Και πάλι για το ασφαλιστικό!

Η προηγούμενη κυβέρνηση έλυσε το ασφαλιστικό για 20 ολόκληρα χρόνια! Τώρα που πέρασαν τα χρόνια αυτά (είδατε τι γρήγορα που περνάνε τα χρόνια;) έρχεται η νέα κυβέρνηση να δώσει κι άλλη ανάσα ζωής στα ...ταμεία! Του κεφαλαίου βέβαια, όχι των εργαζόμενων και των συνταξιούχων!

Με πρόθυμες τις συνδικαλιστικές ηγεσίες να προσέλθουν στο τραπέζι του διαλόγου, που ξεκινάει από Δευτέρα, και την αριστερά έτοιμη πάλι να προβάλει προτάσεις επίλυσης, αναγνωρίζοντας έτσι ότι υπάρχει πρόβλημα με τον τρόπο που το θέτει το σύστημα και όχι από τη πλευρά των διακαιώματος της εργατικής τάξης, όλων των εργαζόμενων, στη σύνταξη.

Θα ακούσουμε και πάλι ένα σωρό προτάσεις, αγωνιστικές και επαναστατικές όπως πάντα, για το πως θα πρέπει να επενδυθούν τα χρήματα, για να πληρώσει το κεφάλαιο πέρνωντας από τα κέρδη του κ.λπ. κ.λπ. Θα επιπλήξουν τη κυβέρνηση ότι δε τηρεί τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, όπως κάνουν ήδη, μπορεί να ακούσουμε και πάλι ότι οι αγώνες δεν έχουν αποτέλεσμα ή παράλληλα ότι δεν έχουν προωθητικά αιτήματα και άλλα τέτοια κουραφέξαλα!

Άντε να γίνει και καμιά απεργία, αν και πολύ θα ήθελαν να το αποφύγουν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες μετά τη πλάκα που έπαθαν στο προηγούμενο γύρο του '07 - '08, πρέπει όμως να κρατήσουν και τα προσχήματα, να δικαιολογήσουν στο λαό, γιατί στο σύστημα το έχουν ξεκαθαρίσει, το λόγο ύπαρξής τους.

Η εργατική τάξη πρέπει να οργανώσει τις αντιστάσεις της, να προετοιμαστεί όσο το δυνατό καλύτερα για τον επόμενο γύρο της επίθεσης. Η στάση της συνδικαλιστικής ηγεσίας δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι η υπόθεση αυτή μπορεί να στηριχτεί μόνο από τους ίδιους τους εργαζόμενους. Που μαζικοποίησαν τις απεργιακές κινητοποιήσεις το Δεκέμβρη του '07, το Φλεβάρη και Μάρτη του '08 και στρίμωξαν τα αστικά επιτελεία αλλά και τις συνδικαλιστικές ηγεσίες όλων των αποχρώσεων.

Μέσα από πλατιές πρωτοβουλίες λαού και εργαζομένων, επιτροπές αγώνα, συνελεύσεις σωματείων, εξορμήσεις στους χώρους δουλειάς και τις γειτονιές, κινητοποιήσεις, συλλαλητήρια, να ενταθεί η πάλη για την υπεράσπιση του δικαιώματος στην ασφάλιση, να πιεστούν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες να προκηρύξουν πανεργατικές απεργίες, να δημιουργηθεί ένα ισχυρό κίνημα αντίστασης στη νέα επίθεση που ετοιμάζει η κυβέρνηση και το κεφάλαιο.

Για την οριστική απόσυρση των μέτρων που προβάλουν ότι είναι αναγκασμένη λόγω καταστάσεων και ..Αλμούνια να περάσει η κυβέρνηση.
Για την κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων η εφαρμογή των οποίων έχει συρρικνώσει και συνεχίζει να συρρικνώνει τα ασφαλιστικά δικαιώματα.
Για να μην περάσει καμία μείωση στις συντάξεις και καμία αύξηση στα όρια συνταξιοδότησης.
Για πραγματικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις.
Για πλήρη και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους.

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ Ν. ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΤΟΠΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ

Συναδέλφισες, συνάδελφοι,

Το Σωματείο μας έχει κερδίσει μια δεύτερη μεγάλη νίκη στην εργολαβία του τμήματος της Γεωπονίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας. Όλες οι απολύσεις που κοινοποιήθηκαν στις 17/11 με δικαστικό κλητήρα, ανακλήθηκαν στις 18/11 μετά από τη μεγάλη κινητοποίηση που έκανε το σωματείο μας στο κτίριο της γεωπονίας από τα ξημερώματα το πρωί.

Χτες το Σωματείο μας με ανακοίνωσή του ευχαριστούσε όσους μας συμπαραστάθηκαν, χωρίς να τους αναφέρει ονομαστικά.

Για λόγους άγνωστους σ΄ εμάς, σύσσωμος ο τοπικός τύπος επιχειρεί να εμφανίσει τη νίκη του Σωματείου μας ως νίκη μιας συγκεκριμένης παράταξης που δρα στο εργατικό κίνημα και ιδιαίτερα του ΠΑΜΕ. Αντίθετα, παρά την μέχρι τώρα συμπαράσταση του ΠΑΜΕ, ο εκπρόσωπος του δεν παρέμεινε μέχρι την ολοκλήρωση της συζήτησης με τον κοσμήτορα της Γεωπονίας και τον εργολάβο, παρ΄ όλο που το Σωματείο μας δεν απέκλεισε κανέναν από την συνάντηση.

Για λόγους που έχουν να κάνουν με την αντικειμενικότητα των γεγονότων και το κυριότερο με ποιο τρόπο το Σωματείο μας έχει κερδίσει δυο σημαντικούς αγώνες (ΙΚΑ, Γεωπονίας), πρέπει να διευκρινίσουμε τα παρακάτω:

· Το Σωματείο και στις δυο νικηφόρες περιπτώσεις έχει κινηθεί στη βάση μιας ασυμβίβαστης γραμμής που απαιτεί την πλήρη και οριστική κατάργηση των εργολαβιών και έχει ταχτεί άνευ όρων στην υπεράσπιση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων των καθαριστριών και καθαριστών.

· Το Σωματείο μας έχει καταφέρει να κινητοποιήσει δυνάμεις υπέρτερες του αριθμού των μελών του, καθώς έχει δημιουργήσει τους όρους μιας αλληλεγγύης, που σε άλλες περιπτώσεις εργασιακών χώρων δεν έχει επιτευχθεί, με καταστροφικές συνέπειες για τους εργαζόμενους.

Είμαστε υποχρεωμένες πούμε ότι χωρίς την χτεσινή μαζική κινητοποίηση την οποία επεδίωξε το Σωματείο μας , οποιαδήποτε συζήτηση με την εργολάβο και τους υπεύθυνους της γεωπονίας δεν θα είχαν αποτέλεσμα.

Το νικηφόρο αποτέλεσμα ανήκει στο Σωματείο μας και τα μέλη μας στην εργολαβία της Γεωπονίας.

Πρέπει όμως να αναγνωρίσουμε δημόσια και χωρίς υπεκφυγές (όπως έχουμε κάνει μέχρι σήμερα) ότι χωρίς την συμπαράσταση και αλληλεγγύη από τα ξημερώματα στη γεωπονία, μελών του ΕΕΚ, του ΠΑΜΕ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΞΕΚΙΝΗΜΑ, λίγο αργότερα δεκάδων φοιτητών από τα ΕΑΑΚ, της ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗΣ, συνδικαλιστές της ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ, της ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ και εκπροσώπων του ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΒΟΛΟΥ, δεν θα είχαμε κερδίσει. Μια ανάλογη συμπαράσταση είχε και ο αγώνας μας στο ΙΚΑ το καλοκαίρι, όπου κηρύχτηκε έκπτωτος, ο πρώτος εργολάβος καθαριότητας σε όλο το δημόσιο τομέα!

Αντί η στρατηγική και η τακτική του Σωματείου μας να γίνει αντικείμενο ολόπλευρης συζήτησης μέσα στο εργατικό κίνημα, επιχειρείται μια μονόπλευρη ενημέρωση, η οποία βλάπτει τους αγώνες που με επιτυχία έχουμε διεξάγει μέχρι τώρα κι αυτούς που πρόκειται να ακολουθήσουν.

Τέλος, το Σωματείο μας, με έγγραφό του ζητά συνάντηση με την Υπουργό Παιδείας προκειμένου να εκθέσει όλα τα ζητήματα που αφορούν τις εργολαβίες μέσα στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας.

Για το Προσωρινό Δ.Σ.

Η Πρόεδρος

Πολυξένη Ψαρέλη (Τζένη)

Κι άλλη προσπάθεια φίμωσης του Indymedia! (Σκίτσα)

Και άλλο ένα για τις ...τρομοκρατικές κατασαρόλες!

Όλοι στον αγώνα για μόνιμη και σταθερή δουλειά

Συζήτηση για τα εργασιακά στον Εύοσμο Θεσσαλονίκης

ΔΕΥΤΕΡΑ 23 ΝΟΕΜΒΡΗ, ώρα 6μμ

ΚΑΦΕ ΣΑΛΑ

Καραολή και Δημητρίου 174 (Εύοσμος)

Στάση Πράσινος Κήπος

Λεωφορείο 32

αντίσταση
στις ΔΥΤΙΚΕΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ

Για την πορεία του πολυτεχνείου στη Θεσσαλονίκη

Από την ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΚΚΛΙΣΗ:

Τις τελευταίες χρονιές έχει ανακύψει ένα ζήτημα στη Θεσσαλονίκη που έχει να κάνει με την πορεία του Πολυτεχνείου. Συγκεκριμένα υπάρχει μια αντιπαράθεση ανάμεσα στην ΠΚΣ, παράταξη του ΚΚΕ, και τις διάφορες εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις σχετικά με το αν πρέπει να γυρίσει η πορεία στο πανεπιστήμιο, με την πρώτη να υποστηρίζει ότι η πορεία πρέπει να λήξει στο αμερικάνικο προξενείο και τις δεύτερες να υποστηρίζουν την επιστροφή στο πολυτεχνείο. Ασήμαντο φαινομενικά ζήτημα, αλλά στις φοιτητικές συνελεύσεις μπορεί να αναλωθούν και ώρες για αυτό το ζήτημα. Γιατί;

Όλα ξεκίνησαν το 2006. Για την ιστορία να σημειώσουμε ότι μέχρι τότε όλες οι πορείες επέστρεφαν κανονικά στο πολυτεχνείο. Για του λόγου το αληθές:

2002: “Η μεγάλη πορεία συνεχίζει την κίνησή της προς την Εγνατία και από εκεί παίρνει το δρόμο προς την Πολυτεχνική Σχολή, όπου και τελειώνει η συγκλονιστική αυτή αντιιμπεριαλιστική κινητοποίηση, που τίμησε με τον καλύτερο τρόπο τη μνήμη των θυμάτων του Πολυτεχνείου, τον αντιδικτατορικό αγώνα του λαού και τους σημερινούς αγώνες ενάντια στον ιμπεριαλισμό και το ΝΑΤΟ, για ειρήνη, εθνική ανεξαρτησία, αλληλεγγύη των λαών, δημοκρατία.” http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=19/11/2002&id=2930&pageNo=20&direction=1

2003: “Η πορεία συνεχίστηκε στην Εγνατία και λίγο πριν τις 8 κατέληξε στο Πολυτεχνείο.” http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=18/11/2003&id=3990&pageNo=13&direction=1

2004: “Η πορεία κατέληξε στην Πολυτεχνική Σχολή, όπου το μεσημέρι πραγματοποιήθηκε κατάθεση στεφάνων από τους φορείς, τα κόμματα και τις πολιτικές νεολαίες.” http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=18/11/2004&id=5049&pageNo=13&direction=1

Τι άλλαξε; Ο ισχυρισμός απ’ την πλευρά της ΠΚΣ είναι ότι με το να τελειώνει η πορεία στο αμερικάνικο προξενείο τονίζεται ο αντιιμπεριαλιστικός της χαρακτήρας, ενώ με το να επιστρέφει στο πολυτεχνείο όχι. Άρα εμείς που θέλουμε να επιστρέψει το κάνουμε για να υποβαθμίσουμε τον αντιιμπεριαλιστικό χαρακτήρα της πορείας. Τρίχες. Κι αυτό αποδεικνύεται απ’ το ότι τόσα χρόνια και οι ίδιοι κάναν αυτό που τώρα κατηγορούν με σαθρά προσχήματα, κάτι το οποίο δεν είναι ευρύτερα γνωστό.

Τι πραγματικά άλλαξε; Λίγες μέρες πριν την επέτειο του πολυτεχνείου το 2006 ο εισαγγελέας πρωτοδικών Θεσσαλονίκης Βασίλης Φλωρίδης έδωσε εντολή στην αστυνομία να εισβάλλει σε πανεπιστημιακό χώρο αν υπάρξουν επεισόδια (λινκ Ελευθεροτυπία και Βήμα). Το ίδιο επαναλήφθηκε και τις επόμενες χρονιές (2007, 2008).

Το πραγματικό ζήτημα, επομένως, που τέθηκε επιτακτικά τις 3 προηγούμενες χρονιές ήταν η προάσπιση του ασύλου από ενδεχόμενη κατάλυσή του από την αστυνομία. Ζήτημα απέναντι στο οποίο οι δυνάμεις του ΚΚΕ επέλεξαν να την κάνουν με ελαφρά, επιλέγοντας να μη δώσουν την αντιπαράθεση με την κυβέρνηση όταν και όπου ήταν αναγκαίο και επιτακτικό αφήνοντας το άσυλο στο έλεος του κράτους (που αν δεν γύριζε η σαφώς μαζικότερη πορεία των φοιτητικών συλλόγων μπορεί να είχε καταπατηθεί ήδη ανενόχλητα). Και έτσι ξαφνικά “η πορεία θα καταλήξει στο αμερικάνικο και αγγλικό προξενείο” (το ψήφισμα της ΠΚΣ στη ΦΕΑΠΘ το 2007). Οι υψηλοί αντιιμπεριαλιστικοί τόνοι είναι προπέτασμα καπνού για τους αφελείς.

Τρομοκρατική επίθεση στο σπίτι μέλους του ΕΕΚ

KATAΓΓEΛIA

Tο EEK καταγγέλει την τρομοκρατική επίθεση με εμπρηστικούς μηχανισμούς στο σπίτι του συντρόφου Γιάννη Γιαννατσή, στελέχους του EEK και ενεργού πολίτη στα ζητήματα πόλης και περιβάλλοντος. H επίθεση έγινε στις 3.30 τα ξημερώματα της Παρασκευής 20 Nοεμβρίου στα Άνω Πετράλωνα. Άγνωστοι, έσπασαν τα τζάμια στην πόρτα εισόδου και έρριξαν εύλεκτο υλικό και βόμβα μολότοφ (που κατά την αστυνομία δεν περιείχε υλικό). Aπό την πυρκαγιά που προκλήθηκε σημειώθηκαν σημαντικές ζημιές.

Kαθώς δεν υπάρχει απολύτως καμμιά προσωπικού χαρακτήρα αντιπαράθεση του συντρόφου Γιαννατσή με άλλους, είναι σαφές ότι πρόκειται για μια τρομοκρατική εκφοβιστική ενέργεια κατά του συντρόφου για τη δράση του στα κοινωνικά κινήματα, και ιδίως στο κίνημα των κατοίκων των Πετραλώνων κατά των παράνομων κεραιών κινητής τηλεφωνίας και κατά της εμπορευματοποίησης του Λόφου Φιλοπάππου. Aς σημειωθεί ότι ο σύντροφος Γ. Γιαννατσής είχε δεχθεί δολοφονική επίθεση στο Γκάζι, τον Iούλιο του 2007, από ομάδα ροπαλοφόρων που ξεπήδησε μέσα από τις γραμμές της αστυνομικής δύναμης που επιτηρούσε διαμαρτυρία κατοίκων για τον βαρύ τραυματισμό γυναίκας από τον Προαστιακό στην περιοχή.

H νέα τρομοκρατική επίθεση έρχεται αμέσως μετά τη μαζική διαδήλωση στο Πολυτεχνείο, και λίγες ημέρες πριν τις εκδηλώσεις για το Δεκέμβρη. Eίναι σαφές ότι οι υπόγειοι μηχανισμοί της πραγματικής τρομοκρατίας, της τρομοκρατίας του «βαθέος κράτους» και παρακράτους μπαίνουν ξανά σε δράση. Mε μια διαφορά: μέχρι τώρα οργάνωναν επιθέσεις στα Στέκια νεολαίας, σε κοινωνικο-πολιτικούς και συνδικαλιστικούς χώρους, με εμπρηστικούς μηχανισμούς ή και χειροβομβίδες. Tώρα, οργανώνουν επιθέσεις σε σπίτια!

Περιμένουμε από τον πολύ δραστήριο σε αστυνομοκρατικές επιχειρήσεις κατά της νεολαίας κύριο Xρυσοχοΐδη και τις υφιστάμενες υπηρεσίες του να δούμε τι θα κάνουν. Θα κάνουν ό,τι και με τους δράστες της δολοφονικής επίθεσης κατά της Kωνσταντίνας Kούνεβα, που λίγa τετράγωνα πιο κάτω δέχθηκε το βιτριόλι; Tο νεολαιΐστικο, εργατικό και λαϊκό κίνημα πρέπει άμεσα να δράσει, κόβοντας το χέρι των φασιστικών μηχανισμών του κράτους και του παρακράτους. H τρομοκρατία των μηχανισμών δεν μας τρομάζει. Mας αγανακτεί.

Aθήνα, 20/11/2009
Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα

Η ζωή στους βράχους –Αλίντα Δημητρίου

Το κείμενο που ακολουθεί είναι προδημοσίευση από τη Προλεταριακή Σημαία που θα κυκλοφορήσει αύριο.

Η ζωή στους βράχους –Αλίντα Δημητρίου

Μια ταινία …που έχει ψυχή!

Από την Πέμπτη 19 του Νοέμβρη ξεκίνησε στο Τριανόν, η προβολή του τελευταίου ντοκιμαντέρ της Αλίντας Δημητρίου, «Η ζωή στους βράχους». Για την ταινία και ευρύτερα την δουλειά της Δημητρίου, με αφορμή και το προηγούμενο ντοκιμαντέρ, τα «Πουλιά στο Βάλτο» που πήρε το βραβείο κοινού στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης, το 2008, έχουμε γράψει και άλλες φορές. Δεν σκοπεύω να τα επαναλάβω. Άλλωστε ήδη αρκετοί τακτικοί αναγνώστες της «Προλεταριακής Σημαίας», είμαι σε θέση να γνωρίζω, πως έχουν την ίδια πολύ θετική γνώμη, μιας και οι δύο ταινίες έχουν προβληθεί σε διάφορες πόλεις και περιοχές με πολυπληθές –πάντα –κοινό. Σύμφωνα με το λιτό προλογικό σημείωμα που την συνοδεύει, στην ταινία, τριαντατρείς Γυναίκες καταθέτουν τη μαρτυρία τους για τις διώξεις που υπέστησαν αυτές και οι οικογένειες τους, μετά την υπογραφή της Βάρκιζας στις 12 Φεβρουαρίου 1945, επειδή έλαβαν μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Άλλες από αυτές τις Γυναίκες για να διασωθούν πήγαν στο Δημοκρατικό Στρατό, ενώ άλλες συνελήφθηκαν και είτε φυλακίστηκαν είτε τις έστειλαν εξορία. Πρόθεση της ταινίας είναι να αποκαλύψει το ρόλο μιας κοινωνικής ομάδας «χωρίς φωνή» ο οποίος αγνοείται από την επίσημη γραπτή ιστορία Στην ταινία, ομάδα «χωρίς φωνή» είναι οι Γυναίκες.

Αυτή η νέα αναφορά, υποκινήθηκε, από την εντυπωσιακή, πλέον διαδρομή που κάνουν αυτά τα δύο ντοκιμαντέρ, εκτός του εμπορικού κυκλώματος, από χέρι σε χέρι στην κυριολεξία, σχεδόν σε όλη την Ελλάδα. Σωματεία, δημοτικές τοπικές κινήσεις, πολιτικές και νεολαιίστικες οργανώσεις, λέσχες και στέκια, πρωτοβουλίες πολιτών και άλλες κοινωνικές συλλογικότητες, διοργανώνουν προβολές και συζητήσεις, συνήθως με απρόσμενη επιτυχία και κοσμοσυρροή. Στην Αθήνα τον περασμένο Μάη οι γυναίκες του ΚΚΕ(μ-λ) οργάνωσαν μια πολύ πετυχημένη προβολή της ταινίας «Πουλιά στο Βάλτο». Στα Χανιά- πρόσφατα- στο Δημαρχείο η προβολή των Πουλιών έγινε σε ένα κατάμεστο χώρο κυρίως από μαθητές και φοιτητές, σε μια εκδήλωση που οργάνωσε η τοπική «Μαθητική Αντίσταση». Λίγες εβδομάδες πριν, έγινε μια προβολή στο Κάδρος στην περιοχή της Κανδάνου, στιγμιότυπα της οποίας μπορεί να δει κανείς στο διαδίκτυο(1) και να συγκινηθεί από την ζεστή υποδοχή των κατοίκων εκεί, νέων και ηλικιωμένων. Τα ίδια στην Ξάνθη, στην Καβάλα, στο Κιλκίς στην Θεσσαλονίκη, σε συνοικίες της Αθήνας κλπ Όπως, μου είπε πρόσφατα η Αλίντα, οι ταινίες ενηλικιώθηκαν και κάνουν πλέον το δικό τους ταξίδι. Δεν δημιουργούν μόνο συγκίνηση αλλά προκαλούν συζητήσεις, παρακινούν σε έρευνα και αναζήτηση και αγγίζουν εκπληκτικά τους νέους ανθρώπους. Στην πολύ καλή συνέντευξη που έδωσε στην «Κυριακάτικη Αυγή» (2), λέει ακριβώς: «Οι ταινίες πραγματικά κυκλοφορούν σε όλη την Ελλάδα. Σε εξήντα περίπου γωνιές της χώρας έχουν προβληθεί και το πιο σημαντικό είναι ότι προωθούνται από τους νέους. Βλέπουν τη στάση των Γυναικών εκείνης της εποχής, και την κάνουν πλατφόρμα δράσης για τις δικές τους ανάγκες, για τα δικά τους οράματα. Τον αγώνα αυτών των γυναικών τον κάνουν δική τους υπόθεση και έτσι προχωρούν οι ταινίες. Είναι το πιο αισιόδοξο μήνυμα. Όταν κάποιος νέος δει τις ταινίες το θεωρεί καθήκον του να τις προβάλει στο χώρο που δραστηροποιείται. Και αυτό μου θυμίζει τον Αλέκο Ξένο, συνθέτη της Αντίστασης, που έλεγε «γράφαμε εδώ ένα τραγούδι και στο επόμενο χωριό που πηγαίναμε το βρίσκαμε μπροστά μας». Νομίζω πως από αυτή την σκοπιά, δίχως καμιά διάθεση για υπερβολή, η Δημητρίου κέρδισε το στοίχημα. Και μάλιστα σχεδόν μόνη της, δίχως διαφήμιση και υποστήριξη, παρά μόνο βασισμένη στην δύναμη του λόγου των Γυναικών της και στον ενθουσιασμό των νέων ανθρώπων. Και αν η πολυποίκιλη Αριστερά ήταν πιο ευρύχωρη και λιγότερη φοβική στην σκέψη, θα έπρεπε να κάνει τα πάντα για να δούνε τις δύο ταινίες όσο γίνεται περισσότεροι νέοι, να ενώσει ακροατήρια από όλες τις διασπασμένες μερίδες της, και να βοηθήσει για κοινές εκδηλώσεις , συζητήσεις και προβληματισμούς. Οι εκπαιδευτικοί της να έβρισκαν τρόπους να «βάλουν» την ταινία στα σχολεία η να οργανώσουν εκδηλώσεις-προβολές κοντά σε αυτά, το ίδιο οι καθηγητές της στα Πανεπιστήμια και αλλού.

Η Αλίντα Δημητρίου έχει μια τριαντάχρονη, τουλάχιστον, πορεία σαν δημιουργός ντοκιμαντέρ κάνοντας την αρχή το 1977 με τους «Καρβουνιάρηδες». Έχει πάνω από πενήντα ντοκιμαντέρ στο ενεργητικό της. Με τα δύο τελευταία ήρθε κοντά στο πλατύ κοινό και είμαι ευτυχισμένος, που έστω και καθυστερημένα, αυτές οι δημιουργίες ήταν η αφορμή να γνωρίσω την Δημητρίου. Όλη αυτή η προσπάθεια που έκανε και κάνει με αυτές τις ταινίες ( αλλά και αυτές που σχεδιάζει) είναι μια κορύφωση αυτής της προσωπικής διαδρομής, ένα έργο ζωής και είμαι πολύ χαρούμενος που η αυτή η προσπάθεια βρήκε τον δρόμο της σε πιο μεγάλα ακροατήρια και πετυχαίνει τον σκοπό της. Διαβάζω αυτές τις ημέρες τις απανωτές συνεντεύξεις της σε αθηναϊκές εφημερίδες(3) και σε ραδιόφωνα και βλέπω με ικανοποίηση, πως η Αλίντα, με νεανική ζωντάνια, πείσμα και πάντα ετοιμόλογα, αντιμετωπίζει και τις πιο δύσκολες ερωτήσεις, αξιοποιεί το βήμα που τις δίνεται για να υπερασπίσει όχι μόνο την δουλειά της αλλά και την αληθινή ιστορία και τους αγώνες της Μεγάλης Δεκαετίας. Την διαχρονικότητα των ιδανικών για την κοινωνική απελευθέρωση και την πίστη που δίκαια έχει στους νέους και το μέλλον . Δεν μου επιτρέπει ο χώρος να παραθέσω ορισμένες από τις απαντήσεις της Αλίντας αναφορικά με τον Εμφύλιο, για τα ιδανικά αυτών που αγωνίστηκαν, για την λήθη και την συναίνεση κλπ, παρότι θα το ήθελα πολύ. Συνιστώ όμως στους αναγνώστες της Σημαίας να ανατρέξουν σε αυτές τις συνεντεύξεις για να καταλάβουν καλύτερα τι εννοώ. Η Αλίντα δίνει μια πολυμέτωπη μάχη, μια μάχη σύγχρονη, επίκαιρη, αναγκαία για το μέλλον, πολύ πιο αποτελεσματική από τα συνηθισμένα μνημόσυνα και τις βαρετές και απόμακρες αναλύσεις.

Σε μια στιγμή μάλιστα που η επαναφορά της συζήτησης για την Μεγάλη Δεκαετία, γίνεται από ορισμένους κυρίαρχους κύκλους με σκοπό την διαστρέβλωση και τις κάθε λογής εξισώσεις των θυτών με τα θύματα, η Δημητρίου με τις ταινίες της αλλά και με τις παρεμβάσεις της, χωρίς στρογγυλέματα, επιμένει να πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα. Απέναντι στον υπερτονισμό του αδελφοκτόνου, ιστορικά αδικαιολόγητου και μάταιου αγώνα υπερασπίζεται την ταξική και κοινωνική διάσταση του. Στον τεμαχισμό της ιστορίας αντιπαραβάλλει, με την ενότητα των δύο ταινιών, το ενιαίο και αδιαίρετο του αγώνα για την εθνική και κοινωνική λευτεριά του λαού ενάντια στους ξένους αλλά και τους εσωτερικούς εχθρούς της προόδου. Στην ιστορία που είναι γραμμένη από τους επώνυμους με τις πολλές προσαρμογές αντιπαραθέτει την ιστορία των ανώνυμων απλών ανθρώπων, έτσι όπως αυτοί πρωτογενώς την βιώσανε δίχως επιτηδεύσεις και εξιδανικεύσεις. Στο μοντέλο του αρεστού από τους πολυποίκιλους καθεστωτικούς κύκλους ( και αδρώς επιχορηγούμενου) καλλιτέχνη, προβάλλει το παράδειγμα του ανεξάρτητου δημιουργού, δίχως δεσμεύσεις και συμβάσεις που επιδιώκει να συνομιλήσει με τα ανώνυμα ακροατήρια των απλών ανθρώπων.

Φέτος συμπληρώθηκαν εξήντα χρόνια από τον Αύγουστο του 1949, όταν ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας, ηττημένος, υποχώρησε προς τις τότε Λαϊκές Δημοκρατίες. Έχω την γνώμη πως αυτή η διαδρομή των Γυναικών, που η Δημητρίου τις έδωσε την ευκαιρία να μιλήσουν, αποτελεί – από όσο γνωρίζω- ίσως την πιο γόνιμη αναφορά και προσφορά γι αυτήν την «στρόγγυλη» επέτειο. Μια αναφορά που αποτελεί σπορά για το μέλλον και -ταυτόχρονα- καταλυτική απάντηση στους κάθε λογής αναθεωρητές της ιστορικής αλήθειας.

Για αυτούς τους λόγους αξίζει να υποστηριχτεί η προσπάθεια της Αλίντας Δημητρίου και να γεμίσει ασφυχτικά η αίθουσα στο Τριανόν όλες τις ημέρες που θα προβάλλεται η ταινία της. Και επίσης να συνεχιστεί με μεγαλύτερο πάθος αυτό το ταξίδι των ταινιών της σε όσο γίνεται περισσότερα σημεία, πόλεις και χωριά, της χώρας.

Δημήτρης Παυλίδης

1. http://www.kandanos.eu/node/725

2. http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=504459

3.http://camerastyloonline.wordpress.com/2009/11/15/alinda_dimitriou_talks_about_i_zoi_stous_vraxous/

3. http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11431&subid=2&pubid=8266934

3. http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4545566&ct=4

Στάση εργασίας στους ΟΤΑ Θεσσαλονίκης

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΟΤΑ

& ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΝΟΜΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Τα τελευταία χρόνια οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. αξιοποίησαν στο έπακρο τις διάφορες ελαστικές σχέσεις εργασίας, είτε αυτές ήταν STAGE, είτε Συμβάσεις Έργου, είτε συμβάσεις Ορισμένου Χρόνου. Προώθησαν ένα εμπόριο ελπίδας, που στόχο είχε να κρατά δέσμιους εργαζόμενους με μισθούς πείνας και παράλληλα να μειώνει το κόστος για την εργοδοσία.

Η κυβέρνηση του ΄ΠΑΣΟΚ, μετά την ανάληψη των καθηκόντων «βρήκε» ποιοι ευθύνονται για την άσχημη οικονομική κατάσταση της χώρας . Είναι οι εργαζόμενοι των 500 – 700 ευρώ, οι οποίοι είναι ανασφάλιστοι, χωρίς να έχουν δικαίωμα σε άδειες, επιδόματα, οι εξαθλιωμένοι.

Όλοι αυτοί οι οποίοι παράγουν, δουλεύουν εξίσου με τους υπόλοιπους εργαζόμενους, αλλά δεν δικαιούνται τίποτα.

Είναι φανερό ότι αυτή είναι η αρχή της αντεργατικής καταιγίδας, που το επόμενο διάστημα θα πλήξει μισθούς, όρια συνταξιοδότησης, συντάξεις, ευρύτερα δικαιώματα των εργαζομένων.

Ως σωματείο, καταγγέλλουμε όλους τους μηχανισμούς, που θέλουν να καταδικάσουν τους συμβασιούχους στην ανεργία ή τζάμπα εργατικό δυναμικό για τον ιδιωτικό τομέα.

Στα πλαίσια αυτά απαιτούμε :

• Να καταργηθούν όλα τα STAGE , οι συμβάσεις έργου και οι άλλες ελαστικές μορφές εργασίας, να μονιμοποιηθούν όσοι εργάζονται με τέτοιες εργασιακές σχέσεις.

• Λέμε ΟΧΙ στη μετατροπή των Συμβάσεων Έργου σε ορισμένου χρόνου,
• Λέμε ΟΧΙ στους ατέρμονους δικαστικούς αγώνες.
• Απαιτούμε άμεση πολιτική λύση.
• Προσλήψεις Μόνιμου Προσωπικού Άμεσα

Συντονίζουμε τον βηματισμό μας με τους συμβασιούχους για τη δικαίωσή τους με πολύμορφη δράση (απεργίες, κινητοποιήσεις, καταλήψεις)

Καλούμε όλους τους εργαζόμενους στους Δήμους, Ν.Π.Δ.Δ. και στις Δημοτικές Επιχειρήσεις

σε ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

την ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2009

από τις 12:00 π.μ. έως το τέλος του ωραρίου

Και ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ στα ΔΙΟΔΙΑ ΜΑΛΓΑΡΩΝ

Στις 13:00 μ.μ.

Το Διοικητικό Συμβούλιο

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ Ν. ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ - ΑΝΑΚΛΗΘΗΚΑΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ

ΑΝΑΚΛΗΘΗΚΑΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.

Συνάδελφοι και συναδελφισες,

Ο εργολάβος καθαριότητας του τμήματος Γεωπονίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας ανακάλεσε σήμερα το πρωί τις απολύσεις που έστειλε χθες (17/11/09) με εξώδικα στις συναδέλφισες και στον συνάδελφο που εργάζονται στο τμήμα Γεωπονίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, ενώ παράλληλα εξόφλησε και τα δεδουλευμένα του μήνα Οκτωβρίου.

Με δυναμική παρουσία του σωματείου μας, τη σθεναρή στάση και την ενότητα στον αγώνα των συναδεφισών και του συναδέλφου, με την παρουσία από τις έξι το πρωί συνδικαλιστών, φοιτητών, παρατάξεων, πολιτικών οργανώσεων και φορέων, με μαζική παράσταση διαμαρτυρίας αργότερα στον κοσμήτορα της σχολής, ο αγώνας κερδήθηκε.

Χωρίς την αλληλεγγύη και την ενότητα στη δράση της εργατικής τάξης και της νεολαίας, γίνεται φανερό ότι μπορούν οι αγώνες να κερδηθούν.

Πάνω απ’ όλα χρειάζεται η αποφασιστικότητα, εμπιστοσύνη και συσπείρωση στο σωματείο μας, που δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι φτιάχτηκε μόλις χτες και παρ΄όλα αυτά έχει δώσει μέσα σε λίγους μήνες τόσους αγώνες και με επιτυχία.

Το σωματείο μας θα παραστεί αύριο στην τριμερή συνάντηση στην Επιθεώρηση Εργασίας με την εργολάβο της Γεωπονίας για την επίλυση κι άλλων εκρεμμών ζητημάτων.

Ο αγώνας μας συνεχίζεται με κύριο αίτημά μας τη κατάργηση των εργολαβικών συμβάσεων εργασίας, για μόνιμη και σταθερή δουλειά.

Το σωματείο μας γνωρίζει τα προβλήματα και σε άλλους εργασιακούς χώρους και καλεί τις συναδέλφισες και τους συναδέλφους να γραφτούν και να ενισχύσουν το σωματείο μας με την παρουσία τους.

* Γράψου στο σωματείο σου.
* Τα δικαιώματά μας τα κερδίζουμε με αγώνες.

ΒΟΛΟΣ 18/11/2009

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΔΙΑΜΑΡΤYΡΙΑ ΓΗΠΕΔΟ ΧΙΛΙΑΔΟΥΣ

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΔΙΑΜΑΡΤYΡΙΑ

ΓΗΠΕΔΟ ΧΙΛΙΑΔΟΥΣ

ΣΑΒΒΑΤΟ 14 - 11 – 09

Συμπολίτες, κάτοικοι της περιοχής Χιλιαδούς .

Αν δεν θέλετε να τσιμενταριστεί και ο τελευταίος ελεύθερος Δημοτικός χώρος στην Περιοχή μας.

Αν θυμώνετε με την συνεχή υποβάθμιση που μας επιβάλει ο Δήμος.

Αν πιστεύετε ότι είστε ενεργοί κάτοικοι αυτής της Γειτονιάς .

Αν θέλετε και διεκδικείτε όσα σας ανήκουν και όσα σας υποσχέθηκαν,

ΕΛΑΤΕ ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤYΡΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΑΠΟΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ (ΓΗΠΕΔΟ ΧΙΛΙΑΔΟΥΣ)

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΤΗΡΙΟΥ –ΜΑΝΤΡΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ ΤΗΣ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗΣ ΣΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΧΩΡΟ ΠΡΑΣΙΝΟΥ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΜΑΣ.

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΑΚΙ ΤΗΣ ΧΙΛΙΑΔΟΥΣ ΤΕΡΜΑ ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗ

14 -11 -09 ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΙΣ 4.00

ΤΟ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΣΤΗΝ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

Πάρτι Οικονομικής Ενίσχυσης Κυριακή 22/11

Σας καλούμε στο Πάρτι οικονομικής ενίσχυσης
της Επιτροπής Κατοίκων για τη Διάσωση του Κτήματος Δρακόπουλου
που θα γίνει την Κυριακή 22 Νοεμβρίου στις 12:00 το μεσημέρι
στη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης (Φωκίωνος Νέγρη 42).
Ελάτε να φάμε, να πιούμε και να γλεντήσουμε με ζωντανή μουσική!

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΔΗΜΑΡΧΟΥ ΚΑΙ ΜΑΡΤΙΝΗ
ΤΟ ΠΑΡΚΟ ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΤΣΙΜΕΝΤΟ ΔΕ ΘΑ ΓΙΝΕΙ!!!

Οριστικά στην Άμφισσα η δίκη των δολοφόνων του Αλέξανδρου

Στο αρχείο έθεσε ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ιωάννης Τέντες την αίτηση της μητέρας του Αλέξη Γρηγορόπουλου, με την οποία ζητούσε να μη γίνει στην Αμφισσα, αλλά στην ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα των φυλακών Κορυδαλλού, η δίκη των δύο ειδικών φρουρών για τη δολοφονία του ανήλικου μαθητή. Η αίτηση τέθηκε στο αρχείο, καθώς κρίθηκε από τον κ. Τέντε ότι δεν έχουν αρθεί οι λόγοι δημόσιας τάξης για τους οποίους κρίθηκε ότι η διεξαγωγή της δίκης έπρεπε να μεταφερθεί από το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Χαλκίδας στο αντίστοιχο δικαστήριο της Αμφισσας.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Φοβούνται λοιπόν τους "όρους διεξαγωγής" της δίκης. Ειδικά όταν αυτοί οι όροι έχουν το χαρακτήρα μαζικού κινήματος που θα απαιτεί την τιμωρία των φονιάδων και θα καταδικάζει τις πολιτικές που τους οδηγούν να σκοτώνουν παιδιά, εργάτες, μετανάστες, να συλλαμβάνουν κόσμο στο σωρό, όπως προχθές, και να τον οδηγούν στην ασφάλεια προς "γνώση και συμμόρφωση", τότε είναι ακόμη χειρότερα τα πράγματα για το σύστημα.
Πέρα από την απόπειρα να συγκαλύψουν και να πέσουν στα μαλακά οι φονιάδες, όπως έγινε σε όλες τις παρόμοιες πριπτώσεις στο παρρελθόν, θέλουν να αποφύγουν τις μαζικές αντιδράσεις της νεολαίας και του λαού. Δεν θέλουν να δουν μαθητές ξανά στο δρόμο να αμφισβητούν τη "προστασία" που τους προσφέρει το σύστημα.
Η απάντηση μπορεί να είναι μόνο μια. Μαζικές διαδηλώσεις και στην επέτειο της δολοφονίας και τις μέρες της δίκης. Μαζικοί αγώνες αντίστασης στη συνολική επίθεση του συστήματος στα δημοκρατικά δικαιώματα, στη δουλειά, στη παιδεία, σε όλες τις κατακτήσεις του λαού.

"Η ζωή στους βράχους" από σήμερα στο Τριανόν

Ξεκινάει από σήμερα στο Τριανόν (Κοδριγκτώνος 21, ύψος Πατησίων 101, Μετρό Βικτώρια). η προβολή της ταινίας "Η ζωή στους βράχους" της Αλίντας Δημητρίου. Η ταινία αναφέρεται στις γυναίκες που πολέμησαν με το Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας μέσα από τις διηγήσεις των ίδιων των γυναικών. Αναδημοσιεύουμε το κείμενο που γράφτηκε το Μάρτη με αφορμή τη προβολή της ταινίας στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.

Η ζωή στους βράχους και το επίκαιρο μήνυμα για αντίσταση

Συγκίνηση και κοσμοσυρροή στην προβολή της ταινίας της Αλίντας Δημητρίου στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης

Ηταν συγκλονιστικές οι στιγμές που εκτυλίχθηκαν μόλις τελείωσε η πρώτη προβολή της νέας ταινίας της Αλίντας Δημητρίου στην αίθουσα Παύλος Ζάννας στο «Ολύμπιον» στο πλαίσιο του 11ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Μια ομάδα γυναικών από τις πρωταγωνίστριες της ταινίας σηκώθηκαν μέσα από το κοινό και πήραν τον λόγο όχι μόνο για να ευχαριστήσουν τη δημιουργό της ταινίας, αλλά κυρίως για να μεταφέρουν στην αίθουσα ένα συγκινητικό πνεύμα αισιοδοξίας, επιμονής στον αγώνα που έδωσαν και μιας λεβεντιάς που συναντάς συχνά στους ανθρώπους εκείνης της γενιάς που πρωταγωνίστησε στη Μεγάλη Δεκαετία. Ανάμεσά τους και η Βαγγελίτσα, όπως επισήμανε η Αλίντα Δημητρίου, που κινδύνεψε να τρελαθεί από τα βασανιστήρια στην Μακρόνησο αλλά που δεν υπέκυψε μέχρι την τελευταία στιγμή.

Η Αλίντα Δημητρίου, όπως και πέρσι με τα Πουλιά στο Βάλτο, που πήρε το μεγάλο βραβείο κοινού, κατάφερε και φέτος να κλέψει την παράσταση με την ταινία Η Ζωή στους Βράχους, γεμίζοντας ασφυκτικά την αίθουσα προβολής (αρκετοί δεν κατάφεραν να μπούνε) και συνεχίζοντας μια προσπάθεια να δώσει φωνή στις ανώνυμες γυναίκες που έδωσαν τα πάντα για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση του λαού. Η ταινία που μου φάνηκε πως έχει μεγαλύτερο νεύρο στο μοντάζ από την προηγούμενη, καλύτερη αλληλουχία στις διηγήσεις και πολύ επιτυχημένη επικέντρωση στις σημαντικές πλευρές που ήθελε να αναδείξει, είναι μια ενότητα προφορικών, πολύ ζωντανών, αφηγήσεων τριάντα τριών γυναικών. Χρονολογικά ξεκινά από την περίοδο μετά τη Βάρκιζα, με τη λευκή τρομοκρατία και τις διώξεις, σταματά στη μεγάλη εποποιία του Δημοκρατικού Στρατού και ολοκληρώνεται με τις εξορίες στις αρχές της δεκαετίας του ’50 κυρίως για το μεγάλο στρατόπεδο εξορίστων στο Τρίκερι και ύστερα στην Μακρόνησο.

Η Αλίντα Δημητρίου δεν κρύβει καθόλου τους πραγματικούς λόγους που την υποκίνησαν σε αυτό το κινηματογραφικό οδοιπορικό και στις δύο ταινίες, στο να συναντήσει και να δώσει τον λόγο στις απλές ανώνυμες γυναίκες-ηρωίδες της Αντίστασης και του αγώνα σε όλη τη Μεγάλη Δεκαετία. Οπως δήλωσε και στην εφημερίδα «Τα Νέα», στον δημοσιογράφο Π. Κάγιο, «πριν από 15 χρόνια, όταν έψαχνα θέμα για ντοκιμαντέρ, ήρθα σε επαφή με έναν ‘‘επώνυμο’’, αλλά αυτός ζούσε από τις δάφνες του μύθου του κι εγώ σκέφτηκα: ‘‘Τι δουλειά έχω με τέτοιους ανθρώπους; Καμιά. Εγώ είμαι πάντα με τους ξυπόλητους’’. Και κίνησα γη και ουρανό για να τους βρω» και συμπληρώνει: «Καθετί πολιτικό με ενδιαφέρει από τα μικρά μου χρόνια. Κι αν δεν μπήκα στην Αντίσταση στα χρόνια της Κατοχής, είναι γιατί ήμουν πιτσιρίκα 12 χρόνων. Ετσι, αποφάσισα να κάνω αυτό το ντοκιμαντέρ για την ανώνυμη, άγνωστη γυναίκα της Εθνικής Αντίστασης, αυτή που δεν υπάρχει σε καμιά επίσημη ιστορία». Γι’ αυτές τις γυναίκες η Αλίντα Δημητρίου, σε άλλη συνέντευξή της που έδωσε αυτές τις ημέρες, λέει: «Βρήκα τις γυναίκες εκείνες που έφτιαξαν Ιστορία. Ολες εκείνες που περπατάνε πλάι μας στις πλατείες, στην αγορά, στα μανάβικα και δεν έχουμε ιδέα για ό,τι έκαναν, και αυτό γιατί ποτέ δεν ζήτησαν τίποτα. Απλά ξόδεψαν τα νιάτα τους για την πατρίδα τους και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, δεν το μετάνιωσαν και είναι έτοιμες να ξανακάνουν το ίδιο. Και ας έχουν ψυχικές διαταραχές, ας είναι μερικές κουφές, ας έχουν ακόμη μερικές στο σώμα τους βόλια, ας βγάζουν έρπη όταν κάνουν αναμνηστικές εκδρομές. Μια από αυτές μου είπε: ‘‘Κοιμάμαι και ξυπνάω με τον θάνατο. Βλέπω στον ύπνο μου ότι με σκεπάζουν με χώμα”».

Σε ένα μικρό κείμενό της που κυκλοφόρησε ενόψει της προβολής της ταινίας, η Αλίντα Δημητρίου εξηγεί την απόφασή της να καταπιαστεί με το συγκεκριμένο θέμα: «Πριν από μερικά χρόνια στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Καλαμάτας παίχτηκε ένα ντοκιμαντέρ που αναφερόταν σε ένα κορυφαίο πολιτικό γεγονός, στην Επανάσταση των Γαριφάλων στην Πορτογαλία. Με εντυπωσίασε για δύο λόγους. Ο ένας, ο πιο σημαντικός, γιατί ήταν πολιτικό ντοκιμαντέρ και ο δεύτερος γιατί η παραγωγή του ήταν χαμηλού κόστους. Ο συνδυασμός αυτών των δύο με έκανε να αναρωτηθώ: Γιατί όχι και εμείς; Η πολιτική περίοδος που με έτρωγε ήταν το 1940-1950. Μια περίοδος από την οποία είχα βιώματα αλλά και που διαμορφώθηκε η πολιτική μου οπτική. Και δεν άλλαξα ακριβώς όπως δεν αλλάζεις –σε καμιά περίπτωση– τον πρώτο σου έρωτα».

Η Αλίντα Δημητρίου και με αυτήν την ταινία της δίνει επίσης μια έμμεση αλλά συντριπτική απάντηση σε όλους εκείνους που, ειδικά το τελευταίο διάστημα, προσπαθούν να ξαναγράψουν την Ιστορία και να διαστρεβλώσουν τα ιστορικά γεγονότα, δικαιώνοντας τους θύτες και τους πραγματικούς ενόχους. Εξήντα χρόνια μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, η συμβολή της είναι πολύ σημαντική στην αναζωπύρωση των προσπαθειών για το ξανακοίταγμα της Ιστορίας του λαού μας με ένα φρέσκο και ελπιδοφόρο βλέμμα.

Και το μήνυμα της διαρκούς αντίστασης για την ανάγκη της οποίας μίλησαν και οι πρωταγωνίστριες αμέσως μετά την προβολή απευθυνόμενες στο νεανικό μέρος του ακροατηρίου πλημμυρίζει την ταινία μέσα από τις αφηγήσεις. Η Αλίντα Δημητρίου δίνοντας φωνή στις γυναίκες δεν σταματά να υπογραμμίζει πως η ελπίδα θα παραμείνει ζωντανή όσο υπάρχουν άνθρωποι.

Δημήτρης Παυλίδης

Προλεταριακή Σημαία, 616, 21/3/2009

Πρόσφυγες στη πορεία του Πολυτεχνείου (Πάτρα)

Τις είδαμε στο Indymedia της Πάτρας:

Μαρτυρία της «βίαιης» χθεσινής σύλληψης των 6 νεαρών στα Εξάρχεια

Από το tvxs:

Αυτόπτης μάρτυρας της χθεσινής σύλληψης των 6 νεαρών στα Εξάρχεια, οι οποίοι οδηγήθηκαν σήμερα, Τετάρτη στο Εισαγγελέα, ο Στάθης Δρογώσης περιγράφει στο tvxs τη στιγμή της σύλληψης και τη βία εκ μέρους των αστυνομικών που τη συνόδευε. Ο κ. Δρογώσης έχει κληθεί ως μάρτυρας υπεράσπισης των νεαρών.

Οι 6 από τους 9 συνολικά συλληφθέντες της χθεσινής βραδιάς, μετά την ολοκλήρωση της πορείας για την 36η επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου συνελήφθησαν στην οδό Σπ. Τρικούπη στα Εξάρχεια με την κατηγορία της συμμετοχής σε ομάδα που επιτέθηκε με βόμβες μολότοφ και πέτρες σε αστυνομικούς της ομάδας ΔΕΛΤΑ στην οδό Μπουμπουλίνας.

Μετά την ολοκλήρωση της χθεσινής πορείας και τη διάλυση του κυρίως όγκου της, ομάδες διαδηλωτών κατευθύνθηκαν προς τα Εξάρχεια και τη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Ακολούθησαν συμπλοκές μεταξύ αστυνομίας και διαδηλωτών, με αποτέλεσμα να πραγματοποιηθούν συνολικά 292 προσαγωγές και 9 συλλήψεις.

Ο κ. Δρογώσης, κάτοικος Εξαρχείων, είδε τη σύλληψη από το μπαλκόνι του σπιτιού του που βρίσκεται στον πέμπτο όροφο πολυκατοικίας επί της Σ. Τρικούπη. Όπως εξηγεί: «Από τον 5ο όροφο της Σπ. Τρικούπη και Δεληγιάννη, ακούμε κόσμο να περπατάει από κάτω και βγαίνουμε 3 άτομα στο μπαλκόνι. Βλέπουμε περίπου 100 νεαρά άτομα να περπατούν ειρηνικά, χωρίς να προχωρούν σε καμία βίαιη κίνηση, χωρίς μαντίλια, χωρίς τσάντες. Απλά επειδή υπήρχε διακοπή κυκλοφορίας περπατούσαν στο δρόμο. Δεν ήταν συγκροτημένοι, απλώς προχωρούσαν με φορά από την πλατεία Εξαρχείων προς τη λεωφόρο Αλεξάνδρας.

Ξαφνικά, ακούγονται σειρήνες και εμφανίζονται από τη Σπ. Τρικούπη και Αλεξάνδρας περίπου 40 μηχανάκια της Ομάδας ΔΕΛΤΑ με μεγάλη ταχύτητα και ορμούν πάνω στον κόσμο. Ο κόσμος διαλύεται και αρχίζει να τρέχει πανικοβλημένος προς τη Δεληγιάννη, την Πατησίων και την πλατεία. Ορισμένους από αυτούς, τους προσπερνούν οι μηχανές και τους κλείνουν.

Ακολουθεί χαμός. Οι άνδρες της Ομάδας ΔΕΛΤΑ βαράνε στο ψαχνό. Τους χτυπούσαν άσχημα. Με κλομπ, στο κεφάλι παντού. Παράλληλα, ορισμένοι που βρίσκονταν πάνω σε μηχανές, χτυπούσαν τον κόσμο εν κινήσει.

Ο κόσμος άκουσε τη φασαρία, βγήκε στα μπαλκόνια και άρχισε να φωνάζει. Τους έλεγε: σας έχουμε σε βίντεο, σας κρατάμε... Κάποιοι κάτοικοι προσπάθησαν να βοηθήσουν τα παιδιά, ανοίγοντας τις πόρτες των πολυκατοικιών για να μπουν μέσα. Κάπως έτσι ηρέμησαν λίγο.

Στη συνέχεια, αυτούς που έπιασαν τους έβαλαν σε δύο πιλοτές. Μετά από λίγη ώρα, κατέφτασαν στο σημείο και 2-3 διμοιρίες των ΜΑΤ. Αφού τους χτυπούσαν για 2-3 λεπτά, τους ακινητοποίησαν και τους φόρεσαν χειροπέδες. Έναν από αυτούς τον έσερναν κατάχαμα από τη μία πιλοτή στην άλλη. Το θέαμα ήταν αηδιαστικό.

Κατά τη διάρκεια της σύλληψης, κανένας αστυνομικός δεν έβγαλε το κράνος, προφανώς για να μην αναγνωριστούν τα πρόσωπά τους.

Πλέον, άρχισε να μαζεύεται κόσμος στο δρόμο και άρχισε να φωνάζει να αφεθούν ελεύθεροι.

Οι αστυνομικές δυνάμεις είχαν κλείσει τις εισόδους των πολυκατοικιών και επί μισή ώρα ο κόσμος δεν είχε πρόσβαση στο σπίτι του. Οι συγκεντρωμένοι φώναζαν στα παιδιά να κάνουν κουράγιο και στους αστυνομικούς να σταματήσουν να τους χτυπούν.

Στο τέλος, όταν ήρθε ένα βανάκι και πήρε τους συλληφθέντες, οι οποίοι ήταν σε κακή κατάσταση... -ένα παιδάκι μάλιστα είχε χτυπήσει πολύ γιατί τρέχοντας για να ξεφύγει, έπεσε πάνω σε μια κολόνα, και μετά κάτω, ενώ οι αστυνομικοί των βαρούσαν- οι αστυνομικοί είχαν κάτι μπουκάλια που έπαιρναν από κάτι σακούλες... φαινόταν πάρα πολύ ύποπτο και ο κόσμος άρχισε να τους φωνάζει. Προφανώς ήταν μια προσπάθεια να τους ενοχοποιήσουν. Αυτό το συμπέρασμα βγάλαμε οι περισσότεροι, αλλά δεν μπορούμε να το πούμε με βεβαιότητα».

Το πρωί της Τετάρτης, οι συνολικά 9 συλληφθέντες οδηγήθηκαν στον Εισαγγελέα όπου τους απαγγέλθηκαν οι κατηγορίες της συμμετοχής σε επεισόδια και απείθεια. Το tvxs επικοινώνησε, επίσης, με την κ. Χαρά Παπαγεωργίου, μέλος της ομάδας νομικής βοήθειας που παραβρέθηκε σήμερα στην Εισαγγελία. Όπως μας ενημερώνει, «ήρθη η προσωρινή κράτηση για όλους τους συλληφθέντες. Για τους 5 ενήλικους, ορίστηκε η εκδίκαση της υπόθεσής του για το ερχόμενο Σάββατο στην Ευελπίδων. Ένας ανήλικος που τον βαραίνουν κατηγορίες για κακουργηματικές πράξεις, οδηγήθηκε στον ανακριτή, ενώ ένας άλλος ανήλικος πήρε τακτική δικάσιμο και αφέθηκε ελεύθερος».

Πηγή φωτογραφίας: athens.indymedia.org

ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ Η ΑΠΟΛΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΗ ΚΩΣΤΑ ΜΠΕΚΙΑΡΗ

Την Πέμπτη 19 Νοέμβρη εκδικάζεται στα δικαστήρια της Ευελπίδων (κτίριο 11, αίθουσα 202) η προσφυγή του συνδικαλιστή Κώστα Μπεκιάρη ενάντια στην απόλυσή του από την εταιρεία γραφικών τεχνών Φωτόλιο & Τύπικον.

Ο συνδικαλιστής της Ταξικής Πορείας απολύθηκε στις 29 Μαΐου με πρόσχημα την οικονομική κρίση και το μειωμένο κύκλο εργασιών της εταιρείας. Ωστόσο, η πραγματική αιτία ήταν το ότι ο Κ. Μπεκιάρης δύο χρόνια πριν, το Μάρτιο του 2007, είχε καταθέσει σε δικαστήριο υπέρ συναδέλφου του που απολύθηκε από τη συγκεκριμένη εταιρεία και ο οποίος διεκδικούσε απλήρωτες υπερωρίες. Στα δύο αυτά χρόνια που μεσολάβησαν η εργοδοσία κρατούσε εχθρική στάση απέναντι στον Κ. Μπεκιάρη ενώ παράλληλα αναζητούσε εκείνο το πρόσχημα που θα δικαιολογούσε την απόλυσή του.

Στόχος της εκδικητικής αυτής απόλυσης δεν ήταν μόνο ο συγκεκριμένος συνδικαλιστής. Ήταν η πειθάρχηση και τρομοκράτηση όλων των υπόλοιπων εργαζομένων της επιχείρησης αλλά και το χτύπημα συνολικά της εργατικής αλληλεγγύης και του δικαιώματος της εργατικής συλλογικής διεκδίκησης.

Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης που συγκροτήθηκε για τη διεκδίκηση της ανάκλησης της απόλυσης του Κ. Μπεκιάρη καλεί τους σωματεία, συλλογικότητες και εργαζόμενους να στηρίξουν με την παρουσία τους το συνάδελφο Κ. Μπεκιάρη και να απαιτήσουν μαζικά την ανάκληση της απόλυσής του.

ΟΛΟΙ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 19 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

ΣΤΙΣ 9:00 ΤΟ ΠΡΩΙ

ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ

(Κτίριο 11, αίθουσα 202)

Πολυτεχνείο Αθήνα 2009 - φωτογραφίες

ΤΡΙΠΛΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Από τις Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών:

Ο πολιτικός φορέας (ΠΑΣΟΚ) που κατάργησε την επετηρίδα, που επέβαλλε με την ωμή αστυνομοκρατία τον διαγωνισμό του ΑΣΕΠ, που εγκαινίασε τον θεσμό της ωρομισθίας και ψήφισε τον νόμο για την αξιολόγηση-χειραγώγηση δεν υπήρχε περίπτωση να παρουσιάσει διαφορετικό πρόσωπο στα νέα κυβερνητικά του καθήκοντα.

Με μια τριπλή επίθεση στα εργασιακά δικαιώματα των εκπαιδευτικών και πίσω από την λαθροχειρία του «νοικοκυρέματος» επιβάλλεται:

1.Το πέταγμα χιλιάδων αδιόριστων εκπαιδευτικών από την εκπαίδευση και η στέρηση του δικαιώματος στη δουλειά.

Το προβληματικό εργασιακό τοπίο με τις προϋπηρεσίες, τα μόρια και τους πίνακες αναπληρωτών (που είχε ήδη διαμορφωθεί με τις κυβερνήσεις Σημίτη και που το επέκτειναν οι κυβερνήσεις της ΝΔ) αποτελεί το έδαφος για τη νέα επίθεση.

Δεν θέλουν κανένας αδιόριστος εκπαιδευτικός να θεμελιώνει (με οποιοδήποτε τρόπο) εργασιακό δικαίωμα. Θέλουν να απαλλαγούν από κάθε εργασιακή απαίτηση. Γι αυτό συναρτούν και τις προσλήψεις αναπληρωτών-ωρομισθίων από τον…ΑΣΕΠ. Και απαιτούν από τους συναδέλφους να δίνουν κάθε δύο χρόνια ΑΣΕΠ για να μπορούν να είναι… αναπληρωτές – ωρομίσθιοι.

2. Με την εφαρμογή της δόκιμης υπηρεσίας για τους νεοδιόριστους και την αυστηροποίηση των κριτηρίων μονιμοποίησης στην ουσία εγκαινιάζουν την αξιολόγηση-χειραγώγηση στην εκπαίδευση, χτυπούν και υπονομεύουν την μονιμότητα και επεκτείνουν τους μισθολογικούς και άλλους διαχωρισμούς νέων-παλιών που είχε ξεκινήσει η κυβέρνηση της ΝΔ με το διαφορετικό μισθολόγιο για τους νεοδιοριζόμενους.

3. Αλλάζοντας το καθεστώς μοριοδότησης και κινήτρων ουσιαστικά ανοίγουν το δρόμο για ελαστικότερες μετακινήσεις του εκπαιδευτικού προσωπικού.

Και φυσικά η επίθεση δεν πρόκειται να σταματήσει εκεί.

«Καραδοκεί» η ολοκληρωμένη εφαρμογή της αξιολόγησης-χειραγώγησης, η σύνδεση μισθού αποδοτικότητας (το «απαιτεί» άλλωστε και η ΕΕ) η ακόμα μεγαλύτερη υπονόμευση της οργανικότητας και το ξεχείλωμα του εργασιακού-διδακτικού ωραρίου.

Απαιτείται να γίνουν άμεσα Γενικές Συνελεύσεις που να προετοιμάσουν τον κλάδο για την νέα επίθεση που ξεκινά.

Να δημιουργηθούν οι όροι στα εργασιακά σωματεία (διδασκαλικοί σύλλογοι-ΕΛΜΕ) για ένα νέο κύκλο κινητοποιήσεων.

Οι μαχόμενες δυνάμεις του κλάδου πρέπει να συντονίσουν την κοινή τους δράση προτού η αντιδραστική επίθεση πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας που θα απειλεί ότι έχει απομείνει από τα εργασιακά και κοινωνικά μας δικαιώματα (διορισμοί, μονιμότητα, ασφαλιστικά δικαιώματα)!

• ΜΑΖΙΚΟΙ ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΜΟΝΙΜΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΛΗΨΗΣ ΠΤΥΧΙΟΥ και ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΙΑ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ Η ΔΟΚΙΜΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ!

• ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ Ο ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΣΕΠ!

• ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΔΙΟΡΙΣΤΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ!

• Να μην καταργηθεί για τους συναδέλφους που ήδη έχουν δουλέψει ως αναπληρωτές – ωρομίσθιοι η δυνατότητα ένταξή τους στο μόνιμο προσωπικό.

• ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑ-ΜΟΝΙΜΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ!

15/11/2009

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΗ «ΝΙΚΗ – ΕΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε»

Λάβαμε στο mail μας το παρακάτω κάλεσμα:

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΗ «ΝΙΚΗ – ΕΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε»
ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΝ ΟΙ ΑΠΟΛΥΜΕΝΟΙ
Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΘΑ ΝΙΚΗΣΕΙ, ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΠΙΣΩ ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ

Συνάδελφοι –ες

Η οικονομική κρίση, αφορμή και πρόσχημα, ζητάει από εμάς και τα ρέστα. Αυτοί που δημιούργησαν την κρίση είναι οι ίδιοι, που τον καιρό των κερδών τους, μας ζητούσαν λιτότητα και μικρούς μισθούς, για να είναι ανταγωνιστική η οικονομία τους. Σήμερα έρχονται ξανά να μας επιβάλουν απολύσεις, ακόμα μικρότερους μισθούς, ακόμα πιο ανασφαλείς και επισφαλείς θέσεις δουλειάς. Το σκηνικό ολοκληρώνεται με απλήρωτες υπερωρίες, ανασφάλιστη εργασία, αυταρχικές συμπεριφορές, εικονικές μειώσεις ωρών εργασίας και καθόλου εικονικές μειώσεις αποδοχών…

Σε αυτό το κλίμα, ο Κυριακού, ιδιοκτήτης της εταιρείας «ΝΙΚΗ – ΕΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε», με τις πλάτες των ομοίων του (κυβέρνησης προηγούμενης και σημερινής, ΣΕΒ, ΔΝΤ, ΟΟΣΑ, Ευρωπαϊκής Ένωσης) είναι ασύδοτος σε βάρος των εργαζομένων.

Από τον Ιούνιο έχει ξεκινήσει απανωτές απολύσεις. Σχεδόν κάθε εβδομάδα και τέσσερις απολυμένοι. Οι απολυμένοι στο χώρο παραγωγής ξεπερνούν τους είκοσι.

Την ίδια στιγμή που από τις τρεις βάρδιες κράταγε μόνο την μία, εκβίαζε τους εναπομείναντες εργαζόμενους να δουλέψουν δωδεκάωρα έως και δεκαεξάωρα γιατί αλλιώς θα τους απολύσει.

Η εταιρεία ανάγκαζε τους εργαζόμενους να δουλεύουν απλήρωτες υπερωρίες για να διορθωθούν υποτιθέμενα ή πραγματικά λάθη των εργατών. Όταν, μετά από εξαντλητικές συνθήκες εργαζόμενοι με οικογενειακές υποχρεώσεις αρνήθηκαν να δουλέψουν υπερωριακά, βρέθηκαν απολυμένοι.

Κατά την περίοδο των εορτών 2008-2009, οι εργαζόμενοι ζήτησαν δύο ημέρες ως αργία, έτσι ώστε μαζί με τις αργίες των εορτών να καθίσουν συνεχόμενες. Η εταιρεία, για να κάνει αυτή τη χάρη, απαίτησε να δουλέψουν απλήρωτες υπερωρίες για να βγει η δουλειά. Τελικά και οι απλήρωτες υπερωρίες έγιναν και οι δύο ημέρες κρατήθηκαν από την κανονική άδεια των εργαζομένων.

Στην εποχή των ελαστικών σχέσεων εργασίας, με κυρίαρχες πολιτικές: μισή δουλειά, μισός μισθός, μηδέν δικαιώματα, το μόνο που μπορεί να ανακόψει την επίθεση της εργοδοσίας, του κεφάλαιου και του κράτους είναι η δική μας οργάνωση και αλληλεγγύη.

Κανένας εργαζόμενος δεν πρέπει να αδιαφορήσει, όταν συνάδελφοί του φεύγουν από τη δουλειά με απόλυση. Αν η εργοδοσία μπορεί να αυθαιρετεί ανενόχλητη σε βάρος του διπλανού σου, αύριο θα έρθει και η δική σου σειρά.

Η εργοδοσία, όταν προχωρά σε απολύσεις, ισχυρίζεται πως έδιωξε κάποιους «ανίκανους», «κακούς» ή «πλεονάζοντες» εργαζόμενους. Όμως όλοι ξέρουμε πως οι απολύσεις φέρνουν εντατικοποίηση για τους υπόλοιπους. Απολύσεις και εξαντλητικές υπερωρίες πάνε μαζί. Οι υπερωρίες μικραίνουν τη ζωή, με τις υπερωρίες δεν υπάρχει χρόνος για να ζήσουμε. Η λύση για να ανταπεξέλθουμε στο αυξημένο κόστος ζωής δεν είναι οι υπερωρίες, είναι να αγωνιστούμε για αυξήσεις στους μισθούς.

• Να καταγγείλουμε τις απολύσεις, να απαιτήσουμε να ανακληθούν.
• Να υπερασπίσουμε κάθε συνάδελφο που παραβιάζονται τα δικαιώματά του στην δουλειά και την ζωή.
• Με την αντίσταση και τη συναδελφική αλληλεγγύη μπορούμε να νικήσουμε.
  

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ
έξω από το κτίριο της «ΝΙΚΗ – ΕΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε.»
(Γ. Αβέρωφ 26-28 κοντά στο σταθμό Περισσού του ΗΣΑΠ)

Πέμπτη 19/11 στις 5.30 μ.μ.

απολυμένοι από τη «ΝΙΚΗ – ΕΚΔΟΤΙΚΗ Α.Ε.»

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ - ΑΝΕΡΓΩΝ

Καταστολή και ...νέα γρίππη (σκίτσο)

16 Νοεμβρίου 1980: Δολοφονία των Κουμή - Κανελλοπούλου

Από κείμενο του Γιάννη Χοντζέα:

Η δολοφονία των Κουμή - Κανελλοπούλου: Ενώ πλησιάζει η έβδομη επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, η επάνοδος της χώρας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ (Οχτώβρης 1980), καθώς και η έναρξη διαπραγματεύσεων με τις ΗΠΑ για την ανανέωση της συμφωνίας παραμονής των αμερικάνικων βάσεων, έχει φουντώσει τα αντιμπεριαλιστικά-αντιαμερικάνικα αισθήματα του λαού και της νεολαίας. Η κυβέρνηση Ράλλη αποφασίζει να απαγορεύσει την πραγματοποίηση της πορείας μέχρι την αμερικάνικη πρεσβεία για την αποφυγή τυχόν "επεισοδίων", και η ΕΦΕΕ σπεύδει να συμμορφωθεί με την απαγόρευση περιορίζοντας την πορεία μέχρι τη Βουλή, ενώ η εξωκοινοβουλευτική αριστερά καλεί το λαό και τη νεολαία να σπάσει την απαγόρευση και να πορευθεί μέχρι την πρεσβεία. Έτσι, στις 17 Νοέμβρη τα κόμματα της αντιπολίτευσης πορεύονται μέχρι τη Βουλή όπου διαλύονται ησύχως, ενώ "περιφρουρούν" την πορεία για να εμποδίσουν την είσοδο των μπλοκ της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς. Όταν η εξωκοινοβουλευτική αριστερά σπάει τα κορδόνια της "περιφρούρησης" και φτάνει στη Βουλή, και στη συνέχεια σπάει και τον αστυνομικό κλοιό για να συνεχίσει την πορεία στην πρεσβεία, επιτίθενται τα ΜΑΤ μαζί με αστυνομικές αύρες για να διαλύσουν τη διαδήλωση. Οι διαδηλωτές επιμένουν και οι συγκρούσεις διαρκούν επί ώρες, με τις δυνάμεις καταστολής να χτυπούν με δολοφονική μανία τους διαδηλωτές, χρησιμοποιώντας ακόμα και όπλα. Ο απολογισμός είναι πάνω από 150 τραυματίες διαδηλωτές –οι δύο από σφαίρες– και δύο νεκροί. Η εικοσάχρονη εργάτρια Σταματίνα Κανελλοπούλου και ο κύπριος φοιτητής Ιάκωβος Κουμής. Η κυβέρνηση υπεραμύνεται της αστυνομικής επίθεσης καταγγέλλοντας το ΚΚΕ(μ-λ), ενώ η αντιπολίτευση καταδικάζει τα επεισόδια σαν έργο προβοκατόρων και ανεύθυνων αριστερίστικων στοιχείων.

Το επόμενο κείμενο δημοσιεύτηκε σε πολλά blog, εμείς το αντιγράφουμε από το Οργή Λαού:

Στις 16 Νοέμβρη του 1980 δολοφονήθηκαν από άνδρες των ΜΑΤ, η Σταματίνα Κανελλοπούλου και ο Ιάκωβος Κουμής, κατά τη διάρκεια της πορείας του Πολυτεχνείου.
7 χρόνια μετά την εξέγερση του Νοέμβρη, το 1980 οι εορταστικές εκδηλώσεις για την επέτειο του Πολυτεχνείου κορυφώθηκαν στις 16 Νοέμβρη, ημέρα Κυριακή με την καθιερωμένη πορεία.
Η κυβέρνηση Ράλλη είχε απαγορέψει τη χρονιά εκείνη στην πορεία να κατευθυνθεί προς την Αμερικάνικη πρεσβεία και σύμφωνα με την απαγόρευση οι διαδηλωτές επιτρέπονταν να φτάσουν μόνο ως το Σύνταγμα και εκεί να διαλυθούν.

Η πλειοψηφία της ΕΦΕΕ πειθάρχησε παρά τους λεονταρισμούς των προηγουμένων ημερών, αλλά κάμποσες χιλιάδες διαδηλωτών αποφάσισαν να ακολουθήσουν την αριστερή μειοψηφία της ΕΦΕΕ (ΠΠΣΠ, ΑΑΣΠΕ, ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος-Β' Πανελλαδική κ.α.) επιχειρώντας να συνεχίσουν προς την αμερικανική πρεσβεία.

«Η πορεία ανέβηκε την οδό Σταδίου, συνέχισε στην πλατεία Συντάγματος, όπου συγκεντρωμένοι στο πεζοδρόμιο πολίτες διαφόρων παρατάξεων έβριζαν όσους συμμετείχαν, και μπήκε στην οδό Β.Σοφίας. Στο ύψος της βουλής είχαν παραταχθεί οι “δυνάμεις αποκατάστασης της τάξης”. Για λίγα λεπτά τα δύο μέτωπα έμειναν ακίνητα και ανταλάχθηκαν κάποιες φράσεις. Στην συνέχεια το μπλοκ των διαδηλωτών έκανε τα πρώτα βήματα προς τον σχηματισμό των Ματ και τότε αυτά επιτέθηκαν. Η μάζα των διαδηλωτών ήταν πυκνή και η υποχώρηση ήταν δύσκολη» (Μαρτυρία από το Εντός Εκτός Εναλλάξ).

Στη συνέχεια τα ΜΑΤ μετέτρεψαν το κέντρο της Αθήνας σε πραγματικό σφαγείο με δυό νεκρούς διαδηλωτές (Κανελλοπούλου, Κουμής) τουλάχιστον δυό τραυματίες από αστυνομικά περίστροφα, εκατοντάδες σπασμένα κεφάλια, συλλήψεις κλπ...

Η 20χρονη εργάτρια Σταματία Κανελλοπούλου βρέθηκε πεσμένη σε πεζοδρόμιο της οδού Πανεπιστημίου χτυπημένη άσχημα από αστυνομικά γκλομπ. Μεταφέρθηκε αναίσθητη στο «Ιπποκράτειο» όπου άφησε την τελευταία της πνοή, προτού οι γιατροί της προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες.

Ο 26χρονος Κύπριος φοιτητής της Νομικής Ιάκωβος Κουμής βρέθηκε στην Πλατεία Συντάγματος με βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις από γκλομπ (από σφαίρα αστυνομικού περιστρόφου υποστηρίζουν άλλοι), διακομίστηκε στο «Λαϊκό» και άφησε την τελευταία του πνοή λίγες μέρες αργότερα.

Στις 10 το βράδυ της ίδιας ημέρας ο Ανδρέας Παπανδρέου δηλώνει: «Μικρές ομάδες ανευθύνων στοιχείων και προβοκατόρων άγνωστης και ύποπτης προέλευσης δημιούργησαν θλιβερά έκτροπα με προφανή σκοπό να αμαυρώσουν και να δυσφημήσουν τη μεγάλη λαϊκή επέτειο του Πολυτεχνείου» ... Οι οργανώσεις της άκρας Αριστεράς τον κατηγορούν ότι βοήθησε την κυβέρνηση της ΝΔ «σαν να έχει αναλάβει από τώρα το υπουργείο Δημόσιας Τάξης» (Προκήρυξη ομάδα Πρωτοβουλίας Πολυτεχνείου '80). (Το Βήμα)

Η κυβέρνηση περιορίστηκε να εκφράσει την οργή της για τις "οργανωμένες ομάδες αναρχικών και εξτρεμιστικών στοιχείων" που "αμαύρωσαν τη μεγάλη λαϊκή επέτειο και προκάλεσαν βάναυσα τα δημοκρατικά και ειρηνικά αισθήματα του συνόλου του ελληνικού λαού", διευκρινίζοντας απλώς ότι "για τις συνθήκες υπό τις οποίες σημειώθηκε ο θάνατος νεαρής εργάτριας διετάχθησαν διοικητικές ανακρίσεις".

Μια βδομάδα αργότερα στη Βουλή έγινε πολύωρη συζήτηση για τα γεγονότα.
"Και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ σπάθην κρατεί στα χέρια του για να αμυνθεί εναντίον των δαιμόνων. Δεν κρατεί άνθη", έλεγε ο Γ. Ράλλης.

Ενώ ο Γιάννης Ζίγδης: "Η βασική αιτία του κακού είναι ότι η κυβέρνηση διατηρεί ένα Σώμα που αποτελεί ντροπή, τα ΜΑΤ. Δεν είναι αστυνομία αυτό, αυτό είναι Σώμα ΕΣ-ΕΣ, είναι χειρότερο από την ΕΣΑ, τα μέλη του είναι κακούργοι, όχι ότι οι άνθρωποι γεννήθηκαν κακούργοι, αλλά εκπαιδεύονται για να γίνουν κακούργοι. Τους είδα στη Ρόδο, όπου επετέθηκαν εναντίον ενός λαού που έκανε μια ειρηνική παρέλαση. Επετέθηκαν με τέτοια λύσσα, που δεν έχω δεί ούτε στους Ιταλούς φασίστες, όταν ήμουν παιδί στη Ρόδο (...) Ας έχουμε μια ειδική συνεδρίαση για το αν μπορεί μια Δημοκρατία να διατηρεί κρατικά όργανα , τύπου ΜΑΤ. Αυτά είναι μόνο για τους 'Χίτλερ', μόνο για τους 'Μουσολίνι'. Είναι αδιανόητο να υπάρχουν σε μια δημοκρατική Πολιτεία".

Στην ίδια συζήτηση, Παπανδρέου και Φλωράκης, αρκέστηκαν σε υποδείξεις περί του χώρου και του χρόνου κατά τον οποίο οι αστυνομικές δυνάμεις θα έπρεπε να ανοίξουν τα κεφάλια των διαδηλωτών. "Θα ήταν σε θέση, πραγματικά, η Αστυνομία στο σημείο της σύγκρουσης να προχωρήσει με ελιγμό τέτοιο, ώστε να αποκοπεί, το επαναλαμβάνω, το σώμα των 2.000 εξτρεμιστών και εκεί να τους αντιμετωπίσει", έλεγε ο Ανδρέας. Ήξερε ότι για να φτάσει στην εξουσία όφειλε να κάνει ορισμένες υποχωρήσεις. (ΙΟΣ της Ελευθεροτυπίας).

Για τους θανάτους διατάχτηκε ΕΔΕ, η οποία φυσικά δεν κατέληξε πουθενά, ως είθισται Οι δράστες των δύο θανάτων έμειναν ατιμώρητοι καθώς όσοι από τους αστυνομικούς κατηγορήθηκαν για τα επεισόδια της 16ης Νοέμβρη του 1980, αθωώθηκαν 7 χρόνια αργότερα.

ΥΓ: Οι φωτογραφίες (1 , 2) είναι από το Ιndymedia και η γελοιογραφία είναι από τη σελίδα του Νίκου Σαραντάκου

Και τέλος η προσωπική ματιά ενός φίλου που έζησε τα γεγονότα (την αντιγράφουμε από το Κόκκινο Δίκτυο):

Έζησα ως συμμέτοχος αυτή την ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗ ΠΟΡΕΙΑ της ΜΕΙΟΨΗΦΙΑΣ του Κ.Σ. της ΕΦΕΕ τότε. 10.000 Οργανωμένοι άριστα διαδηλωτές από τις οργανώσεις: ΚΚΕ (μ-λ), ΕΚΚΕ, ΕΚΟΝ Ρ.Φ. Β' Πανελλαδική και πολλούς απλούς διαδηλωτές σαν εμένα που ΘΕΩΡΗΣΑΝ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ τη ΣΤΑΣΗ τότε του ΠΑΣΟΚ, του ΚΚΕ και του ΚΚΕ εσωτερικού.....!

Έζησα ίσως το μεγαλύτερο μπλοκ που έχει κατεβάσει η εξωκοινοβουλευτική αριστερά ποτέ στην ιστορία της, με περιφρούρηση κύρια από το ΚΚΕ(μ-λ) και το ΕΚΚΕ που θύμιζαν στρατό....! Με ένα μπλοκ που πήγε την πορεία σε μάχη σώμα με σώμα μέχρι την οδό Ηρώδου αττικού.

Το ΚΚΕ για μια ακόμα φορά ΔΕΝ ΠΗΡΕ ΜΕΡΟΣ στη σύγκρουση, ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ εσκεμμένα να πάει σε ΡΗΞΗ με την ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ και φυσικά προσπαθούσε να δικαιολογήσει μετά τα γνωστά.

Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΒΙΑ ήταν ΤΡΟΜΕΡΗ και ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗ και οδήγησε στην ΕΝ ΨΥΧΡΩ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ με ΕΙΔΕΧΘΗ ΤΡΟΠΟ των ΚΟΥΜΗ και ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ...

Η εξέγερση του Νοέμβρη εμπνέει τους σημερινούς αγώνες

Όταν ο λαός και η νεολαία πάρουν την υπόθεση του αγώνα και της αντίστασης στα δικά τους χέρια τότε μπορούν να φτάσουν στη νίκη. Αυτό ακριβώς επιβεβαιώνει με τον πιο καθαρό τρόπο και η εξέγερση της νεολαίας στις 17 Νοέμβρη του 1973. Μία εξέγερση και ένας μαζικός ξεσηκωμός της νεολαίας και του λαού για το γκρέμισμα της φασιστικής χούντας και για το διώξιμο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ από τη χώρα μας. Ένας αγώνας για ψωμί-παιδεία-ελευθερία, για εθνική ανεξαρτησία και κοινωνική απελευθέρωση. Αυτή η εξέγερση και η μαζική αφύπνιση των λαϊκών μαζών και το δυνάμωμα της αντιφασιστικής και αντιιμπεριαλιστικής συνείδησης έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πτώση της φασιστικής δικτατορίας λίγους μήνες αργότερα. Πάλεψαν για αιτήματα και στόχους που και σήμερα παραμένουν επίκαιρα. Έδωσαν τη μάχη τους τόσο ενάντια στους παρόντες (χούντα, Αμερικάνους) αλλά και ενάντια στους απόντες (αστούς πολιτικούς) καθώς και ενάντια στους κήρυκες του συμβιβασμού και της υποταγής.

Όλοι αυτοί που αντιτάχθηκαν και τρόμαξαν από την εξέγερση, όλος δηλαδή ο αστικός πολιτικός κόσμος της υποτέλειας στους ξένους, βρέθηκαν και πάλι στο σβέρκο του λαού. Είναι οι δυνάμεις εκείνες που για δεκαετίες έχουν εξαπολύσει μια άγρια και βάναυση επίθεση στον κόσμο της δουλειάς και τη νεολαία.

Όλα αυτά τα χρόνια οι κυβερνήσεις της αστικής τάξης εναλλάσσονται στην εξουσία αλλά η επίθεση στο λαό γίνεται όλο και πιο άγρια. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ή και αντίστροφα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, έχουν επιβάλει στην εργατική τάξη, τη νεολαία και σε όλο το λαό τη φτώχεια, την ανεργία, την πείνα και την ανασφάλεια.

Όλα αυτά τα χρόνια ευθυγραμμίζονται πλήρως με τις απαιτήσεις των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ και συμμετέχουν και ενισχύουν τις πολεμικές επιδρομές τους. Ταυτόχρονα συναγωνίζονται για το ποιο από τα δύο κόμματα θα εξασφαλίσει καλύτερα τα συμφέροντα του κεφαλαίου, ντόπιου και ξένου και αποτελεσματικότερα την επίθεση στο λαό.

Εργάτες, εργαζόμενοι, νέοι και νέες

Τις τελευταίες μέρες, ολοφάνερα και απροκάλυπτα, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ παζαρεύει με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τον Αλμούνια τους όρους και το μέγεθος των αντιλαϊκών μέτρων που θα εφαρμόσει άμεσα αλλά και στη συνέχεια. Και είναι βέβαιο πως τα μέτρα που θα παρθούν θα φέρουν μεγαλύτερα βάσανα στο λαό και τη νεολαία.

Σε αυτές τις συνθήκες προώθησης των νέων αντιλαϊκών μέτρων, θα δυναμώσει ταυτόχρονα και η κρατική και αστυνομική τρομοκρατία. Η κατάληψη του κέντρου της Αθήνας από τα ΜΑΤ και η κήρυξη ως παράνομης της απεργίας των λιμενεργατών φωτογραφίζουν αυτά που πρόκειται ν’ ακολουθήσουν.

Είναι φανερό ότι έρχονται χειρότερες μέρες και πρέπει να αντιδράσουμε και να οπλιστούμε με το μαχητικό πνεύμα της εξέγερσης του Νοέμβρη. Να πάρουμε ξανά την υπόθεση του αγώνα και της αντίστασης στα δικά μας χέρια.

• Να οργανώσουμε και να διαμορφώσουμε παντού, όπου ζουν και δουλεύουν οι εργαζόμενοι, όπου σπουδάζει και δραστηριοποιείται η νεολαία, εστίες αντίστασης.

• Να δημιουργήσουμε ισχυρό και μαχητικό κίνημα για μια συνολική αντιπαράθεση και αναμέτρηση με το σύστημα της αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού.

• Κίνημα αντίστασης για την ανατροπή της επίθεσης που θα δώσει διέξοδο και ελπίδα στο λαό για ένα καλύτερο αύριο. Αυτό είναι το άμεσο πολιτικό καθήκον στο οποίο πρέπει να ανταποκριθούν όλες οι δυνάμεις, πολιτικές και κοινωνικές, που ταυτίζονται με την ανάγκη ανατροπής της επίθεσης.

• Να προετοιμάσουμε και να οργανώσουμε διαδηλώσεις σε όλη τη χώρα για να τιμήσουμε τη μνήμη του αδικοχαμένου Αλέξη και την πρώτη επέτειο από τη δολοφονία του.

ΚΚΕ(μ-λ)

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2009: Ανεκπλήρωτα οράματα-ανεκπλήρωτα συνθήματα

ΕΞΩ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ - ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ - ΛΑΟΚΡΑΤΙΑ

26 χρόνια μετά οι Αμερικανοί δεν κρύβουν τη χαρά τους και συγχαίρουν πρώτοι από όλους το Γιώργο Παπανδρέου για την ανάδειξη στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Οι αμερικάνικες βάσεις όχι μόνο παραμένουν, αλλά και αναβαθμίζονται. Την ίδια στιγμή που η κουβέντα για την αντιπυραυλική ασπίδα «εκσυγχρονίζεται», ο αγωγός φυσικού αέριου οδεύει προς «επαναδιαπραγμάτευση», δειλά δειλά και… οικολογικά ξανανοίγει η κουβέντα για την ειρηνική πυρηνική ενέργεια. Ολα αυτά σε μια περίοδο που στα Βαλκάνια, παρά τη φαινομενική ηρεμία, υποβόσκει ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός, ενώ το Ιράκ και το Αφγανιστάν καλά κρατούν.
Οι σχέσεις με την Τουρκία «εξομαλύνονται» και ξαναζωντανεύουν οι «κουμπαριές» ενόψει νέων ρόλων της τελευταίας στην περιοχή.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το σκηνικό συμπληρώνεται με τη ΝΔ στην αντιπολίτευση να ετοιμάζεται να εκλέξει αρχηγό με διλήμματα ανάμεσα στην Μπακογιάννη και το Σαμαρά, πρόσωπα με διαπιστευτήρια και πολλαπλές υπηρεσίες στους Αμερικανούς.
Οσο για τον άλλο ιμπεριαλιστικό πυλώνα της εξάρτησης της χώρας, την Ευρώπη, αφού ξεκλήρισε την αγροτιά, αφού αποσυγκρότησε και αποδιάρθρωσε ό,τι παραγωγικό υπήρχε σε αυτή τη χώρα, προωθεί με τη συμφωνία των κυβερνήσεων την παραπέρα παραρτημοποίησή της και μετατροπή της σε διαμετακομιστικό κέντρο. Μεγάλα έργα που δεν είναι τίποτε άλλο παρά δρόμοι για να διαβαίνει η πραμάτεια τους, ιδιωτικοποιήσεις και ξεπούλημα της χώρας σε ξένους εκμεταλλευτές με αποικιοκρατικές συμβάσεις για να μπορούν να εισπράττουν οι ντόπιοι τα μεσιτικά και να χρεώνεται ο λαός για να πληρώνει νέους τόκους και δάνεια με υποθήκη, τι άλλο, ξανά τη χώρα. Παροχή υπηρεσιών και τουρισμού, να το νέο όραμα του ντόπιου κεφαλαίου. Αυτό που κάποτε, στα χρόνια της μεταπολίτευσης, λέγαμε, ότι «γίναμε τα γκαρσόνια της Ευρώπης», σήμερα αποτελεί τον κομπασμό για τη νέα… τουριστική βιομηχανία.

ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Με τους Ευρωπαίους να απαιτούν πλέον και να κερδίζουν όχι απλά την εφαρμογή των αντιλαϊκών τους πολιτικών αλλά και την απευθείας επιτήρησή τους μιας και η ντόπια αστική τάξη δεν εμφανίζεται αρκετά, όσο απαιτούν δηλαδή, αξιόπιστη. Η κρίση και η απόπειρα του ευρωπαϊκού ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου να τη φορτώσει στις πλάτες των λαών κάνει τα πράγματα να λειτουργούν πιο σφιχτά και στο παρασκήνιο ετοιμάζονται νέες ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις, νέα χτυπήματα στο δικαίωμα στη δουλειά, στο δικαίωμα για σταθερή, πλήρη εργασία. Νέα φορομπηχτική πολιτική, νέες ανατροπές στο ασφαλιστικό, νέα παγώματα και μειώσεις μισθών.
Τραγική φιγούρα σε όλα αυτά, η νεολαία. Ανησυχεί για το μέλλον της ανεργίας, νιώθει την πίεση του βαλάντιου που συνεχώς συρρικνώνεται να πηγαίνει χέρι χέρι με τη σκλήρυνση της εκπαιδευτικής διαδικασίας, με τελικό αποτέλεσμα να χτυπιέται το δικαίωμά της στη μόρφωση, να απορρίπτεται, να ταλαιπωρείται στα κανάλια της τεχνικής εκπαίδευσης και να οδεύει σιγά σιγά στα δύσκολα μονοπάτια της ανεργίας και της εργασιακής περιπλάνησης. Τα STAGE, οι συμβασιούχοι, η μερική απασχόληση, η προσωρινή εργασία, οι ανασφάλιστοι, ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι είναι οι λέξεις που περιγράφουν το σύγχρονο δουλεμπόριο.
Στην τρίτη βαθμίδα της εκπαίδευσης, για όσους κατορθώσουν να περάσουν τους σκοπέλους των πανελλαδικών εξετάσεων, αμφισβητείται η δωρεάν παιδεία, το πλαίσιο σπουδών δυσκολεύει, η αμφίβολη προοπτική και η εργασιακή ανασφάλεια τσακίζουν κόκαλα, η επαγγελματική αποκατάσταση αναζητείται μετά τα τριάντα και αν…

Και η δημοκρατία; Εκείνο το ΚΑΤΩ Η ΧΟΥΝΤΑ, που ξάνοιγε δρόμους για δικαιώματα και κατακτήσεις, για διεύρυνση των ελευθεριών; Σήμερα όλα αυτά θεωρούνται παρωχημένα, η ΑΣΦΑΛΕΙΑ αποτελεί το νέο αντίβαρο στα δικαιώματα, το νέο ιδανικό! Η ασφάλεια τίνος όμως; Μα, δίχως άλλο, των κυβερνήσεων του κεφαλαίου, του ίδιου του κεφαλαίου και των παρατρεχάμενών του, όλων αυτών που φοβούνται τον εχθρό λαό και γέμισαν τον κόσμο με αντιτρομοκρατικούς νόμους, με ΜΑΤ και ποικιλώνυμες ομάδες με ονόματα από διάφορα αρχικά της αλφαβήτου, για να μας επιτηρούν στις γειτονιές, στο κέντρο και στις συνοικίες. Ομάδες που, εξοπλισμένες σαν αστακοί , τρομοκρατούν, συλλαμβάνουν, αποκλείουν περιοχές, όπως τότε, τον παλιό καλό καιρό...

ΓΙΑΤΙ, ΑΡΑΓΕ, τι φοβούνται; Μήπως την Αριστερά; Αυτήν που τότε, το '73, αποτελούσε αναφορά για όλους; Mα, πλήθος τα μηνύματα που στέλνει ότι δεν αποτελεί κίνδυνο. Πρόσφατα μάλιστα προθυμοποιήθηκε να διαδηλώσει… για την προστασία του συστήματος που δήθεν κινδυνεύει από τους διάφορους αξιοθρήνητους στην καλύτερη των περιπτώσεων κουμπουροφόρους. Την Αριστερά της συμμετοχής στον άτυπο κοινωνικό διάλογο με την εξουσία μέσω των διαφόρων εποικοδομητικών προτάσεων –σήμερα για το ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης, χθες για τη διάσωση των ασφαλιστικών ταμείων, αντιπροχθές για την αναβάθμιση της παιδείας-, την Αριστερά με ολίγον από κρατικό καπιταλισμό, την Αριστερά του εκλογικού κρετινισμού και των κοινοβουλευτικών αυταπατών, την Αριστερά της περιχαράκωσης, την Αριστερά του κινηματικού κυβερνητισμού, την Αριστερά που δεν θέλει και δεν μπορεί να πάει παραπέρα. Οπως τότε, το '73, που ετοιμαζόταν να προσφέρει τις υπηρεσίες της στη φιλελευθεροποίηση της χούντας.
Οχι, οπωσδήποτε όχι αυτήν την Αριστερά.
ΚΑΙ όμως, ΚΑΤΙ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ!
Φοβούνται τα ξεσπάσματα που θα έρθουν. Φοβούνται τους νέους Δεκέμβρηδες της νεολαίας. Εκεί που ένα πρωί, σαν έτοιμοι από καιρό, χιλιάδες μαθητούδια σε κάθε γωνία της χώρας έδειχναν τη γλώσσα τους στην εξουσία. Οπως τότε, το '73…
Φοβούνται τη νεολαία των αγώνων που απέτρεψε την αναθεώρηση του άρθρου 16, των αγώνων που καθυστέρησε το νόμο πλαίσιο.
Γιατί αυτά είναι μηνύματα, είναι χελιδόνια από την άνοιξη που έρχεται, γατί καταλαβαίνουν ότι η νεολαία είναι αυτή που κουβαλάει τον παλμό της κοινωνίας ολάκερης, το μίσος και την αγανάκτηση των εργαζόμενων για τη ζωή που τους κλέβουν κάθε μέρα. Γιατί καταλαβαίνουν ότι, όταν εξεγείρεται η νεολαία, στην πραγματικότητα έχει από πίσω της όλο το λαό, ότι με αυτόν ουσιαστικά έχουν να κάνουν, ότι αυτός ή θα νικηθεί ή θα νικήσει, έτσι όπως ακριβώς έγινε στο Πολυτεχνείο του '73. Οπου ο λαός, με μπροστάρη τη νεολαία, κατάφερε συντριπτικό πλήγμα στη χούντα.
Γιατί φοβούνται ότι αυτή η πάλη θα βγάλει μέρες σαν και αυτές του ασφαλιστικού, των αντιπολεμικών συλλαλητηρίων, της απεργίας των δασκάλων, της μαζικής αποχής από τις ευρωεκλογές.
Γιατί φοβούνται ότι ο λαός θα ξανανακαλύψει τους δρόμους που οδηγούν στην εξέγερση.
Γιατί φοβούνται ότι οι μέρες του '73 δεν ήρθαν ακόμα...

Η δίκη των δολοφόνων του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου να γίνει στην Αθήνα

Από ΜΜΕ:

"Να διεξαχθεί η δίκη για τη δολοφονία του γιου της, Αλέξη Γρηγορόπουλου, στις φυλακές Κορυδαλλού ζητεί με αίτησή της προς τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ι. Τέντε, η μητέρα του, Βερζίν Τσαλικιάν.

Όπως αναφέρει, η απόφαση του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, να γίνει η δίκη στην Άμφισσα, ουσιαστικά φαλκιδεύει βασικά δικαιώματά της, ενώ δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για την αδυναμία ανεύρεσης της αλήθειας. Τονίζει ότι η δίκη αναμένεται να διαρκέσει μεγάλο χρονικό διάστημα και θα είναι πολύ δυσχερής έως αδύνατη η μετάβαση τόσο της ίδιας όσο και των μαρτύρων που έχουν κλητευθεί -κυρίως νεαρών ατόμων- στο δικαστήριο της Άμφισσας, ενώ θα εμποδιστεί και το δικαίωμα προς πλήρη ενημέρωση και πληροφόρηση των πολιτών.

«Για την απίθανη περίπτωση που θα επιχειρηθεί να δημιουργηθεί οποιοδήποτε επεισόδιο κατά τη διάρκεια της δίκης, η αστυνομική δύναμη της Αττικής διαθέτει πολύ περισσότερο τα εχέγγυα για την ομαλή αντιμετώπισή τους, αλλά κυρίως για την αποτροπή της εκδήλωσής τους», σημειώνει στην αίτηση.

Από την πλευρά του, ο υπουργός Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Χ. Καστανίδης, τόνισε ότι το ζήτημα της ασφάλειας είναι αρμοδιότητας του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, προσθέτοντας, όμως, ότι σε τέτοιες πολύκροτες υποθέσεις με πολύ μεγάλο πολιτικό και ποινικό ενδιαφέρον, το σημαντικό είναι όχι ο τόπος όπου θα γίνει η δίκη, αλλά οι όροι διεξαγωγής της."

Πράγματι θα λέγαμε εμείς, τους όρους διεξαγωγής της δίκης φοβούνται. Φοβούνται τη μαζικότητα των κινητοποιήσεων που πιθανόν θα γίνουν τις μέρες της δίκης και στην επέτειο της δολοφονίας. Το δήλωσε και το δηλώνει άλλωστε ο "της προστασίας" μας Χρυσοχοϊδης από τη πρώτη μέρα που ανέλαβε το υπουργείο του, το σύστημα ετοιμάζεται είτε με τη καταστολή είτε με τέτοιου είδους τερτίπια να αποτρέψει το λαό και κυρίως τη νεολαία, τους μαθητές, τους φοιτητές με αφορμή την επέτειο να διαδηλώσουν την αντίθεσή τους στη πολτική του.

Το δείχνει από τώρα με την ένταση της καταστολής στους μαθητικούς αγώνες. Ενώ από τη μια τα ΜΜΕ δεν ασχολούνται, ούτε καν αρνητικά, από την άλλη οι εισαγγελικές εντολές αυξάνουν, όπως και οι απειλές ότι θα αναλάβει ο εισαγγελέας για καταλήψεις που τώρα ξεκινούν.

Το φόβο του τον δείχνει και με την απευθείας σύνδεση των μαθητικών καταλήψεων με τις δύο επετείους του Πολυτεχνείου και της δολοφονίας, θεωρώντας ότι προβάλλοντας τα ..."επεισόδια" θα τρομοκρατήσει το λαό , ιδιαίτερα τους γονείς, και θα τους στρέψει εναντίον των μαθητών. Εκμεταλλεύεται τις αδυναμίες του κινήματος των μαθητών αλλά όπου οι παρεμβάσεις μπαίνουν στη ουσία του προβλήματος δεν μπορεί κανείς να αντιστρέψει τη πραγματικότητα που ζει ο λαός. Και αυτή η πραγματικότητα τους οδηγεί να βλέπουν με άλλο μάτι τις κινητοποιήσεις των μαθητών και να σκέφτονται και οι ίδιοι ότι κάτι πρέπει να κάνουν.

Να αποτελέσει λοιπόν η πορεία του Πολυτεχνείου την Τρίτη μια πρώτη απάντηση αντίστασης του λαού και της νεολαίας στα σχέδια του κεφαλαίου και της κυβέρνησης.

Πορεία για το κτήμα Δρακόπουλου στα Πατήσια

Αναβλήθηκε η δίκη των αγωνιστών της Λευκίμμης

Κατά τη πάγια τακτική των δικαστηρίων και η δίκη των κατοίκων της Λευκίμμης αναβλήθηκε. όπως σχεδόν σε όλες τις περπτώσεις δικών αγωνιστών τοπικών κινημάτων.

Αντιγράφουμε εδώ το κείμενο από το ΧΥΤΑ Λευκίμμης:

Για τις 25 Ιουνίου 2010 αναβλήθηκε η εκδίκαση της υπόθεσης των «4» κατηγορουμένων για τα γεγονότα που συνέβησαν, με την επέμβαση των ΜΑΤ, στις 16 Ιουνίου 2008, στον ΧΥΤΑ Λευκίμμης.
Η απόφαση της έδρας ελήφθη αργά το μεσημέρι, λίγα λεπτά πριν την λήξη της λειτουργίας του δικαστηρίου (2.45μ.μ.). Παρόντες στα δικαστήρια πλήθος κόσμου, εκπρόσωποι κομμάτων και φορέων, που προσέτρεξαν να δηλώσουν την αλληλεγγύη τους στους 4 κατηγορούμενους. Συνήγορος των κατηγορουμένων, πλην των Κερκυραίων κ.κ. Γκουλιούμη και Νικομάνη, ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΝ Νίκος Κωνσταντόπουλος και ο Άγγελος Βρεττός της «Δημοκρατικής Συσπείρωσης».

Ηχηρές παρουσίες
Το «παρών» έδωσαν στη συγκέντρωση έξω από τα δικαστήρια ο βουλευτής του ΚΚΕ Μπ. Χαραλάμπους, οι νομαρχιακοί σύμβουλοι Στ. Πελάης, Σπ. Σαμοΐλης, Σπ. Κουλούρης και Χρ. Άνθης, ο γραμματέας της ΝΕ του ΚΚΕ Δ. Πιτσιάβας, ο πρόεδρος της ΕΛΜΕ Ν. Μεταλληνός και σχεδόν σύσσωμο το δ.σ. της ΕΛΜΕ, ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ Π. Ποζίδης και ο αντιπρόεδρος Δ. Τσούκας, η πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Σ. Λίβερη, ο πρόεδρος των υπαλλήλων στους ΟΤΑ Μ. Βλάσσης και μέλη του δ.σ., ο πρόεδρος της περιβαλλοντικής ένωσης για τη λιμνοθάλασσα Αντινιώτη Σπ. Σαλβάνος και μέλη περιβαλλοντικών οργανώσεων, ο πρόεδρος του σωματείου ιδιωτικών υπαλλήλων Π. Μπάνος κ.α. Πολλοί από τους παραπάνω είναι και μάρτυρες υπεράσπισης στη δίκη των 4 Λευκιμμιωτών.

Διακριτική αστυνομική παρουσία
Η παρουσία της αστυνομίας σε όλη τη διάρκεια της συγκέντρωσης, εν αναμονή της δίκης ήταν διακριτική, με ελάχιστους αστυνομικούς παρόντες, κυρίως μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου. Επίσης ψύχραιμη ήταν και η στάση των αστυνομικών δυνάμεων όταν το συγκεντρωμένο πλήθος φώναζε συνθήματα, με κεντρικό αυτό που ζητούν εξαρχής οι κάτοικοι της Λευκίμμης: «Έξω τα ΜΑΤ από την Λευκίμμη».

Πρωτότυπη ήταν η μορφή διαμαρτυρία που επέλεξαν οι συγκεντρωμένοι, να διαδηλώσουν δηλαδή με τραγούδια ενάντια στον ΧΥΤΑ, την αστυνομική δύναμη και τις επιλογές της πολιτείας για την Λευκίμμη. Τέλος σε όλους τους παρευρισκόμενους μοιράστηκαν αυτοκόλλητες κονκάρδες που έγραφαν «Ήμουν κι εγώ εκεί».

Ν. Κωνσταντόπουλος: Μία δίκη για όλους
Ο Ν. Κωνσταντόπουλος ζήτησε, αμέσως μόλις η Πρόεδρος του δικαστηρίου ανέγνωσε την αναβολή της εκδίκασης για τις 25 Ιουνίου 2010, λόγω της περασμένης ώρας, την εκδίκαση όλων των υποθέσεων που αφορούν τον ΧΥΤΑ Λευκίμμης μαζί, τονίζοντας ότι «έχει δημιουργηθεί κοινωνικό φαινόμενο». Η απάντηση της έδρας ήταν αν αυτό πρόκειται για παραίνεση και η απάντηση του κ. Κωνσταντόπουλο ήταν «ζητώ να συνεκτιμηθεί».

Υπενθυμίζεται ότι στα μέσα Δεκεμβρίου έχει προγραμματιστεί η εκδίκαση άλλων κατηγορουμένων για επεισόδια πέριξ του ΧΥΤΑ Νότου, ανάμεσα σε αυτούς κι ενός ιερέα!!!

Φωτογραφίες μέσα και έξω από το δικαστήριο:

Ο Κωστάκης σχολιάζει!

Για το λιμάνι!

Και το ...τείχος!

Αλλά και την "αντεξουσιαστική" ...αστυνομία!