Οι σημερινές απαιτήσεις της ταξικής πάλης

Αναδημοσίευση από την Κ. Ελευθεροτυπία:

Ο Βασίλης Σαμαράς, στέλεχος του ΚΚΕ (μ-λ) γράφει: 

1. Βιώνουμε μια περίοδο επίθεσης ενάντια στην εργατική τάξη με στόχο την επαναθεμελίωση της απόλυτης κυριαρχίας του κεφαλαίου. Ταυτόχρονα, μιας εκστρατείας επανακατάκτησης -επαναποικιοποίησης του κόσμου από τους ιμπεριαλιστές.

2. Αυτή η επέλαση της βαρβαρότητας συνδέεται άμεσα με την ήττα του κινήματος και την παλινόρθωση στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες. Μια ανατροπή που «απελευθέρωσε» τις πιο αντιδραστικές, επιθετικές και εγκληματικές τάσεις και δυνάμεις του συστήματος. Τάσεις που παροξύνονται στο έπακρο, με βάση, πλέον, και την κρίση.

3. Η γενικευμένη κρίση του συστήματος αποτελεί έκφραση της σύμπλεξης της οικονομικής κρίσης με τη διαδικασία αναδιάταξης δυνάμεων που συντελείται εδώ και χρόνια. Τα μέτρα που προωθούνται για την αντιμετώπιση της -οικονομικής- κρίσης μόνο στόχο έχουν τη διαμόρφωση όρων και πεδίων νέας κερδοφορίας μέσα από την ένταση της εκμετάλλευσης των λαών.

4. Ωστόσο, ολοκληρωμένη διέξοδος δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς πραγματική μεγέθυνση -μέσα από πραγματικές επενδύσεις- στο πεδίο της πραγματικής οικονομίας. Η αναγκαία διασφάλιση αυτής της διαδικασίας επένδυσης-απόσβεσης-απόδοσης και σε βάθος χρόνου δεν μπορεί να βασιστεί μόνο σε οικονομικούς, αλλά και σε πολιτικούς, ακόμη και στρατιωτικούς, όρους.

5. Εδώ είναι που «ξανασυναντιέται» η οικονομία με την πολιτική και ειδικότερα με τη διαδικασία αναδιάταξης δυνάμεων. Αυτό σημαίνει ότι η νέα διάταξη και «ιεραρχία» δυνάμεων που θα προκύψει (όταν και όπως) θα είναι άλλη από τη σημερινή.

6. Αυτή η προοπτική οξύνει στο έπακρο τους ανταγωνισμούς ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις σε όλα τα πεδία: από τον πόλεμο των κεφαλαίων και των αγορών, τις συνέπειες των οποίων ήδη βιώνουμε, μέχρι τις στρατιωτικές επεμβάσεις και -έμμεσες για την ώρα- αναμετρήσεις.

7. Αυτό είναι το μέλλον που μας «προτείνει» (επιβάλλει) το καπιταλιστικό -ιμπεριαλιστικό σύστημα και ως προς αυτό δεν έχουν θέση κανενός είδους αυταπάτες. Ο μόνος τρόπος και δρόμος αναστροφής αυτής της κατεύθυνσης είναι η συγκρότηση των λαϊκών δυνάμεων και σε επίπεδα αποτελεσματικής αντιπαράθεσης.

8. Αποφασιστικό ρόλο σ' αυτό θα όφειλαν να έχουν οι δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά. Ωστόσο, αυτές οι δυνάμεις συνεχίζουν να κουβαλάνε όλη την ιδεολογική και πολιτική σαβούρα που σώρευαν για δεκαετίες και με βάση την οποία διαμόρφωσαν τις αντιλήψεις και την πολιτική τους. Από την άποψη αυτή, ούτε θέλουν ούτε μπορούν να απαντήσουν στα ζητήματα που έχουν τεθεί.

9. Αυτή η κατάσταση κάνει ακόμη πιο επιτακτική την αναγκαιότητα της πάλης για την ανασύσταση-ανασυγκρότηση του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος στη βάση των απαιτήσεων της εποχής μας.

10. Αυτή η διαδικασία έχει κιόλας ξεκινήσει στα πεδία αντίστασης και πάλης που αναπτύσσουν οι λαοί σ' όλο τον κόσμο. Πολύμορφα, βασανιστικά, με πισωγυρίσματα αλλά και ανέκκλητα. Οχι γιατί το υπαγορεύει ή το «καθοδηγεί» η α ή η β δύναμη, αλλά επειδή ωθείται από τις ίδιες τις απαιτήσεις που θέτει επιτακτικά η ταξική πάλη. Το αν και ποια στοιχεία της υπάρχουσας Αριστεράς θα ενσωματωθούν και θα ενισχύσουν αυτήν την εξέλιξη μένει να το δούμε.

11. Οπως και να έχει, ας είναι καθαρό ένα πράγμα: Τα όλο και πιο δυσβάσταχτα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι λαϊκές μάζες και συνακόλουθα η όξυνση της ταξικής πάλης, οι όλο και αυξανόμενες απαιτήσεις που αυτή η πάλη θα θέτει θα σαρώσουν οτιδήποτε ψεύτικο, σάπιο και οπορτουνιστικό κατορθώνει μέχρι σήμερα να επιβιώνει. Πάνω σ' αυτό ας μην υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία.