοποιώντας με προτεραιότητα τους επιστήμονες που εργάζονται ήδη στην ΛΑΡΚΟ ως εργατικό προσωπικό σήμερα.

· Αναγνώριση και καταβολή τριετιών και βασικών μισθών σε όλους τους εργαζόμενους με τον υπολογισμό που δίνονταν στους εργαζόμενους που είχαν προσληφθεί πριν το 2007. Αναγνώριση ως χρόνο προϋπηρεσίας στην ίδια την ΛΑΡΚΟ το χρονικό διάστημα που οι εργαζόμενοι δούλεψαν μέσω του καθεστώτος των εργολαβιών ή με Δ.Π.Υ. και ενσωμάτωση αυτής της προϋπηρεσίας στις τριετίες, στον υπολογισμό της αποζημίωσης, στο ασφαλιστήριο συμβόλαιο.

· Καταβολή των χρημάτων σε αναβαθμίσεις που έγιναν και γίνονται με τον τρόπο και τον υπολογισμό που δίνονταν πριν το 2013.

· Καταβολή όλων των αναδρομικών με τόκους που έχουν προκύψει από την καταπάτηση των παραπάνω.

· Να δίνονται τα σπίτια στους οικισμούς σε όποιο εργαζόμενο αιτείται, φτιαγμένα από τη ΛΑΡΚΟ και να συντηρούνται από αυτή.

· Να εκπληρώνει η ΛΑΡΚΟ ανελλιπώς τις υποχρεώσεις της στο ασφαλιστήριο συμβόλαιο των εργαζομένων.

· ΣΣΕ που να περιέχει όλα τα κεκτημένα των προηγούμενων ( δάνεια εκδρομές κλπ).

Καλούμε όλα τα Συνδικάτα και των λαό της περιοχής να καταγγείλουν το βρώμικο παιχνίδι και να συμπαρασταθούν στον δίκαιο αγώνα μας. Καλούμε το Σωματείο εργαζομένων ΛΑΡΚΟ να πάρει θέση απέναντι στις απολύσεις. Την ημερομηνία της 24ωρης θα την αναγγείλουμε την επόμενη Πέμπτη εξαντλώντας μέχρι τότε κάθε περιθώριο συντονισμού με το Επιχειρησιακό Σωματείο.


Για το Δ.Σ

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                              Ο ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΠΟΛΙΤΗΣ ΠΑΝ.                           ΑΝΔΡΙΩΤΗΣ ΣΤΑΥ.

http://aristerafthiotida.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

15 Αυγ 2017

Να τους βάλουμε φωτιά!

0

Φωτιές ξανά. Κάθε καλοκαίρι γινόμαστε μάρτυρες του ίδιου θεάτρου του παραλόγου. Είτε αυτές ανάβουν από φυσικά αίτια είτε από εμπρησμούς είτε από αμέλεια. Καίγονται δάση, καίγονται καλλιέργειες, καίγονται σπίτια, καταστρέφονται κόποι μιας ζωής και δυστυχώς κάποιες φορές χάνονται ζωές.

Και κάθε φορά αρχίζουν οι σκυλοκαυγάδες. Από τη μια η όποια κυβέρνηση, από την άλλη τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Προσπαθούν να κάνουν πολιτικό ταμείο πάνω στη καταστροφή και το πόνο των ανθρώπων που βλέπουν το τόπο τους να καταστρέφεται.

Η σημερινή κυβέρνηση βλέπει σχέδια αποσταθεροποίησής της για να καλύψει τη περιβαλοντοκτόνα πολιτική της, οι δεύτεροι βλέπουν μια κυβέρνηση και ένα κρατικό μηχανισμό ανίκανο. Λες και δεν ήταν αυτοί κυβέρνηση και διοικούντες του ίδιου κρατικού μηχανισμού όταν για παράδειγμα κάηκε η μισή Πελοπόννησος με τους δεκάδες νεκρούς, λες και δεν ήταν αυτοί που κατάργησαν τη δασοπυροσβεστική, που αποχαρακτήρισαν εκατομμύρια στρέμματα δασικών εκτάσεων, που παραδίδουν γη και ύδωρ σε βιομηχάνους και εργολάβους για να στήσουν αυτοκινητόδρομους, βιομηχανίες που καταστρέφουν και ρυπαίνουν τα πάντα, χωματερές, διόδια, ξενοδοχεία, συγκροτήματα κατοικιών και πάει λέγοντας. Δεν είναι αυτοί που ερήμωσαν χωριά και γέμισαν - επέκτειναν τις πόλεις καταστρέφοντας το περιβάλλον και σε κάθε περίπτωση. Λες και δεν είναι οι τωρινοί κυβερνήτες που συνεχίζουν την ίδια πολιτική και στο ζήτημα του περιβάλλοντος. Πρόσφατες είναι οι τροπολογίες που ψήφισε η κυβέρνηση που αποχαρακτήριζε κι άλλες εκτάσεις από δασικές.

Από τη μια αυτοί από την άλλη τα ΜΜΕ. Που δεν έχουν αφήσει μέτρο για μέτρο εξόντωσης του λαού που να μην το έχουν υποστηρίξει, που προσπαθούν να πείσει το λαό ότι όσο πιο υποταγμένος θα είναι στους ιμπεριαλιστές, όσο πιο σκυμμένο θα έχει το κεφάλι στο ντόπιο κεφάλαιο τόσο το καλύτερο, τις πρώτες ώρες των πυρκαγιών στην Αττική έκαναν αγώνα δρόμου για το ποιος θα φανεί πιο αντικυβερνητικός, παριστάνουν ότι δε ξέρουν πως τα αεροπλάνα και τα μέσα πυρόσβεσης είναι ανεπαρκή γιατί κάθε πλούτος που βγαίνει σε αυτή τη χώρα πάνε στα ντόπια και (κυρίως) στα ξένα αφεντικά που υπηρετούν με τόση ραγιάδικη νοοτροπία.  Ξεχνάνε τη στάση συγκάλυψης που κράτησαν απέναντι στις τότε κυβερνήσεις όταν καιγόταν η Πελοπόννησος, όταν καιγόταν το Γραμματικό και η Πάρνηθα, άλλες περιοχές της χώρας. Αυτοί που ενοχοποίησαν τη γριούλα για τη Πελοπόννησο τώρα αναζητούν εμπρηστές που βάζουν φωτιά για το ...μεροκάματο! Σκίζονται για το περιβάλλον όταν στοχοποιούν τους κατοίκους της Χαλκιδικής που παλεύουν ενάντια στη καταστροφή. Βγάζουν τηλεοπτικά σποτ που παρουσιάζουν τον καθένα μας ως «δυνάμει εμπρηστή» αν δεν προσέχει πού πετάει τα τσιγάρα του και πού ψήνει τις μπριζόλες του, που κάνουν μια χυδαία προσπάθεια να αποπροσανατολίσουν το λαό από τους πραγματικούς ενόχους, ενοχοποιώντας τον ίδιο για τα εγκλήματα που στη πραγματικότητα υποστηρίζουν! Και βεβαίως κανείς τους δε πρόκειται να αναφέρει  ότι κάθε χρόνο μειώνονται εκατομμύρια ευρώ από τον προϋπολογισμό για τη πυρόσβεση, ότι εκατοντάδες οχήματα και κάμποσα πυροσβεστικά αεροπλάνα είναι σε ακινησία λόγω βλαβών και αυτό γιατί οι "δανειστές" δεν επιτρέπουν τις αναγκαίες πιστώσεις. Δεν θα πουν ότι η δύναμη των πυροσβεστών έπεσε κατά 4.000 από το μόνιμο προσωπικό τα τελευταία χρόνια της "μείωσης του κράτους" και ότι αντικαστάθηκαν, όσο αντικαταστάθηκαν, από τους υπό κατάργηση πενταετείς. Δεν θα τα πουν γιατί θα πρέπει να αναφέρουν και τις αιτίες - ήδη ένας παρατηρητικός θεατής θα πρόσεξε πως έπεσαν οι τόνοι γι' αυτά τα ζητήματα σε σχέση με τις πρώτες ώρες ζωντανής μετάδοσης των πυρκαγιών στη βορειοανατολική Αττική. Πλέον ο βασικός εχθρός είναι ο ...στρατηγός άνεμος! Και φυσικά όταν έρθει η ώρα θα προσπαθούν να μας πείσουν με όλες τους τις δυνάμεις για τα οφέλη από την ιδιωτικοποίηση της δασοπροστασίας! Μιας και η Πυροσβεστική θα κληθεί να παίξει πιο ενεργό ρόλο σε άλλου είδους πυρκαγιές!

Όλοι μαζί, κυβερνήσεις, αστικά πολιτικά κόμματα, ΜΜΕ όταν οι κάτοικοι αντιδρούν στη καταστροφή και την εγκατάλειψη των περιοχών τους στρέφονται εναντίον τους. Τους συκοφαντούν, τους λοιδορούν, τους κατηγορούν ότι είναι ενάντια στην ανάπτυξη (των αυτοκινητόδρομων, των χωματερών και των διοδίων, της βαριάς βιομηχανίας του.... τουρισμού, των τεράστιων εμπορικών κέντρων και της καταστροφικής εξόρυξης), τους στοχοποιούν, τους συλλαμβάνουν και τους τρέχουν στα δικαστήρια.

Οι δασικές εκτάσεις που καταστρέφονται, εάν αποτελούν διεκδικήσιμες περιοχές από τους …επενδυτές (μεγάλο κεφάλαιο, τουριστικές και οικοδομικές επιχειρήσεις, συνεταιρισμούς, εκκλησία κ.λπ.) θα αποχαρακτηριστούν. Εάν πρόκειται για φυσικό πλούτο, εθνικούς δρυμούς, δάση, θα αφεθούν στην τύχη τους, έρμαια στην …αναζωογονητική δύναμη της φύσης, χωρίς καμία κρατική φροντίδα.

Αυτή την πραγματικότητα την ξέρει ο λαός και γι’ αυτό είναι ο πραγματικός πυροσβέστης και προστάτης τους. Ξέρει ότι αν δεν υπάρχει άμεσο οικονομικό ή πολιτικό συμφέρον καμία επένδυση δεν πρόκειται να γίνει ούτε στην πρόληψη, ούτε στην αποκατάσταση, ούτε, περισσότερο, στη φύλαξη του δημόσιου φυσικού πλούτου. Πόσο μάλλον στις ζημιές που έχουν υποστεί οι ίδιοι οι κάτοικοι αυτών των περιοχών.

Είναι σίγουρο ότι δεν αποτελούν απόλυτα οικοδομικό στόχο όλες οι περιοχές που έγιναν κάρβουνο. Όπως επίσης ότι τέτοιας έκτασης καταστροφή μπορεί να συμβεί -και συμβαίνει- σε αρκετές χώρες. Το ζητούμενο είναι πώς αντιμετωπίζονται, αν λαμβάνονται μέτρα περιορισμού τους πριν πάρουν αυτή την έκταση και, εντέλει, πώς αποκαθίστανται οι ζημιές. Κι εδώ, δυστυχώς, επιβεβαιώνεται η γνωστή διαπίστωση ότι είναι το ίδιο το ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό σύστημα που οδηγεί συνειδητά και με τρομακτική ταχύτητα τον πλανήτη και τους λαούς σε περιβαλλοντική καταστροφή, με μόνο στόχο την απόσπαση μεγαλύτερου κέρδους. Γιατί οι απαντήσεις έχουν να κάνουν με ταξικά κριτήρια και όχι απλά οικολογικά ή με την ανικανότητα των μηχανισμών.

Με μια διαβάθμιση που διακρίνει τις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες ως προς την πολιτική βούληση και στάση για την αντιμετώπιση της δημόσιας γης (π.χ. ύπαρξη κτηματολογίων, όροι εκμετάλλευσης των δασών, οριοθέτησή τους, συστήματα πρόληψης κ.λπ.), όπου βεβαίως το πρόβλημα δεν παύει να έχει και εκεί τα ταξικά του χαρακτηριστικά, σε χώρες όπου ο κρατικός μηχανισμός και οι πολιτικοί φορείς έχουν ως κύριο μέλημα την υποτέλεια, το πράγμα γίνεται τραγικό έως εγκληματικό.

Και για να έρθουμε στις πυρκαγιές που σαρώνουν τη χώρα μας. Ποιος είναι αυτός που εμπορεύεται τη γη και κερδοσκοπεί από τους αποχαρακτηρισμούς καμένων περιοχών; Είναι ή δεν είναι το κεφαλαίο που θα κερδοσκοπήσει και θα επωφεληθεί από την παραχώρηση της δημόσιας γης -τα λεγόμενα φιλέτα- για τουριστικές επενδύσεις ή δική του εγκατάσταση, όπως έγινε σε πάρα πολλές περιπτώσεις στο παρελθόν;

Είναι η κυβέρνηση και συνολικά τα κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία που φροντίζουν να νομοθετούν υπέρ της εκποίησης των καμένων αλλά και δασικών εκτάσεων. Που φροντίζουν να μην οριοθετούν και να καταγράφουν τη δημόσια έκταση, κάτι που φαίνεται …λογικό σε αναπτυγμένους καπιταλισμούς, αλλά όχι εδώ όπου ακόμη υπάρχουν διεκδικήσεις με χαρτιά του σουλτάνου ή του μεγαλοτσιφλικά που υπήρχε στα πρώτα χρόνια της ίδρυσης του ελληνικού κράτους. Χάρις στην ασάφεια αυτή, κάποιοι έχουν ιδιωτικά δάση, εκτάσεις τεράστιες που τις διεκδικούν ή πάλι που τους χαρίζονται από "συνεταιρισμοί" ως και μοναστήρια.

Τη στιγμή που η κυβέρνηση, ακολουθώντας τα βήματα των προηγούμενων, περικόπτει κάθε δαπάνη που αφορά το κοινωνικό σύνολο, είναι εύλογο ότι η δασοπροστασία, η ύπαρξη μηχανισμών πρόληψης και κατάσβεσης είναι ασύμφορη. Αφήνονται, λοιπόν, ανειδίκευτοι εθελοντές δασοπυροσβέστες και κάτοικοι δίπλα στους λιγοστούς πυροσβέστες να σβήσουν τις φωτιές, με τραγικά αποτελέσματα, αφήνοντας τις πυρκαγιές, στην ουσία, μόνες τους να σβήνουν και να αναζωπυρώνονται μέχρι να τελειώσουν τα δέντρα ή και τα σπίτια που υπάρχουν κοντά. Άλλωστε, χορηγοί για τις αναδασώσεις θα υπάρξουν άφθονοι, αφού ακόμη και με τα αποκαΐδια πάλι κέρδη θα αποκομίσουν. Ο ΣΚΑΪ καραδοκεί!

Η πολιτική που γέννησε τις τερατουπόλεις, που απαιτεί συνεχή επέκταση και συνεπώς την καταστροφή των λεγόμενων περιαστικών δασικών εκτάσεων, είναι η ίδια που, λόγω της εγκατάλειψης της υπαίθρου και των χωριών, έχει στερήσει από τα δάση τους φυσικούς τους προστάτες, τους κατοίκους των γύρω χωριών. Έτσι, ο καθαρισμός και η διατήρηση μονοπατιών, αλλά και η αποψίλωση και η απομάκρυνση των ξερών κορμών για άμεση χρήση στις οικιακές ανάγκες έχουν αφήσει τα δάση στο έλεος της εγκατάλειψης, των σκουπιδιών και των χωματερών.

Οι ένοχοι του διαχρονικού μαζικού εγκλήματος είναι οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου, είναι οι πολιτικές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ που νομοθέτησαν όλα τα δασοκτόνα μέτρα, της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ που τα συνεχίζει και όλοι πριμοδοτούν και στηρίζουν τις αρπακτικές επιλογές του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου.

Η Ελλάδα της κατεστραμμένης αγροτικής παραγωγής, των καμένων δασών, των ανυπεράσπιστων ανθρώπων του μόχθου που χωρίς το βιός τους δεν έχουν πια να «ελπίζουν» ούτε στις ελεημοσύνες των κρατικών ταμείων τους παρελθόντος, είναι η πραγματική διαχρονική εικόνα της πρώην «σύγχρονης και ισχυρής Ελλάδας» και νυν «μνημονιακής και καταχρεωμένης» που πρέπει να βγάλει τις «υποχρεώσεις» της. Η καταστροφή και σήμερα είναι στόχος και προϋπόθεση για τα «μεγάλα έργα» και τις «επενδύσεις» που υλοποιούν το μοντέλο της όποιας μελλοντικής «ανάπτυξης».

Απέναντι σε αυτή την απίστευτη βαρβαρότητα και την απύθμενη υποκρισία επείγει η μαζική λαϊκή κινητοποίηση. Κόντρα στις άθλιες κυβερνητικές θεωρίες περί «σχεδίων αποσταθεροποίησης» που τις έχουμε ξαναδεί πολλές φορές στο παρελθόν και που στοχεύουν στη τροκοκράτηση του λαού και τη κατάπνιξη της οργής του απαιτείται η συγκρότηση λαϊκών συσπειρώσεων για να σταθούμε ενάντια στους εμπρηστές της ζωής μας. Πρώτα απ' όλα αυτών των περιοχών.

Δεν αρκεί η οργή και το βρίσιμο του κράτους και του συστήματος. Απαιτείται οργάνωση-αντίσταση-διεκδίκηση για να αναλάβουν οι πραγματικοί ένοχοι πλήρως το κόστος για την αποκατάσταση των ζημιών, την προστασία από τις πλημμύρες και την άμεση αναδάσωση των καμένων, καμιά αλλαγή στις χρήσεις της γης και κατάργηση των δασοκτόνων νόμων.

Να βάλουμε φωτιά στο σύστημα που μας καίει το περιβάλλον και τις ζωές! 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

14 Αυγ 2017

Μια μικρή απάντηση με αφορμή ένα κείμενο για τη Λαϊκή Αντίσταση - Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία

0
Πριν λίγες μέρες αναδημοσιεύσαμε από την ιστοσελίδα του ΚΚΕ(μ-λ) το κείμενο της Προλεταριακής Σημαίας με τίτλο "Η απόφαση της Πανελλαδικής Επιτροπής ανοίγει τη διαδικασία της Πανελλαδικής Σύσκεψης. Στόχος το δυνάμωμα της Λαϊκής Αντίστασης-ΑΑΣ". Με αφορμή αυτό το κείμενο ο σ. Λουκάς Σαγιάς μας έστειλε τη παρακάτω δική του απάντηση: 

Μία μικρή απάντηση. 
Απευθύνεται σε κάποιους που γνωρίζουν το γιατί σε σχέση με το κείμενο της Προλεταριακής Σημαιάς με τίτλο "Η απόφαση της Πανελλαδικής Επιτροπής ανοίγει τη διαδικασία της Πανελλαδικής Σύσκεψης. Στόχος το δυνάμωμα της Λαϊκής Αντίστασης-ΑΑΣ "

Να το πω: αφιερωμένο και συγκεκριμένα αν απευθύνετε κάπου, θα μπορέσει να αλλάξει κάτι;

ΙΣΩΣ, κάτι μένει και η ιστορία διδάσκει.....

Βρώμισε ο αγέρας με υποσχέσεις και όνειρα.

Όνειρα που δεν τόλμησαν να πραγματοποιηθούν για να μην ταράξουν την πραγματικότητα.

Υποσχέσεις που αθετήθηκαν σε ένα παρόν που έγινε μέλλον και βολεύει, σ’ ένα παρόν απραξίας, σ’ ένα παρόν που αφήνει την όποια εξουσία στα χέρια αυτών που την έχουν και δεν θέλουν να τη χάσουν, σ’ ένα καλοβολεμένο παρόν.

Οφείλουμε να θέσουμε ξανά τους φιλοσοφικούς μας στοχασμούς και τα πολιτικά μας σχέδια με Μαρξιστική - Λενιστική σκέψη για μια κοινωνία αταξική απαλλαγμένη από δυνάστες, εκεί όπου ο άνθρωπος θα καθορίζει τη ζωή του με βάση το συμφέρον του συνόλου.

Παραθέτω τους λόγους που βρίσκονται εντός του κειμένου αλλά και σε σχέση με τα παρακάτω κείμενα:

(1) Θεσσαλονίκη: Ανοιχτή επιστολή μελών της Λαϊκής Αντίστασης - ΑΑΣ προς τη Γραμματεία και τη Πανελλαδική Επιτροπή

(2) Απάντηση του Μ-Λ ΚΚΕ στην ανοιχτή επιστολή μελών της ΛΑ - ΑΑΣ Θεσσαλονίκης προς τη Γραμματεία και τη Πανελλαδική Επιτροπή

(3) Αναγκαία η αποκατάσταση της αλήθειας .

Αποσπάσματα του κειμένου:

"Το σίγουρο είναι ότι η άποψη που θέλει το εγχείρημα ως μια κλειστή, με διαμορφωμένα χαρακτηριστικά και φυσιογνωμία, οριοθετημένη από την κορφή μέχρι τα νύχια πολιτική συνεργασία των δυο οργανώσεων αντιλαμβάνεται αντίστοιχα και το διάλογο σε κάθε του εκδοχή. Δηλαδή, όπως τέθηκε στη ΠΕ, σαν διάλογο μεταξύ των δυο Οργανώσεων. Έτσι δεν έχει νόημα να διεξάγεται μέσα στην ιστοσελίδα της Λαϊκής Αντίστασης-ΑΑΣ αλλά μέσα από τις κομματικές εφημερίδες, τις κομματικές συγκεντρώσεις, ημερίδες κτλ. Αυτή η άποψη αδικεί τη προσπάθεια, αδικεί και περιορίζει τις υπαρκτές δυνατότητες της Λαϊκής Αντίστασης-ΑΑΣ, αδικεί και υποτιμά το δυναμικό που συσπειρώνεται σε αυτή, μπορεί να επιφέρει επιζήμια αποτελέσματα..."

"Κανένα ιδρυτικό κείμενο, καμία διακήρυξη, κανένα ντοκουμέντο που υιοθέτησε ή αποφάσισε η Λαϊκή Αντίσταση-ΑΑΣ δεν καθορίζει το εγχείρημα ως μια κλειστή συνεργασία των δυο Οργανώσεων, δεν καθορίζει τη φυσιογνωμία και τα χαρακτηριστικά της. Δεν θα μπορούσε άλλωστε όταν οι δυο εκκινούσες δυνάμεις διέπονται από τόσο βαθιές διαφωνίες πάνω σε αυτά τα ζητήματα. Τίποτε δεν μπορεί να θεωρηθεί προκαθορισμένο και ληγμένο πέραν από τη γενική πολιτική συμφωνία και στο βαθμό που εκφράζεται στα μέχρι τώρα κείμενα και αποφάσεις της. Το ζήτημα της φυσιογνωμίας και των χαρακτηριστικών που πρέπει και οφείλει να διαμορφώσει παραμένει ανοιχτό, είναι αρμοδιότητα του συνόλου των συναγωνιστών που συμμετέχουν στα σχήματά της, θα καθορίσει το μέλλον και τη προοπτική του εγχειρήματος. Σε αυτή τη κατεύθυνση θεωρούμε ότι μπορεί να συμβάλει ο γόνιμος, εποικοδομητικός και συντροφικός δημόσιος διάλογος «αναπτύσσοντας τη συζήτησή της πάνω στην κοινή πολιτική βάση» και εμβαθύνοντας την θα προσθέσουμε εμείς. Και όχι για τη δημιουργία εντυπώσεων να βαφτίζεται ο διάλογος ως «διαρκής αμφισβήτηση συμφωνημένων πολιτικών θέσεων»."

"Δυστυχώς, στο αντίστοιχο διάστημα οι σύντροφοι του Μ-Λ ΚΚΕ προσπάθησαν να διαμορφώσουν τετελεσμένα πάνω στα ζητήματα αυτά αντικαθιστώντας το πολιτικό διάλογο με τον τακτικισμό. Χρησιμοποιώντας την «ομοφωνία» ως βασικό εργαλείο του τακτικισμού, απογυμνωμένο από κάθε πολιτική έννοια και διαδικασία, επιχείρησαν να ανατρέψουν στη πράξη πλευρές των αποφάσεων της Λαϊκής Αντίστασης-ΑΑΣ και ιδιαίτερα της απόφασης της ΠΕ στις 18-19 Μάρτη. Να μπλοκάρουν τη αυτοτελή δράση της αλλά και πρωτοβουλίες κοινής δράσης τις οποίες έπρεπε να προωθήσει η ίδια ή να συμμετέχει. Να προκαθορίσουν στοιχεία των χαρακτηριστικών και της φυσιογνωμίας της, τα οποία κατά τα άλλα θεωρούνται «καθορισμένα». Φάνηκε, επίσης, μέσα από τη δεύτερη συνεδρίαση της ΠΕ, ότι επιδιώχθηκε να «κεφαλαιοποιηθεί» το διάστημα αυτό, που χαρακτηρίστηκε από απανωτά «βέτο», σε επίπεδο κειμένων- ντοκουμέντων της ΠΕ, μέσα από την άποψη «ότι βρισκόμαστε μπροστά στο ξέσπασμα μιας πολιτικής κρίσης στους κόλπους της ΛΑ-ΑΑΣ» και ότι απαιτείται μια «νέα επικαιροποιημένη συμφωνία», η οποία μάλιστα τέθηκε και ως προϋπόθεση για το άνοιγμα του πολιτικού διαλόγου."

"Γενικά, οι σύντροφοι του Μ-Λ ΚΚΕ έχτισαν μια κατασκευή χωρίς πολιτικά θεμέλια για να αντιπαρατεθούν στην πολιτική μας άποψη. Το ΚΚΕ(μ-λ), κατ’ αυτούς, θέλει πολιτική συνεργασία με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για το σκοπό αυτό επιδιώκει να ανατρέψει τα συμφωνημένα με βασικά «όπλα» τον δημόσιο διάλογο και την κοινή δράση. Συνεχίζοντας, έθεσαν την άποψη ότι κοινή δράση σημαίνει πολιτική συνεργασία, άρα απορρίπτεται από τη Λαϊκή Αντίσταση-ΑΑΣ, αφού έχει οριοθετήσει τη σχέση της με τα ρεύματα του ρεφορμισμού ως ανταγωνιστική. Ταυτόχρονα, προκειμένου να απαντήσουν στην αντίφαση, ότι εκεί που διαμορφώνει συνείδηση ο εργαζόμενος, στους εργασιακούς χώρους (όπως στους εκπαιδευτικούς), έχουν κοινά σχήματα με αυτές τις δυνάμεις και μάλιστα συνυπογράφοντας πολιτικά πλαίσια, πολιτικές διακηρύξεις διανθισμένες με μπόλικη ρεφορμιστική προτασεολογία, η απάντηση ήταν ότι στα σωματεία διεξάγεται οικονομικός αγώνας..."

Και κάτι ακόμη να πω γιατί δεν θέλω να μείνει το παραπάνω κείμενο χωρίς έστω επί μέρους διευκρινήσεις εκ μέρους μου:

O Λαός και οι αγωνιστές του στην γωνία, όταν οι αποφάσεις παίρνονται από τα κέντρα εξουσίας, (γραμματείς και φαρισαίους-συντονιστικά -διευρυμένα συντονιστικά ή όπως διάολο θέλετε να τα πείτε) η κατάληξη είναι αυτή του σήμερα, και ας μεσολάβησε η μεγάλη έφοδος στον ουρανό (Οκτωβριανή Επανάσταση), η μεγάλη αντιφασιστική νίκη ενάντια στον Φασισμό-Ναζισμό, η Κινέζικη Επανάσταση και στα δικά μας το έπος της Εθνικής Αντίστασης.

Η γνώση του κοινωνικού ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΑ ΤΟΠΟΘΕΤΟΥΜΕΝΟ ΤΟΠΙΟΥ βοηθάει να αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά οι δυσκολίες, να ξεπερνιούνται τα εμπόδια, να ανοίγονται νέοι δρόμοι και νέοι ορίζοντες εκεί όπου υπάρχουν τα αδιέξοδα.

Η διαδικασία αυτή (το ξαναλέω) δεν γίνεται στο κενό αλλά είναι σε άμεση συνάρτηση με το επίπεδο οργανωτικής συγκρότησης του εργατικού - λαϊκού κινήματος και του πολιτικού-ιδεολογικού επιπέδου που -κάθε φορά- βρίσκεται.

Η συμμετοχή στους αγώνες του Λαού για την ανατροπή είναι το κατ' αρχήν μεγάλο σχολείο της επαναστατικής ιδεολογικής κατεύθυνσης.

Οι συσχετισμοί μέσα στον λαό και το κίνημα, σε σχέση με τις πολιτικές που μέχρι τώρα υπερισχύουν και καθορίζουν τη στάση και την κατεύθυνσή του, πρέπει και μπορούν να αλλάξουν, για να δημιουργηθούν οι όροι και οι προϋποθέσεις για έναν άλλο δρόμο χειραφέτησης από αστικές και ρεφορμιστικές επιρροές.

Οι αγώνες του εργαζόμενου λαού δεν μπορούν παρά να αναπτυχθούν πάνω στο πεδίο των υπαρκτών πολιτικών-ταξικών αντιθέσεων και στη συγκεκριμένη περίπτωση ενάντια στην επίθεση του συστήματος.

Οι αγώνες αυτοί έχουν και πολιτικό-ιδεολογικό περιεχόμενο, με Μαρξιστική-Λενινιστική σκέψη, καθώς έρχονται σε άμεση αντίθεση με τις επιδιώξεις και τις πολιτικές της κυβέρνησης, του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου, των ιμπεριαλιστών.

Οι συσχετισμοί μέσα στον λαό και το κίνημα, σε σχέση με τις πολιτικές που μέχρι τώρα υπερισχύουν και καθορίζουν τη στάση και την κατεύθυνσή του, πρέπει και μπορούν να αλλάξουν, για να δημιουργηθούν οι όροι και οι προϋποθέσεις για έναν άλλο δρόμο χειραφέτησης από αστικές και ρεφορμιστικές επιρροές.

Αυτή την υπόθεση μπορούμε να την υπηρετήσουμε μέσα από την πάλη και τα μέτωπα που είναι ανοικτά και ζητούν άμεσες απαντήσεις από την μεριά των εργατικών - λαϊκών συμφερόντων.

Η αριστερά της εποχής μας θα διαμορφωθεί μέσα από τη δοκιμασία απόψεων, ιδεών, αντιλήψεων, προτάσεων μέσα σε αυτή την πάλη και ταυτόχρονα σε μια "εσωτερική" διαδικασία ενότητας και πάλης.

Θα ανταποκριθεί μέσα από μια διαδικασία μετασχηματισμού ιδεών, απόψεων, τάσεων και ρευμάτων και στη βάση των απαιτήσεων που θέτει η ταξική πάλη.

Θα συγκροτηθεί σε μια πορεία προσέγγισης, συσπείρωσης, συνένωσης, των πρωτοπόρων στοιχείων που θα αναδείχνονται μέσα σ'αυτή την πάλη και μέσα από όλη αυτή τη δοκιμασία.

Ένας ανένταχτος συναγωνιστής που δεν ξέρει ακόμα αν θα συνεχίσει να είναι μέλος της ΛΑ-ΑΑΣ.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δημοψήφισμα της 5ης Ιούλη: Δύο χρόνια πριν – δύο χρόνια μετά

0
Το δημοψήφισμα της 5ης Ιούλη του 2015 αποτέλεσε το «κύκνειο άσμα» του ΣΥΡΙΖΑ ως κόμματος της κυβερνητικής διαχείρισης, του συμβιβασμού με αστική τάξη και ιμπεριαλισμό και του ρεφορμισμού, με το πέρασμά του στις δυνάμεις της επίθεσης ενάντια στον λαό, τις κατακτήσεις και τα δικαιώματά του. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ συναντώντας αδιέξοδο στη διαπραγμάτευση, για λογαριασμό της ντόπιας κεφαλαιοκρατίας, με τους Ευρωπαίους και Αμερικάνους ιμπεριαλιστές, προχωράει στην κήρυξη δημοψηφίσματος επιχειρώντας, από τη μία, να ενισχύσει την θέση του σαν πολιτικού «πυλώνα» του συστήματος και από την άλλη να εγκλωβίσει τον λαό σε ένα ψευτοδίλημμα. Με ένα ΟΧΙ, που σε μία νύχτα μετατράπηκε σε ένα βροντερό ΝΑΙ όλου του αστικού πολιτικού κόσμου, διαμορφώθηκε το νέο αντιλαϊκό πλαίσιο που καθορίζει τις εξελίξεις μέχρι τα σήμερα.

Στον εγκλωβισμό του λαού στα ψεύτικα διλήμματα του δημοψηφίσματος συμμετείχαν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, και αριστερές δυνάμεις που είτε πίστεψαν ότι αποτελούσε μία «ευκαιρία» για να πάνε τα πράγματα «μέχρι τέλους» είτε ήθελαν ένα δημοψήφισμα, που τόσα χρόνια ζήταγαν αλλά με το «σωστό ερώτημα». Καμία πρωτοβουλία για τον απεγκλωβισμό του λαού, πλήρης αποδοχή και εν τέλει υποταγή στις πρωτοβουλίες των δυνάμεων του συστήματος. Αν θέλαμε να πούμε κάτι παραπάνω από την συντριβή των αυταπατών που συνόδεψε τις εξελίξεις με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, θα ήταν ακριβώς αυτό. Ότι οι πολιτικές δυνάμεις που αναφέρονται στην αριστερά, τον κομμουνισμό και ότι άλλο, έδειξαν και σε αυτή την περίοδο ανίκανες να σταθούν στο πλευρό του λαού, να ενισχύσουν τις διαθέσεις του, να στηρίξουν το άνοιγμα ενός άλλου δρόμου αντίστασης και σύγκρουσης με τις δυνάμεις του συστήματος, ντόπιες και ξένες.

Η στάση αυτή περικλείει όλη την ουσία του προβλήματος, με την αριστερά «μας» τόσο εκείνη την περίοδο και πριν από αυτή όσο και σήμερα. Μία αριστερά που δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη της σύγκρουσης με το σύστημα και αναζητεί «ευκαιρίες», πάντα εκλογικού χαρακτήρα, για να αποδράσει από το πρόβλημα. Ταυτόχρονα με τις «ευκαιρίες», αναζητά και τα πολιτικά «οχήματα» πάνω ή, πιο σωστά, πίσω από τα οποία θα συρθεί. Και αν κάποιες δεκαετίες πριν ήταν το ΠΑΣΟΚ, στα χρόνια των μνημονίων η «ελπίδα» εναποτέθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ. Μάλιστα επιχειρούν να καλύψουν αυτή τους την στάση βάζοντας μπροστά τις διαθέσεις αλλά και τις επιλογές των εργαζόμενων και γενικότερα του λαού, βγάζοντας οι ίδιοι τον εαυτό τους από τον «λογαριασμό» της ταξικής αντιπαράθεσης, έτσι ώστε να εμφανίζονται ότι ακολουθούν το «λαϊκό αίσθημα». Αφού λοιπόν έχουν φροντίσει πρώτα να αφοπλίσουν πολιτικά, ιδεολογικά και οργανωτικά τον εργαζόμενο λαό, στη συνέχεια επικαλούνται τη στάση και τις επιλογές του για να δικαιολογήσουν τη δική τους στάση και τις δικές τους επιλογές. Σκορπούν έτσι απογοήτευση και ηττοπάθεια, διάλυση και υποχώρηση, με σοβαρές συνέπειες για το εργατικό και λαϊκό κίνημα.

Βασική αρχή της αριστεράς «μας», στις διάφορες εκδοχές της, είναι ότι κανένα πάθημα δεν γίνεται μάθημα. Η αυτοκριτική και η ουσιαστική αποτίμηση μιας περιόδου είτε γίνονται για να βγουν από την υποχρέωση είτε για να «επιβεβαιωθεί», για άλλη μια φορά, η κυρίαρχη αντίληψή τους και να συνεχίσουν με «μία από τα ίδια». Αυτό βέβαια γίνεται αντιληπτό, όσο και να υποτιμούνται, από τους εργαζόμενους, που όλο και περισσότερο συνειδητοποιούν ότι είναι μόνοι τους απέναντι στην αδυσώπητη επίθεση του συστήματος και των αντιδραστικών δυνάμεών του. Και αυτό μπορεί να εξηγήσει, σε μεγάλο βαθμό, τη βαθιά ύφεση των εργατικών και λαϊκών αντιδράσεων και κινητοποιήσεων, παρά τα επιμέρους ξεσπάσματα, όπως αυτά των συμβασιούχων εργατών καθαριότητας.

Το πολιτικό ζήτημα με το οποίο βρέθηκε αντιμέτωπος ο λαός στο δημοψήφισμα της 5ης Ιούλη και με τις εξελίξεις που ενεργοποίησε, είναι αυτό της πολιτικής, οικονομικής και στρατιωτικής εξάρτησης από τους ιμπεριαλιστές και στη βάση αυτή η «οικοδόμηση» μίας χώρας από τη ντόπια κεφαλαιοκρατία και τους πολιτικούς της εκπροσώπους που δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα αν της «κατεβάσουν τον διακόπτη». Απέναντι σε αυτό το ζήτημα δεν υπήρξε ούτε πριν ούτε σήμερα ουσιαστική απάντηση από τις δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά. Το ΚΚΕ επιμένει ότι δεν υπάρχει ζήτημα ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και παραπέμπει όλα τα ζητήματα στο απώτερο μέλλον, ενώ ΛΑΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ βλέπουν «ευκαιρίες» για απεγκλωβισμό από ευρώ και ΕΕ, εντός συστήματος, συντηρώντας με αυτό τον τρόπο νέες αυταπάτες για τον χαρακτήρα της εξάρτησης. Όλοι τους και ο καθένας από την μεριά του, αντιμετωπίζουν την ιμπεριαλιστική εξάρτηση, σαν ένα «εξωτερικό» γνώρισμα του ντόπιου καπιταλισμού και όχι σαν οργανικό στοιχείο του. Στη βάση αυτή, διαμορφώνουν μία ανάλογη πολιτική γραμμή, που είτε υποτιμάει την εξάρτηση είτε την αντιμετωπίζει σαν τεχνικό-οικονομικό ζήτημα που με ένα δημοψήφισμα θα μπορούσε να απαντηθεί.

Η πολιτική αυτή γραμμή ευνόησε τον ΣΥΡΙΖΑ και την περίοδο του δημοψηφίσματος και την τρέχουσα περίοδο, δίνοντάς του την δυνατότητα τόσο να εγκλωβίζει τις λαϊκές διαθέσεις όσο και να ενισχύει τα ιμπεριαλιστικά δεσμά, χωρίς ουσιαστική απάντηση από τον εργατικό-λαϊκό παράγοντα. Σε κάθε περίπτωση, αυτός που ευνοείται από μία τέτοια κατάσταση είναι οι δυνάμεις του συστήματος και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι, για τους οποίους αποτελεί «τίτλο τιμής» η εξυπηρέτηση, η προσαρμογή και η υποταγή στα ιμπεριαλιστικά κελεύσματα.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Soviet Toys»

0
Το «Soviet Toys» (Советские игрушки) του Τζίγκα Βερτόφ ήταν το πρώτο έργο Σοβιετικού κινηματογράφου κινουμένων σχεδίων (1924).

Ο Τζίγκα Βερτόφ (1896 – 1954) ήταν πρωτοπόρος Σοβιετικός κινηματογραφιστής – σκηνοθέτης. Με τα έργα του δούλεψε για την αφύπνιση και ενδυνάμωση της ταξικής επαναστατικής συνείδησης του λαού. Είναι γνωστός για την ταινία του «Ο άνθρωπος με την κινηματογραφική μηχανή».

Δεν χρειάζονται πια ιστορίες και παραμύθια, η πραγματικότητα συλλαμβάνεται και μας χαρίζει την ομορφιά και την γνώση. Αλλά και την επιβεβαίωση ότι ο νέος άνθρωπος, ο κυρίαρχος των μηχανών, θα είναι και ο κυρίαρχος του κόσμου, του ρεύματος της ζωής, της ποίησης, του σύμπαντος.
Τζίγκα Βερτόφ

Ευχαριστούμε τον σύντροφο που μας έστειλε το βίντεο!



http://proletconnect.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Βόλος: Τα εργοδοτικά εγκλήματα να μη γίνουν καθημερινότητα! Να παλέψουμε για το δικαίωμα στη δουλειά και τη ζωή!

0
Βόλος, 10.8.2017

Συνεχίζει να αυξάνεται η λίστα των εργοδοτικών εγκλημάτων. Αυτή τη φορά στις Νηές της Σούρπης Μαγνησίας, όπου στις 8 Αυγούστου Αλβανός εργάτης 43 χρόνων σε ιχθυοκαλλιέργειες, ανασύρθηκε νεκρός από το κλάρκ που τον καταπλάκωσε.

Οι νεκροί των εργοδοτικών εγκλημάτων τείνουν να γίνουν ένας ακόμη τίτλος ειδήσεων. Ακόμη ένα στοιχείο της καθημερινότητάς μας. Κι αυτό γιατί το τελευταίο διάστημα τα εργοδοτικά εγκλήματα όλο και πυκνώνουν. Ήδη τους τελευταίους 2 μήνες, έχουν σκοτωθεί 8(!) εργαζόμενοι! Και πόσοι ακόμη τραυματίζονται κατά τη διάρκεια της εργασίας τους, με αποτέλεσμα να χάνουν από μεροκάματα μέχρι και την ίδια τη δουλειά!

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι συνυπεύθυνη για αυτά τα εγκλήματα! Κάνει πλάτες στην εργοδοσία με αποτέλεσμα εργάτες και εργαζόμενοι, να δουλεύουν σε καθεστώς εργοδοτικής ασυδοσίας θέτοντας καθημερινά τη ζωή τους σε κίνδυνο. Μαζί με την κυβέρνηση είναι συνυπεύθυνη και η αστική αντιπολίτευση (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-Ποτάμι-ΕΚ ) που πιέζουν για ακόμη μεγαλύτερη ασυδοσία προς όφελος του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου, σε βάρος των δικαιωμάτων και της ίδιας της ζωής εργατών και λαού.

Με την καθημερινή απειλή της απόλυσης, εξαναγκάζουν εργάτες και εργαζομένους να δίνουν το αίμα τους για τα κέρδη των αφεντικών. Να δουλεύουν χωρίς συλλογικές συμβάσεις, χωρίς δικαιώματα, χωρίς τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας, με εντατικοποίηση της εργασίας, με το δικαίωμα στο συνδικαλισμό και την απεργία στο στόχαστρο. Αυτά άλλωστε ήταν στις συμφωνίες που έκλεισε η κυβέρνηση με τους εκπροσώπους των ιμπεριαλιστών (ΕΕ-ΔΝΤ) ύστερα από τη διαπραγμάτευση που έκανε προς όφελος της ντόπιας κεφαλαιοκρατίας.

Ακόμη σκληρότερα βιώνουν αυτήν την αντεργατική πολιτική οι μετανάστες και πρόσφυγες, όπου η εκμετάλλευσή τους εκτινάσσεται. Τους χρησιμοποιούν σαν πάμφθηνο και αναλώσιμο εργατικό δυναμικό, ενώ με αποσυγκροτημένη την εργατική τάξη, οι όποιες «απώλειες» μπορούν εύκολα να αντικατασταθούν χωρίς να χρειάζεται να λογοδοτήσουν σε κανένα.

Η Ταξική Πορεία καλεί τους εργαζόμενους και τους άνεργους να καταγγείλουν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο το εργοδοτικό έγκλημα στη Σούρπη Μαγνησίας αλλά και το συνολικότερο καθεστώς εκβιασμών και ανασφάλειας που επικρατεί στους χώρους δουλειάς. Να οργανώσουν την πάλη τους, και να μπουν μαζικά στον αγώνα για την υπεράσπιση του δικαιώματός τους για δουλειά με δικαιώματα, αξιοπρεπείς μισθούς και ανθρώπινες συνθήκες εργασίας. Για να ανατραπεί η πολιτική της βαρβαρότητας και του εργασιακού μεσαίωνα!

Μαζικός αγώνας για ανθρώπινες συνθήκες ζωής και δουλειάς!
Ίσα δικαιώματα σε ντόπιους και ξένους εργάτες!
Καμία ανοχή στην καθημερινή εργασιακή βαρβαρότητα!
Κανένας στη δουλειά χωρίς τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας!

http://antistasimagnesia.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΛΕΞΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ: ΔΕΝ ΠΕΡΑΣΕ αλλά θα ξανάρθει...

0
Παρά το γεγονός ότι είμαστε "εκτός" για λίγο, θα πρέπει να πούμε μια τελευταία κουβέντα για τη λεγόμενη "αξιολόγηση". Όχι για την ουσία της. Γι' αυτή , έχουμε μιλήσει από νωρίς και εμείς και άλλοι πολλοί. (δείτε πχ ΕΔΩ, τι είναι και τι επιδιώκει η "νέα" αξιολόγηση )

Όπως θα αντιληφθήκατε και από τα λεγόμενα των ΜΜΕ, η αξιολόγηση δεν πέρασε στους δημοσίους υπαλλήλους, ούτε αυτή τη φορά. Ανεξάρτητα από τους λόγους που επικαλείται ο καθένας, πχ η ΑΔΕΔΥ, άλλοι φορείς κλπ, όλοι καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η αξιολόγηση αυτή δεν είναι υπέρ, αλλά ενάντια μας και μάλιστα με την επιβολή ποινών...σωφρονισμού.

Το γεγονός μάλιστα πως είναι ανεφάρμοστη, ακόμα και απ' αυτούς που θα ήθελαν να την πάρουν στα σοβαρά αποδεικνύει ακριβώς αυτό! Όταν καίγονται να εφαρμόσουν μια αξιολόγηση που δεν πληροί ούτε καν τους όρους που η ίδια θέτει μέσω του σχετικού νόμου (πχ δεν υπάρχει "στοχοθεσία", ή πως θα αξιολογηθεί πχ μια ΔΕ νοσηλευτριά ως "κακή" ή "μέτρια" τη στιγμή που την αφήνει μόνη της στη βάρδια;) Βεβαίως τα γνωρίζουν όλα αυτά και βέβαια δεν είναι ανίκανοι να φτιάξουν ένα σύστημα που να "δουλεύει", αλίμονο, με τόσους τεχνοκράτες! Σημαίνει πως για άλλο πράγμα ενδιαφέρονται. Δηλαδή να επιβάλλουν υποταγή, να στερήσουν όσα δικαιώματα και ελευθερίες, έκφρασης και συνδικαλιστικές απέμειναν, να διασπάσουν τους εργαζόμενους δημιουργώντας την αυταπάτη πως "οι άριστοι θα ξεχωρίσουν και θα ανταμειφθούν". Να πείσουν πως αρκεί να τρως τη λάντζα και να μην αντιμηλάς στος προϊστάμενο για μια καλή βαθμολογία.

Σύμφωνα λοιπόν με τα ποσοστά που δίνουν Κυβέρνηση και ΑΔΕΔΥ, ένα 80 - 90% των συναδέλφων σε όλο το δημόσιο δεν υπάκουσαν ούτε και μετά τις τελευταίες παραινέσεις της κ. Γερβασίλη, που στέλνει "εξαιρετικά επείγοντα" έγγραφα προκειμένου να μας υπενθυμίσει το υποχρεωτικό της διαδικασίας!

Με αφορμή αυτές τις προσπάθειες, θέλουμε για άλλη μια φορά να τονίσουμε στους συναδέλφους:

ΤΑ ΦΥΛΛΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΤΑ ΔΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΜΑΣ!

ΝΟΜΙΚΑ ΚΑΙ ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΑ, ΜΑΣ ΚΑΛΥΠΤΕΙ Ο ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΣ ΜΑΣ ΦΟΡΕΑΣ!

ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΙΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ.

Τέλος, η γνώμη και η "πρόβλεψή" μας είναι πως το ζήτημα δεν τελειώνει εδώ. Του χρόνου, στην επόμενη αξιολόγηση - ή ακόμα και νωρίτερα - θα επιδιώξουν, ίσως με τροποποιήσεις του νόμου, να την επιβάλλουν, πιστοί στα μνημόνια που την προβλέπουν ανάμεσα στα άλλα!
Εκτιμούμε ότι θα σκληρύνουν τη στάση τους και τότε δεν θα αρκεί μια απόφαση της ΑΔΕΔΥ για να αντισταθούμε. Θα χρειαστεί να διεκδικήσουμε το δίκιο μας με τις δικές μας δυνάμεις και προπάντων με τη δική μας ενεργή αντίσταση. Με δυναμικές κινητοποιήσεις, κόντρα στις λογικές της ανάθεσης του αγώνα για τη δική μας ζωή σε "άλλους"!

http://flemig-hospital.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ανακοίνωση του ΚΚΕ(μ-λ) για τα αιματηρά γεγονότα στην Βιρτζίνια | Η κυβέρνηση των ΗΠΑ υποθάλπει τους νοσταλγούς του κοινωνικού μεσαίωνα!

0
Η κυβέρνηση των ΗΠΑ υποθάλπει τους νοσταλγούς του κοινωνικού μεσαίωνα!

Όλοι οι δημοκράτες και προοδευτικοί άνθρωποι του κόσμου παρακολουθούν με οργή και αποτροπιασμό τα εξελισσόμενα γεγονότα στην πολιτεία Βιρτζίνια των ΗΠΑ. Εδώ και 3 μέρες, τα νεοναζιστικά τάγματα και κάθε είδους φασιστικές οργανώσεις όπως η ρατσιστική Κου Κλουξ Κλαν, επέβαλλαν ένα όργιο τρομοκρατίας και βίας στους δρόμους, με αποτέλεσμα την δολοφονία μιας αντιφασίστριας, και τον τραυματισμό δεκάδων ακόμα διαδηλωτών. Όλες αυτές τις μέρες, η αμερικάνικη κυβέρνηση και η αστυνομία, υπό το πρόσχημα των «ίσων αποστάσεων», έχουν δώσει πλήρη κάλυψη και ανοχή στα τάγματα εφόδου. Γι’ αυτό τον λόγο, το αίμα που χύθηκε και οι ζωές που χάθηκαν έχουν ως αυτουργό πρώτα και κύρια την προεδρία Τραμπ και την ρατσιστική της πολιτική.

Τα γεγονότα της Βιρτζίνια, δεν μπορούν να ειδωθούν έξω από την γενικότερη ακραία αντιδραστική και εκμεταλλευτική πολιτική του Αμερικάνικου κράτους, έξω από την φύση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος που βασίζει την κερδοφορία του στον πόλεμο, στη βία και στην εκμετάλλευση. Δεν μπορεί καμία πλευρά της αμερικάνικης αστικής τάξης, που ηγείται του κόσμου της βαρβαρότητας και των αιματοβαμμένων σταυροφοριών ενάντια στους λαούς, να αθωωθεί για μια πολιτική που ασκείται από κοινού.

Δεν είναι άσχετα τα γεγονότα της Βιρτζίνια με την γενικότερη αντιμεταναστευτική και ρατσιστική πολιτική του Τραμπ και του φασιστικού-ρατσιστικού εσμού που τον υποστήριξε χωρίς καμία αιδώ και αποκήρυξη από την μεριάς του. Ένα μπουλούκι από κάθε είδους νοσταλγούς του κοινωνικού μεσαίωνα και του ναζισμού, που ενώθηκε για να υπερασπιστεί το άγαλμα του στρατηγού Ρόμπερτ Λι, ο οποίος πολέμησε κατά την διάρκεια του αμερικάνικου εμφυλίου υπέρ της δουλείας. Όλοι αυτοί οι νοσταλγοί, στηριζόμενοι από τα πιο αντιδραστικά κομμάτια της αστικής τάξης των ΗΠΑ, ποτέ δεν χώνεψαν την ήττα τους στον εμφύλιο πόλεμο, και συνέχισαν να κραδαίνουν δημόσια την σημαία της δουλοκτησίας και της σκλαβιάς. Στήριξαν διαχρονικά κάθε νόμο που θεμελίωνε την φυλετική διάκριση, τον αποκλεισμό των μαύρων πολιτών από την εκπαίδευση και κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Η ρατσιστική ρητορική της υποψηφιότητας Τραμπ, τους έβγαλε από το παρασκήνιο και τους επανέφερε με διάφορες ανοιχτές ή συγκαλυμμένες μορφές (βλέπε «εναλλακτική δεξιά»), στο δημόσιο λόγο. Μάλιστα, όλες αυτές τις μέρες με δυσκολία κρύφτηκε η στήριξη της προεδρίας προς τα τάγματα εφόδου, ενώ ο κρατικός μηχανισμός με απροκάλυπτο τρόπο τα υποστήριξε.

Δεν μπορεί όμως να ξεχαστεί και η άλλη πλευρά, εκείνη των Δημοκρατικών, που εμφανίζεται αυτή την στιγμή ως υπερασπιστής της δημοκρατίας και εγγυητής των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Ο Τέρι Μακόλιφ, κυβερνήτης της Βιτρζίνια και μέλος των Δημοκρατιών, μπορεί να υπέγραψε κάτω από πίεση ή από σκοπιμότητα την απόφαση για την απομάκρυνση του αγάλματος, και ίσως για ένα μέρος του αντιφασιστικού κινήματος η ενέργεια αυτή να τον κατατάσσει τους «συμμάχους» του. Όμως, αυτό που πρέπει να θυμηθεί καλά το αντιφασιστικό κίνημα και οι κοινότητες των μαύρων, είναι οι εκατόμβες των νεκρών από τα καθημερινά πυρά των σωμάτων ασφαλείας, που πραγματοποιούν μια ρατσιστική, ταξική γενοκτονία. Μάλιστα, η πολιτική αυτή γνώρισε την αποκορύφωσή της κατά την διάρκεια της θητείας Ομπάμα, όπου σημειώθηκαν ξεσηκωμοί καταγγελίας των δολοφονικών επιθέσεων, που αντιμετωπίστηκαν με ωμή κρατική καταστολή. Είναι απαράδεκτο να αθωώνεται στο όνομα ενός γενικόλογου «δημοκρατισμού» και σε μια λογική «πολιτικής ουράς», η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, η άλλη πλευρά της ίδιας αντιδραστικής αστικής τάξης.

Γιατί χάρη στην υπερεκμετάλλευση των μαύρων σκλάβων αλλά και ολόκληρης της εργατικής τάξης των ΗΠΑ που έχυσε το αίμα της για να κατακτήσουν οι εργαζόμενοι το οκτάωρο, συντελέστηκε η οικονομική «άνθιση» των ΗΠΑ και μπήκανε οι βάσεις για την ανέλιξη της σε ιμπεριαλιστική δύναμη πρώτης γραμμής. Δεν μπορούν αυτές οι αντιδραστικές εξελίξεις να αποκοπούν από την λυσσαλέα αντεργατική επίθεση, που θέλει να επαναφέρει της εργασιακές σχέσεις σε συνθήκες μισθωτής σκλαβιάς ή σε περιπτώσεις πραγματικής σκλαβιάς. Που θέλει να μετατρέψει την εργατική τάξη σε σύγχρονο δούλο του κεφαλαίου.

Γιατί ο υπόλοιπος κόσμος το γνωρίζει καλά, ότι και οι δύο πλευρές του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, το μόνο που γνωρίζουν ως δημοκρατία και πρόοδο, είναι οι βόμβες, οι πόλεμοι, τα πραξικοπήματα, η κατοχή και εξάρτηση ολόκληρων περιοχών του πλανήτη. Οι λαοί των Βαλκανίων, της Μέσης Ανατολής, της Ινδοκίνας, της Αφρικής, της Λατινικής Αμερικής έχουν θρηνήσει αμέτρητους νεκρούς και ανείπωτες καταστροφές, για να παραμείνουν οι ΗΠΑ ηγεμονική δύναμη και ατμομηχανή του παγκόσμιου καπιταλισμού.

Η εικόνα με το αυτοκίνητο του ακροδεξιού δολοφόνου να χτυπάει το πλήθος των διαδηλωτών, αντιγράφοντας την πρακτική των επιθέσεων που συμβαίνουν τα τελευταία δύο χρόνια στην Ευρώπη, από σκοτεινές οργανώσεις με τον μανδύα του τζιχαντισμού, είναι αποκαλυπτική για το ποιος τροφοδοτεί και υμνεί την βία. Τα γεγονότα της Βιτρζινία ξεγύμνωσαν μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου την «αντιτρομοκρατική ρητορική» των ιμπεριαλιστών, αποκάλυψαν την πραγματική τους αντίληψη για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» και τους τοποθέτησαν εκεί που πραγματικά ανήκουν: στους υμνητές του κοινωνικού μεσαίωνα.


Δευτέρα 14 Αυγούστου 2017
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

9 Αυγ 2017

Προπύλαια: απεργία πείνας - αλληλεγγύη στους εκπαιδευτικούς αγωνιστές της Τουρκίας

0
Απεργία πείνας 30 ημερών ξεκίνησαν από χθες 8 Αυγούστου αγωνιστές μέλη της "Επιτροπής Αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους στη Τουρκία και το Κουρδιστάν". Η απεργία πείνας γίνεται σε ένδειξη αλληλεγγύης στους εκπαιδευτικούς της Τουρκίας από απολύθηκαν μετά το πραξικόπημα και αγωνίζονται για την επαναπρόσληψή τους. Ιδιαίτερα βέβαια στους Nuriye Gülmen και Semih Özakça οι οποίοι πλέον φτάνουν τις 155 μέρες απεργίας πείνας και είναι φυλακισμένοι.

Επισκεφθήκαμε τους συναγωνιστές, μιλήσαμε μαζί τους και σε ερώτημά μας αν σχεδιάζουν κάτι παραπάνω μας είπαν τις σκέψεις τους για απεύθηνση σε ελληνικές αγωνιστικές συλλογικότητες με στόχο να υπάρξει κάποια κινητοποίηση.




ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κυπριακό- ελληνοτουρκικά: η ιμπεριαλιστική επέμβαση ανεβάζει την ένταση

0
43 χρόνια μετά τον τραγικό Ιούλη του 1974, που κόστισε σε Ελληνοκυπρίους και Τουρκοκύπριους κατοίκους της Κύπρου 250.000 πρόσφυγες, 6.000 νεκρούς και 1.500 αγνοούμενους, οι πολεμικοί κίνδυνοι εμφανίζονται ξανά τόσο στο αβύθιστο αεροπλανοφόρο της νοτιοανατολικής Μεσογείου όσο και στο Αιγαίο.

Ο ανταγωνισμός των αστικών τάξεων Ελλάδας – Κύπρου – Τουρκίας για ενεργειακά κοιτάσματα και δρόμους μεταφοράς ενέργειας, αλλά και συνολικά για γεωστρατηγικό ρόλο στη νοτιοανατολική Μεσόγειο, είναι μια βασική παράμετρος των εξελίξεων. Όμως, η κύρια και καθοριστική παράμετρος που κλιμακώνει επικίνδυνα πλέον την ένταση στην περιοχή είναι η ιμπεριαλιστική παρουσία που ενισχύεται ολοένα, αξιοποιώντας και πατρονάροντας συνεχώς αντιθέσεις και φιλοδοξίες των αστικών τάξεων. Οι «αποτυχημένες» διαπραγματεύσεις του Κραν Μοντανά νομιμοποίησαν με βάση τις συμμετοχές τον ρόλο των εγγυητριών δυνάμεων αναβιώνοντας ουσιαστικά, με επικαιροποίηση της ιμπεριαλιστικής παρουσίας, τις υποτίθεται παρωχημένες συμφωνίες της Ζυρίχης – Λονδίνου του 1959 – 1960.

Η διένεξη συνεχίζεται πλέον στα οικόπεδα και τις διαφιλονικούμενες ΑΟΖ μεταξύ των αστικών τάξεων Ελλάδας και Κύπρου από τη μια και Τουρκίας από την άλλη. Το γεωτρύπανο «west capella» της γαλλο-ιταλικής κοινοπραξίας Total – ENI δουλεύει ήδη για τη διερευνητική γεώτρηση στο οικόπεδο 11 της κυπριακής ΑΟΖ. Σειρά έχει η Exxon Mobil, που με παρέμβαση του Tilerson απέκτησε δικαιώματα στο οικόπεδο 10, δίπλα στο πλούσιο αιγυπτιακό κοίτασμα ΖΟΡ. Οι γαλλικές φρεγάτες αρμενίζουν δίπλα στο γεωτρύπανο, ενώ η υπουργός Άμυνας της Γαλλίας πραγματοποίησε παράλληλα με την εγκατάστασή του επίσκεψη με σαφέστατο νόημα στην Κύπρο. Ταυτόχρονα, το αμερικάνικο αεροπλανοφόρο J. Bush με δραστηριότητα στη Συρία, πλησίασε στην περιοχή με τα πλοία της ομάδας κρούσης που το συνοδεύουν και ήδη τις προηγούμενες μέρες διέρρευσαν πληροφορίες ότι μπλόκαρε τις συχνότητες τουρκικών μαχητικών τα οποία πετούσαν πολύ κοντά στο «west capella». Είχε ήδη προηγηθεί δήλωση εκπροσώπου του υπουργείου εξωτερικών των ΗΠΑ στο site του δημοσιογράφου Ιγνατίου που έλεγε: «Αναγνωρίζουμε το δικαίωμα της Κυπριακής Δημοκρατίας να αναπτύξει τους πόρους της στην ΑΟΖ της. Συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι οι πόροι (πετρέλαιο- αέριο) του νησιού όπως και όλοι οι πόροι του θα πρέπει να κατανέμονται ακριβοδίκαια και μεταξύ των δύο κοινοτήτων στο πλαίσιο της συνολικής διευθέτησης. Συνεχίζουμε να αποθαρρύνουμε δράσεις που αυξάνουν τις εντάσεις στην περιοχή».

Παρά τη σαφή στάση των ΗΠΑ- Γαλλίας, οι τουρκικές αντιδράσεις είναι συνεχείς από την πρώτη μέρα της εγκατάστασης του «west capella», το οποίο όμως, όπως είπαμε, δουλεύει εδώ και μέρες… Αρχικά το Barbaros προκήρυξε έρευνες σε τέσσερα οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ που θεωρούνται από την πλευρά της Τουρκίας αδιευκρίνιστα. Και αυτό συμβαίνει γιατί η Τουρκία θεωρεί πως το Καστελόριζο δε δικαιούται ΑΟΖ και έτσι η τουρκική ΑΟΖ εφάπτεται με την αιγυπτιακή και περιλαμβάνει οικόπεδα και μέρος της ΑΟΖ που έχει διακηρύξει η Κύπρος και ιδιαίτερα το οικόπεδο 6, το οποίο επίσης έχει δοθεί για έρευνες από την Κυπριακή Δημοκρατία στην Total –ENI.

Σύμφωνα με την τουρκική πλευρά, οι ΑΟΖ Ελλάδας- Κύπρου δε συναντιούνται και αυτό πέρα από τα πιθανά κοιτάσματα είναι κρίσιμο για τον θαλάσσιο έλεγχο και τις ροές ενέργειας- εμπορευμάτων. Επίσης, παρότι μιλάμε για ζώνες οικονομικής εκμετάλλευσης, είναι και γεωστρατηγικά κρίσιμο ζήτημα. Έτσι εξηγείται και η μεταφορά της έντασης από πλευράς Τουρκίας στην περιοχή του συμπλέγματος του Καστελόριζου με διαδοχικές NOTAM και NANTEX που προκήρυξε (παράνομα κατά την ελληνική εκδοχή), προαναγγέλλοντας ασκήσεις με πυρά και έρευνες πέριξ του Καστελόριζου στα διεθνή ύδατα παράλληλα με τις έρευνες στα οικόπεδα δυτικά της Πάφου.

Είναι γνωστό πως η Τουρκία αυτό τον καιρό βρίσκεται συνολικότερα σε δυσμένεια από την πλευρά των ΗΠΑ αλλά και των ιμπεριαλιστών της Ε.Ε. Αυτό κυρίως με βάση τις ιεραρχήσεις των ΗΠΑ- Δύσης στο Κουρδικό, που το εντάσσουν στον συνολικότερο σχεδιασμό τους στη Μέση Ανατολή, κόντρα πάντα σε σχέδια και συμμαχίες της Ρωσίας. Παρά το ασφυκτικό στρίμωγμα που υφίσταται συνολικά η αστική τάξη της Τουρκίας και την ανοικτή κόντρα Δύσης- Ερντογάν, κανείς δε διανοείται ότι εύκολα, απλά και αναίμακτα η Τουρκία μπορεί να ξεφύγει από τον νατοϊκό έλεγχο, ούτε φυσικά θέλει παρά τα μπαϊράκια του Ερντογάν ν’ αλλάξει τον φιλοδυτικό της προσανατολισμό. Η επιδίωξη π.χ. της τελωνειακής ένωσης με την Ε.Ε. είναι κρίσιμη για την τουρκική αστική τάξη, όπως βέβαια είναι σημαντική και για την Ε.Ε. η τεράστια ανατολίτικη αγορά των 80 εκατομμυρίων, αλλά και η γεωστραγική σχέση της με την Τουρκία.

Με αυτά σαν δεδομένα, κρίνουμε σοβαρά τα ενεργειακά και ιδιαίτερα τα αμυντικά ανοίγματα με τους S400 του Ερντογάν με τη Ρωσία. Όμως, όπως δηλώθηκε και από την ελληνική κυβέρνηση, αυτά θα υλοποιηθούν σε 5-6 χρόνια και αν μέχρι τότε…

Σίγουρα η Τουρκία έχει το βάρος της και την παράδοση να το παίζει κάπως στις ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις. Όμως, σε κάθε περίπτωση, αυτά είναι παιχνίδια με τη φωτιά και σίγουρα η τουρκική αστική τάξη το γνωρίζει καλά αυτό και το λαμβάνει υπόψη της σε κάθε της κίνηση. Ωστόσο, η κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή χαρακτηρίζεται από έντονη ρευστότητα, ανατροπές συμμαχιών και δεδομένων, που προκύπτουν από μια ιμπεριαλιστική σύγκρουση (μέχρι στιγμής μέσω αντιπροσώπων) η εξέλιξη της οποίας πιθανότατα να γνωρίσει πολλά ακόμη επεισόδια. Επεισόδια ακόμη πιο επικίνδυνα και οδυνηρά για τους λαούς, για ν’ αρχίσουμε να βλέπουμε και την πλευρά που αυτή μας ενδιαφέρει άλλωστε.

Πριν όμως περάσουμε στην πλευρά των κινδύνων που αφορούν πλέον και τον λαό μας, πρέπει να σταθούμε στη στάση της ελληνικής αστικής τάξης, που προκειμένου να υπηρετήσει τις βλέψεις της και την αναβάθμιση του γεωστρατηγικού της ρόλου, δίνει γη και ύδωρ στους ιμπεριαλιστές φονιάδες των λαών. Δεν αρκείται στο να δώσει επέκταση της βάσης της Σούδας και του Άκτιου, αλλά προτείνει και νέες βάσεις σε Καστέλι, Καλαμάτα, Λάρισα και τη συνολική μετατροπή της χώρας σε ορμητήριο των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ. Η ελληνική αστική τάξη με τις διαδοχικές της κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια και ένα παραπάνω με την κυβέρνηση Τσίπρα – Καμένου εμπλέκει με τον πιο αντιδραστικό και τυχοδιωκτικό τρόπο τη χώρα ενεργά στα ιμπεριαλιστικά σχέδια. Ενισχύοντας από κάθε άποψη τις αλυσίδες της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, η ελληνική αστική τάξη επιδιώκει την εύνοια των ΗΠΑ αλλά και της Ε.Ε. ιδιαίτερα στον ανταγωνισμό της με την τουρκική αστική τάξη, που αφορά ρόλους στην περιοχή.

Συμμαχεί με δολοφονικά καθεστώτα σαν το σιωνιστικό μαντρόσκυλο του ιμπεριαλισμού, το Ισραήλ, το φασιστικό καθεστώς της Αιγύπτου, αλλά και άλλα αντιδραστικά αραβικά καθεστώτα. Υψώνει επιθετικά και από την πλευρά της επικίνδυνα τους τόνους στην αντιπαράθεσή της με την τουρκική αστική τάξη στο Αιγαίο, καλλιεργώντας στον λαό μισαλλοδοξία και επικίνδυνες αυταπάτες για τον ρόλο του ιμπεριαλισμού.

Ο Βίτσας και άλλα κυβερνητικά στελέχη στιγματίστηκαν δικαίως, γιατί τόλμησαν κοινή κυβερνητική φιέστα με Χρυσαυγίτες στο Καστελόριζο. Αντίστοιχα, συχνά έχουν σχολιαστεί προκλητικές δηλώσεις και στάσεις ιδιαίτερα του Καμένου, του Λεβέντη και άλλων. Όμως, η πρόσφατη συμμετοχή του Έλληνα ΥΠΕΞ Κοτζιά στο εθνικό συμβούλιο της Κυπριακής Δημοκρατίας που συμμετείχε καθόλου δε σχολιάστηκε, παρότι επαναφέρει και κατοχυρώνει τον ρόλο των εγγυητών. Ούτε πτοήθηκε βέβαια ο Κοτζιάς από τη συμμετοχή στο συμβούλιο του φασιστικού ΕΛΑΜ.

Η ελληνική αστική τάξη, πάντα στο πλαίσιο της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και αυτό δεν πρέπει να ξεχνιέται, επιδιώκει αυτό τον καιρό να κερδίσει πόντους στον ανταγωνισμό της με την τουρκική αστική τάξη, αξιοποιώντας στη συγκυρία τα δεδομένα που διαμορφώνει ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός. Αυτό εκδηλώνεται χαρακτηριστικά σε διάφορες φάσεις τον τελευταίο καιρό.

Ο Προκόπης Παυλόπουλος, στο φόντο των τούρκικων προκλήσεων που δέχτηκε το ελικόπτερο που τον μετέφερε σε ακριτικό νησί, δήλωσε πως η πρόκληση είναι «ίδιον μικρότητας και ανασφάλειας». Παράλληλα, στο ίδιο κλίμα με τον Κοτζιά μίλησε για ευρωπαϊκά σύνορα, Ευρωπαίους στρατιώτες στα νησιά και διαμήνυσε στην Τουρκία πως αν θέλει τελωνειακή ένωση με την Ε.Ε., πρέπει να ξεχάσει γκρίζες ζώνες και αμφισβητήσεις.

Ο μικρομεγαλισμός δε κρύβεται και εδώ, μιας και το ζήτημα της πορείας της τελωνειακής ένωσης της Τουρκίας δεν το κρίνει ούτε ο Παυλόπουλος, ούτε ο Κοτζιάς, ούτε φυσικά ο Αναστασιάδης. Μικρομεγαλισμοί συνολικά με μπόλικο τυχοδιωκτισμό που αναπαράγουν κλίμα επικίνδυνης μισαλλοδοξίας στον λαό, με στόχο και την εθνικιστική υποταγή του στην αστική τάξη, για να συνεχίζει πέρα των άλλων απτόητη την επίθεσή της σε βάρος του.

Μικρομεγαλισμοί και τυχοδιωκτισμοί που ενισχύουν τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις στη χώρα. Αυτό, την ίδια στιγμή που καθαγιάζεται το βάθεμα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, η λεηλασία του μόχθου των ανθρώπων της δουλειάς και του δημόσιου πλούτου της χώρας. Την ίδια στιγμή που η χώρα μετατρέπεται σε ορμητήριο των ιμπεριαλιστών για να μπει στην πορεία ενεργά και μ’ όλες τις συνέπειες στη διακεκαυμένη ζώνη του πολέμου τους.

Η πολιτική της κυβέρνησης, που στηρίζεται από το σύνολο του αστικού πολιτικού προσωπικού, σίγουρα είναι κοντόθωρη για την ίδια την αστική τάξη, με δοσμένο τον εξ αντικειμένου τυχοδιωκτικό (λόγο ορίων) χαρακτήρα της κίνησή της. Ας μη ξεχνάμε ότι και το 1922 και το 1974 η αστική τάξη ενθαρρύνθηκε αρχικά για να εισπράξει στη συνέχεια μεγάλες ήττες.

Οι ιμπεριαλιστές δεν είναι ούτε με την Τουρκία ούτε με την Ελλάδα και ας λέει ο Τράμπ ότι αγαπά τους Έλληνες. Οι ιμπεριαλιστές είναι με τα συμφέροντά τους και οι σχεδιασμοί και οι κινήσεις τους αλλάζουν συνεχώς με βάση αυτά. Έτσι, αν για την αστική τάξη η τυχοδιωκτική εμπλοκή της στα ιμπεριαλιστικά σχέδια ενέχει κινδύνους να μην της βγει, για τον λαό η εμπλοκή αυτή έχει δοσμένα τα κόστη από σήμερα ενώ καραδοκούν σε κάθε περίπτωση οδυνηρές τραγωδίες, όσο αυτή η εμπλοκή δεν ανατρέπεται από τη μαζική λαϊκή πάλη. Χωρίς κανένα όφελος, ο λαός μας, για χάρη βλέψεων της μεγαλοαστικής τάξης, εκτίθεται σε θανάσιμους κινδύνους στην κρεατομηχανή του ιμπεριαλισμού, που ήδη αλέθει τους γύρω λαούς. Ο λαός μας μαζί με Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους στην Κύπρο πρέπει να ενισχύσει τη φιλία του με τον τούρκικο λαό, που επίσης δεινοπαθεί ήδη και εκτίθεται σε ακόμα μεγαλύτερους κινδύνους από την αστική τάξη της Τουρκίας. Οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί και οι ανταγωνισμοί των αστικών τάξεων για την ενέργεια και τους δρόμους της, τις ΑΟΖ και τους ρόλους τους, είναι τελείως ξένη με τα συμφέροντα των λαών. Αντίθετα, ζωτική ανάγκη των λαών είναι να παλέψουν ενάντια στις αστικές τάξεις και την εκμετάλλευση, την καταπίεση, τον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό. Μόνο αν δυναμώσει μια τέτοια προοπτική πάλης σε κάθε χώρα και αντίστοιχα το μέτωπο πάλης των λαών ενάντια σε ιμπεριαλιστές και ντόπιους εκμεταλλευτές, μπορούν τα όποια προβλήματα σαν το κυπριακό που έχουν χωρίσει τους λαούς να τους ενώσουν ξανά σε ένα μέλλον ειρήνης, προόδου και σοσιαλιστικής προοπτικής.

Ν.Κ.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ!

56
Βρισκόμαστε σε μια περίοδο όπου ο αμερικάνικος επεμβατισμός όλο και εντείνεται. Χώρες και αστικές τάξεις ή μερίδες τους που λοξοδρομούν, που θεωρούν ότι μπορούν να ξεφύγουν από τη μέγγενη των ΗΠΑ και να παίξουν ένα άλλο ρόλο στη χώρα τους ή και στη περιοχή τους, που κοιτάζουν προς άλλου είδους συνεργασίες με Κίνα, Ρωσία, Ιράν κ.λπ., πολύ περισσότερο όταν βρίσκονται στη λεγόμενη αυλή των ΗΠΑ τη Λατινική Αμερική, δεν θα αφεθούν να τραβήξουν το δικό τους δρόμο όπως αυτές θα τον ήθελαν. Πάσα αμφισβήτηση της κυριαρχίας των ΗΠΑ θα πρέπει να παταχθεί με κάθε μέσο.

Μια τέτοια περίπτωση είναι η Βενεζουέλα. Μια χώρα της οποίας μερίδες της αστικής τάξης επιχείρησαν να τραβήξουν ένα άλλο δρόμο και για να το πετύχουν αυτό χρειαζόντουσαν το λαό με το μέρος τους. Σε αυτό μεγάλο και σημαντικό ρόλο έπαιξε το κίνημα του Τσάβες και το οποίο συνεχίζει σήμερα ο Μαδούρο. Ένα λαοπρόβλητο κίνημα που εκμεταλλεύτηκε τις αγωνιστικές παραδόσεις των λατινοαμερικάνων και ιδιαίτερα των βενεζουελάνων, στηρίχθηκε σχεδόν ολοκληρωτικά από την βενεζουελάνικη αριστερά, κύρια από το λεγόμενο ΚΚ Βενεζουέλας, και εξακολουθεί να στηρίζεται "κριτικά" και σήμερα με τον Μαδούρο ηγέτη. Είναι χαρακτηριστικοί οι -πάντα με κριτική- πανηγυρισμοί του για τη συμμετοχή στη διαδικασία εκλογής "Συντακτικής Συνέλευσης" όπου συμμετείχε το 41,5% όσων έχουν δικαίωμα ψήφου. Η "Συντακτική Συνέλευση" είναι η απάντηση του Μαδούρο και των υποστηρικτών του στην απώλεια, από το 2015, της πλειοψηφίας της Βουλής. Εκεί τα 2/3 των εδρών από τότε τα ελέγχει η αντιπολίτευση.

Το κίνημα αυτό χαιρετίστηκε από την αρχή με ενθουσιασμό και από τη δική μας Αριστερά των κάθε είδους μεταβατικών ή άλλων προγραμμάτων. Δημιούργησε ελπίδες σε όλους. Από το ΚΚΕ και τις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έως και τον ΣΥΡΙΖΑ - που μάλλον του καλαρέσει που η δική μας αντίδραση ταυτίζει τη κυβέρνησή του με αυτή του Μαδούρο ως ...απόδειξη αριστεροσύνης.

Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια της Αλ. Παπαρήγα μετά από επίσκεψή της το 2005 εκεί, και αφού είχε ενημέρωση "από τα κάτω" και από "τα πάνω": "στη Βενεζουέλα σήμερα - και γι' αυτό χρειάζεται και αλληλεγγύη - συντελείται μια δυναμική διαδικασία για την κατάκτηση της λαϊκής εξουσίας κάτω από το σύνθημα της επανάστασης. Μια διαδικασία που σηματοδοτείται από βαθιές αντιθέσεις και αντιφάσεις.". Με απαραίτητη πάντα τη συμπλήρωση ότι η διαδικασία αυτή θα πάει μπροστά αν ενισχυθούν στα πλαίσια του κινήματος οι αγωνιστικές ταξικές δυνάμεις. Όπως θα προχωρούσε η "πραγματική αλλαγή" τη δεκαετία του '80 στη χώρα μας αν το ΠΑΣΟΚ πειθόταν να βάλει στη κυβέρνησή του το ΚΚΕ και αφού του έδινε ο λαός το πολυπόθητο 17%.

Σχεδόν 20 χρόνια τώρα η εγχώρια αριστερά μας μας ενημέρωνε για τη διαδικασία αυτή με λεπτομέρειες. Ριζοσπάστης, Αυγή, Πριν, και λοιπά αριστερά έντυπα, με τις ιδιαιτερότητές τους και τις προωθητικές ή επιθετικές επισημάνσεις τους, μας ενημέρωναν για τις παράλληλες κοινωνικές δομές που στηνόντουσαν στη Βενεζουέλα, για τα εργοστάσια που εγκατέλειπαν οι ιδιοκτήτες του και αναλάμβαναν οι εργάτες παρέα με το κράτος, για τα όργανα λαϊκής εξουσίας που στηνόντουσαν στη χώρα, για τη παράλληλη αγορά που έδινε ψωμάκι στο λαό (ή μήπως στο λαουτζίκο;)! Παράλληλα πάντα και χωρίς βεβαίως να θίγεται η ουσία του συστήματος στη χώρα. Ο καπιταλισμός, το είχε ξεκαθαρίσει άλλωστε και ο Τσάβες από την αρχή, θα έμενε ανέγγιχτος αποκηρύσσοντας παράλληλα τα ...αντάρτικα: «Ο ανταρτοπόλεμος είναι παρελθόν. Αυτή τη στιγμή, στη Λατινική Αμερική, ένα ένοπλο κίνημα ανταρτών είναι εκτός χρόνου». Κατά τα άλλα ο Τσε είναι σύμβολο! Οι μόνοι καπιταλιστές που θα θιγόντουσαν θα ήταν όσοι δε συμφωνούν με τη νέα πορεία, όσοι εξακολουθούν να προσβλέπουν στις ΗΠΑ και το έδειχναν ανοικτά.

Βέβαια για το αν γινόταν καμιά απεργία εργατών, καμιά κινητοποίηση αγροτών και τα "σοσιαλιστικά" ΜΑΤ φρόντιζαν για τη ...περιφρούρησή της ή για το ξεπούλημα των FARC από τον Τσάβες στη καλύτερη περίπτωση να βλέπαμε κάτι μονοστηλάκια, αν όχι προσπάθειες δικαιολόγησής τους. Παράλληλη αντιμετώπιση είχε και ο "αγρότης" Μοράλες στη Βολιβία. Για να μη θυμηθούμε τον Λούλα της Βραζιλίας!

Η υποστήριξη αυτή βέβαια τα τελευταία χρόνια και με βάση τις εξελίξεις ξεφούντωσε. Για ορισμένους με βάση τις νέες εξελίξεις κάποιοι τη ξαναθυμήθηκαν και κάποιοι άλλοι, όπως κάνουν για τα πάντα, μας ενημερώνουν ότι ...προειδοποιούσαν , και εμάς και το λαό της Βενεζουέλας, από τα παλιά!

Για άλλους τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα από την αρχή. Δε θεωρούσαν ότι χτιζόταν κανένας σοσιαλισμός στη χώρα αυτή ποτέ. Δεν χρειαζόταν να προστεθεί και η εμπειρία της Βενεζουέλας σε αυτές του κινήματος για να καταλήξουν σε κάτι τέτοιο. Έχει από τέτοιες εμπειρίες το κίνημα μπόλικες με πιο χαρακτηριστική αυτή της Χιλής και του Αλιέντε.

Το ότι οι ΗΠΑ δεν θα άφηναν τους ηγέτες της Βενεζουέλας να τραβήξουν ένα δρόμο μακρυά και κόντρα σε αυτές ήταν αναμενόμενο. Προσπάθησαν με κλασικούς τρόπους -βλέπε πραξικόπημα το 2002- να ξεμπερδεύουν. Τότε όμως η λαϊκή υποστήριξη ήταν νωπή και η ελπίδα ζωντανή. Κινητοποιήθηκε ο λαός και απέτρεψε το πραξικόπημα. Από τότε το "Κίνημα" εγκαινιάζει μια τακτική όπου μεταξύ δημοψηφισμάτων και "στρογγυλών τραπεζών" με την αντιπολίτευση και προσπάθειες για διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑμιας και ο Ομπάμα δημιουργεί ελπίδες, επιδιώκει την εθνική συνεννόηση. Ο αντιαμερικάνος Τσάβες στρέφεται προς την Ε.Ε., τη Ρωσία, τη Κίνα και αλλού για υποστήριξη. Η Ε.Ε. δεν ...πολυενδιαφέρεται, οι άλλοι ακόμη δε μπορούν να φτάσουν στη Λατινική Αμερική!

Ο χρόνος όμως πέρασε και οι μεταρρυθμίσεις του PSUV και της λεγόμενης Μπολιβαριανής Επανάστασης πιάσανε τα όριά τους, πέρα από το ότι δεν απέκτησαν ποτέ το βάθος που υποσχόταν, πέρα από το ότι έτσι κι αλλιώς βρισκόταν σε αντίφαση με τη πραγματική οικονομία. Και αυτό σε συνδυασμό με τη κρίση και τη πτώση των τιμών του πετρελαίου η οικονομική κατάσταση στη Βενεζουέλα άρχισε να χειροτερεύει. Και φυσικά ποιος θα τη πλήρωνε; Ο λαός. Μειώσεις μισθών, ανεργία, εξαθλίωση ως και πείνα. Καταστάσεις που οι παράλληλες δομές που θα έφερναν το σοσιαλισμό δε μπόρεσαν να αντιμετωπίσουν. Καταστάσεις που έστρεψαν μεγάλα κομάτια του λαού ενάντια στη κυβέρνηση Μαδούρο, κάτι που οι όποιες "διορθωτικές" κινήσεις δύσκολα μπορούσαν να αντιστρέψουν.

Τις καταστάσεις αυτές εκμεταλλεύονται η αντιπολίτευση και οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές για να αποσταθεροποιήσουν ακόμη περισσότερο το πολιτικό σκηνικό, για να ολοκληρώσουν την επιτυχία που είχαν το 2015 στις βουλευτικές εκλογές και στο προεδρικό επίπεδο, μιας και η Βενεζουέλα έχει προεδρικό σύστημα διακυβέρνησης. Με τις κινήσεις τους, μποϋκοτάζ, σαμποτάζ, κυρώσεις κ.λπ., κάνουν τη κατάσταση ακόμη χειρότερη για το λαό και ο κίνδυνος οι επιδιώξεις αυτών να συναντηθούν με τη δυσαρέσκεια του λαού που εκφράζεται και στους δρόμους μαζικά είναι μεγάλος. Οι συγκρούσεις είναι συχνές και οι νεκροί και από τις δύο πλευρές αρκετές δεκάδες. Όσο για τα ΜΜΕ -διεθνή και εγχώρια- αυτά κάνουν τη δουλειά τους και το βέβαιο είναι ότι η κατάσταση στη Βενεζουέλα δεν έχει καμιά σχέση με αυτή της Ελλάδας -του πάει πολύ του Τσίπρα να συγκρίνεται ακόμη και με αυτόν τον Μαδούρο, πόσο μάλλον με τον Τσάβες- και καλό είναι να κρατάμε μικρό καλάθι σε όσα βλέπουμε και ακούμε μιας και πολλοί φόνοι που αποδίδονται στη κυβέρνηση διαπράχθηκαν από την αντιπολίτευση.

Δεν θαμπωνόμαστε λοιπόν ούτε παρασυρόμαστε από την εικόνα την οποία πλασάρουν τα διεθνή ΜΜΕ, γιατί έχει αρκετές δόσεις κιτρινισμού και φαντασίας. Από την άλλη όμως, δεν βλέπουμε σοσιαλισμούς και επαναστάσεις εκεί που δεν υπάρχουν και κυρίως δεν βλέπουμε λαϊκό κίνημα να κινητοποιείται σε κομμουνιστική κατεύθυνση. Δυστυχώς.

Αυτό που βλέπουμε είναι μια κατάφωρη επέμβαση των ΗΠΑ σε μια ακόμη χώρα και μια έντονη διαμάχη εγχώριων αστικών δυνάμεων για το ποιος θα πάρει το πάνω χέρι, για το προς τα που θα την οδηγήσει. Και κυρίως ένα λαό που υποφέρει, που διαμαρτύρεται φτάνοντας ακόμη και στην έντονη σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής, από τον οποίο όμως λείπουν εκείνες οι δυνάμεις -ή κι αν υπάρχουν δεν επαρκούν-  που θα τον βοηθήσουν, που θα τον καθοδηγήσουν, σε μια κατεύθυνση πάλης για τα δικά του δίκια, αντί να γίνεται έρμαιο τον αντιμαχόμενων πλευρών.

Καταδικάζουμε αυτή την επέμβαση και στεκόμαστε αλληλέγγυα στο λαό της Βενεζουέλας. Ένα λαό που έχει ανάγκη, όπως και κάθε λαός, να βρει τη δύναμή του και να δημιουργήσει εκείνες τις δυνάμεις που θα τον στηρίξουν και θα τον οδηγήσουν ώστε να αποτινάξει από πάνω του κάθε είδους εκμεταλλευτή, κάθε είδους "σωτήρα" που τελικά τον οδηγεί στη χειροτέρευση της ζωής του, κάθε είδους ιμπεριαλιστή που επεμβαίνει στη χώρα του. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ