φωτο

24 Απρ 2017

Οι εργαζόμενοι στην πρώτη γραμμή ενάντια στα μέτρα

Η άρχουσα τάξη της χώρας και η κυβέρνηση, για λογαριασμό της, αγωνιούν για το κλείσιμο της αξιολόγησης μέσα στο θολό τοπίο που δημιουργούν οι διεθνείς εξελίξεις και ιδιαίτερα αυτές που αφορούν τις ΗΠΑ, την ΕΕ -με επίκεντρο τη Γερμανία- και τον μεταξύ τους ανταγωνισμό. Η αγωνία της κυβέρνησης είναι τέτοια που με κάθε ευκαιρία δηλώνει, ακόμα πιο έντονα όσο περνάει ο καιρός, την προθυμία της να ψηφίσει και να υλοποιήσει ολοένα και πιο αποτρόπαια μέτρα, αρκεί να «πάρει κάτι» που θα της επιτρέψει να διαχειριστεί το πολιτικό της κόστος. Αν λοιπόν η κυβέρνηση ψάχνει τον τρόπο να σταθεί αντάξια των απαιτήσεων και των προσδοκιών του ιμπεριαλισμού και του ντόπιου κεφαλαίου, οι εργαζόμενοι πρέπει να βρουν τον δρόμο της αγωνιστικής απάντησης που θα μπλοκάρει την προώθηση των νέων μέτρων. Μέτρα που, σε κάθε τους πτυχή, φέρνουν τεράστια βάρη στον ήδη εξαθλιωμένο εργαζόμενο λαό.

Η μείωση του αφορολόγητου δεν σημαίνει απλά «διεύρυνση της φορολογικής βάσης», όπως διατείνεται η κυβερνητική προπαγάνδα, σε μια προσπάθεια να εμφανιστεί έως και «δίκαιη». Σημαίνει φορολογική επιβάρυνση εκατοντάδων ευρώ τον χρόνο για όλους τους εργαζόμενους, είτε βρίσκονται κάτω είτε πάνω από το σημερινό αφορολόγητο, ακόμα κι αν συνοδευτεί από μια μικρή μείωση του χαμηλού φορολογικού συντελεστή.

Η μείωση των συντάξεων που δίνονται ήδη (οι νέες συντάξεις έχουν μειωθεί με τον νόμο Κατρούγκαλου) κόβει ένα σημαντικό μέρος του εισοδήματος των λαϊκών οικογενειών. Ακόμα και σε επίσημα στατιστικά καταγράφεται αυτό που γνωρίζουν όλοι: ότι οι συντάξεις είναι που συγκρατούν την φτώχεια και αποτελούν κρίσιμο μέσο επιβίωσης. Ειδικά με τα δεδομένα των τραγικών μισθών, της τεράστιας ανεργίας και μάλιστα μεγάλης διάρκειας και της μηδαμινής κάλυψης των ανέργων και συνολικά του λαού, η μείωση των συντάξεων χτυπά το ίδιο το δικαίωμα στη ζωή και των συνταξιούχων και των οικογενειών που ζουν από αυτές.

Η κατεύθυνση των ιδιωτικοποιήσεων, με την περίπτωση της ΔΕΗ να αποδεικνύει ακόμα πιο καθαρά ότι όχι μόνο δεν είναι μια «παρεμπιπτόντως» πτυχή των μνημονίων αλλά έχει κεντρικό χαρακτήρα, μεταξύ άλλων χτυπάει χιλιάδες εργαζόμενους και τις όποιες κατακτήσεις έχουν διατηρήσει. Κατακτήσεις που αποτελούν αναφορά για ολόκληρους κλάδους και συνολικά για όλους τους εργαζόμενους. Σε αυτήν την κατεύθυνση, η απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα και, πέρα από το «μακροπρόθεσμο» ορίζοντα εμπέδωσης της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, αφορά άμεσα όλους τους εργαζόμενους, ειδικά σε μαζικούς χώρους (όπως είναι τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, οι τράπεζες κ.ά.).

Ιδιαίτερη βαρύτητα τόσο άμεσα όσο και σε βάθος χρόνου έχουν και οι υπόλοιπες αλλαγές στα εργασιακά, των οποίων η στόχευση, παρά τη θολούρα που διατηρεί η κυβέρνηση, είναι ξεκάθαρη: το σύστημα θέλει να χτυπήσει κάθε κατοχύρωση και να βγάλει στην «παρανομία» κάθε προσπάθεια συλλογικής οργάνωσης και δράσης των εργαζομένων. Ο δήθεν «εκσυγχρονισμός» του συνδικαλιστικού νόμου, το χτύπημα του δικαιώματος στην απεργία, η νομιμοποίηση των χειρότερων μορφών εργοδοτικής τρομοκρατίας και εκδίκησης, όπως είναι το λοκάουτ (ανταπεργία), γεμίζουν με νέα όπλα τη φαρέτρα των εργοδοτών απέναντι στους εργαζόμενους. Ακριβώς γιατί το σύστημα γνωρίζει ότι ο μαζικός, αποφασιστικός αγώνας των ίδιων των εργαζομένων είναι ο μόνος που μπορεί να ανατρέψει τους μαύρους σχεδιασμούς του.

Το ίδιο γνωρίζει και η συνδικαλιστική ηγεσία, η οποία με την προδοτική για τα συμφέροντα των εργαζομένων στάση της υπονομεύει ακριβώς αυτόν τον δρόμο. Η ΓΣΕΕ παζαρεύει με τους εργοδότες αλλά και απ’ ευθείας με τα «μεγάλα αφεντικά» σε ΔΝΤ και ΕΕ την αναγνώριση του θεσμικού της ρόλου στο πλευρό του συστήματος. Από κοντά και σε εφαρμογή της ίδιας λογικής και πρακτικής, οι ηγεσίες σε ομοσπονδίες, εργατικά κέντρα αλλά και στα περισσότερα πρωτοβάθμια σωματεία φροντίζουν από τη μια να μην κάνουν τίποτα για την οργάνωση της αντίστασης των χιλιάδων εργαζομένων που υποτίθεται πως εκπροσωπούν και από την άλλη να επιβάλουν μαζικά την ηττοπάθεια και την υποταγή. Ακόμα κι όταν κινούνται, το κάνουν στη βάση της συνδιαλλαγής, καλλιεργώντας τη λογική της ανάθεσης και μόνο στον βαθμό που δεν θα προκαλέσουν πρόβλημα στην προώθηση της αντεργατικής πολιτικής. Προκαλούν έτσι ακόμα μεγαλύτερη σύγχυση και απογοήτευση στους εργαζόμενους, αναπαράγοντας τη διαλυτική κατάσταση που επικρατεί.

Το ίδιο αποτέλεσμα έχει και η στάση των δυνάμεων που αναφέρονται στο κίνημα αλλά δεσμεύονται στην εκλογικίστικη και κοινοβουλευτική λογική τους. Συμβολικές κινήσεις «εντυπωσιασμού», «παρεμβάσεις» και «συναντήσεις» των «ειδικών» με τους διάφορους κυβερνητικούς και κρατικούς παράγοντες, περιχαρακωμένες «κινητοποιήσεις» και ανταγωνισμός συλλογής «σφραγίδων» σωματείων κρατάνε τους εργαζόμενους στο περιθώριο και αμαυρώνουν τα συλλογικά όργανα ως πραγματικά εργαλεία πάλης και διεκδίκησης. Καλλιεργούν εξίσου τη λογική της ανάθεσης και ο μόνος ρόλος που αναγνωρίζουν για τον κόσμο της δουλειάς είναι αυτός του χειροκροτητή και του ψηφοφόρου στις -όποιες- εκλογές, που «έρχονται σύντομα».

Η πραγματική όμως δύναμη των εργαζομένων βρίσκεται στον δικό τους αγώνα. Στη συγκρότησή τους, στην εκδήλωση εστιών αντίστασης, στην ανάπτυξη Μετώπου Αντίστασης ενάντια στα νέα μέτρα. Απαλλαγμένοι από εκλογικές αυταπάτες, ξεπερνώντας ξεπουλημένες ηγεσίες και διαλυτικές λογικές, αξιοποιώντας κάθε δυνατότητα συλλογικής οργάνωσης, στηριζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις, οι εργαζόμενοι είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να ανατρέψει την αντιλαϊκή πολιτική. Αυτή είναι η πραγματικότητα που πρέπει να αναδειχτεί όσο το δυνατό πιο πλατιά και πιο αποφασιστικά από τις δυνάμεις της Ταξικής Πορείας και όλων όσοι θέλουν να υπηρετήσουν τα εργατικά συμφέροντα.

Προλεταριακή Σημαία
0 ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κάλεσμα των εργαζόμενων της ΣΚΟΤ σε συγκέντρωση

0
Παρασκευή 21 Απριλίου 2017

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ SKOT Α.Ε.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΜΗΝΕΣ Η ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΣΚΟΤ ΕΧΕΙ ΥΠΟΒΑΛΕΙ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΕΞΑΘΛΙΩΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ «ΤΥΠΟΥ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ»

Πώς μπορεί κανείς να χαρακτηρίσει σοβαρή μια επιχείρηση, όταν στο συνεχές και εύλογο ερώτημά μας ποιο είναι το πλάνο της, μας απαντούν ότι «δεν γνωρίζουν – δεν ευθύνονται» και εάν δεν αντέχουμε την εξαθλίωση να παραιτηθούμε!!!!!

Είναι δυνατόν να μην έχει πλάνο η Επιχείρηση; Ενώ το προηγούμενο διάστημα, με την παρουσία αστυνομικής δύναμης και υπό την απειλή συλλήψεων και μηνύσεων, μετέφερε προς άγνωστη κατεύθυνση δυο μηχανές παραγωγής του εργοστασίου; διαστρεβλώνοντας ό,τι είχε ειπωθεί στις δύο συσκέψεις με το Υπουργείο Εργασίας και την Επιθεώρηση Εργασίας Ελευσίνας, ισχυρίστηκαν ότι το είχαν αναφέρει χωρίς να φέρει κανείς αντίρρηση, λέγοντάς μας δηλαδή ούτε λίγο ούτε πολύ ότι οι μηχανές απομακρύνθηκαν με τις ευλογίες του Υπουργείου και της Επιθεώρησης.

Η διαστρέβλωση της πραγματικότητας είναι η μόνη αλήθεια της Διοίκησης της Εταιρείας ΣΚΟΤ.

Οι κινήσεις της Εταιρείας δείχνουν προετοιμασία για απομάκρυνση και 3ης μηχανής παραγωγής, κάτι που ξέρουμε σίγουρα ότι θα το αναφέρουν και στην συνάντηση με τον Αντιπεριφερειάρχη, ούτως ώστε να το χρησιμοποιήσουν ξανά ως άλλοθι για να συνεχίσουν να αδειάζουν το εργοστάσιο .

Θα το ξαναπούμε προς κάθε κατεύθυνση: Έχουν γίνει πολλές ενέργειες από την πλευρά της εταιρείας οι οποίες θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως δόλιες και που σκοπό έχουν την απαλλαγή της εταιρείας σε επιχειρηματικό επίπεδο από τους εργαζόμενους της. Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι η εταιρεία το τελευταίο διάστημα δημιουργεί τις οικονομικές προϋποθέσεις για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Την επιβολή του πιο ακραίου μέτρου.

Καταγγέλλουμε την εκ περιτροπής εργασία που μας επιβλήθηκε ως παράνομη, αβάσιμη και καταχρηστική, λαμβάνοντας υπόψη όλα τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν από τον Μάρτιο του 2016 ως και σήμερα.

Δεν παραιτούμαστε από τα δεδουλευμένα και τα εναπομείναντα δικαιώματά μας. Το παιχνίδι της Εταιρείας να πληρώνει τα δεδουλευμένα μας μια ημέρα πριν ή ακόμα και την ίδια ημέρα που έχει οριστεί συνάντηση, είτε με το Υπουργείο είτε με την Επιθεώρηση είτε με οποιονδήποτε άλλο κρατικό φορέα, πρέπει να σταματήσει .

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΝΑ ΦΑΣΚΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΤΙΦΑΣΚΕΙ, ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΝΑ ΚΡΑΤΑ ΟΜΗΡΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ Η ΙΔΙΑ, ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΞΕΚΑΘΑΡΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΑΝ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΜΕ ΑΥΤΗ Η ΑΛΛΗ ΜΟΡΦΗ ΚΑΙ ΤΙ ΣΚΟΠΕΥΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΤΗΣ.

ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 25 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 2017 ΚΑΙ ΩΡΑ 10.00 ΤΟ ΠΡΩΙ ΕΧΕΙ ΟΡΙΣΤΕΙ ΣΥΣΚΕΨΗ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΡΧΗ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ SKOT. ΖΗΤΑΜΕ ΤΗΝ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΣΑΣ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΑΣ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΚΤΙΡΙΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ (Ηρώων Πολυτεχνείου 78, Ελευσίνα)

ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΣΚΟΤ ΘΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΕΚΕΙ ΖΗΤΩΝΤΑΣ ΝΑ ΔΟΘΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΛΥΣΗ

Tο Δ.Σ. του Σωματείου Εργαζομένων ΣΚΟΤ ΑΕ
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ             Η ΓΕΝ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
ΡΟΚΑ ΓΡΗΓΟΡΙΑ       ΠΑΝΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο ΣΥΒΧΨΑ μπροστά στην εκδίκαση (Τρίτη 25/4/2017) σε β΄ βαθμό υπόθεσης απολυμένης από το βιβλ. «Ευριπίδης»

0
Από τον Ιούλιο του 2013 ο Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου – Ψηφιακών Μέσων Αττικής είχε εμπλακεί σε πολύμηνο αγώνα για την επαναπρόσληψη συναδέλφου και μέλους του σωματείου, που απολύθηκε αναίτια, άδικα και προμελετημένα από το βιβλιοπωλείο «Ευριπίδης» στο Χαλάνδρι. Μετά από 6 χρόνια εργασίας, ο εργοδότης Θ. Βασιλόπουλος θέλησε να ξεφορτωθεί την «ενοχλητική» υπάλληλο που συνδικαλιζόταν, απεργούσε, προσπαθούσε να «χαλάσει» και άλλους υπαλλήλους, απολύοντάς την εκδικητικά μέσα στην χειρότερη περίοδο εργασιακού χάους και θέλοντας να της δώσει το μάθημα, ότι το ψωμί της το χρώσταγε στον «Ευριπίδη Α.Ε.» και όχι στα συνδικάτα και τις απεργίες. Από την πρώτη στιγμή στο πλευρό του ΣΥΒΧΨΑ στάθηκε η Ανοιχτή συνέλευση κατοίκων Αγ. Παρασκευής καθώς και άλλες τοπικές συλλογικότητες, σωματεία και συνελεύσεις γειτονιών.

Επί 5 σχεδόν μήνες έξω από τα δύο βιβλιοπωλεία «Ευριπίδης» και μέσα στην καρδιά του εμπορικού κέντρου του Χαλανδρίου πραγματοποιούνταν σε εβδομαδιαία βάση δυναμικές κινητοποιήσεις, κατά τις οποίες ο Σύλλογος και οι αλληλέγγυες συλλογικότητες ενημέρωναν τους πελάτες και την τοπική κοινωνία για τους πραγματικούς λόγους της απόλυσης, αποκαλύπτοντας το αληθινό πρόσωπο της εργοδοσίας του «Ευριπίδη». Η συμπαράσταση της τοπικής κοινωνίας κατά τις κινητοποιήσεις είχε σαν αποτέλεσμα την αισθητή μείωση της πελατείας και των δύο καταστημάτων, ειδικά κατά τη σχολική περίοδο του Σεπτεμβρίου καθώς και κατά τους επόμενους μήνες ως τον Δεκέμβριο, μια περίοδο κατά την οποία οι εργοδότες προσβλέπουν σε αυξημένη κερδοφορία.

Καθ’ όλη τη διάρκεια των παρεμβάσεων ο εργοδότης Θ. Βασιλόπουλος, αν και φανερά ενοχλημένος από την ένταση και τη δυναμική τους, υπήρξε ανυποχώρητος αρνούμενος οποιαδήποτε συζήτηση με το Σωματείο. Ακόμη και μετά την γνωμοδότηση της Επιθεώρησης Εργασίας, η οποία τον καλούσε ανοιχτά «να επανεξετάσει τη στάση του και να προχωρήσει σε επαναπρόσληψη της απολυμένης», επέμεινε στην ίδια στάση. Ο λόγος ήταν προφανής. Η εργοδοσία του βιβλιοπωλείου «Ευριπίδης» ήταν σε διατεταγμένη υπηρεσία. Ως μέλος της ΕΝΕΛΒΙ, μιας νεοσυσταθείσας εργοδοτικής ένωσης στον χώρο του βιβλίου, που έχει στόχο της την προώθηση των πιο σκληρών αντεργατικών μέτρων και που ήδη βρισκόταν σε μεγάλη σύγκρουση με τον ΣΥΒΧΨΑ, έπρεπε να σταθεί αδιάλλακτη, προκειμένου να απαξιώσει και να κάμψει τη δράση και τη δυναμική αντίσταση του Σωματείου και των εργαζομένων ενάντια στην ασυδοσία τους.

Η συνεχής παρουσία του Σωματείου και των αλληλέγγυων έξω από τα 2 βιβλιοπωλεία, η επιμονή τους στον αγώνα που έδιναν, οι διάφορες μορφές παρεμβάσεων, όπως η οργάνωση χαριστικών παζαριών βιβλίου με μεγάλη ανταπόκριση από τον κόσμο, αύξαιναν όλο και περισσότερο την πίεση στον εργοδότη Θ. Βασιλόπουλο. Στο σημείο αυτό, η εργοδοτική ένωση θέλοντας να βγάλει το μέλος της από τη δύσκολη θέση επενέβη απροκάλυπτα πλέον, στέλνοντας επιστολές προς τον Εμπορικό Σύλλογο Χαλανδρίου και σε τοπικούς πολιτικούς φορείς εγκαλώντας τον πρώτο για την αδράνειά του και τους δεύτερους για την συμπαράστασή τους στην απολυμένη και το Σωματείο.

Αποκορύφωμα του πανικού στον οποίο είχε περιέλθει η εργοδοσία του «Ευριπίδη» ήταν η αποστολή εκ μέρους της ΕΝΕΛΒΙ επιστολής προς τον τότε Πρωθυπουργό (Σαμαρά), τον πρόεδρο της Βουλής, τους αρχηγούς όλων των πολιτικών κομμάτων, υπουργούς (μεταξύ άλλων τον Δημοσίας Τάξεως Δένδια), τον δήμαρχο Χαλανδρίου, το αστυνομικό τμήμα Χαλανδρίου κ.λπ., όπου διαμαρτυρόταν για τη δύσκολη κατάσταση που είχε δημιουργηθεί για τον Θ. Βασιλόπουλο και την επιχείρησή του.

Επίσης, μέσω της επιστολής αυτής, οι μεγαλοεργοδότες του χώρου του βιβλίου επιτίθονταν ευθέως εναντίον του σωματείου στοχοποιώντας το, κάνοντας λόγο για «παράνομες, αντιθεσμικές και επικίνδυνες εκδηλώσεις ακραίας συνδικαλιστικής συμπεριφοράς». Επρόκειτο για μία ακόμη προσπάθεια, μέσα στον γενικότερο κύκλο που έχει ανοίξει τα τελευταία χρόνια από πλευράς αφεντικών, που στοχεύει ξεκάθαρα στην ποινικοποίηση και εγκληματοποίηση των πιο μαχητικών κομματιών στο πεδίο του συνδικαλισμού, των πρωτοβάθμιων σωματείων βάσης. Επιπλέον, στην επιστολή αυτή η ΕΝΕΛΒΙ καλούσε το υπουργείο Δημόσιας Τάξης και την Ελληνική Αστυνομία «να αντιμετωπίσουν την κατάφωρη παραβίαση της τάξης και της ευνομίας» και την Ελληνική Πολιτεία «να μην δείξει ανοχή». Η αξίωση των μεγαλοεργοδοτών για καταστολή των εργατικών κινητοποιήσεων μπορεί να μη βρήκε την ευκαιρία να εφαρμοστεί τότε, πήρε όμως σάρκα και οστά ένα χρόνο αργότερα έξω από το βιβλιοπωλείο «ΙΑΝΟΣ» με την άγρια επίθεση των ΜΑΤ εναντίον του Σωματείου και αλληλέγγυων σε ημέρα απεργίας.

Από την άλλη, αποκορύφωμα των κινητοποιήσεων του σωματείου στον «Ευριπίδη» ήταν η πραγματοποίηση δυναμικής και μαζικής πορείας στο κέντρο του Χαλανδρίου με τη συμμετοχή πλήθους εργατικών σωματείων, συλλογικοτήτων, λαϊκών συνελεύσεων, πολιτών και οργανώσεων από όλη την Αθήνα. Άλλωστε, ο ίδιος αυτός ο αγώνας σηματοδοτήθηκε από τη συνεπέστατη συμμετοχή πολλών σωματείων και συλλογικοτήτων, συναδέλφων-συναδελφισσών και συναγωνιστών-συναγωνιστριών στις κινητοποιήσεις και σε μεγάλο βαθμό και στο σχεδιασμό αυτών. Με αποτέλεσμα να γίνεται πράξη, από τη μία, το σύνθημα «Όταν απολύουν έναν από εμάς, θα μας βρίσκουν όλους απέναντί τους!» και, από την άλλη, να καταφανούν κάποιες πτυχές του πώς αντιλαμβανόμαστε ως Σύλλογος τη σύνδεση των αγώνων μας.

Η αδιαλλαξία του εργοδότη οδήγησε τελικά τη συνέχιση του αγώνα και μέσα στις αίθουσες των δικαστηρίων. Χαρακτηριστικό κατά την εκδίκαση της υπόθεσης ήταν ότι η εργοδοσία «έλαμψε» δια της απουσίας της, αφού δεν εμφανίστηκε κανείς από την πλευρά της εκτός από τον δικηγόρο της, ο οποίος πάλι, μένοντας παντελώς βουβός καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας, υποτιμώντας την, περιόρισε το ρόλο του στο να καταθέσει στο τέλος 18 ένορκες καταθέσεις «συναδέλφων» της απολυμένης εναντίον της. Λίγο πολύ το σύνολο σχεδόν των ανθρώπων με τους οποίους η απολυμένη είχε μοιραστεί 6 χρόνια μέσα στον ίδιο χώρο εργασίας χωρίς να έχει υπάρξει κανένα πρόβλημα ή άλλη αιτία, βρέθηκαν να καταφέρονται εναντίον της με τον χειρότερο τρόπο, απαξιώνοντάς την ως εργαζόμενη και ως προσωπικότητα. Άνθρωποι που μέχρι την απόλυσή της δεν είχαν τίποτε να χωρίσουν μαζί της, εμφανίστηκαν ξαφνικά να την κατασυκοφαντούν ψευδομαρτυρώντας ανερυθρίαστα, κρυβόμενοι πίσω από ένορκες γραπτές καταθέσεις, χωρίς να έχει το θάρρος έστω και ένας από αυτούς τους «γενναίους» να εμφανιστεί στο δικαστήριο και να υποστηρίξει τα όσα λέει. Φαίνεται, ότι τα εκ του ασφαλούς ενυπόγραφα ψέματα, οι διαστρεβλώσεις και οι φαιδρότητες είναι ένας ακόμη τρόπος για να δικαιολογήσει κανείς το μισθό του και την παρουσία του στο χώρο εργασίας του. Είναι θλιβερό για τον κόσμο των αγώνων, αλλά δυστυχώς είναι η αλήθεια, πως οι συγκεκριμένοι εργαζόμενοι δεν πάσχουν μόνο από παντελή έλλειψη ταξικής συνείδησης αλλά από έλλειψη συνείδησης γενικότερα. Αντιλαμβανόμαστε ότι ο φόβος απέναντι στα αφεντικά και ο τρόμος της ανεργίας λειτουργούν ανασταλτικά στη δραστηριοποίηση των εργαζομένων και στην ένδειξη αλληλεγγύης και συναδελφικότητας, όμως το να καταντάς να διαθέτεις τον εαυτό σου και την αξιοπρέπειά σου ως υποχείριο και μέσο στον κάθε εργοδότη για να ξεπλύνει την αναλγησία του, ξεπερνά κάθε όριο.

Πέρα ωστόσο από την κανιβαλική στάση σχεδόν του συνόλου των υπαλλήλων του «Ευριπίδη» υπήρξαν και συνάδελφοι, νυν και πρώην εργαζόμενοι στο κατάστημα καθώς και πελάτες, που κατέθεσαν υπέρ της απολυμένης. Οι 2 εργαζόμενες στο βιβλιοπωλείο που υπερασπίστηκαν τη συνάδελφό τους, η μία μάλιστα καταθέτοντας στο δικαστήριο, είναι επίσης μέλη του Σωματείου. Το γεγονός δεν είναι τυχαίο, αλλά για μια ακόμη φορά αποδεικνύεται, πως η συμμετοχή και οργάνωση σε σωματεία και συλλογικότητες καλλιεργούν και δυναμώνουν την αλληλεγγύη και τη συναδελφικότητα, οπλίζουν με ψυχικό σθένος τους εργαζόμενους να στέκονται με θάρρος δίπλα στους συναδέλφους χωρίς να υπολογίζουν το «προσωπικό τους βόλεμα». Αυτοί οι συνάδελφοι, που δε δέχονται να γίνονται πιόνια των εργοδοτών, που γνωρίζουν ότι η θέση τους είναι απέναντι στο αφεντικό τους και όχι να το υπηρετούν τυφλά, είναι αυτοί που κερδίζουν την αμέριστη εκτίμηση και τον σεβασμό όλων όσων πιστεύουν και αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους και την αξιοπρέπειά τους.

Στις 29 Αυγούστου 2014, οκτώ μήνες μετά την εκδίκαση, βγήκε η απόφαση, η οποία ήταν αρνητική για την απολυμένη. Ένα μήνα περίπου αργότερα κοινοποιήθηκε και το σκεπτικό της προέδρου, το οποίο συνέπιπτε σχεδόν πλήρως με αυτό του εργοδότη Βασιλόπουλου. Μέσα από αναπόδεικτες γενικολογίες, αντιφάσεις και προχειρότητες, που οφείλονται στην εμμονική προσπάθεια της προέδρου να βασιστεί αποκλειστικά και μόνο στις 18 ένορκες καταθέσεις, παρόλο που η ίδια παραδέχεται ότι είναι μειωμένης βαρύτητας, κρίνεται η απόλυση ως δικαιολογημένη, με μόνη στήριξη τον ισχυρισμό – αποκύημα φαντασίας του ίδιου του εργοδότη, ότι δηλ. η απολυμένη είπε μπροστά του «κάποια» πελάτισσα «ανόητη». Η απόδειξη του περιστατικού δεν κρίθηκε αναγκαία, αλλά προφανώς ήταν αρκετή η πεποίθηση της προέδρου ότι τα αφεντικά γενικά δε λένε ψέματα. Επιπλέον, μέσα από αυτές τις καταθέσεις που «ξεχείλιζαν» από συναδελφικότητα, διανθίστηκε η απόφαση και με το συμπέρασμα ότι η απολυμένη ήταν αντισυναδελφική!

Επειδή το σκεπτικό της απόφασης στο σύνολό του είναι ανεπαρκές, αδύναμο και αποκαλυπτικό της βιασύνης και της υπερπροθυμίας της προέδρου να κλείσει με τρόπο οριστικό το θέμα υπέρ του εργοδότη, ακόμη κι αν μπάζει από παντού, επειδή θεωρούμε ότι πρέπει να χρησιμοποιηθεί κάθε εργαλείο ως μέσο πίεσης αλλά και για λόγους αρχής, η υπόθεση συνεχίζεται στο Εφετείο, τελικά την Τρίτη 25/4/17.

Επιπλέον από τη μεριά μας έχουμε να δηλώσουμε, ότι το αυτί μας δεν ιδρώνει από δικαστικές αποφάσεις του ποδαριού και «λειτουργούς της δικαιοσύνης» που κόπτονται με ζήλο να κρίνουν υπέρ των εργοδοτών. Αν ο εργοδότης Θ. Βασιλόπουλος νομίζει, πως, με τις ψευδομαρτυρίες των τσιρακιών του και των φοβισμένων υπαλλήλων του, έχει ξεμπερδέψει, γελιέται. Εμείς δεν είμαστε από αυτούς που τρέφουν αυταπάτες ότι οι αγώνες κερδίζονται ή τελειώνουν στα δικαστήρια. Μπροστά στην αυθαιρεσία των αποχαλινωμένων αφεντικών, στον εργασιακό μεσαίωνα που βιώνουμε, στην απογύμνωση από τα εργασιακά μας δικαιώματα, στην ασυδοσία και την αλαζονεία αυτών που νομίζουν ότι έχουν την δύναμη και την εξουσία να πετούν στο δρόμο εργαζόμενους γιατί δεν γουστάρουν το κοινωνικό τους προφίλ και γιατί το κράτος τους προσφέρει τα όπλα και τα μέσα, ο δρόμος είναι μόνο ένας…

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ – ΧΑΡΤΟΥ – ΨΗΦΙΑΚΩΝ ΜΕΣΩΝ ΑΤΤΙΚΗΣ
Λόντου 6, Εξάρχεια, 10681, Αθήνα | τηλ: 210-3820537, 6980182255
sylyp_vivliou@yahoo.gr | bookworker.wordpress.com
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εργατική Πρωτομαγιά Αντίστασης και Συνέχισης του Αγώνα

0
Η Λαϊκή Αντίσταση - Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία 
καλεί σε Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση, 
τη Δευτέρα 1η Μάη, στις 11:00 π.μ. στην Ομόνοια.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σφεντόνα, Θεσσαλονίκη: παρουσίαση του βιβλίου "Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΑΘΩΩΝ”

0
Ο χώρος νεολαίας και πολιτισμού Σφεντόνα και οι Εκδόσεις Καστανιώτη σαν προσκαλούν
στην παρουσίαση του μυθιστορήματος της Κατερίνας Καριζώνη





“Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΑΘΩΩΝ”
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:
Στέλιος Αγκούτογλου, αρχιτέκτονας
Τάσος Κατσαρός, συγγραφέας


Τετάρτη 26 Απριλίου και ώρα 7:30 μ.μ.
Θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό
και η συγγραφέας θα υπογράψει αντίτυπα του βιβλίου της.

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ
ΘΑ ΠΡΟΒΛΗΘΟΥΝ ΣΚΗΝΕΣ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΗΣ “ΣΤΕΝΗΣ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑΣ” ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ –ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1947
ΣΤΟ ΕΚΤΑΚΤΟ ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΝΤΑΙ ΣΕ ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

Κατερίνα Καριζώνη: «Η πόλη των αθώων»
κριτική της Χλόης Κουτσουμπέλη

Η πόλη των αθώων είναι ο τίτλος του καινούργιου μυθιστορήματος της Κατερίνας Καριζώνη, από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Το μυθιστόρημα αφορά την πόλη Θεσσαλονίκη, μία πόλη γεωγραφικά οριοθετημένη στη Βόρεια Ελλάδα, μέσα στην οποία η Κατερίνα Καριζώνη υφαίνει συχνά τον καμβά των μυθιστορημάτων της.
Εδώ όμως δεν πρόκειται για τη βυζαντική πολυπολιτισμική πόλη που εκτείνεται από τα κάστρα ως το λιμάνι, εδώ πρόκειται για τη γυμνή Θεσσαλονίκη της δεκαετίας του σαράντα. Η Θεσσαλονίκη-πόλη μέσα στη γερμανική Κατοχή και στον Εμφύλιο ζωντανεύει μέσα στο βιβλίο. Μέσα στην πείνα, τη φτώχεια, τη φρίκη, τις καθημερινές εκτελέσεις, τα βασανιστήρια στα κρατητήρια, τους βομβαρδισμούς, το φόβο, την τρομοκρατία, τις σφαγές, τα εγκλήματα και αργότερα τις εξορίες και τις διώξεις.
Δίπλα στην λέξη «πόλη», όμως, υπάρχει μία άλλη λέξη που προσδιορίζει, μία γενική πληθυντικού που επεξηγεί. Των αθώων. Αμέσως, αμέσως, λοιπόν, η συγγραφέας, από τον τίτλο ακόμα του βιβλίου, παίρνει θέση. Η ιστορία που θα μας αφηγηθεί δεν είναι από την πλευρά των τότε ισχυρών και νικητών, αλλά από αυτήν των αθώων ανθρώπων που εκδιώχτηκαν, εκτελέστηκαν, συντρίφθηκαν. Η ιστορία των ανθρώπων που πίστεψαν, που αγωνίστηκαν για τα ιδανικά τους, που αντιστάθηκαν, που είπαν το μεγάλο «ΌΧΙ». Δεν είναι η ιστορία των ταγματασφαλιτών, των δωσίλογων, των συνεργατών των Γερμανών, αλλά των απλών ανθρώπων που δεν υποτάχθηκαν, που θυσιάστηκαν, που συντρίφθηκαν συχνά κάτω από το πέλμα του κατακτητή και των συνεργατών του, αλλά δεν συνθηκολόγησαν ποτέ.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Λ.Α. - Α.Α.Σ.: προκήρυξη για την αντιιμπεριαλιστική - αντιπολεμική κινητοποίηση στην Αθήνα (Μοναστηράκι, 6:30 μ.μ., 25/4)

0
ΟΞΥΝΕΤΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ Ο ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΚΛΙΜΑΚΩΝΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΟΛΕΜΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΟΥΣ! 
ΝΑ ΑΝΤΙΤΑΞΟΥΜΕ ΜΑΖΙΚΟ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟ-ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ!

Ελάχιστο χρόνο αφότου ο Τραμπ ανέβηκε στην προεδρία των ΗΠΑ η κυβέρνηση του ενεργοποίησε τα πολεμοκάπηλα σχέδια της εξαπολύοντας πυραύλους «Τομαχόκ» από αμερικανικά καταδρομικά στο έδαφος της Συρίας. Κλιμακώνοντας τους καταχτητικούς πολέμους των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή πυρπολεί την περιοχή χρησιμοποιώντας σαν πρόσχημα το χτύπημα με τοξικά αέρια στην Συριακή επαρχία Ιντλίπ. Αξιοποιώντας αυτό το σκοτεινό γεγονός και στο πλαίσιο του ανταγωνισμού ΗΠΑ-Ρωσίας ο οποίος συνεχίζεται και οξύνεται και μετά την ανάληψη Τραμπ, ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός και από κοντά του οι άλλες δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις προσπαθούν να δώσουν μια νέα αιματηρή ώθηση στις καταχτητικές βλέψεις τους στην Μέση Ανατολή, που έχουν συναντήσει εμπόδια με την παρεμβολή του ρώσικου ιμπεριαλιστικού παράγοντα, ο οποίος ενίσχυσε εκεί την στρατιωτική παρουσία του και στήριξε την κυβέρνηση Ασάντ. Οι πολεμικές μηχανές των ΗΠΑ μπαίνουν σε λειτουργία, ο Τραμπ διατάζει στρατιωτικά πλήγματα, ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών δηλώνει ότι «δεν ζητήσαμε την άδεια της Ρωσίας», η Ρωσία μιλά για «αμερικανικά πλήγματα με κατασκευασμένα προσχήματα» και «καλοστημένο πολιτικό σόου» των χωρών της Δύσης και με όλα αυτά ανεβαίνει η ένταση στον αμερικανορώσικο ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό, εγκυμονώντας επικίνδυνες εξελίξεις.

Δεν πρόλαβαν να περάσουν λίγες μέρες μετά την παραπάνω επίθεση και οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές προχώρησαν στη ρίψη της πιο ισχυρής – μη πυρηνικής – βόμβας που διαθέτουν, στο Αφγανιστάν. Μια κίνηση καθαρά επίδειξης δύναμης, κύρια προς την ανταγωνίστρια Ρωσία. Για ν΄ ακολουθήσει η πλεύση της πολεμικής αρμάδας του αμερικάνικου ναυτικού προς την Κορεατική χερσόνησο και οι απειλές για χτύπημα στη Βόρεια Κορέα. Απειλές που εμπλέκουν άμεσα σε μια τέτοια αντιπαράθεση, τόσο τη Ρωσία όσο και την Κίνα.

Ενώ η νέα πολεμική επίθεση των ΗΠΑ στη Συρία ανάβει μεγαλύτερες φλόγες στη Μέση Ανατολή, καθώς και το Ισραήλ και η Τουρκία τάσσονται υπέρ της στρατιωτικής δράσης - φλόγες που αυξάνουν τους κινδύνους και όλους τους λαούς της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και για την δική μας χώρα και τον λαό μας – πολεμικές κινήσεις σαν τις παραπάνω ανεβάζουν το παγκόσμιο θερμόμετρο της αντιπαράθεσης. Και εγκυμονούν για όλους τους λαούς, τεράστιους κινδύνους να μετατραπούν σε κρέας για τα κανόνια, προς όφελος των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και συμφερόντων.

Μπροστά στις νέες επικίνδυνες εξελίξεις μετά την αμερικανική στρατιωτική επίθεση στην Συρία και στο Αφγανιστάν και το ανέβασμα των αντιπαραθέσεων των ιμπεριαλιστών παγκόσμια, ο λαός μας καλείται να υψώσει δυνατά την δική του φωνή καταγγελίας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και να δυναμώσει το αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό κίνημα.

Να καταγγείλει τη στάση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που μαζί με όλες τις κυβερνήσεις των χωρών του Νότου, έδωσε κάλυψη στην αμερικάνικη ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.

Να καταγγείλει τις «διευκολύνσεις» που παρέχει και τις νέες στρατιωτικές βάσεις που τάζει στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.

Να θέσει στην πρώτη γραμμή της πάλης του τα αιτήματα:

• ΕΞΩ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!
• ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ!
• ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ!
• Να αντιταχθούμε σε κάθε ενέργεια και στην πολιτική της κυβέρνησης, που μετατρέπουν την χώρα μας σε στήριγμα των πολεμικών εφορμήσεων των ΗΠΑ!

23.4.17
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κάλεσμα της Λαϊκής Αντίστασης - Α.Α.Σ. στη παρέμβαση κατοίκων της Β.Α. Αττικής ενάντια στα διόδια

0

Η ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ – ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ στηρίζει, συμμετέχει και καλεί στην παρέμβαση των κατοίκων της Βορειοανατολικής Αττικής την Τρίτη 25 Απριλίου 2017, στις 3:00 μ.μ., στο Περιφερειακό Συμβούλιο Αττικής, όπου θα συζητηθεί το θέμα των πλευρικών ή ηλεκτρονικών διοδίων στις περιοχές Μεταμόρφωση, Κηφισιά, Άγιο Στέφανο.

Οι δρόμοι έχουν πληρωθεί από τον λαό και ανήκουν στον λαό.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΜΑΣ ΓΥΡΙΖΟΥΝ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ΠΙΣΩ - ΩΡΑ ΓΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

0
Ξανά μπροστά σε εκλογές. Λίγους μήνες μετά τις εκλογές για τα ΔΣ των ΕΛΜΕ στήνονται πάλι κάλπες για την εκλογή αντιπροσώπων για το 18ο συνέδριο της ΟΛΜΕ. Και στο ενδιάμεσο; Οι πίσω μας συνδικαλιστικές σελίδες παρέμειναν ...λευκές. Αποτελεί αυτό σχέση με το σωματείο; Και θα συνεχίσει αυτή η κατάσταση;

“Ναι”. Απαντούν οι δυνάμεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού (προηγούμενου-σημερινού και επόμενου). “Δεν τραβάει ο κλάδος- δεν μπορεί ο κλάδος”, συμπληρώνουν οι “αριστεροί” ψάλτες της υποταγής. Συναδέλφισσες και συνάδελφοι η σιγή νεκροταφείου που επικρατεί καιρό τώρα στην εκπαίδευση δεν έτυχε ...πέτυχε.
  • Είναι συνέπεια της διαλυτικής κατεύθυνσης που κυριαρχεί, να χειροκροτεί, να προτείνει διορθώσεις, να συμμετέχει σε διαλόγους, να εκδίδει άπειρα υπομνήματα ζητώντας “σεβασμό στο δίκιο”, αντί να οργανώνει την πάλη ενάντια στα κυβερνητικά μέτρα.
  • Είναι αποτέλεσμα της γραμμής να μη γίνεται συζήτηση για να προκύψουν αγωνιστικά βήματα αλλά… ημερίδες. Να μη γίνονται γενικές συνελεύσεις και όποτε γίνονται να μην εισηγούνται τίποτα ή να εισηγούνται να μη γίνει τίποτα περιμένοντας την ...ΑΔΕΔΥ.
  • Είναι απόρροια των αμέτρητων παραστάσεων διαμαρτυρίας, δηλαδή των συζητήσεων με τον υπουργό και τις τοπικές διοικήσεις, αλλά ούτε σκέψη για απεργία- διαδήλωση.

  • Είναι επακόλουθο της τακτικής να το στρίβεις μέσω των συλλόγων διδασκόντων, να νομιμοποιείς την εφαρμογή όλων των αντεργατικών-αντιεκπαιδευτικών εγκυκλίων συμμετέχοντας στα ΠΥΣΔΕ, να προσφεύγεις στα δικαστήρια ενώ το άδικο γίνεται νόμος, να περιμένεις επερωτήσεις και προτάσεις νόμων στη Βουλή.
Εικονικό κίνημα. Σωματεία “σφραγίδες” είτε υπηρέτες πολιτικών σχεδίων, είτε διαμεσολαβητές ρουσφετιών και εξυπηρετήσεων. Ψηφοθηρία-εκλογομανία. Πνίξιμο κάθε αγωνιστικής απόπειρας (ας θυμηθούμε τέτοιες μέρες το 2013 και το Σεπτέμβρη και πέρυσι με το ασφαλιστικό). Για να μείνουν οι καθηγητές θεατές των εξελίξεων, το πολύ ψηφοφόροι και όχι πρωταγωνιστές- δύναμη δηλαδή υπεράσπισης, διεκδίκησης και ανατροπής. Τελικά άβουλοι και μοιραίοι για το παρόν και μέλλον μας.

Γιατί συναδέλφισσες και συνάδελφοι “αν παραμείνουν έτσι τα πράγματα, είμαστε χαμένοι”. Γιατί δεν θα σταματήσουν να απογυμνώνουν τη ζωή μας από κάθε κοινωνικό, πολιτικό δικαίωμα. Δεν θα σταματήσουν να επιτίθενται τόσο στα εργασιακά μας δικαιώματα, όσο και στο δικαίωμα των παιδιών του λαού να σπουδάζουν. Με “σαλαμωτά” ξηλώματα όπως κάνουν μέχρι τώρα ή με γενικότερα ξεριζώματα όπως σχεδιάζουν και συμφωνούν κυβέρνηση-τρόικα-ΟΟΣΑ-μνημονιακή αντιπολίτευση-ΣΕΒ. Και όλα αυτά με τον ορίζοντα να σκοτεινιάζει από τα σύννεφα του πολέμου που πυκνώνουν στη γειτονιά μας.

Να τους σταματήσουμε, “ν' απαρνηθούμε αυτά που έχουμε για να πάρουμε αυτά που μας αρνούνται”. Είναι ανάγκη ζωής-ύπαρξης να αρνηθούμε τη γραμμή της συνδιαλλαγής, του συμβιβασμού, των αυταπατών, της ανάθεσης, της ήττας, να γυρίσουμε την πλάτη στο μέλλον που μας οδηγούν για να βαδίσουμε τον ΔΙΚΟ ΜΑΣ δρόμο.

Είναι ο δρόμος της σύγκρουσης με την κυβέρνηση, τα ξένα και ντόπια αφεντικά της και τα δεκανίκια της. Είναι ο δρόμος της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ των δικαιωμάτων μας για μισθούς, συντάξεις που να μπορεί να ζει κανείς, για δωρεάν υγεία-περίθαλψη, για δωρεάν –δημόσια εκπαίδευση για την ελευθερία στη σκέψη, έκφραση και δράση μέσα στο σχολείο. Είναι ο δρόμος της ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ με αυτούς που μας γυρίζουν έναν αιώνα πίσω. Είναι δύσκολος και βασανιστικός κόντρα στους αρνητικούς συσχετισμούς -αναμετριόμαστε και με τις δικές μας αδυναμίες- αλλά και ο μόνος πραγματικός και αποτελεσματικός. Είναι η επιλογή που θα ανακόψει τη βάρβαρη επίθεση. Γιατί το εύκολο, το άμεσο, το “εδώ και τώρα” αποδείχτηκε ψεύτικο και απατηλό.

Να ενωθούμε μέσα στα σωματεία μας, απομονώνοντας τις καθεστωτικές δυνάμεις, ξεπερνώντας τις δυνάμεις της υποταγής. Να τα συγκροτήσουμε-επανιδρύσουμε ως όργανα πάλης στα χέρια μας, ακριβώς αντίθετα από ότι είναι σήμερα- φιλοκυβερνητικά-συνδιαχειριστικά παραρτήματα.
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι σας καλούμε να μας στηρίξετε ενισχύοντας αυτόν τον προσανατολισμό, για να ακουστεί δυνατά στο συνέδριο της ΟΛΜΕ αυτή η φωνή.
 

ΨΗΦΙΣΤΕ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

23 Απρ 2017

Ο κόσμος καίγεται και η Αριστερά στο ...κόσμο της!

0
Είναι πράγματι εντυπωσιακό από τη μια, και εξοργιστικό από την άλλη, η αφασία που δέρνει την Αριστερά μας τη στιγμή που οι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί ανά το πλανήτη οξύνονται σε τέτοιο σημείο που μια σύγκρουση η οποία δε θα "περιορισθεί" σε μια μόνο χώρα δε φαίνεται διόλου απίθανη. Ανταγωνισμούς στους οποίους έμμεσα και άμεσα η αστική τάξη μπλέκει τη χώρα μας όλο και περισσότερο μέσω των βάσεων,της συμμετοχής στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, με τις στρατηγικές τοπικές συμμαχίες συμβάλλοντας στη σφαγή λαών όπως τη Συρίας, της Λιβύης και της Υεμένης αλλά στην όξυνση των αντιθέσεων μεταξύ των εξαρτημένων τοπικών αστικών τάξεων οι οποίες πέρα από τις δικές τους ιδιαίτερες επιδιώξεις -που βεβαίως δεν τις ξεχνούν- ανταγωνίζονται για το ποιος θα υπηρετήσει καλύτερα τους δυτικούς ιμπεριαλιστές, ιδιαίτερα τις ΗΠΑ.

Αναρωτιέται κανείς που είναι όλες αυτές οι δυνάμεις που ξεσήκωσαν το λαό μας ενάντια στις επεμβάσεις στο Ιράκ και τη Γιουγκοσλαβία τις δεκαετίες του '90 και του 2000, τότε που κατέβαιναν χιλιάδες λαού στους δρόμους και διαδήλωναν στην Αμερικάνικη πρεσβεία. Που είναι τα κοινωνικά φόρουμ και αυτοί που τα στήριζαν, που είναι η πλειοψηφία των δυνάμεων που δεν εντάχθηκαν σε αυτά και πραγματοποιούσαν τις δικές τους αντιιμπεριαλιστικές διεθνής συναντήσεις στη Πάντειο και αλλού; Που είναι όλοι αυτοί που με ακτιβισμούς εκτρέπανε τα αμερικάνικα στρατεύματα στη Θεσσαλονίκη; Που είναι όλοι αυτοί που συγκροτούσαν σχετικές επιτροπές ειρήνης και αντιπολεμικές πρωτοβουλίες στις γειτονιές, που προκαλούσαν αποφάσεις συνελεύσεων και ΔΣ σωματείων, συλλόγων φοιτητών και μαθητικών 15μελών; Και δεν είναι δα και τόσο μακρινός ο πολιτικός και ιστορικός χρόνος από εκείνες τις μαζικές διαδηλώσεις! Ούτε και οι διαφορετικές μας αντιλήψεις έχουν αμβλυνθεί από τότε που -έστω καταναγκαστικά για ορισμένους- κατεβαίναμε χιλιάδες στους δρόμους μετατρέποντας τα πολλαπλά καλέσματα σε μια λαοθάλασσα αντιπολεμική και αντιιμπεριαλιστική απαιτώντας το σταμάτημα των πολεμικών επεμβάσεων, την έξοδο από την Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ το διώξιμο των αμερικάνικων βάσεων.

Θα έλεγε κανείς ότι σε μια χώρα που ο λαός της τις προαναφερόμενες δεκαετίες έγινε παράδειγμα προς αποφυγήν για τους αμερικάνους και δυτικοευρωπαίους ιμπεριαλιστές, που επί δεκαετίες πάλευε για την ανεξαρτησία του και θα είχε νικήσει αν ανάμεσα στα άλλα δεν υπήρχαν και οι άμεσες επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών τρώγοντας κατακέφαλα τις πρώτες βόμβες ναπάλμ, που μέχρι και πριν πέντε χρόνια διαδήλωνε μαζικότατα και συγκρούονταν με τις δυνάμεις καταστολής καταγγέλοντας ντόπιες κυβερνήσεις και ιμπεριαλιστές, τώρα θα 'πρεπε να γίνεται αντιπολεμικός χαμός!

Αν' αυτού τι βλέπουμε; Μια ιδιαίτερη δυσκολία στο να πραγματοποιηθούν ακόμη και τα στοιχειώδη! Έως και πλήρη απαξίωση να γίνει έστω μια υποτυπώδης διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας και σχεδόν όλοι παραπέμπουν είτε στη Πρωτομαγιά είτε στη επέτειο της Μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης -για να πάρει και αυτή μάλλον "αντιφασιστικά" χαρακτηριστικά ανθρωπιστικού τύπου και στοχοποίησης της Χρυσής Αυγής και μόνο αυτής- είτε και στα δύο. Αλλά για διαδήλωση πριν από αυτές -και ενώ εντείνονται οι επεμβάσεις και οι ετοιμασίες των Αμερικάνων με τη στήριξη των δυτικοευρωπαίων στο ..."τόξο" που ξεκινά από τη Βαλτική συνεχίζει στη Βόρεια Αφρική, τη Συρία, το Αφγανιστάν για να καταλήξει στη Βόρεια Κορέα- που θα μπορούσε ακόμη και να συνδράμει στη μαζικότητά τους βοηθώντας στο σπάσιμο της απογοήτευσης και του φόβου, δε γίνεται κουβέντα! Για την ακρίβεια "δεν το βλέπουν"! Ούτε από αυτούς που έχουν αναγάγει τις κάθε τόσο απογευματινές και Σαββατιάτικες συγκεντρώσεις, κομπάζοντας μάλιστα για τους πόσους συγκεντρώνουν, στο άπαν του κινήματος. Τώρα δε νοιώθουν την ανάγκη να καλέσουν τις χιλιάδες που θεωρούν ότι καταφέρνουν κάθε τόσο να συγκεντρώσουν σε μια αντιπολεμική -έστω- κινητοποίηση; Τι τους οδηγεί στο να μη το θεωρούν αναγκαίο;

Η άμβλυνση των αντιιμπεριαλιστικών χαρακτηριστικών της Αριστεράς περισσότερο -και όχι των αντίστοιχων αισθημάτων του λαού μας- δεν είναι άσχετη από πολιτικές και ιδεολογικές κατευθύνσεις. Αυτά έχουν περιοριστεί σε καυγάδες για το πότε θα βγει η χώρα από το Ευρώ, τη Ε.Ε., αν θα βγει ταυτόχρονα και από τα δύο ή σε ...δόσεις, αν θα τη πραγματοποιήσει εκείνη η άλλη κυβέρνηση, με αυτό ή το άλλο πρόγραμμα, και πάει λέγοντας. Δε λέω απαραίτητη και αυτή η αντιπαράθεση αλλά όταν δεν έχει αντίκρυσμα στο λαϊκό κίνημα τότε καταντάει καυγάς για το ...κοινοβουλευτικό πάπλωμα και τίποτ΄ άλλο! Όσο για το ΝΑΤΟ, τις βάσεις και λοιπά αυτά μπαίνουν έτσι που κανείς νοιώθει ότι γίνεται μάλλον αναγκαστικά και δευτερευόντως!

Έχουμε ξαναγράψει, θα ξαναγράψουμε γι' αυτά. Με αυτό το σχόλιο του blog απευθυνόμαστε στο κόσμο της Αριστεράς, σε κάθε δημοκράτη και λαϊκό άνθρωπο που ανησυχεί για τις διεθνής εξελίξεις, για την εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς πολεμικούς σχεδιασμούς και τον καλούμε να αντιδράσει σε αυτή την αφασία της Αριστεράς ανεξάρτητα από το που ανήκει ή δεν ανήκει από το ποιον στηρίζει και δεν στηρίζει!

Και γιατί όχι να συμμετάσχει στη κινητοποίηση της Λαϊκής Αντίστασης ΑΑΣ την ερχόμενη Τρίτη στην Αθήνα -η οποία αποφασίστηκε μετά από σχεδόν τριών βδομάδων αποτυχημένη προσπάθεια δική μας και άλλων για τη πραγματοποίηση συγκέντρωσης- έχοντας τη σιγουριά ότι η συμμετοχή τους αυτή δεν θα μετρήσει ως κουκί στα πλαίσια των ενδοαριστερών παιχνιδιών επικράτησης αλλά ως συμβολή στην αναγκαία ανάπτυξη αντιιμπεριαλιστικού αντιπολεμικού κινήματος. Και ας έχουν διαφορετικές απόψεις για τον ιμπεριαλισμό, για την εξάρτηση, για τη θέση της Ελλάδας στο παγκόσμιο στερέωμα, για το πως θα πραγματοποιηθεί η πολυπόθητη κοινωνική αλλαγή - ανατροπή - επανάσταση, ...για τον Στάλιν και τον Μάο! Άλλωστε όλα αυτά τα ζητήματα στο λαϊκό κίνημα θα λυθούν. Πως αλλιώς; Αρκεί βέβαια να υπάρχει τέτοιο!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Πρωτοβουλία ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα», συγκέντρωση- πορεία την Πέμπτη 27 Απριλίου στη Θεσσαλονίκη

0
Στη σύσκεψη οργανώσεων, συλλογικοτήτων και φορέων που πραγματοποιήθηκε στην ΕΔΟΘ την Τρίτη 11 του Απρίλη ενόψει της αντεργατικής- αντιλαϊκής καταιγίδας που φέρνει η «Δεύτερη Αξιολόγηση» συμφωνήθηκαν καταρχήν να συγκροτηθεί «Πρωτοβουλία ενάντια στα αντιλαϊκά μέτρα» και να διοργανωθεί συγκέντρωση - πορεία την Πέμπτη 27 Απριλίου, και ώρα 19.00, στο Άγαλμα Βενιζέλου. Για την προπαγάνδισή της εκδόθηκε αφίσα.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ - ΚΑΛΕΣΜA

Ακολουθώντας την πολιτική του προκατόχου της η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ και οι ιμπεριαλιστές- δανειστές της ΕΕ και του ΔΝΤ προετοιμάζουν ένα νέο γύρο σφοδρών αντεργατικών- αντιλαϊκών μέτρων και μνημονίων. Στο στόχαστρο βρίσκονται μισθοί, συντάξεις, καθώς και τα δικαιώματα στην εργασία, στην ασφάλιση και στη συλλογική διεκδίκηση. Ταυτόχρονα, προωθείται νέα φοροληστεία και ακόμη πιο βάρβαρες εργασιακές σχέσεις.

Απέναντι σε αυτήν την πολιτική, μοναδική διέξοδος για τους εργαζόμενους, τον λαό, τη νεολαία είναι η ανειρήνευτη πάλη, ο μαζικός αγώνας ενάντια στα νέα δυσβάσταχτα μέτρα που έρχονται να προστεθούν στα ήδη υπάρχοντα. Κόντρα στο κλίμα της ηττοπάθειας και του συμβιβασμού της υποταγμένης συνδικαλιστικής ηγεσίας να ξαναπιάσουμε το νήμα των αγώνων και να αντισταθούμε και να συγκρουστούμε με την αντιλαϊκή πολιτική κυβέρνησης –ΕΕ-ΔΝΤ.
• ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΗΤΤΟΠΑΘΕΙΑ!
• ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΟΙ ΜΑΖΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ!ΚΑΤΩ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΝΕΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ
• ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-Ε.Ε. –Δ.Ν.Τ.
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ - ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ
ΠΕΜΠΤΗ 27 ΑΠΡΙΛΗ |19.00 | ΑΓ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΑΝΤΙΛΑΪΚΑ ΜΕΤΡΑ


ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Βιβλιοπαρουσίαση: Ευγενή Παχύδερμα και πάσχοντες εργάτες (Θεσσαλονίκη)

0
Βιβλιοπαρουσίαση
του ιστορικού εγχειριδίου τσέπης
Ευγενή Παχύδερμα και Πάσχοντες Εργάτες,
από τις εκδόσεις ΑΣΙΝΗ.

Συγγραφέας Νίκος Ποταμιάνος.

Θα παρουσιάσουν:
Φανή Γουργούρη, συνδικαλίστρια, Αντώνης Γαζάκης,φιλόλογος-εκπαιδευτικός,
Κώστας Παλούκης, ιστορικός, Νίκος Ποταμιάνος, ιστορικός-συγγραφέας

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Τα Μετέωρα ανήκουν σε όλους!

0
Λάβαμε στο e-mail μας τα παρακάτω:

Με αφορμή τα ασφαλιστικά μέτρα της μονής Αγίου Στεφάνου Μετεώρων, προκειμένου να απαγορευτεί μια αθλητική δραστηριότητα στους βράχους, αποκαλύφτηκε το σχέδιο ενός Προεδρικού Διατάγματος, το οποίο ορίζει ποιες δραστηριότητες επιτρέπονται και ποιες απαγορεύονται.

Το σχέδιο αυτό υπήρχε εδώ και πολύ καιρό στα συρτάρια διαφόρων υπευθύνων αρχών και δεν το εμφάνιζαν, προκειμένου να υπάρχει δημόσια διαβούλευση, ενώ και το ίδιο το ΠΔ έχει τόσες πολλές απαγορεύσεις που στην ουσία καθιστούν τα Μετέωρα Άβατο.

Και τα δύο παραπάνω στοιχεία έχουν εξοργίσει μερίδα πολιτών της Καλαμπάκας, η οποία προσπαθεί να διεκδικήσει τα αυτονόητα: Ότι οι κάτοικοι της Καλαμπάκας πρέπει να έχουν λόγο για όσα συμβαίνουν στην περιοχή τους και ότι οι βράχοι των Μετεώρων ανήκουν σε όλους και όχι σε μόνο στα μοναστήρια.

Φυσικά και πρέπει να υπάρχει σεβασμός στο θρησκευτικό συναίσθημα, αλλά από την άλλη πρέπει να γίνονται αποδεκτές και δραστηριότητες οι οποίες όχι μόνο δεν ενοχλούν, αλλά αντίθετα αναδεικνύουν τον φυσικό και πολιτιστικό πλούτο της περιοχής. Ενδεικτική του κλίματος ήταν η συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε πριν λίγες μέρες, όπως φαίνεται και από σχετικό ρεπορτάζ της ηλεκτρονικής εφημερίδας Meteora24.gr:

Διατρανώνεται η αντίδραση για το Προεδρικό Διάταγμα που αφορά τις απαγορεύσεις στα Μετέωρα…

Στο Εργατικό Κέντρο Καλαμπάκας πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Παρασκευής 21 Απριλίου 2017 η συγκέντρωση της κίνησης των πολιτών Καλαμπάκας οι οποίοι αντιτίθενται στο Προεδρικό Διάταγμα που προβλέπει τις χρήσεις και τις απαγορεύεις στον Ιερό Χώρο των Μετεώρων.

Η άνθρωποι που συγκρότησαν την κίνηση των πολιτών Καλαμπάκας, έδρασαν ταχύτητα, μετά την δημοσιοποίηση των απαγορεύσεων που περιλαμβάνεται στο Προεδρικό Διάταγμα το οποίο πληροφορηθήκαμε πως υπήρχε εδώ και καιρό στα γραφεία του Δήμου Καλαμπάκας, της Περιφέρειας Θεσσαλίας και της Εφορίας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων και δεν είχε δει το «φως» της δημοσιότητας παρά μόνο τις τελευταίες δυο ημέρες, μετά από πιέσεις πολιτών της Καλαμπάκας για το θέμα!
Οι απαγορεύσεις που προβλέπονται είναι πάμπολλες και επί της ουσίας το Προεδρικό Διάταγμα προβλέπει την απαγόρευση της οποιασδήποτε δραστηριότητας στον χώρο των Μετεώρων, ακόμη και τη σταδιακή απαγόρευση της λειτουργιάς των μικρών καταστημάτων ειδών σουβενίρ και λαϊκής τέχνης που βρίσκονται στην περιοχή και ζουν οικογένειες από αυτές.

Τη συζήτηση άνοιξε λίγο μετά τις 9 το βράδυ ο κ. Παναγιώτης Νταμπαλής και ο κ. Βασίλης Θεοδώρου, μέλη της κίνησης και σ’  ένα κατάμεστο από κόσμο  Εργατικό Κέντρο, ανέλυσαν το σοβαρό θέμα που προέκυψε και τόνισαν πως η κίνηση είναι ενάντια σε οποιαδήποτε απαγόρευση στον χώρο των Μετεώρων, καθώς ο χώρος δεν ανήκει σε κανένα.

«Δεν μπορούμε να δεχτούμε καμία απαγόρευση! Συμπολίτες μας έχασαν ακόμη και περιουσίες» είπε ο κ. Νταμπάλης. «Εμείς θέλουμε τον διάλογο και κανείς δεν βλέπω να συζητά,. Δεν θέλουμε κανένα πόλεμο με κανέναν. Κάποιοι κάνουν όμως ακρότητες! Η πρότασή μας είναι να μην υπογραφεί το Προεδρικό Διάταγμα εάν δεν γίνει διαβούλευση όλων των φορέων στην Καλαμπάκα. Εγώ θέλω και τα μοναστήρια να έρθουν και να πουν την άποψή τους! Δε μπορεί πάντα να υπάρχει δράση στο παρασκήνιο! Ο Δήμος Καλαμπάκας που είναι»;

Στην συνέχεια τον λόγο πήρε η κ. Πέρυ Χαρτοπούλου, η οποία είναι Δημοτική Σύμβουλος . Η κ. Χαρτοπούλου ανέφερε πως επεδίωξε να πραγματοποιηθεί έκτακτη συνεδρίαση του  Δημοτικού Συμβουλίου Καλαμπάκας. Κάτι τέτοιο όμως δεν στάθηκε εφικτό, καθώς δεν συμφώνησαν όλοι οι επικεφαλής της Αντιπολιτεύσεως για έκτακτη συνεδρίαση για το θέμα, ενώ για την πλειοψηφούσα Αρχή, ούτε λόγος.

Γίνεται αντιληπτό πως το θέμα δεν «καίει» όλους το ίδιο! Τον καθένα τον «καίει» για το δικό του «συμφέρον», πόσο μάλλον τους δημάρχους, πρώην και νυν, οι οποίοι, όπως πολλοί γνώστες των προεκλογικών καταστάσεων γνωρίζουν, «συνδέθηκαν» ευλαβικά με τις Ιερές Μονές κατά την περίοδο των προεκλογικών αναμετρήσεων, ώστε να φτάσουν με σιγουριά στην καρέκλα του Δημάρχου! Άλλωστε είναι γνωστό ότι χωρίς την στήριξη από «ψηλά» υπάρχει θέμα…
Πώς λοιπόν να βρουν την δύναμη να συγκαλέσουν έκτακτο Δημοτικό Συμβούλιο για το θέμα και να ανοίξουν έναν εποικοδομητικό διάλογο με την τοπική κοινωνία, στην οποία με τη στάση τους, γυρίζουν την πλάτη τους;

Έχουμε γράψει κατά καιρούς και το έχουμε  αναφέρει και στο ραδιόφωνο πως μέσα από τον διάλογο θα προκύψουν θετικά αποτέλεσμα για το θέμα των Μετεώρων και η λύση είναι εφικτή να βρεθεί μεταξύ όλων των προτάσεων και θέσεων όλων των πλευρών και όλοι στο τέλος να είναι ικανοποιημένοι.

Κλείνοντας, να τονίσω για μια ακόμη φορά, πως τα Μετέωρα, ανήκουν σε όλους και κάνεις δεν μπορεί να τα θεώρει, κτήμα του.


ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

1η ΜΑΗ / ΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ

0
ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΗ
ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
ΟΜΟΝΟΙΑ, 11:00 π.μ.

Εργάτες, εργαζόμενοι, άνεργοι

Το Μάη του 1886 οι εργάτες στο Σικάγο ξεσηκώθηκαν διεκδικώντας 8ωρο και καλύτερες συνθήκες δουλειάς, ενάντια στο καθεστώς τής ξέφρενης εκμετάλλευσής τους από το κεφάλαιο. Αυτός ο μεγαλειώδης  αγώνας οδήγησε στην καθιέρωση της 1ης Μάη ως εργατικής γιορτής, σύμβολο του αγώνα της εργατικής τάξης για την κοινωνική απελευθέρωση. Αυτός ο αγώνας αποτέλεσε μια σημαντική συμβολή στην πορεία προς τη Μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία, την πρώτη μεγάλη έφοδο προς τον ουρανό, που άνοιξε το δρόμο για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, και που φέτος συμπληρώνει 100 χρόνια.

Από τότε μέχρι σήμερα, η Εργατική Πρωτομαγιά συνεχίζει να εμπνέει τους αγώνες της εργατικής τάξης αλλά και να αποτελεί αγκάθι για τις δυνάμεις του κεφάλαιου και της καταπίεσης. Και σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι πρέπει να ξαναπιάσουμε το κόκκινο νήμα της Εργατικής Πρωτομαγιάς, να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμή μας και να ορθώσουμε το ανάστημά μας ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα και τον εργασιακό μεσαίωνα. Γιατί σήμερα, η άγρια επίθεση που έχουν εξαπολύσει οι δυνάμεις του κεφάλαιου ενάντιά μας έχει στόχο να ξεριζώσει και την τελευταία εργατική κατάκτηση, να αμφισβητήσει κάθε εργατικό δικαίωμα. Θέλουν να μετατρέψουν τους εργαζόμενους σε σύγχρονους δούλους. Που θα δουλεύουν όσο, όπως και όποτε θέλει η εργοδοσία. Που θα πληρώνονται με ψίχουλα και χωρίς καμία εξασφάλιση. Που θα δουλεύουν με όρους απάνθρωπους, χωρίς μέτρα υγιεινής και ασφάλειας. Θέλουν να χτυπήσουν κάθε έννοια συλλογικότητας και οργάνωσης. Γι’ αυτό χτυπάνε τις απεργίες και τους εργατικούς αγώνες, γι’ αυτό διώκουν και καταδικάζουν αγωνιστές, γι’ αυτό σχεδιάζουν νέα μέτρα ενάντια στις συνδικαλιστικές ελευθερίες και το δικαίωμα στην απεργία.

Σε αυτήν τους την επίθεση, οι δυνάμεις του κεφάλαιου και του ιμπεριαλισμού εκμεταλλεύονται την αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης, την ήττα των αγωνιστικών, επαναστατικών ιδεών. Εκμεταλλεύονται το κλίμα της ηττοπάθειας και της μοιρολατρίας που κυριαρχεί στους εργαζόμενους. Εκμεταλλεύονται την κυριαρχία στα σωματεία των δυνάμεων της υποταγής και της συνθηκολόγησης που οδήγησαν στην απομαζικοποίηση και τη μετατροπή τους σε «σφραγίδες».

Έχουν με το μέρος τους τις ντόπιες υποτακτικές κυβερνήσεις -μαζί και αυτή των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ- που επεκτείνουν την αντεργατική νομοθεσία και βαθαίνουν τον εργασιακό μεσαίωνα. Έχουν με το μέρος τους τις υποταγμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες (σε ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα) που έχουν δέσει τα συμφέροντά τους με τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, αλλά και τη γραμμή της διάσπασης που προωθεί το ΠΑΜΕ, που οχυρώνεται πίσω από τις δήθεν ταξικές ρητορείες του για να αποφύγει την πραγματική σύγκρουση με τον ταξικό αντίπαλο.

131 χρόνια μετά, λοιπόν, οι διεκδικήσεις των εργατών του Σικάγο δεν είναι μία απλή ιστορία του παρελθόντος, είναι η ζωντανή ιστορία του σημερινού εργάτη που καλείται να σταθεί ξανά στα πόδια του και να αντιμετωπίσει τον ταξικό του αντίπαλο. Που πληρώνει καθημερινά το δικό του φόρο αίματος στο βωμό του κεφάλαιου και τη στυγνής εκμετάλλευσης. Με τους δεκάδες νεκρούς και τους εκατοντάδες  σακατεμένους εργάτες που παλεύουν για το μεροκάματο με όρους σκληρούς και άνισους.

Και το χειρότερο! Με τους σημερινούς εργάτες, τους εργαζόμενους και τη νεολαία να κινδυνεύουν να γίνουν κρέας για τα κανόνια των ιμπεριαλιστών (ΗΠΑ, Ρωσίας, Ευρωπαίων, Κίνας) που εξαπολύουν βροχή τις βόμβες ενάντια σε χώρες και λαούς. Που εξαναγκάζουν εκατομμύρια ανθρώπων στην προσφυγιά. Που αναζητούν στον πολεμικό τους ανταγωνισμό τη διέξοδο από την αγιάτρευτη κρίση του σάπιου συστήματός τους. Που φέρνουν όλο και πιο κοντά το ενδεχόμενο μιας γενικευμένης πολεμικής αναμέτρησης, ενός παγκόσμιου ολοκαυτώματος.

Αυτοί που μας κλέβουν το ψωμί είναι οι ίδιοι που μας οδηγούν στο πολεμικό μακελειό. Αυτοί που τους διευκολύνουν στο ένα, τους διευκολύνουν και στο άλλο. Αυτοί που προωθούν τις αντεργατικές πολιτικές τους, έχουν μετατρέψει τη χώρα σε πολεμικό ορμητήριο των φονιάδων.

Και ο μόνος που μπορεί να τους σταματήσει είναι ο μαζικός αγώνας του λαού και των εργαζομένων. Αγώνας για το δικαίωμα στην πλήρη και σταθερή δουλειά για όλους, με δικαιώματα και ανθρώπινες συνθήκες. Αγώνας για την ειρήνη και τη φιλία των λαών. Αγώνας για την ανατροπή της καπιταλιστικής και ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας.

http://taxikiporeia.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ