ΛΑΛΓΚΑΡ. Δυναμώνει η λαϊκή οργή ενάντια στις εκτοπίσεις, στη φτώχεια και στην κρατική τρομοκρατία

Ο αγώνας που ξεκίνησε τον περασμένο Νοέμβρη ενάντια στις εκτοπίσεις και την αστυνομική βαρβαρότητα στο Λαλγκάρ της Δυτικής Βεγγάλης έχει πάρει σήμερα πια τις διαστάσεις ενός γενικότερου λαϊκού αγώνα. Υπάρχει ένα πέπλο σιωπής για τις εξελίξεις στην περιοχή, στην καλύτερη περίπτωση, όταν δεν γίνεται οργανωμένη προσπάθεια συκοφάντησής του.

Ο αγώνας των Αντιβάσι του Λαλγκάρ σχετίζεται με κάθε αγώνα ενάντια στις εκτοπίσεις, στην καταστροφή, στη φτώχεια και στο ξεκλήρισμα σε διάφορες περιοχές της Ινδίας. Οι αγώνες στο Σινγκούρ και στο Ναντιγκράμ στη Δυτική Βεγγάλη, στο Καλιναγκάρ, στο Κασιπούρ, στην Τζαγκατσινγκπούρα, στο Νιγιαμγκάρ και σε άλλες περιοχές στην Ορίσα, οι αγώνες των Αντιβάσι του Μπαστάρ ενάντια στις μεγάλης κλίμακας εξορύξεις και στα γιγαντιαία εργοστάσια ή οι αγώνες των Αντιβάσι στα βορειοανατολικά Γκατς (χαμηλή οροσειρά κατά μήκος του Κόλπου της Βεγγάλης), στις οροσειρές του Άντρα Πραντές ενάντια στις μεγάλης κλίμακας εξορύξεις αλουμινίου, οι αγώνες των Αντιβάσι του Τζαρκάντ έχουν πολλά κοινά. Είναι ασυμβίβαστοι αγώνες για το δίκιο τους και για τη ζωή τους χωρίς να λογαριάσουν τις συνέπειες ούτε και τη στήριξη που μπορεί να έχουν ή και να μην έχουν από τμήματα της υπόλοιπης κοινωνίας.

Για τις εξελίξεις μετά τη στρατιωτική επιχείρηση-εισβολή των παραστρατιωτικών και αστυνομικών δυνάμεων στην περιοχή η ενημέρωση γίνεται κύρια απ’ ό,τι κυκλοφορεί στα ελεγχόμενα ΜΜΕ και ό,τι μπορεί να διαφαίνεται από αυτά, μια και απαγορεύεται η πρόσβαση στην περιοχή σε οποιονδήποτε άλλον. Τις πρώτες ημέρες και παρά τις πρόσκαιρες δυσκολίες οι δυνάμεις καταστολής καταλαμβάνουν το ένα χωριό μετά το άλλο. Όλα όμως αυτά τα χωριά είναι κατά μήκος του μοναδικού δρόμου που διασχίζει την περιοχή. Για τα υπόλοιπα δεν γίνεται λόγος προς το παρόν. Ενημερωτικά, πρόκειται για πάνω από 1.000 χωριά.

Οι επιτροπές υποδοχής για τις παραστρατιωτικές δυνάμεις, όπως αυτής που πολυδιαφημίστηκε στο Ραμγκάρ, αποτελούνται από Ινδούς ανώτερων καστών –κάποιες πηγές μάλιστα αναφέρουν ότι μερικοί από αυτούς μεταφέρθηκαν από άλλες περιοχές (την πόλη Μεντινιπούρ) μόνο και μόνο για να φωτογραφηθούν. Οι Αντιβάσι λείπουν εντελώς. Εντύπωση προκάλεσε το γεγονός και αναφέρθηκε επανειλημμένα σε διάφορα έντυπα ότι στα χωριά μένουν μόνο οι γέροι και οι ανήμποροι.

Παρά τις δεκάδες συλλήψεις που έγιναν, δεν πιάστηκε ούτε ένας Μαοϊκός αντάρτης. Για όσες συλλήψεις έγιναν και ανακοινώθηκε ότι πρόκειται για Μαοϊκούς, ακολούθησαν διαψεύσεις και από το ΚΚΙ(Μαοϊκό) αλλά και από την Επιτροπή κατά της Αστυνομικής Βαρβαρότητας. Οι τραμπούκοι του ΚΚΙνδίας (Μαρξιστικού) είναι πίσω από τις δυνάμεις που προσπαθούν να καταλάβουν τα χωριά και χρησιμοποιούν μια κοινωνική οργάνωση των ιθαγενών, την Majhi Marwa ενάντια στη Λαϊκή Επιτροπή κατά της Αστυνομικής Βαρβαρότητας.

O Τσατραντάρ Μαχάτο, επικεφαλής της Λαϊκής Επιτροπής Κατά της Αστυνομικής Βαρβαρότητας, κατηγόρησε την ινδική κυβέρνηση ότι έχει βάλει στο στόχαστρο όχι μόνο τους Μαοϊκούς, αλλά και τα μέλη και τους οπαδούς της Επιτροπής. Οι δυνάμεις καταστολής κάνουν επιδρομές σε χωριά, ξυλοκοπούν τον κόσμο και τους απειλούν ανοιχτά.

Μετά τις συλλήψεις τεσσάρων νεολαίων, οι οποίοι σύμφωνα με την κυβέρνηση είναι Μαοϊκοί, στις 3 Ιούλη, ο Τσατραντάρ Μαχάτο εκ μέρους της επιτροπής, στις 4 Ιούλη κήρυξε γενική απεργία για τις 8 Ιούλη στις τρεις περιφέρειες: του Δυτικού Μεντινιπούρ, της Μπανκούρα και της Πουρούλια, καταγγέλλοντας τις 30 συλλήψεις μελών της επιτροπής, το ένταλμα σύλληψης που βγήκε εναντίον του και την προσπάθεια τρομοκράτησης των διανοούμενων από τις πόλεις που πήγαν στο Λαλγκάρ όταν ξεκίνησαν οι επιχειρήσεις, ζητώντας τη στήριξη όλων των κομμάτων.

Ταυτόχρονα άρχισαν να κυκλοφορούν και ειδήσεις από τη δράση των παραστρατιωτικών δυνάμεων. Δεκάδες οι καταγγελίες που κατάφεραν να φτάσουν στο φως για αυθαίρετες συλλήψεις στην τύχη, βασανιστήρια, ξυλοδαρμούς, εξευτελισμούς απλών ανθρώπων, βιασμούς γυναικών, καταστροφή των καλυβιών τους, της τροφής αλλά και του πόσιμου νερού τους σε όλη την περιοχή.

Τα σχολεία και τα κολέγια μετατράπηκαν σε στρατόπεδα για τους πάνω από 5.000 άνδρες των παραστρατιωτικών δυνάμεων. Αυτό δημιούργησε πολλά προβλήματα στους μαθητές-σπουδαστές καθώς σταμάτησαν τα μαθήματα και δεν έχουν πού να μείνουν αλλά ταυτόχρονα στερούνται και το ένα γεύμα την ημέρα που τους παρέχονταν όταν λειτουργούσαν τα σχολεία. Πολλοί εξαναγκάζονται να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Στις κινητοποιήσεις που διοργανώθηκαν και αντιμετωπίστηκαν με ωμή κρατική βία συμμετείχαν εκατοντάδες μαθητές και χιλιάδες γονείς και κόσμος που τους στήριξε. Η κατακραυγή είναι τόσο έντονη που το ζήτημα έχει φτάσει να αναγκάζει τους διάφορους υπεύθυνους να δηλώνουν ότι σύντομα οι παραστρατιωτικές δυνάμεις θα αποχωρήσουν από τα σχολεία. Άλλο βέβαια τι θα γίνει τελικά.

Σχεδόν τρεις μήνες μετά την εισβολή παραστρατιωτικών και αστυνομικών δυνάμεων στην περιοχή του Λαλγκάρ και παρά τη σιωπή-συνενοχή των «δημοκρατικών δυνάμεων και διανοούμενων», με ελάχιστες εξαιρέσεις, η ιστορία δεν έκλεισε. Συνεχίζεται και λειτουργεί σαν παράδειγμα για αντίστοιχα ζητήματα αρπαγής γης των Αντιβάσι. Μόλις στις 8 Σεπτέμβρη ανακοίνωσε η κυβέρνηση της Δυτικής Βεγγάλης ότι δεν πρόκειται να παραχωρήσει 1.200 εκτάρια γης σε δύο μεγάλες εταιρείες πληροφορικής παρ’ όλο που οι ετοιμασίες άρχισαν από τον περασμένο Δεκέμβρη. Είναι ευχάριστο να διαβάζει κανείς σε αστικά έντυπα για τον «εφιάλτη του Σινγκούρ» (www.telegraphindia.com, 8/9/2009), καθώς και ότι αναγκάζονται και κάποια κόμματα της αντιπολίτευσης να παίρνουν θέση –να σπάει δηλαδή το αστικό μπλοκ μπροστά στην κινητοποίηση των λαϊκών μαζών. Ο λαός του Λαλγκάρ με την ηρωική αντίστασή του γράφει την ιστορία του, χωρίς να ζητήσει την άδεια από κανέναν και απ’ ό,τι φαίνεται θα είναι λαμπρή!