Σ' αυτές τις κρίσιμες στιγμές κρίνεται και η Αριστερά

Από Προλεταριακή Σημαία:

Η πλήρης παράδοση, το ξεπούλημα των εργαζόμενων, του λαού και της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς «μηχανισμούς στήριξης» του ΔΝΤ και της ΕΕ από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με την αστική τάξη, όλο τον αστικό πολιτικό κόσμο και τους κολαούζους-απολογητές τους να απαιτούν πλήρη υποταγή της εργατικής τάξης και του λαού στο δρόμο του σφαγείου δικαιωμάτων και κατακτήσεων, της φτώχειας και της εξαθλίωσης, της καταλήστευσης όλων των πλουτοπαραγωγικών πόρων, θέτει την Αριστερά στη χώρα μας μπροστά σε ιστορικές ευθύνες και πρωτόγνωρα καθήκοντα αντίστασης και πάλης.
Το επόμενο διάστημα θα κριθούν -σε πραγματικές συνθήκες- αναλύσεις και προγράμματα, συνθήματα και κατευθύνσεις πάλης. Πρώτα απ' όλα, όμως, θα κριθεί το αν η Αριστερά θα παίξει το ρόλο μίας ταξικής πολιτικής δύναμης σε πλήρη σύνδεση με τα λαϊκά στρώματα, πρωτοπόρα δύναμη στην πάλη της εργατικής τάξης και όλου του λαού για την αποτροπή του εξανδραποδισμού του από το κεφάλαιο και τους ιμπεριαλιστές. Για να ανέβει σε υψηλότερο επίπεδο η οργάνωση, η πολιτική και ταξική συγκρότηση, η μαζικότητα και η μαχητικότητα του λαϊκού-εργατικού κινήματος. Για να τεθούν όλα τα ζητήματα από τη μεριά των συμφερόντων της εργατικής τάξης και του λαού κόντρα στον «εθνικό μονόδρομο» του ξεπουλήματος, της υποταγής και της εξάρτησης. Για να τεθεί, με όρους μαζικού κινήματος, η προοπτική της μοναδικής απάντησης που μπορεί να απελευθερώσει την κοινωνία από το βάρβαρο καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα: της επανάστασης και του σοσιαλισμού.

Οι πρώτες κινητοποιήσεις και ανακοινώσεις πίσω από τις ανάγκες των καιρών 

Από τις πρώτες ώρες μετά το «διάγγελμα» Παπανδρέου υπήρξε προσπάθεια για άμεσες κινητοποιήσεις, συγκεντρώσεις και πορείες με στόχο να εκφραστεί η λαϊκή αγανάκτηση και οργή, η διάθεση για αντίσταση και πάλη ενάντια στο νέο μεσαίωνα που οι ιμπεριαλιστές -με την πλήρη υποταγή κυβέρνησης και αστικής τάξης- θέλουν να ρίξουν το λαό. Στις κινητοποιήσεις αυτές, που πραγματοποιήθηκαν σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις, συνέβαλαν τόσο δυνάμεις της επαναστατικής αριστεράς και του ταξικού συνδικαλισμού όσο και του ΣΥΡΙΖΑ.
Η ηγεσία του ΚΚΕ, έχοντας ολοκληρώσει τη διήμερη απεργιακή κινητοποίηση του ΠΑΜΕ, δεν θεώρησε αναγκαίο ότι πρέπει να συμμετέχει σε αυτές τις κινητοποιήσεις, κάνοντας έτσι από την αρχή καθαρό ότι θα συνεχίσει στον ίδιο «σχεδιασμό» της προηγούμενης περιόδου, σαν να μην υπάρχει καμία ποιοτική μεταβολή (προς το χειρότερο) των εξελίξεων για την εργατική τάξη και το λαό, που επιβάλλουν τον επαναπροσδιορισμό «σχεδίων» και τακτικών. Εάν επικρατήσει στο κίνημα αυτή η λογική και αυτή η πολιτική κατεύθυνση, της κομματικοκεντρικής αναφοράς του κινήματος, της ύψωσης διαχωριστικού τείχους ανάμεσα στους εργαζόμενους, οι επιπτώσεις θα είναι καταστροφικές για το κίνημα αντίστασης που απαιτούν οι καιροί. Θα μειώνεται η μαζικότητα και η ένταση των κινητοποιήσεων, θα μπαίνουν ψεύτικα διλήμματα στους εργαζόμενους και τη νεολαία, θα δημιουργούνται απογοητεύσεις και αποπροσανατολισμοί. Η ένταση και το βάθος της επίθεσης θα αφήνει γυμνά τα υποτιθέμενα ταξικά επιχειρήματα της ηγεσίας του ΚΚΕ που ζητάει από τον κόσμο να «συστρατευτεί μαζί του» σαν μοναδική (!!!) απάντηση στην επίθεση του συστήματος.
Αυτή η καταστροφική γραμμή μπορεί να ανατραπεί μόνο στα πλαίσια ανάπτυξης ενός μαζικού λαϊκού κινήματος που δεν θα αφήνει κανένα περιθώριο σε καμία ηγεσία να υπονομεύει την δυνατότητα του κινήματος να αντιπαρατεθεί αποφασιστικά με το σύστημα και τους φορείς της αντιλαϊκής πολιτικής του. Θα δημιουργεί συνθήκες που θα διευκολύνουν και δεν θα δυσκολεύουν τον κόσμο της δουλειάς και τη νεολαία να βγουν στους δρόμους σε έναν παρατεταμένο και σκληρό αγώνα που είναι αναγκαίος στις σημερινές συνθήκες.
Η υπόθεση της κοινής δράσης στο κίνημα, σήμερα, υπηρετεί την πολιτική κατεύθυνση της σύγκρουσης και της ανατροπής της αντιλαϊκής-αντεργατικής λαίλαπας, δημιουργεί όρους ανάπτυξης μαζικής πάλης και μόνο στη βάση αυτής της πάλης μπορεί να πεισθούν η εργατική τάξη και ο λαός για την αναγκαιότητα της συνολικής ανατροπής του καπιταλιστικού συστήματος. μόνο στη βάση αυτής της πάλης μπορεί να υπάρξει τροποποίηση πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών, μόνο στη βάση αυτή της πάλης μπορούν να επηρεασθούν και να μεταβληθούν οι συνειδήσεις.
Από την άλλη μεριά τόσο η ηγεσία του ΣΥΝ όσο και οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ δηλώνουν διάθεση κοινής δράσης και ανάπτυξης μαζικού κινήματος ενάντια στο σφαγείο των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων που θα επιβάλλει ο «μηχανισμός στήριξης» ΔΝΤ και ΕΕ, ταυτόχρονα διατυπώνουν έναν πολιτικό λόγο που σκορπάει σύγχυση για το κεντρικό πολιτικό πρόβλημα της περιόδου με ανακοινώσεις που κινούνται από την καταγγελία της κυβέρνησης ότι κινείται «χωρίς νομιμοποίηση, έχοντας υφαρπάξει με εντελώς διαφορετικές προεκλογικές δεσμεύσεις την ψήφο εμπιστοσύνης των πολιτών» έως το «αίτημα» για «διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την άμεση έξοδο από το μηχανισμό του ΔΝΤ, που αποτελεί μοναδική δημοκρατική διέξοδο για τον τόπο». Ενώ ταυτόχρονα «βροχή» οι προτάσεις, όπως αυτή που διατυπώνει επίσημα ο Π. Λαφαζάνης για «Απευθείας χρηματοδότηση από την ΕΚΤ με επιτόκιο 1%. Διεκδίκηση διαπραγμάτευσης-ρύθμισης του χρέους για διαγραφή μέρους του, μείωση των επιτοκίων του υπολοίπου και διεύρυνση του ορίζοντα αποπληρωμής του».
Σε ανάλογα μήκη κύματος κινούνται και τοποθετήσεις συνιστωσών του ΣΥΡΙΖΑ, όπως αυτή της ΚΟΕ, η οποία μετά τη γενική γραμμή για μια «άλλη Ελλάδα σε μία άλλη Ευρώπη» (!!!) κινείται και αυτή στην «επαναδιαπραγμάτευση του χρέους» και την «έξοδο από την ευρωζώνη» (όχι από την ΕΕ), ενώ ο Α. Αλαβάνος «ξεσκεπάζει» και αυτός τις προεκλογικές δεσμεύσεις του ΠΑΣΟΚ και θέτει ζήτημα για «πτώση της κυβέρνησης».
Σε όλες αυτές τις αντιδράσεις είναι καθαρό το μούδιασμα που προκαλεί η απομυθοποίηση της «Ενωμένης Ευρώπης», η αποκάλυψη ότι τα ξεχωριστά και ανταγωνιστικά ιμπεριαλιστικά συμφέροντα δεν σταματούν ακόμα και μπροστά στην υπονόμευση του ρόλου και του χαρακτήρα που προσπάθησαν να οικοδομήσουν όλα τα προηγούμενα χρόνια. Οι μόνοι που νοιώθουν αμηχανία και «προδοσία» είναι οι θιασώτες «μιας άλλης Ευρώπης» οι οποίοι και επιμένουν να μη θέτουν συνολικά ζήτημα εξόδου της Ελλάδας από την ΕΕ, αλλά κατευθύνουν την αντιπαράθεσή τους είτε μόνο στο ΔΝΤ, συγκαλύπτοντας έτσι το ρόλο των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών, είτε στις πολιτικές δυνάμεις που κυριαρχούν στην Ευρώπη και στα όργανα της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Βέβαια, σε όλες τις παραπάνω τοποθετήσεις δεν παραλείπεται να προταθεί με εμφατικό τρόπο η «άλλη προοπτική» και ένα συνολικό πρόγραμμα μίας άλλης προοδευτικής διακυβέρνησης. Μάλιστα, στην τελευταία της συνεδρίαση η ΚΠΕ του ΣΥΝ «διαμόρφωσε» και το «πρόγραμμα» που θα απευθύνει στο κίνημα.
Στην τοποθέτησή της επί της ουσίας των ζητημάτων η ηγεσία του ΚΚΕ, ενώ δεν αναγνωρίζει ότι «ο λαός χρωστάει» αποφεύγοντας έτσι να μπει σε λογικές «διαπραγμάτευσης», από την άλλη παρουσιάζει την προσφυγή στο «μηχανισμό στήριξης» σαν κοινή απόφαση της ντόπιας πλουτοκρατίας, της ΕΕ και του ΔΝΤ με σκοπό την ενίσχυση της κερδοφορίας τους και της εξουσίας τους. Μία τέτοια τοποθέτηση υποβαθμίζει το βάθος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και το ξεπούλημα του λαού και της χώρας από την αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό. Και αυτή η υποβάθμιση έχει σαν συνέπεια να υποβαθμίζονται και οι στόχοι της αντιιμπεριαλιστικής πάλης.
Θα λέγαμε όμως ότι το χειρότερο δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι ότι -όπως η ηγεσία του ΣΥΝ έτσι και αυτή του ΚΚΕ- έχει έτοιμη την «πρόταση διεξόδου από την κρίση» και την προβάλλει στο λαό για να «επιλέξει».
Και αυτή η «πρόταση διεξόδου» έχει το ίδιο ελάττωμα με όλες τις προηγούμενες και άλλες ανάλογες που διατυπώνονται: δεν έχει υλική κινηματική βάση για να μετατραπεί σε πρόγραμμα δράσης του λαού. Και επειδή το γνωρίζουν, οι εμπνευστές της ζητάνε από το λαό να «επιλέξει», να «αλλάξει συνείδηση», να «βγάλει συμπεράσματα» και άλλα τέτοια που -μονότονα και υποτιμητικά για το λαό- παραπέμπουν σε εκλογικές αυταπάτες. Την ίδια περίοδο που το σύστημα για να γλυτώσει προσπαθεί να διοχετεύσει την οργή και την αγανάκτηση του κόσμου στους «πολιτικούς της μεταπολίτευσης», η λογική της ρεφορμιστικής αριστεράς δημιουργεί νέες αυταπάτες, αποπροσανατολισμούς και αναμονές για «τιμωρία» μέσα από εκλογικές διαδικασίες.
Ανάλογες αυταπάτες δημιουργεί και η ξαναζεσταμένη «πτώση της κυβέρνησης» που διατυπώνεται από δυνάμεις της επαναστατικής αριστεράς που αγωνιούν να έχουν και αυτές μια «συνολική πρόταση διεξόδου», μετατρέποντας έτσι ένα στόχο πάλης με πολύ μεγάλη σημασία σε σύνθημα για «κάθε χρήση», αποδυναμώνοντας με αυτό τον τρόπο, τους άμεσους στόχους πάλης αυτή της περιόδου.

Από πού πρέπει να ξεκινήσει η λαϊκή πάλη; 

Κεντρικό ζήτημα της περιόδου είναι κατά πόσο θα γίνει αποδεκτό από το λαό ότι «χρωστάει» και πρέπει να πληρώσει τα «χρωστούμενα». Πάνω σε αυτό το ζήτημα έχει επικεντρωθεί η προπαγάνδα όλων των δυνάμεων του συστήματος της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, των ιμπεριαλιστών, των απολογητών και των υποτακτικών τους. Η μόνη τοποθέτηση πάνω στην οποία μπορεί να οικοδομηθεί ένα μαζικό κίνημα πάλης που θα υπερασπιστεί τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του λαού από την καρατόμησή τους είναι ότι η εργατική τάξη και ο λαός ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΝΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ. Αυτά που έχουν κατακτήσει δεν είναι αποτέλεσμα «δανεικών», αλλά αποτέλεσμα των αγώνων και της δουλειάς τους. Τα κρατικά χρέη και η χρεοκοπία του αστικού κράτους προέρχονται από την ακατάσχετη τάση για μεγιστοποίηση του κέρδους από το κεφάλαιο, της ληστρικής πολιτικής των ιμπεριαλιστών που σφίγγουν τα δεσμά της εξάρτησης για να ξεζουμίσουν και την τελευταία παραγωγική ικμάδα των εργαζόμενων της χώρας αυτής.
Οι σημερινές συνθήκες, από αντικειμενική άποψη, αντιστοιχούν σε επαναστατική κατάσταση και είναι αλήθεια ότι όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι και νεολαίοι βλέπουν προς την κατεύθυνση αυτή. Και δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Η βάση πάνω στην οποία μπορεί να αναπτυχθεί και να ενισχυθεί η επαναστατική κατεύθυνση στο λαό είναι οι όροι της ταξικής πάλης στους οποίους πρέπει να ανταποκριθούμε. Η συγκρότηση και η ανάπτυξη, πρώτα απ' όλα ενός λαϊκού-εργατικού κινήματος που θα μπορέσει αποφασιστικά και μαζικά να ορθώσει αδιαπέραστο τείχος στις βάρβαρες πολιτικές της εξαθλίωσης.