Βρε τι πάθαμε!

Αντισυνταγματικά τα μέτρα της κυβέρνησης η οποία δεν νομιμοποιείται γιατί είναι ανίκανη και δεν τήρησε τις προεκλογικές της υποσχέσεις.
Φόβοι για κοινωνικές εκρήξεις, σπάσιμο της κοινωνικής συνοχής και της πολιτικής ομαλότητας.
Πλήγμα δέχονται οι αστικοί δημοκρατικοί θεσμοί, πως αλλιώς θα μπορούσε η κυβέρνηση να περάσει τα μέτρα.
Συρρίκνωση της εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας.
Αφήστε δε που το αστικό κράτος έχει χάσει την κοινωνική του αποστολή! 
Ποιά η ...λύση; Να παρέμβει ο ανώτατος άρχων του τόπου, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας που, πιστός στο ρόλο του άλλωστε, καταφέρθηκε κατά του λαού όταν στις 28 του Οκτώβρη που έκφρασε την αντίθεσή του. Και φυσικά η συνταγή για πάσα νόσο, οι εκλογές απ' όπου θα πρέπει να προκύψει κυβέρνηση με βασικό κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ευτυχώς όμως που είμαστε στον σκληρό πυρήνα της Ε.Ε. και μια τέτοια κυβέρνηση θα μπορεί να εκβιάσει τους εταίρους μας με συνολική κατάρρευση οπότε και θα αναγκαστούν να πάρουν μέτρα υπέρ της χώρας, υπέρ του λαού είναι άλλη συζήτηση!
Κι ευτυχώς υπάρχει η απάντηση:
Επειδή το σύστημα δεν έχει τη δυνατότητα να κάνει παραχωρήσεις, να αγωνιστούμε για την λαϊκή εξουσία (η οποία έχει μπερδέψει τους οπαδούς της τόσο πολύ που άλλοι την ταυτίζουν με το σοσιαλισμό και άλλοι με προστάδιο αυτού) και στα πλαίσια αυτών των αγώνων να πιέσει ο λαός για εκλογές, με βασικό χρέος να ψηφίσει το ΚΚΕ, που θα φέρουν ρήγμα στο αστικό πολιτικό σύστημα για να μην περνάει με ευκολία τα μέτρα του, πάντως θα τα περνάει αφού δεν έχει τη δυνατότητα να κάνει παραχωρήσεις! Προφανώς οι ασταθείς κυβερνήσεις κάτω από την πίεση του λαού θα είναι ανυπάκουες στους εταίρους του "σκληρού πυρήνα", όπου και με βάση και την άποψη του ΚΚΕ ανήκουμε ισότιμα. Ναι και μετά τι;
Όλα αυτά είναι αριστερά και επαναστατικά!
Και εμείς οι ανύπαρκτοι, οι γραφικοί, οι οπορτουνιστές, τα τσιράκια του ΠΑΣΟΚ, τα ρετάλια της ταξικής πάλης, και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε, εξακολουθούμε να πιστεύουμε στη ταξική πάλη, στη συγκρότηση της εργατικής τάξης για τον εαυτό της, στους αγώνες για μισθούς, συντάξεις, ασφάλιση, δωρεάν υγεία και παιδεία, δημοκρατικές ελευθερίες, ότι δηλαδή η εργατική τάξη και όλος ο εργαζόμενος λαός μπορούν να έχουν κατακτήσεις ανεξάρτητα από το τι θέλει να ...παραχωρήσει το κεφάλαιο και το κράτος του! Εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι οι εκλογές το πολύ πολύ το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να καταγράψουν ως ένα βαθμό τη συνείδηση του λαού γιατί αλλιώς θα ήταν παράνομες. Ότι τη ρήξη και την αστάθεια τις φέρνουν οι αγώνες των λαών κατά του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού, της εργατικής τάξης κατά του κεφαλαίου, και ότι αυτοί οι αγώνες, η ταξική πάλη ντε, θα φέρουν και την οριστική ρήξη! Αφήστε που στο απόγειο του οπορτουνισμού μας πιστεύουμε ότι το κράτος έχει ταξικό ρόλο και όχι κοινωνικό γενικώς και αορίστως οπότε το ίδιο και οι θεσμοί του αυτό το ρόλο καλούνται να υπηρετήσουν. Και τέλος στο επίσης απόγειο της γραφικότητάς μας αντί να υπερασπιστούμε το αστικό Σύνταγμα και το αστικό Πολίτευμα υπερασπιζόμαστε τα λαϊκά συμφέροντα και παλεύουμε για την ανατροπή του καπιταλισμού!
Αυτά παθαίνει κανείς άμα δεν διαβάζει από Χρουστσόφ μέχρι Γκορμπατσόφ και από Ανδρέα Παπανδρέου (του αείμνηστου για να μην ξεχνιόμαστε) μέχρι Τσάβες! Ας προσέχαμε!