ΑΛΙΝΤΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ: Είμαστε ελεύθεροι σκοπευτές και γι' αυτό, πιο επικίνδυνοι.

Για τρίτη φορά μέσα σε τρία χρόνια η Αλίντα Δημητρίου μάς καλεί να ανακαλύψουμε ελάχιστα γνωστές ιστορίες, που, όμως, με τον δικό τους τρόπο έχουν γράψει ιστορία για την Ελλάδα. Είναι οι μαρτυρίες των γυναικών που όρθωσαν το ύψος τους στην δικτατορία, και που βασανίστηκαν σκληρά για αυτό, παρόλο που τα ονόματά τους σπάνια αναφέρει η επίσημη ιστορία. Το ντοκιμαντέρ της Δημητρίου «Τα Κορίτσια της Βροχής» αφήνει αυτές τις αγωνίστριες να διηγηθούν τα όσα έζησαν και συμπληρώνει μια τριλογία (μετά τα ντοκιμαντέρ «Τα Πουλιά στο Βάλτο» το 2008 για την αντίσταση κατά των Γερμανών και «Η Ζωή στους Βράχους» το 2009 για όσες συμμετείχαν στον Δημοκρατικό Στρατό και βρέθηκαν στην εξορία), που είναι αφιερωμένη σε αυτούς ακριβώς τους «ξεχασμένους» πολιτικούς αγώνες των γυναικών στο δεύτερο μισό του 20ου αιώνα.
Μιλήσαμε στη σκηνοθέτη Αλίντα Δημητρίου για την νέα ταινία της, που θα προβάλλεται στην Ταινιοθήκη της Ελλάδας από αυτήν την Πέμπτη 12 Ιανουαρίου.

Πόσο καιρό περίπου δουλεύετε την ταινία;

Δύο χρόνια κράτησε η έρευνα και το μοντάζ, αλλά για όλη τη τριλογία δουλεύω το 2005. Όταν άρχισα να προετοιμάζω τη ταινία, διάβασα ένα βιβλίο της Κίττυς Αρσένη και τρόμαξα, είπα δεν θα κάνω την ταινία. Τα βασανιστήρια με σόκαραν πολύ. Ειδικά ο σεξουαλικός εξευτελισμός είναι κάτι το φοβερό. Το να σε γδύσουν και να σε αφήσουν να στέκεσαι, ενώ σε χλευάζουν τόσοι γύρω σου. Εκείνη την ώρα είσαι πραγματικά άοπλος. Μετά είπα ότι θα το κάνω και ό,τι βρέξει ας κατεβάσει. Κατόπιν έγινα λίγο σαν τους γιατρούς που συνηθίζουν μετά από λίγο, τα ακούν και δε ταράσσονται. Όμως η όλη διαδικασία τελικά με επηρέασε, βγαίνει σε στιγμές της ζωής μου που δεν το περίμενα. Δε μπορώ ας πούμε να ξαπλώσω σε στενό ιατρικό κρεβάτι - μου θυμίζουν τον πάγκο, και αυτό μου βγήκε μετά από την ταινία.

Γιατί επιλέξατε να επικεντρωθείτε στη συμβολή των γυναικών; Πιστεύετε ότι η δική τους συμμετοχή δεν είναι αρκετά προβεβλημένη;

Ακριβώς. Η προβολή τους είναι σχεδόν μηδενική - όλα τα έχουν κάνει οι άνδρες, ενώ και στις τρεις ταινίες μου φαίνεται ότι οι γυναίκες κακοποιήθηκαν, υπέφεραν και στήθηκαν στον τοίχο ακριβώς όπως και οι άνδρες. Τις μεταχειρίστηκαν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, δεν έπαιξε ρόλο το φύλο τους. Γενικά είναι μια περίοδος για την οποία ξέρουμε ελάχιστα – από τις 21 Απρίλη αμέσως μεταπηδούμε στο Πολυτεχνείο. Τα όσα έγιναν στην Μπουμπουλίνας στο ενδιάμεσο, που είναι και το πιο φοβερό και οδυνηρό κομμάτι, έχει αποσιωπηθεί.

Πώς έγινε η επιλογή των γυναικών που μιλούν;

Έψαξα πολύ να τις βρω. Ενέδωσαν μόνο αφότου είδαν το «Η Ζωή στους Βράχους» γιατί πριν ήταν διστακτικές. Φοβούνταν μήπως κακοποιηθούν, μήπως εκμεταλλευτώ την ιστορία τους. Αλλά αφού είδαν την ταινία, πείστηκαν και μου μίλησαν. Η μία έπεισε την άλλη δηλαδή. Οι περισσότερες δεν έχουν μιλήσει ποτέ για αυτά, σποραδικά ίσως μία ή δύο ανάμεσά τους, αλλά οι υπόλοιπες μιλούν για πρώτη φορά

Άρα πρέπει να τους ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να επισκεφτούν τόσο επώδυνες στιγμές.

Σίγουρα. Μία από τις γυναίκες μάλιστα έπαθε μια κρίση διηγούμενη τις αναμνήσεις της. Και τώρα σκέφτομαι να την ειδοποιήσω ή όχι για την πρεμιέρα της ταινίας, αν θα μπορέσει να την δει.

Για εσάς; Ήταν δύσκολο να τις κάνετε να σας εξομολογηθούν τέτοιες αναμνήσεις;

Το μυστικό για μια συνέντευξη είναι να διαγράφεις το εγώ σου και να αγαπάς αυτόν που σου μιλά. Από την στιγμή εκείνη όλα είναι εύκολα. Η αγάπη τα κάνει όλα εύκολα, γιατί ο άλλος το καταλαβαίνει ότι τον αγαπάς και τον φροντίζεις. Μπορεί να ακούγεται ρομαντικό αλλά έτσι είναι. Εγώ είμαι ένα τίποτα και θέλω να διδαχθώ, έτσι σκεφτόμουν όταν τις συναντούσα. Και πραγματικά διδάχθηκα από το ήθος, το πείσμα, την παλληκαριά τους τη ζήλεψα....Και ήταν όλες κοριτσάκια 20 χρονών, πώς άντεξαν;

Πώς επιλέξατε τον συγκεκριμένο τίτλο;

Αναφέρεται σε κάτι που λένε κάποιες από τις γυναίκες, το πώς λαχταρούσαν να ξανανιώσουν τη βροχή στο πρόσωπό τους, όσο ήταν κλεισμένες στα κελιά τους. Ήταν το μεγαλύτερο όνειρό τους, συμβόλιζε την ελευθερία. Έτσι ονόμασα την ταινία «Κορίτσια της Βροχής». Όσο για τις προηγούμενες ταινίες, το αντάρτικο και η εξορία ήταν όντως «Ζωή στους Βράχους», ενώ τα «Πουλιά στο Βάλτο» πήραν το όνομά τους γιατί έτσι μου έμοιαζαν: έρμα πουλιά που τα έριξαν στο βάλτο και τα πετσόκοψαν, γιατί ήταν στον απελευθερωτικό αγώνα.

Αισθάνεστε νευρικότητα για το πώς θα υποδεχτούν την ταινία οι πρωταγωνίστριές της;

Με όλες τους διατηρώ φιλικότατες σχέσεις και θα έρθουν όλες με χαρά, όπως και θερμά την υποδέχθηκαν όσες μένουν στη Θεσσαλονίκη και την έχουν ήδη δει. Με ευχαριστούν που σεβάστηκαν τις ιστορίες τους, και που μένουν σαν ιστορικά πρόσωπα, δεν χάνεται η μνήμη τους. Γιατί αλλιώς ό,τι έκαναν είχε χαθεί, δεν αναφέρονται πουθενά αυτές οι γυναίκες. Είναι ανώνυμες.

Ήταν δύσκολο να ολοκληρώσετε την ταινία;

Είναι μια ταινία που έγινε χωρίς καμία χρηματοδότηση από πουθενά, καμία βοήθεια. Οι άνθρωποι που δούλεψαν, έξι άνθρωποι, κανείς δεν πήρε ούτε ένα ευρώ. Πορευτήκαμε χωρίς λεφτά, βάζαμε δικό μας χαρτζιλίκι. Και για αυτό είμαστε ελεύθεροι να την κάνουμε όπως ακριβώς θέλαμε. Δεν είχαμε καμία υπόδειξη. Δεν υπάρχει παραχώρηση χωρίς τίμημα και σε αυτού του είδους τις ταινίες, τις πολιτικές, τις στρατευμένες, ακόμα περισσότερο. Είμαστε ελεύθεροι σκοπευτές και γι' αυτό, πιο επικίνδυνοι.

Χριστίνα Λιάπη
Aπό το ΣΙΝΕΜΑ