Η κεντρική μετωπική απεργιακή σύγκρουση είναι μονόδρομος! Ως πότε θα περιμένουμε;

1. Φτώχεια, προετοιμασία για απολύσεις, κατάργηση της περίθαλψης, διάλυση των εργασιακών σχέσεων – αξιολόγηση κοκ. Αυτός ο κλοιός σφίγγει ολοένα περισσότερο γύρω από τους εργαζόμενους. Το νέο πακέτο μέτρων οδηγεί σε νέες μειώσεις μισθών και σε μαζικές απολύσεις. Ενώ ετοιμάζεται το «νέο λύκειο»… χωρίς μαθητές, μιας και θα τους έχουν πετσοκόψει οι βάρβαροι ταξικοί – εξεταστικοί φραγμοί. Απέναντι σε όλα αυτά, οι εκπαιδευτικές ομοσπονδίες επιτείνουν τη διάλυση. Η ΔΟΕ «δρομολογεί» συνελεύσεις μετά τις 15/2, δηλ. μετά την ψήφιση των νέων, πιο βάρβαρων μέτρων του υπερμνημονίου 2 και «αποτάσσει» τη λογική της διεκδίκησης και την ιδέα και μόνο μιας σοβαρής απεργίας μιλώντας για χαμένα μεροκάματα. Η ΟΛΜΕ καλεί σε μια ξερή 24ωρη αναβάλλοντας και πάλι το κάλεσμα σε απεργιακή κινητοποίηση διαρκείας.

2. Την ίδια στιγμή, φουντώνει σε δεκάδες εργασιακούς χώρους το απεργιακό κίνημα. Εργάτες εργοστασίων, εργαζόμενοι σε εταιρίες, εργαζόμενοι στα ΜΜΕ απεργούν για πολλές βδομάδες για να κερδίσουν το δίκιο τους. Για να ανασχεθούν οι απολύσεις, για να ανατρέψουν την εκ περιτροπής εργασία, για να διεκδικήσουν δεδουλευμένα μηνών, για να υπερασπίσουν τις συλλογικές συμβάσεις. Καμία από αυτές τις απεργίες δε γίνεται μέσα σε ένα ειδυλλιακό περιβάλλον, σε καμία από τις απεργίες αυτές οι εργάτες και εργαζόμενοι δεν είναι άνετοι και με οικονομικές καβάντζες! Ούτε και τα σωματεία τους ήταν προετοιμασμένα για τέτοιας έκτασης απεργιακούς αγώνες.

3. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι οι 170.000 εκπαιδευτικοί –σε καθημερινή επαφή με τα παιδιά του λαού- μπορούμε να αποτελέσουμε τον καταλύτη για ένα μαζικό κίνημα ανατροπής της αντιλαϊκής πολιτικής. Αρκεί να τελειώνουμε με τη μοιρολατρία και την ηττοπάθεια που έχουν επιβάλει οι ΟΛΜΕ-ΔΟΕ, να τελειώνουμε με τις εικονικές «κινητοποιήσεις». Αρκεί να αποφασίσουμε ότι θα ξεκινήσουμε ΑΓΩΝΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ που θα προσπαθήσει να είναι δίπλα με όλα τα κομμάτια που χτυπιούνται και αγωνίζονται.

4. Στον κλάδο η μορφή αυτού του αγώνα δεν μπορεί παρά να είναι η απεργία. Παρά την μακρά συζήτηση για άλλες μορφές, δεν έχουμε υπόψη μας ως τώρα, κάποια άλλη που να μπορεί να συσπειρώνει πανελλαδικά τον κλάδο και να δημιουργεί πολιτικό ζήτημα στο σύστημα αλλά και (θετική) πίεση σε άλλους κλάδους και χώρους.

5. Η αναφορά στην ανάγκη για «διακλαδικό» αγώνα, για «ευρύτερο ξεσηκωμό» (με ό,τι φαντάζεται κανείς με αυτό) είναι βέβαια σωστή. Στις δεδομένες συνθήκες και συσχετισμούς στον κλάδο, στο σ.κ., στο εργατικό-λαϊκό κίνημα, υπάρχει μόνο ένας τρόπος να παλευτεί μια τέτοια ανάγκη έμπρακτα: Να ξεκινήσουν κάποια αισθητά βήματα από έναν κλάδο! Αλλιώς η επίκληση της αναγκαιότητας του «ευρύτερου αγώνα» γίνεται άλλοθι για την αδράνεια του κάθε κλάδου –χώρου , άλλοθι για «γενικευμένη υποταγή». Ας σκεφτεί ο καθένας τι τοπίο θα διαμόρφωνε-στις σημερινές άγριες και εύφλεκτες συνθήκες- το ξεκίνημα (από έναν κλάδο των 170.000 εργαζομένων όπως οι Εκπαιδευτικοί) μιας απεργιακής πάλης που θα δηλώνει και θα δείχνει ότι πάει για να τραβήξει. Δεν θα πρόκειται βέβαια για μια προσπάθεια στρωμένη με «ρόδα», χωρίς πιέσεις, ζόρια και αμφιβολίες. Αλλά αν ξεκινάς μια προσπάθεια που θέλει να συγκρουστεί συνολικά με Μνημόνια και επίθεση, μπορεί να γίνει αλλιώς;

6. Η ανασύνθεση του κινήματος, που είναι αναγκαία, είναι φανερό πως δεν πρόκειται να γίνει με γραμμικό και «κανονικό» τρόπο. Δεν θα γίνει χωρίς ρήξεις και συγκρούσεις εντός του σ.κ., των όρων λειτουργίας του, των «εθίμων» του. Το σύνθημα «οι εργαζόμενοι στο προσκήνιο», δεν θα γίνει με αποφάσεις των ΔΣ των Ομοσπονδιών, της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Κι αν συγκυριακά αυτό κάποια στιγμή «προκύπτει», δεν θα «προκύψει» ποτέ η ταξική και αγωνιστική ανασυγκρότηση του κινήματος στη βάση τέτοιων αποφάσεων.

7. Καλούμε, λοιπόν, τους συναδέλφους να αντιταχτούν στη σιγή νεκροταφείου που θέλουν να επιβάλουν οι ηγεσίες ΟΛΜΕ-ΔΟΕ, πιστές πάντα στο να βάζουν πλάτες στην κυβερνητική πολιτική και ιδιαίτερα τώρα που «μια σπίθα μπορεί να ανάψει πυρκαγιά σ` ολόκληρο τον κάμπο».
 
8. Άμεσα, από τη βδομάδα που ξεκινάει (6/2) να ξεκινήσει κύκλος γενικών συνελεύσεων και να συγκροτηθούν επιτροπές αγώνα στα σχολεία που θα στηρίξουν την προοπτική ενός μεγάλου αγώνα διαρκείας.
 
9. Το κύριο δεν είναι η μορφή του ξεκινήματος, που θα μπορούσε να είναι πχ 48ωρη κάθε εβδομάδα. Αλλά είναι φανερό πως μια απόφαση απεργίας 1 ή και 2 ημερών που δε θα δηλώνει ταυτόχρονα απόφαση συνέχειας και προοπτικής δεν πρόκειται να συσπειρώσει, να τραβήξει κόσμο, να βάλει ισχυρά το πραγματικό δίλημμα «αγώνας ή μας ρημάζουν».

10. Σε κάθε περίπτωση, πιστεύουμε ότι οι διδασκαλικοί σύλλογοι και οι ΕΛΜΕ που θα αποφασίσουν ένα διαρκή αγώνα τέτοιας μορφής πρέπει να απαιτήσουν συνελεύσεις Προέδρων και αν αυτό δε γίνει κατορθωτό να οργανώσουν σε οριζόντια βάση τον αγώνα αυτό με ανακοινώσεις και ανοιχτά γράμματα και σε άλλους κλάδους και σωματεία (όπως αυτό της υγείας) . Σε κάθε περίπτωση –πριν απ` όλα- πρέπει να κινηθούμε μαζί, διδασκαλικοί σύλλογοι και ΕΛΜΕ που θα αποφασίσουν να κινηθούν στην ίδια κατεύθυνση.

Όπως διαβάσαμε και κάπου, «δε νικάει αυτός που έχει δίκιο, αλλά αυτός που αγωνίζεται γι’ αυτό»! Ο αντίπαλος έχει αλαζονεία αλλά και πολλές αντιφάσεις. Φυσικά θέλει να εμφανίζεται «πανίσχυρος». Θα τον διαψεύσουμε;

Φανή Ζυμβρακάκη, Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
Γεωργία Θάνου, ΕΛΜΕ Χανίων
Γιάννης Καταλαγαριαννάκης, ΕΛΜΕ Ηρακλείου
Γιάννης Κελεσίδης, πρόεδρος ΕΛΜΕ Σάμου
Αφροδίτη Κοτσυφάκη, Α’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
Κώστας Μιχαλάκης, ΕΛΜΕ Μαγνησίας
Νίκος Παπαβασιλείου, Γραμματέας ΕΛΜΕ Σάμου
Ουρανία Σταυρακάκη, Α’ ΕΛΜΕ Δυτικής Αττικής
Αλέξης Φυτσιλής, πρόεδρος ΕΛΜΕ Καρδίτσας
Παναγιώτης Χουντής, ΕΛΜΕ Πειραιά
Ρέα Γραμματά, Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Θεσπρωτίας
Βαγγελιώ Δερμιτζάκη, Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ανατολ. Αττικής «Αλ. Δελμούζος»
Χρήστος Διγενής, Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ανατολ. Αττικής «Αλ. Δελμούζος»
Ιωάννα Ένεζλη, Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Παρθενώνας»
Θοδωρής Κουτσοπάγος, ,Α’ Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Θεσσαλονίκης «Προμηθέας»
Γεωργία Κωνσταντίνου, Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ανατολ. Αττικής «Αλ. Δελμούζος»
Δημήτρης Μάνος, ΣΤ’ Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Θεσσαλονίκης «Αριστοτέλης»
Γιάννης Παπαδόπουλος, Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ανατολ. Αττικής «Αλ. Δελμούζος»
Μαρία Σακελλάρη, Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Ανατολ. Αττικής «Αλ. Δελμούζος»
Σίλα Τσέκου, Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Ρόζα Ιμβριώτη»
Δημήτρης Τσιάρας, Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Καρδίτσας
Σωτήρης Τσιόκας, , Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Υπαίθρου Θεσσαλονίκης
Νίκος Φιλίππου, Σύλλογος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Καρδίτσας