Μας παίρνουν σβάρνα. Θα τους πάρουμε φαλάγγι;

H χθεσινή μέρα δεν άφησε τίποτα όρθιο. Έβηξαν τα εξ Ευρώπης και Αμερικής αφεντικά και τρόμαξαν οι εκπρόσωποί τους στην Ελλάδα (πράσινοι, γαλάζιοι, πορτοκαλομπλέ και ...ντούροι φασιστομπλέ!).  Ίσως είναι η πρώτη φορά που ανακοινώσεις κυβέρνησης για το τι θα μας κάνουν είναι χειρότερες από τις φήμες που κυκλοφορούσαν πριν. 

Απολύσεις με τον συναινετικό πρασινογάλαζο όρο της "εργασιακής εφεδρείας", περιφερόμενοι "κρατικοί" υπάλληλοι, άρα και αβέβαιη ζωή, μειώσεις μισθών στο δημόσιο (η "προσωπική διαφορά" που ...ανακούφισε κάποιους πάει περίπατο), ξεπούλημα της κρατικής περιουσίας και οργανισμών, κατάργηση φορέων κ.λπ.. Ακόμη και ιδιόκτητα κτήρια που χρησιμοποιούν οι δημόσιες υπηρεσίες θα πουληθούν για να ...τα νοικιάσουν οι ίδιες υπηρεσίες μετά μας είπε ο Βενιζέλος. Και αυτό προς όφελος της οικονομίας πόρων!
Το νομοσχέδιο για τα ταξί , όπως δημοσιεύτηκε στις εφημερίδες, ξεκαθαρίζει το τοπίο! Σε τρία χρόνια από την δημοσίευσή του στο ΦΕΚ δεν θα υπάρχουν ιδιοκτήτες ταξί όπως τους ξέραμε παρά μόνο ΕΠΕ και Ανώνυμες Εταιρείες. Απλά πράγματα δηλαδή!

Έξι μήνες μετά τη δημοσίευση όλοι οι τωρινοί κάτοχοι άδειας θα πρέπει να την ανταλλάξουν με τη νέα.  Καθόλου δελεαστικό το δωρεάν αν σκεφτεί κανείς το τι ακολουθεί.  Στα τρία χρόνια όλοι όσοι αντέξουν θα είναι υποχρεωμένοι να ...συστήσουν ΕΠΕ ή Ανώνυμη Εταιρεία αλλιώς χάνουν την άδεια - δουλειά τους. Αυτοί κατάργησαν ακόμη και τον "ελεύθερο" ανταγωνισμό! 
Κατά τα άλλα η ...φτηνή άδεια ταξί θα κοστίζει 15 - 40.000 ευρώ, τίποτα δηλαδή αν προσθέσει κανείς και τα 5.000 για την άδεια κυκλοφορίας του αυτοκινήτου (μέχρι τώρα αυτά τα δύο ταυτιζόταν) και τα κάμποσα που θα στοιχίζει το αυτοκίνητο! Οι οδηγοί (το "σωματείο" τους δηλαδή) που ήλπιζαν να πάρουν φτηνή ή τζάμπα μισή άδεια (με βάση τις ως χθες φήμες) χάθηκαν κάπου στο βάθος! Το "ανύπαρκτο" κράτος ρυθμίζει τα πάντα κατά πως βολεύει το μεγάλο κεφάλαιο, τα παίρνει από τους εργαζόμενους, τα παίρνει από τους επαγγελματίες και τα χαρίζει στους μεγάλους. 
Μεγάλο το θράσος τους! 
Θα τους αφήσουμε ή θα θεωρούμε ακόμη ότι όλα αυτά αφορούν το χρέος και τη σωτηρία της πατρίδας;