30 Ιουλ 2016

Η ΓΣΕΕ συνυπογράφει - το ΠΑΜΕ… νομοθετεί!

Να προετοιμάσουμε τον αγώνα ενάντια στη νέα αντεργατική επέλαση!
Κόντρα στη συναίνεση και τις ρεφορμιστικές αυταπάτες

Με σταθερά βήματα προετοιμάζεται το έδαφος για τη νέα επίθεση στα εργασιακά, την οποία απαιτούν οι δυνάμεις του κεφάλαιου και του ιμπεριαλισμού. Με όχημα και πρόσχημα τη δεύτερη αξιολόγηση, η οποία προσδιορίζεται μέσα στο φθινόπωρο, στήνεται ένα σκηνικό πιέσεων από τους ιμπεριαλιστές, αντίστοιχο με αυτό που έζησαν οι εργαζόμενοι πριν από την ψήφιση του πρόσφατου αντιασφαλιστικού νόμου. Και παράλληλα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η οποία για μια ακόμη φορά προσπαθεί να πείσει ότι ορίζει ξανά «κόκκινες γραμμές». Μόνο που αυτήν τη φορά, διδαγμένη από το πρόσφατο παρελθόν, κατάφερε να αποσπάσει τη συναίνεση εργατοπατέρων και εργοδοτών σε ένα αντιδραστικό μέτωπο που υποτίθεται ότι χαράζει την «εθνική γραμμή» για τα εργασιακά. Γραμμή πέρα για πέρα εχθρική προς τα εργατικά και λαϊκά συμφέροντα.
Το ΔΝΤ πιέζει για μείωση του βασικού μισθού (τον οποίο θεωρεί υψηλό!), για κατάργηση επιδομάτων και μισθολογικών ωριμάνσεων, για κατάργηση του 13ου και 14ου μισθού, για διπλασιασμό του ποσοστού των ομαδικών απολύσεων και αποσύνδεσή του από την απόφαση του εκάστοτε υπουργού και για περαιτέρω αντεργατικές ρυθμίσεις με βάση τις «βέλτιστες πρακτικές»  («ευρωπαϊκές» αναφέρει στην έκθεσή του το ΔΝΤ, «διεθνείς» ανέφερε ο εκπρόσωπός του Τζ. Ράις, «σε κάθε περίπτωση αντεργατικές», λέμε εμείς).
Πίσω από αυτήν την τοποθέτηση ψάχνει να κρυφτεί η κυβέρνηση, αλλά και τα αρπακτικά του ντόπιου κεφάλαιου με τη συναίνεση της ΓΣΕΕ, για να δημιουργήσει την αυταπάτη της ανάγκης για κοινή «εθνική στάση» απέναντι στον «κοινό εχθρό» και να αποπροσανατολίσει τους εργαζόμενους, τόσο για το ρόλο της όσο και για το ρόλο των λεγόμενων «κοινωνικών εταίρων», της εργοδοσίας, των βιομηχάνων, των εργατοπατέρων αλλά και της ίδιας της ΕΕ. Ωστόσο, η «κρυψώνα» της κυβέρνησης δεν είναι και τόσο καλή, αφού αυτός που παρουσιάζεται ως «κοινός εχθρός», το ΔΝΤ, στην περίπτωση του χρέους (και όχι μόνο) παρουσιάζεται ως «φίλος».
Αλλά και η «καλή» ΕΕ της οποίας οι «βέλτιστες πρακτικές» υποτίθεται ότι αποτελούν εγγύηση, δεν είναι αυτή που επέβαλε το αντιασφαλιστικό τερατούργημα; Δεν είναι αυτή που επέβαλε και προωθεί παραπέρα την διάλυση των εργασιακών σχέσεων; Δεν είναι αυτή που επέβαλε τα τρία μνημόνια, τους δεκάδες αντεργατικούς νόμους και τη διάλυση των συλλογικών συμβάσεων; Δεν είναι αυτή που επιτρέπει την επιβολή των αντεργατικών μέτρων στη Γαλλία;
Σαθρή, λοιπόν, η «κρυψώνα» της κυβέρνησης, αλλά και αυτοί με τους οποίους επέλεξε να κρυφτεί δεν πάνε πίσω. Τι να πει κανείς για τον ΣΕΒ, ο οποίος έσπευσε να αντιγράψει μέρη της πρότασης του ΔΝΤ; Τι να πει κανείς για την ΕΣΕΕ, η οποία έχει μετατρέψει τους εμποροϋπάλληλους σε πραγματικούς σκλάβους, ή για τον ΣΕΤΕ (την ένωση ξενοδόχων) που πλουτίζει από το σύγχρονο κάτεργο με τον ευφημισμό «τουριστική βιομηχανία»; Μήπως η ΓΣΕΕ; Η κορυφαία έκφραση του εργατοπατερισμού και του κυβερνητικού συνδικαλισμού; Αυτή που μόλις τρεις μήνες πριν κατηγορούσε την κυβέρνηση για το «ασφαλιστικό τερατούργημα» και για «επικοινωνιακό θέατρο», σήμερα σπεύδει να βάλει την υπογραφή της σε αυτήν την κατάπτυστη συμφωνία-δήλωση με την ίδια κυβέρνηση, το κεφάλαιο και την εργοδοσία.
Οι εργαζόμενοι πρέπει να καταδικάσουν μαζικά τη συμφωνία κυβέρνησης, εργοδοτών και εργατοπατέρων. Περισσότερο από ποτέ, πέφτει στα δικά τους χέρια να οργανώσουν τις αντιστάσεις τους ενάντια στο νέο γύρο της αντεργατικής επίθεσης. Σε αυτήν την κατεύθυνση, κάθε σωματείο και κάθε χώρος δουλειάς πρέπει να γίνει πεδίο προετοιμασίας του αγώνα. Να συζητηθούν και να αποκαλυφθούν τα κυβερνητικά σχέδια και η ψεύτικη κυβερνητική επιχειρηματολογία. Να σπάσει το κλίμα των αυταπατών που θέλει να δημιουργήσει αυτή η αντιδραστική συμφωνία, αλλά να σπάσει και το κλίμα της απογοήτευσης και της ηττοπάθειας που έχει δημιουργήσει η κυριαρχία της αστικής και ρεφορμιστικής γραμμής στο εργατικό κίνημα.
Να παρθούν πρωτοβουλίες και αποφάσεις στην κατεύθυνση του κοινού πανεργατικού αγώνα για την ανατροπή αυτών των σχεδίων. Όχι αποφάσεις-σφραγίδες, από αυτές που μας έχουν χορτάσει τα συνδικάτα και οι ομοσπονδίες όπου κυριαρχούν οι αστικές και ρεφορμιστικές δυνάμεις, αλλά αποφάσεις που θα εκφράζουν τη διάθεση για μαζικό και παρατεταμένο αγώνα για το σήμερα, με στόχο την ανατροπή των συγκεκριμένων μέτρων.
Ένας τέτοιος αγώνας δεν μπορεί να δοθεί με τους όρους που μέχρι σήμερα χαρακτήρισαν τους εργατικούς αγώνες. Ή, καλύτερα, αν δοθεί με αυτούς τους όρους, είναι βέβαιο ότι και πάλι θα ηττηθεί.
Δεν μπορεί να δοθεί με το βλέμμα στο κοινοβούλιο.
Δεν μπορεί να είναι ένας αγώνας της τελευταίας στιγμής, που θα δίνει την ευκαιρία στην κυβέρνηση και τους πάτρωνές της να προετοιμάσουν την επίθεσή τους.
Δεν μπορεί να είναι ένας αγώνας της περιχαράκωσης, κομματικής ή άλλης.
Η εργατική τάξη και οι εργαζόμενοι αυτής της χώρας αξίζουν και πρέπει να παλέψουν για τη συγκρότηση μιας άλλης αντίληψης στο εργατικό κίνημα: της σκληρής ταξικής αντιπαράθεσης, της μαζικής αντίστασης και της διεκδίκησης.
• Προφανώς και αυτή η αντίληψη δεν μπορεί να υπηρετηθεί από τους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Μπορεί, άραγε, να υπηρετηθεί από το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ, που πλειοδοτούν σε αγωνιστικές διακηρύξεις τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στην κυβέρνηση; Θεωρούμε πως όχι. Και για την ακρίβεια, θεωρούμε ότι το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ, και στην περίπτωση των μέτρων που ετοιμάζονται, κινούνται στην ίδια συμβιβαστική και αδιέξοδη λογική.
Το «Κάλεσμα Ομοσπονδιών και Εργατικών Κέντρων» που προωθεί αυτήν την περίοδο το ΠΑΜΕ δεν διαφέρει σε τίποτε από παρόμοιες πρωτοβουλίες που έχει πάρει πολλές φορές στο παρελθόν και οι οποίες είχαν πάντοτε τον ίδιο στόχο: την επίδειξη δύναμης και την καταγραφή ενός επίπλαστου συσχετισμού μέσα από λίστες σωματείων, ομοσπονδιών και εργατικών κέντρων τα οποία σε ελάχιστες περιπτώσεις εκφράζουν ουσιαστική κίνηση και δράση εργαζομένων. Στις περισσότερες περιπτώσεις πρόκειται για αποφάσεις ΔΣ, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις πρόκειται για αποφάσεις σε συνεργασία με τη ΔΑΚΕ ή την ΠΑΣΚΕ. Και σε κάθε περίπτωση αυτές οι πρωτοβουλίες δεν άφησαν τίποτε πίσω τους, πέρα από απογοήτευση και ηττοπάθεια. Γιατί ντύνονταν με παχιά λόγια, χωρίς καμία διάθεση σύγκρουσης και παρατεταμένου αγώνα. Ποτέ δεν συνοδεύτηκαν από σοβαρούς απολογισμούς, γιατί δεν άντεχαν σε σοβαρούς απολογισμούς. Γι’ αυτό και ποτέ δεν παραδέχονταν την ήττα ενός αγώνα και την βάφτιζαν «παρακαταθήκη». Γιατί η παραδοχή της ήττας σημαίνει και αυτοκριτική. Ιδιαίτερα για όσους παινεύονται ότι αποτελούν τις μόνες ταξικές δυνάμεις στο κίνημα και διαθέτουν τέτοιο συσχετισμό.
Τέτοιες πρωτοβουλίες δεν δημιούργησαν το παραμικρό πρόβλημα στην άρχουσα τάξη και τις κυβερνήσεις του. Γιατί γνώριζαν ότι αποτελούν μέρος του δικού τους παιχνιδιού. Πόσο μάλλον η συγκεκριμένη που έχει και μια ιδιαιτερότητα: να στηρίξει ένα σχέδιο νόμου που θα αποκαταστήσει τις συλλογικές συμβάσεις! Ένα σχέδιο νόμου που θα είναι πρόταση των σωματείων, ομοσπονδιών και εργατικών κέντρων που θα το συνυπογράψουν! Ένα σχέδιο νόμου που το περιφέρουν ως ψήφισμα ακόμη και στις γενικές συνελεύσεις των σωματείων. Ένα σχέδιο νόμου που υποτίθεται ότι θα αποκαλύψει την κυβερνητική απροθυμία να πάρει πραγματικά φιλολαϊκές και φιλεργατικές νομοθετικές πρωτοβουλίες. Όμως, στην πραγματικότητα, αυτό που αποκαλύπτει είναι άλλο: ότι οι ρεφορμιστές του ΚΚΕ, βαθιά βουτηγμένοι στον κοινοβουλευτικό κρετινισμό (και οι βασικοί διδάξαντες στην ελληνική Αριστερά), τώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ είναι στην κυβέρνηση, έχουν βαλθεί να αποδείξουν πόσο καλύτερα θα μπορούσαν αυτοί να τα καταφέρουν.
Τι κι αν στους εργαζόμενους κινήσεις σαν κι αυτή εντείνουν τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες; Τι κι αν κάτω από το βάρος της ήττας και της αποσυγκρότησης εμφανίζουν έναν δήθεν διαφορετικό και δήθεν εύκολο δρόμο, ιδιαίτερα ελκυστικό και εντελώς απαξιωτικό της προσπάθειας ουσιαστικής πολιτικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος; Για το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ αυτά είναι ασήμαντες λεπτομέρειες!
Για εμάς όμως δεν είναι! Γι’ αυτό και θα συνεχίσουμε να παλεύουμε για τη συγκρότηση των αγώνων της εργατικής τάξης στους δρόμους, στους χώρους δουλειάς. Για την πολιτική, ιδεολογική και οργανωτική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος και της εργατικής τάξης, ενάντια στην άρχουσα τάξη και τα ρεφορμιστικά δεκανίκια της.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/
0 ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΟΡΙΑ! ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΤΙΚΟ ΣΤΗ .... ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ!

0
Ο κυβερνητικός εμπαιγμός με το νοσοκομείο ATTIKO ξεπερνά κάθε προηγούμενο!
Στην αρχή νομίζαμε ότι πρόκειται για το γνωστό θέατρο «υποσχέσεων», θεωριών «καμένης γης» που «παραλάβαμε από τους προηγούμενους», δήθεν προσπαθειών για «σταθεροποίηση του ΕΣΥ» και «διατήρηση του κοινωνικού κράτους». Δεν δώσαμε ιδιαίτερη σημασία μιας και το ίδιο δούλεμα έπεφτε από όλες τις κυβερνήσεις, ειδικά τα μαύρα μνημονιακά χρόνια του δημοσιονομικού σφαγείου και της καταπάτησης των δικαιωμάτων μας.
Η κατάσταση όμως πλέον γίνεται πολύ επικίνδυνη! Οι άνθρωποι της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έχουν περάσει κάθε όριο αλαζονείας και βιασμού της λογικής μας.

Δείτε τη δραματική συσχέτιση του νοσοκομείου Σαντορίνης με το ΑΤΤΙΚΟ και το ΕΣΥ της Δυτικής Αθήνας:
-Ξεκινάνε ένα νοσοκομείο με όρους και νομικό καθεστώς Ανώνυμης Εταιρείας, με πρωθυπουργικά εγκαίνια και όλα τα «ταρατατζούμ», ισχυριζόμενοι ότι έχει την εποπτεία το δημόσιο (όπως και στα λιμάνια, στα τραίνα, στο Ελληνικό και σε τόσα άλλα, που η «εποπτεία» του δημοσίου κάθε άλλο παρά προστάτεψε από το μπιρ παρά ξεπούλημά τους).
-Για να το λειτουργήσουν και να δείξουν επικοινωνιακό πρόσωπο «ετοιμότητας» δεν προσλαμβάνουν προσωπικό αλλά ξεδοντιάζουν με υπουργικές (εν μια νυκτί) αποφάσεις μεγάλα νοσοκομεία της Αθήνας από γιατρούς και νοσηλευτές. Από το ΑΤΤΙΚΟ ήδη με υπουργικές αποφάσεις (επισυνάπτονται) έχουν αποσπαστεί -άγνωστο για πόσο διάστημα- δύο νοσηλευτές και άγνωστος αριθμός γιατρών. Χώρια οι ρουσφετολογικές αποσπάσεις σε υπουργεία, περιφέρειες και την ΑΕΜΥ. Και έπεται συνέχεια. Παίρνουν προσωπικό από το ΑΤΤΙΚΟ των 350 κενών οργανικών θέσεων, των ράντζων, της αναβολής χειρουργείων, των κλειστών κλινών ΜΕΘ, των κλειστών πτερύγων, των διασωληνωμένων στους διαδρόμους, των χιλιάδων οφειλόμενων ρεπό ΛΟΓΩ ΕΛΛΕΙΨΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ!!!
-Για τα ποσά του δημοσίου που ξοδεύονται για να λειτουργήσει στην ουσία ένα ιδιωτικό μισο-νοσοκομείο, με δανεικό προσωπικό και ελαστικές εργασιακές σχέσεις δεν υπάρχει πρόβλημα. Για να ανοίξει όμως ένα νοσοκομείο στην άνεργη και φτωχή Δυτική Αθήνα (πχ το Λοιμωδών), για να προσληφθεί προσωπικό, για να εξαλειφτούν τα ράντζα, για να λειτουργήσουν τα χειρουργεία, τα χρήματα δεν φτάνουν, ανακαλύπτονται διαρκώς δεκάδες τεχνικά προβλήματα και εκατοντάδες δικαιολογίες.
-Το αποκορύφωμα: 13 επικουρικοί νοσηλευτές και τραυματιοφορείς, που με κυβερνητική απόφαση δημοσιευμένη σε ΦΕΚ, είχε προγραμματιστεί να έρθουν στο ΑΤΤΙΚΟ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΠΡΟΣΛΗΦΘΟΥΝ διότι το ΑΤΤΙΚΟ και η Β' ΔΥΠΕ δεν έχει τα αντίστοιχα κονδύλια για την πληρωμή τους (το μισθολογικό κόστος των επικουρικών πιστώνεται στα νοσοκομεία και τις ΔΥΠΕ και όχι στον κρατικό προϋπολογισμό του Υπουργείου Υγείας).
Ρόλο «επιστημονικού συνεργάτη» της κυβέρνησης και υπεύθυνου για τις «μεταγγίσεις» προσωπικού από τα νοσοκομεία των Αθηνών στη Σαντορίνη έχει διαδραματίσει η Διευθύντρια Ιατρικής Υπηρεσίας και καθηγήτρια της Β' Πανεπιστημιακής Αναισθησιολογικής Κλινικής του ΑΤΤΙΚΟΥ νοσοκομείου κα Κωστοπαναγιώτου. Έχει σοβαρή ευθύνη για την ανοχή (να μην πούμε καθοδήγηση) στη συνεχή αποψίλωση του νοσοκομείου στο οποίο μάλιστα εργάζεται. Γι' αυτό συμμετείχε σε όλες τις φιέστες των εγκαινίων και των “προετοιμασιών” στη Σαντορίνη μαζί με τους υπουργούς.
Μας φτύνουν μπροστά στη μούρη μας! Διαλύουν μεθοδευμένα το νοσοκομείο και όλη τη δημόσια υγεία της Δυτικής Αθήνας. Μας δουλεύουν με εικονικές, ψεύτικες προσλήψεις, που μένουν στα χαρτιά. Αυτή είναι η ενίσχυση του κοινωνικού κράτους και της περιφέρειας; Με νέους νοσηλευτές στην ανεργία και στα 5μηνα και με «καινούρια» νοσοκομεία που λειτουργούν με μετακινήσεις μόνιμου προσωπικού από τα μεγάλα μάχιμα νοσοκομεία; Τόση υποταγή των πραγματικών υγειονομικών αναγκών στην εντυπωσιοθηρία;


Αίσχος πια. Να ξεσηκωθούμε όλοι. Καμιά ανοχή, καμιά αυταπάτη για την κυβέρνηση, τα μνημόνια, το μαύρο μέτωπο ΕΕ – ΔΝΤ - επιχειρηματιών της υγείας. Γενικευμένος αγώνας όλου του υγειονομικού κινήματος για την συνολική ανατροπή αυτής τη αθλιότητας.

http://somateioattikon.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Όταν η …γονιμότητα της EUROBANK γεννάει τερατάκια

0
Π.Μ.

«…η συνεργασία μας δε μπορεί να συνεχιστεί».

Αυτό είναι το ψυχρό «δια ταύτα» για πολλούς εργαζόμενους μέχρι πρότινος στην EUROBANK PROPERTY SERVICES (μέλος του τραπεζικού ομίλου Εurobank).
Η ενημέρωση απόλυσης (συγνώμη, η διακοπή συνεργασίας!) του εργαζόμενου, ήταν απλή, συνοπτική και σύντομη. Δεν χρειάστηκε καν συνάντηση με τον προϊστάμενο, αλλά ανακοινώθηκε με email!
Πιθανόν, αυτό είναι ένα δείγμα του «πρότυπου τρόπου που η εταιρεία είναι οργανωμένη και λειτουργεί», όπως ισχυρίζεται σχετικά η EUROBANK PROPERTY SERVICES.
Η έκφραση είναι τυποποιημένη σε όλες τις σχετικές ανακοινώσεις απόλυσης που στάλθηκαν με e-mails:
«στο πλαίσιο της ετήσιας αξιολόγησής σας που ολοκληρώθηκε για το έτος 2015, (…) η απόδοσή σας κυμαίνεται σε μη αποδεκτά επίπεδα σε σχέση με τις απαιτήσεις της εταιρείας»
Τώρα το ποιες είναι οι απαιτήσεις της εταιρείας, πως καθορίστηκαν και με ποια κριτήρια καθορίζεται η «μη συμμόρφωση», είναι ερωτήσεις που δεν πρέπει να γίνονται από τους εργαζόμενους που πετιούνται σα στυμμένες λεμονόκουπες. Η EUROBANK ούτε καν μπαίνει στον κόπο να επικαλεστεί προηγούμενες προειδοποιήσεις της διοίκησης προς τους εργαζόμενους σχετικά με τα «συνεχόμενα λάθη», μιας και αυτές κατά βάση δεν υπάρχουν.
Κατά τα άλλα ο χίλιες φορές σωσμένος με κρατικό χρήμα τραπεζικός οργανισμός, ισχυρίζεται ότι «δημιουργεί ένα γόνιμο εργασιακό περιβάλλον». Ίσως να προσιδιάζει σε αυτό που ο Υπουργός Εργασίας Γ. Κατρούγκαλος θα ονόμαζε εύηχα «εναρμόνιση με τις βέλτιστες ευρωπαϊκές εργασιακές πρακτικές». Πάντα στο πλαίσιο παλιών και νέων μνημονίων, δεξιο-ΠΑΣΟΚικής ή ΣΥΡΙΖικής κοπής.
Τη «γονιμότητα» δεν την αμφισβητούμε. Στα τερατάκια της εργασιακής ζούγκλας που διαμορφώνεται ειδικά για τους νέους ανθρώπους αναφερόμαστε. Γεννιούνται με Ευρωπαϊκό ρυθμό και Γερμανική ακρίβεια.
Δεν εκπλησσόμαστε από τις σαθρές δικαιολογίες που προβάλλονται: «Μα όλα αυτά είναι προϊόν μιας διαδικασίας αξιολόγησης, που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Άλλωστε, όλες οι μεγάλες εταιρείες έτσι δουλεύουν».
Μάλιστα. Τι είναι όμως η «αξιολόγηση»;
Όταν η απόλυση είναι δεδομένη (και εν πολλοίς με το νέο μνημονιακό πλαίσιο όλο και πιο «ελεύθερη»), σε αναζήτηση όλο και φθηνότερων και ακόμη πιο φοβισμένων εργαζόμενων, τότε η «αξιολόγηση» δεν είναι τίποτα άλλο παρά ακριβώς η δόλια μεταφορά της ευθύνης για την απόλυση από τον θύτη (τη διοίκηση της εταιρείας που αποφασίζει), στο θύμα (τον εργαζόμενο που δεν έχει περιθώρια να αντιδράσει). Ας σημειωθεί εδώ ότι πολλές μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις, στο πλαίσιο επικοινωνιακής εταιρικής τακτικής, προσλαμβάνουν εξωτερικούς οίκους για την αξιολόγηση, «δείχνουν» αυτούς ότι δήθεν αποφασίζουν για τις απολύσεις, κρατώντας έτσι και το δικαίωμα για μια υποκριτική έκφραση συμπαράστασης στους «άτυχους».
«Θα μπορούσε όμως να είχε αξιολογηθεί θετικά, αν ίσως τα είχε καταφέρει καλύτερα», αντιλέγει το συνηθισμένο εταιρικό επιχείρημα.
Πρόκειται για ένα ψέμα ντυμένο με αληθοφανή στοιχεία.
Η αληθοφάνεια υπάρχει στο επίπεδο του μεμονωμένου εργαζόμενου, μιας και πράγματι κάποιοι θα συνεχίσουν να δουλεύουν και κάποιοι όχι.
Αν όμως το πράγμα κριθεί στο επίπεδο του «συλλογικού εργαζόμενου», αυτός, μέσα από τη διαδικασία της λεγόμενης αξιολόγησης, είναι στα σίγουρα χαμένος, καθόσον κάποιοι θα χάσουν τη δουλειά τους (ανεξάρτητα ποιοι θα είναι σαν συγκεκριμένα άτομα) και κάποιοι άλλοι θα συνεχίσουν με χειρότερους όρους εργασίας από πριν.
Αντικειμενικά λοιπόν, δεν υπάρχει κάποια αδέκαστη δήθεν αξιολόγηση, παρά μόνο μια διπλή διαδικασία απόρριψης και υποβιβασμού.

http://www.pandiera.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αρχαίες … «Σκουριές» σε κίνδυνο

0
Η υπόθεση της «Ελληνικός Χρυσός» στις Σκουριές της Χαλκιδικής δεν είναι μόνο μια ιστορία απαράδεκτης παραχώρησης του ορυκτού πλούτου του τόπου σε ιδιωτικά συμφέροντα, δεν είναι μόνο μια ιστορία ληστρικής εκμετάλλευσης, δεν είναι μόνο μια ιστορία περιβαλλοντικής καταστροφής. Φαίνεται ότι έχει όλα τα χαρακτηριστικά να γίνει και μια ιστορία καταστροφής στοιχείων και σπαραγμάτων της πολιτιστικής κληρονομιάς.
Την περασμένη Τρίτη το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο κλήθηκε να γνωμοδοτήσει για τη μεταφορά ή διατήρηση των αρχαιοτήτων που αποκαλύφθηκαν στο πλαίσιο κατασκευής του έργου «Μεταλλευτικές-Μεταλλουργικές Εγκαταστάσεις των Μεταλλείων Κασσάνδρας». Με οριακή πλειοψηφιά (8 υπέρ, 7 κατά) τα μέλη του ΚΑΣ γνωμοδότησαν υπέρ της αυτοψίας στο χώρο των αρχαιοτήτων οι οποίες βρίσκονται στο ανοιχτό όρυγμα (openpit) στη θέση Κόνιαρη. Η ανασκαφική σκαπάνη έφερε στο φως μεταλλουργική εγκατάσταση του 2ου αιώνα πΧ και σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Κώστα Παπαστάθη αποκαλύφθηκαν τα κατάλοιπα ενός αψιδωτού κτιρίου, ένα μικρό λιθόστρωτο, λάκκοι και πασσαλότρυπες, καθώς και αρκετά κινητά ευρήματα, όπως ακροφύσια φυσερών, τα οποία διοχέτευαν οξυγόνο στον κλίβανο, τμήματα από οινοχόες με ωραία σχέδια κεφαλών κι ένας «θησαυρός» 12 νομισμάτων.
Σημειώνεται ότι η πρόταση τόσο της Διεύθυνσης Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων όσο και της Εφορείας Χαλκιδικής και Αγίου Ορους ήταν η απόσπαση των αρχαίων καταλοίπων και η μεταφορά τους σε άλλη θέση. Πρόταση που αν τελικά επικρατήσει, όταν το ΚΑΣ κληθεί να γνωμοδοτήσει καταληκτικά, θα ανοίξει το δρόμο για το συνολικό «ξήλωμα» των αρχαιοτήτων από μια περιοχή που ιστορικά συνδέεται με μεταλλευτικές δραστηριότητες.
Αλλωστε δεν είναι μόνο η εν λόγω θέση στην οποία έχουν αποκαλυφθεί κατάλοιπα μεταλλουργίας της αρχαιότητας. Εχει ήδη αποκαλυφθεί αγροικία του 6ουμΧ αιώνα που συνδέεται με την εξόρυξη και επεξεργασία μεταλλεύματος ενώ οι εκπρόσωποι των κατοίκων οι οποίοι παραβρέθηκαν στη συνεδρίαση του ΚΑΣ έδειξαν χάρτη στον οποίο σημειώνεται η ύπαρξη τριάντα τεσσάρων αρχαίων εγκαταστάσεων. Γεγονός που αποδεικνύει ότι στην περιοχή υπάρχει είναι πλέγμα μικρών εγκαταστάσεων μεταλλουργίας της αρχαιότητας, οι οποίες συνιστούν ένα σύνολο που αν ερευνηθεί θα δώσει πολύτιμα στοιχεία για τη διαδικασίας της εξόρυξης και επεξεργασίας του μεταλλεύματος και βέβαια για την οικονομία της περιοχής. Γι’ αυτό και η πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων, Ολγα Σακαλή μίλησε «για διάσπαρτα μνημεία που διατηρούν την ιστορική φυσιογνωμία της περιοχής και τα οποία χρήζουν προστασίας σε ένα ενιαίο σύνολο που θα εξασφαλιστεί μόνο με μια ήπια οικοτουριστική παρέμβαση». Εξάλλου, όπως τονίστηκε από μέλη του ΚΑΣ, και η αρχαία μεταλλευτική εγκατάσταση για την οποία καλούνταν να γνωμοδοτήσουν παρά την ταπεινή της εικόνα παρέχει μοναδικά στοιχεία για την περιοχή.
Στο μεταξύ, όπως ειπώθηκε κατά τη διάρκεια της συζήτησης στο ΚΑΣ, η εταιρία έχει ήδη ρίξει τόνους χωμάτων γύρω από την εγκατάσταση αδιαφορώντας για την ύπαρξη της ανοιχτής ανασκαφής, ενώ και δίπλα στην αγροικία του 6ουμΧ έχουν χτιστεί βοηθητικά κτήρια.
Μένει να δούμε αν η αυτοψία είναι μια καθυστέρηση η οποία θα λειτουργήσει υπέρ των αρχαιοτήτων ή μια καθυστέρηση στην οποία θα «παιχτεί» τελικά η «συμμόρφωση» της πολιτιστικής κληρονομιάς στην επενδυτική λογική σύμφωνα με την οποία περιβάλλον και πολιτισμός όταν δεν μπορούν μεταφραστούν σε επιπλέον κέρδος τότε συνιστούν εμπόδιο που πρέπει να ξεπεραστεί.

http://www.imerodromos.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Gerda Taro

0
Αν και λίγοι ξέρουν το όνομά της, πιθανότατα αρκετοί ερευνητές γνωρίζουν τον διάσημο εραστή, συνεργάτη και μέντορά της, τον φωτογράφο Ρόμπερτ Κάπα. Η Γκέρντα Τάρο «η μικρή ξανθιά», όπως την αποκαλούσαν, ήταν η πρώτη γυναίκα φωτορεπόρτερ που ασχολήθηκε με την πολεμική φωτογραφία* και η οποία παρέμεινε πάντα στην πρώτη γραμμή των μαχών φωτογραφίζοντας τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο. Παράλληλα ήταν και η πρώτη που σκοτώθηκε πάνω στη δράση το 1937, σε ηλικία μόλις 26 χρόνων, ενώ κάλυπτε τη μάχη του Ισπανικού Εμφυλίου. Στην καριέρα της θα διεκδικήσει και θα κάνει μότο της την προτροπή του Κάπα «αν οι φωτογραφίες σας δεν είναι αρκετά καλές, σημαίνει ότι δεν είστε αρκετά κοντά».

Το πραγματικό της όνομα ήταν Γκέρντα Πόχοριλ, γεννήθηκε το 1910 στη Στουτγάρδη, μεγάλωσε σε μια μεσοαστική εβραϊκή οικογένεια και για την εποχή της ήταν αρκούντως απελευθερωμένη, θέτοντας τη δουλειά και την τέχνη της πάνω από οποιονδήποτε «τυπικό» και «παραδοσιακό» τότε γυναικείο ρόλο. Και παρ’ όλο που ο «μύθος» γύρω από το όνομα του φωτογράφου Ρομπέρτο Κάπα ήταν τόσο ισχυρός, ώστε ακόμη και όταν πέθανε οι εφημερίδες ακόμη την περιέγραφαν «ως σύζυγο του Κάπα» (κάτι δικαιολογημένο εν μέρει, μιας και αμφότεροι αποτελούσαν ένα είδος ρομαντικού οράματος στην τέχνη της φωτογραφίας), η ίδια δεν έδρασε ως μια απλή «προέκταση» του εραστή και συνεργάτη της. Η Γκέρντα και ο Ρόμπερτ ήταν δύο φωτογράφοι που πίστευαν ότι η φωτογραφία μπορεί να αλλάξει τον κόσμο αλλά και τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονταν οι άνθρωποι. Και με το φωτογραφικό τους έργο εν γένει τα κατάφεραν.

Όλα αρχίζουν όταν η Γκέρντα μετακομίζει με την οικογένειά της το 1929 στη Λειψία, λίγο πριν από την άνοδο του γερμανικού ναζισμού. Όυσα δηλωμένη κομμουνίστρια, αντιφασίστρια και φανατική πολέμια των ναζί, στις 19 Μαρτίου 1933 συλλαμβάνεται και φυλακίζεται για τη δράση της στην κομμουνιστική νεολαία, με την κατηγορία ότι διανέμει αντιναζιστικά φυλλάδια, κολλάει προπαγανδιστικές αφίσες αλλά και ότι εμπλέκεται σε απόπειρα ανατροπής του Χίτλερ. Παράλληλα από το καθεστώς κυνηγιέται όλη η οικογένειά της, η οποία και αναγκάζεται να μεταναστεύσει εκτός Γερμανίας. Για την Γκέρντα ήταν και η τελευταία φορά που θα τους έβλεπε. Λίγο αργότερα δολοφονούνται άπαντες στο Ολοκαύτωμα. Η ίδια δραπετεύει από το ναζιστικό καθεστώς το 1934 και, χρησιμοποιώντας πλαστό διαβατήριο, φτάνει στο Παρίσι.

Η πρώτη της δουλειά είναι η επιμέλεια πάνω στο Alliance Photo. Έναν χρόνο μετά, γνωρίζει τον Έντρε Φρίντμαν (το πραγματικό όνομα του Ρόμπερτ Κάπα) και γίνεται βοηθός, αλλά και ερωτική του σύντροφος. Λίγο αργότερα Κάπα και Τάρο βρίσκονται εξόριστοι και κυνηγημένοι, ο πρώτος από το φασιστικό καθεστώς της Ουγγαρίας και εκείνη από τους Ναζί. Δουλεύουν όμως μαζί και απαθανατίζουν την άνοδο του Λαϊκού Μετώπου στη Γαλλία. Απογοητεύονται ωστόσο από την ισχνή ζήτηση της δουλειάς τους, μιας και τα εβραικά ονόματά τους βαραίνουν καταλυτικά και καταθλιπτικά, με την όλο και αυξανόμενη μισαλλοδοξία που επικρατεί εκείνη την εποχή στην Ευρώπη. Σκέφτονται όμως ένα τέχνασμα και αρχίζουν να πουλάνε φωτογραφίες τους κάτω από το όνομα ενός φανταστικού αμερικανού φωτογράφου, του «Ρόμπερτ Κάπα». Με την αποκάλυψη του «μυστικού», ο Αντρέ υιοθετεί πλέον και επίσημα το όνομα «Κάπα», ενώ και η Γκέρντα αλλάζει το επώνυμό της σε «Τάρο», το οποίο δανείζεται από την αγαπημένη της γιαπωνέζα καλλιτέχνιδα Τάρο Οκαμότο. Το ταλέντο και οι δεξιότητες και των δύο αρχίζουν σιγά σιγά να απογειώνονται στο Παρίσι, εκεί όπου η καθημερινή τους συναναστροφή με φιλοσόφους, συγγραφείς καλλιτέχνες και ριζοσπάστες τούς κάνει να ονειρεύονται ότι κάποτε μπορεί να έλθουν καλύτερες μέρες.
Ιδεολογικά τοποθετημένοι (ως αντιφασίστες) στο μέτωπο των δημοκρατικών δυνάμεων, με το ξέσπασμα του Ισπανικού Εμφυλίου (17 Ιουλίου 1936) ταξιδεύουν, μαζί με τον συνεργάτη τους επίσης φωτογράφο Ντέιβιντ Σέιμουρ, στη Βαρκελώνη, όπου και καλύπτουν την προετοιμασία του πολέμου και τα πεδία των μαχών, παρουσιάζοντας για πρώτη φορά τα γεγονότα με απλό, ανθρώπινο και ρεαλιστικό τρόπο, σε ένα φωτογραφικό υλικό που κάνει τον γύρο της Ευρώπης και της Αμερικής μέσα από αναγνωρισμένα περιοδικά και εφημερίδες. Οι Κάπο και Τάρο, έτσι γίνονται, όπως γράφει ο «Guardian», «οι πιο διάσημοι οπτικοί χρονικογράφοι του ισπανικού εμφυλίου». Μαζί αλλάζουν και τη φύση της πολεμικής φωτογραφίας με μια πρωτοπόρα τεχνική, η οποία μέχρι σήμερα αποτελεί έξοχο μάθημα για όλους τους πολεμικούς φωτογράφους. (Μάλιστα εικάζεται ότι χωρίς το παράδειγμα της συνεχούς παρουσίας τους στην πρώτη γραμμή των μαχών, ένα μεγάλο μέρος του φωτορεπορτάζ από τον πόλεμο του Βιετνάμ ίσως να μη γινόταν ποτέ γνωστό, είτε από πλευράς κατάδειξης του όλο και πολλαπλασιαζόμενου δράματος είτε καθαρά ως έργο ανθρωπιστικό.)

Λίγο αργότερα, ο Κάπα τής κάνει πρόταση γάμου, αλλά εκείνη αρνείται. Οι δρόμοι τους χωρίζουν. Παρ’ όλα αυτά συνεχίζει να εμπλέκεται σε ευρωπαϊκές αντιφασιστικές δράσεις, ενώ η δουλειά της απογειώνεται σιγά σιγά μέσα από πολλά αριστερά και αντιφασιστικά έντυπα. Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου η Τάρο εξακολουθεί να φωτογραφίζει αρκετά μέτωπα, ενώ, επιστρέφοντας στο Παρίσι για ολιγοήμερες διακοπές, γιορτάζει την Ημέρα της Βαστίλης χορεύοντας στους δρόμους και ονειρευόμενη το μέλλον της. Λίγο αργότερα ωστόσο επιστρέφει στην Ισπανία για λογαριασμό του περιοδικού «Ce Soir» παρά τις αλλεπάλληλες κρούσεις φίλων και συνεργατών που ανησυχούν ολοένα και περισσότερο για τη ζωή της. Για δύο εβδομάδες η Τάρο φωτογραφίζει τη μάχη στα χαρακώματα της μικρής πόλης Μπρουνέτ, δυτικά της Μαδρίτης. Οι φασίστες του Φράνκο βομβαρδίζουν και πυρπολούν την πόλη. Παρά τη συνεχή προπαγάνδα των Ρεπουμπλικάνων ότι οι ακροδεξιοί κατέχουν τον έλεγχο της πόλης, η Τάρο κάνει φωτογραφικά σε όλους γνωστό με τις καθημερινές ανταποκρίσεις της ότι τον έλεγχο της πόλης συνεχίζουν να τον έχουν οι Δημοκρατικοί.

Στις 27 Ιουλίου τραυματίζεται μες σε ένα όχημα που μεταφέρει τραυματισμένους στρατιώτες από τη μάχη. Το όχημα συγκρούεται με ένα εκτός ελέγχου άρμα μάχης και η Τάρο υποκύπτει στα τραύματά της την επόμενη μέρα. Οι φωτογραφίες που τραβάει τη μοιραία μέρα δεν βρίσκονται ποτέ.

Η κηδεία της τελείται και οργανώνεται από το ΚΚ Γαλλίας (του οποίου και διετέλεσε μέλος) την 1η Αυγούστου, τη μέρα που θα έκλεινε τα 27 της χρόνια, στο νεκροταφείο Περ Λασέζ στο Παρίσι, ενώ πλήθος κόσμου προσέρχεται και την αποχαιρετά, μεταξύ των οποίων ο Λουίς Αραγκόν και ο Πάμπλο Νερούδα. Η κηδεία της μετατράπηκε σε αντιφασιστικό συλλαλητήριο. Το μνημείο της φιλοτεχνεί ο Αλμπέρτο Τζιακομέτι.

Μετά τον θάνατό της το έργο της Τάρο θα ξεχαστεί για πολύ καιρό, μέχρι και σχεδόν πριν από λίγα χρόνια, οπότε και ανακαλύπτονται χιλιάδες φωτογραφικά φιλμ της, υλικό το οποίο και προσεγγίζουν αρκετά μουσεία, εκθέτοντάς το και αναδεικνύοντας έτσι τη σημαντική της προσφορά στον αντιφασιστικό αγώνα.Το φωτογραφικό υλικό (τρεις χάρτινες βαλίτσες με 4.500 αρνητικά φωτογραφιών) από τον ισπανικό εμφύλιο των Κάπα, Σέιμουρ και Τάρο θεωρούνταν για πολλές δεκαετίες χαμένο. Μετά από μια μεγάλη περιπέτεια, από το Παρίσι στη Μασσαλία και μετά στα χέρια ενός Μεξικάνου διπλωμάτη και στρατηγού το 1995 η συλλογή μεταβιβάζεται στο Ίδρυμα Κάπα, και τον Δεκέμβριο του 2007 μετακινήθηκε στο Διεθνές Κέντρο Φωτογραφίας, (International Center of Photography) στο Μανχάταν ένα μουσείο που ιδρύθηκε από τον νεότερο αδερφό του Κάπα.

*(σημ.: φωτογραφίες από αγρότες και στρατιώτες να πυροβολούν από δραματικές γωνίες, πρόσφυγες να μεταφέρουν τα παιδιά τους μέσα από τις φλόγες στους δρόμους, βομβαρδισμένα κτίρια, φωτογραφίες που χαρακτηρίζονται από δυναμικές γωνίες λήψης, χαμηλότερα ή υψηλότερα)

Από το https://redflecteur.wordpress.com/ όπου μπορείται να δείτε περισσότερες φωτογραφίες της Gerda Taro σε μορφή σλάιντ.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

29 Ιουλ 2016

ΔιΕΕξοδος για ποιον και προς τα που;

0
Θα έλεγε κανείς, ως οργάνωση που προτάσσει το ζήτημα της εξάρτησης και της απαλλαγής από τον ιμπεριαλισμό ως βασική προϋπόθεση για να την αλλαγή της κοινωνίας, ότι θα μας ενδιέφεραν και θα συμμετείχαμε σε κινήσεις κοινής δράσης υπέρ αυτής της απαλλαγής. Είναι γνωστή η θέση μας για τη διπλή πολιτική, στρατιωτική και οικονομική εξάρτηση της χώρας αλλά και για το πώς εννοούμε τη πάλη του λαού μας για την ανεξαρτησία, πώς και πότε μπορεί να επιτευχθεί.
Από την άλλη, στα πλαίσια της Αριστεράς, υπάρχουν δυνάμεις που στον ένα ή άλλο βαθμό αναγνωρίζουν το ζήτημα της εξάρτησης της χώρας από τους ιμπεριαλιστές και άλλες οι οποίες δεν θεωρούν τη χώρα εξαρτημένη, αλλά φτάνουν στο σημείο να τη χαρακτηρίζουν ιμπεριαλιστική όπου η άρχουσα τάξη της συμμετέχει, έστω και ανισότιμα, στη λεγόμενη ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Τα προηγούμενα χρόνια, συγκροτήθηκαν μια σειρά πρωτοβουλίες που με ευθύ ή έμμεσο τρόπο έθεταν το ζήτημα της εξόδου από τη ζώνη του ευρώ και την Ε.Ε.:

1. Πρωτοβουλία Οικονομολόγων – Πανεπιστημιακών για την κρίση (2010)
2. «Πρωτοβουλία κατά του Ευρώ και της Ε.Ε.» (2011)
3. «Πρωτοβουλία Αγώνα 2014 για την Έξοδο από το Ευρώ και την ΕΕ»
4. το 2015, στις 11/2, κείμενο της «Πρωτοβουλίας για Διαγραφή του Χρέους Τώρα!» ενώ στις 4/3 πραγματοποιείται η ιδρυτική συνέλευση της πρωτοβουλίας «Διαγραφή του Χρέους Τώρα»
5. το 2015 συγκλήθηκε η Πρωτοβουλία «ΟΧΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ».

Είχαμε δηλαδή τη συγκρότηση τουλάχιστον 3 πρωτοβουλιών με ξεκάθαρο αντιΕΕ περιεχόμενο στον τίτλο τους και άλλες δύο που πιάνουν κάποιες ιδιαίτερες πλευρές (κρίση - χρέος). Καλεσμένες από προσωπικότητες, αγωνιστές, πανεπιστημιακούς, συνδικαλιστές και απλούς εργαζόμενους (με κάποιες διαφοροποιήσεις τους ίδιους), προερχόμενοι από τους ίδιους πολιτικούς χώρους, με κείμενα σχεδόν πανομοιότυπα και με τις ίδιες προσδοκίες για το μέλλον τους.
Φέτος, χωρίς να εξηγήσει κανείς γιατί οι προηγούμενες πρωτοβουλίες δεν συνεχίστηκαν και δεν απέκτησαν τα χαρακτηριστικά που διακήρυτταν, δημιουργήθηκε άλλη μια με τον τίτλος ΔιΕΕξοδος.
Την Κυριακή 3 Ιούλη, πραγματοποιήθηκε η ιδρυτική συνέλευσή της στο Θησείο. Συμμετείχαν δυνάμεις της Αριστεράς που ανεξάρτητα από το πώς αναλύουν και εκτιμούν τη θέση της χώρας συγκλίνουν στην ανάγκη εξόδου από την Ε.Ε.. Κατέληξαν σε μια διακήρυξη που θέτει την ανάγκη της άμεσης εξόδου από την Ε.Ε. με τη διενέργεια δημοψηφίσματος και προσδιορίζει ως αρχή της δημόσιας παρουσίας της τη συγκέντρωση για την επέτειο του περσινού δημοψηφισματικού ΟΧΙ. Η διακήρυξή της δε λέει και πολλά πράγματα ως προς το πώς εννοούν την έξοδο από την Ε.Ε., εστιάζει στην ανάγκη της αποκάλυψης της «πραγματικής φύσης» της Ε.Ε., με επεξεργασίες και κινηματικές δράσεις, αλλά και στην ανάγκη επεξεργασιών που θα δίνουν «προοπτική για διΕΕξοδο από την σκοπιά των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων». Η τελική διακήρυξη, που απλώς παρουσιάστηκε σε αυτή τη συνέλευση, είναι κάποια βήματα πιο πίσω από τα καλέσματα που προηγήθηκαν, όπου έμπαιναν και κάποια ζητήματα για το πώς εννοείται η προτεινόμενη διέξοδος από τη σκοπιά των εργατικών και λαϊκών συμφερόντων.
Κρίνοντας τη πρωτοβουλία αυτή από τα κείμενά της, αλλά από ομιλίες και αρθρογραφίες υποστηρικτών της, παρατηρούμε ότι προτάσσουν την έξοδο από την Ε.Ε. σαν ένα ζήτημα που μπορεί να πραγματοποιηθεί τώρα, άμεσα και σαν βασική προϋπόθεση για να μπορέσει το λαϊκό εργατικό κίνημα να διεκδικήσει το οτιδήποτε. Σχεδόν απουσιάζει το άλλο σκέλος της εξάρτησης που εκφράζεται από το ΝΑΤΟ και τις βάσεις. Μπλέκουν μέσα στο πλαίσιό τους το ζήτημα του χρέους, το ζήτημα των εθνικοποιήσεων και μια σειρά άλλα ζητήματα που παραπέμπουν στα διάφορα μεταβατικά προγράμματα, κατά βάση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο δημοψήφισμα της Μ. Βρετανίας, το οποίο, κατά τους ίδιους τους διοργανωτές, έδωσε ώθηση στη διάλυση της Ε.Ε., πόσο μάλλον στη πραγματοποίηση αυτής της συνέλευσης. Δείχνοντας για άλλη μια φορά πού δίνουν το βάρος τους ως προς τον προσανατολισμό του λαού. Στις κάλπες και όχι στους δρόμους.
Θα μπορούσαμε να συμμετέχουμε σε μια τέτοια πρωτοβουλία; Πιθανόν και υπό προϋποθέσεις. Οι προϋποθέσεις αυτές δεν αφορούν τόσο τις διαφορετικές αναλύσεις για το τι είναι η Ε.Ε. ή για τον χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού. Θα μπορούσε να υπάρξει κοινή δράση στο ζήτημα της εξόδου της Ε.Ε., αν ο στόχος αυτής της συνεργασίας ήταν πραγματικά η ένταξη του ζητήματος στο εργατικό λαϊκό κίνημα, αν η κίνηση αυτή εντασσόταν στη λογική της επανασυγκρότησης αυτού του κινήματος. Αν δεν εξαρτιόταν, όπως και πολλές άλλες κινήσεις, από τις πρωτοβουλίες της αστικής τάξης και των ιμπεριαλιστών. Από εκεί και πέρα, οι μικρές και μεγάλες διαφορές μέσα από τη συναγωνιστική αντιπαράθεση θα μπορούσαν να λυθούν στα πλαίσια του κινήματος. Ως εκεί όμως. Είναι άλλο πράγμα η συγκρότηση με αυτές τις δυνάμεις ενός ευρύτερου Μετώπου που θα έθετε την ανάγκη ενός άλλου προσανατολισμού του κινήματος. Σε αυτή τη φάση, τουλάχιστον. Οι δυνάμεις αυτές, όχι μόνο μέχρι χθες αλλά και σήμερα, εξακολουθούν να έχουν μια τελείως διαφορετική αντίληψη για τον ιμπεριαλισμό και τον χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού, για τη σχέση του αντικαπιταλιστικού με τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα, για τον τρόπο συγκρότησης συνεργασιών και μετώπων, για τον τρόπο που θα συγκροτηθεί και θα επιβάλει το κίνημα την έξοδο.
Λίγο ως πολύ, όλες οι δυνάμεις που συμμετέχουν στην πρωτοβουλία την εντάσσουν στις λογικές συγκρότησης του ευρύτερου μετώπου - πόλου, με κύριο στόχο την ένταξη του χώρου στο κεντρικό πολιτικό παιχνίδι, του συμπληρώματος του κενού που πλέον άφησε ο ΣΥΡΙΖΑ. Κάποιες μάλιστα τη θεωρούν λίγη και εκφράζουν τις επιφυλάξεις τους με βάση την, κατά τα άλλα παρόμοια με των άλλων, άποψή τους για τα μέτωπα και τον πόλο. Η στόχευσή τους γίνεται ξεκάθαρη διαβάζοντας τα αρχικά καλέσματά τους και τις τοποθετήσεις σχεδόν όλων των οργανώσεων, όπου θεωρείται εκ των ων ουκ άνευ η πάλη «για τη μονομερή διαγραφή του χρέους, για εθνικοποιήσεις των τραπεζών και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας κάτω από εργατικό και λαϊκό έλεγχο». Αυτό και μόνο αρκεί για τον αποκλεισμό δυνάμεων οι οποίες θεωρούν απαραίτητη τη συνεργασία για την έξοδο από την Ε.Ε. αλλά δεν θεωρούν απαραίτητη την υιοθεσία αυτών των στόχων ως προϋπόθεση για την ανάπτυξη του εργατικού κινήματος και τη διεκδίκηση αυτών που δικαιούται.
Ουσιαστικά, λοιπόν, η συγκρότηση της ΔιΕΕξόδου, μιας ακόμη πρωτοβουλίας ενάντια στο ευρώ και την Ε.Ε., αυτό που κάνει είναι άλλη μια αναπαραγωγή των αδιεξόδων της μεταβατικής αριστεράς.
Παρ’ όλα αυτά, στη πάλη μας για την ανασυγκρότηση του εργατικού, λαϊκού και κομμουνιστικού κινήματος, θα εξακολουθούμε να επιδιώκουμε την κοινή δράση όπου κι όσο είναι εφικτή και σε αυτό το ζήτημα, θα συνεχίσουμε να θέτουμε το ζήτημα του σπασίματος των δεσμών της εξάρτησης στο κίνημα, για ένα σωστό προσανατολισμό ανατροπής της σημερινής πραγματικότητας, γιατί θεωρούμε ότι ο αντικαπιταλιστικός αγώνας συνδέεται άμεσα με τον αντιιμπεριαλιστικό στη χώρα μας.

Προλεταριακή Σημαία
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Συνέλευση ΣΜΤ: Οι συνελεύσεις των εργαζομένων στην υπηρεσία... του κοινοβουλευτικού αγώνα

0
Την Πέμπτη 14/7 πραγματοποιήθηκε Γενική Συνέλευση του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών (ΣΜΤ), η οποία, αν και βρισκόμαστε ήδη στα μέσα του Ιούλη, ήταν αρκετά μαζική. Βασικά θέματα της συζήτησης ήταν τα αντεργατικά μέτρα που αναμένονται προς ψήφιση από την κυβέρνηση το επόμενο διάστημα, το ζήτημα της Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας του κλάδου και η εργοδοτική αυθαιρεσία που σηματοδοτήθηκε τους τελευταίους μήνες από την απόλυση της συναδέρφου στην εταιρεία ΕΛΛΑΚΤΩΡ. Για αυτό το τελευταίο, ψηφίστηκε από τη συνέλευση στάση εργασίας τη Δευτέρα 18/7 από τις 9 π.μ. μέχρι τις 12 μ. και παράσταση διαμαρτυρίας στο υπουργείο Εργασίας στις 9:30 π.μ. Την κινητοποίηση στήριξαν όλες οι παρατάξεις.
Μετά το τέλος των τοποθετήσεων και της ψηφοφορίας, στην οποία πλειοψήφησε το πλαίσιο της ΕΣΑΚ, κατατέθηκε από την ΕΣΑΚ ψήφισμα σχετικά με τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Για την ακρίβεια, πρόκειται για σχέδιο νόμου που βρίσκεται στην προμετωπίδα της αντίστοιχης καμπάνιας που έχει ξεκινήσει το τελευταίο διάστημα από τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ και προωθείται σε όλα τα συνδικάτα και σωματεία εργαζομένων. Προφανώς, τα ερωτήματα σε σχέση με αυτήν την πρωτοβουλία είναι αρκετά. Όχι, βεβαίως, σε σχέση με το εάν μια δύναμη του εργατικού κινήματος επιλέγει να ανοίξει ένα ζήτημα πάλης στους χώρους των εργαζομένων, αλλά με τον τρόπο με τον οποίο επιλέγει να κάνει κάτι τέτοιο.
Οι... παραδόσεις του εργατικού κινήματος και πολύ περισσότερο οι κερδισμένες μάχες από την πλευρά του απέναντι στο σύστημα και τις κυβερνήσεις του, ήταν πάντοτε δεμένες με τους μαζικούς αγώνες, με την απεργία, τη διαδήλωση, την πάλη των εργαζομένων στο δρόμο και όχι στα αμφιθέατρα και τα γραφεία. Σήμερα, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ έχοντας αποκηρύξει εξ' αρχής την πραγματική σύγκρουση με το σύστημα, ζητούν από μία Γενική Συνέλευση Σωματείου να ψηφίσει... ένα σχέδιο νόμου. Και κυριολεκτούμε, διότι το ψήφισμα που κατατέθηκε ήταν ακριβώς αυτό, ένα σχέδιο νόμου με τα άρθρα του, έτοιμο να κατατεθεί ως πρόταση στη Βουλή.
Τι κατεύθυνση έχει βάλει λοιπόν το ΠΑΜΕ για την κορύφωση αυτής της καμπάνιας; Να μαζέψει από όσα σωματεία, συνδικάτα, εργατικά κέντρα και ομοσπονδίες μπορέσει αντίστοιχο ψήφισμα και πανηγυρικά να απαιτήσουν την ψήφισή του οι βουλευτές του ΚΚΕ, ως καταστάλαγμα της πάλης από τα κάτω των εργαζομένων; Πρωτόγνωρα πράγματα... Αλλά, η δύνη του κοινοβουλευτισμού, η αναχώρηση από το πραγματικό πεδίο διεξαγωγής της ταξικής πάλης και η αποφυγή με κάθε τρόπο της ουσιαστικής σύγκρουσης του κινήματος με το σύστημα, μόνο σε τέτοιες μεθόδους μπορεί να οδηγήσει. Και να ενισχύσει την υποχώρηση του λαού και των εργαζομένων, να μεγαλώσει την απόσταση από τη συγκρότησή τους και να βαθύνει την ήττα.
Η Ταξική Πορεία, με τοποθέτησή της για το σχετικό ψήφισμα, έθεσε ακριβώς αυτά τα ζητήματα και αρνήθηκε να το στηρίξει. Τελικώς, το ψήφισμα πέρασε στη Γενική Συνέλευση, στηριζόμενο, εκτός από την ΕΣΑΚ, και από το Ριζοσπαστικό Χώρο Τεχνικών.

Υ.Γ. Στο βωμό του... κοινοβουλευτικού ρόλου της Γενικής Συνέλευσης θυσιάστηκε και το ψήφισμα αλληλεγγύης στους διωκόμενους Τούρκους αγωνιστές της ΑΤΙΚ που κατέθεσαν από κοινού προς ψήφιση η Ταξική Πορεία και η ΕΡΓΑΣ. Με πρόσχημα το προχωρημένο της ώρας, η συζήτηση του ψηφίσματος παραπέμφθηκε στην επόμενη συνεδρίαση του ΔΣ. Είναι κι αυτό ένα δείγμα για το πώς αντιλαμβάνονται κάποιοι την πολιτική παρέμβαση στα πλαίσια του εργατικού κινήματος και τις πολιτικές προτεραιότητες που επιλέγουν.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΑ «ΛΙΠΑΣΜΑΤΑ ΚΑΒΑΛΑΣ»: Αντιμέτωποι με τον κυβερνητικό αυταρχισμό

0
Ξανά ο Ν. Τόσκας κάνοντας ιδεολογική αντιπαράθεση στις λεγόμενες καταλήψεις στέγης:

..."Θέλουμε αγώνες μαζικούς, το λαϊκό κίνημα στο προσκήνιο",
..." να οργανωθούν σωστά, στην κατεύθυνση των λαϊκών αγώνων και του λαϊκού κινήματος"...,
και το αποκορύφωμα:
"Η Αριστερά είναι των αγώνων, του μόχθου, της υπεράσπισης των εργατικών δικαιωμάτων, της αναζήτησης δουλειάς, εκεί δίνεται ο μεγάλος αγώνας ... ιστορικά, έχουμε δει εξεγέρσεις σε συνδυασμό με καταλήψεις, αλλά όχι καταλήψεις που οδηγούν σε εξεγέρσεις, σημείωσε.
Το κύριο πρόταγμα του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς δεν είναι η αυτονομία, είναι η προάσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων, της κοινωνίας, των δημοκρατικών δικαιωμάτων, τόνισε."

Οπότε μιας και η κυβέρνηση είναι υπέρ των εργατικών και λαϊκών κινητοποιήσεων και διεκδικήσεων αποφάσισε να στείλει τα ΜΑΤ, που σε άλλο σημείο τους αναγορεύσει συμμάχους,  κατά των βιομηχάνων της Καβάλας που επιβουλεύονται τα Λιπάσματα και να επιβάλει το δίκιο του λαού συλλαμβάνοντας επιπλέον συνδικαλιστικά τους στελέχη! Αντιγράφουμε από τον 902.gr:

Εντατικοποιείται η καταστολή κατά των απεργών στα «Λιπάσματα Καβάλας». Το πρωί ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις, άνδρες των ΜΑΤ και μπράβοι της επιχείρησης απέκλεισαν τη Δυτική Πύλη του εργοστασίου για να «διευκολύνουν» την είσοδο του απεργοσπαστικού μηχανισμού στο εργοστάσιο.
Μάλιστα, δεν δίστασαν να προσαγάγουν τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας Εργαζομένων Χημικής Βιομηχανίας Ελλάδος Ευθύμιο Θεοχάρη. Η Ομοσπονδία έχει κηρύξει από την Τρίτη επαναλαμβανόμενες 48ωρες απεργίες. Κάτω από τη δυναμική παρέμβαση των απεργών στο Αστυνομικό Τμήμα, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας αφέθηκε ελεύθερος λίγο μετά τις 8.30 π.μ.
Οι εργαζόμενοι δηλώνουν αμετακίνητοι και συνεχίζουν τον αγώνα τους κόντρα στο κλίμα φόβου και τρομοκρατίας που επιχειρούν κράτος και εργοδοσία, απαιτώντας ανάκληση των απολύσεων και υπογραφή ΣΣΕ με σύγχρονα δικαιώματα. Για μια ακόμη φορά επιβεβαιώνεται, όπως τονίζουν οι απεργοί, ότι η δημοκρατία τους σταματά έξω από την πύλη των εργοστασίων, σταματά εκεί που οι εργαζόμενοι διεκδικούν τα δικαιώματά τους.
Αξίζει να σημειωθεί ότι από την Τρίτη, οπότε και άρχισε η απεργία, αλλά και η επίδειξη του αυταρχισμού, γίνονται καθημερινές παρεμβάσεις από τον Χρήστο Κατσώτη, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτή του Κόμματος, προς τον αναπληρωτή υπουργό Προστασίας του Πολίτη Ν. Τόσκα, για το γεγονός ότι η αστυνομία κάνει πλάτες στην εργοδοσία, για να υλοποιήσει τους αντεργατικούς της σχεδιασμούς.
Το νέο κύμα τρομοκρατίας σε βάρος των εργαζομένων στα Λιπάσματα Καβάλας καταδικάζει με ανακοίνωσή του το Εργατικό Κέντρο Πειραιά, εκφράζοντας ταυτόχρονα την αλληλεγγύη και συμπαράστασή του στον απεργιακό αγώνα τους. Επίσης, την αλληλεγγύη τους εκφράζουν η Πανελλαδική Ένωση Ελαιουργοσαπωνοποιών, καθώς και τα ναυτεργατικά σωματεία ΠΕΜΕΝ, «ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ», ΠΕΕΜΑΓΕΝ, ΠΕΠΡΝ και ΠΕΣ - ΝΑΤ. Ακόμη το Σωματείο Οικοδόμων και Συναφών Επαγγελμάτων Καβάλας και το Σωματείο Εμποροϋπαλλήλων και Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ν. Καβάλας.
Θυμίζουμε ότι οι εργαζόμενοι βγήκαν τον Ιούνη σε αναγκαστική άδεια και από την 1η Ιούλη σε 3μηνη διαθεσιμότητα, ενώ έχουν γίνει 51 απολύσεις -οι 6 από αυτές προχτές, μια μέρα πριν από την απεργία, όπως καταγγέλλει η Ομοσπονδία. Οι περίπου 200 εργαζόμενοι απαιτούν ανάκληση των απολύσεων και υπογραφή ΣΣΕ με σύγχρονα δικαιώματα.
Όπως καταγγέλλουν, εδώ και τρεις μήνες το εργοστάσιο στην ουσία είναι κλειστό, παραγωγή λιπάσματος δεν υπάρχει, ενώ η προσπάθεια της εργοδοσίας στα Λιπάσματα Καβάλας έχει ένα και μοναδικό στόχο, να μετατρέψει το σύνολο των εργαζομένων σε εργολαβικούς, χωρίς δικαιώματα, εργαζόμενους σε συνθήκες γαλέρας. Η εργοδοσία απαιτεί την οικειοθελή παραίτηση με ταυτόχρονη μετατροπή όλων των συμβάσεων εργασίας αορίστου χρόνου σε ορισμένου. Τις προηγούμενες μέρες, η μεθόδευση του εργοδότη να δημιουργήσει απεργοσπαστικό μηχανισμό με νέες προσλήψεις δύο - τριών μηνών έπεσε στο κενό.
Πολλοί πάντως είναι οι εργαζόμενοι που τη μια μέρα προσλήφθηκαν και την επόμενη αποχώρησαν αρνούμενοι να παίξουν αυτό το ρόλο. Αλληλεγγύη στους εργαζόμενους της πρώην ΒΦΛ εκφράζουν με ανακοινώσεις τους σωματεία της περιοχής.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

40 χρόνια από την εξέγερση στο Σοβέτο: Το ρατσιστικό καθεστώς της Ν. Αφρικής μακελεύει τη μαύρη νεολαία.

0
Δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία αρ. φυλ. 783, στις 23/7/2016 

Το Σοβέτο είναι μια παραγκούπολη, ένα γκέτο του μαύρου πληθυσμού σε απόσταση 15 χλμ νοτιοδυτικά του Γιοχάνεσμπουργκ. Με πληθυσμό πάνω από 1 εκατ. (κυρίως άνεργοι και εργάτες), τροφοδοτεί με πάμφθηνα εργατικά χέρια τη βιομηχανική περιοχή της μεγαλύτερης πόλης της Νότιας Αφρικής. Ουσιαστικά είναι ένα κατασκεύασμα του κράτους της Ν. Αφρικής και της πολιτικής του απαρτχάιντ (των ρατσιστικών διακρίσεων μεταξύ λευκών και μαύρων). Η μακροχρόνια απαγόρευση εγκατάστασης μαύρων σε ορισμένες περιοχές που προορίζονταν μόνο για τη λευκή μειοψηφία και η προσωρινή παρουσία τους σε άλλες μόνο με άδεια, τους ανάγκασε να δημιουργήσουν το Σοβέτο. Η πόλη είχε μεγάλη παράδοση σε εργατικούς αγώνες που πολλές φορές κατέληγαν σε αιματηρές εξεγέρσεις.

 Η αφορμή της εξέγερσης
Τη δεκαετία του '70 η κατάσταση για το λαό του Σοβέτο ήταν τραγική. Οι μισοί περίπου κάτοικοί του ήταν άνεργοι. Μόνο 1 στα 6 σπίτια είχε ηλεκτρικό ρεύμα, η ύδρευση και η αποχέτευση ήταν σχεδόν ανύπαρκτες. Οι εργάτες αμείβονταν με μισθούς πείνας. Μια αντίστοιχη κατάσταση επικρατούσε στις περισσότερες πόλεις - γκέτο των μαύρων.
Τον Ιούνη του 1976, 40 χρόνια πριν, ξέσπασε μια μεγάλη εξέγερση που ξεκίνησε από τη μαθητική νεολαία του Σοβέτο αλλά εξαπλώθηκε σε όλες σχεδόν τις μεγάλες πόλεις της χώρας. Αφορμή στάθηκε η προσπάθεια της ρατσιστικής κυβέρνησης να επιβάλει στα σχολεία την εκμάθηση της γλώσσας Αφρικάανς, δηλαδή του γλωσσικού ιδιώματος των λευκών αποίκων που αποτέλεσε μια εξέλιξη της Ολλανδικής, μιας και αυτή ήταν η καταγωγή των περισσοτέρων λευκών (Αφρικάνερς - απόγονοι των Μπόερς). Η άλλη μεγάλη εθνότητα λευκών ήταν οι Άγγλοι που, αν και αντίπαλοι με τους Μπόερς στη νεώτερη ιστορία της χώρας (19ος αι.), τα βρήκαν πολύ καλά στην εκμετάλλευση και καταπίεση των μαύρων στην πιο σύγχρονη (20ος αι.). Φυσικά αυτή η επιλογή της κυβέρνησης να επιβάλει τη γλώσσα των καταπιεστών δεν είχε καμιά πρακτική αξία ούτε για την ίδια ούτε και για τον μαύρο πληθυσμό. Είχε όμως μεγάλη πολιτική και ψυχολογική αξία. Ήταν μια ακόμα προσπάθεια υποταγής των μαύρων στους δυνάστες τους.
Οι μαθητές του Σοβέτο ξεκίνησαν αποχή από τα μαθήματά τους και στις 16 Ιούνη του 1976 20.000 μαθητές μαζί με τους εκπαιδευτικούς τους διαδήλωσαν στους δρόμους της πόλης.

Ο πρώτος νεκρός

Χωρίς καμιά προειδοποίηση η ρατσιστική αστυνομία επιτέθηκε στους μικρούς μαθητές αρχικά με ειδικά εκπαιδευμένα σκυλιά και δακρυγόνα και μετά ανοίγοντας πυρ. Πρώτος πέφτει νεκρός ο 13χρονος Εκτορ Πίτερσον. Η φωτογραφία ενός φοιτητή που τον μεταφέρει νεκρό στην αγκαλιά του θα κάνει το γύρο του κόσμου, ευαισθητοποιώντας την παγκόσμια κοινή γνώμη και αποκαλύπτοντας την πραγματική φύση του καθεστώτος. Ο Εκτορ θα γίνει το σύμβολο των εξεγερμένων νέων. Τρεις μέρες αργότερα θα εγκριθεί ψήφισμα από τον ΟΗΕ που καταδικάζει το καθεστώς των φυλετικών διακρίσεων της Ν. Αφρικής.
Ακολουθούν σκληρές μάχες με τους μαθητές να μην φεύγουν από τους δρόμους και να μάχονται με πέτρες και ξύλα ενάντια στις δολοφονικές σφαίρες της λευκής αστυνομίας. Ο απολογισμός της ημέρας εκείνης ήταν 23 μαύροι νεκροί.
Παρά την άγρια καταστολή, τις επόμενες μέρες ο λαός και η νεολαία του Σοβέτο ξαναβγήκε στους δρόμους να διαδηλώσει ακόμα πιο μαζικά και μαχητικά. Έστησαν οδοφράγματα, πυρπόλησαν κυβερνητικά κτίρια, αναποδογύρισαν και πυρπόλησαν αυτοκίνητα πλούσιων λευκών. Η κυβέρνηση του απαρτχάιντ απάντησε με ακόμη μεγαλύτερη βία. Επιστρατεύτηκαν ελικόπτερα και τανκς. Μέσα στις πρώτες μέρες της εξέγερσης 174 ήταν οι νεκροί, πάνω από 1000 οι τραυματίες και ακόμα περισσότεροι οι συλληφθέντες.  

Η εξέγερση απλώνεται
Τους επόμενους μήνες η φλόγα της εξέγερσης άναψε σε όλες σχεδόν τις πόλεις που ζούσε μαύρος πληθυσμός. Ήταν η απάντηση στις δεκαετίες καταπίεσης, εξευτελισμών, διακρίσεων και βίας που βίωνε η μαύρη πλειοψηφία της χώρας. Τίποτα δεν ήταν ικανό να σταματήσει το κύμα διαδηλώσεων. Λαός και νεολαία διαδήλωναν καθημερινά και συγκρούονταν με την αστυνομία. Πραγματοποιήθηκαν μαζικές απεργίες εργαζομένων, με σαμποταρίσματα στη λειτουργία του κρατικού μηχανισμού. Οι νεκροί έφτασαν πολλές εκατοντάδες και οι τραυματίες ήταν χιλιάδες. Μέσα στα θύματα της εξέγερσης ήταν και ο Στιβ Μπίκο ένα από τα ηγετικά στελέχη της οργάνωσης «Μαύρη Συνείδηση» (Black Consciousness Movement, BCM). Αρχικά του απαγορεύτηκε να μιλάει σε συγκεντρωμένο πλήθος (δεν επιτρεπόταν να μιλάει σε περισσότερο από ένα άτομο κάθε φορά) και αργότερα του αφαιρέθηκε η άδεια να αρθρογραφεί στον τύπο. Στο τέλος συνελήφθη από την αστυνομία και δολοφονήθηκε με άγριο ξυλοδαρμό κατά την ανάκρισή του το Σεπτέμβρη του 1977. Μάλιστα σε μια προσπάθεια συγκάλυψης της δολοφονίας η αστυνομία ισχυρίστηκε ότι ο Μπίκο πέθανε μετά από απεργία πείνας, αλλά η ιατροδικαστική έκθεση αποκάλυψε τις πραγματικές αιτίες της δολοφονίας.  

Άλλες εξεγέρσεις
Στη σύγχρονη ιστορία της Ν. Αφρικής οι εξεγέρσεις δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο. Πολύ συχνά ο μαύρος πληθυσμός της χώρας ξεσηκωνόταν ενάντια στην εξαθλίωση και στην καταπίεση από τη λευκή μειοψηφία αλλά και τη μαύρη ελίτ που της είχε δοθεί ο ρόλος τής επιβολής των νόμων του απαρτχάιντ.
Στις 21 Μαρτίου του 1960 στην πόλη Σάρπβιλ, ένα άλλο γκέτο μαύρων, τεράστιο πλήθος 10.000 έφτασε έξω από το αστυνομικό τμήμα για να παραδώσουν -σε ένδειξη διαμαρτυρίας- τις άδειες διέλευσης που έπρεπε να έχουν οι μαύροι όταν περνούσαν σε περιοχές λευκών. Η αστυνομία απάντησε με πυροβολισμούς στο ψαχνό, δολοφονώντας 69 διαδηλωτές.
Το 1973 ξέσπασε κύμα απεργιών στις μεγάλες βιομηχανικές πόλεις της χώρας. Η μαύρη εργατική τάξη διεκδικούσε αυτά που της ανήκαν. Σε πολλές περιπτώσεις η απάντηση του καθεστώτος ήταν η ωμή βία, όπως στην περίπτωση των μεταλλωρύχων του Γιοχάνεσμπουργκ όπου η αστυνομία επιτέθηκε με πραγματικές σφαίρες δολοφονώντας πολλούς από αυτούς.

Η σημερινή κατάσταση
Το απαρτχάιντ που ουσιαστικά ξεκίνησε κατά τη διάρκεια της αποικιοκρατίας, θεσμοθετήθηκε επίσημα για πρώτη φορά με νόμο στη Νότια Αφρική από το Εθνικό Κόμμα το 1948 και συνοδεύτηκε από μεγάλες υποχρεωτικές μετακινήσεις πληθυσμών με στόχο την φυλετική «καθαρότητα» τεράστιων περιοχών. Τυπικά καταργήθηκε το 1991. Χρειάστηκαν όμως διαρκείς αγώνες, εξεγέρσεις και πολλοί νεκροί. Το αίμα που έδωσε στον αγώνα η μαύρη νεολαία του Σοβέτο το 1976 τροφοδότησε τα νέα ξεσπάσματα στα μέσα της δεκαετίας του '80 που έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην -τυπική τουλάχιστον- κατάργηση των φυλετικών διακρίσεων.
Από την τυπική κατάργηση του απαρτχάιντ το 1991 και μέχρι τις μέρες μας, αν και πέρασαν περισσότερες από δύο δεκαετίες, αν και υποχώρησε σημαντικά η εξόφθαλμη ρατσιστική πολιτική της λευκής μειονότητας απέναντι στη μαύρη πλειοψηφία, το όνειρα και οι διεκδικήσεις της μαύρης εργατικής τάξης έχουν παραμείνει ανεκπλήρωτα. Το βιοτικό επίπεδο του λαού είναι ιδιαίτερα χαμηλό. Η ανεργία βρίσκεται στα ύψη. Το AIDS θερίζει. Η εγκληματικότητα είναι καθημερινό φαινόμενο. Μαύροι στρέφονται εναντίον μαύρων, ιδιαίτερα μεταναστών από άλλες χώρες της Αφρικής. Φυλετικές διαμάχες, λεηλασίες, δολοφονίες, βιασμοί γυναικών είναι πολλές φορές συχνότερα κι από τις πιο υποβαθμισμένες περιοχές των μεγαλουπόλεων των ΗΠΑ.
Όμως νέοι αγώνες ξεσπούν καθημερινά. Όπως το 2015 που οι κάτοικοι του Σοβέτο έστησαν οδοφράγματα, σε μια προσπάθεια να αντισταθούν στην τοποθέτηση προπληρωμένων συστημάτων για την εξόφληση λογαριασμών του ηλεκτρικού ρεύματος. Η χρήση πλαστικών σφαιρών ενάντια στους διαδηλωτές δεν εξέπληξε κανένα.
Ή το 2013 όταν οι αστυνομία κατέστειλε διαδήλωση στο Πανεπιστήμιο του Σοβέτο ενάντια στην επίσκεψη Ομπάμα. Αλλά και τον Αύγουστο του 2012 στη Μαρικάνα οι μεγαλειώδεις διαδηλώσεις των ανθρακωρύχων και μεταλλωρύχων αντιμετώπισαν και πάλι τις σφαίρες της -μαύρης αυτή τη φορά- αστυνομίας, μπροστά στις στοές των ορυχείων που εξακολουθούν να παραμένουν «λευκών» συμφερόντων.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Θάνατος πρόσφυγα λόγω έλλειψης γιατρού στο Κέντρο Κράτησης «Softex»

0
Ν. Τόσκας σε συνέντευξή του στο Κόκκινο αναφερόμενος στις καταλήψεις που άδειασε η αστυνομία τις τελευταίες μέρες στη Θεσσαλονίκη και υπερασπιζόμενος τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, η υπογράμμιση δική μας:

«Είναι μία αλληλεγγύη που θυμίζει άλλες εποχές, φέραμε 32 ανθρώπους και τους βάλαμε δίπλα μας ... δεν ξέρουμε πότε τρώνε, πότε τους εξετάζει γιατρός, πώς καλύπτονται αυτοί οι άνθρωποι, για να δικαιολογήσουμε μία κατάληψη»

Ακολουθεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για το "πότε τους εξετάζει γιατρός"  από τους κρατούντες, από το http://www.thepressproject.gr/. Και δεν είναι το μοναδικό. Όσοι επιχειρήσαμε να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στους πρόσφυγες και να διεκδικήσουμε τα στοιχειώδη δικαιώματά τους στα στρατόπεδα έχουμε γίνει μάρτυρες της έλλειψης γιατρών που θέτουν σε κίνδυνο την υγεία τους και τη ζωή τους ακόμη:

Μια νεαρή γυναίκα έχασε τη ζωή της το μεσημέρι της Πέμπτης στο Κέντρο Κράτησης των Διαβατών (softex) στην Θεσσαλονίκη, καθώς δεν υπήρχε γιατρός στις εγκαταστάσεις.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η νεαρή κοπέλα έχασε τις αισθήσεις της όταν πήγε σε μια από τις χημικές τουαλέτες προκειμένου να κάνει μπάνιο. Εκείνη την ώρα φαίνεται πως έπαθε επιληπτική κρίση.
Στις εγκαταστάσεις δεν υπήρχε γιατρός για να προσπαθήσει να την επαναφέρει, ενώ μια ώρα αργότερα όταν τελικά έφτασε στο σημείο το ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ από την Θεσσαλονίκη, η γυναίκα είχε χάσει τη ζωή της.
Η άτυχη Αζάζ Ράγκντα, βρισκόταν στη χώρα μας με τον σύζυγό της.
Ο θάνατος της 29χρονης Σύριας στη δομή φιλοξενίας στη SOFTEX, ήταν η αφορμή για την κινητοποίηση προσφύγων και μεταναστών στη συμβολή της Περιφερειακής Oδού με τη Συμμαχική Οδό. Συγκεκριμένα, μετά το περιστατικό, ομάδα περίπου 100 προσφύγων πραγματοποίησαν πορεία διαμαρτυρίας για τις συνθήκες κράτησής τους και για την έλλειψη περίθαλψης εντός του Κέντρου.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

27 Ιουλ 2016

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΝΑ ΟΡΓΑΝΩΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΤΟΥΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΗ ΛΑΙΛΑΠΑ!

0
Ο νέος κύκλος της αντιλαϊκής επίθεσης, που αποτελεί «προαπαιτούμενο» για την δεύτερη «αξιολόγηση» της εφαρμογής των μέτρων του τρίτου μνημονίου, βρίσκεται «προ των πυλών».Στη πρώτη γραμμή της επίθεσης βρίσκονται τα εργασιακά δικαιώματα .
Τόσο οι πρόσφατες δηλώσεις και οι ανακοινώσεις της ΕΕ, του ΔΝΤ και του ΣΕΒ όσο και το υπόμνημα «διαπραγμάτευσης» του Υπουργείου Εργασίας προς στην «Επιτροπή ειδικών για τα εργασιακά», που φέρει και την υπογραφή των ΣΕΒ και ΓΣΕΕ, επιβεβαιώνουν πως ετοιμάζεται από το φθινόπωρο μια εκτεταμένη εργασιακή, λεγόμενη «μεταρρύθμιση» που επιδιώκει να πλήξει πολύ βαθύτερα τα δικαιώματα στη δουλειά, στο μισθό και στο μεροκάματο, στη συνδικαλιστική δράση. Στο στόχαστρο της βρίσκονται οι σημερινοί περιορισμοί στις ομαδικές απολύσεις, ο κατώτατος μισθός και ο 13ος και 14ος μισθός στον ιδιωτικό τομέα, οι συλλογικές συμβάσεις, το δικαίωμα στην απεργία και οι συνδικαλιστικές κατακτήσεις.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

26 Ιουλ 2016

«Εθνικό μέτωπο» για τα εργασιακά ενάντια στους εργαζόμενους και το λαό

0
Σε κοινό κείμενο σχετικά με τα εργασιακά κατέληξε την Τρίτη 19 Ιούλη η συνάντηση μεταξύ της ΓΣΕΕ και των εργοδοτικών ενώσεων ΣΕΒ, ΓΣΕΒΕΕ, ΕΣΕΕ και ΣΕΤΕ που υπογράφουν την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΓΣΣΕ), με τη συμμετοχή του υπουργού Εργασίας Γ. Κατρούγκαλου. Πρόκειται για το αποτέλεσμα μιας ολόκληρης διαδικασίας ανεπίσημου «κοινωνικού διαλόγου» μεταξύ ΓΣΕΕ και ΣΕΒ (κύρια) που είχε ξεκινήσει φανερά το 2014 με τη διαμεσολάβηση της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) στη Γενεύη και η οποία αναζωπυρώθηκε από τις προσπάθειες της κυβέρνησης να συγκροτήσει μια δήθεν κοινή «εθνική» γραμμή για τα εργασιακά, ενόψει της διαπραγμάτευσης για τη 2η αξιολόγηση. Διαδικασία η οποία όχι μόνο δεν μπορεί να αποτελέσει ανάχωμα στις δηλωμένες διαθέσεις ξένου και ντόπιου κεφαλαίου για σφοδρή επίθεση στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζομένων, αλλά αντίθετα επιδιώκει να κρατήσει τις λαϊκές και εργατικές δυνάμεις στο περιθώριο. Ειδικά σε μια περίοδο όπου από κάθε μεριά του συστήματος, μέσα κι έξω από τη χώρα, επισημαίνεται ο κίνδυνος η συσσωρευμένη οργή να εκφραστεί με πλήθος αντιστάσεων και μαζικές κινητοποιήσεις, η συνδικαλιστική ηγεσία θέτει ξανά τον εαυτό της φανερά στην υπηρεσία του συστήματος, με σκοπό να διατηρήσει την υπόσταση και το ρόλο της ως πυροσβέστης κάθε αγωνιστικού σκιρτήματος.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για τις εξελίξεις στον όμιλο «Μαρινόπουλος»

1
Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο «Λαϊκό Δρόμο». (Τη συνέντευξη για λογαριασμό του ΛΑΪΚΟΥ ΔΡΟΜΟΥ πήρε ο σ. Γιάννης Αδριανός)

Οι εξελίξεις στον όμιλο ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ, πριν ένα μήνα περίπου, με την αίτηση υπαγωγής του στο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα, είναι μέχρι στιγμής η κορυφή του παγόβουνου σε μια αλληλουχία «λουκέτων» που προηγήθηκε, επιχειρήσεων και μάλιστα λιανικής, «τρανταχτών» ονομάτων στη λεγόμενη αγορά, με άμεσες συνέπειες όχι μόνο στη συνέχιση της οικονομικής αποσάθρωσης, αλλά κυρίως σε ό,τι αφορά την τύχη εκατοντάδων και χιλιάδων εργαζομένων, που το φάσμα της ανεργίας και της εξαθλίωσης βλέπουν και νιώθουν να τους χτυπά βίαια την πόρτα.
Ο Λαϊκός Δρόμος, πήρε την παρακατω συνέντευξη με εργαζόμενο εδώ και πολλά χρόνια στον όμιλο ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ.

ΕΡΩΤΗΣΗ Λ.Δ.: H εταιρεία ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ έφτασε στα πρόθυρα της πτώχευσης -αν δεν την έχει αποφύγει ακόμα- ποια είναι σε χοντρές γραμμές τα αίτια αυτής της κατάρρευσης;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

1) Η κακοδιαχείριση - επιθετική τάχατες αναπτυξιακή πολιτική. Εδώ και δύο-τρία χρόνια ίσως και παραπάνω- ενώ η εταιρεία είχε πρόβλημα ρευστότητας (πλήρωνε τις υποχρεώσεις στους πιστωτές - προμηθευτές κατόπιν διαταγών πληρωμής), εξαγόραζε συμμετοχές-ποσοστά άλλων ανωνύμων εταιρειών ομοειδούς αντικειμένου, όπως ΜΑΡΚΕΤΑ ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ ΑΕ στη Σαντορίνη, ΠΑΛΑΜΑΡΗΣ ΑΕ στην Τήνο, ΚΡΟΝΟΣ ΚΑΡΑΚΙΤΣΟΣ ΑΕ στην Ηλεία, “ ΑΡΙΑΔΝΗ ΑΕ” στην Κρήτη, ΑΡΒΑΝΙΤΙΔΗΣ στη Μακεδονία κλπ.

2) Η εξάπλωση της εταιρείας στα Βαλκάνια, όπως Τίρανα και Σόφια, με αποτέλεσμα να κατασπαταλήσει τεράστια κεφάλαια σε επενδύσεις και μετά από ορισμένα χρόνια να αποσυρθεί, λόγω του ότι δεν έπιασε η «μπίζνα».

3) Μετά την αποχώρηση της CARREFOUR από τη μετοχική σύνθεση φορτώθηκε κατά 100% τη ζημιογόνο εταιρεία DIA HELLAS και με σημερινή ονομασία EXPRESS M AE.

4) Η διαχείριση απρόσωπα ως πολυεθνική εταιρεία με πολιτική που αντιμετώπιζε τα πάντα ως γρανάζια επίτευξης στόχων.

5) Και ίσως το πιο βασικό η λογική της αύξησης του τζίρου με κάθε τρόπο, με τη δημιουργία δικτύου δικαιόχρησης (franchising) με ανεξέλεγκτο τρόπο, τρώγοντας αρκετά και μεγάλα φέσια από τους δικαιοπάροχους.

ΕΡΩΤΗΣΗ Λ.Δ.: Πρόκειται για τη μεγαλύτερη αλυσίδα λιανικής στον τομέα της, και περιλαμβάνει σαν όμιλος αρκετές ακόμα επιχειρήσεις και σε άλλους τομείς. Πείτε μας λίγο γι' αυτό, τα μεγέθη, τους τζίρους, τα οικονομικά αποτελέσματα και τον αριθμό των εργαζομένων.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Τα οικονομικά μεγέθη μπορούν κάλλιστα να αντληθούν από τους πρόσφατα δημοσιευμένους ισολογισμούς, τα οποία τελικά δεν νομίζω να απασχολούν τους εργαζομένους. Σήμερα απασχολούνται στον όμιλο περίπου 12.500 εργαζόμενοι.

Για τη ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΑΕ θα αναφέρω δύο τρείς αριθμούς και νομίζω ότι ο καθένας θα βγάλει τα συμπεράσματα του.

Το 2011 απασχολούσε περίπου 11.300 εργαζομένους, το 2014 περίπου 9.900 και το 2015 περίπου 9.500.

Εάν συνυπολογίσουμε και τις θέσεις εργασίας που χάθηκαν -απολύσεις από την DIA λόγω κλεισίματος καταστημάτων (πρόχειρη εκτίμηση περίπου 100)- καταλαβαίνετε το εργασιακό πρόβλημα.

ΕΡΩΤΗΣΗ Λ.Δ.: Σήμερα που συζητάμε ποια είναι τα δεδομένα που έχετε σε γνώση σας, εσείς οι εργαζόμενοι, σχετικά με τις εξελίξεις, και το προς τα πού φαίνεται να οδηγούνται τα πράγματα;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Εάν δεν πέσουν κεφάλαια στην επιχείρηση είτε ίδια (φέρτε πίσω τα κλεμμένα) είτε από δανεισμό, για να μπουν εμπορεύματα στα μαγαζιά να κινηθούν, δεν υπάρχει φως. Η επιχείρηση οδηγείται στο λουκέτο με απρόβλεπτες κοινωνικές συνέπειες, όχι μόνο για τη ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ, αλλά και για μεγάλο αριθμό μικροπιστωτών (προμηθευτές εμπορευμάτων, απλήρωτα μισθώματα, μέχρι σεκιουριτάδες και συνεργεία καθαρισμού).

ΕΡΩΤΗΣΗ Λ.Δ.: Έρχονται στη δημοσιότητα πληροφορίες για τεράστια ποσά που διακινήθηκαν προς εξωχώριες εταιρίες, για ακίνητα που μεταβιβάστηκαν κλπ. Είμαστε στη γνωστή και κλασσική περίπτωση των “χρεωκοπημένων επιχειρήσεων με πλούσιους ιδιοκτήτες”;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ασφαλώς, κοντά στο νου και η γνώση και κατά το λαϊκότερο ο νοών νοείτω.
Άλλωστε ο όμιλος εμπίπτει στο νόμο περί ενδοομιλικών συναλλαγών – μεταφοράς κεφαλαίων του 2008, αν δεν κάνω λάθος, επομένως τον πρώτο λόγο έχουν και οι εποπτεύουσες αρχές στο να διαλευκάνουν το πού πήγαν τα «φράγκα».

ΕΡΩΤΗΣΗ Λ.Δ.: Όλο αυτό το διάστημα πώς μπορεί να περιγραφεί η στάση των εργαζομένων πριν και μετά το ξέσπασμα της κρίσης; Ας μιλήσουμε λίγο για τα σωματεία και τη συνδικαλιστική οργάνωση στον χώρο σας.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Οι εργαζόμενοι της ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ όπως και οι υπόλοιποι έχουν πέσει στην αντίληψη «αρκεί να έχω τη δουλειά μου», και όχι να βγάλω το ψωμί μου και να διεκδικήσω το παντεσπάνι.

Υπάρχει το σωματείο εργαζομένων από το 1982, το οποίο είναι ιδρυτικό μέλος του ΠΑΜΕ, ενώ τα τελευταία δύο τρία χρόνια παρουσιάστηκε το Σωματείο εργαζομένων Β. Ελλάδας με δράση κυρίως στη Β. Ελλάδα. Αυτό παρουσιάζεται σαν το καθαρόαιμο αγωνιστικό ΠΑΜΕ κάνοντας κριτική στο άλλο ότι δεν κρατά αγωνιστική θέση, ενώ το πρώτο κατηγορεί το προαναφερθέν ότι θέλει να λαμβάνονται οι συνδικαλιστικές αποφάσεις στα γραφεία του ΠΑΜΕ. Τέτοια εποχή λοιπόν…, και «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε».

ΕΡΩΤΗΣΗ Λ.Δ.: Η στάση της κυβέρνησης και του αρμόδιου υπουργείου σε σχέση με το ζήτημα; Και επίσης ποια είναι τα βασικά αιτήματα προς την κυβέρνηση σε ό,τι αφορά την τύχη των εργαζομένων;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η βασική απαίτηση των εργαζομένων όπως και της υπόλοιπης εργατικής τάξης είναι να διατηρηθούν οι θέσεις εργασίας γιατί δεν έχουν καμία συμμετοχή γι' αυτή την δραματική εξέλιξη της επιχείρησης.
Η κυβέρνηση μέχρι στιγμής κρατά θέση υποσχεσιολογίας, δες για παράδειγμα τις ανακοινώσεις του γενικού γραμματέα υπουργείου Εργασίας Νεφελούδη.

ΕΡΩΤΗΣΗ Λ.Δ.: Γνωρίζουμε πως στον όμιλο ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ δοκιμάστηκαν από νωρίς όλα τα εργατοκτόνα μέτρα από εποχής μνημονίων. Ποιες πάνω κάτω ήταν οι εργασιακές σχέσεις, τα ωράρια, οι αμοιβές κλπ;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Η κυρίως καταστροφή των εργασιακών σχέσεων όχι μόνο στο ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟ ήρθε με την εφαρμογή της μερικής απασχόλησης.

Με τα μνημόνια προφανώς χειροτέρεψε η θέση τους.

Να εργάζονται υπερωριακά χωρίς να πληρώνονται υπερωρίες και στην καλύτερη περίπτωση τις ώρες υπερωρίας να τις πάρουν ως ρεπό, και …αν τις πάρουν.

Να κυκλοφορούν κατά περιόδους ατομικά έγγραφα με εξαναγκασμό ως προς την υπογραφή για αποδοχή μειώσεων 10% των αμοιβών (ατομικές συμβάσεις εργασίας).

Να εξαναγκάζουν εργαζόμενους στα καταστήματα να μοιράζουν ακόμη και εκτός ωραρίου διαφημιστικά φυλλάδια.

Μέχρι σήμερα η επιχείρηση χρωστάει στους εργαζομένους το 90% του μισθού του Ιουνίου.

Προχθές πληρωθήκαμε το 10%, σκέψου ότι εργαζόμενος τετράωρος καταστήματος άνω των 25 ετών είδε κατάθεση στο λογαριασμό του χαρτζιλίκι (περίπου 20 ευρώ).

Οι αυξήσεις υπάρχουν μόνο για τα μεγαλοστελέχη που έχουν ακόμα και λοιπές παροχές (αυτοκίνητα).

http://www.m-lkke.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗΣ: ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΙ ΣΟΥ 'ΧΩ ΓΙΑ ΜΕΤΑ!!!

0
" Όπως και οι άλλες ΔΕΚΟ σιγά σιγά το νοσοκομείο Σαντορίνης θα μπει στο Χρηματιστήριο και με βάση το καταστατικό λειτουργίας της η ΑΕΜΥ Α.Ε. ως πολυμετοχική εταιρεία, η πλειοψηφία των μετοχών της θα περάσει σε ιδιώτες. Μην έχουμε καμιά αμφιβολία γι΄ αυτό. Έτσι θα έχει γίνει το πρώτο βήμα για να ξεπουληθεί και αργότερα σε ιδιώτες."

Για την ΕΣΑΝ ΑΕ, την ΑΕΜΥ και τον (παλιο)χαρακτήρα τους, ως δούρειων ίππων ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας έχουμε κάνει αρκετά σημειώματα στο παρελθόν. Πραγματικά πρόκειται για φορείς που με το μανδύα του δημοσίου, σκοπό έχουν να μετατρέψουν στα μουλωχτά, δημόσιες δομές, πληρωμένες από το λαό, σε ιδιωτική περιουσία μέσω της κολυμπήθρας του χρηματιστηρίου και της αγοράς μετοχών. Αυτό κι' αν θέλει δεξιότητες και μεταπτυχιακά!
Το Νοσοκομείο της Σαντορίνης που λειτούργησε με τυμπανοκρουσίες πρόσφατα είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση. Και η πίτα ολόκληρη με διαφημίσεις και τυμπανοκρουσίες για τη λειτουργία του Νοσοκομείου και ο "σκύλος" της ιδιωτικοποίησης χορτάτος!
Ο συνάδελφος Ν. Μαλίνογλου, πρόεδρος του Σωματείου του Σισμανογλείου, έγραψε ένα κατατοπιστικό άρθρο σχετικά. Το αναδημοσιεύουμε με ελάχιστες παρεμβάσεις μορφοποίησης και με το σχόλιο πως ανεξάρτητα από την πολιτική τοποθέτηση του καθ΄ένα, τα γεγονότα παραμένουν πεισματικά παρόντα και επαληθεύουν ή διαψεύδουν προθέσεις και πολιτικές. Διαβάστε το.
“Το ΓΝΘ λειτουργεί κανονικά από τις 18/07/2016, παρέχοντας υπηρεσίες υγείας τόσο στους κατοίκους του νησιού, όσο και στον τουριστικό πληθυσμό”. Λέει στην ανακοίνωση του το Υπ. Υγείας απαντώντας στις επικρίσεις της ΠΟΕΔΗΝ για το χαρακτήρα τη λειτουργία και τα προβλήματα που παρουσιάζει το νοσοκομείο Σαντορίνης που μόλις πριν λίγες ημέρες μπήκε σε λειτουργία.
Υπάρχει κάποιος που δε θα ήθελε κάτι τέτοιο; ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ!

Στις κινητοποιήσεις μας ως εργαζόμενοι στην υγεία όταν ο Άδωνις Γεωργιάδης έκλεινε τα 10 νοσοκομεία πριν 4 χρόνια διατυμπανίζαμε ότι “όταν κλείνεις ένα νοσοκομείο ανοίγεις ένα νεκροταφείο”. Και είναι αλήθεια. Άρα τι, τώρα υπάρχει περίπτωση να διαφωνήσει κανείς για το άνοιγμα ενός νοσοκομείου;
Ή μήπως υπάρχει περίπτωση κανείς να ήθελε, να γίνει “μπουζουκάδικο” ή να “ξεπουληθεί ο εξοπλισμός του δεξιά και αριστερά” ή να “ξεπουληθεί το νοσοκομείο στους ιδιώτες”;
Ή μάλλον όχι! Η ΝΔ και ο Άδωνις ΗΘΕΛΑΝ!! Εξάλλου δικές τους προτάσεις ήταν οι παραπάνω!

“602 περιστατικά αντιμετώπισε τις τρεις πρώτες ημέρες”, μας λέει επίσης η ανακοίνωση του Υπ. Υγείας. ΜΠΡΑΒΟ! Καλά έκανε και ακόμα περισσότερα περιστατικά στο αμέσως επόμενο διάστημα. Και η επόμενη έγκυος γυναίκα στο νησί να μη χρειαστεί να μεταφερθεί στη Κρήτη ή αλλού αλλά να αντιμετωπιστεί στο νοσοκομείο Σαντορίνης αφού αναπτυχθούν όλες οι απαραίτητες ειδικότητες για να είναι η συμπολίτης μας και το νεογέννητο που θα έρθει στη ζωή ασφαλείς.
Όλα αυτά όμως μπορούν να επιτευχθούν μόνο εάν το νοσοκομείο λειτουργήσει με δημόσιο χαρακτήρα και όχι ως Ανώνυμη Εταιρία, χωρίς τη λογική της εμπορευματοποίησης, χωρίς ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και τη λογική του κέρδους! Με μόνιμες προσλήψεις προσωπικού και όχι με ετήσιες συμβάσεις, με αξιοπρεπείς αμοιβές και όχι με 800 ευρώ το μήνα.

ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ ΓΙΑ ΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ. Είναι όμως δικαιολογημένα όλα αυτά που γίνονται και λέγονται; ΝΑΙ είναι, γιατί εδώ δε συζητάμε για το άνοιγμα ενός νοσοκομείου, που όπως είπαμε κανείς δε διαφωνεί, αλλά το πως άνοιξε, πως διοικείται, πως στελεχώνεται, πως λειτουργεί, ποιος είναι ο χαρακτήρας του, πως θα λειτουργεί στο μέλλον και τι σημαίνει μελλοντικά το άνοιγμα του για τα νοσοκομεία τα κλειστά ή αυτά που θα κλείνουν λόγω εγκατάλλειψης των δημόσιων νοσοκομείων από τις πολιτικές τις νεοφιλελεύθερες που συνεχίζουν και από τη Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.
Ας ξεκινήσουμε όμως από την αρχή.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΝΩΜΥΜΗ ΕΤΑΙΡΙΑ ΤΟΥ ΕΣΥ.

Την Παρασκευή 15.7.2016 εγκαινιάστηκε το Πρώτο Νοσοκομείο Ανώνυμη Εταιρία του ΕΣΥ (Νοσοκομείο Σαντορίνης). Το Νοσοκομείο φτιάχτηκε με χρήματα (14 εκ. ευρώ) του Ελληνικού Λαού. Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση παραχώρησε την λειτουργία του στην ΑΕΜΥ ΑΕ.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η Α.Ε.Μ.Υ

“Η Ανώνυμη Εταιρεία Μονάδων Υγείας (ΑΕΜΥ Α.Ε.) ιδρύθηκε με το Ν.3293/2004 αναλαμβάνοντας την άμεση μετα-ολυμπιακή αξιοποίηση της Πολυκλινικής του Ολυμπιακού Χωριού. Αποτελεί Δημόσια Επιχείρηση Κοινής Ωφέλειας (ΔΕΚΟ) που τελεί υπό την εποπτεία του κράτους, η οποία ασκείται από τη Διυπουργική Επιτροπή Δημοσίων Επιχειρήσεων και Οργανισμών και από τον Υπουργό Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης κατά τα προβλεπόμενα από τις διατάξεις του Ν.3429/2005 περί λειτουργίας των ΔΕΚΟ. Πρωταρχική βασική δραστηριότητα της ΑΕΜΥ ΑΕ αποτέλεσε η λειτουργία και αξιοποίηση των υποδομών της Πολυκλινικής του Ολυμπιακού Χωριού, η οποία αποτελεί εποπτευόμενο φορέα της. Η ΑΕΜΥ Α.Ε. εποπτεύει και διαχειρίζεται την Πολυκλινική Ολυμπιακού Χωριού, το Κέντρο Υγείας Αποκατάστασης και Αποθεραπείας Κερατέας – Κ. Πρίφτης και το Γενικό Νοσοκομείο Θήρας”. (Προφίλ ΑΕΜΥ Α.Ε – ΑΠΌ ΤΟ SITE ΤΗΣ ΑΕΜΥ)

ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΟ ΤΗΣ Α.Ε.Μ.Υ, Κεφάλαιο Α Άρθρο 1.: Η “Α.Ε.Μ.Υ. A.Ε.” είναι δημόσια επιχείρηση κοινής ωφέλειας, η οποία συνεστήθη με τα άρθρα 1 και 2 παρ. 1 του ν. 3293/2004 (Α 231), λειτουργεί με βάση τους κανόνες της Ιδιωτικής Οικονομίας (η υπογράμμιση και το bold δικό μου). Άρθρο 4: Σκοπός της Εταιρείας , παρ. ε) Αγοράζει, εκμισθώνει, μισθώνει – υπεκμισθώνει ή με οποιοδήποτε τρόπο και μέσο εκμεταλλεύεται ακίνητα και κινητά πράγματα. Άρθρο 7: Μέτοχοι Οι μέτοχοι, είτε είναι το Δημόσιο είτε άλλος φορέας του δημόσιου τομέα, έχουν δικαίωμα συμμετοχής στα καθαρά κέρδη και την διοίκηση της Εταιρείας, ασκούν δε τα δικαιώματα αυτά όπως ορίζουν ο Νόμος, το παρόν Καταστατικό και οι αποφάσεις των οργάνων της εταιρείας. Αρθρο 8, παρ. 2: Αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου Η καταβολή των μετρητών για την κάλυψη του αρχικού μετοχικού κεφαλαίου και/ ή των αυξήσεών του, καθώς και οι καταθέσεις των μετόχων με προορισμό την μελλοντική αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου, πραγματοποιείται υποχρεωτικά με κατάθεση σε ειδικό λογαριασμό επ’ ονόματι της εταιρείας που τηρείται σε οιαδήποτε Τράπεζα που λειτουργεί νομίμως στην Ελλάδα

ΝΑ ΣΤΗΡΙΧΤΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΙΛΟΤΙΚΟ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑ
ΕΙΣΑΓΩΓΣΗ ΙΔΙΩΤΙΚΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΚΡΙΤΗΡΙΩΝ ΚΑΙ ΑΡΧΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Σε άρθρο του ο κ. Γ. Στάθης - Ο γνωστός κ. Στάθης που έχει προσφέρει τις υπηρεσίες του τόσο στο Σισμανόγλειο παλιότερα, όσο και στο Φλέμιγκ πιο πρόσφατα. -, με την ειδικότητα του Μanager Υπηρεσιών Υγείας, Πρόεδρου της Ελληνικής Εταιρείας Management Υπηρεσιών Υγείας – ΕΕΜΥΥ, τον Φεβρουάριο του 2016 αναφέρει μεταξύ άλλων: “Η «Ανώνυμη Εταιρεία Μονάδων Υγείας» ΑΕΜΥ Α.Ε. ιδρύθηκε με τον Ν. 3293/2004” (επί κυβερνήσεως Ν.Δ) η παρένθεση δική μου. “Η ίδρυση της ΑΕΜΥ Α.Ε., γεγονός που συνιστούσε ένα δειλό νομοθετικό βήμα, στην κατεύθυνση του απεγκλωβισμού του ΕΣΥ από τις καταστροφικές λογικές του αντιπαραγωγικού και ζημιογόνου διοικητικού κρατισμού και του αντικοινωνικού δημοσιοϋπαλληλισμού. Είχα γράψει τότε ένα σύντομο σχόλιο, προτρέποντας τα πολιτικά κόμματα να στηρίξουν αυτό το πιλοτικό εγχείρημα εισαγωγής ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων και αρχών λειτουργίας, (η υπογράμμιση και το bold δικό μου) σ’ ένα πλήρως κρατικό οργανισμό, αφού ήδη από το 1990 είχε διαπιστωθεί η αποτυχία του ΕΣΥ, εξαιτίας της γενικευμένης μετατροπής των υγειονομικών δομών σε κοινές δημόσιες υπηρεσίες. Μάλιστα, είχα τότε διατυπώσει και την ακόλουθη πρόταση: «Αφού ο Υπουργός Υγείας αποφάσισε να επιχειρήσει αυτό το μικρό, αλλά ρηξικέλευθο πείραμα, θα μπορούσε να του δώσει πιο ολοκληρωμένη μορφή, εντάσσοντας στην ιδιοκτησία της ΑΕΜΥ Α.Ε. και ένα κρατικό νοσοκομείο της Αττικής...” Και συνεχίζει ο κ. Γ. Στάθης: “Ωστόσο, η ιδέα του 2004 δεν πήγε τελείως χαμένη. Ύστερα από δωρεά οικοπέδου προς την ΑΕΜΥ Α.Ε. και μιαν αδιαφανή προγραμματική συμφωνία, ανεγέρθηκε την περίοδο 2008-2010 (με υπερκοστολογημένη δημόσια δαπάνη) ένα μικρό νοσοκομείο στο Ημεροβίγλι Σαντορίνης, ιδιοκτησίας της κρατικής Α.Ε".

ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ

Τι σχέση έχουν όλα αυτά που περιγράψαμε παραπάνω για το νοσοκομείο Σαντορίνης με ότι έλεγε προεκλογικά ο ΣΥΡΙΖΑ; Τι σχέση έχουν όλα αυτά με τα Δημόσια Νοσοκομεία υγεία που όπως ευαγγελίζονταν ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν ΝΠΔΔ στηριζόμενα και αποκλειστικά χρηματοδοτούμενα από το κρατικό προυπολογισμό; Ας θυμηθούμε όμως κάποιες από τις δεσμεύσεις και τις θέσεις που έκφραζε ο ΣΥΡΙΖΑ προεκλογικά: “Το ΠΑΣΟΚ διέλυσε τους φορείς πρόνοιας (ν. 2646/98). Επέτρεψε τη δραστηριοποίηση του ιδιωτικού κεφαλαίου στον τομέα της παροχής υπηρεσιών Υγείας. Σήμερα, συμφωνεί με τις Συμπράξεις Δημόσιου - Ιδιωτικού Τομέα (ΣΔΙΤ)”. “Η ΝΔ συνέχισε την υποχρηματοδότηση και εμπορευματοποίηση των υπηρεσιών Υγείας. Ενισχύει το ρόλο του μεγάλου κεφαλαίου. Προωθεί τις Συμπράξεις Δημοσίου-Ιδιωτικού Τομέα για την ανέγερση και λειτουργία νέων νοσοκομείων, με προϋπολογισμούς έργων πολύ υψηλότερους του κόστους”. “Η εναλλακτική προγραμματική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για την αναμόρφωση του συστήματος Υγείας εκκινεί από την αρχή ότι η υγεία δεν μπορεί να είναι αντικείμενο εμπορευματοποίησης ούτε να υπόκειται στη δικαιοδοσία του κέρδους. Αποτελεί, αντιθέτως, αναφαίρετο κοινωνικό αγαθό και δικαίωμα, που οφείλει να βρίσκεται έξω από τις διαδικασίες της αγοράς”. “Θα χρηματοδοτείται ενιαία από τον κρατικό προϋπολογισμό και από τους κλάδους υγείας των ασφαλιστικών ταμείων”. “Η χρηματοδότηση του συστήματος , σε πρώτη φάση των νοσοκομείων, θα περάσει αποκλειστικά στον κρατικό προϋπολογισμό με την κατάργηση ανωνύμων εταιρειών όπως η ΕΣΑΝ ΑΕ Κ.Α.”. “Υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα (πχ. ατομικές συμβάσεις ΕΟΠΥΥ) από όπου συνάγεται πως ή πρόσληψη ενός γιατρού σε μόνιμη θέση έχει το μισό περίπου κόστος από την σύναψη σύμβασης (υποαμειβόμενης μάλιστα) και πολλαπλασιαστικό βέβαια κοινωνικό αποτέλεσμα. Η «έξοδος» από τα νεοφιλελεύθερα ιδεολογήματα είναι ιδιαίτερα «οικονομική» λύση”. “Δέσμευση μας η διατήρηση σταθερών και αξιοπρεπών σχέσεων εργασίας για το προσωπικό”. (Τα BOLD δικά μου).
Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΜΑΣ
Όπως και οι άλλες ΔΕΚΟ σιγά σιγά το νοσοκομείο Σαντορίνης θα μπει στο Χρηματιστήριο και με βάση το καταστατικό λειτουργίας της η ΑΕΜΥ Α.Ε. ως πολυμετοχική εταιρεία, η πλειοψηφία των μετοχών της θα περάσει σε ιδιώτες. Μην έχουμε καμιά αμφιβολία γι΄ αυτό. Έτσι θα έχει γίνει το πρώτο βήμα για να ξεπουληθεί και αργότερα σε ιδιώτες. Έτσι δεν έγινε εξάλλου και με μια σειρά άλλες ΔΕΚΟ;
Για αυτό πρέπει να παλέψουμε για: Κατάργηση της ΑΕΜΥ ΑΕ.
Άμεση λειτουργία του Νοσοκομείου ως ΝΠΔΔ.
Προσλήψεις μόνιμου προσωπικού όλων των ειδικοτήτων.
Ανάπτυξη όλων των ιατρικών ειδικοτήτων που χρειάζονται στο νοσοκομείο για τη πλήρη φροντίδα των νησιωτών.

http://flemig-hospital.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΛΙΠΑΣΜΑΤΩΝ ΚΑΒΑΛΑΣ: 48ωρη απεργία - σύλληψη 2 εργαζομένων

0
Σε απεργία βρίσκονται από το πρωί της Τρίτης 26 Ιούλη, οι εργαζόμενοι στη πρώην «Βιομηχανία Φωσφορικών Λιπασμάτων». Όπως αποφάσισε ομόφωνα η Ομοσπονδία Εργατοϋπαλλήλων Χημικής Βιομηχανίας, οι εργαζόμενοι ξεκίνησαν από σήμερα 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργιακές κινητοποιήσεις (εδώ).
Από το πρωί οι εργαζόμενοι βρίσκονται στην πύλη του εργοστασίου περιφρουρώντας την απεργία τους, ενώ έντονη είναι και η παρουσία της αστυνομίας, καθώς για μια ακόμη φορά, αποδεικνύεται ότι η συγκυβέρνηση κάνει πλάτες στην εργοδοσία και με πρακτικά μέσα. Σε μια προσπάθεια εκφοβισμού, οι αστυνομικές δυνάμεις προχώρησαν στην σύλληψη 2 εργαζομένων, μελών του Σωματείου, χωρίς όμως να κάμψει την αγωνιστική διάθεση των υπόλοιπων, που παραμένουν έξω από το εργοστάσιο.

http://www.902.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ