ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ!

Αριστερό blog για τα κινήματα στις ...γειτονιές όλου του κόσμου!

Για επικοινωνία: antigeitonies@gmail.com

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2014

Η υπόθεση των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων μας αφορά ΟΛΟΥΣ! Αγώνας τώρα για δουλειά – σπουδές - ελευθερίες

Οριακή έχει γίνει η κατάσταση με τους πάνω από 1700 εκπαιδευτικούς της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που βρίσκονται σε διαθεσιμότητα. Θυμίζουμε ότι εκτός από τους παραπάνω, 90 ακόμα έχουν πάψει εντελώς να μισθοδοτούνται (το κράτος τους θεωρεί ουσιαστικά απολυμένους) ενώ 180 έχουν απορροφηθεί σε γυμνάσια – λύκεια με βάση το δεύτερο πτυχίο που είχαν. Θυμίζουμε ακόμα ότι πολλές εκατοντάδες ακόμα έχουν υποχρεωτικά μεταταγεί ως διοικητικοί κάτω από το καθεστώς της «κινητικότητας» και ότι οι συνάδελφοι που πετάχτηκαν έξω από τη δουλειά τους είναι περίπου 2.200.
Εχουν περάσει ήδη δεκαπέντε μήνες διαθεσιμότητας. Από τη στιγμή της λήξης της απεργίας της ΟΛΜΕ το Σεπτέμβρη του 2013, οι συνάδελφοι αυτοί έχουν γίνει αντικείμενο εκτεταμένου εμπαιγμού από τα υπουργεία. Στην αρχή ο πρώην υπουργός Αρβανιτόπουλος διαλαλούσε στα κανάλια ότι «οι διαθέσιμοι τοποθετήθηκαν ήδη σε άλλες θέσεις και εργάζονται». Σε απανωτές συναντήσεις του με το Συντονιστικό και την ΟΛΜΕ, δεσμευόταν ότι «θα δει το θέμα», και παρουσίαζε «θέσεις» σε διάφορους φορείς όπου θα τοποθετούνταν (βασικά ΙΕΚ-ΣΕΚ, Παιδικούς Σταθμούς και Νοσοκομεία). Κάθε δυο μήνες ο ΑΣΕΠ δημοσιοποιούσε λίστες, στις οποίες πολλοί διαθέσιμοι έβλεπαν τα ονόματά τους. Μετά από λίγο, οι λίστες ανακαλούνταν και αργότερα δημοσιοποιούνταν νέες, όπου έβλεπαν και πάλι τα ονόματά τους. Ωστόσο, οι διαθέσιμοι παραμένουν στον αέρα. Και ο χρόνος κυλάει εις βάρος τους. Σε πρόσφατη συνάντηση του συντονιστικού με το διευθυντή του γραφείου του Μητσοτάκη, οι εκπαιδευτικοί αντιλήφθηκαν για μια ακόμα φορά ότι η κυβέρνηση τους δουλεύει ψιλό γαζί καθώς ο γραμματέας του Υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης τους είπε ότι «δεν έχει γίνει κανένα αίτημα από το Υπουργείο Παιδείας προς τον Υπουργό Μεταρρύθμισης για νέα ανακοίνωση-προκήρυξη θέσεων με σκοπό την τοποθέτηση των "αδιάθετων- απολυόμενων" εκπαιδευτικών», διαψεύδοντας χοντρά τη «δέσμευση» Λοβέρδου.
Ενώ και η απόφαση του υπουργείου καταρχήν να μην ψηφίσουν και τελικά να μην είναι υποψήφιοι οι διαθέσιμοι στις κρατικές εκλογές για τα συνδιοικητικά υπηρεσιακά συμβούλια αποτέλεσε ένα ακόμα δείγμα διαθέσεων (πέρα από τη δική μας θέση για ΑΠΟΧΗ από τις εκλογές αυτές). Είναι φανερό. Η κυβέρνηση κρατάει σε ομηρία το δυναμικό αυτό για να το χειριστεί κατά το δοκούν όταν και όπως κρίνει.
Από την άλλη, το συνδικαλιστικό κίνημα των καθηγητών είναι σε ολοκληρωτική αδράνεια. Το πρόγραμμα δράσης της ΟΛΜΕ που υπερψηφίστηκε στη συνέλευση προέδρων περιλάμβανε… πρωτοβουλίες συναντήσεων με άλλες ομοσπονδίες, επιδίωξη (!) συνεργασίας με τη ΔΟΕ και άλλα αγωνιστικά. Αυτό το πρόγραμμα όχι δράσης αλλά αδράνειας προτάθηκε από ΔΑΚΕ και ΣΥΝΕΚ και υποστηρίχθηκε και από το ΠΑΜΕ – μια συμπόρευση που καθόλου δε μας εκπλήσσει.
Και βέβαια όλοι «κλιμακώνουν αποφασιστικά» με τη συμμετοχή τους στις εκλογές της συνδιαχείρισης για τα υπηρεσιακά συμβούλια. Είναι προφανές, βέβαια, ότι οι εικονικές κλιμακώσεις και τα προγράμματα δράσης – μαϊμού, μέσω συναντήσεων ομοσπονδιών και σαββατιάτικων συλλαλητηρίων δεν προσφέρουν τίποτα παραπάνω από την αυταπάτη αναπαραγωγής ενός αστικού και ρεφορμιστικού συνδικαλιστικού δυναμικού. Και ασφαλώς δεν προσφέρουν τίποτα στην αγωνία των εκπαιδευτικών σε διαθεσιμότητα – απόλυση για το μέλλον τους. Με όλα αυτά είναι εξηγήσιμο ότι οι εκπαιδευτικοί αυτοί νιώθουν μόνοι και χωρίς στηρίγματα και ρίχνουν το βάρος σε ακτιβίστικες ενέργειες, σε μια προσπάθεια να κρατήσουν το θέμα σε επικαιρότητα και να παράξουν τις πιέσεις που μπορούν, υποτασσόμενοι και αυτοί (και αφού έχει βάλει το χεράκι του και ο ΣΥΡΙΖΑ) σε ένα κλίμα ότι το πράγμα έχει τελειώσει για τα συνδικαλιστικά όργανα και για το προσωπικό που παραμένει στη δουλειά.
Τα σημάδια, λοιπόν, δεν είναι καθόλου καλά. Όσο μας αφορά, θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα σε σχέση με τις εκτιμήσεις και τις απόψεις μας:
  1. Τα πάντα κρίνονται με βάση το συσχετισμό δύναμης. Με βάση το μέγεθος πίεσης που δέχεται μια κυβέρνηση από τους λαϊκούς αγώνες. Η πίεση που δέχτηκε η κυβέρνηση και το σύστημα συνολικά στο θέμα αυτό ήταν πολύ κάτω από την απαιτούμενη για να της δημιουργήσει ουσιαστικό φρένο στην εφαρμογή της πολιτικής της. Η κυβέρνηση έχει λυμένα τα χέρια της να χειριστεί το θέμα των διαθεσιμοτήτων με βάση τις δικές της (επικοινωνιακές και άλλες) επιδιώξεις και, σχεδόν, ανενόχλητη.
  2. Με βάση την παραπάνω εκτίμηση, δε συμμεριστήκαμε σε καμία φάση την ευφορία που υπήρχε λίγο πριν τις 22 Μάρτη ακόμα και στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά ότι η κυβέρνηση «είναι πιεσμένη, και το μόνο που μένει είναι να καλυφθούν 150 εκπαιδευτικοί που δεν είναι σε λίστες». Ούτε βέβαια είμαστε εκείνοι που θα έδιναν την παραμικρή αξία σε υποτιθέμενες δεσμεύσεις στα λόγια υπουργών.
  3. Το γεγονός ότι η αστική και ρεφορμιστική ηγεσία αυτοεκπλήρωσε την προφητεία της δε μας λέει τίποτα απολύτως. Αφού έσπειρε την ηττοπάθεια, αφού μετακίνησε το αίτημα από τη θέση «να γυρίσουν όλοι πίσω στις δουλειές τους» στο «βρείτε οπουδήποτε τόσες θέσεις όσες οι διαθέσιμοι», περιόρισε ταυτόχρονα το εύρος του ζητήματος κάνοντάς το από ζήτημα που αφορά το σύνολο του κάδου σε ζήτημα που αφορά τους διαθέσιμους.
  4. Το ζήτημα των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων παραμένει στην πρώτη γραμμή. Όχι μόνο για αυτούς που τους αφορά άμεσα αλλά για όλη την κοινωνία. ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΩΣ, ΑΝ ΟΙ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΕΣ ΓΙΝΟΥΝ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ, ΘΑ ΞΕΔΙΠΛΩΘΕΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟΝ ΚΛΑΔΟ ΜΕΣΩ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΚΑΙ ΝΕΟΥ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΟΥ. ΘΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΟΥΝ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΤΑ ΑΝΤΙΛΑΪΚΑ ΜΕΤΡΑ για το ΝΕΟ ΛΥΚΕΙΟ. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι αν η κατάσταση είναι μια φορά άσχημη στα γυμνάσια και λύκεια είναι δύο φορές άσχημη στα ΕΠΑΛ, όπου οι εκπαιδευτικοί έχουν δει τις απολύσεις στο διπλανό τους γραφείο.
  5. Δε σκοπεύουμε να κάνουμε ασφαλώς αφ’ υψηλού κριτική στα συντονιστικά διαθέσιμων. Κατανοούμε τη δύσκολη θέση στην οποία βρίσκονται. Θέλουμε πάντως να καταθέσουμε την εκτίμηση ότι η γραμμή της προσωπικής πίεσης στους υπουργούς με ακτιβίστικες, αιφνιδιαστικές ενέργειες βασίζεται στην αυταπάτη ότι οι πολιτικοί αυτοί παράγοντες έχουν πρώτο το φόβο μήπως δεν επανεκλεγούν. Δυστυχώς, η φάση της επίθεσης του συστήματος είναι εντελώς διαφορετική.
  6. Η κατάσταση μπορεί να αναστραφεί. Το ζήτημα των διαθεσιμοτήτων – απολύσεων πρέπει να ξαναμπεί στα σχολεία, να ξαναμπεί στην ατζέντα. ΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ. Και να αποτελέσει το αίτημα «να γυρίσουν όλοι πίσω στις δουλειές τους» το πρώτο από τα βασικά αιτήματα (μαζί με την ανατροπή του νέου λυκείου και της αξιολόγησης) σε μια απεργία που πρέπει να ζυμωθεί, να δουλευτεί και να γίνει! Ακόμα και με τη μορφή μιας διήμερης σε πρώτη φάση με άμεσα νέες γενικές συνελεύσεις.
  7. Δε θεωρούμε ασφαλώς ούτε εύκολη ούτε δεδομένη μια τέτοια κατεύθυνση. Ωστόσο, θεωρούμε, ότι οι παρατάξεις και κινήσεις που αναφέρονται στον αγώνα δεν υπάρχουν για να κάνουν αφυψηλού δημοσκοπήσεις των διαθέσεων του κόσμου (όταν μάλιστα αυτές οι διαθέσεις στρεβλώνονται από την αδράνεια και καταστέλλονται από τις εκλογικές αυταπάτες). Αλλά για να θέτουν τα ζητήματα, να προβάλουν τις αναγκαιότητες, να μην υποτάσσονται στους συσχετισμούς και άρα ούτε στο «ρεύμα» που διαμορφώνει το σύστημα με τη βοήθεια του ρεφορμισμού.
Να πάρουν θέση τώρα τα σωματεία. Να πάρουν θέση η ΟΛΜΕ και οι ΕΛΜΕ.
Κόντρα στο κλίμα εκλογικής αναμονής και αντιαπεργιακής υστερίας, να προετοιμαστεί άμεσα και να ξεκινήσει αγώνας:

ΟΛΟΙ οι ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ (διαθέσιμοι, απολυμένοι και μεταταγέντες) ΠΙΣΩ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
ΜΟΝΙΜΗ, ΠΛΗΡΗΣ, ΣΤΑΘΕΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ – ΔΩΡΕΑΝ ΣΠΟΥΔΕΣ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΕΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!

20/10/2014
Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών
http://deltioake.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Κάτω η φασιστικοποίηση! Η καταδίκη της Σοφίας Καλαντίδου ποινικοποιεί τη συνδικαλιστική δράση και στηρίζει το χαφιεδισμό!

Το ΚΚΕ(μ-λ) καταγγέλλει την καταδίκη της Σοφίας Καλαντίδου, πρώην βουλευτή του ΚΚΕ και πρόεδρο της Ένωσης Εμποροϋπαλλήλων Θεσσαλονίκης, σε 5μηνη φυλάκιση με τριετή αναστολή, μετά από μήνυση της εργοδοσίας, για κινητοποίηση της 13 Φλεβάρη 2010, έξω από Σούπερ Μάρκετ της αλυσίδας Αρβανιτίδη. Στην κινητοποίηση αυτή ενώ οι εργαζόμενοι διαδήλωναν έξω απ΄ το κατάστημα ενάντια στις απολύσεις που είχαν γίνει, η προϊστάμενη του καταστήματος τους φωτογράφιζε! Η Καλαντίδου κατηγορήθηκε ότι «επιτέθηκε στην προϊστάμενη, απέσπασε τη φωτογραφική μηχανή και έσβησε τις φωτογραφίες». Μια κατηγορία που κατέρρευσε – μαζί με την «άσκηση βίας» και την «παρακώλυση λειτουργίας του καταστήματος» – για να την καταδικάσουν για «φθορά ατομική ιδιοκτησίας», γιατί «επηρέασε ψυχολογικά» και «δε σταμάτησε» αυτούς που έσβησαν τις φωτογραφίες!
Η αστική ταξική «Δικαιοσύνη» έστειλε ξανά το μήνυμά της. Ποινικοποιούνται οι εργατικοί και συνδικαλιστικοί αγώνες, ακόμα και οι διαμαρτυρίες ενάντια στις απολύσεις και την αντεργατική και αντιλαϊκή πολιτική του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. «Δικαιώνονται», η εργοδοσία, οι μηχανισμοί της και η κυβερνητική πολιτική, ακόμα κι όταν εξόφθαλμα και χωρίς προσχήματα φακελώνουν, χαφιεδίζουν και στοχοποιούν εργαζόμενους.
Η εξέλιξη αυτή εντάσσεται μέσα στο συνολικότερο πλαίσιο της φασιστικοποίησης της πολιτικής του συστήματος, η οποία συμπληρώνει και στηρίζει την πολιτική των απολύσεων, των μειώσεων μισθών, μεροκάματων και συντάξεων, στον ιδιωτικό και το δημόσιο τομέα, των μεσαιωνικών και «ελαστικών» εργασιακών σχέσεων, της καταστρατήγησης του ωραρίου, της διάλυσης της ασφάλισης. Καθώς και σ’ ένα αντεργατικό τρομοκρατικό πλαίσιο που επιδιώκει να θέσει σε παρανομία τις απεργίες, τις διαδηλώσεις κι όποιες άλλες μορφές αγώνα επιλέγουν οι εργαζόμενοι κι ο λαός, φτάνοντας να ποινικοποιεί ακόμα και κάθε απλή διαμαρτυρία.
Η τρομοκρατία δε θα περάσει – του λαού η πάλη θα τη σπάσει!
Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη!
Όχι στην ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης και των εργατικών αγώνων!
Κάτω ο κρατικός κι ο εργοδοτικός χαφιεδισμός!
25  Οκτώβρη 2014


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΣΕΦΚ (19/10/2014)

Την Τετάρτη 5 του Νοέμβρη, στις 9.00πμ στο κτίριο 5 της πρώην σχολής Ευελπίδων, εκδικάζεται με τη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων η απαίτηση του εργοδότη του φροντιστηρίου «Πρίσμα» Βασιλείου Γκούμα: «να απαγορευθεί στο σωματείο και στους καθ΄ ων (της απολυμένης συναδέλφου Α.Σ., του προέδρου του ΔΣ του ΣΕΦΚ, Κλέαρχου Σμυρναίου και του ειδικού γραμματέα του ΔΣ του ΣΕΦΚ και εκπροσώπου του σωματείου στο ΔΣ της ΟΙΕΛΕ Διονύση Αμπάτη), η πραγματοποίηση συγκεντρώσεων έμπροσθεν του φροντιστηρίου και σε ακτίνα περιμετρικά μικρότερη των 200 μέτρων με απειλή χρηματικής ποινής 5.000 Ευρώ και προσωπική κράτηση 1 μηνός σε κάθε φυσικό πρόσωπο των καθ΄ ων για κάθε παραβίαση της εκδοθησομένης απόφασης…». Στις 7 του Οκτώβρη, απορρίφθηκε η απαίτηση του εργοδότη να εκδοθεί προσωρινή διαταγή για την απαγόρευση έξω από το φροντιστήριο «Πρίσμα» των συγκεντρώσεων του ΣΕΦΚ. Η υπόθεση αυτή, δεν αποτελεί, πια, μια ακόμη απόλυση ανάμεσα στις εκατοντάδες χιλιάδες των 4 τελευταίων χρόνων.
• Αναδεικνύει με τον πιο αυταρχικό τρόπο την επιδίωξη της εργοδοτικής ένωσης, μικρών και μεγάλων επιχειρήσεων, να προχωρήσουν σε υποτίμηση της εργατικής δύναμης, σε προσλήψεις εργαζομένων χωρίς δικαιώματα, με εικονικά ένσημα, με τζάμπα για τους εργοδότες εργασία, μέσω των προγραμμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης με voucher. Προϋπόθεση για να διαμορφωθεί η συνθήκη αυτή είναι να βρεθούν εκτός χώρων εργασίας όσες/οι υπερασπίζονται την αξιοπρέπειά τους, πιστεύουν στην αξία του συλλογικού αγώνα και της αλληλεγγύης, παλεύουν μαζί με το σωματείο, υλοποιώντας τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων.
• Αναδεικνύει τον ρόλο του κατασταλτικού μηχανισμού, την ευκολία με την οποία εκδίδονται εισαγγελικές παραγγελίες προς τα αστυνομικά τμήματα για την τρομοκράτηση εργαζομένων είτε με την παρουσία ισχυρών δυνάμεων καταστολής στις εργατικές συγκεντρώσεις έξω από τις επιχειρήσεις των αφεντικών είτε με την «πρόσκληση» στο Α.Τ. της απολυμένης συναδέλφου «δι’ υπόθεσίν της» είτε με κατασταλτικές δυνάμεις «δέλτα» οι οποίες περικύκλωσαν τα γραφεία πρωτοβάθμιων σωματείων και στη συνέχεια βρίσκονταν έξω από το φροντιστήριο, όπου έγινε η κινητοποίηση, στις 11 του Οκτώβρη, παρά την απόρριψη της απαίτησης του εργοδότη να εκδοθεί προσωρινή διαταγή απαγόρευσης των συγκεντρώσεων.
• Αναδεικνύει την ευκολία με την οποία εργοδότες είτε με εισαγγελικές παραγγελίες είτε με μηνύσεις είτε με ασφαλιστικά μέτρα χαρακτηρίζουν παράνομες εργατικές συγκεντρώσεις, λένε ψέματα και μόνο ψέματα, και απαιτούν, με αστυνομική εισαγγελική δικαστική βούλα, να θέσουν εκτός νόμου τον εργατικό αγώνα, μετατρέποντας τους χώρους εργασίας στον ιδιωτικό τομέα σε χώρους δουλοπαροικίας, όπου το αφεντικό πληρώνει και απολύει όποτε γουστάρει γιατί αλλιώς… υπάρχει και ο νόμος!
• Αναδεικνύει τον εργασιακό μεσαίωνα των φροντιστηρίων, που οι εργοδότες των φροντιστηρίων έχουν επιβάλει εδώ και δεκαετίες: συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου, εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα. Όταν ο εργαζόμενος διεκδικεί, συμμετέχει στο σωματείο δεν… απολύεται, απλώς δεν… ανανεώνεται η σύμβασή του, σύμφωνα με τον… νόμο. Έτσι ο εργοδότης του φροντιστηρίου Πρίσμα απέλυσε τη συνάδελφο Α.Σ.(9/5/2014), η οποία κάλυπτε πάγιες και διαρκείς ανάγκες της επιχείρησης 24 χρόνια, καθώς αυτή και μόνο αυτή δίδασκε το αντικείμενο της πολιτικής οικονομίας, γιατί διεκδίκησε(1/4/2014) στην Επιθεώρηση Εργασίας ανατολικού τομέα και επέβαλε να της καταβάλει 5.700 Ευρώ, δεδουλευμένα 2 χρόνων (με μηνιαίο μισθό 270 Ευρώ καθαρά), αλλά και γιατί, όπως δήλωσε ο ίδιος στην Επιθεώρηση Εργασίας, δεν αρκέστηκε να προσφύγει στην Επιθεώρηση, πήγε και στο σωματείο της, τον ΣΕΦΚ…
• Αναδεικνύει την εργοδοτική ασυδοσία, καθώς ο εργοδότης αρνείται να εφαρμόσει εκτός από την απόφαση της Επιθεώρησης Εργασίας και την απόφαση της Διεύθυνσης Αμοιβής Εργασίας του υπουργείου, η οποία στις 13/10, τον κάλεσε: «εντός 8 ημερών να απαντήσει εγγράφως σχετικά με τους πιθανούς τρόπους επίλυσης της διαφοράς, ώστε να επαναπροσληφθεί η εργαζόμενη». Αντίθετα, δήλωσε ότι οι ώρες εργασίας του καθηγητή που έχει προσληφθεί στη θέση της συναδέλφου είναι 5 ώρες τη βδομάδα, δηλαδή 200 Ευρώ μισθός, αλλά είναι αποφασισμένος να μην την επαναπροσλάβει… Για μισθό 200 Ευρώ, όσο τα μισά δίδακτρα 1 μαθητή του φροντιστηρίου, απολύει, υποβάλει μηνύσεις, απαιτεί να απαγορευθούν συγκεντρώσεις στο κέντρο της πόλης…
• Αναδεικνύει τον μηχανισμό αλλοτρίωσης του καθηγητή στα φροντιστήρια που για χρόνια «κοινωνικοποιήθηκε» από τα αφεντικά με την κουλτούρα του «περαστικού»: υποτιμημένη εργατική δύναμη, αλλά το αφεντικό είναι ξηγημένο και δίνει ιδιαιτεράκια… Έτσι ο εργοδότης του φροντιστηρίου Πρίσμα, μετά από 24 χρόνια συνεχούς εργασίας, απέλυσε τη συνάδελφο Α.Σ. γιατί εκτός της διεκδίκησης να της καταβληθούν τα δεδουλευμένα, όπως δήλωσε ο ίδιος στην Επιθεώρηση Εργασίας, η συνάδελφος Α.Σ. αρνήθηκε και να δουλέψει σε συνθήκη μαύρης εργασίας στο σπίτι μαθητή, ικανοποιώντας την απαίτησή του...
Ο αγώνας δεν ποινικοποιείται, δεν καταστέλλεται, συνεχίζεται:

Η Γενική Συνέλευση καλεί τη Δευτέρα 27 του Οκτώβρη στις 20.00 σε σύσκεψη στα γραφεία του ΣΕΦΚ, σωματεία, εργατικές συλλογικότητες, συνελεύσεις γειτονιάς, εργαζομένους και ανέργους, μαθήτριες/τές, φοιτήτριες/ές για να οργανώσουμε τον αγώνα ενάντια στην ποινικοποίηση της εργατικής διεκδίκησης και της συγκέντρωσης, για να αποδείξουμε στην πράξη ότι ο σχεδιασμός της εργοδοσίας για την επιβολή εργασιακού μεσαίωνα στον ιδιωτικό τομέα δεν θα περάσει…
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Η (ΓΡΑΠΤΗ) ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΗΣ Λ.Α.-Α.Α.Σ. ΜΕ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΠΑΡΕΜΒΗΚΕ ΣΤΗ ΧΘΕΣΙΝΗ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΟ ΜΑΡΑΘΟΚΑΜΠΟ ΣΑΜΟΥ

ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΤΣΑΚΙΖΟΥΝ ΑΓΩΝΕΣ ΛΑΪΚΟΙ
ΜΑΖΙΚΗ ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΨΩΜΙ, ΔΟΥΛΕΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. ΕΙΡΗΝΗ!
  • Στήνουν δουλεμπορικά γραφεία (… «ευρέσεως εργασίας» τα λένε) , απειλούν και τρομοκρατούν απεργούς εργάτες ότι θα χάσουν τη δουλειά τους, έχουν αποδεδειγμένες σχέσεις με το εφοπλιστικό κεφάλαιο και μεγάλη δραστηριότητα στις δουλειές και στα κυκλώματα της «νύχτας», αλλά θέλουν να πιστέψουμε πως «πασχίζουν υπέρ των αδυνάτων»…
  • Οργανώνουν και εκτελούν βάρβαρους ξυλοδαρμούς, επιθέσεις, δολοφονίες, μεταναστών, αγωνιστών και πολιτικών δυνάμεων της Αριστεράς, κινούνται δίπλα και παράλληλα με τις δυνάμεις καταστολής του κράτους που κυνηγάνε με χημικά και χτυπάνε λαϊκές-νεολαίιστικές κινητοποιήσεις, αλλά μας λένε ότι «νοιάζονται το λαό» και είναι «ενάντια στο σύστημα»…
  • Δηλώνει ο αρχηγός τους πως «Ο τόπος αυτός γνώρισε προκοπή επί Γεωργίου Παπαδοπούλου και 21ης Απριλίου» (6/6/12) και θέλουν να καταλάβουμε πως ο ύμνος στην αμερικανοκίνητη και αμερικανοστήριχτη χούντα με την οποία εκτός των πολλών άλλων έκανε τεράστιες αρπαχτές το κεφάλαιο, είναι λόγος αντισυστημικός ενάντια στους «διεφθαρμένους και σάπιους πολιτικούς» ….
  • Υμνούν το χιτλερισμό-ναζισμό, δηλαδή την δύναμη εκείνη του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος που μακέλεψε δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπων κατέστρεψε χώρες και λαούς, για να αντιληφθούμε πως έχουν «μεγάλα οράματα και αξίες»
  • Αποκαλύπτονται τα δίκτυα στήριξης τους από το σύστημα και τους μηχανισμούς του (αστυνομία, στρατός, δικαστικοί), η ανοιχτή γραμμή συνομιλίας τους με την κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ μέσω του γραμματέα του υπουργικού συμβουλίου αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι «αντιμάχονται» την κυβέρνηση, το σύστημα και το κράτος του…
  • Υποστηρίζουν ανοιχτά και φανατικά τη συμμετοχή της χώρας στο ευρώ και στην ΕΕ, προτείνουν να βρούμε (και) άλλους ιμπεριαλιστές προστάτες (πχ τη Ρωσία), αλλά όλα αυτά στο όνομα της «ανάκτησης της εθνικής μας αξιοπρέπειας»…
ΟΧΙ λοιπόν! Η φασιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής, και η όποια ενδεχόμενη μεταμφίεση της επιλεχθεί, αλλά και κάθε ανάλογη και παρόμοια δύναμη, είναι μια μαύρη δύναμη του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Γεννιέται μέσα σε αυτό και από αυτό και υπηρετεί τις δικές του μαύρες ανάγκες και συμφέροντα! Και η δίωξη της από το κράτος και την κυβέρνηση καθόλου δεν στοχεύει να χτυπήσει το φασιστικό φίδι. Στοχεύει μόνο να ντύσει το δέρμα του με «σοβαρό» κοστούμι-όπως ήδη προπαγανδίζεται από έγκυρους κύκλους- ώστε να είναι κατάλληλο για πιο κεντρικές πολιτικές χρήσεις.
Το αυγό του φιδιού επωάστηκε στη ζεστή αγκαλιά του εθνικισμού και του ρατσισμού που είναι η επίσημη ιδεολογία τη αστικής τάξης, από τα χρόνια των εθνικιστικών συλλαλητηρίων για το «Μακεδονικό» που τα οργάνωναν το σύστημα, η κυβέρνηση του, τα κόμματα του και οι θεσμοί του, ως τις «Ολυμπιάδες» του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και του «Ξένιου Δία» που αποτελεί το όνομα του επίσημου κυβερνητικού πογκρόμ ενάντια στους μετανάστες εργάτες.
Το αυγό του φιδιού για πολλά χρόνια φιλοξενήθηκε μέσα στα κομματικά και κυβερνητικά σαλόνια της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του συστήματος. Εκεί βρίσκονταν με λόγο και εξουσία οι Παπαθεμελήδες και οι Καρατζαφέρηδες, εκεί συνεχίζουν να βρίσκονται και με κεντρικό ρόλο βασικά στελέχη της μαύρης «ιδεολογίας» πρόθυμα και έτοιμα να υπηρετήσουν τις «πολιτικές αλλαγές» που ενδεχόμενα θα χρειαστούν για να προωθηθούν τα ιμπεριαλιστικά σχέδια στη χώρα και στην περιοχή. Σε μια περίοδο και εποχή που οι ιμπεριαλιστικές πολεμικές μηχανές, με τους Αμερικανονατοϊκούς φονιάδες πρώτους και αδίστακτους, αλέθουν ήδη και μακελεύουν λαούς και χώρες από την Ουκρανία ως τη Μ. Ανατολή και τη Β. Αφρική. Ας μην ξεχνάμε πως σε αυτή τη χώρα τόσο στο Μεσοπόλεμο όσο και στα μεταπολεμικά χρόνια η φασιστική διακυβέρνηση (με δικτατορική ή κοινοβουλευτική μορφή) είχε προϋπόθεση την ενεργητική στήριξη και εμπλοκή του ξένου παράγοντα.
Το φίδι βγήκε από το αυγό, στα χρόνια που εκδηλώθηκε η κρίση, στα χρόνια δηλαδή που η αντιλαϊκή-αντεργατική επίθεση παίρνει διαστάσεις λαίλαπας και η εξαθλίωση, η ανεργία και η φτώχεια απλώνονται και φτάνουν ως τα μεσαία κοινωνικά στρώματα. Το φίδι μύρισε την οργή αλλά και το φόβο και την απελπισία και ξαμολύθηκε -και το ξαμόλυσαν- για να καναλιζάρει και να δηλητηριάσει τις λαϊκές αντιδράσεις. Χρησιμοποιείται και χρησιμοποιήθηκε ήδη ως δύναμη τρομοκράτησης και κατάπνιξης του εργατικού-λαϊκού κινήματος και των αγώνων της νεολαίας, ως προπομπός της πολιτικής της φασιστικοποίησης που το σύστημα, το κράτος και οι κυβερνήσεις του εφαρμόζουν: τα χτυπήματα και οι απαγορεύσεις απεργιών και διαδηλώσεων, το κυνήγι, η πιο βάρβαρη εκμετάλλευση και η εξόντωση των μεταναστών, οι ατελείωτες διώξεις αγωνιστών, ο περιορισμός-κατάργηση θεμελιωδών λαϊκών ελευθεριών (ελεύθερη διακίνηση ιδεών, όροι ύπαρξης σωματείων και συλλόγων, Άσυλο), η αντικομουνιστική υστερία, είναι όχι «απλώς» η πρακτική μιας φασιστικής συμμορίας αλλά η επίσημη πολιτική με νόμους και άρθρα του Ποινικού Κώδικα! Εξάλλου και σε μια σειρά χώρες της «πολιτισμένης» Ευρώπης ο ιμπεριαλισμός και το κεφάλαιο ήδη χρησιμοποιούν σε κυβερνητικά και βουλευτικά έδρανα φασιστικές δυνάμεις, ενώ η ίδια η ΕΕ ψήφισε και εφαρμόζει αντικομουνιστικά Μνημόνια!
Το φίδι σεργιανάει στα χωριά των φτωχών ανθρώπων, στις εργατικές-λαϊκές συνοικίες των μεγάλων αστικών κέντρων, ακόμα και σε σωματεία και συλλόγους εργαζομένων και νεολαίας! Είναι χρέος κάθε προοδευτικού ανθρώπου όχι μόνο να μη δείχνει «κατανόηση» και «ανοχή», στα φασιστικά δήθεν αντισυστημικά «ψηστήρια» και κηρύγματα, αλλά να απομονώσει και να απορρίψει με απόλυτο τρόπο αυτές τις απόψεις και τους φυσικούς φορείς τους. Πρέπει να νοιώθουν και να είναι ανεπιθύμητοι από το λαό και τη νεολαία!
Αυτό είναι αναγκαίο αλλά δεν φτάνει! Τα πράγματα έφτασαν ήδη ως εδώ γιατί στην Αριστερά κυριαρχεί η γραμμή της υποχώρησης, της υποταγής και της εκλογικής «διεξόδου», απέναντι στην επίθεση του συστήματος. Γιατί λείπει η γραμμή της μαζικής αντιιμπεριαλιστικής-αντικαπιταλιστικής πάλης, που πρέπει και μπορεί να ενώσει το λαό στο δρόμο των πραγματικών απαντήσεων για τα δικά του συμφέροντα.
Όσο δεν αναπτύσσονται μαζικές αντιστάσεις απέναντι στην επίθεση του συστήματος, όσο δεν ξεσηκώνονται μαζικοί αγώνες για ψωμί, δουλειά, ελευθερία, ειρήνη, όσο επικρατεί η ηττοπάθεια και η μοιρολατρία, το φίδι θα βρίσκει δρόμους και έδαφος για να σέρνεται ανάμεσα μας. Το τσαλαπάτημα δηλαδή του φιδιού δεν θέλει και δεν θα το κάνει το σύστημα και τα κόμματα που το είχαν στον κόρφο τους και κάνει τη δουλειά τους. Δεν μπορεί να γίνει με κοινοβουλευτικούς-εκλογικούς όρους. Η συντριβή των φασιστικών δυνάμεων είναι αναπόσπαστα δεμένη με την υπόθεση της συνολικής πάλης του λαού για τα δικαιώματα του και την προοπτική του!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΧΑΝΙΩΝ

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 23 Οκτώβρη στο Εργατικό Κέντρο Χανίων η εκδήλωση – συζήτηση της Πρωτοβουλίας Αντίστασης με θέμα τις επικίνδυνες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις σε Μέση Ανατολή – Ουκρανία και την ανάγκη της λαϊκής εναντίωσης στη μετατροπή της χώρας μας σε ορμητήριο των αμερικανονατοϊκών φονιάδων των λαών.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε και στην ένταση των ημερών στην κυπριακή ΑΟΖ και την ανάγκη κοινού αντιιμπεριαλιστικού αγώνα των λαών Ελλάδας- Κύπρου και Τουρκίας για ΕΙΡΉΝΗ ΚΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ. Τονίστηκε επίσης η κρισιμότητα του αντιβασικού αγώνα για να μην υπάρχει ανοχή και εθισμός από το λαό στη χρήση της φονικής βάσης της Σούδας που επεκτείνεται (βλέπε μη επανδρωμένα droners) και στην εμπλοκή της χώρας σε συμμαχία και με το σιωνιστικό Ισραήλ στα βρώμικα ιμπεριαλιστικά σχέδια στη Μέση Ανατολή.
Η ενδιαφέρουσα συζήτηση που έγινε συνδυάστηκε επιτυχώς και με μια αξιόλογη καμπάνια στην πόλη με αρθρογραφία στο τοπικό τύπο, αφίσα, πανό και μαζικές παρεμβάσεις στο κέντρο της πόλης με ντουντούκα και μοίρασμα προκηρύξεων. Παρά την επιμονή της Πρωτοβουλίας Αντίστασης στην επιδίωξη της κοινής δράσης για κινητοποίηση, κάτι τέτοιο δεν γίνεται κατορθωτό παρότι η αγωνία ενός κόσμου είναι υπαρκτή. Δυστυχώς μια σειρά συλλογικότητες της Αριστεράς (ένεκα άποψης όπως εξηγήθηκε στην εκδήλωση) και ειδικά αυτόν τον καιρό, περί άλλων τυρβάζουν.
Η όλη προσπάθεια της Πρωτοβουλίας Αντίστασης, παρότι κόντρα στο ρεύμα, κρίνεται σημαντική από ένα αξιόλογο δυναμικό στα Χανιά και γι’ αυτό το λόγο θα συνεχιστεί.

ΧΑΝΙΑ 24-10-2014
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

Η αγωνία της Αριστεράς για την ψήφο εμπιστοσύνης

Πραγματοποιήθηκε η συγκέντρωση της Παρασκευής 10 Οκτώβρη έξω από τη Βουλή και όσο συζητιόταν η πρόταση για ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση. Μια συγκέντρωση η οποία, σύμφωνα με τις πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις, μάζεψε 1.500 ανθρώπους. Στόχος του ΣΥΡΙΖΑ, που έσυρε σε αυτή και σωματεία, με πρώτη και καλύτερη την ΑΔΕΔΥ, να πιεστούν οι βουλευτές, ει δυνατόν και κυβερνητικοί, να μη δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης, να ασκηθεί πίεση για να πέσει η κυβέρνηση, να πάμε σε εκλογές και να αναλάβει αυτός τα ηνία της χώρας. Αφού βέβαια, όπως έχουμε γράψει πολλές φορές, εδώ και σχεδόν τρία χρόνια έχει εγκαταλείψει κάθε κινηματική αναφορά, αφού έχει κάνει τις άπειρες υποχωρήσεις και προσπαθεί εναγωνίως να βρει κέντρα στήριξης στην ντόπια αστική τάξη και σε τμήματα των ιμπεριαλιστών και αφού έχει αναγάγει ως μείζον πολιτικό ζήτημα τη στάση που θα κρατήσουν οι ανεξάρτητοι βουλευτές στην εκλογή του προέδρου Δημοκρατίας και το αν αυτοί ή κάποιοι από αυτούς χρηματίζονται ή όχι. Συμμετέχοντας έτσι σε μια πολιτική αντιπαράθεση που, πέρα από την αθλιότητα που αναδίδει, είναι πλήρως ξεκομμένη από τα πραγματικά προβλήματα του λαού. Βέβαια, φρόντισε και αυτός από πριν να κοστολογήσει τη ζωή του λαού και να πει ότι στις συγκεκριμένες συνθήκες αυτά τα ψίχουλα που μοίρασε στη ΔΕΘ μπορεί να προσδοκά ο λαός, ο οποίος έχει μεγάλες ευθύνες γι’ αυτό, μια και δεν τον έκανε κυβέρνηση το 2012, όσο τα πράγματα ήταν καλύτερα στην ελληνική οικονομία και όσο η επίθεση δεν είχε προχωρήσει τόσο! Προειδοποιώντας μας μάλιστα ότι αν δεν φροντίσουμε να τον κάνουμε κυβέρνηση, σύντομα τα πράγματα θα είναι ακόμη πιο δύσκολα ως προς τι μπορεί να δώσει στον λαό! Ήδη τα πρώτα δείγματα τα δίνει πάντως ο ΣΥΡΙΖΑ στους δήμους και τις περιφέρεις που έχει αναλάβει τη διαχείρισή τους. Η όποια κόντρα δίνεται, έχει ένα όριο. Αυτό του κρατήματος της διοίκησης, μια και η κυβέρνηση απειλεί ακόμη και με παύσεις δημάρχους και περιφερειάρχες και η θέση –η καρέκλα– δεν πρέπει να χαθεί. Οπότε; Συμβολικές κόντρες, όπως με το ζήτημα της αξιολόγησης, και τελικά υποταγή στη νομιμότητα (π.χ. Αιγάλεω). Άλλωστε οι εκπρόσωποί του στα ΜΜΕ δείχνουν τα όριά του όταν τους ρωτούν τι θα κάνουν σε περίπτωση που οι ιμπεριαλιστές πάνε κόντρα σε αυτά που διακηρύττει. Οι απαντήσεις είναι γενικόλογες, του τύπου «θα δούμε τότε», προσπαθούν να αμβλύνουν τη στάση επιφανών εκπροσώπων και οργανισμών των ιμπεριαλιστών, καλλιεργώντας αυταπάτες ότι ακόμη και οι πιο σκληροί από αυτούς μπορεί να κάνουν πίσω, και κάπου εκεί αναφέρουν και τον λαό στον οποίο λένε ότι θα στραφούν! Με ποιον τρόπο; Και ποιον λαό; Αυτόν που κατά τα άλλα είναι του καναπέ και δεν καταλαβαίνει, ή με αυτόν που οι ίδιοι φρόντισαν να του κόψουν τη φόρα, όταν επί δύο και βάλε χρόνια έβγαινε στους δρόμους αντιστεκόμενος στις τροϊκανές πολιτικές;

Και καλά ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι δυνάμεις τις εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τι ακριβώς προσδοκούσαν από αυτή τη συγκέντρωση; Ποια ακριβώς αγωνία εξέφραζαν; Να ξεμπερδεύουμε «από τον λαό και από τα αριστερά» με την κυβέρνηση, βάζοντας ως συμπλήρωμα και την πολιτική της, και όχι μέσω των βουλευτών, όπως θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ; Ναι, εντάξει, αλλά με ποιον τρόπο; Με το να ακολουθεί η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά τον ΣΥΡΙΖΑ κατά πόδας ως προς τις πολιτικές πρωτοβουλίες του, για να αντιπροτείνει έναν πιο αριστερό κυβερνητισμό; Γιατί τι άλλο προτείνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όταν στη σχετική της ανακοίνωση λέει:
«Για να έχουμε αξιοπρεπείς μισθούς, συντάξεις, εκπαίδευση, υγεία, πρέπει να καταργηθούν τα μνημόνια και οι τοκογλυφικές δανειακές συμβάσεις. Να διαγράψουμε το χρέος, όχι τις κοινωνικές και λαϊκές ανάγκες. Για να βρουν δουλειά οι άνεργοι πρέπει να γίνουν χιλιάδες προσλήψεις στον δημόσιο τομέα για εκπαίδευση, υγεία κ.λπ., να μειωθούν άμεσα οι ώρες δουλειάς και τα χρόνια για σύνταξη, να ξαναδουλέψουν οι επιχειρήσεις που κλείνουν, με εργατικό έλεγχο, έξω από τους νόμους της αγοράς και τις επιταγές της ΕΕ. Με εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων μπορεί η κοινωνία να τις αξιοποιήσει για τις δικές της ανάγκες, να διαγραφούν τα δάνεια για τους άνεργους και τους φτωχούς, να μη χαθεί κανένα σπίτι. Με απειθαρχία στις συνθήκες και έξοδο από Ευρωζώνη και ΕΕ δεν θα είναι ο λαός κάτω από τους διαρκείς εκβιασμούς των τοκογλύφων και τις επιταγές των πολυεθνικών». «Παλεύουμε για να αλλάξει ριζικά η εφαρμοζόμενη πολιτική και όχι απλά η κυβέρνηση που τη διαχειρίζεται! Η ελπίδα του λαού δεν βρίσκεται σε μια κυβέρνηση και μια πολιτική, «διαπραγμάτευσης», συμβιβασμού και αποδοχής του πλαισίου και των δεσμεύσεων απέναντι στην ΕΕ και την ολιγαρχία του πλούτου. Δεν παρακαλάμε για κάποια ψίχουλα μέσα σε μια θάλασσα φτώχειας και ανεργίας. Αν η κοινωνία είναι ετοιμοθάνατη, δεν είναι παρηγοριά η ασπιρίνη».
Μετά έχουν άδικο όσοι λένε ότι η μόνη αγωνία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι το πώς θα διαφοροποιηθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, μήπως και γλιτώσει την ακόμη μεγαλύτερη εκλογική αφαίμαξη;
Τι είναι τελικά αυτό που διαφοροποιεί την εξωκοινοβουλευτική, επαναστατική, αντικαπιταλιστική, κομμουνιστική και ό,τι άλλο θέλετε Αριστερά από τη ρεφορμιστική; Οι πιο αριστερές προτάσεις, ένα πρόγραμμα παρόμοιο με αυτό των ρεφορμιστών αλλά πιο ριζοσπαστικό; Ή μήπως, πέρα από τις αναγκαίες αναλύσεις της, η δράση στην εργατική τάξη, στην υπαλληλία, στους μικρομεσαίους, στους αγρότες και στη νεολαία, έτσι ώστε ο λαός να ξεπεράσει την ήττα του και την αποσυγκρότηση και να διεκδικήσει πραγματικά αυτά που του ανήκουν, αντί να περιμένει τον Μεσσία με τη μεγαλύτερη… αποφασιστικότητα στα λόγια; Και όχι μόνο να διεκδικήσει, αλλά και να ανατρέψει πολιτικές, κυβερνήσεις, το ίδιο το σύστημα.
Πραγματικά κάνει εντύπωση στην ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που ενώ λέει «καμία αναμονή. Δεν περιμένουμε τις εκλογές, αν και όποτε γίνουν, ενώ αυτοί συνεχίζουν και κλιμακώνουν την επίθεση», στη συνέχεια, όπως θα ανέμενε κανείς, δεν λέει κουβέντα για το πώς ο λαός θα κλιμακώσει και αυτός την αντίστασή του, τη διεκδίκησή του, άντε την αντεπίθεσή του, αν προτιμάτε! Η όποια τέτοια αναφορά περιορίζεται στον τίτλο της ανακοίνωσης και μόνο. Για να καταλήξει: «παλεύουμε για να αλλάξει ριζικά η εφαρμοζόμενη πολιτική και όχι απλά η κυβέρνηση που τη διαχειρίζεται! Η ελπίδα του λαού δεν βρίσκεται σε μια κυβέρνηση και μια πολιτική, «διαπραγμάτευσης», συμβιβασμού και αποδοχής του πλαισίου και των δεσμεύσεων απέναντι στην ΕΕ και την ολιγαρχία του πλούτου». Άρα λοιπόν η ελπίδα του λαού πρέπει να βρίσκεται σε μιαν άλλη, διαφορετική από αυτή που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ, κυβέρνηση; Αυτό θα είναι πλέον το αίτημα αιχμής του κινήματος; Συγγνώμη που θα το πούμε έτσι, αλλά το έχουμε ξαναδεί το έργο τη δεκαετία του ’80 στη χώρα και ξέρουμε τα αποτελέσματα, και χωρίς να θέλουμε να γινόμαστε μάντεις κακών, δεν έχουμε στοιχεία που να μας λένε ότι τώρα θα δούμε κάτι άλλο. Μάλλον χειρότερα θα είναι τα πράγματα, γιατί πέρα από τις διεθνείς και εσωτερικές συνθήκες που έχουμε αναλύσει διεξοδικά, οι προσδοκίες που αφήνουν στον λαό να έχει είναι πολύ κατώτερες, όπως πολύ κατώτερη των περιστάσεων είναι και η πλειοψηφία της Αριστεράς η οποία έχει καταντήσει κυνηγός όλων αυτών που λέει και κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, για να αντιτείνει το αντίστοιχο σε πιο «επαναστατική» μορφή. Με τον δικό του τρόπο τα ίδια κάνει και το ΚΚΕ.
Στο δίπολο κοινοβουλευτικός - εξωκοινοβουλευτικός αγώνας, το προαιώνιο βάσανο του εργατικού, επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος, η Αριστερά, και η… εξωκοινοβουλευτική, στον τόπο μας διάλεξε τον πρώτο πόλο, επιφυλάσσοντας στον δεύτερο τον ρόλο του κολαούζου! Η μεγάλη μάχη των ημερών και των επόμενων μηνών θα είναι να μην πιάσει η κυβέρνηση τους 180 βουλευτές για την εκλογή προέδρου και να πέσει η κυβέρνηση, ενώ οι άνεργοι, οι άστεγοι, η φτώχεια θα αυξάνουν, ενώ η χώρα θα ξεπουλιέται όσο όσο και ενώ γύρω μας οι επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών δημιουργούν μια ζώνη πολέμου από τη Λιβύη μέχρι την Ουκρανία που τείνει να πνίξει και τη χώρα μας!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Θεσσαλονίκη
ΔΙΑΓΡΑΦΟΥΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΙΣ ΣΠΟΥΔΕΣ!
ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ!

Το μέτρο των διαγραφών αποτελούσε για χρόνια διακαή πόθο του συστήματος. Ήδη στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης η Kυβέρνηση του «Εθνάρχη» Κ. Καραμανλή έκανε το πρώτο βήμα με το Νόμο 815 τον Αύγουστο του 1978. Μια από τις πολλές αντιδραστικές διατάξεις του ήταν κι αυτή του ορίου φοίτησης στα ν+2 έτη, που ήταν ο προάγγελος για τις πρώτες «εκκαθαρίσεις» των «αιώνιων» φοιτητών (από τότε κρατάει αυτή η κολόνια). Ωστόσο ο νόμος αυτός αποσύρθηκε το Γενάρη του 1980 έπειτα από τις διαρκείς και δυναμικές κινητοποιήσεις των φοιτητικών μαζών.
Και μετά από 36 χρόνια είμαστε πάλι αντιμέτωποι με το ζήτημα των διαγραφών, αλλά σε μια πιο δύσκαμπτη φάση για το φοιτητικό και γενικά για το λαϊκό κίνημα. Το χτύπημα αυτό ξαναέρχεται, λοιπόν, με ακόμη μεγαλύτερη ένταση σε μια περίοδο, όπου ο ιμπεριαλιστικός κλοιός των ΕΕ και ΗΠΑ στη χώρα μας στενεύει για τα καλά και η εξαρτημένη από αυτούς αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ σαρώνει κατακτήσεις πολλών δεκαετιών. Μέσα σε αυτή τη σάρωση βρίσκεται και το δικαίωμα της νεολαίας στις σπουδές.
Γρανάζι αυτής της προσπάθειας είναι οι διαγραφές 180.000 φοιτητών στα ΑΕΙ-ΤΕΙ, οι οποίοι σκόπιμα χαρακτηρίζονται από την κυβερνητική προπαγάνδα ως «αιώνιοι» ή «λιμνάζοντες» ούτως ώστε να διασπάσει το φοιτητικό σώμα σε αυτούς που προσπαθούν και νοιάζονται για τις σπουδές τους (ενεργούς) και σε αυτούς που αδιαφορούν (ανενεργούς). Βέβαια, το ερώτημα «γιατί αυτοί οι φοιτητές άργησαν να αποφοιτήσουν;» αποκρύπτεται επιμελώς ή προσπερνιέται με τη γελοία απάντηση «επειδή είναι τεμπέληδες». Ποτέ κανένας από τους αστούς κονδυλοφόρους και τους κυβερνητικούς αξιωματούχους δεν είδε ή, καλύτερα, δε θέλησε να δει, πόσοι από αυτούς εργάζονται και κατά πόσο τα απαιτητικά προγράμματα σπουδών (αλυσίδες μαθημάτων, προαπαιτούμενα, απουσία εμβόλιμων εξεταστικών, υποχρεωτικά μαθήματα κ.α.) οδηγούν είτε στην παραίτηση των σπουδών είτε σε μακροχρόνια προσπάθεια για την απόκτηση πτυχίου. Μάλιστα μέχρι πρότινος χρησιμοποιούσαν ως βασικό επιχείρημα για τις διαγραφές το κόστος, κάτι που καταρρέει αυτόματα, καθώς η μόνη παροχή προς τους υπό διαγραφή φοιτητές-σπουδαστές είναι η κόλλα αναφοράς για την εξέταση (στις περιπτώσεις που δίνεται αυτή ακόμα και δεν καλούνται οι φοιτητές να τη φέρουν οι ίδιοι).
Οι 180.000 διαγραφές δεν είναι ο στόχος, αλλά το μέσο για να παγιωθούν οι διαγραφές ως καθεστώς στα ΑΕΙ-ΤΕΙ και να προχωρήσουν αργότερα σε νέα μείωση των ορίων σπουδών από τα ν+2 στα ν χρόνια φοίτησης, το οποίο με τη σειρά του θα φέρει νέο κύμα «εκκαθαρίσεων» στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Πρόκειται για ένα ισχυρό ταξικό χτύπημα-φραγμό για τους φοιτητές των φτωχών-λαϊκών στρωμάτων, καθώς αυτοί λόγω οικονομικής δυσκολίας αναγκάζονται είτε να εγκαταλείψουν την πόλη των σπουδών τους ή ακόμη και τις ίδιες τις σπουδές τους είτε να βρουν δουλειά για να μπορέσουν να σπουδάσουν. Ουσιαστικά, στερούν και θα συνεχίσουν να στερούν σε πολλές χιλιάδες φοιτητών το δικαίωμα στη μόρφωση και στη απόκτηση ενός πτυχίου-ρημαγμένου μεν- με το οποίο, όμως, θα μπορούν έστω ακόμα και τυπικά να αξιώνουν το δικαίωμα τους στη δουλειά. Αυτό το τελευταίο κυρίως στοχεύουν για να μπορέσει το πανεπιστήμιο να αντιστοιχηθεί με την «αγορά εργασίας-ανεργίας». Εν ολίγοις, όταν ένα κράτος έχει ανεργία στους νέους γύρω στο 65%, θέλει να ρίξει το ποσοστό αυτό μειώνοντας και τη ροή των αποφοίτων από τα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Σε ένα τέτοιο πανεπιστήμιο που θα προσομοιάζει με τις μνημονιακές πολιτικές, η πρόσβαση θα αφορά πλέον μια μικρή μερίδα φοιτητών, η οποία θα έχει το προνόμιο να σπουδάζει.
Οι επιπτώσεις του μέτρου των διαγραφών δεν περιορίζονται, όμως, μόνο σε αυτό το σημείο, αλλά επεκτείνονται στην εντατικοποίηση των σπουδών και στο νέο γύρο συγχωνεύσεων-καταργήσεων τμημάτων και σχολών. Με τις διαγραφές να κρέμονται ως δαμόκλειος σπάθη, δε θα είναι λίγοι εκείνοι που θα αναγκαστούν να ακολουθήσουν το δρόμο της μελέτης και μόνο αυτής, καθώς πλέον οποιαδήποτε αντίδραση, οποιοδήποτε κινητοποίηση ή κατάληψη θα χρησιμοποιείται ως φόβητρο για την απώλεια εξαμήνων και εξεταστικών (βλ. κινητοποιήσεις διοικητικών υπαλλήλων και φοιτητών στο ΕΚΠΑ και το ΕΜΠ στο 1ο εξάμηνο του 2013), η οποία με τη σειρά της θα τους φέρνει ακόμα πιο κοντά στα όρια διαγραφής. Άρα, οι διαγραφές μπορούν να λειτουργήσουν διαλυτικά για το φοιτητικό κίνημα και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες. Όσον αφορά το νέο «Σχέδιο Αθηνά» που ετοιμάζει το Υπουργείο οι διαγραμμένοι φοιτητές θα λειτουργήσουν ως «προσάναμμα» για να «κάψουν» σχολές ή να τις συγχωνεύσουν με άλλες, καθώς αυτές οι σχολές που θα μείνουν με λίγους φοιτητές θα βαφτιστούν «ανώφελες» και «ζημιογόνες» για την «εκπαιδευτική διαδικασία». Τέλος, οι διαγραφές θα μπορούσαν να ανοίξουν το δρόμο των διδάκτρων ως «εναλλακτική τιμωρία» (ελιγμός του Υπουργείου σε περίπτωση μιας πρώτης αντίδρασης) για μια μερίδα των υπό διαγραφή φοιτητών.
Βλέποντας, λοιπόν, κανείς το μέγεθος και τις προεκτάσεις αυτού του μέτρου θα ανέμενε να δει και μια αντίστοιχη απάντηση από την πλευρά του φοιτητικού κινήματος. Κι όμως, αντ’ αυτού υπάρχει νηνεμία στο χώρο του πανεπιστημίου και μια «εκνευριστική» αδράνεια, η οποία έχει τροφοδοτηθεί κυρίως από τις κυβερνητικές δυνάμεις ΔΑΠ και ΠΑΣΠ, αλλά και δυστυχώς από την αδυναμία της πλειοψηφίας των αριστερών δυνάμεων να δώσουν μια ουσιαστική απάντηση πάνω στο ζήτημα της ανασυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος και της υπεράσπισης των φοιτητικών κεκτημένων. Ως ντροπιαστική και μικροαστική θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε τη θέση του ΜΑΣ-ΚΝΕ που είναι θιασώτης του συνθήματος «να μη διαγραφεί κανένας φοιτητής που θέλει να συνεχίσει τις σπουδές του», καθώς αυτό προσομοιάζει με την άποψη της ΔΑΠ «όχι στις διαγραφές φοιτητών που μετέχουν στην εκπαιδευτική διαδικασία».
Από την άλλη, ως αμήχανη θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε τη θέση της ΑΡΕΝ (νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ) που αφ’ ενός εναντιώνεται στις διαγραφές, αφ’ ετέρου, όμως, έρχεται να τη διαψεύσει η πραγματική ρεφορμιστική και τυχοδιωκτική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, που επιδιώκει να εξαργυρώσει κάθε αγώνα στο κυνήγι του για την ανάληψη της αστικής εξουσίας (βλ. δηλώσεις Κουράκη -βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ- για τη δίκαιη διαγραφή σε περίπτωση μη εγγραφής σε δυο συνεχόμενα εξάμηνα). Τέλος, η ΕΑΑΚ (φορέας της η ΑΝΤΑΡΣΥΑ) στρέφεται μεν ενάντια στο μέτρο των διαγραφών, χωρίς ωστόσο να διευκρινίζει ποιες είναι οι στοχεύσεις του, μιλώντας κυρίως για πειθάρχηση του φοιτητικού σώματος και αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα το ταξικό χτύπημα ή προβάλλοντας το άστοχο ότι θα βρίσκουν χώρο ιδιωτικές εταιρίες, οι οποίες έχοντας πλέον την δυνατότητα αγοράς εδρών, θα παράγουν κατά παραγγελία έρευνα (λες και μέχρι πρότινος η έρευνα ήταν κατά παραγγελία των λαϊκών αναγκών).
Η Λαϊκή Αντίσταση-Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία (ΛΑ-ΑΑΣ) ως μετωπικό σχήμα που προσπαθεί να παρέμβει στους χώρους εργασίας και στους καθημερινούς αγώνες του λαού μας, επιδιώκει να συμβάλλει τηρουμένων των αναλογιών της και στα φοιτητικά ζητήματα καλώντας σε αγώνα για την υπεράσπιση των φοιτητικών κεκτημένων και την αποτροπή του μέτρου των διαγραφών. Η ανάδειξη του μέτρου των διαγραφών ως αιχμή την τρέχουσα περίοδο και η σύνδεσή του με τα υπόλοιπα φοιτητικά προβλήματα (σταδιακή κατάργηση της δημόσιας-δωρεάν σίτισης και στέγασης, των συγγραμμάτων, τα ν+2, τα ασφυκτικά προγράμματα σπουδών, τη διάσπαση του πτυχίου σε 2 κύκλους σπουδών και τους νέους αντιδραστικούς εσωτερικούς οργανισμούς λειτουργίας των ΑΕΙ-ΤΕΙ) ανοίγει στα μάτια του κόσμου το πλέγμα της σαρωτικής πολιτικής του Υπουργείου-Συγκυβέρνησης.
Βέβαια, μια τέτοια διαδικασία πρέπει να περνάει μέσα από τη λογική της συνεύρεσης και συμπόρευσης των φοιτητικών δυνάμεων αλλά και των πολιτικών δυνάμεων που αντιτίθενται συνολικά στις διαγραφές και στο νόμο Διαμαντοπούλου, προβάλλοντας το ταξικό χτύπημα των διαγραφών ως μείζον θέμα. Ως βάση για αυτήν την αντιπαράθεση με το σύστημα και τους εκπροσώπους του κρίνεται αναγκαία η ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος μέσω της ενεργοποίησης των συλλογικών διαδικασιών και των συνδικαλιστικών του οργάνων. Ένα φοιτητικό κίνημα αυτοδύναμο που θα στηρίζεται ουσιαστικά πάνω στις φοιτητικές μάζες και θα αναδεικνύει τον κάθε φοιτητή σε πραγματικό υποκείμενο του αγώνα, έχοντας πίστη στη συλλογική πάλη, την οργάνωσή της και τις δυνάμεις που αυτή απελευθερώνει. Να παλέψουμε, τελικά, για ένα φοιτητικό κίνημα μαζικό, στο πλευρό των λαϊκών αγώνων για ΔΟΥΛΕΙΑ-ΕΙΡΗΝΗ-ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ-ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ.


• ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΔΙΑΓΡΑΦΕΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ!
• ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟ, ΜΑΖΙΚΟ ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ!

http://la-aas.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Για την κατάσταση στους φοιτητικούς Συλλόγους και όχι μόνο

Τι είναι Σύλλογος; Οι Συλλογικοί Αγώνες είναι το όπλο μας!
Σύλλογος είναι το συλλογικό συνδικαλιστικό όργανο των φοιτητών, που φτιάχτηκε από τους ίδιους τους φοιτητές, για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους. Μακριά και έξω από οποιαδήποτε κρατική παρέμβαση, τα συλλογικά όργανα πάλης των φοιτητών αποτελούν σημαντικά όπλα για την οικοδόμηση αντίστασης της σπουδάζουσας νεολαίας.
Οι Γενικές Συνελεύσεις του Συλλόγου, αποτελούν την πιο αμεσοδημοκρατική διαδικασία, όπου δίνεται η δυνατότητα στον κάθε φοιτητή να πάρει το λόγο και να καταθέσει προς ψήφιση την άποψη του. Αποτελούν σημαντικό πυρήνα προβληματισμού και πολιτικοποίησης των φοιτητών, και ουσιαστικά είναι τα κύτταρα του φοιτητικού κινήματος. Αυτές οι Γενικές Συνελεύσεις είναι που οδήγησαν το φοιτητικό κίνημα σε νίκες, όπως στο Πολυτεχνείο του ‘73, στην ανατροπή του 815 το ‘79 και στην αναθεώρηση του άρθρου 16 το ’07.
Γι’ αυτό και είναι ανάγκη οι φοιτητές να υψώσουν το κεφάλι στην εντατικοποίηση, που αποκόπτει το δρόμο από την ενεργή συμμετοχή τους σε αυτές, στις λογικές απαξίωσης τους και στις λογικές μετατροπής τους σε «παιχνίδι εντυπώσεων» . Δεν παζαρεύουμε και δεν χαρίζουμε τα όργανα που κατακτήθηκαν με αίμα!

Η επίθεση εδραιώνεται και στα πανεπιστήμια... και δια ροπάλου..
Την ίδια στιγμή που ολόκληρη η χώρα μετατρέπεται σε Ειδική Οικονομική Ζώνη, κάτεργο για τους εργαζόμενους και το φτωχοποιημένο λαό και ταυτόχρονα πεδίο κερδοφορίας για το κεφάλαιο και τους ιμπεριαλιστές, η επίθεση προχωρά και στα πανεπιστήμια. Στις συνθήκες του εργασιακού και κοινωνικού μεσαίωνα που επιβάλλονται, το πανεπιστήμιο και συνολικά η εκπαίδευση βρίσκεται σε διαδικασία αναπροσαρμογής σε αυτές. Πρέπει για το κεφάλαιο και τους εκπροσώπους του, να εδραιωθεί η ταξική επίθεση απέναντι στο λαό και στους εργαζόμενους, και στην εκπαίδευση, μέσα από το μαζικό ταξικό αποκλεισμό φοιτητών από αυτή. Για αυτό και οι ταξικοί φραγμοί προωθούνται σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, με βάση τις αντιλαϊκές διατάξεις του υπουργείου και το νόμο πλαίσιο. Στα πανεπιστήμια πραγματοποιούνται με το μαζικό πέταγμα φοιτητών μέσα από τις διαγραφές, την εισαγωγή όλων και περισσότερων φραγμών σε δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα, αλλά και την εντατικοποίηση των σπουδών που εξωθεί τους φοιτητές στην παραίτηση.
Για να μπορέσει το σύστημα να προωθήσει περαιτέρω την επίθεση, χρειάζεται να θωρακιστεί απέναντι στον αγωνιζόμενο λαό και στη νεολαία, να τους τρομοκρατήσει, να τους κάνει να σκύψουν το κεφάλι. Για αυτό και καταστέλλει κάθε εστία αντίστασης, και προσπαθεί με κάθε μέσο να καταστρατηγήσει τα συνδικαλιστικά και δημοκρατικά δικαιώματα. Στην κατεύθυνση αυτή βρίσκονται οι διμοιρίες των ματ έξω από τις σχολές του κέντρου και την πρυτανεία, το χτύπημα των αγώνων μας, η στοχοποίηση αγωνιστών και η κατεύθυνση ολοκληρωτικού τσακίσματος του ασύλου, ισχυρό όπλο για την ελεύθερη, δημοκρατική οργάνωση των αγώνων του λαού, αγκάθι αιχμηρό όμως για το σύστημα.

Οι εχθροί των συλλογικών αγώνων μας: ΔΑΠ, ΠΑΣΠ και λοιποί παρατρεχάμενοι
Οι εκπρόσωποι των αστικών επιτελείων στις σχολές, ΔΑΠ, ΠΑΣΠ και άλλες τέτοιου τύπου δυνάμεις, μεθοδευμένα προωθούν τη διάλυση των φοιτητικών συλλόγων, με σκοπό οι κυβερνήσεις τους να μπορούν ανεμπόδιστα να προωθούν την επίθεση στα πανεπιστήμια.
Προσπαθούν να μας πείσουν ότι οι συλλογικές μας διαδικασίες και οι γενικές συνελεύσεις δεν έχουν νόημα, αλλά ο ατομικός δρόμος του κάθε φοιτητή. Αποπροσανατολίζουν από τα καίρια προβλήματα των φοιτητών, που δεν είναι τίποτα άλλο από τις ανάγκες και τα δικαιώματα μας. Προωθούν την αποπολιτικοποίηση των συλλόγων και εγκαθιδρύουν ένα καθεστώς πελατειακών σχέσεων, με το προσωπείο «της δύναμης στο πλευρό του κάθε φοιτητή» (όταν πρόκειται για πάρτυ και σημειώσεις φυσικά), αλλά μακριά από τους συλλόγους και τις συλλογικές μας διεκδικήσεις. Έτσι, μερικές φορές διατυμπανίζουν και το «έξω οι παρατάξεις», γιατί δε θέλουν καμιά οργανωμένη φωνή αντίστασης στις σχολές.
Στην ίδια κατεύθυνση τάσσεται και το καθηγητικό κατεστημένο, και τα κρατικά όργανα συνδιοίκησης που στελεχώνουν, για να υλοποιήσουν τις αντιλαϊκές επιταγές του υπουργείου. Εδραιώνουν ένα κλίμα εντατικοποίησης, που μπαίνει εκβιαστικά απέναντι στις κινητοποιήσεις. Αφού οι φοιτητές πελαγώνουν μέσα στα μαθήματα, στα εργαστήρια με τις απουσίες, στις αλυσίδες μαθημάτων, στις εξεταστικές-σφαγεία, και δεν έχουν χρόνο να ανταπεξέλθουν στις συλλογικές διαδικασίες. Πολλές φορές αψηφούν τις αποφάσεις του συλλόγου, μπαίνουν ανάχωμα στη διεξαγωγή γενικών συνελεύσεων και φτάνουν στο σημείο να επιτίθενται σε συνδικαλιστές φοιτητές.

Το κίνημα δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις...
Παρόλα αυτά η ενεργοποίηση των συλλόγων στην κατεύθυνση της νικηφόρας αντίστασης, εμποδίζεται έμμεσα και από κάποιες δυνάμεις της κυρίαρχης κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στα πανεπιστήμια, που προωθούν για χρόνια τη λογική του εικονικού συνδικαλισμού. Το κίνημα για αυτούς είναι μια συμβολική κατάληψη σε μια κοσμητεία ή σε μια λέσχη, τα «πανό-ταμπέλες- κενά πραγματικών διαδικασιών» που περιφέρονται στις πορείες, οι επίπλαστοι και από τα πάνω συντονισμοί, μια εικονική σύγκρουση με τις δυνάμεις καταστολής, ένας ακτιβισμός, μια κινητοποίηση-τουφεκιά στον αέρα από το πουθενά, μια εικόνα στις ειδήσεις... Και όλα αυτά φυσικά όχι στη βάση ενημέρωσης και ουσιαστικής ενεργοποίησης ενός αγωνιστικού φοιτητικού δυναμικού ή στη λογική της κοινής δράσης.
Καμιά κίνηση όμως έξω από τις μάζες ή για «λογαριασμό» τους δεν μπορεί να είναι νικηφόρα. Αντιθέτως, είναι ευάλωτη στα χτυπήματα του κράτους και της καταστολής, αφού δεν εμπλέκει το σύνολο των φοιτητικών μαζών οργανωμένα στην κατεύθυνση υπεράσπισης. Το κίνημα δε δημιουργήθηκε ποτέ στη βάση συμβολισμών και εικόνων. Το θέαμα γεννά εντυπώσεις, όχι όμως συνειδήσεις! Οι συνειδήσεις χτίζονται στη βάση της πραγματικής κίνησης των φοιτητικών μαζών. Γι’ αυτό και οι δυνάμεις αυτές αφού αφοπλίζουν τους φοιτητές καλλιεργώντας τον εικονικό συνδικαλισμό και τις λογικές ανάθεσης, βιάζονται να αναρωτηθούν γιατί ο «κόσμος κοιμάται», και να βγάλουν συμπεράσματα ότι «κουράστηκε και δεν τραβάει», όπως συνήθως μας λένε.

Το κίνημα έχει τη δύναμη, δεν αναζητά σωτήρες
Πρέπει όμως να διερευνήσουμε την πηγή όλων αυτών των κινήσεων. Είναι τόσο απλό: οι δυνάμεις αυτές έχουν πλέον διαγράψει το κίνημα ως προοπτική.
Και ποια η προοπτική τους, που μάλιστα σε αυτή εγκλωβίζουν τους συλλόγους μας; Η εναγώνια προσμονή της αλλαγής διαχείρισης της εξουσίας, των κατάλληλων σωτήρων που θα υλοποιήσουν το αντίστοιχο (μεταβατικό ή όπως αλλιώς το ονομάζουν) πρόγραμμα σωτηρίας. Όλα αυτά είναι μια ευθεία αντανάκλαση της πεποίθησης τους ότι το σύστημα δεν αλλάζει, με αποτέλεσμα να γεμίζουν το λαό και τη νεολαία με αυταπάτες. Αυτές οι αυταπάτες, στηρίζονται στην ανεμπιστοσύνη τους στη δύναμη των αγωνιζόμενων μαζών και ταυτόχρονα δε δίνουν τη δυνατότητα στο λαό να συνειδητοποιήσει ότι με τις δικές του δυνάμεις μπορεί να πετύχει νίκες.
Η οργή της νεολαίας όμως δεν μπορεί να εγκλωβιστεί σε μια σωρεία αυταπατών περί προγραμμάτων σωτηρίας, μοντέλων εκπαίδευσης, επίδοξων σωτήρων. Η οργή της νεολαίας μπορεί να δημιουργήσει κίνημα στη βάση των δικαιωμάτων της, να πετύχει νίκες, να είναι πυροδότης για περαιτέρω λαϊκά κινήματα.

Περί κοινής δράσης, κοινών πλαισίων...
Η κοινή δράση δεν έχει στείρο εργαλειακό χαρακτήρα, με αυτοσκοπό την επίτευξη του μέσου πάλης (κατάληψη κ.λπ.), και μάλιστα ξεκομμένου από την κοινή συνειδητοποίηση του στόχου πάλης. Δεν είναι μια ομπρέλα για τη μαζική προβολή μιας ταμπέλας. Δεν είναι ένα παζάρεμα μεταξύ δυνάμεων πάνω από ένα χαρτί πλαισίου λίγο πριν τη συνέλευση, στη βάση της μείζονος καταγραφής δύναμης για τον καθένα. Η κοινή δράση πρέπει να έχει ως σκοπό να εμπλέξει την ενεργό συμμετοχή ενός ευρύ αγωνιστικού δυναμικού, και όχι να το παρακάμψει, ούτε να το εγκλωβίσει σε μια ομπρέλα.
Ως Αγωνιστικές Κινήσεις ανέκαθεν παλεύουμε για την κοινή δράση, για τη συσπείρωση όλο και περισσότερων αγωνιστών και για τη νικηφόρα αντίσταση. Κατά την άποψη μας η κοινή δράση πρέπει να οικοδομείται στη βάση των πραγματικών αναγκών και αιχμών διεκδίκησης, και να επιτυγχάνεται με συναγωνιστικό τρόπο. Είναι αναγκαίο να υπάρχει κοινό κάλεσμα μεταξύ δυνάμεων και αγωνιστών πριν τη Γενική Συνέλευση για να μπορεί να υπάρξει αποτελεσματικά κοινή χάραξη των στόχων πάλης και να επιτευχθεί ένα υγιές κοινό πλαίσιο, μαχητικό απέναντι στις δυνάμεις της αντίδρασης στα πανεπιστήμια.

Για μια νίκη, για τη συγκρότηση κινήματος!
Ως Αγωνιστικές Κινήσεις από την αρχή της ακαδημαϊκής χρονιάς μπήκαμε δυναμικά στους συλλόγους, διεκδικήσαμε τη διεξαγωγή Γενικών Συνελεύσεων, και την επίτευξη κοινής δράσης, με αιχμή για το φοιτητικό κίνημα να μην υπάρχει καμιά διαγραφή φοιτητή, για να ανατραπεί ο νόμος πλαίσιο. Θεωρούμε ότι οι διαγραφές φοιτητών μπορούν να αποτελέσουν μια αιχμή για να πυροδοτήσουν μια κεντρικού τύπου αναμέτρηση με το σύστημα ενάντια στην πολιτική των ταξικών φραγμών. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι για την ανατροπή τους χρειάζεται μαζική απάντηση, μέσα από την οργάνωση των φοιτητών στους συλλόγους και την ουσιαστική ενεργοποίηση συλλόγων, ώστε μέσα από συνελεύσεις-καταλήψεις-διαδηλώσεις να απαντήσουμε στην τρομοκράτηση των αγώνων μας και να δυναμώσουμε την κατεύθυνση της αντίστασης.

http://www.agonistikeskiniseis.org/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Εργαζόμενοι «Βιβλιοσυνεργατικής»: 24ωρη απεργία την Παρασκευή 24 Οκτώβρη και συγκέντρωση στο Υπουργείο Εργασίας

Εικοσιτετράωρη απεργία πραγματοποιούν σήμερα Παρασκευή 24 Οκτώβρη οι εργαζόμενοι της «Βιβλιοσυνεργατικής» απαιτώντας την άμεση καταβολή των δεδουλευμένων τους που φθάνουν τους 5 μήνες.
Στα πλαίσια της απεργιακής τους κινητοποίησης θα συγκεντρωθούν στις 10.30 το πρωί στο υπουργείο Εργασίας (οδός Σταδίου 29) έχοντας στο πλευρό τους την Πανελλαδική Ένωση Λιθογράφων.

http://www.902.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

5 μήνες με αναστολη στη πρόεδρο της Ένωσης Εμποροϋπαλλήλων Θεσσαλονίκης

Σε δύο σημερινές αναρτήσεις μας γράφουμε για τις αναβολές δικών αγωνιστών, του δικτύου Σπάρτακος και για την παρέλαση της 28ης Οκτώβρη του 2011 στη Θεσσαλονίκη, οι οποίς πήραν αναβολή! Οι αναβολές δικών αγωνιστών είναι μια από τις τακτικές του συστήματος εδώ και χρόνια για να τους κραττούν σε ομηρία, μιας και υποτίθεται ότι μέχρι την τελική δίκη οι αγωνιστές θα πρέπει να "κάθονται φρόνιμα" για να μην επιβαρύνουν τη θέση τους.
Από την άλλη υπάρχει και ο άλλος δρόμος. Αυτός της καταδίκης αγωνιστών σε μερικών μηνών φυλακίσεις με αναστολή και πάλι σε μια λογική ομηρίας τους μιας και η υποτροπή στο ..έγκλημα θα σημαίνει και άρση της αναστολής. Νομίζουν ότι έτσι θα τρομάξουν τους συγκεκριμένους αγωνιστές και ότι θα τους αναγκάσουν να αποσυρθούν από την αγωνιστική τους δράση.
Κύριος στόχος τους βέβαια είναι να στείλουν ένα μήνυμα στο λαό. Μήνυμα τρομοκράτησης για να μην υπάρξει ούτε καν η σκέψη της αντίστασης απέναντι στη πολιτική του. Οι δίκες και οι ολοένα και περισσότερες αποφάσεις καταδίκης εντάσσονται στη συνολική πολιτική φασιστικοποίησης της δημόσιας ζωής. Μια πολιτική που εντείνεται όσο εντείνεται η επίθεση στο λαό τον οποίο εξακολουθούν να φοβούνται ακόμη και όταν δείχνει ότι είναι υποταγμένος και τρομοκρατημένος. Φοβούνται και η κάθε είδους τρομοκρατία απέναντι σε όποιον τους αμφισβητεί είναι ο μόνος δρόμος που τους απομένει για να "πείσουν".
Μια περίπτωση καταδίκης είναι αυτή της προέδρου της Ένωσης Εμποροϋπαλλήλων Θεσσαλονίκης, Σοφία Καλαντίδου (και πρώην βουλευτής του ΚΚΕ), μετά από μήνυση της εργοδοσίας για κινητοποίηση που έγινε στις 13 Φλεβάρη του 2010, έξω από το κατάστημα της αλυσίδας σούπερ μάρκετ ΑΡΒΑΝΙΤΙΔΗΣ στη Θεσσαλονίκη. Η κινητοποίηση είχε γίνει με αίτημα την ανάκληση των απολύσεων που είχε κάνει η εργοδοσία δύο μέρες πριν. Η απόφαση καταδίκης είναι 5 μήνες φυλάκιση με 3ετή αναστολή.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

ΑΝΑΒΛΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΤΙΣ 22/1/2016 Η ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ

Ευχαριστούμε τους συναγωνιστές, τις συλλογικότητες της Αριστεράς και τα κοινωνικά κινήματα, αλλά και τους μαχόμενους δημοσιογράφους που στέκονται για χρόνια, όπως και τώρα αγωνιστικά στο πλευρό μας.
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ:
ΔΗΛΩΣΤΕ ΥΠΟΤΑΓΗ ΣΤΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ!

Ό,τι κι αν κάνουν όμως, δε μας φοβίζουν!
ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΘΑ ΕΠΙΣΤΡΑΦΕΙ.

ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ, ΘΑ ΣΤΕΙΛΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΜΗΝΥΜΑ:
Η «ΒΑΣΙΛΕΙΑ» ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΣΑΣ ΜΕΤΡΗΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΛΕΙΨΑ.
ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΡΗΜΕΝΕΣ

Απαιτούμε την αθώωση και την οριστική παύση κάθε δίωξης
σε βάρος των αγωνιστών!

ΟΙ ΛΑΪΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΔΕ ΔΙΚΑΖΟΝΤΑΙ!
ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ-ΔΙΚΑΙΩΝΟΝΤΑΙ-ΝΙΚΟΥΝ!
ΔΙΚΤΥΟ ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΦΑΝΤΑΡΩΝ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΩΝ
ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932955437 Diktiospartakos.blogspot.com
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Αναβλήθηκε η δίκη για την παρέλαση του λαού


Αναβολή για τις 6/10/2015 πήρε η δίκη για των δέκα εκ των 16 διωκόμενων για τα γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου 2011.
Στη 1 Μαρτίου του 2012 στην πρώτη δίκη της υπόθεσης οι 6 εκ των δεκάεξι διωκόμενων αθωώθηκαν ενώ στο πλευρό τους βρέθηκαν δεκάδες μάρτυρες υπεράσπισης, συνδικαλιστικά στελέχη και προσωπικότητες από το χώρα της αριστεράς και του αθλητισμού.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Πολιορκία του Κομπάνι
Αλληλεγγύη στον Κουρδικό λαό! Μέτωπο ενάντια στον ιμπεριαλισμό!


Η πολιορκία της κουρδικής πόλης Κομπάνι στην βόρειο Συρία, οι εκατόμβες των νεκρών γύρω και μέσα σε αυτήν και οι δεκάδες χιλιάδες Κούρδοι πρόσφυγες πολέμου που εκτοπίζονται από τις εστίες και την πατρίδα τους, είναι μια ακόμη, από τις πολλές, μαζική ανθρώπινη τραγωδία στην Μέση Ανατολή. Στον δρόμο των απεγνωσμένων Σύριων που κατέφυγαν κατά χιλιάδες κυρίως στην Τουρκία και στον Λίβανο, βρίσκονται τώρα οι Κούρδοι που διασχίζουν αναγκαστικά τα τούρκο-συριακά σύνορα και συνωθούνται στους πρόχειρους καταυλισμούς. Στις μέρες μας, σχεδόν σε όλη την περιοχή, από το Αφγανιστάν ως την Παλαιστίνη, στο Ιράκ και στην Συρία, στην Λιβύη, στην Υεμένη και αλλού, οι λαοί βρίσκονται μέσα σε έναν ατελείωτο πόλεμο, μια τεραστίων διαστάσεων κοινωνική καταστροφή και οπισθοδρόμηση. Έναν μεγάλο πόλεμο μέσα στον οποίο διεξάγονται πολλοί μικροί, και για τον οποίον ο αμερικάνος πρόεδρος, που ξέρει καλύτερα, υποσχέθηκε πως θα είναι μακροχρόνιος!
Εμφύλιοι πόλεμοι, σφαγές και μαζικά εγκλήματα, εκτοπίσεις και κύματα προσφύγων, ισοπέδωση πόλεων, υποδομών και οικονομιών, διάλυση κοινωνιών και διάσπαση κρατών. Αυτό είναι το τοπίο που διαμορφώνεται σε όλη την ευρύτερη Μέση Ανατολή. Κύριος υπεύθυνος για όλα αυτά είναι ο ιμπεριαλισμός! Και ιδιαίτερα ο αμερικάνικος! Οι εγκληματίες της Ουάσιγκτον, με την ανοικτή κατοχή και εισβολή στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, την επιδρομή στην Λιβύη και την έμμεση επέμβαση στην Συρία, χρηματοδοτώντας και εξοπλίζοντας τους αντιδραστικούς φανατικούς μισθοφόρους του λεγόμενου Χαλιφάτου, πυροδότησαν τον πόλεμο και την τυφλή αλληλοσφαγή. Και τώρα δήθεν βομβαρδίζουν τα ανδρείκελά τους στην Συρία, ενώ στην πραγματικότητα σκοτώνουν αμάχους και καταστρέφουν τις υποδομές, με σκοπό να κάνουν και αυτή την χώρα προτεκτοράτο τους.
Η εξελισσόμενη τραγωδία στο Κομπάνι, πρωτεύουσα της μίας από τις τρεις επαρχίες της αυτόνομης κουρδικής περιοχής στην βόρεια Συρία, γνωστή σαν Ροζάβα, είναι μια ακόμη απόδειξη του κυνισμού και της υποκρισίας της ιμπεριαλιστικής πολιτικής. Πιο ξεκάθαρη δήλωση από αυτήν που έκανε ο υπουργός Εξωτερικών Κέρι, αναφορικά με τους στρατηγικούς στόχους της αμερικάνικης πολιτικής στην Συρία, δεν θα μπορούσε να γίνει. Για την Ουάσιγκτον, όπως δήλωσε, το Κομπάνι μπορεί να είναι μια τραγωδία (!), αλλά την παρατηρεί αποστασιοποιημένα, μιας και οι στόχοι της είναι ευρύτεροι αναφορικά με το Ισλαμικό κράτος και το καθεστώς της Συρίας. Δηλαδή, με απλά λόγια, οι Αμερικάνοι δεν θα στεναχωρηθούν καθόλου (για να μην πούμε πως το επιδιώκουν σε συνάρτηση με τα παζάρια που κάνουν με την Άγκυρα) εάν οι δυνάμεις του χαλιφάτου νικήσουν τους Κούρδους και διαλύσουν τις αυτόνομες δομές που έχουν δημιουργήσει τον τελευταίο καιρό σε αυτήν την περιοχή. Το μόνο που τους προβληματίζει είναι πως κάτι τέτοιο θα μεγάλωνε την ισχύ και την δυναμική των ισλαμιστών του ΙSIS, εξέλιξη που δεν θέλουν αυτήν την στιγμή και γι αυτό τους εμποδίζουν να καταλάβουν την πόλη, μέχρι τώρα τουλάχιστον.
Αυτό αποτελεί ένα εκ νέου δίδαγμα για τον χαρακτήρα της ιμπεριαλιστικής πολιτικής και όχι μόνο για το κουρδικό κίνημα αυτοδιάθεσης που δέχεται αυτές τις ώρες ισχυρή πίεση και αντιμετωπίζει μεγάλους κινδύνους. Το δίδαγμα είναι και επίκαιρο και διαχρονικό. Διαχρονικό μιας και πολλές φορές στο παρελθόν έχει αποδειχθεί πως οι ιμπεριαλιστές και οι κάθε λογής αντιδραστικοί δεν μπορούν και δεν θέλουν να εγγυηθούν την ανεξαρτησία, την ελευθερία και την ασφάλεια των λαών. Και κινήματα που πίστεψαν πως θα στηριχθούν σε αυτούς το πλήρωσαν με βαρύ φόρο αίματος και ιστορικές καταστροφές. Ειδικά οι Κούρδοι έχουν μια μακρόχρονη εμπειρία στο συγκεκριμένο ζήτημα και οι τωρινές εξελίξεις κάνουν επίκαιρες αυτές τις παλιές καταστάσεις. Σχεδόν από την αρχή της συριακής κρίσης και ενόσω βαθμιαία γινόταν φανερό πως το πάνω χέρι το έχουν βαθιά αντιδραστικές δυνάμεις που πατρονάρονται από τους ιμπεριαλιστές, ο κουρδικός πληθυσμός της χώρας (όπως και άλλες εθνοτικές και θρησκευτικές μειονότητες) έγινε υποψήφιο θύμα. Και όταν το καθεστώς Άσαντ αποφάσισε να αποσύρει τον στρατό του από την βορειανατολική Συρία, οι Κούρδοι βρέθηκαν σχεδόν αναγκαστικά μπροστά σε μεγάλα διλήμματα επιβίωσης. Η ανακήρυξη των αυτόνομων περιοχών ήταν μονόδρομος και πράγματι οι δομές και το κλίμα σε αυτές αποτελούν όαση δημοκρατίας και προόδου στο σκοτάδι που επικρατεί στην χώρα. Ταυτόχρονα όμως ενεργοποίησαν σημαντικές αντιδράσεις και αντιθέσεις.
Πρώτη και καλύτερη η Τουρκία. Παρά τα ανοίγματα που έκανε ο Ερντογάν τα τελευταία χρόνια, η Άγκυρα ξέρει καλά πως το κουρδικό συνεχίζει να αποτελεί τον πιο σοβαρό κίνδυνο εσωτερικής αποσταθεροποίησης. Τόσο με εσωτερικούς εθνο-κοινωνικούς όρους όσο και σαν εργαλείο εξωτερικών δυνάμεων. Η περίπτωση των αυτόνομων κουρδικών περιοχών στην Συρία θεωρήθηκε από την πρώτη στιγμή πολύ επικίνδυνη, στον βαθμό που και μη ελεγχόμενη ήταν και μπορούσε να επιδράσει στον κουρδικό πληθυσμό της Ανατολίας. Μπορεί ο Ερντογάν να έχει ανοίξει ένα σταθερό δίαυλο επικοινωνίας και παζαριών με τον Οτσαλάν, αλλά στα πλαίσια του Εργατικού Κόμματος (πολύ περισσότερο πέρα από αυτό) υπάρχουν δυνάμεις που δεν ελέγχονται από τον φυλακισμένο ηγέτη τους. Και με προϋποθέσεις μπορεί να πάρουν τον δρόμο μιας νέας αναμέτρησης με τον τουρκικό στρατό, σε μια πολύ δύσκολη στιγμή για την τουρκική εξωτερική πολιτική στην περιοχή. Η αναταραχή που εξαπλώθηκε ακαριαία σχεδόν σε όλη την Τουρκία από τους οργισμένους Κούρδους αποτελεί μια καλή επιβεβαίωση των φόβων του τουρκικού καθεστώτος. Η σκληρή καταστολή που είχε σαν αποτέλεσμα δεκάδες νεκρούς από τους πυροβολισμούς της αστυνομίας και της στρατό-χωροφυλακής καθώς και οι απαγορεύσεις κυκλοφορίας σε έξι επαρχίες με κουρδικό πληθυσμό έδειξαν τα όρια ανοχής του καθεστώτος και αντοχής των πρόσφατων πολυδιαφημισμένων ανοιγμάτων του Ερντογάν.
Η Τουρκία και ειδικά ο Ερντογάν και η κυβέρνηση του AKP προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα σε αντικρουόμενα δεδομένα, επιχειρώντας να κερδίσουν από τις κυοφορούμενες ανακατατάξεις στην περιοχή. Έχουν σταθερό στόχο την ανατροπή του Άσαντ και την αναρρίχηση ενός φιλικού -σύμμαχου καθεστώτος στην Δαμασκό. Αν προκύψει ευκαιρία, θα επιζητήσουν ακόμη και την διεκδίκηση εδαφών, με η χωρίς το πρόσχημα της ζώνης ασφαλείας. Από την αρχή της συριακής κρίσης, στήριξαν και εξόπλισαν, με την ανοχή-υποστήριξη των Αμερικανών, την αντιπολίτευση και συγκεκριμένα τις ισλαμικές συμμορίες και πίστεψαν πως θα επαναλαμβανόταν σύντομα το λιβυκό σενάριο ανατροπής. Όταν αυτό δεν έγινε και το ISIS ενισχυμένο επέκτεινε τις φιλοδοξίες και την δυναμική του στο Ιράκ, τα δεδομένα άλλαξαν. Η αμερικάνικη πολιτική αναγκαστικά αναπροσανατολίστηκε, οι χθεσινοί φίλοι έγιναν αντίπαλοι και η Άγκυρα βρέθηκε στριμωγμένη να απολογείται και να φοβάται πως οι δυτικοί έχουν και άλλα σενάρια για αναμόρφωση των συνόρων κλπ. Η αναφορά του Ερντογάν στους νέους Λόρενς της Αραβίας είναι ενδεικτική των φόβων της τούρκικης άρχουσας τάξης για τις εξελίξεις οι οποίες έχουν πάρει απρόβλεπτες διαστάσεις.
Οι Κούρδοι, όπως και κάθε λαός, έχουν αναφαίρετο το δικαίωμα στην ελευθερία, στην ασφάλεια και στην αυτοδιάθεση. Δικαιώματα για τα οποία έχουν χύσει ποτάμια αίματος, επί δεκαετίες, στην Τουρκία, στο Ιράκ, στην Συρία και αλλού. Τα δικαιώματα αυτά, έχει αποδείξει η ιστορία, δεν τα χαρίζει κανείς, πολύ περισσότερο οι ιμπεριαλιστές, οι αντιδραστικές δυνάμεις και οι κάθε λογής υποκριτές και τυχοδιώκτες στην Δύση. Μόνο ένα κοινό μέτωπο των λαών της Μέσης Ανατολής ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την ντόπια αντίδραση μπορεί να εγγυηθεί την ειρήνη, την ασφάλεια και την ευημερία σε όλους όσους ζουν σε αυτήν την περιοχή, ανεξάρτητα από εθνική καταγωγή και θρησκεία. Μόνο αν οι λαοί ανασηκωθούν, πετάξουν από το σβέρκο τους αντιδραστικούς, αστούς και φεουδάρχες που τους εξουσιάζουν, τσακίσουν τον ιμπεριαλισμό και πάρουν την τύχες τους στα δικά τους χέρια, θα μπορέσουν να δουν άσπρη μέρα. Να γίνουν αφέντες στις πατρίδες τους και στις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους.

Δ.Π.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>