ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ!
Αριστερό blog για τα κινήματα στις γειτονιές (και όχι μόνο!)

Για επικοινωνία: antigeitonies@gmail.com

Κυριακή, 7 Νοεμβρίου 2010

Φακελάκι με ψηφοδέλτιο και... με τη βόμβα

Οπως όλα δείχνουν, λίγα 24ωρα μας χωρίζουν από τη νέα επιδρομή των «μνημονιακών» στα απομεινάρια του πασοκικού «νοικοκυρέματος» που διέλυσε μισθούς, συντάξεις και δικαιώματα. Κι αυτό ανεξαρτήτως εκλογικού αποτελέσματος. Οσο δεν βγαίνουν τα «κουκιά» θα υφιστάμεθα αλλεπάλληλα εκλογικά, πολιτικά, οικονομικά, εκβιαστικά ηλεκτροσόκ έως ότου «συνετιστούμε». Εως ότου βρεθούμε σε μια κατάσταση διαρκούς σύγχυσης, αποπροσανατολισμού και τρόμου για το πόσο αδίστακτοι λακέδες του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και του κεφαλαίου είναι το κυβερνητικό κοπάδι, πόσο δεν λογαριάζουν το λαό και τις ανάγκες του, δίνοντας απόλυτη προτεραιότητα στους πιστωτές, το κεφάλαιο, τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα των ΗΠΑ ή της ΕΕ. Τόσο πατριωτικά!
Εχει, βέβαια, δίκιο η αντιπολίτευση που απαντά στους κυβερνητικούς εκβιασμούς με το ότι δεν πρόκειται να πτωχεύσει η χώρα στην περίπτωση που δεν υπερψηφιστούν στους δήμους και τις περιφέρειες οι τοποτηρητές του Μνημονίου. Μόνο που η χώρα θα πτωχεύσει (ελεγχόμενα, ανεξέλεγκτα ή... ανεξέλεγκτα ελεγχόμενα) είτε ψηφίσουμε τον τάδε είτε τον δείνα υποψήφιο καλλικράτειο τοπικό άρχοντα. Τοπικός άρχοντας που είτε θα είναι καλλικράτειος ή δεν θα υπάρξει, γιατί θα ενσωματωθεί, θα παραιτηθεί, θα σαλτάρει. Αλλωστε, πτωχεύει ήδη η χώρα. Τμηματικά και σιωπηλά. Τμηματικά γιατί ομαδικά οδηγούνται οι εργαζόμενοι στην εξαθλίωση και την ανεργία. Σιωπηλά γιατί υπερισχύει ο σαματάς των εκλογών.
Αντί για το προχώρημα της οργάνωσης των αντιστάσεων στους δήμους, τις περιφέρειες, στην κοινωνία δίνεται μια απόλυτα αποπροσανατολιστική για τα πραγματικά προβλήματα του κόσμου «μάχη για την ψήφο». Ακόμη και σε αυτές τις εκλογές του αποκρουστικού σχεδίου «Καλλικράτη» το επίμαχο δεν είναι τα ποσοστά της συμμετοχής ή της αποχής, η νίκη του ενός έναντι του άλλου. Το επίμαχο είναι η οργάνωση των αντιστάσεων απέναντι στο τσουνάμι που απειλεί να πνίξει κάθε δικαίωμα των εργαζομένων. Αντ’ αυτού, η συμμετοχή της Αριστεράς στις εκλογές γίνεται με έναν τρόπο αυτάρεσκης επιβεβαίωσης του εαυτού της, συμβάλλει κι αυτή ώστε να αποτελέσουν οι εκλογές για τον εργαζόμενο κόσμο αδιέξοδο απελπισίας και συνειδησιακής αδράνειας. Ο κόσμος εξαναγκάζεται ωμά να ελπίζει ότι η ανάδειξη του «κατάλληλου» εκπροσώπου, του δήμαρχου, του βουλευτή, του υπουργού θα βελτιώσει «εξ αποστάσεως» τη ζωή προς όφελός του. Χωρίς να κυριαρχεί στη σκέψη η οργάνωση των αντιστάσεων εκεί όπου ζει και εργάζεται η νεολαία και ο λαός.
Η διαφωνία λοιπόν με αυτήν την Αριστερά δεν είναι καθόλου απλά και μόνο «συμμετοχή ή αποχή» από τις εκλογές του «Καλλικράτη». Το πρόβλημα είναι με την εκτίμηση που διαφαίνεται ότι ο αγώνας πρέπει να είναι εικονικός αν θέλει να είναι εκλογικά αξιοποιήσιμος, ότι τα ποσοστά είναι που φέρνουν την αλλαγή συσχετισμών. Λες και άλλαζαν ποτέ από μόνα τους τα «καλά εκλογικά ποσοστά» τους όρους με τους οποίους ο εργαζόμενος πάει στη δουλειά του, αν θα μείνει άνεργος, τι σύνταξη θα πάρει ο συνταξιούχος, τι μισθό ο νεοπροσλαμβανόμενος, αν θα μορφωθεί ο νεολαίος κ.λπ. Πάντα ο πραγματικός αγώνας τα άλλαζε αυτά. Αλλάζανε από ανθρώπους που αγωνίζονται δίπλα δίπλα στα σωματεία, στις οργανωμένες συλλογικότητες και όχι από άγνωστους μεταξύ τους οπαδούς και ψηφοφόρους. Γι’ αυτό η... εκλογοεπαναστατική θεωρία περί «καλών εκλογικών αποτελεσμάτων που συμβάλλουν και στην ανάπτυξη των αγώνων» οδηγεί στην πράξη στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα, στα «κακά» εκλογικά αποτελέσματα ελλείψει αγώνων, στην «αγωνιστική» αναχώρηση από το πεδίο της πραγματικής μάχης με κατεύθυνση και προορισμό τις εκλογές.
Αλλη «προεκλογική παρέμβαση» και «αγωνιστική» αναχώρηση από το «μάταιο τούτο κόσμο» των εξουσιαστών έβαλε στόχο τον... ταχυδρόμο του Σαρκοζί, τον κούριερ της Μέρκελ, τον πιτσαδόρο των υπουργείων, τον τυχαίο εργαζόμενο των επιχειρήσεων και έκανε σαματά στα τηλεοπτικά κανάλια και στις αντι-τρομοκρατικές υπηρεσίες όπου Γης. Για να αξιοποιηθεί αργότερα ως πρόβα τζενεράλε και να επαναληφθεί, αν παραστεί ανάγκη, το «επίτευγμα» της Μαρφίν σαν διέξοδος για το σύστημα από τη λαϊκή οργή.
Πόση τελικά δύναμη έχει αυτό που, κατά περίπτωση, εσωκλείεται στο φακελάκι; 
πηγή: Προλεταριακή Σημαία

0 ΕΣΥ ΤΙ ΛΕΣ;: