Ο κινηματικά «καυτός Δεκέμβρης» που περιμέναμε στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, ειδικά το τελευταίο διάστημα, θα λέγαμε ότι ήταν χλιαρός μπροστά στο κύμα επίθεσης που έρχεται στα μέσα Γενάρη, με την ψήφιση του νέου νόμου-πλαίσιο.
Στην Αθήνα, μετά από μια σειρά κινητοποιήσεων με αποκορύφωση την επέτειο δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκέμβρη, ακολούθησε ένα κλίμα απογοήτευσης, με εξαίρεση ορισμένες σχολές, κυρίως πολυτεχνικές. Καθοριστικό ρόλο σ' αυτό έπαιξε η αηδιαστική στάση των δεκανικιών του συστήματος στα πανεπιστήμια (ΔΑΠ-ΠΑΣΠ), που με νύχια και με δόντια προσπαθούσαν να υπονομεύσουν τις συνελεύσεις. Άκρως επικίνδυνη ήταν και η στάση τους: Αναλόγως αν κρινόταν από αυτούς η έκβαση των πραγμάτων, καλούσαν σε συνελεύσεις και στην απεργία της 15/12, μιλώντας για εργασιακό και κοινωνικό μεσαίωνα, φορώντας ένα πιο προοδευτικό κουστούμι. Το αρνητικό είναι πως αυτό γινόταν χωρίς να υπάρχει απάντηση της αριστεράς, η οποία εμφανίζει σημάδια μουδιάσματος και δεν ανταποκρίνεται στο ρόλο που της αντιστοιχεί. Έτσι, έχουμε την ΠΚΣ να λειτουργεί ως ανάχωμα στα όργανα του φοιτητικού κινήματος, με το να μην αναγνωρίζει δυνάμεις στα ΔΣ, να μη σφραγίζει αποφάσεις συλλόγων και να μιλά για εκφυλισμό. Την ΑΡΕΝ να προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ του κινήματος και της αστικής νομιμότητας. Και απ’ την άλλη την ΕΑΑΚ να μη βρίσκει το λόγο, σε διάφορες περιπτώσεις, να καλέσει σε συνελεύσεις, να βαφτίζει τον κόσμο κουρασμένο και να βρίσκει λίγη την αντίσταση στην επίθεση στα δικαιώματα λαού και νεολαίας, προβάλλοντας αντιπροτάσεις στη δομή της εκπαίδευσης και αντικαπιταλιστικά «σωτήρια μέτρα» για το λαό.
Όλα αυτά συνέβαλαν από τη μια να μη γίνεται γνωστό τι έρχεται στα ΑΕΙ-ΤΕΙ και από την άλλη να μην μπορεί να εκφραστεί η οργή των φοιτητών. Χαρακτηριστική ήταν και η εικόνα των φοιτητικών συλλόγων στην πανεργατική απεργία στην Αθήνα. Ελάχιστες ήταν οι σχολές που είχαν καταφέρει να κάνουν συνέλευση και να πάρουν απόφαση για συμμετοχή στην απεργία. Όσες το κατάφεραν ήταν με οριακή απαρτία. Σε αντίθεση με τη μαζικότητα της πορείας, ο αριθμός των φοιτητικών συλλόγων ήταν μικρός και όσοι υπήρχαν καπελώθηκαν μέσα από διάφορες μικροκομματικές σκοπιμότητες, ακυρώνοντας έτσι τις αποφάσεις τους.
Το άγριο χτύπημα στην εκπαίδευση όμως είναι πολύ κοντά. Από το άνοιγμα των σχολών, μετά τα Χριστούγεννα, μέχρι την κατάθεση του νομοσχεδίου μεσολαβούν λίγες μόνο ημέρες, που το φ.κ. θα κληθεί να δώσει απάντηση. Απάντηση τέτοια που να είναι ικανή να ανατρέψει τα σχέδια για τη δημιουργία ενός μαύρου-αβέβαιου μέλλοντος. Απάντηση που μόνο όταν είναι συνδεδεμένη με το ευρύτερο λαϊκό κίνημα, με όπλο την κοινή δράση, θα είναι ανατρεπτική.
πηγή: Προλεταριακή Σημαία
0 ΕΣΥ ΤΙ ΛΕΣ;:
Δημοσίευση σχολίου