ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ!

Αριστερό blog για τα κινήματα στις ...γειτονιές όλου του κόσμου!

Για επικοινωνία: antigeitonies@gmail.com

Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2014

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 27 ΝΟΕΜΒΡΗ!
ΚΑΤΩ ΑΝΤΙΛΑΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ- Ε.Ε.- Δ.Ν.Τ.!
ΚΑΜΙΑ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΜΟΝΗ!
ΣΤΟΥΣ ΜΑΖΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ Η ΔΙΕΞΟΔΟΣ!

Η γνωστή κατάληξη της πολυπαιγμένης φαρσοκωμωδίας της «διαπραγμάτευσης της ελληνικής κυβέρνησης με την τρόικα» με την εξίσου γνωστή των «κόκκινων γραμμών» αποδεικνύει τρία πράγματα:
- Ότι είναι τέτοιο το βάθεμα της πολύπλευρης εξάρτησης από τα διάφορα ιμπεριαλιστικά κέντρα, που η κυβέρνηση και το πολιτικό προσωπικό της ντόπιας άρχουσας τάξης δεν είναι σε καθόλου εύκολη θέση να αποσπάσει κάποια «χαλάρωση» για να στηρίξει την απατηλή προπαγάνδα της περί του «τέλους των μνημονίων». Ο τραγέλαφος με τη ρύθμιση των δόσεων για τον ΕΝΦΙΑ είναι ενδεικτικός.
- Ότι το βαρέλι της αντιλαϊκής επίθεσης είναι χωρίς πάτο όσο δεν δυναμώνουν οι μαζικοί αγώνες. Νέα (για ακόμα μια φορά τα… τελευταία) έρχονται. Μέτρα που σχετίζονται με την παραπέρα διάλυση των εργασιακών σχέσεων και των ασφαλιστικών δικαιωμάτων, με τη νέα περικοπή του λαϊκού εισοδήματος (μέσω της προετοιμασίας άλλου μισθολογίου), με την ανατροπή συνδικαλιστικών και πολιτικών κατακτήσεων και πολλά ακόμα.
- Ότι το κλίμα παρατεταμένης εκλογικής αναμονής (από τον Ιούνη του 2012 μέχρι σήμερα με διάφορους ενδιάμεσους σταθμούς) και οι συνακόλουθες κοινοβουλευτικές αυταπάτες έχουν λειτουργήσει παραλυτικά στο εργατικό και λαϊκό κίνημα και έχουν αποθρασύνει πλήρως τα ξένα και ντόπια αφεντικά.
Και ενώ όλα αυτά βρίσκονται σε εξέλιξη, η κυβέρνηση κλιμακώνει την πολιτική καταστολής και τρομοκρατίας απέναντι στη μαθητική και φοιτητική νεολαία, μπροστά στο ενδεχόμενο να βγει αυτή στο δρόμο του αγώνα. Ενώ όλοι οι εργασιακοί χώροι στενάζουν κάτω από την εργοδοτική και κρατική τρομοκρατία.
Η μακρόχρονη κυριαρχία στα σωματεία αστικών και ρεφορμιστικών απόψεων τα αποσυγκρότησε πλήρως, ξεδόντιασε τις εργατικές αντιστάσεις, τα οδήγησε στο γκρεμό της ταξικής συνεργασίας. Δημιούργησε το έδαφος που διευκόλυνε το πέρασμα της αντιλαϊκής λαίλαπας που ζούμε. Τις βασικές ευθύνες τις έχουν οι φορείς του κυβερνητικού συνδικαλισμού ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚΕ που ήταν το μακρύ χέρι του συστήματος και των κυρίαρχων αστικών κομμάτων μέσα στους χώρους των εργαζομένων. Δεν είναι όμως λίγες και οι ευθύνες των ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΜΕ: Ο πρώτος προωθεί μόνο κινήσεις που υποτάσσονται στις κοινοβουλευτικές εκλογικές επιδιώξεις και στις κυβερνητικές βλέψεις του ΣΥΡΙΖΑ ,σε μια πολιτική ταξικής συνεργασίας και αστικής διαχείρισης των λαϊκών προβλημάτων. Το δεύτερο μόνο εκείνες που -μέσω του διαχωρισμού από τις κινητοποιήσεις ή και τις μαζικές οργανώσεις των εργαζομένων- εξασφαλίζουν την ποδηγεσία της πολιτικής του ΚΚΕ. Και οι δύο, δεν προωθούν (όπως φάνηκε και σε κρίσιμες ταξικές αναμετρήσεις των τελευταίων χρόνων) την κλιμάκωση των αγώνων και την πολιτική σύγκρουση με το αστικό σύστημα.
Σε αυτό το κλίμα, η συνδικαλιστική ηγεσία -μετά από πολλές καθυστερήσεις και παλινωδίες- εξαγγέλλει την 24ωρη απεργία στις 27 Νοέμβρη. Είναι μια απεργία που την προκήρυξε με βαριά καρδιά, μια απεργία που, ουσιαστικά, δεν τη θέλει. Οι δικοί της στόχοι είναι σαφείς: Η ξεπουλημένη ηγεσία του Παναγόπουλου που δεν εκφράζει τίποτα από τα ταξικά συμφέροντα των εργαζομένων θέλει να δικαιολογήσει την ύπαρξή της και να βγει από την «υποχρέωση».
Όμως η απεργία δεν είναι εθιμοτυπική υποχρέωση. Πρέπει όλοι να απεργήσουμε μαζικά στις 27 Νοέμβρη.
- Για να κάνουμε βήματα πολιτικοσυνδικαλιστικής και οργανωτικής συγκρότησης στους χώρους δουλειάς ενάντια στην εργοδοσία και στην κυβέρνηση.
- Για να ξαναβάλουμε το μαζικό συνδικαλιστικό κίνημα εκεί που πραγματικά πρέπει – στο δρόμο του αγώνα. Και να φύγουμε από τον αποπροσανατολισμό των «180 βουλευτών για τον πρόεδρο της Δημοκρατίας» και της συζήτησης για εκλογές.
- Γιατί η απεργία είναι πάντα αγκάθι στην καρδιά του συστήματος εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης – γι’ αυτό άλλωστε το λόγο ετοιμάζεται νέος αντισυνδικαλιστικός – αντιαπεργιακός νόμος. Γιατί η απεργία είναι βασικό μέσο αντίστασης και πάλης των εργαζομένων για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους.
Και αν το ένα καθήκον είναι η μαζικοποίηση της απεργίας, το άλλο είναι να περάσει η υπόθεση της επιτυχίας της στους ίδιους τους εργαζόμενους. Έτσι ώστε να κάνει πιο δύσκολη την εφαρμογή των σχεδίων της συμβιβασμένης –υποταγμένης συνδικαλιστικής ηγεσίας, που θα επιδιώξει η απεργία αυτή να μην έχει κλιμάκωση και συνέχεια.
Ενάντια στην αντιλαϊκή – αντεργατική μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης, της ΕΕ , του ΔΝΤ και του κεφαλαίου, παλεύουμε για:
- Μόνιμη και σταθερή δουλειά με πλήρη δικαιώματα για όλους. Ενάντια στη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, τις αξιολογήσεις και τις ατομικές συμβάσεις, τις απολύσεις και τις διαθεσιμότητες.
- Συλλογικές συμβάσεις.
- Αυξήσεις στους μισθούς.
- Πλήρη ασφάλιση – περίθαλψη για όλους.
- Επίδομα ανεργίας για όλους τους ανέργους χωρίς όρους και προϋποθέσεις για όλο το διάστημα ανεργίας.
- Δημοκρατικά δικαιώματα και συνδικαλιστικές και πολιτικές ελευθερίες. Ενάντια στην ποινικοποίηση των αγώνων, το νέο αντισυνδικαλιστικό νόμο, τις επιστρατεύσεις και τις τρομοκρατικές απολύσεις.
Συμμετέχουμε – μαζικοποιούμε - ανασυγκροτούμε τα σωματεία μας, παλεύουμε μέσα και έξω απ΄ αυτά στην κατεύθυνση συγκρότησης αγωνιστικού μαζικού συνδικαλιστικού κινήματος των εργαζομένων. Είναι ο μόνος τρόπος να υπερασπίσουμε τη ζωή μας.
22.11.2014

http://la-aas.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ: ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Όσο σπέρνουν φτώχεια και βαρβαρότητα, θα θερίζουν την οργή των εξεγέρσεων!

Ασυγκράτητο είναι το ποτάμι της οργής που έχει ξεχυθεί στους δρόμους του Φέργκιουσον, αλλά και σε πολλές ακόμα περιοχές των ΗΠΑ. Η αθωωτική απόφαση των ενόρκων για τον αστυνομικό που δολοφόνησε το καλοκαίρι τον 18χρονο αφροαμερικανό Μάικλ Μπράουν, αποτέλεσε ταυτόχρονα αφορμή και αιτία για το κοινωνικό ξέσπασμα που σαρώνει την ιμπεριαλιστική μητρόπολη. Είχε προηγηθεί η εν ψυχρώ δολοφονία ενός 12χρονου αγοριού αφροαμερικανικής καταγωγής στο Κλήβελαντ από τις δυνάμεις καταστολής, που θεώρησαν ότι το να παίζει με πλαστικό πιστόλι σε έναν παιδότοπο αποτελούσε «επικίνδυνη συμπεριφορά».
Ατέλειωτος είναι ο κατάλογος όσων πέφτουν θύματα της αστυνομικής βίας στις ΗΠΑ, λόγω του χρώματός τους. Ακόμα πιο μακροσκελής είναι αυτός που περιλαμβάνει όσους για τον ίδιο λόγο βρίσκονται έγκλειστοι στις φυλακές με βαριές ποινές. Οι ρατσιστικές διακρίσεις, η «γκετοποίηση», η εξώθηση στο περιθώριο αυτών των κομματιών, αποτελούν την κραυγαλέα πραγματικότητα της χώρας του «αμερικανικού ονείρου». Όσο και να προσπαθούν να φτιασιδώσουν αυτήν την πραγματικότητα και να τη σκεπάσουν με τα κροκοδείλια δάκρυα των ιθυνόντων, δεν μπορούν να κρύψουν την εξής μεγάλη αλήθεια: ότι βασικοί αποδέκτες της κρατικής και παρακρατικής βαρβαρότητας δεν είναι άλλοι από τους φτωχούς και «κολασμένους». Δεν είναι, λοιπόν, καθόλου παράξενο σε μια χώρα με μαύρο πρόεδρο, να βλέπουμε να στήνονται τα σύγχρονα «απαρτχάιντ». Γιατί πολύ απλά, αυτό που κυρίως θέλει να αποτρέψει το ρατσιστικό δηλητήριο δεν είναι παρά η ενότητα της εργατικής τάξης και των εκμεταλλευόμενων.
Το γεγονός που αναδεικνύεται, όμως, σε όλες του τις διαστάσεις είναι το πως το σύστημα της εκμετάλλευσης έχει επιλέξει σε παγκόσμια κλίμακα να αντιμετωπίζει τη νεολαία. Ως φυσικό επακόλουθο μιας πολιτικής που της στερεί κάθε μέλλον και προοπτική, εξαπολύει ενάντιά της όλη του τη βαναυσότητα. Για να καταστείλει τις τάσεις αμφισβήτησης στους κόλπους της, οπλίζει το χέρι των μηχανισμών του, παράγοντας συνεχώς θύματα. Από τους άγρια δολοφονημένους 43 φοιτητές στο Μεξικό και το νεαρό διαδηλωτή στη Γαλλία που κατέληξε από ευθεία βολή χειροβομβίδας κρότου λάμψης, μέχρι τον 15χρονο Μπερκίν Ελβάν στην εξέγερση της Ταξίμ στην Τουρκία και το «δικό μας» Αλέξη…
Νομίζουν πως με αυτόν τον τρόπο θα καθυποτάξουν τη νεολαία. Πιστεύουν πως θα την κάνουν να αποδεχτεί αδιαμαρτύρητα το παρόν της φτώχειας, των πολέμων και της άγριας καταπίεσης, καθώς και το ακόμα πιο μαύρο μέλλον, πειθαρχώντας στη φαινομενική παντοδυναμία τους. Είναι βαθιά νυχτωμένοι!
Γιατί οι νέοι άνθρωποι αποδεικνύουν ότι τίποτε δεν τους λυγίζει! Τσαλακώνουν όλο και πιο συχνά την εικόνα του «ανίκητου» που θέλει να τους παρουσιάζει το σύστημα, βγαίνοντας στους δρόμους του αγώνα. Αυτό δείχνουν τα αγωνιστικά σκιρτήματα ενάντια στην τρομοκρατία και το δόγμα «νόμος και τάξη» που επιχειρείται να επιβληθεί στα ελληνικά πανεπιστήμια, οι διαδηλώσεις σε Γαλλία και Μεξικό, οι κατειλημμένες σχολές στο Μπέρκλεϋ. Με αποκορύφωμα την κοινωνική έκρηξη που συνταράσσει το Φέργκιουσον.
Δηλώνουμε αλληλέγγυοι στην πάλη της νεολαίας και του λαού ενάντια στην πολιτική του ρατσισμού και της ταξικής καταπίεσης στις ΗΠΑ. Ως το μεγαλύτερο διεθνιστικό καθήκον μας αντιλαμβανόμαστε την προσπάθεια να συμβάλλουμε στο να συγκροτηθούν τα υπόγεια ρεύματα οργής και αγανάκτησης της νεολαίας της χώρας μας σε ένα μαζικό και ανυποχώρητο κίνημα αντίστασης και διεκδίκησης απέναντι στη βάρβαρη επίθεση του ξένου και ντόπιου κεφαλαίου.
Το σύστημα της εκμετάλλευσης αποπνέει όλη τη μπόχα του γερασμένου κόσμου που αντιπροσωπεύει. Οι εξεγέρσεις μας είναι το μέλλον!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Φέργκιουσον: «Οι τοίχοι, τα σίδερα, τα όπλα και οι φρουροί δεν μπορούν να περικυκλώσουν ή να περιορίσουν τις λαϊκές ιδέες»

Η άρνηση των ενόρκων να στείλουν στο δικαστήριο τον δολοφόνο του 18χρονου μαύρου Μάικλ Μπράουν ξεσήκωσε για άλλη μια φορά τους μαύρους, και όχι μόνο, Αμερικανούς σε όλη τη χώρα. Στο ίδιο το Φέργκιουσον οι διαδηλώσεις αντιμετωπίζονται με ιδιαίτερη βιαιότητα από την αστυνομία ενώ ο μαύρος και ...αριστερός πρόεδρος των ΗΠΑ στο μόνο που αρκέστηκε ήταν να δηλώσει ότι πρέπει να γίνονται σεβαστές οι αποφάσεις της δικαιοσύνης (ποιας;). Προφανώς από ένα πρόεδρο των ΗΠΑ, ανεξαρτήτου χρώματος και φύλου, δεν θα περιμέναμε τίποτ' άλλο. Δεν είναι το χρώμα που καθορίζει τις στάσεις και συμπεριφορές αλλά η ταξική θέση! Γι΄αυτό και απορούμε με τις απορίες που εκφράζουν, και αριστεροί(;), στη χώρα μας γι' αυτή τη στάση του. Ήδη έχει αρχίσει να εμφανίζεται και η Κου Κλουξ Κλαν και να απειλεί διαδηλωτές.Διαδηλώσεις έγιναν και στο Λονδίνο.
Εμείς εδώ αναδημοσιεύουμε άρθρο του Danny Haiphong ακτιβιστή και αρθρογράφου του BLACK AGENDA REPORT. Αν και γράφτηκε στις 28 Αυγούστου εξακολουθεί και μετά τα σημερινά γεγονότα να διατηρεί την αξία του. Δημοσιεύτηκε και στην Προλεταριακή Σημαία τον Σεπτέμβρη.

Το αμερικάνικο αστυνομικό κράτος: ο δρόμος προς το Φέργκιουσον και η αναγκαιότητα για ένα αντιιμπεριαλιστικό πνεύμα

Του Danny Haiphong

Ο πρόεδρος Ομπάμα μετά τις διαδηλώσεις που ακολούθησαν τη δολοφονία του 18χρονου μαύρου Μάικλ Μπράουν δήλωσε, με την τυπική ρητορική της προεδρίας του, ότι δεν πρέπει να ασκείται βία κατά της αστυνομίας. Αυτό την ώρα που ο «Big Mike» έπεφτε νεκρός, αφού δέχτηκε τουλάχιστον 6 σφαίρες από αστυνομικό, προστιθέμενος στη μακρά λίστα των μαύρων Αμερικανών που σκοτώνονται, ένας κάθε 28 ώρες, από τις δυνάμεις της τάξης στις ΗΠΑ.
Η κοινότητα των μαύρων στο Φέργκιουσον του Μιζούρι απάντησε στην κρατική αυτή δολοφονία με μια εβδομάδα αντίστασης. Παρά τις κραυγές των μεγάλων ΜΜΕ για ειρήνη και αξιοπρέπεια (δηλαδή υποταγή), η παρουσία της μαύρης κοινότητας στους δρόμους έδειξε στον καθένα το πραγματικό πρόσωπο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στον 21ο αιώνα. Η παρουσία των στρατιωτικοποιημένων EKAM και ο στρατιωτικός τους εξοπλισμός έθεσε υπό σοβαρή κριτική το ιμπεριαλιστικό αστυνομικό κράτος. Η άρχουσα τάξη συνδύασε αυτή τη στρατιωτική πολιορκία με την αποστολή «ήπιων δυνάμεων», ενός μαύρου αστυνομικού διοικητή, του Τζέσε Τζάκσον, του Αλ Σάρπτον, του Ντον Λέμον από το CNN, με σκοπό να καταστείλουν την ειρηνική εξέγερση. Όμως, παρά την παρεμβολή της μαύρης «ηγεσίας», η εξέγερση δεν δείχνει σημάδια αποκλιμάκωσης, πράγμα που σημαίνει ότι οι απανταχού οργανωτές και ακτιβιστές θα πρέπει να της δώσουν μεγάλη προσοχή.

Μια σταθερή εκδήλωση αλληλεγγύης προς τους μαύρους Αμερικανούς του Φέργκιουσον πρέπει να αναπτυχθεί με την οργάνωση των καταπιεζόμενων. Ένα από τα σημαντικότερα καθήκοντα των αριστερών οργανωτών και ακτιβιστών είναι η οικοδόμηση ενός αντιιμπεριαλιστικού πνεύματος που θα ενοποιήσει τους καταπιεζόμενους στις ΗΠΑ με τους αγώνες των λαών που αντιστέκονται στις επιδρομές του αυτοκράτορα Ομπάμα στο εξωτερικό. Χρειάζεται συντονισμένη προσπάθεια για να αποβάλουμε το αριστερό λούστρο με το οποίο η άρχουσα τάξη έχει καλύψει τον Ομπάμα.

Οι μαύροι Αμερικανοί του Φέργκιουσον συγκρούονται κατά μέτωπον με αστυνομικούς και εθνοφύλακες, εξοπλισμένους μέχρι τα δόντια με στρατιωτικά όπλα και σύγχρονη τεχνολογία. Η ρίζα της στρατιωτικοποίησης της αστυνομίας βρίσκεται στις σχέσεις της εγχώριας αντι-μαύρης πολιτικής του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και της διεθνούς ληστρικής πολιτικής του. Το 1969 ο πρόεδρος Νίξον εξαπέλυσε την πρώτη επιχείρηση των ΕΚΑΜ (SWAT) για να εξαλείψει τους Μαύρους Πάνθηρες του Λος Άντζελες. Έξω από τα γραφεία των Μαύρων Πανθήρων διεξήχθη 5ωρη μάχη, με τρεις Μαύρους Πάνθηρες τραυματίες. Η σύγκρουση αυτή εγκαινίασε μια τακτική κατά την οποία τα αστυνομικά τμήματα ζητάνε από την Ουάσιγκτον ελικόπτερα, καραμπίνες, χειροβομβίδες και γενικά εξοπλισμό που χρησιμοποιεί ο στρατός. Μετά την επιδρομή αυτή ομάδες ΕΚΑΜ ξεφύτρωσαν σε όλη τη χώρα και μάλιστα φέρουν το έμβλημα «41η» σαν σύμβολο της λευκής φυλετικής αλληλεγγύης και αποκαλύπτει τον πραγματικό ρόλο της αστυνομίας σαν στρατού κατοχής της μαύρης κοινότητας.
Το 1969 ήταν η χρονιά που η αμερικάνικη άρχουσα τάξη σχεδίαζε να διαλύσει τελείως το Κόμμα των Μαύρων Πανθήρων. Το πρόγραμμα του κόμματος αυτού συμπεριλάμβανε ως δέσμευση αρχών τη διεθνιστική αλληλεγγύη. Η αντίθεσή τους στον πόλεμο του Βιετνάμ εξόργισε το αμερικάνικο κατεστημένο. Η ιδεολογία τους συνέδεε τον αγώνα των μαύρων στις ΗΠΑ με τους αντιιμπεριαλιστικούς αγώνες των άλλων λαών, μετατρέποντάς τους σε άμεση απειλή για την αμερικάνικη τάξη πραγμάτων. Αυτό ανάγκασε την αμερικάνικη άρχουσα τάξη να κηρύξει τον πόλεμο στους Πάνθηρες. Το 1968 ο επικεφαλής του FBI Έντγκαρ Χούβερ χαρακτήρισε τους Μαύρους Πάνθηρες τη μεγαλύτερη απειλή για την εσωτερική ασφάλεια της χώρας. Το 1969 οι δολοφονίες των John «Bunchy» Carter, Fred Hampton, Mark Clark και πολλών άλλων Πανθήρων έδειξαν ξεκάθαρα την κοινή δράση των τοπικών αστυνομιών και του FBI στην κατεύθυνση πλήρους αφανισμού της επαναστατικής αυτής οργάνωσης.

Η καταστολή της μαύρης αντίστασης συνεχίστηκε με τον «πόλεμο κατά των ναρκωτικών» του Ρέιγκαν. Ήδη ως τότε η ηγεσία των Μαύρων Πανθήρων είχε διασκορπιστεί, αδυνατισμένη από εσωτερικές αλλαγές και την καταστολή. Η αμερικάνικη άρχουσα τάξη βρήκε την ευκαιρία να ποινικοποιήσει τη μαύρη κοινότητα, σαν μια μέθοδο κοινωνικού ελέγχου. Εκατομμύρια δολάρια ομοσπονδιακής βοήθειας και στρατιωτικού εξοπλισμού μεταφέρθηκαν στα αστυνομικά τμήματα ώστε να διεξαχθούν στρατιωτικού τύπου «επιδρομές» και «συλλήψεις για ναρκωτικά». Ο σκοπός του «πολέμου κατά των ναρκωτικών» ήταν ο έλεγχος της μαύρης αντίστασης, ενώ η αποβιομηχάνιση δημιούργησε υπερπληθώρα μετακινούμενης μαύρης εργατικής δύναμης. Η πανεθνική ποινικοποίηση της μαύρης Αμερικής μετέτρεψε τις ΗΠΑ σε ένα κράτος-φυλακή, με σχεδόν τρία εκατομμύρια μαύρους πίσω από τα σίδερα.

Όσο ο αμερικάνικος στρατός κατοχής (αστυνομία) τρομοκρατούσε τη μαύρη εργατική τάξη, η άρχουσα τάξη χρησιμοποιούσε την ίδια «αντιναρκωτική» πολιτική για να προωθήσει τα συμφέροντα της στη Λατινική Αμερική και στη Μέση Ανατολή. Η CIA και η Ουάσιγκτον χρηματοδοτούσαν τους Κόντρας στη Νικαράγουα, στη Γουατεμάλα και στο Ελ Σαλβαδόρ. Οι Κόντρας ήταν ένα αμερικάνικο κατασκεύασμα, μια ομάδα συμμοριτών, που σκοπός τους ήταν η αποσταθεροποίηση της Κεντρικής Αμερικής. Η CIA κατασκεύασε επίσης ένα δίκτυο τζιχαντιστών, με σκοπό την ανατροπή της κοσμικής κυβέρνησης του Αφγανιστάν το 1979. Το γεγονός αυτό οδήγησε στην εξαγωγή του χάους σε όλο τον κόσμο, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την αμερικάνικη γεωπολιτική και μονοπωλιακή κυριαρχία.

Ο δημοσιογράφος Gary Webb ξεσκέπασε τον διττό ρόλο του «πολέμου κατά των ναρκωτικών». Σε μια έρευνά του, το 1996, ο Webb ανακάλυψε ότι η κοκαΐνη που έμπαινε λαθραία στις ΗΠΑ επωλείτο στο Λος Άντζελες από τρομοκράτες Κόντρας που μάχονταν για λογαριασμό των ΗΠΑ ενάντια στους Σαντινίστας της Νικαράγουας. Τη λαθραία κοκαΐνη την πουλούσαν με τη μορφή του κρακ και τη διένειμαν επίτηδες στη μαύρη κοινότητα, ώστε να νομιμοποιηθούν η ανεξέλεγκτη αστυνόμευση και οι φυλακίσεις. Τα κέρδη από το εμπόριο ναρκωτικών τα έδιναν στους Κόντρας, ώστε να μπορούν να πληρωθούν οι αγορές όπλων από τις ΗΠΑ. Οι αποκαλύψεις του Webb, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο διεθνές επίπεδο, έδειξαν το διπλό πόλεμο κατά της μαύρης κοινότητας και των καταπιεζόμενων λαών στον κόσμο.

Αυτή η διπλή επίθεση δεν εκτονώθηκε κατά τις τρεις επόμενες προεδρίες, παρά το γεγονός ότι δύο από τις τρεις ήταν του Δημοκρατικού Κόμματος. Οι Κλίντον, Μπους και Ομπάμα έπαιξαν ο καθένας τον ρόλο του στην εντατικοποίηση του πολέμου, τόσο ενάντια στη μαύρη κοινότητα όσο και στις αντιιμπεριαλιστικές δυνάμεις στο εξωτερικό. Ο Κλίντον συνέχισε τις αντιλαϊκές «ναρκω-επιδρομές» και παραχώρησε στις αστυνομικές δυνάμεις 1,2 εκατομμύρια στρατιωτικά είδη. Σε αυτά περιλαμβάνονται 3.800 Μ-16, 185 Μ-14, 73 εκτοξευτές χειροβομβίδων και 112 θωρακισμένα μέσα μεταφοράς προσωπικού. Η προεδρία Κλίντον επέκτεινε τον ρόλο του ΝΑΤΟ στην κατεύθυνση επίτευξης των αμερικάνικων στόχων, εξαπέλυσε τον τζιχαντιστικό τρόμο και διέλυσε τη Γιουγκοσλαβία. Ένα παρόμοιο μοντέλο χρησιμοποιήθηκε στην Αφρική, όπου ο Κλίντον στήριξε γενοκτονικές συμμορίες στη Ρουάντα και την Ουγκάντα, για να λεηλατήσει τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.

Η προεδρία Κλίντον έβαλε τις βάσεις για τον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» του Μπους, μια στρατηγική που τέθηκε σε εφαρμογή μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Το Τμήμα Εσωτερικής Ασφάλειας (ΤΕΑ) δημιουργήθηκε με εκατομμύρια δολάρια των φορολογούμενων, με σκοπό την επιτάχυνση της διάβρωσης των πολιτικών ελευθεριών. Από το 2001 η ομοσπονδιακή κυβέρνηση διέθεσε 34 δισ. δολάρια στα διάφορα αστυνομικά τμήματα. Αυτά τα κονδύλια διατέθηκαν για την αγορά στρατιωτικού εξοπλισμού από τα αδιάθετα των πολέμων σε Ιράκ και Αφγανιστάν. Το ΤΕΑ άνοιξε την πόρτα για τη δημιουργία ενός λόμπι αστυνομικών τμημάτων, εργολάβων και ομοσπονδιακών παραγόντων, οι καριέρες των οποίων συνδέονται άμεσα με τα κέρδη από τη στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας.

Οι διαδηλωτές στο Φέργκιουσον δίκαια αποδοκίμαζαν τον Ομπάμα φωνάζοντας «δεν αλλάξατε τίποτα, γαμ...τε όλοι». Από την πρώτη του εκλογή, το 2008, ο πρόεδρος «ελπίδα και αλλαγή» επέβλεψε τη μεγαλύτερη μεταφορά όπλων και τεχνολογίας στην αστυνομία. Η προεδρία Ομπάμα επανεκκίνησε το πρόγραμμα Byrnes (1) με 2 δισ. δολάρια, που δίνει τη δυνατότητα στα ΕΚΑΜ να κάνουν χωρίς εντάλματα επιδρομές κατά πολιτών.

Η αριστερή κριτική στον Ομπάμα ήταν πάντα σπασμωδική και αντιφατική, έτσι η εξέγερση του Φέργκιουσον δείχνει τον δρόμο. Η πλειονότητα της Αριστεράς παγιδεύτηκε στον συμβολισμό με την άνοδο του Ομπάμα στην προεδρία. Γρήγορα ο διάδοχος του Μπους έγινε «το μικρότερο κακό», η «πρόοδος» ή κάποιο άλλο φιλελεύθερο και απατηλό σλόγκαν που παρείχε αμνηστία στον ιμπεριαλισμό του Ομπάμα. Τα κινήματα έμεναν αδρανή όσο η προεδρία υποτασσόταν στο χρηματιστικό κεφάλαιο, κατέστειλε τις αντιδράσεις μέσω της στρατιωτικοποιημένης αστυνομίας και τις μαζικές φυλακίσεις μαύρων, ενώ έσπερνε το χάος στον πλανήτη με τις «ανθρωπιστικές» επεμβάσεις της.

Όμως η εξέγερση του Φέργκιουσον συνεχίζει να δυναμώνει και έχει δώσει ένα σημαντικό μάθημα στην αντιιμπεριαλιστική πάλη. Το θάρρος που έχει επιδειχθεί σε αυτή την εξέγερση επιβεβαιώνει το συμπέρασμα του Μαύρου Πάνθηρα Χιούι Νιούτον: «Οι τοίχοι, τα σίδερα, τα όπλα και οι φρουροί δεν μπορούν να περικυκλώσουν ή να περιορίσουν τις λαϊκές ιδέες». Η μαύρη κοινότητα του Φέργκιουσον αντιστέκεται στην Εθνοφρουρά και στις στρατιωτικοποιημένες αστυνομικές δυνάμεις που στάλθηκαν εναντίον τους. Το Φέργκιουσον απαιτεί δικαιοσύνη για τον Μάικλ Μπράουν και τη μαύρη κοινότητα που αυτός εκπροσωπεί. Το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα μπορεί να οικοδομήσει μια σωστή μακρόχρονη στρατηγική βασιζόμενο στην εμπειρία της αντίστασης στο Φέργκιουσον, εγκαταλείποντας τη μανία με τον Ομπάμα και κατεβαίνοντας στους δρόμους όπου υπάρχει καταπίεση.

(1) Πρόγραμμα επιχορήγησης στα τοπικά αστυνομικά τμήματα μέσω του υπουργείου Δικαιοσύνης, με σκοπό την βελτίωση του εξοπλισμού, της τεχνολογίας και της εκπαίδευσης.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Οι διαδηλωτές της Βοστόνης για το Φέργκιουσον σταματούν έξω από την φυλακή και τραγουδούν "Οι ζωές των Αφροαμερικανών μετράνε"

Από την Αμάντα Τέρκελ 11/25/2014

Ουάσινγκτον- Οι κάτοικοι της Βοστόνης βγήκαν στους δρόμους την Τρίτη το βράδυ για να δείξουν την αλληλεγγύη της με τους διαδηλωτές σε όλη τη χώρα που διαδήλωσαν ενάντια στην απόφαση αθώωσης του αστυνομικού Ντάρεν Γουίλσον για τον φόνο του άοπλου Αφροαμερικάνου έφηβου Μάϊκλ Μπράουν. Η διαδήλωση στην Βοστόνη είχε όμως και μία απρόσμενη τροπή, οι διαδηλωτές σταμάτησαν σε τοπική φυλακή για να "διαδηλώσουν" μαζί με τους κρατούμενους που βρίσκονταν εκεί.
Περίπου 1400 άτομα πήγαν με πορεία στις φυλακές του Σάουθ Μπέϋ όπου φώναξαν συνθήματα όπως "Σας βλέπουμε" , "Οι ζωές των Αφροαμερικανών μετράνε" . Στις συγκεκριμένες φυλακές κρατούνται ενήλικοι άντρες και γυναίκες που έχουν καταδικαστεί με ποινή 2.5 χρόνια ή λιγότερο. Οι Αφροαμερικάνοι άντρες είναι 6 φορές πιο πιθανό να φυλακιστούν από τους λευκούς σύμφωνα με στοιχεία από το "Sentencing Project" . Αν αυτή η τάση συνεχιστεί ένας στους τρείς Αφροαμερικάνους άντρες θα εκτίσει κάποια ποινή στην φυλακή. Σύμφωνα με στοιχεία της ProPublica οι Αφροαμερικάνοι έφηβοι ήταν 21 φορές πιο πιθανό να σκοτωθούν από την αστυνομία από το 2010-2012
Φωτογραφίες από τις φυλακές του Σάουθ Μπέϋ δείχνουν άντρες να γέρνουν στα κάγκελα των παραθύρων και να παρακολουθούν τους διαδηλωτές . Ένας κρατούμενος έγραψε "Μάϊκ Μπράουν" στο παράθυρο σύμφωνα με τουίτ διαδηλωτή.

http://olaeinedromos.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ – ΤΕΙ: ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 27 ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ- ΚΑΝΕΝΑΣ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ

Παρά τις “υποσχέσεις” για ανάπτυξη, για έξοδο από το Μνημόνιο και ανάκαμψη της χώρας ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο: η επίθεση στα λαϊκά δικαιώματα προκειμένου το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο να ξεπεράσει την κρίση του δεν πρόκειται να ανακοπεί. Ίσα ίσα όσο περνάει ο καιρός φαίνεται ολοένα και πιο έντονα ότι η πολιτική της φτώχειας και της εξαθλίωσης με τις απολύσεις, την τρομοκρατία, την αβάσταχτη φορολόγηση και το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου δε θα σταματήσει, παρά μόνο αν ο λαός και η νεολαία την ανατρέψουν με τους αγώνες και την πάλη τους.
Μέσα στον γενικό ορυμαγδό εμείς οι φοιτητές, ιδιαίτερα το τελευταίο χρονικό διάστημα, βρισκόμαστε στο μάτι του κυκλώνα, μιας και η κυβέρνηση από το καλοκαίρι έχει ανοίξει για τα καλά το ζήτημα της πλήρους εφαρμογής του νόμου- πλαίσιο, δηλαδή το μαζικό αποκλεισμό όσων από εμάς προερχόμαστε από φτωχά και λαϊκά στρώματα από τις σπουδές. Αποκλεισμός που υλοποιείται είτε έμμεσα με τη διάλυση της φοιτητικής μέριμνας και την εντατικοποίηση των σπουδών μας είτε πλέον άμεσα με τις διαγραφές, που αποτελούν έναν από τους υψηλότερους ταξικούς φραγμούς στα ΑΕΙ-ΤΕΙ.
Διαγραφές που από τη μία έρχονται να πετάξουν με τον πιο ωμό τρόπο ένα μεγάλο κομμάτι φοιτητών εκτός της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, και από την άλλη να λειτουργήσουν ως φόβητρο για όσους καταφέρουν να συνεχίσουν να σπουδάζουν. Με τον πέλεκυ της διαγραφής στα ν+2 χρόνια πάνω από τα κεφάλια μας, το σύστημα θέλει να μας κάνει να είμαστε χωμένοι στα βιβλία και να σκύψουμε το κεφάλι, να μην παλεύουμε συλλογικά, να μην αντιστεκόμαστε στην επίθεση του είτε ως φοιτητές σήμερα είτε ως αυριανοί εργαζόμενοι.
Παράλληλα με τις διαγραφές και προκειμένου αυτές να περάσουν παρατηρούμε καθημερινά μία όξυνση της καταστολής και της τρομοκρατίας μέσα και έξω από τις σχολές, η οποία εντάσσεται και στα πλαίσια της φασιστικοποίησης της δημόσιας και πολιτικής ζωής. Οι τακτικές καταπατήσεις Ασύλου και τα lock-out, η τοποθέτηση ΜΑΤ και security στα ΑΕΙ- ΤΕΙ, αλλά και η συστηματική προσπάθεια που συντελείται για τη διάλυση των φοιτητικών συλλόγων (βλέπε δηλώσεις Φορτσάκη για ηλεκτρονική ψηφοφορία αντί για γενικές συνελεύσεις) κινούνται σε αυτήν ακριβώς την κατεύθυνση. Χαρακτηριστικό είναι επίσης ότι οι όποιες φοιτητικές κινητοποιήσεις των προηγούμενων εβδομάδων καταστάλθηκαν βίαια.
Απέναντι σε όλα αυτά όμως έχουν ξεσπάσει κάποια πρώτα αγωνιστικά σκυρτήματα. Στις γενικές μας συνελεύσεις παίρνονται αποφάσεις αγώνα, ενώ ταυτόχρονα η παρουσία των φοιτητών στις κινητοποιήσεις όπως ήταν και αυτή του Πολυτεχνείου είναι μαζική. Αντίστοιχα θα πρέπει να κινηθούμε και στην απεργία της 27 του Νοέμβρη!
Απεργία που πρέπει να αποτελέσει συνέχεια της πάλης μας και αρχή νέων κινητοποιήσεων ενάντια στην επίθεση κυβέρνησης- ΕΕ- ΔΝΤ! Παρά τον εθιμοτυπικό χαρακτήρα (ενόψει προϋπολογισμού) που θέλουν να προσδώσουν στην απεργία οι ξεπουληματικές ηγεσίες των ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ, εμείς οι φοιτητές καλούμαστε να συνδεθούμε με τα υπόλοιπα αγωνιζόμενα κομμάτια του λαού και της νεολαίας  και να αντισταθούμε μαζικά και οργανωμένα στην αντιλαϊκή πολιτική! Να μετατρέψουμε την απεργία από “τουφεκιά στον αέρα” όπως τη θέλουν σε εφαλτήριο νέων αγώνων για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας, για σπουδές- δουλειά- ελευθερίες!
  • ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΦΟΙΤΗΤΗ- ΚΑΤΩ Ο ΝΟΜΟΣ ΠΛΑΙΣΙΟ
  • ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ- ΚΑΤΩ Η ΚΡΑΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
  • ΚΑΤΩ Η ΑΝΤΙΛΑΪΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ- ΕΕ- ΔΝΤ
  • ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΣΠΟΥΔΕΣ- ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ
logo_AK
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Ανακοίνωση των Αγωνιστικών Κινήσεων Φιλοσοφικής Αθήνας

Ποιοι τελικά διασπούν το Σύλλογο;
Στην τελευταία Γενική Συνέλευση του Σ.Φ. Φιλοσοφικής (20/11) προτάθηκε από ορισμένες δυνάμεις να ψηφιστεί χωριστά η πρόταση της κατάληψης από τα πολιτικά πλαίσια, μια που σύμφωνα με αυτές το κύριο ζήτημα της συνέλευσης ήταν η διάρκεια της κατάληψης (!) και μια, που το μέσο πάλης (η κατάληψη) είναι κάτι ξέχωρο από τα πολιτικά πλαίσια (!), που κατατίθενται.
Όλα τα έχει λήξει λοιπόν ο Φοιτητικός Σύλλογος Φιλοσοφικής και το μόνο, που έμεινε να λήξει είναι το πόσες μέρες θέλει κατάληψη. Έχει λήξει για τι παλεύει, έχει λήξει ποιοι είναι οι φίλοι και ποιοι οι εχθροί του, έχει λήξει τι φοιτητικό κίνημα θέλει και κολλάει απλά στο πόσες μέρες θα κάνει κατάληψη... Βέβαια αυτό δεν εξηγεί, γιατί υπήρχαν συλλογικότητες, που δεν πρότειναν ως μέσο πάλης την κατάληψη, αφού η συνέλευση αφορούσε τη διάρκεια της κατάληψης (!), όπως ισχυρίζονται κάποιοι. Μακάρι να είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο ο Φοιτητικός μας Σύλλογος και συνολικά το φοιτητικό κίνημα να ήταν τόσο συγκροτημένο και οργανωμένο, που το μόνο του πρόβλημα να ήταν η διάρκεια της κατάληψης.
Η πραγματικότητα δυστυχώς δεν είναι αυτή. Ούτε η κυρίαρχη αντιπαράθεση της συνέλευσης ήταν το πόσες και ποιες μέρες θα πραγματοποιήσει κατάληψη ο Σύλλογος. Το φοιτητικό κίνημα έχει να λύσει πολλά ζητήματα ακόμη. Έχει να λύσει το αν θα δεχτεί τις διαγραφές και το νόμο πλαίσιο, το αν θα δεχτεί να του καταργούν τα συλλογικά του όργανα και να του χτυπούν το άσυλο, το αν θα δεχτεί συνολικά την επίθεση, με την οποία έρχεται αντιμέτωπο και αν τελικώς δεν τα δεχτεί, με τι τρόπο θα εκφράσει την εναντίωσή του στα παραπάνω. Κι όσοι νομίζουν, ότι αυτά είναι λυμένα μάλλον δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα ή δεν θέλουν να έχουν.
Όσοι επίσης αντιλαμβάνονται την κατάληψη σαν κάτι ξέχωρο από το πολιτικό σκεπτικό από το οποίο αυτή προκύπτει, τότε την βλέπουν ως αυτοσκοπό και όχι ως ΜΕΣΟ ΠΑΛΗΣ. Γιατί κάθε μέσο πάλης (είτε αυτό είναι η κατάληψη, είτε το συλλαλητήριο, είτε ...η προσευχή στην εκκλησία) απορρέει από μία πολιτική ανάλυση, τι να κάνουμε; Είναι άλλο το να επιλέγεις να καταθέσεις ολόκληρο το κυβερνητικό/μεταβατικό/αντικαπιταλιστικό/κομμουνιστικό/διαγαλαξιακό πρόγραμμά σου στη Γενική Συνέλευση, πράγμα που είναι προβληματικό μια που δεν απαντά στα επίδικα του σήμερα ή τα απαντά λειψά και αποπροσανατολιστικά, είναι άλλο το να θες να βγάλεις την πολιτική από τα αμφιθέατρα, διαχωρίζοντας το μέσο πάλης από το πολιτικό πλαίσιο από το οποίο απορρέει, πρακτική που πρώτη εφήρμοσε η ΔΑΠ! Η κατάληψη είναι μια πολιτική διαδικασία, ανώτερη μορφή πάλης του φοιτητικού κινήματος και οφείλουμε να την υπερασπιστούμε. Η διάρκεια, που προτείνεται από τη δείνα ή την τάδε δύναμη δεν είναι ποσοτική, αλλά ποιοτική. Εκφράζει δηλαδή, το πώς η κάθε δύναμη αντιλαμβάνεται τη φάση στην οποία βρίσκεται το κίνημα και άρα πόσης διάρκειας κατάληψη μπορεί αυτό να «σηκώσει». Είναι δικαίωμα της κάθε συλλογικότητας ή ατομικότητας να εκφράζει και να καταθέτει ελεύθερα την άποψή της στο σύλλογο και αντίστοιχα να προτείνει μορφές πάλης. Το αν τελικώς η στάση της βοηθά ή όχι το κίνημα, θα κριθεί από το ίδιο το κίνημα. Ανάγκη στο σήμερα αποτελεί η κοινή δράση και η όσο τον δυνατόν πιο μαζική συσπείρωση κόσμου πάνω στις αιχμές ΚΑΜΙΑ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΦΟΙΤΗΤΗ και ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΜΑΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ, ξεκαθαρίζοντας όμως την πολιτική διάσταση των παραπάνω αιτημάτων. Γιατί η αλήθεια είναι, ότι πολλοί μιλούν για ενότητα πάνω σε αιτήματα. Πώς νοούνται όμως αιτήματα ξεκομμένα από το πολιτικό background τους; Ενότητα γενικά πάνω σε αιτήματα, που συσκοτίζουν την πολιτική διάσταση τους και που χωρούν τον οποιονδήποτε, ακόμα και δεξιές φωνές; Ή πάνω στα επίδικα και στις αιχμές του σήμερα με ξεκάθαρο πολιτικό λόγο και ξεκάθαρη πολιτική τοποθέτηση; Πώς νοείται ένα αίτημα προς ψήφιση, όταν δεν ξεκαθαρίζεται το ΓΙΑΤΙ προτείνεται το συγκεκριμένο αίτημα; Μήπως στην τελική «όλοι οι καλοί χωράνε»;

ΥΓ: Όσοι νομίζουν, ότι η διαφορά των 5 διαφορετικών πλαισίων, που κατετέθησαν στην τελευταία Γενική Συνέλευση αφορούσε απλά στη διάρκεια της κατάληψης, ας ξαναρίξουν μια ματιά στα πλαίσια.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Καθαρίστριες υπουργείου οικονομικών: 595

595 βήματα
595 αλυσίδες που σπάζουν
595 κελιά που ανοίγουν στον Ήλιο
Όταν αρκούν μερικά βήματα για να διανυθούν
χιλιάδες χιλιόμετρα μίσους και θανάτου
Όταν μερικά βήματα αρκούν για να ισοπεδωθούν
σύνορα αιώνων
Όταν τα βήματα μας συνενώνουν ηπείρους ολάκερους
Χωρίς φόβο και δισταγμό
Τότε ξέρουμε ότι βαδίζουμε στο σωστό δρόμο
Τότε είμαστε σίγουροι για τα βήματα μας


ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Εκτός των τειχών: προβολή της ταινίας
Η υπόσχεση

La promesse
Βέλγιο, 1996
Σκηνοθεσία: Ζαν-Πιερ Νταρντέν & Λυκ Νταρντέν


Με αφορμή την κυκλοφορία της νέας κινηματογραφικής ταινίας
των αδελφών Νταρντέν,
το βιβλιοπωλείο-καφέ «Εκτός των τειχών»
διοργανώνει ένα μικρό αφιέρωμα σε κάποιες από τις ταινίες τους.

Το ξεκίνημα θα γίνει την
Παρασκευή 28 Νοέμβρη
με την ταινία τους «Η υπόσχεση» (La promesse)
που γυρίστηκε το 1996.

Μια ταινία για την παράνομη μετανάστευση και την εκμετάλλευση που υφίστανται οι μετανάστες
από τους διάφορους καλοθελητές δουλεμπόρους όπως ο Ροζέ και ο γιος του Ιγκόρ,
που έχουν στήσει μια ολόκληρη επιχείρηση σε βάρος παράνομων μεταναστών στην Αμβέρσα.
Μέχρι που ένας από τους μετανάστες που εκμεταλλεύεται ο Ροζέ παθαίνει ατύχημα στην οικοδομή
και παρακαλεί τον Ιγκόρ να προσέχει τη γυναίκα του και το μωρό παιδί του.

Μια αριστουργηματική ταινία, λιτή και ταυτόχρονα συγκλονιστικά δυνατή,
που -εκτός των άλλων- κέρδισε και δεκαπέντε διεθνή βραβεία.

Έναρξη προβολής: 8:00 μ.μ

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ-ΚΑΦΕ
Εκτός των τειχών
Γραβιάς 10-12 - Εξάρχεια
Τηλ. 210-3303348
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

Πού θα βρούμε τα λεφτά!

Κοστολογημένο ήταν τελικά το «πρόγραμμα ελπίδας, προοπτικής και δικαιοσύνης για την έξοδο από την κρίση» που παρουσίασε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Την κοστολόγηση ζητούσαν επίμονα οι εγχώριοι λογιστές της τρόικας, δηλαδή η κυβέρνηση, με το βροντερό επιχείρημα «πού θα βρείτε τα λεφτά», αφήνοντας άφωνους τους πάντες. Ως γνωστόν, η χώρα δεν είναι σε θέση να θρέψει τον εαυτό της χωρίς τη βοήθεια των σωτήρων δανειστών. Οπότε «πού θα βρούμε τα λεφτά» για να ζήσουμε!
Πριν από τη δημοσιοποίηση του «προγράμματος Τσίπρα» το επιχείρημα φάνταζε πράγματι αποστομωτικό στους πάντες: σε πλούσιους και φτωχούς, σε εργοδότες και εργαζομένους, σε αυτούς που κέρδισαν και κερδίζουν εκατομμύρια από την κρίση (αύξηση των Ελλήνων δισεκατομμυριούχων στην περίοδο της κρίσης, σύμφωνα με ετήσια Έκθεση του Οργανισμού WEALTH- X και της ελβετικής UBS) και σε αυτούς που έχασαν τα πάντα από την κρίση. Ακόμη και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ δυσκολεύονταν να απαντήσουν. Αυτή η «περίεργη» αδυναμία απάντησης του ερωτήματος, αν υπήρχε και σε ποιο βαθμό, το μόνο που μαρτυρούσε ήταν η κυριαρχία της αστικής προπαγάνδας και της αστικής πολιτικής στις αντιμαχόμενες παρατάξεις.
Ωστόσο, τα πράγματα άλλαξαν! Οι λογιστές του ΣΥΡΙΖΑ «βρήκαν τα λεφτά»! Απάντησαν δηλαδή στο ερώτημα «πού θα τα βρείτε», με ακρίβεια μάλιστα τριών δεκαδικών ψηφίων! Η αντιμετώπιση της… ανθρωπιστικής καταστροφής που αντιμετωπίζει η χώρα (λιμός, σεισμός και καταποντισμός) κοστίζει 11,382 δισ. ευρώ. Ενώ η χρηματοδότηση της ελπίδας, της προόδου κ.λπ. θα γίνει από εκτιμώμενα έσοδα 12 δισ. ευρώ. Συνολικό κέρδος αν ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ, 618 εκατ. ευρώ. Ψηφίζω… δαγκωτό!
Ωστόσο, επιμένουμε και ξαναρωτάμε, χωρίς να είμαστε πωρωμένοι λογιστές (γιατί πολιτικά είναι τα ζητήματα): Πού βρήκε ο ΣΥΡΙΖΑ τα λεφτά; Μήπως έπεισε τελικά το κεφάλαιο «να πληρώσει την κρίση», κατά το ευφάνταστο σύνθημα της «πρακτικής» Αριστεράς; Μήπως υπαναχώρησαν και αναδιπλώθηκαν οι δανειστές, μπρος στον κίνδυνο να χάσουν τα πάντα; Την απάντηση δίνει και πάλι το πρόγραμμα κοστολόγησης του ΣΥΡΙΖΑ: Από το πρόγραμμα ρυθμίσεων και διακανονισμών για τις οφειλές στο Δημόσιο 3 δισ. ευρώ, από την πάταξη της φοροδιαφυγής 3 δισ. ευρώ, από πόρους του ΕΣΠΑ 3 δισ. ευρώ, από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας 3 δισ. ευρώ. Σύνολο: 12 δισ. ευρώ. Επιτυχία! Μόνο που δεν βλέπουμε καμία μεγάλη διαφορά με το πρόγραμμα των σημερινών σωτήρων, της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ που θα μας βγάλει από την κρίση με «δίκαιο φορολογικό σύστημα, πάταξη της φοροδιαφυγής, αξιοποίηση των ΕΣΠΑ και αξιοποίηση του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας των δανειστών». Θα πούνε όμως ορισμένοι αναξιοπαθούντες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα τα κάνει καλύτερα, με αλληλεγγύη και με… αξιοκρατία (δεν λείπει ποτέ αυτό το αστικό ιδεολόγημα). Εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγάλο επιχείρημα του Τσίπρα απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση και, κυρίως, απέναντι στους δανειστές: Αν θέλετε βιώσιμο χρέος, μην πολεμάτε, αντίθετα, στηρίξτε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, δώστε χρόνο, μη σφίγγετε τη θηλιά, βοηθήστε να έχουμε ανάπτυξη, επενδύστε παραγωγικά, κουρέψτε το χρέος… αν θέλετε να αποπληρωθεί! Αυτό το πρόγραμμα δεν απευθύνεται στον λαό, αλλά στους δανειστές. Ευαγγελίζεται μέτρα επανεκκίνησης της οικονομίας, ανάκτησης της εργασίας στα επίπεδα προ κρίσης. Μόνο που ο ιμπεριαλισμός-καπιταλισμός δεν μπορεί ούτε είναι διατεθειμένος να γυρίσει πίσω, στον πρότερο καπιταλισμό. Το έχει «τάξει» στην ιμπεριαλιστική-καπιταλιστική φυσιογνωμία του. Όσο «σκληρή» και αν είναι η διαπραγμάτευση. Οι καρχαρίες δεν θα σεβαστούν τον ΣΥΡΙΖΑ. Όπως δεν σεβάστηκαν τους «πρωτότοκους» ΝΔ-ΠΑΣΟΚ.
Πιο ρεαλιστική απάντηση είναι η ρήξη, η ανατροπή των μέτρων, οι λύσεις που θα δώσει η ταξική πάλη, ακόμη και ένας προσωρινός συμβιβασμός ύστερα από σύγκρουση με το λαϊκό και εργατικό κίνημα στους δρόμους. Μια τέτοια σύγκρουση όμως ο ΣΥΡΙΖΑ (και όχι μόνο) δεν τη θέλει με τίποτα. Γιατί; Γιατί μια τέτοια σύγκρουση τον ξεπερνάει. Όπως ξεπερνάει και πολλές άλλες «επιτιθέμενες» στον καπιταλισμό δυνάμεις. Προχωράει επομένως με το κλασικό επιχείρημα της υποταγής: Αυτά μπορούμε, αυτά κάνουμε (δεν βοηθάει και ο… ψηφοφόρος).
Υπάρχει όμως αντίλογος… σοβαροφανής. Είναι ο αντίλογος μιας Αριστεράς που πάσχει, ταυτόχρονα(!) από νεανικές και από γεροντικές ασθένειες. Που επιζητά εκλογικές νίκες και κυβερνητική εξουσία για τα «μικρά», γιατί δεν είμαστε για τα «μεγάλα» του αγώνα, που βλέπει «πρωτότυπα της εποχής πειράματα» εκεί που υπάρχει μόνο μεθοδική υποταγή και ενσωμάτωση στο εφικτό του ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού κόσμου. Μια Αριστερά που, αφού δεν πρόκειται να γίνει επανάσταση, μας υποχρεώνει να ψηφίσουμε ΣΥΡΙΖΑ γιατί εκεί βρίσκεται η πλειοψηφία των αριστερών (παλαιότερα βρίσκονταν στο ΠΑΣΟΚ ή όπου αλλού), μια Αριστερά που αναφέρεται βέβαια στην αναγκαία συγκρότηση λαϊκού μετώπου, αλλά μονάχα γύρω από τον εαυτό της και το δικό της κυβερνητικό πρόγραμμα, που περιγράφει έναν ΣΥΡΙΖΑ σχεδόν «επαναστατικό χωρίς δυνατότητα να κάνει επανάσταση», ενώ ρωτάει πονηρά ποιος άραγε μπορεί να κάνει επανάσταση σήμερα; Μια αριστερά που αφού έχαψε τον μύθο της ισχυρής και ιμπεριαλιστικής Ελλάδας, κλαψουρίζει τώρα απογοητευμένη, αφού, όπως λέει τώρα, δεν υπάρχει καν ελληνική κυβέρνηση, μια και η τρόικα, μέσω των κατοχικών κυβερνήσεών της, εκποιεί τα πάντα. Δεν είναι τώρα λόγος αυτός να τρέχεις πίσω από κάθε κυβέρνηση, αρκεί αυτή να είναι ελληνική και όχι «κατοχική» αλλά λιγουλάκι φιλολαϊκή;
Αυτή η Αριστερά της «προσγειωμένης αντεπίθεσης» στις εκλογές δεν θα αναρωτηθεί ποτέ γιατί, ενώ χτυπάει η «ώρα της Αριστεράς», δεν βρίσκει χρόνο για μαζικές απεργίες και αγώνες, γιατί ο εργαζόμενος (που εντός ολίγου θα έχει την κυβέρνησή του) τρέμει ακόμη την εργοδοσία μη τυχόν και τον απολύσει. Νομίζει, αν νομίζει, ότι όλα θα γίνουν αφού γίνει κυβέρνηση (οι ομοιότητες με τη λαϊκή εξουσία είναι εσκεμμένες) και έως τότε τηρούμε αναμονή ή μικρής έντασης αγώνες.
Επανερχόμαστε. Πού θα βρούμε τα λεφτά; Μονάχα ένας αστός χαραμοφάης θα μπορούσε να κάνει τέτοια ερώτηση, όταν αφορά το μέλλον μιας ολόκληρης χώρας. Τα λεφτά θα τα βρούμε από τον μόχθο και τον καρπό της εργασίας μας. Έτσι απαντάει κάποιος, έτσι απαντάει μια χώρα που διεκδικεί να ζει ανεξάρτητη, χωρίς δυνάστες «δανειστές» και με… «σχέδιο ελπίδας, προοπτικής και δικαιοσύνης για την έξοδο από την (…καπιταλιστική) κρίση».

Προλεταριακή Σημαία - Σκίτσο: http://kostakiskitsa.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών, 27 Νοέμβρη: ΟΛΟΙ ΑΠΕΡΓΟΙ, ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ!

Η αγωνιώδης προσπάθεια της κυβέρνησης να μας πείσει ότι τα μνημόνια τελείωσαν, ότι οδεύουμε ολοταχώς προς την ανάπτυξη συγκρούεται με τη σκληρή πραγματικότητα της ανεργίας κοντά στο 30%, των χιλιάδων απολύσεων κάθε μήνα στον ιδιωτικό τομέα, των δραματικών μειώσεων μισθών, του κλεισίματος νοσοκομείων και της κατάργηση της δωρεάν περίθαλψης, των αλλαγών στις εργασιακές σχέσεις, των αβάσταχτων φόρων, των επιστρατεύσεων, των απαγορεύσεων διαδηλώσεων- απεργιών, της φασιστικοποίησης, της άγριας καταστολής των λαϊκών αγώνων. Και η επίθεση δεν έχει τέλος…
-Το τρίτο μνημόνιο ή όπως κι αν ονομάσουν το νέο μηχανισμό που ετοιμάζουν δεν μπορεί να κρύψει το ζοφερό μέλλον που επιφυλάσσουν τρόικα, ΔΝΤ, ΕΕ και κυβέρνηση για τον λαό μας.
-Το νέο νομοσχέδιο για το ασφαλιστικό με την ενοποίηση των Ταμείων θα ισοπεδώσει τα όποια ασφαλιστικά δικαιώματα έχουν απομείνει.
-Το νέο μισθολόγιο θα εξισώσει το μισθό του δημοσίου με αυτόν στον ιδιωτικό τομέα και θα τον συνδέσει με την αξιολόγηση.
-Οι κατασχέσεις και οι πλειστηριασμοί ακόμα και για την πρώτη κατοικία είναι προ των πυλών.
νέος συνδικαλιστικός νόμος θα σημάνει περιορισμούς στο δικαίωμα στην απεργία και ασφυκτικό κρατικό έλεγχο στα σωματεία.
Στο χώρο της εκπαίδευσης:
• Οι πρώτες διαθεσιμότητες – απολύσεις αποτελούν πια γεγονός (δεκάδες συνάδελφοι έχουν σταματήσει να πληρώνονται)- ευθύ χτύπημα του δικαιώματος στην μόνιμη και σταθερή δουλειά.
• Η αυτοαξιολόγηση έχει προχωρήσει και η αξιολόγηση μάς «χτυπά την πόρτα». Η εφαρμογή της θα σημάνει κατηγοριοποίηση σχολείων, παραγωγή νέων διαθέσιμων- προς απόλυση συναδέλφων, ισόβια τρομοκρατία και πειθάρχηση, μισθούς πείνας.
• Το Νέο Λύκειο με την κακόφημη τράπεζα θεμάτων έχει μπει από πέρσι σε εφαρμογή χτυπώντας τα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών μας, ενισχύοντας τους ταξικούς φραγμούς στο σχολείο, στέλνοντας χιλιάδες μαθητές στη μαθητεία, στην απλήρωτη εργασία.
• Οι πρόσφατες δηλώσεις Λοβέρδου περί «εθελοντών» που θα καλύψουν τα χιλιάδες κενά στα σχολεία, οι νέες συγχωνεύσεις τμημάτων που ετοιμάζονται, οι δηλώσεις Σαμαρά για σύνδεση της αξιολόγησης με τις επιδόσεις των μαθητών δείχνουν ότι κατήφορος δεν έχει τέρμα.
Συνάδερφοι, ΔΕ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ, ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ!
Δεν υπάρχει άλλος δρόμος από το δρόμο του μαζικού, παρατεταμένου και καλά οργανωμένου απεργιακού αγώνα. Όλοι μαζί, μέσα στα σωματεία μας, να παλέψουμε για εργασία – σπουδές – δημοκρατικά δικαιώματα. Κόντρα σε λογικές ανάθεσης. Μακριά από εκλογικές αυταπάτες που καλλιεργούν όσοι ευελπιστούν σε κυβερνητικούς θώκους και γι’ αυτό θέλουν να απομακρύνουν τους εργαζόμενους από το δρόμο του αγώνα. Ενάντια σε λογικές που θεωρούν τις απεργίες αναποτελεσματικές, που διαδίδουν πως «ο κλάδος δεν αντέχει», πως «δεν είναι καιρός για κλαδικούς αγώνες».
Να διαψεύσουμε και τις συνδικαλιστικές ηγεσίες ΟΛΜΕ-ΔΟΕ που προσπαθούν να κρύψουν πίσω από το “ο κόσμος δεν τραβάει” τη δικιά τους παραίτηση, στοιχίζονται πίσω από την ΑΔΕΔΥ και αρνούνται να κατεβάσουν εισήγηση που να καλεί τον κλάδο σε συνελεύσεις.
Η ΑΠΕΡΓΙΑ της 27ης Νοέμβρη ας αποτελέσει την πιο αποστομωτική απάντηση! Ας σημάνει το άνοιγμα ενός νέου κύκλου κινητοποιήσεων. Φυσικά, μια 24ωρη απεργία δεν αρκεί για να αναστρέψει το αρνητικό κλίμα, μπορεί ωστόσο να γίνει το έναυσμα για να έρθουν ξανά στο προσκήνιο οι απαιτήσεις και οι ανάγκες μας. Να σπάσει ο φαύλος κύκλος της υποταγής και της συνεχούς υποχώρησης.
Όχι στις διαθεσιμότητες – απολύσεις. Να γυρίσουν όλοι οι συνάδελφοι που είναι σε διαθεσιμότητα πίσω στις δουλειές τους
Μόνιμη και σταθερή δουλειά – ασφάλιση περίθαλψη για όλους.
Όχι στη αξιολόγηση – υποταγή
Αυξήσεις σε μισθούς – συντάξεις
Όχι στο νέο Λύκειο – Πάλη ενάντια στους ταξικούς φραγμούς.
Να μην περάσει ο νέος αντισυνδικαλιστικός νόμος
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
Νοέμβρης 2014
http://deltioake.blogspot.com/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Ξάνθη, 27 Νοέμβρη: Γενική απεργία, να γίνει εργαλείο πάλης στα χέρια των εργαζόμενων

ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ, 10:00 μ.μ., ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Η απεργία της 27 Νοέμβρη πρέπει να πάρει μαζικά, πανεργατικά χαρακτηριστικά. Όχι για να «στείλουμε ένα ηχηρό μήνυμα στην κυβέρνηση», όπως θα μας πουν οι ξεπουλημένες ηγεσίες των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Αυτοί (κυβέρνηση και τρόικα) δεν καταλαβαίνουν από μηνύματα. Ούτε για να δώσουμε «πόντους» στη «νέα κυβέρνηση σωτηρίας» του ΣΥΡΙΖΑ, ή να ισχυροποιήσουμε κάποιον κομματικό μηχανισμό. Η απεργία της 27 Νοέμβρη πρέπει να πάρει μαζικά, αγωνιστικά χαρακτηριστικά για να γίνει εργαλείο πάλης στα χέρια των εργαζομένων.
Κανείς δεν πιστεύει τις ψεύτικες ελπίδες που σπέρνει η κυβέρνηση, για δήθεν επάνοδο σε μια αξιοπρεπή ζωή. Πώς να τις πιστέψει άλλωστε, όταν διαψεύδονται άμεσα και κατηγορηματικά απ’ αυτούς που έχουν γίνει οι πραγματικοί κυβερνήτες της χώρας μας.
Από την Τρόικα, δηλαδή τους υπαλλήλους της ΕΕ και των ΗΠΑ, που είναι και οι πραγματικοί αφέντες αυτού του τόπου. Πώς να τις πιστέψει, όταν βλέπει πέντε (τουλάχιστον) χρόνια να καταρρακώνονται η δουλειά, το μεροκάματο, η σύνταξη, η περί-θαλψη, η εκπαίδευση και τα δημοκρατικά δικαιώματα, κάτω από την βάρβαρη επίθεση που έχει εξα-πολύσει το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός ενάντια στον «εχθρό» λαό.
Ποιος μπορεί να έχει αυταπάτες ότι οι ιμπεριαλιστές θα χαλιναγωγήσουν την ακατάσχετη τάση τους να αρμέγουν συνεχώς και μέχρι πλήρους καταστροφής το φυσικό και κοινωνικό μας πλούτο; Ή ότι το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο θα σταματήσει να ικανοποιεί την ακόρεστη δίψα του για μεγαλύτερα κέρδη μέσα από την συνεχή εξαθλίωση και την υποταγή της εργατικής τάξης, όλου του λαού και της νεολαίας;
Συχνά-πυκνά φωνάζουμε στους δρόμους: «ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ». Αυτή είναι η μόνη αλήθεια.
Όμως δεν πρόκειται να τους σταματήσουμε με εθιμοτυπικές απεργίες ανά εξάμηνο, με σωματεία αδρανή ή εργοδοτικά και με τη γραμμή της ηττοπάθειας, της συνδιαλλαγής και της ανάθεσης. Δεν πρόκειται να τους σταματήσουμε μέσα από εκλογικές διαδικασίες και την ανάδειξη μια κυβέρνησης που υποτίθεται ότι θα διαπραγματευτεί πιο «αποφασιστικά» με τα γεράκια της ΕΕ και του ΔΝΤ.
Γιατί πολύ απλά, πέρα από την συνεχή δεξιά μετατόπιση του –επίδοξου διαχειριστή του συστήματος- ΣΥΡΙΖΑ, το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός δεν «καταλαβαίνουν» από διαπραγμάτευση. Αυτό που κατα-λαβαίνουν, είναι μόνο «η οργή και η γροθιά του λαού». Που θα σηκώσει το ανάστημά του (τόχει ήδη κάνει το ’10-’11) και θα ενώσει και θα ισχυροποιήσει τις αντιστάσεις του σε έναν παρατεταμένο και ανειρήνευτο αγώνα. Που θα φτιάξει τα δικά του εργαλεία πάλης, τις επιτροπές αγώνα, τα ταξικά σωματεία, τον πρωτοβάθμιο συντονισμό, τις μετωπικές συνεργασίες, τις δικές του πολιτικές οργανώσεις.
Κι αυτά τα εργαλεία φτιάχνονται «στο δρόμο», μέσα στον αγώνα, εκεί όπου ξεχωρίζουν οι εχθροί από τους πραγματικούς φίλους, εκεί όπου γεννιούνται και σφυρηλατούνται οι συνειδήσεις, εκεί όπου αναδεικνύεται η δύναμη του λαού.
Γι αυτό είναι ανάγκη η απεργία της 27 Νοέμβρη να γίνει υπόθεση όλων των εργαζομένων, ένα σκαλοπάτι για ν’ «ανεβούμε λίγο ψηλότερα», συστατικό στοιχείο μιας παρατεταμένης αντιπαράθεσης με το σύστημα, την καπιταλιστική βαρβαρότητα και την ιμπεριαλιστική εξάρτηση.

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΛΑΕ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΝΙΚΗΣΕΙΣ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Χανιά: 27 Nοέμβρη ΑΠΕΡΓΙΑ! ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ! ΝΑ ΞΕΔΙΠΛΩΘΟΥΝ ΟΙ ΛΑΪΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΓΥΡΟ ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΠΟΥ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ

Δεν υπάρχει πλέον αμφιβολία, ότι η λεγόμενη διαπραγμάτευση της κυβέρνησης με την τρόικα, όποια κατάληξη κι αν έχει θα επικυρώσει νέα βαριά και επικίνδυνα μέτρα για τους εργαζόμενους και τις λαϊκές μάζες στη χώρα μας. Αυτό καταγράφεται και στον προϋπολογισμό που κατατέθηκε. Ο κόσμος της δουλειάς και του μόχθου, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, η νεολαία, αυτά τα στρώματα του λαού που η ζωή τους, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια έχει γίνει κυριολεχτικά αβίωτη, αντιλαμβάνονται, ότι οι «καλύτερες μέρες»που έρχονται μεταφράζονται σε μεγαλύτερη φτώχεια και εξαθλίωση. Το κεφάλαιο ντόπιο και ξένο και ο ιμπεριαλισμός είναι αδίσταχτοι. Αυτό αποδεικνύεται και από τις τελευταίες εξελίξεις, τη στάση και τους εκβιασμούς των δανειστών. Αλλά και τα νέα μέτρα που ήδη προωθεί η κυβέρνηση για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του κεφαλαίου και της τρόικα. Προχωράει ολοταχώς στη μείωση μισθών, συνάξεων, στη διάλυση των όποιων υπολειμμάτων σταθερής εργασίας, αλλά ακόμη και στην κατάργηση της συνδικαλιστικής δράσης και του δικαιώματος της απεργίας. Η τρομοκρατία, η καταστολή και γενικότερα η φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής είναι η απάντηση της κυβέρνησης σε κάθε προσπάθεια του λαού να «σηκώσει κεφάλι», και να υπερασπιστεί το δίκιο του.
Ταυτόχρονα μεγαλώνουν οι κίνδυνοι που πηγάζουν από τις επιδιώξεις των ιμπεριαλιστών στην περιοχή, τις κόντρες μεταξύ τους και τις απαιτήσεις τους από την ντόπια αστική τάξη. Γιατί ζούμε σε μια εποχή και σε μια χώρα που, όχι μόνο δεν είναι εξασφαλισμένη η ειρήνη, αλλά οι στενές σχέσεις εξάρτησης από τον ιμπεριαλισμό μόνο σοβαρούς κινδύνους μπορούν να σημαίνουν για το λαό μας . Η αναβαθμισμένη λειτουργία των αμερικανονατοϊκών βάσεων στο τόπο μας, και οι πρόσφατες επισκέψεις του διοικητή της Αμερικανικής βάσης σε αντιπεριφερειάρχη και δήμαρχο Χανίων δεν επιτρέπουν κανένα εφησυχασμό.
Απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση της προγραμματισμένης εξαθλίωσης, οι εργατικές και λαϊκές δυνάμεις, η νεολαία δεν έχουν πολλές επιλογές. Ο δρόμος της αγωνιστικής διεκδίκησης και πάλης είναι μονόδρομος. Να βγουν μαζικά και αγωνιστικά στους δρόμους! Όχι εθιμοτυπικά, έτσι όπως το προγραμματίζουν οι ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, αλλά με στόχο να ανατρέψουν τη βάρβαρη αντιλαϊκή πολιτική. Για να διεκδικήσουν πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, για το δικαίωμα στη δουλειά, τη σύνταξη και την περίθαλψη. Για το δικαίωμα της νεολαίας στις σπουδές Ενάντια στη φασιστικοποίηση και τον πόλεμο.
Ξεπερνώντας την τρομοκρατία του συστήματος, τις προτροπές του εφησυχασμού, τους εύκολους δρόμους, τις εκλογικές αυταπάτες, αλλά και τους κήρυκες της υποτίμησης των αγώνων, να μαζικοποιήσουμε την ΑΠΕΡΓΙΑ στις 27 Νοέμβρη και να δείξουμε την αποφασιστικότητα μας ότι ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ.

ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ Πέμπτη 27 Νοέμβρη
10 π.μ. Έξω από το δημαρχείο Χανιά 22-11-2014
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

«πλακάκια»…

σχόλιο του Στέφανου Καπνιά
Έφεση στην αλληλογραφία φαίνεται ότι έχει ο δήμαρχός μας! Έτσι μετά τις 30.000 κλήσεις που έστειλε στους Καρδιτσιώτες με χαράτσια στάθμευσης, τώρα έχουμε την δημόσια επιστολή του προς τους αγρότες που τους καλεί να μην ανεβάσουν τα τρακτέρ τους στην πλατεία στο αγροτικό συλλαλητήριο της Πέμπτης 27/11 για να μην σπάσουν τα πλακάκια! Τι να πρωτοπείς! Οι αγρότες παλεύουν για την επιβίωσή τους και ο δήμαρχος αγχώνεται για τα… πλακάκια! Οι αγρότες μιλάνε για φτώχεια, για εξαθλίωση, για χαμηλές τιμές, για φοροχαράτσια και φοροληστεία της κυβέρνησης και ο δήμαρχος μιλάει για… πλακάκια! Οι αγρότες αντιστέκονται στην ΚΑΠ και στην αντιαγροτική πολιτική που τους ξεκληρίζει, που φέρνει φτώχεια, δυστυχία και εγκατάλειψη στα χωριά, που οδηγεί στην απόγνωση χιλιάδες αγροτικές οικογένειες και ο δήμαρχος νοιάζεται για τα… πλακάκια! Οι αγρότες παλεύουν για αυτή τη ίδια τους τη ζωή και ο δήμαρχος… το «χαβά» του με τα πλακάκια!
Για τα προβλήματα της πόλης και των Καρδιτσιωτών δεν φταίνε οι αγρότες. Αλλού έπρεπε να στέλνει τις επιστολές του ο δήμαρχος! Στους Σαμαρά και Βενιζέλο που με την αντιλαϊκή και αντιαγροτική πολιτική τους έχουν κάνει αβίωτη τη ζωή του λαού. Στην ΕΕ και το ΔΝΤ που με τρόικες ή χωρίς, με μνημόνια ή «πιστοληπτικές γραμμές», με παλιά και νέα ΚΑΠ φτωχοποιούν το λαό και ξεκληρίζουν τη μικρομεσαία αγροτιά. Σ’ αυτούς δηλαδή που με την πολιτική τους είναι οι πραγματικοί «υποκινητές» των αγροτικών κινητοποιήσεων.
Για τα πολλά και οξυμένα προβλήματα της πόλης και των κατοίκων της (που βέβαια δεν είναι τα πλακάκια της πλατείας…), για τα προβλήματα που – μαζί με τα σκουπίδια – συσσωρεύονται σε βουνά και καθημερινά αυξάνονται, για μια πόλη που βιώνει την εγκατάλειψη και την περιθωριοποίηση, υπάρχουν φταίχτες και έχουν ονοματεπώνυμο. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που ο δήμαρχος «ενδιαφέρεται» για τα πλακάκια: γιατί δεν θέλει να μιλήσει για τα πραγματικά προβλήματα και για τους πραγματικούς υπεύθυνους. Ενδιαφέρεται για τα «μικρά» γιατί δεν θέλει να μιλήσει για τα «μεγάλα». Συγκαλύπτει έτσι τους υπαίτιους και αποπροσανατολίζει από τα πραγματικά πολιτικά ζητήματα. Ρίχνει το μπαλάκι στους αγρότες για να κάνει πλάτες στη κυβέρνηση, στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Σ’ αυτούς δηλαδή με τους οποίους χρόνια τώρα «τάχει κάνει πλακάκια»…
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>