Καλή χρονιά κοπρίτες!

Πάει λοιπόν και το 2010! Άραγε η φετινή αλλαγή χρονιάς πόσο όμοια είναι με την περσυνή; Tότε όλοι μιλάγαμε για την κρίση του συστήματος, άλλοι ψαχνόντουσαν για το πως θα την ξεπεράσει άλλοι προέβλεπαν ότι τα χειρότερα δεν ήρθαν ακόμη. Και ας είχε ήδη ξεκινήσει η επίθεση οι περισσότεροι δε ξέραμε τις μας περιμένει!

Ποιός άραγε περίμενε ότι η φετινή αλλαγή θα μας έβρισκε τους περισσότερους πιο φτωχούς ή σκέτο φτωχούς; Nα συζητάμε όχι κάνοντας σχέδια για το μέλλον αλλά για το που θα βρισκόμαστε όχι το 2012 αλλά αύριο, μεθαύριο, τον άλλο μήνα. Κάθε βεβαιότητα και σιγουριά έχει καταρριφθεί. Συζητάμε για απολύσεις, για μειώσεις μισθών και εισοδημάτων, για χάσιμο σπιτιών για το πως θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας κ.λπ. κ.λπ.! Οι δημόσιοι υπάλληλοι δε ξέρουν που θα δουλεύουν, αν θα δουλεύουν, αύριο, οι εργάτες στα εργοστάσια ζουν μόνιμα με την απειλή της απόλυσης, όπως και κάθε εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα, αναγκάζονται να δέχονται κάθε απειλή του εργοδότη μη τυχών και χάσουν τη δουλειά τους. Τα μικροαστικά στρώματα χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους γιατί όλα αυτά στα οποία είχαν επενδύσει και η σιγουριά που είχαν ως τώρα χάνονται. Και όλα αυτά γιατί;

Για να σωθεί η πατρίδα μας λένε. Ποιά πατρίδα; Aυτή των Μπομπολαίων, των Βαρδινογιάννηδων, των Λάτσηδων, των Βγενόπουλων και όλων αυτών των μάνατζερ του ξένου, του ιμπεριαλιστικού, κεφαλαίου στη χώρα μας. Η πατρίδα του Αμερικάνικου κεφαλαίου, των Γερμανών και Γάλλων ιμπεριαλιστών της ...Ενωμένης Ευρώπης. Η πατρίδα των Παπανδρέου, των Καραμανλήδων, των Σαμαραίων και Καρατζαφέρηδων που η οικογενειακή τους παράδοση είναι να διαγκωνίζονται για το ποιός θα ξεπουλάει τη χώρα καλύτερα στα ξένα αφεντικά τους, ποιός είναι ο καλύτερος λακές! 

Ζούμε την εποχή της αποκάλυψης. Όχι αυτής της μεταφυσικής που για πολλοστή φορά κάποιοι περιμένουν το 2012. Ζούμε την εποχή που ο καπιταλισμός αποκαλύπτει το πραγματικό του πρόσωπο. Πετάει όλες τις φιλολαϊκές μάσκες που αναγκαστικά φορούσε ως τώρα και αποκαλύπτει αυτό που πάντα ήθελε από τις αρχές ακόμη του προηγούμενου αιώνα. Ξεκίνησε πριν καμιά 30αριά και χρόνια και τώρα προχωρά ακάθεκτος να μας γυρίσει στις εποχές της εξαθλίωσης και της απρόσκοπτης εκμετάλλευσης όπου οι πάντες ζούσαν για να δουλεύουν και να αυγατένουν τα κέρδη του.

Το δούλευε χρόνια ο καπιταλισμός αυτό που ζούμε τώρα και όλα όσα έρχονται. Στηρίχτηκε στην ήττα του επαναστατικού - κομμουνιστικού κινήματος πρωτ' απ' όλα εκεί που αυτό είχε τη πρώτη του μεγάλη νίκη, στην χώρα της επανάστασης των Σοβιέτ. Στηρίχτηκε στο ντόμινο της ήττας και σχεδόν ολικής εξαφάνισης του  κομμουνιστικού κινήματος παντού σχεδόν στη γη. Έκανε υπομονή για να ολοκληρωθεί αυτή η ήττα και τώρα, περνώντας παράλληλα τη μεγαλύτερη ίσως κρίση του από την ύπαρξή του, θεωρεί ότι είναι καιρός με αφορμή αυτή να περάσει στην οριστική αντεπίθεση. Ξεχάστε όλα όσα ξέρατε ως τώρα λαοί, εργάτες, υπάλληλοι, αγρότες, φοιτητές, μαθητές, μικροαστοί. Καιρός για προσγείωση. Θα ζείτε, όσο ζείτε, για να μεγαλώνουν τα κέρδη μου, για να είμαι εξουσία. Ζούμε σε καιρό έντονης ταξικής πάλης και το κεφάλαιο είναι ο νικητής.

Δεν ξεχνάει όμως και κάτι άλλο ο καπιταλισμός. Μπορεί σε αυτή τη φάση της ιστορίας να νοιώθει νικητής, ο αντίπαλός του να είναι καρικατούρα αυτού που πριν εκατό χρόνια τον είχε κατατρομάξει, δεν του φεύγει όμως από το μυαλό ότι οι λαοί τώρα πια δεν οραματίζονται απλώς ένα καλύτερο μέλλον αλλά το θυμούνται κιόλας! Δεν ξεχνάει ότι κάποτε, πολύ πρόσφατα, υπήρξε μια μεγάλη νίκη που την λέμε Οκτωριανή Επανάσταση, που δεν ήταν τίποτ' άλλο από την απόδειξη ότι οι εργάτες μπορούν και χωρίς τα αφεντικά να ζήσουν και πολύ καλύτερα μάλιστα. Δεν ξεχνάει ο καπιταλισμός τη τρομάρα που πήρε μετά τον Β' Π.Π., με τη μισή Ευρώπη Κόκκινη, με τη Κίνα, το Βιετνάμ, τη Κούβα με τους απελευθερωτικούς αγώνες σχεδόν όλων των λαών του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου. Δεν ξεχνάει ότι οι εργάτες δε μπορούν να ξεχάσουν πως είναι να ζεις με πενθήμερο,  οχτάωρο, ασφάλιση, υγεία, δωρεάν παιδεία που τα κατέχτησαν με τους αγώνες τους. Δεν ξεχνάει με λίγα λόγια ότι πριν λίγο καιρό έφτασε στο παρά πέντε της πλήρους εξαφάνισής του! Και πέρνει τα μέτρα του.

Κάνει ότι μπορεί ώστε και τα τελευταία ψήγματα συγκρότησης του εργατικού λαϊκού κινήματος να εξαφανιστούν. Καταργεί ότι μπορεί να θυμίζει ότι οι "κατώτεροι" μπορεί και να έχουν λόγο. Χρησιμοποιεί τη μέθοδο του σοκ και του τρόμου για να τους φτάσει όχι στο σημείο της άμυνας αλλά της πλήρους υποταγής στη ...μοίρα. Στην ανάγκη τσακίζει βίαια κάθε ψήγμα αντίστασης, κάθε σκέψη αμφισβήτησης. Στην τελική και αν χρειαστεί δε θα διστάσει να καταστρέψει και να αφανίσει τα πάντα, συμπαρασύροντάς τα στη δική του εξαφάνιση.

Είπαμε όμως ότι δε ξεχνάνε και οι λαοί. Δε σβήνει από τη μνήμη τους ο 20ος αιώνας. Και αυτό που έζησαν θα θελήσουν να το ξαναζήσουν. Ήδη άρχισαν να βγαίνουν στους δρόμους. Με την πρώτη αφορμή αποφασιστικά και δυναμικά από τη φλεγματική Αγγλία του "god save the king" μέχρι την Ελλάδα του δε βαριέσαι! Από τη Λ. Αμερική που εμποδίζουν δήθεν φιλολαϊκές κυβερνήσεις να πάρουν μέτρα εναντίον τους μέχρι την Ασία που αμύνονται και επαναστατούν με τα όπλα στα χέρια.

Ακόμη όμως έχουν πολύ δρόμο οι λαοί. Θα πάρει κάποιο καιρό μέχρι να ξαναγεννήσουν το επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα που θα γίνει η αιχμή του δόρατος στη μάχη για τη πραγματική και οριστική κοινωνική απελεύθερωση, που δεν θα κουβαλάει τα απόνερα της ήττας του ακόμη και στις πιο επαναστατικές εκδοχές του. Που δε θα κουβαλάει το δέος την "νίκης" του καπιταλισμού προσπαθώντας να τον βελτιώσει κάπως. Που δεν θα κουβαλάει την ανεμπιστοσύνη στους λαούς που υποτίθεται ότι υπηρετεί και δε θα διστάζει να προχωρήσει παραπέρα στο όνομα πραγματικών ή μη συσχετισμών.

Το πόσο μακρύς θα είναι αυτός ο δρόμος, πόσες στροφές και λακούβες θα έχει και πόσοι θα χαθούν δε μπορεί να το ξέρει κανείς. Τώρα μόλις αρχίζουμε να ξαναμπαίνουμε σε αυτόν. Ξαναμπαίνουμε γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Είναι ένας δρόμος ταχύτητας και αντοχής μαζί. Είναι ο δρόμος που στο τέρμα του θα έχει κριθεί το ποιός ποιόν. Γιατί αυτό είναι το ζητούμενο της εποχής μας, πιο ξεκάθαρα από κάθε άλλη φορά τις τελευταίες δεκατίες.

Ήδη οι κοπρίτες αρχίζουν να σηκώνουν το κεφάλι, να βάζουν τη γλώσσα μέσα, να σηκώνουν την ουρά από τα σκέλια. Και όταν θα αρχίσουν να γρυλίζουν, να γαυγίζουν και να δαγκώνουν όλοι μαζί και ομαδικά όπως το συνηθίζουν τότε τα λυπαρά κόπρανα του συστήματος δε θα έχουν που να κρυφτούν και θα πεταχτούν στους βόθρους της ιστορίας που τους αξίζει.

Καλή χρονιά λοιπόν σύντροφοι κοπρίτες!