Η "αλληλεγγύη" χωρίς αγώνα ενάντια στο σύστημα είναι φιλανθρωπία και υποκατάστατο!

Θα κάνουμε αλληλεγγύη μεταξύ μας. Άλλοι θα διδάσκουν τα παιδιά μας δωρεάν, άλλοι θα μας εξετάζουν συμβουλευτικά δωρεάν, άλλοι θα μαγειρεύουν, άλλοι θα μεταφέρουν, θα μαστορεύουν, θα καλλιεργούν κ.λπ.
Ωραία όλα αυτά! Εντάξει. 
Αλλά: πόσα παιδιά θα καλύπτουν τα δωρεάν μαθήματα , ποιος και με ποια κριτήρια θα τα επιλέγει, σε ποιους χώρους και τι ...θα τρώνε οι (άνεργοι, ωρομίσθιοι και κακοπληρωμένοι) εκπαιδευτικοί αλλά και τα παιδιά; Το εκπαιδευτικό υλικό (βιβλία, τετράδια, κ.λπ.) που θα το βρίσκουν τα παιδιά, ιδιαίτερα των μακροχρόνια άνεργων, ποιος θα τα πληρώνει;
Παρόμοια και στις υγειονομικές εξετάσεις, αν χρειάζονται πράγματα πέραν της θερμομέτρησης, της ασπιρίνης ή του ντεπόν ποιος θα τα καλύπτει; Ποια ιατρεία, ποια νοσοκομεία και με τι λεφτά θα αγοράζονται τα φάρμακα;
Nαι να καλλιεργήσουμε τα ελάχιστα οικόπεδα και τις ...πλατείες, αλλά πόσους θα καλύψουμε, ποιους θα αποκλείσουμε και με ποιο τρόπο θα παρεμποδίζουμε τις τυχόν επιδρομές; 
Για τα μαστορικά πάλι που θα βρίσκονται τα υλικά και ποιος και από που θα τα πληρώνει; 
Ή μήπως θα φτιάξουμε αντινομίσματα με βάση το ...ευρώ;
"Κοινωνικά" συσσίτια αντί για φιλανθρωπικά; Και που θα βρίσκουμε τα τρόφιμα, ποιος θα τα πληρώνει και πάλι, πόσους θα μπορέσουμε να καλύψουμε; 
Αλληλέγγυο εμπόριο; Από πότε η αλληλεγγύη είναι εμπορεύσιμη και έχει και αντίτιμο;
Και το κράτος; Τι θα κάνουμε με αυτό; Θα το αφήσουμε να μας κόβει μισθούς, να καταργεί τη δωρεάν υγεία και παιδεία, να μας στέλνει στην ανεργία, να μας εξαθλιώνει; Και εμείς θα φτιάχνουμε παράλληλους κοινωνικούς θεσμούς, να χτίζουμε μια "άλλη" κοινωνία χωρίς να πειράζουμε την υπαρκτή;
Ναι ο λαός θα χρειαστεί δωρεάν εκπαιδευτικούς και γιατρούς. 
Θα χρειαστεί και τις ρεφενέ συναθροίσεις για φαγητό, γινόταν από παλιά στις αυλές όσο υπήρχαν, το κάναμε ως φοιτητές και μαθητές όταν δεν είχαμε και γίνεται ακόμη και σήμερα. 'Αμα λάχει έπεφτε και πέφτει και ένα τρικούβερτο γλέντι. Δεν θεωρήθηκε ποτέ από κανέναν ότι έκανε καμιά επαναστατική πράξη για να εκστασιάζεται με τις ...συλλογικές κουζίνες! 
Παρέα ή γειτονιά το λέγανε και το λέμε, που στηρίζει ο ένας τον άλλο! Σε όλα. Στα παιδιά, στη δύσκολη στιγμή της αρρώστιας, στα μαστορέματα, στο ένα πιάτο φαΐ, σε όλα!
Μόνο που "παλιά" κάνανε και κάτι άλλο! Διεκδικούσαν, απαιτούσαν και ...κέρδιζαν! Συλλογικά!!! Κέρδιζαν δουλειά και μισθούς, πενθήμερο και οχτάωρο, δωρεάν παιδεία και υγεία, εργατική κατοικία, και ένα σωρό άλλα περίεργα πράγματα! 
"Παρενοχλούσαν" κράτος και κεφάλαιο συστηματικά και, επειδή ήταν αποφασισμένοι να πάρουν αυτά που δικαιούταν, αυτό αναγκαζόταν να τα "παρέχει", άσε που στηριζόντουσαν και στο 1/3 της γης που ξεκίνησε να παίρνει τη ζωή του στα χέρια του, άσχετα αν μετά κάπου στράβωσε το πράγμα!
Αλλιώς; Θα τα κάνουμε όλα αυτά τα ωραία που λέμε από την αρχή αλλά θα παίρνουμε και τα συγχαρητήριά μας από την Διαμαντοπούλου, θα έχουμε τη στήριξη της γραμματείας νέας γενιάς, και τους ΟΝΝΕΔίτες, ελληναράδες και φασίστες συναγωνιστές!
Και μη μου πει κανείς πάλι για το πολύπαθο ΕΑΜ! Γιατί και τότε πρώτα στήθηκε η συλλογική αντίσταση, με τα όπλα μάλιστα, απελευθέρωσαν τη μισή και βάλε Ελλάδα, έκαναν απεργίες και συλλαλητήρια με πραγματικές συγκρούσεις και επέβαλαν την πραγματική λαϊκή, ταξική αλληλεγγύη! Έχασαν τα πάντα όταν αποφάσισαν να το παίξουν υπεύθυνα, σοβαρά και χωρίς να προσπαθήσουν να ανατρέψουν το σύστημα, και έτσι ξαναγύρισαν στα συσσίτια και τις φιλανθρωπίες της εκκλησίας και των "Μαριάνων". Οι οποίοι τσαντίζονται όταν τους παίρνουν το παιχνίδι οι "ανοιχτοί" και οι "κοινωνικά παράλληλοι" και τους το απαγορεύουν. Τι να κάνουμε έτσι είναι το εμπόριο φιλανθρωπίας, έχει αναταγωνισμό και ο ισχυρότερος τρώει τον μικρότερο! Όπως και κάθε εμπόριο. 
Πραγματική ταξική και λαϊκή αλληλεγγύη σημαίνει αντίσταση και σύγκρουση με το σύστημα αλλιώς μετατρέπεται σε φιλανθρωπία και υποκατάστατο. Σαν τα άλλα υποκατάστατα σε κρατά απολύτως ελεγχόμενο!

ΕΔΩ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ »

ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ ΣΤΗ ΝΙΑΛΑ – Μια ξεχασμένη σελίδα…

Ήταν 12 τ’ Απρίλη του 1947. Μέρες Πάσχα. Ο λαός μας ανηφορίζει το δικό του γολγοθά, μέσα στη δίνη του εμφυλίου πολέμου. Μετά την απελευθέρωση από την κτηνώδη ναζιστική κατοχή, ο ηρωικός αγώνας του λαού μας για ανεξαρτησία, λαοκρατία και κοινωνική δικαιοσύνη παραμένει ανεκπλήρωτος. Οι νέοι δυνάστες, οι αδίστακτοι αποικιοκράτες Εγγλέζοι κι ακολούθως οι Αμερικανοί ληστές και οι ντόπιοι υποτακτικοί τους, σφίγγουν αλύπητα τη θηλιά της καταπίεσης. Η ξενόδουλη άρχουσα τάξη, που στη διάρκεια της κατοχής είχε λιποτακτήσει στο εξωτερικό, επανακάμπτει και σε συνεργασία με πρώην δοσίλογους, νεόπλουτους μαυραγορίτες και υποτελείς πολιτικούς, παίρνει τα ηνία και συγκροτεί την αντιλαϊκή εξουσία της βασισμένη στην ξένη υποστήριξη. Τα καλύτερα παλικάρια του λαού μας οι γενναίοι εαμοελασίτες και οι ανταρτοεπονίτες, ο ανθός της ελληνικής νεολαίας, αυτοί που όλη την προηγούμενη περίοδο της κατοχής, έδωσαν αίμα και ψυχή για τη λευτεριά και για ιδανικά κι αξίες πανανθρώπινες, τώρα διώκονται, φυλακίζονται, βασανίζονται και δολοφονούνται από το κράτος της αντίδρασης και τις συνεργαζόμενες με αυτό φασιστικές συμμορίες των κεφαλοκυνηγών που αλωνίζουν αποθρασυμένοι στην ύπαιθρο. (Μπορείτε να δείτε τα όργια της “εθνικοφροσύνης” και στην Ευρυτανία στις σελίδες του “evrytan.gr”). Οι αγωνιστές του ηρωικού ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, προδομένοι από την κατάπτυστη συμφωνία της Βάρκιζας, πετσοκόβονται ανυπεράσπιστοι από τη μαύρη αντίδραση. Ιδού ο απολογισμός της μοναρχοφασιστικής τρομοκρατίας στη μετα-βαρκιζιανή περίοδο: Δολοφονημένοι αντιστασιακοί 1.192 – συλληφθέντες 70.000 – βιασμοί γυναικών 165 – ληστευθέντες 6.567 - πυρπολημένα προοδευτικά τυπογραφεία 572 – καταδιωκόμενοι δημοκρατικοί πολίτες άνω των 100.000!!! Τα όρια της αντοχής του λαού δοκιμάζονται σκληρά.

Έτσι οι λαϊκοί αγωνιστές αναγκάζονται να πάρουν ξανά τον γνώριμο δρόμο της αντίστασης μέσα από τις γραμμές του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) που σηκώνει το άλμπουρο του νέου απελευθερωτικού αγώνα απέναντι στους καινούργιους τύραννους. Μηχανισμοί, εξουσίες και πολεμικές μηχανές, επιστρατεύονται για να τσακίσουν το φρόνημα των εξεγερμένων. Οι αδούλωτοι αντάρτες πολεμούν κόντρα σε όλους και όλα, απέναντι σε ένα σιδερόφραχτο μοναρχικό καθεστώς που ενισχύεται με τις βρώμικες λίρες των Άγγλων και με τα δολάρια και τις βόμβες «Ναπάλμ» των Αμερικάνων, αυτές που δοκιμάστηκαν για πρώτη φορά στη χώρα μας επάνω στα κορμιά των παιδιών του λαού μας.

Εκείνη η Άνοιξη, εκείνος ο Απρίλης του ‘47 δεν χαμογέλασε ποτέ. Ήταν άγριος, αδυσώπητος, φονικός. Αποκομμένες μονάδες του ΔΣΕ, με κύρια αιχμή το τάγμα του Σοφιανού, καθώς και τραυματίες και καταδιωγμένες άμαχες οικογένειες ανταρτών, κυκλωμένοι από στρατεύματα της ξενόδουλης μοναρχικής κυβέρνησης και από τα συνεργαζόμενα δολοφονικά παρακρατικά αποσπάσματα, επιχειρούν να σπάσουν τον κλοιό από τα Βραγγιανά με στόχο να επανενωθούν με τις υπόλοιπες επαναστατικές δυνάμεις κοντά στην περιοχή Βουλγάρα στο Αρχηγείο Θεσσαλίας. Η απόφαση είναι μία: να διασχίσουν την κορυφογραμμή της Νιάλας ως μόνο δρόμο διαφυγής. Στο άκουσμα πολλοί κερώνουν. Αντιλαμβάνονται τι σημαίνει να διασχίσει κανείς αυτά τα άγρια ανεμοδαρμένα περάσματα των Αγράφων σε υψόμετρο 2200 μέτρων, σε γυμνές παγωμένες και αφιλόξενες κορυφές, εκεί που δειλιάζει να φυτρώσει δέντρο και που ακόμη και τα αγρίμια κιοτεύουν. Συν τοις άλλοις υπάρχει και η υπόνοια μήπως ο στρατός έχει πιάσει τα περάσματα της Νιάλας. Όμως δεν τους απομένει άλλη επιλογή. Συγκροτούνται ως εξής: 2 μάχιμοι λόχοι μπαίνουν εμπροσθοφυλακή, στη μέση τα γυναικόπαιδα κι οι λαβωμένοι και στην οπισθοφυλακή ο 3ος λόχος του Γιάννη Παπαϊωάννου. Έτσι θα αρχίσει μία από τις πιο συγκινητικές και ηρωικές πορείες μέσα από την άγρια Νιάλα, τα “Ιμαλάϊα της Ελλάδας”!
Στις 11 του Απρίλη, Μεγάλη Παρασκευή, η πομπή ξεκινά μέσα σε πολύ δυσμενείς συνθήκες, με συνεχόμενη καταρρακτώδη βροχή και πολύ κρύο. Στις επόμενες ώρες της ανάβασης επικρατεί ανείπωτος χαλασμός, κατακλυσμός! Το βουνό βρυχάται λυσσασμένο. Τα σωθικά του σκίζονται και ξερνάνε τρόμο και όλεθρο. Μανιασμένοι άνεμοι στροβιλίζονται αδιάκοπα δημιουργώντας εικόνες πραγματικής κόλασης. Τα εφιαλτικά αστραπόβροντα ακολουθούν συνεχείς κατολισθήσεις βράχων που σαρώνουν τα πάντα. Η γη τρέμει συθέμελα. Σε πολλά σημεία τα στενά κακοτράχαλα μονοπάτια που κρέμονται στις άκρες των απύθμενων γκρεμών κόβονται και παρασέρνουν κόσμο στην άβυσσο. Οι πρώτοι μάρτυρες θα χαθούν για πάντα σε αυτές τις χαράδρες του θανάτου.
Όμως προχωρούν. Η Νιάλα απέχει ακόμη πάρα πολύ. Καθώς ανεβαίνουν πιο ψηλά, η οργή της φύσης γιγαντώνεται καθώς τη βροχή την αντικαθιστά μια φοβερή χιονοθύελλα που ξεσπάει ανελέητη. Κάτω από το παχύ στρώμα του χιονιού σβήνονται τα μονοπάτια και οι στράτες, χάνονται τα περάσματα. Οι συνθήκες είναι απερίγραπτες. Ο χιονιάς θεριεύει, το αφόρητο κρύο τους περονιάζει ως το κόκαλο. Τα στοιχεία της φύσης λυσσομανάνε δίχως σταματημό θέλοντας να αφανίσουν κάθε ανθρώπινη ύπαρξη. Οι ηρωικοί μαχητές του ΔΣΕ και οι άμαχοι, μαστιγωμένοι από το πολικό ψύχος, ξυπόλητοι, ρακένδυτοι οι περισσότεροι, σφίγγουν τα δόντια και προχωράνε. Κοκαλωμένα τα χέρια, αδύναμες οι ανάσες, παγωμένα κούτσουρα τα πόδια, σέρνονται βαριά. Οι πιο νέοι ζαλικώνονται στις πλάτες τους γυναίκες, παιδιά και τραυματίες. Μα η μανία της Νιάλας δε λέει να κοπάσει, είναι αποφασισμένη να εξοντώσει κάθε οντότητα που τολμά να αμφισβητήσει την απόλυτη κυριαρχία της. Αλλά και οι άνθρωποι το ίδιο αποφασισμένοι κι αυτοί να κερδίσουν τη μάχη της επιβίωσης. Όσο η πομπή ανηφορίζει, σαν μια μεγάλη μαύρη κάμπια στην κατάλευκη ράχη του βουνού, τόσο αυτό αγριεύει περισσότερο. Κάθε βήμα πλέον είναι και μια υπέρβαση, κάθε δρασκελιά είναι και μια μάχη ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο.
Οι ανθρώπινες δυνάμεις στερεύουν εκεί μέσα στο λευκό εφιάλτη. Κάποιοι δεν αντέχουν άλλο. Σαν στάχυα κομμένα από το δρεπάνι του χάροντα, λυγίζουν και πέφτουν. Βρέφη, παιδιά, γυναίκες σβήνουν. Παλικάρια παραδίδουν κι αυτά την τελευταία τους πνοή, θυσία στο βωμό της Νιάλας. «Αδέρφια, προχωράτε εσείς, εμείς φεύγουμε» σιγοψιθυρίζουν και γέρνουν. Ο τόπος σπέρνεται με δεκάδες ανθρώπινα κορμιά. Ένας βουβός θρήνος απλώνεται σε όλη την πορεία. Οι επικεφαλής αξιωματικοί του Δημοκρατικού Στρατού υπερβαίνουν τις δυνάμεις τους και διατρέχοντας συνεχώς το σώμα της πορείας βοηθούν, δίνουν κουράγιο στους συναγωνιστές τους. Επιφορτισμένοι όμως και με το ιερό καθήκον της διάσωσης τόσων ανθρώπων, έχουν δώσει διαταγή να μην σταματάει κανείς ότι και αν διαδραματίζεται δίπλα τους. Όμως τελικά τσακισμένοι και αυτοί συναισθηματικά με όλα όσα συμβαίνουν, λυγίζουν και δίνουν εντολή σε κάποιους μαχητές να γυρίσουν ξανά πίσω για να περισυλλέξουν τυχόν επιζώντες. Τα δάκρυα παγώνουν στα μάτια των ανθρώπων της αποστολής διάσωσης, όταν αντικρίζουν συντρόφους τους και συντρόφισσες, παγωμένα ανθρώπινα γλυπτά, να κοιμούνται για πάντα στο λευκό σάβανο της Νιάλας. Επιστρέφουν συγκλονισμένοι…
Και τότε, μέσα στο χαμό και το σπαραγμό, η νεαρή κομμουνίστρια δασκαλίτσα, η Βαγγελιώ Κουσιάντζα, δίνει το σύνθημα. Και όλοι μαζί ξεκινούν να τραγουδούν!!! Ναι, μέσα στο φονικό χιονιά και το σκηνικό του θανάτου αυτοί τραγουδούν:
«Είμαστε εμείς Ελλάδα τα παιδιά σου
οργανωμένα σε πόλεις και χωριά
και για εσένα και για τη λευτεριά σου
θα αγωνιστούμε όλοι με καρδιά…»


«Θύελλες άνεμοι, γύρω μας πνέουν,
τέκνα τον σκότους εμάς κυνηγούν,
σε ύστερες μάχες, μπλεκόμαστε τώρα
κι άγνωστες τύχες εμάς καρτερούν».

«Βροντάει ο Όλυμπος και πάλι,
στη Νιάλα πέφτουν κεραυνοί,
σειούνται στεριές και τα πελάγη
όπλων ακούγεται κλαγή».

Η ψυχή νικάει τον τρόμο. Η παγωμένη Νιάλα υποκλίνεται μπροστά στην τιτάνια δύναμη και την ατσάλινη καρδιά του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας και των παιδιών του που αψηφούν το θάνατο με όπλο το αντάρτικο τραγούδι!
Και έτσι το Μ. Σάββατο το βράδυ, 12 Απριλίου 1947, η πομπή καταφέρνει να φτάσει στον Αυχένα του βουνού και αρχίζει να κατηφορίζει προς τη Σάικα. Το κουράγιο αναζωπυρώνεται, νέες δυνάμεις αντλούνται, ο στόχος πλέον είναι κοντά. Θα τα καταφέρουν! Η λύτρωση, για τους πολλούς, είναι πλέον γεγονός.
Δεν ισχύει όμως για όλους το ίδιο. Ορισμένοι και συγκεκριμένα ο 3ος λόχος της οπισθοφυλακής του Γιάννη Παπαϊωάννου, μαζί και άμαχοι, τραυματίες και πολιτικά στελέχη, χάνονται μέσα στην πυκνή ομίχλη και τη χιονοθύελλα που εξακολουθεί να μαίνεται ακόμη πιο έντονη και ξεστρατίζουν ακολουθώντας λάθος κατεύθυνση από αυτή των υπολοίπων συντρόφων τους που έχουν ήδη σωθεί. Και τότε πέφτουν κατάφατσα επάνω σε φυλάκια μονάδων του κυβερνητικού στρατού που έχουν στρατοπεδεύσει στο σημείο μέσα σε αντίσκηνα στο χιόνι. Ξυλιασμένοι κι εκείνοι από το κρύο να προσμένουν ανήμποροι το τελειωτικό χτύπημα της οργισμένης Νιάλας που δε λέει να κοπάσει τη μανία της.
Και τότε συμβαίνει κάτι που δεν έχει ξαναγίνει στα παγκόσμια χρονικά των πολεμικών αναμετρήσεων. «Μην πυροβολείτε είμαστε αδέρφια», «αφήστε να περάσει απόψε το κακό και αύριο φεύγουμε» φωνάζουν αναμεταξύ τους ένοπλοι και από τις δύο πλευρές. Οι παγωμένοι αντάρτες μπαίνουν μέσα στις σκηνές των στρατιωτών. Όμοιοι ημίθεοι χιονισμένοι, κοντοστέκονται για μια στιγμή και κατόπιν αφήνουν τα τουφέκια τους και κάθονται κατάχαμα. Κανένας από τους στρατιώτες δεν κινείται. Κανένας! Μέσα σε μια απόλυτη σιωπή τα βλέμματα συναντώνται. Παιδιά της αγροτιάς και της εργατιάς, αντάρτες και απλοί φαντάροι, μιλάνε με το βλέμμα της ψυχής. Νιώθουν, διαισθάνονται οι απλοί φαντάροι ότι τούτοι οι γενναίοι του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας που δεν δείλιασαν να τα βάλουν με παγκόσμιες αυτοκρατορίες, που τόλμησαν να πραγματοποιήσουν αυτή την ανάβαση του θανάτου, δεν μπορεί παρά να πιστεύουν σε υψηλά ιδανικά. Ξέρουν και οι αντάρτες ότι πολλοί από τους φαντάρους είναι απλά παιδιά του λαού, που αναγκαστικά υπηρετούν μια θητεία που τους επιβλήθηκε από το ελεεινό καθεστώς της αμερικανοκρατίας και των συμμάχων της και ότι ίσως μέσα τους να αντιλαμβάνονται κι αυτοί την αλήθεια. Ξάφνου, ένας φαντάρος απλώνει το χέρι και προσφέρει μερικά σπυριά σταφίδες και λίγο κονιάκ σε κάποια ανταρτόπουλα. Είναι μία φοβερή σκηνή που περιγράφει και στην ταινία του «Ψυχή βαθιά» ο σκηνοθέτης Παντελής Βούλγαρης, μόνο που, καλλιτεχνική αδεία, την μεταφέρει σε άλλο τόπο, κάπου στο Γράμμο, και όχι εκεί που συνέβη πραγματικά, δηλαδή στη Νιάλα των Αγράφων της Ευρυτανίας. Η άγρια χιονοθύελλα, που εξακολουθεί έξω να λυσσομανάει, γίνεται η αιτία για την ιστορική ανακωχή της Νιάλας. Μερικοί θα βρουν το κουράγιο να πουν δυό λόγια: Για τους ξένους δυνάστες που οδήγησαν ένα λαό σε αλληλοσκοτωμό για τα βρώμικα συμφέροντα μιας χούφτας πλουτοκρατών, δοσίλογων και ξενόφερτων βασιλιάδων. Μιλούν για το γολγοθά της φονικής ανάβασης, για αυτούς που έμειναν πίσω για πάντα. Κι ύστερα ξανά σιωπή. Έτσι θα κοιμηθούν πλάι-πλάι μέσα στις ίδιες σκηνές. Κάποιοι αντάρτες και φαντάροι δεν θα ξυπνήσουν ποτέ ξανά, θα ξεπαγιάσουν μέσα στα αντίσκηνα τα οποία είναι αδύνατον να αναχαιτίσουν το απίστευτο φονικό κρύο.Το επόμενο πρωί 13 Απρίλη, ημέρα Πάσχα, όλα θα αλλάξουν. Ο “εθνικόφρων” ταγματάρχης Αλευράς που έχει αντιληφθεί ότι ο κύριος όγκος των αντάρτικων δυνάμεων κατάφερε να ξεφύγει, βλαστημά και απειλεί θεούς και δαίμονες. Παίρνει τον ασύρματο και δίνει σήμα στο κέντρο ότι… «κρατά αιχμαλώτους τα απομεινάρια των συμμοριτών», ενώ ταυτόχρονα ζητά επειγόντως ενισχύσεις. Οι ανώτεροί του, του υπόσχονται και προαγωγή! Τη συνομιλία αντιλαμβάνεται ο επικεφαλής των ανταρτών Γιάννης Παπαϊωάννου, ο οποίος αντιδρά και ρωτάει τον Αλευρά γιατί παραβιάζει την ανακωχή. Ο Αλευράς βρίζοντας τον προκαλεί σε μονομαχία πυροβολώντας μάλιστα πρώτος. Όμως στην τελική έκβαση νικητής θα αναδειχθεί ο αντάρτης. Μετά από αυτό το περιστατικό, ο Γ. Παπαϊωάννου δίνει αμέσως αυστηρή διαταγή να συγκεντρωθούν οι, διασκορπισμένοι στα αντίσκηνα, αντάρτες και να αποχωρήσουν τάχιστα. Ο χρόνος είναι ξανά εχθρός. Με χίλια δυο βάσανα οι μισοξεπαγιασμένοι αντάρτες προσπαθούν και πάλι να σταθούν στα πόδια τους. Τελευταία στιγμή οι περισσότεροι κατορθώνουν να ξεφύγουν, όταν έξαλλες κραυγές κυβερνητικών αξιωματικών αναστατώνουν τον τόπο. Έχουν φτάσει οι στρατιωτικές ενισχύσεις για τα φυλάκια. Ορισμένοι όμως, 31 άτομα, αντάρτες και πολιτικά στελέχη, λιπόθυμοι και μισοπεθαμένοι μέσα σε κάποιες απομακρυσμένες σκηνές, δεν άκουσαν τη διαταγή αποχώρησης του Παπαϊωάννου και συλλαμβάνονται. Ανάμεσά τους και η δασκάλα Βαγγελιώ Κουσιάντζα. Αυτοί οι άνθρωποι θα βασανιστούν απάνθρωπα στα κρατητήρια (και ειδικά η Βαγγελιώ) και στη συνέχεια άλλοι εξ' αυτών θα καταδικαστούν σε ισόβια, ενώ 10 διαλεχτοί αγωνιστές θα εκτελεστούν τελικά στην “Ξηριώτισσα” στη Λαμία, με απόφαση του αδίστακτου στρατοδίκη «Κινίνου» ο οποίος έβγαζε καταδικαστικές αποφάσεις θανάτου χαμογελώντας. Η εκπληκτική Βαγγελίτσα θα δώσει και πάλι μαθήματα ηρωισμού όταν πρώτη θα σύρει το χορό μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα δίνοντας κουράγιο και στους υπόλοιπους. Συγκλονισμένοι από την απίστευτη σκηνή, οι στρατιώτες θα αρνηθούν να πυροβολήσουν και το δολοφονικό έργο θα το αναλάβουν εντέλει οι παρακρατικοί.
Η Βαγγελιώ στο τελευταίο της γράμμα, μέσα από το κελί μελλοθανάτων, αφού περιγράψει τα ανείπωτα βασανιστήρια που πέρασε, θα καταλήξει : «εύχομαι η θυσία να αποβεί σε όφελος όλου του λαού (...) και να φωτίσει όλο τον κόσμο για μια καλύτερη ζωή», λόγια που προκαλούν ακόμη και σήμερα ρίγη συγκίνησης σε όσους ποθούν και παλεύουν για μια νέα, δίκαιη κοινωνία.














Αυτή είναι η φοβερή ιστορία της Νιάλας των Αγράφων. Στο τρομερό βουνό του χαμού, στέκει σήμερα μια λιτή πλάκα που αναγράφει : «Στη θέση αυτή έπεσαν χτυπημένοι από φοβερή χιονοθύελλα αντάρτες του ΔΣΕ στρατιώτες του κυβερν. Στρατού και άμαχοι πολίτες στις 12-4-1947»

*Σημείωση: Για τη συγγραφή αυτού του άρθρου ο ΑΠΤ άντλησε στοιχεία από την προσωπική του βιβλιοθήκη, με έμφαση στο εξαιρετικό βιβλίο του αντιστασιακού Βασίλη Φιτσιλή “πληγές του εμφυλίου”, επίσης από διάφορες καταγραφές και αφηγήσεις αγωνιστών που βίωσαν τα γεγονότα της Νιάλας, όπως και από διηγήσεις απογόνων τους. 

 "Ευρυτάνας Ιχνηλάτης"

ΕΔΩ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ »

ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΣΗΜΑΙΑ ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ: Οδικός χάρτης για αντιδραστική αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος Ανάγκη και δυνατότητα ο γενικευμένος λαϊκός ξεσηκωμός

Η εικόνα της Βουλής τη βραδιά ψήφισης –ενός ακόμα!- του πολυνομοσχεδίου του υπουργείου Οικονομικών, με πολλές δεκάδες βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑΟΣ να «λιποτακτούν» με τον ένα ή τον άλλον τρόπο από το «εθνικό τους έργο», είναι μια χαρακτηριστική αποτύπωση της κατάστασης αναταραχής στην οποία βρίσκεται το πολιτικό σύστημα. Και αν από τη μια είναι φανερό ότι η απαιτούμενη από την τρόικα ψήφιση του νέου Μνημονίου, που σημαίνει την πολυετή δέσμευση της επόμενης κυβέρνησης (ή των επόμενων κυβερνήσεων) σε μια ιδιαίτερα άγρια πολιτική, φέρνει άμεσα το πολιτικό σύστημα συνολικά σε ένα σημείο καμπής, από την άλλη είναι επίσης ορατό το γενικότερο ζήτημα: Η πολιτική αναταραχή δεν είναι προσωρινή, το σύστημα έχει μπει σε μια κρίση διαρκείας! Αυτό το συμπέρασμα αναδεικνύουν τα δεδομένα και τα σημερινά προβλήματα των κομμάτων του συστήματος και ιδιαίτερα των δύο βασικών πυλώνων του, του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Αλλά επίσης αυτό καταδεικνύουν οι αντιφατικές και σχεδόν βίαιες διεργασίες που εξελίσσονται με την εμπλοκή του πολιτικού, δικαστικού και ευρύτερου προσωπικού της αστικής τάξης.

Η «εθνική γραμμή» και τα προβλήματά της

Στο επίκεντρο της αναταραχής βρίσκεται το ΠΑΣΟΚ, που μοιάζει με τον «αδύνατο κρίκο» του όλου ζητήματος. Χρεώνεται τη βαρβαρότητα που προώθησε τα δύο τελευταία χρόνια, εξ αιτίας της οποίας αποσύρθηκε από την κυβέρνηση τον περασμένο Νοέμβρη. Ωστόσο καλείται να ανασυνταχθεί για να παίξει αποφασιστικό ρόλο στην ακόμα πιο σκληρή συνέχιση της ίδιας κατεύθυνσης! Η αντίφαση αυτή γίνεται οξύτατη αν κανείς συνυπολογίσει πως αυτό ακριβώς το κόμμα ήταν η κύρια αναφορά των μεσαίων στρωμάτων και μιας σειράς δυνάμεων κρατικών και δημόσιων οργανισμών που συνθλίβονται από τη σημερινή πολιτική. Επιπλέον ο ίδιος ο αρχηγός του υπήρξε «επένδυση» και «βαριά επιλογή» του ιμπεριαλισμού και του συστήματος και γι’ αυτό κοστίζει και προβληματίζει ιδιαίτερα το ενδεχόμενο μιας οριστικής (;) απόσυρσής του. Ολα αυτά εκφράζονται στην εικόνα αποσάθρωσης και αλληλοσυγκρουόμενων τακτικών και επιλογών που εμφανίζει η ομάδα των ηγετικών στελεχών του, στη δυσκολία να αποφασιστεί το αν θα υπάρξει και πώς το μετά ΓΑΠ ΠΑΣΟΚ. Ο ίδιος ο Παπανδρέου και η περί αυτόν ομάδα στελεχών δεν έχουν αποφασίσει να παραδώσουν την εξουσία τους και συνεχίζουν να διεκδικούν ρόλο και συνέχεια. Ενα τέτοιο ενδεχόμενο βάλλεται ανοιχτά και άνωθεν, όπως δείχνει και η υπόθεση των οικονομικών εισαγγελέων που άνοιξε το ζήτημα του «ελλείμματος του 2009». Ομως μια τέτοια αντιπαράθεση, αν «ξεφύγει» και κλιμακωθεί, μπορεί όντως να οδηγήσει σε πολιτικό «μακελειό», όπως δήλωσε ο Λοβέρδος, γιατί θα φέρει στην επιφάνεια όχι μόνο πολλά «άπλυτα» της αστικής τάξης, αλλά και σε άμεση αντιπαράθεση εντός της χώρας αλληλοσυγκρουόμενες ιμπεριαλιστικές επιδιώξεις. Γι’ αυτό επιδιώκεται μέσω της «εθνικής γραμμής» στήριξης της κυβέρνησης Παπαδήμου να περάσει το ΠΑΣΟΚ και συνολικά το πολιτικό σύστημα χωρίς μεγάλες οξύτητες στην επόμενη μέρα. Η Διαμαντοπούλου, εκφράζοντας αυτή τη γραμμή, σπεύδει στην «Ελλάδα τώρα» για να δημιουργήσει προϋποθέσεις και πρόπλασμα της νέας υπεραντιδραστικής «κεντροαριστεράς» που… χρειάζεται ο τόπος. Ενώ ο Βενιζέλος -που αποτελεί πια τον κεντρικό παράγοντα εκ μέρους του ΠΑΣΟΚ στην υλοποίηση των ιμπεριαλιστικών απαιτήσεων- διεκδικεί τη διαδοχή ακριβώς στη βάση αυτής της σχέσης του.
Δεν είναι βέβαιο ωστόσο ότι αυτή η «εθνική γραμμή» θα τηρηθεί ως το τέλος και από όλους, όπως έδειξε και η ψηφοφορία στη Βουλή που αναφέραμε προηγούμενα. «Ενστάσεις» απέναντί της δεν έχουν μόνο τα περί τον ΓΑΠ στελέχη του ΠΑΣΟΚ ή και άλλες ομάδες αυτού του κόμματος. Στο κόμμα της ΝΔ εκφράζονται ήδη ανάλογες αντιρρήσεις, που στην περίπτωση του Καμένου διατυπώνονται και ως εναντίωση στην «προδοσία», και αναζητείται η δημιουργία νέου –εθνικιστικού- φορέα σε συνεργασία με ανάλογα σχήματα που έχουν ήδη εκδηλωθεί («Νέα Ελλάδα» κ.λπ.). Ομως τα προβλήματα του πρώτου στα γκάλοπ κόμματος δεν περιορίζονται σε κάποιες πτέρυγές του. Αφορούν και τον κεντρικό του κορμό, που καλείται εδώ και τώρα, δηλαδή πριν από τις εκλογές, να αναλάβει πολύ μεγάλο βάρος στην υλοποίηση των απαιτήσεων της τρόικας. Οι πολλαπλές υπογραφές που απαιτούνται από τον Α. Σαμαρά δεν είναι παρά η απαίτηση της απόλυτης ευθυγράμμισης του κόμματός του σε όλη την επόμενη φάση σε «ό,τι ζητηθεί» και μάλιστα με «αδιευκρίνιστο» το πώς θα εξελιχθεί το ισοζύγιο των γεωπολιτικών ισορροπιών και αντιθέσεων μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ στη χώρα και στην περιοχή.
Σε αυτή τη βάση, η ισχυρότερη διαφωνία που έχει εκδηλωθεί ως τώρα απέναντι στην «εθνική γραμμή» και κυρίως απέναντι στους Αμερικάνους από το κόμμα της ΝΔ είναι η επίσκεψη του ίδιου του Α. Σαμαρά στη Μόσχα! Επίσκεψη που ανατροφοδοτεί την αντιπαράθεση που εκδηλώθηκε με τη σύλληψη του «αγίου» (Εφραίμ), επίσκεψη που δεν «συνάδει» με τους στόχους που αναδεικνύει η κίνηση των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή (Ιράν, Συρία) και που δείχνει ότι μάλλον ανοίγει πάλι η αντιπαράθεση που οι ΗΠΑ είχαν «κλείσει» με την πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή - και στην οποία πτώση αναφέρθηκε σε δηλώσεις του ο ίδιος ο Σαμαράς στη Μόσχα!

Πορεία αναδιαμόρφωσης

Είναι λοιπόν βέβαιο ότι έχουν πολλά να δουν τα μάτια μας από πόζες και καμώματα, τακτικισμούς και εναλλαγές ρόλων, δηλώσεις τύπου Χρυσοχοϊδη και άλλα ανάλογα, από ένα πολιτικό προσωπικό ανερμάτιστο και ξενόδουλο, που στις σημερινές συνθήκες απογυμνώνεται από κάθε επίφαση «σοβαρότητας» και «σωφροσύνης» και αποκαλύπτει τα πραγματικά χαρακτηριστικά του. Φυσικά δεν είναι αυτά και αυτοί που θα καθορίσουν τις εξελίξεις, τις διαμορφώσεις του πολιτικού συστήματος, τους όρους και τις μορφές διακυβέρνησης της χώρας το επόμενο διάστημα. Ακόμα και οι αστικές δυνάμεις που εμφανίζονται να έχουν κάποιον τακτικό σχεδιασμό τον έχουν σε αναφορά με το πλαίσιο λειτουργίας που τους παρέχει αυτή ή εκείνη η ιμπεριαλιστική δύναμη (από την Ευρώπη ή οι ΗΠΑ) στην οποία αναφέρονται. Και κυρίως θα «υλοποιήσουν» αυτό το σχεδιασμό μόνο εφόσον αυτός θα εντάσσεται στο πλαίσιο που ορίζει η ιμπεριαλιστική επικυριαρχία και οι ανταγωνισμοί στη χώρα και στην περιοχή.
Στη σημερινή φάση αυτός ο επικαθορισμός και ετεροκαθορισμός του αστικού πολιτικού προσωπικού από τις ΗΠΑ και τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές είναι ισχυρότερος από κάθε άλλη περίοδο από το ’74 και μετά. Ενόψει της ψήφισης του νέου Μνημονίου θα απαιτηθεί με κάθε τρόπο πλήρης στοίχιση στην «εθνική γραμμή» του… ιμπεριαλισμού. Ταυτόχρονα αυτή η δοκιμασία του πολιτικού συστήματος αποτελεί και πρόκριμα για την αναδιαμόρφωση και ανασυγκρότηση των πολιτικών πυλώνων του συστήματος με τις προδιαγραφές που απαιτούν και θα απαιτούν οι συνθήκες βαρβαρότητας που επιβάλλονται. Ο νέος κύκλος κρίσης στο ΠΑΣΟΚ αλλά και τα αντίστοιχα σημάδια στη ΝΔ δείχνουν πως δεν θα πρόκειται για μια εύκολη πορεία. Ολα αυτά μπορεί να αντιμετωπίζονται και να καταστέλλονται με εκβιασμούς σαν αυτόν με τα κυκλώματα της Θεσσαλονίκης (που εξέθεσε και τα τρία κόμματα της κυβέρνησης) ή ακόμα πιο άγριους, με αναμορφώσεις της κυβέρνησης Παπαδήμου και ό,τι άλλο απαιτήσει η ιμπεριαλιστική τάξη. Δηλαδή μπορεί να χρειαστεί να διανυθεί μια διαδρομή για να προκύψει το πολιτικό καταστάλαγμα (ή κατακάθι) που απαιτείται για τη διακυβέρνηση και την «αντιπολίτευση» του προτεκτοράτου που διαμορφώνει η ιμπεριαλιστική επέλαση. Από αυτή την άποψη, μπορεί και να τραβήξει η… καθυστέρηση των εκλογών που τα αποτελέσματά τους δεν μπορούν βέβαια να βασιστούν ούτε στο ΛΑΟΣ ούτε στα γκαλοπικά φουσκώματα εφεδρειών τύπου ΔΗΜΑΡ. Ολα αυτά και ανεξάρτητα από τις ειδικότερες εκφράσεις που θα έχουν συνιστούν αυτό που αναφέραμε ως «κρίση διαρκείας» για το πολιτικό σύστημα, ακόμα και χωρίς να συμβούν δραματικά -αλλά όχι απίθανα- γεγονότα στον γεωπολιτικό ανταγωνισμό στη χώρα και στην ευρύτερη περιοχή…

Η πάλη του λαού

Οι διαθέσεις και η στάση του λαού τα τελευταία δύο χρόνια αποτέλεσαν και είναι ένα διαρκώς ογκούμενο πρόβλημα για το σύστημα της υποτέλειας και τον ιμπεριαλισμό. Η μέχρι τώρα πάλη του υπήρξε παράγοντας που ανέδειξε τα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις του συστήματος που μπλόκαρε επιδιώξεις και πολιτικές λύσεις που δρομολογούνταν. Ας θυμηθεί ο καθένας την πορεία αυτής της πάλης από την 5η Μάη του 2010 ως τον ξεσηκωμό του Ιούνη-Ιούλη του 2011 και του περασμένου Οκτώβρη, που αποτέλεσε και βασικό παράγοντα για να αποσυρθεί η κυβέρνηση Παπανδρέου. Ας προσμετρήσει τις εκατοντάδες επιμέρους εστίες αντίστασης που αναδείχτηκαν σε εργασιακούς χώρους, σε γειτονιές και περιοχές, σε χώρους της νεολαίας, όπως τον περασμένο Αύγουστο στα πανεπιστήμια.
Ταυτόχρονα, δίπλα σε όλα αυτά –ή, πιο σωστά, απέναντί τους- πρέπει να βάλει κανείς μια σειρά άλλα δεδομένα. Μια «Αριστερά» που αντί να διδάσκεται και να εμπνέεται από το λαό και την επαναστατική προοπτική του υπόκειται στους ιδεολογικούς και πολιτικούς εκβιασμούς του συστήματος, διδάσκεται από τους δικούς του λογαριασμούς και εμπνέεται από την «προοπτική» της αυτορρύθμισής του ή/και της μεταρρύθμισής του. Μια «Αριστερά» που, αντί να απεχθάνεται το σύστημα και να παλεύει η στήριξή της να είναι ο λαός και η πάλη του, απεχθάνεται/φοβάται το λαό και την πάλη του και στηρίζει την ύπαρξή της στις κρατικές χρηματοδοτήσεις, στα ευρωπαϊκά προγράμματα, στα διαβούλια της ταξικής συνεργασίας, στα πάρε-δώσε με τους οικονομικούς και άλλους παράγοντες. Μια «Αριστερά» που αντί να πιστεύει πως το σπουδαίο και το καινούριο στην κοινωνική και πολιτική ζωή το γεννά η μαζική ενωτική λαϊκή πάλη και να παλεύει γι’ αυτήν, διδάσκει πως «οι αγώνες δεν φέρνουν αποτελέσματα» και σαγηνεύεται από τον ακτιβισμό, τα χάπενιγκ, την περιχαράκωση, τη διάσπαση του λαού, τον εκλογικό κρετινισμό. Και όταν ο κύκλος των αδιεξόδων της την πνίγει, είναι πάντα έτοιμη να υψώσει το δάκτυλο ενάντια στο λαό που «δεν καταλαβαίνει» (τη ζωή του), που «δεν ανταποκρίνεται» (στη δική της ανάγκη και όχι σε αυτήν που εκείνος ζει), που «δεν αγωνίζεται» (στους αγώνες από τους οποίους η ίδια έλειπε)
Αυτή η «Αριστερά» υπήρξε ταυτόχρονα οργανικό κομμάτι του «συνδικαλισμού που γνωρίσαμε», δηλαδή του συνδικαλισμού της ταξικής συνεργασίας και της υποταγής στο κεφάλαιο, του συνδικαλισμού που κατάργησε την ταξική και ανεξάρτητη από το κράτος συγκρότηση των εργατών και των εργαζομένων και που τελικά έδιωξε τους εργάτες και τους εργαζόμενους από τα σωματεία τους. Και απέμειναν οι «κορυφές», δηλαδή οι επίσημοι συνομιλητές του συστήματος, που ως χθες είχαν αυτή τη συνομιλία ως προϋπόθεση για την υπουργοποίησή τους. Ενώ τώρα, όπως κάνει αυτές τις μέρες η ηγεσία της ΓΣΕΕ, διαπραγματεύονται με ό,τι έχει απομείνει από τη ζωή των εργαζομένων, τη δικιά τους διάσωση.

Νέος κύκλος ξεσηκωμών και αγώνων!

Ολα αυτά τα ζητήματα τα ζει και τα αντιμετωπίζει σήμερα ο κάθε αγωνιστής και καθώς διευρύνεται η κλίμακα της πάλης δεν αφορούν πια μόνο τον «κόσμο της Αριστεράς» αλλά πολύ ευρύτερα κομμάτια του λαού που με διάφορες αφορμές και ευκαιρίες μπαίνουν σε αγώνες και κινητοποιήσεις. Ολα αυτά τροφοδοτούν ζυμώσεις, πιέσεις, ερωτήματα, απαιτήσεις που, εξ αιτίας της πολύχρονης αποσυγκρότησης και ήττας, μπορεί να τίθενται με στρεβλό, ακόμα και προβληματικό τρόπο. Θα χρειαστεί λοιπόν υπομονή και επιμονή για να διαμορφωθεί «κώδικας» και βάση σε μια συζήτηση-διεργασία που μόνο ελπιδοφόρα μπορεί να είναι!
Ταυτόχρονα αυτή η «απόσταση» ανάμεσα από τη μια στις διαθέσεις και τις δυνατότητες που ήδη ανέδειξε ο λαός μας και από την άλλη στους πολιτικούς και κινηματικούς όρους που «λείπουν» δίνει ένα μέτρο για το πόσο καθοριστική μπορεί να είναι η δύναμη της λαϊκής πάλης στο βαθμό που διαμορφώνει αυτούς τους όρους, στο βαθμό που συγκροτείται με πολιτικό, ταξικό, αντιιμπεριαλιστικό προσανατολισμό. Το βέβαιο είναι πως η τάση του ξεσηκωμού και του αγώνα είναι ισχυρή και διάχυτη, όπως εξάλλου δείχνουν και τα σημάδια από την ευρύτερη «γειτονιά» μας, από την Ταχρίρ ως τη Ρουμανία και την Ουγγαρία. Οι λαοί παρακινούν ο ένας τον άλλον και όλοι μαζί υποκινούνται από την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα και την καπιταλιστική θηριωδία.
Αυτή η τάση ανατροφοδοτείται ξανά και στη χώρα μας. Η ανάδειξη των αντιφάσεων και των προβλημάτων της κυβέρνησης Παπαδήμου την «υποστηρίζει» και μπορεί και πρέπει η τάση αυτή να πυροδοτηθεί καθώς πλησιάζουμε στο σημείο καμπής του νέου Μνημονίου. Η υπηρέτηση αυτού του γενικευμένου ξεσηκωμού είναι το κεντρικό καθήκον κάθε δύναμης που θέλει σήμερα να αναφέρεται στο λαό και την υπόθεσή του. Η πρόταση του ΚΚΕ(μ-λ) για συντονισμό και κοινή δράση είναι επιτακτικά αναγκαία για να απελευθερωθεί ξανά και μαζικά η λαϊκή οργή στους χώρους δουλειάς, στις γειτονιές, στις πόλεις και στα χωριά, στους δρόμους της χώρας! Η κατεύθυνση του Μετώπου Αντίστασης που η πρόταση αυτή καταθέτει και παλεύει είναι ο αναγκαίος πολιτικός προσανατολισμός που μπορεί να αλληλεπιδρά με τις πλατιές διεργασίες που αναφέραμε, να διαμορφώνει όρους και προοπτική για τη λαϊκή πάλη. 
Από την Προλεταριακή Σημαία που κυκλοφορεί από σήμερα

ΕΔΩ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ »

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ στη ΤΟΥΜΠΑ Παράσταση για ένα ρόλο, 1978, Δ. Γρηγοράτος

ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΑΙΝΙΑΣ ΣΤΟ ΣΤΕΚΙ της Πρωτοβουλίας Κατοίκων Τούμπας
ΚΥΡΙΑΚΗ 29/1 στις 7μ.μ.
Παράσταση για ένα ρόλο, 1978, Δ. Γρηγοράτος

Σκηνοθεσία- Σενάριο: ΓΡΗΓΟΡΑΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ
Είδος: ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΗΚΟΥΣ, ΙΣΤΟΡΙΚΗ, ΔΡΑΜΑΤΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ
Δ/ντής Φωτογραφίας: ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ ΧΡΗΣΤΟΣ
Μοντάζ: ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ ΤΑΚΗΣ
Ηχολήπτης: ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΡΙΝΟΣ
Σκηνογράφος: ΚΑΡΑΠΙΠΕΡΗΣ ΜΙΚΕΣ
Μουσική Σύνθεση: ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ ΣΠΥΡΟΣ
Παραγωγός: ΓΡΗΓΟΡΑΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ Διάρκεια: 210΄

Σύνοψη της υπόθεσης:
Με αφορμή μια θεατρική παράσταση, παρουσιάζεται η γεμάτη βάσανα Ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, από τη Μικρασιατική Καταστροφή μέχρι την εισβολή στην Κύπρο. Ειδικότερα, εξετάζονται οι τρόποι με τους οποίους οι εκάστοτε ξένοι προστάτες της Ελλάδας ωφελήθηκαν από τις καταστροφές και τις δοκιμασίες, τόσο της χώρας μας όσο και της ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου και των Βαλκανίων.
Βραβεία-Διακρίσεις:
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΕΝΩΣΗ ΚΡΙΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ (ΠΕΚΚ), 1978, ΕΙΔΙΚΗ ΜΝΕΙΑ
ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ ΝΥΟΝ, 1979, ΕΙΔΙΚΗ ΔΙΑΚΡΙΣΗ

ΕΔΩ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ »

Αθώοι οι διαδηλωτές της 8ης Μάρτη 2007

8 Μαρτίου 2007, το φοιτητικό κίνημα διαδηλώνει ενάντια στο νόμο πλαίσιο της Μαριέττας Γιαννάκου και καλεί σε πανελλαδική πορεία στην Αθήνα. Περισσότεροι απο 40.000 φοιτητές γεμίζουν τους δρόμους και διαδηλώνουν την αντίθεση τους στα σχέδια της υπουργού ενώ εκατοντάδες σχολές είναι κλειστές για μήνες. Τα ΜΑΤ, σε μια πρωτόγνωρη για τα δεδομένα εκείνης της περιόδου επίθεση, πνίγουν στα χημικά ολόκληρο το κέντρο της Αθήνας και προχωρούν σε μαζικούς ξυλοδαρμούς και συλλήψεις φοιτητών και αλληλέγγυων. Απο την πλατεία συντάγματος και τα Προπύλαια μέχρι την πλατεία Ομονοίας αφηνιασμένες διμοιρίες κυνηγούν φοιτητές. Οι συλλήψεις γίνονται στο σωρό και συνοδεύονται από φυσουνιές και ανοιγμένα κεφάλια. Είναι χαρακτηριστικό ότι περισσότεροι από τους μισούς συλληφθέντες άνηκαν στο μπλόκ των φοιτητικών συλλόγων του ΑΠΘ που περικυκλώθηκε και ξυλοκοπήθηκε με τον πιο άγριο τρόπο από τα ΜΑΤ.

Αποτέλεσμα… 61 συλληφθέντες και εκατοντάδες τραυματίες που σύμφωνα με τους γιατρούς του Ερυθρού Σταυρού έφεραν τραύματα από δολοφονικά χτυπήματα… Από τους 61 συλληφθέντες 49 παραπέμπονται για πλημμελήματα και 12 για κακουργήματα ενώ ένας από αυτούς, ο οικοδόμος Βασίλης Στεργίου, προφυλακίζεται…
Λίγο καιρό αργότερα γίνεται η πρώτη δίκη των 49 φοιτητών  που είχαν φορτωθεί από τους ΜΑΤατζήδες με κατηγορίες πλημμεληματικού  χαρακτήρα. Και οι 49 αθωώνονται πανηγυρικά ενω οι δικαστές ζητούν να γίνει έρευνα για τις συνθήκες κατω απο τις οποίες εγιναν οι συλλήψεις και οι ξυλοδαρμοί των φοιτητών…Οι 12 που κατηγορούνταν για κακουργήματα παρέμεναν για 5 χρόνια σε μια κατασταση “ομηρίας” μεχρι να φτασουμε στο 2012. Σήμερα το πρωί στο Μικτό Ορκωτό της Χαλκίδας οι στημένες κατηγορίες κατέρρευσαν και οι 12 κρίθηκαν ομόφωνα αθώοι…

πηγή: Παραλληλογράφος

ΕΔΩ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ »

Η χρονιά άλλαξε, να αλλάξει και η κατάσταση

Φόβος και ανησυχία επικρατεί στον κόσμο της εργασίας για όσα έρχονται (σαν συνέχεια των όσων έχουν προηγηθεί), προκειμένου να διασωθεί το ελληνικό προτεκτοράτο του ΔΝΤ-ΕΕ-ΕΚΤ, αλλά, κυρίως, για να διασωθούν οι μεγάλοι «προστάτες-σωτήρες-δανειστές». Μαζί με αυτούς που αποφασίζουν για χάρη της Ελλάδας στα κέντρα των ιμπεριαλιστικών μητροπόλεων ελπίζει να διασωθεί και η ελληνική αστική τάξη, με την προσδοκία να διατηρήσει τα προνόμιά της, αρκεί να κάνει ό,τι προστάζουν τα μεγάλα αφεντικά.
Ο φόβος και η ανησυχία του κόσμου αφορά τη βεβαιότητα ότι βαδίζουμε ολοταχώς σε μια γενικευμένη κοινωνική καταστροφή, όπου ο πολιτισμένος... κανίβαλος, ο ιμπεριαλισμός-καπιταλισμός, συνεχίζει, πιο αποφασιστικά και εντατικά, να καταβροχθίζει χώρες, λαούς, ανθρώπους χάριν της καπιταλιστικής συσσώρευσης και της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας, φέρνοντας καθημερινά μεγάλα στρώματα λαού αντιμέτωπα με τον κίνδυνο της πείνας, της απόλυτης φτώχειας και εξαθλίωσης.
Όσο αυτή η καταστροφή βιώνεται ατομικά, μακριά από το «πρόβλημα του άλλου», θα παραλύει κάθε αντίσταση. Αντίθετα, όταν αντιμετωπιστεί συλλογικά και με αλληλεγγύη στο «πρόβλημα του άλλου» (οι άλλοι είμαστε εμείς), είναι ζήτημα χρόνου η αποτελεσματική αντίσταση. Αυτός είναι ο μεγάλος εφιάλτης κάθε αφεντικού. Αυτός είναι ο τρόμος κάθε λαομίσητης κυβέρνησης. Ιδίως, όταν η αντίσταση αυτή μετεξελιχθεί σε πολιτικά συγκροτημένη και οργανωμένη δύναμη.
Η χρονιά που πέρασε το επιβεβαιώνει. Η κατάσταση άλλαξε με τις πλημμυρισμένες από ανθρώπους πλατείες ενάντια στο μνημόνιο και στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα της μακροπρόθεσμης φτώχειας. Άλλαξε με τις μεγαλειώδεις απεργίες και κινητοποιήσεις του λαού που αντέστρεψαν τον φόβο προς τους «προεδρεύοντες» του μνημονίου. Ωστόσο, η ποιότητα της πολιτικής συγκρότησης και οργάνωσης της Αριστεράς και του κόσμου δεν ήταν τέτοια ώστε να ανατραπεί η κατάσταση με έναν μόνιμο και σταθερό τρόπο. Το αποτέλεσμα ήταν να ακολουθήσει η φαρσοκωμωδία Παπανδρέου-Σαμαρά-Καρατζαφέρη, με τελευταία πράξη τον σχηματισμό της διορισμένης από την τρόικα κωμικοτραγικής κυβέρνησης Παπαδήμου. Έχει τις ευθύνες της και η Αριστερά για μια τέτοια εξέλιξη. Δείχνει να μην μπορεί να ανταποκριθεί στοιχειωδώς στις απαιτήσεις της εποχής, να μη λειτουργεί, έστω, παραδειγματικά, για να εκφραστεί η λαϊκή οργή. Άγεται και φέρεται σαν να έχει απέναντί της έναν «καπιταλισμό της διαπραγμάτευσης», αντί για έναν άκαμπτο, αμείλικτο, αγριεμένο καπιταλισμό (λόγω κρίσης, συσχετισμού δυνάμεων, αλλά και λόγω της ίδιας της φύσης του), με ύψιστο επιχείρημα, το «επιχείρημα της επιβολής».
Από γενική άποψη, η χρονιά που πέρασε ήταν μια χρονιά... ανατροπής υπέρ του κεφαλαίου, σε βάρος της εργατικής τάξης και της κοινωνικής πλειοψηφίας. Μεγάλη επιδίωξη και ευχή των «κυρίαρχων» είναι και η νέα χρονιά να είναι χρονιά ανάλογων ανατροπών, μεγαλύτερης κλίμακας, υπέρ του κεφαλαίου. Αυτό που φαίνεται να μη βάζουν στοΝ λογαριασμό είναι ότι η λαϊκή αντίσταση υπήρξε και πρέπει να θεωρείται πλέον δεδομένη. Θα συνεχιστεί και θα εντείνεται διαρκώς.
Οι εποχές μεγάλης αστάθειας είναι συγχρόνως και εποχές μεγάλων εξελίξεων και προοπτικών. Ένα σχετικά μικρό γεγονός μπορεί να ανατρέψει σταθερές, μονόδρομους και βεβαιότητες χρόνων. Μια, μέχρι πρότινος, άποψη μικρής εμβέλειας μπορεί να είναι αποτελεσματική, αν καταφέρει να εκφράσει ευρύτερα στρώματα και να κινητοποιήσει τις μάζες. Αν η Ιστορία είναι το βασίλειο της αναγκαιότητας και η πολιτική η προσπάθεια να κάνουμε το ανέφικτο εφικτό, τότε είναι απεριόριστες οι δυνατότητες των μαζών, όταν βρίσκονται σε κίνηση ανατροπής.
Υπάρχουν προϋποθέσεις, για να επιτευχθεί αυτό. Μια προϋπόθεση είναι η συγκρότηση μιας άλλης Αριστεράς (με κεφαλαίο το άλφα), αντισυστημικής και επαναστατικής, τόσο στους στόχους που θέτει όσο και στον τρόπο που επιδιώκει να πετύχει αυτούς τους στόχους. Αυτό σημαίνει ότι με αστικά-συντηρητικά μέσα δεν μπορούν να επιτευχθούν ανατρεπτικοί-επαναστατικοί στόχοι. Και αυτό αφορά κάθε επίπεδο του αγώνα: από τον καθημερινό πολιτικό και συνδικαλιστικό αγώνα έως τον κεντρικό πολιτικό και κοινωνικό, από το επίπεδο των αξιών, της ιδεολογίας και της κουλτούρας έως το νέο σοσιαλιστικό όραμα που πρέπει να οικοδομηθεί.
Η αντίσταση στη βαρβαρότητα δεν αφορά κάποιους άλλους, «συνδικαλιζομένους» και «πολιτικοποιημένους». Αφορά κάθε άνθρωπο ξεχωριστά που έχει ευθύνη για το εάν ο χρόνος πρέπει να αλλάζει προς τα εμπρός ή προς τα πίσω, για το αν θα αποδεχτούμε ή όχι την επιστροφή σε καθεστώς δουλείας με το πρόσχημα της «μείωσης του μισθολογικού κόστους και της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας».
Το μέλλον θα αφορά την Αριστερά στον βαθμό που θα μετακινηθεί από την αντίληψη να την απασχολεί πρωτίστως το «πώς θα αυξήσουμε τα εκλογικά ποσοστά» και κινηθεί στο «πώς θα ανατρέψουμε την κατάσταση». Δεν είναι ακόμα ώριμες οι εποχές; Οι εποχές κινδυνεύουν να σαπίσουν. Και όποιος δεν το αντιλαμβάνεται αυτό, έχει ήδη κάνει το πρώτο βήμα ενσωμάτωσης στο σύστημα. Απαιτείται, λοιπόν, μια Αριστερά που θα αναζητήσει και θα σταθεί στην αντίπαλη προς το σύστημα όχθη του ποταμού, σε όλη τη διαδρομή του.

ΕΔΩ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ »

Αγία Τριάδα Περιστερίου συνέλευση και συμμετοχή στη συναυλία για τα ΜΜΕ

ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ

ΚΑΝΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΧΩΡΙΣ ΡΕΥΜΑ

ΕΔΩ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ »

Δηλητήριο στη φλέβα

1
Σαν μαστουρώσεις με την καινούργια δόση, καλύτερο θα δεις τον κόσμο. Θα είναι πολύ πιο φτωχός, θα χορταίνει δεν θα χορταίνει κάθε μέρα το ψωμί, μα θα είναι όμορφος «όπως παλιά».
Στο πιο ζαχαρωμένο σου όραμα θα είσαι μια φανταχτερή πεταλούδα πάνω σ' ένα φυλλαράκι βασιλικού μιας τενεκεδένιας γλάστρας σε λαμπερή από πάστρα και χαμόγελα λαϊκή αυλή. Φυσικά, δουλειές στην πόλη και λεφτά στις τσέπες του λαού δεν θα υπάρχουν για δείγμα, όμως μέσα στη μαστούρα σου οι γείτονες θα καλημερίζονται με εγκαρδιότητα και θα είναι φίλοι, τα παιδιά τους θα παίζουν παρέα, τα μεγαλύτερα θα ερωτεύονται μεταξύ τους, θα τρέφονται από την αγάπη τους μέσα στην καλύβα (ώσπου να τις χάσουν και τις δυο, εσύ όμως την έξωση δεν θα τη δεις, ούτε τα χαστούκια, τον δικηγόρο της τράπεζας, τον μπάτσο, τις χειροπέδες).
Στη λιακάδα οι γέροι θα διαβάζουν την προχθεσινή εφημερίδα (ναι, θα δεις ότι θα κυκλοφορούν και εφημερίδες). Θα πεταρίσεις πάνω από τις αράδες της και με τα πεταλουδίσια μάτια σου θα διαβάσεις ένα δίστηλο για τις δίκες των αντιστασιακών. Θα απορήσεις με το παράδοξο πείσμα των κομμουνιστών, αλλά στο επόμενο πεταλούδισμά σου θα το 'χεις κιόλας ξεχάσει.

2
Γι' αυτό σου λένε όλοι οι αξιότιμοι κύριοι ότι πρέπει να παραμείνεις πρεζάκιας. Για να μη γίνει ανεξέλεγκτη η κρίση στο παγκόσμιο εμπόριο των ναρκωτικών, στη μεγάλη πλανητική μπίζνα. Πρέπει να θυσιαστείς γλυκά γλυκά για να μη βγούνε κουμπούρια στη γειτονιά και ίσως παραπέρα και για να μη φάνε οι κορλεόνε με μια χαψιά, μ' ένα μπαμ και κάτω με το πολεμικό τους αυτόματο, από τιποτένια βαποράκια για ορεκτικό μέχρι και πολυτελή κρουαζιερόπλοια για επιδόρπιο.
Ο πρεζάκιας της οικογενείας, εσύ μάγκα μου, πρέπει να παραμείνεις πρεζάκιας και να παίρνεις τακτικότατα τις δόσεις σου, την 4η, την 5η, την 6η δόση της ημέρας, και γι' αυτό ακριβώς πρέπει να συνεχίσεις να κλέβεις τη σύνταξη του παππού σου, το μεροκάματο του πατέρα σου, να βουτάς πράγματα από το σπίτι σου και από τα διπλανά, όλα για σκότωμα κοψοχρονιά, πρέπει να μη σταματήσεις να πλακώνεις όσους «σου τη λένε» για την κατάντια σου, πρέπει πάντα να τις τρως από τον ντίλερ και να του τα σκας, μαζί με τα αίματά σου να καταπίνεις και τα ρόχαλά του και από πάνω να του λες οπωσδήποτε και «σας ευχαριστώ, κύριε», είσαι υποχρεωμένος να την πέφτεις στον δρόμο στα αβοήθητα ή ανήμπορα πλάσματα, σε τίποτα μαθήτριες, σε καμιάν άρρωστη γριά, σε κανέναν σκοτισμένο άνεργο.
Πρέπει να παραμείνεις πρεζάκιας, σε συμφέρει.

3
Δεν θα σε σκοτώσουν οι δόσεις τους. Δεν τις νοθεύουν με άλλα δηλητήρια. Σε αγαπάνε, βρε χαζό. Μη φοβάσαι. Για αποτοξινώσεις και ζόρια είσαι τώρα; Πώς θ' αντέξεις μόνος σου τέτοιον πόνο; Ποιος σε θέλει; Μόνο οι ερίτιμοι κύριοι με τις δόσεις τους σε θέλουν. Αυτοί είναι η πραγματική φαμίλια σου. Μείνε μαζί τους. Μείνε στις δόσεις.
Τέτοιο θύμα πού θα ξαναβρούν;

πηγή: Προλεταριακή Σημαία

ΕΔΩ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ »

Το πρόβλημα των ναρκωτικών δεν είναι ένα αταξικό ζήτημα

Αυτοί που έχουν τσακίσει με την πολιτική τους τα τελευταία χρόνια κάθε κατάκτηση του εργαζόμενου λαού και της νεολαίας, από τα στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα έως και το δικαίωμα στην περίθαλψη, τη μόρφωση και την ασφάλιση, έρχονται τώρα να κατοχυρώσουν το «δικαίωμα» στη χρήση ναρκωτικών! Μάλιστα, το ντύνουν με εξαγγελίες για την καταπολέμηση της μάστιγας, την εύκολη πρόσβαση στη θεραπεία και τον εξορθολογισμό των ποινών για τη διακίνηση. Και για τη «φιλελεύθερη» και «εκσυγχρονιστική» ματιά τους καταφέρνουν να κερδίσουν χειροκροτήματα και από τα αριστερά.
Οι στόχοι τους είναι ακριβώς οι ανάποδοι. Το σύστημα έχει αποφασίσει να προωθήσει τα ναρκωτικά στο λαό. Αυτός είναι και ο λόγος της αποποινικοποίησης της χρήσης και η ουσιαστική «ασυλία» κατοχής ναρκωτικών, δηλαδή η πιο εύκολη πρόσβαση της νεολαίας στις εξαρτησιογόνες - παραισθησιογόνες ουσίες.
Το σύστημα γνωρίζει ότι η επίθεση που διεξάγει δημιουργεί ένα εφιαλτικό τοπίο διαβίωσης για το λαό. Ότι οδηγεί σε ανασφάλεια, φτώχεια, εξαθλίωση όλο και μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας. Γνωρίζει ότι καταστρέφει τις ελπίδες και τα όνειρα της νεολαίας, αφού η ανεργία και η μαύρη εργασία φαντάζουν πλέον νομοτέλεια. Όλα αυτά φουσκώνουν το ποτάμι της λαϊκής οργής που ήδη αντιδρά και αμφισβητεί νόμους και σταθερές.
Αυτήν ακριβώς τη διαδικασία αναζήτησης του λαού θέλει να ανακόψει. Γι' αυτό επιλέγεται να διαφημιστεί ο κόσμος των ψευδαισθήσεων και της εξάρτησης που προσφέρουν τα ναρκωτικά. Για να μπορέσει το σύστημα να προσφέρει ένα ακόμη αδιέξοδο στο λαό για να «ξεφύγει» από τα αδιέξοδα που το ίδιο του δημιούργησε.
Ολα αυτά θα έχουν επίσης δολοφονικές συνέπειες για τους χρήστες, οι οποίοι θα οδηγούνται στην αποξένωση και τη περιθωριοποίηση, για να δεθούν ακόμα πιο σφιχτά στις αλυσίδες των εμπόρων του θανάτου. Τους τελευταίους, έτσι κι αλλιώς, το σύστημα τους αφήνει στο απυρόβλητο, ανοίγοντάς τους μάλιστα και πεδίο για μεγαλύτερα κέρδη.
Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Αργεντινής όπου στην οικονομική κρίση προωθήθηκε το «πάκο» ένα βαρύ εξαρτησιογόνο αλλά φθηνό ναρκωτικό, ώστε να μπορεί να το προμηθεύεται εύκολα η νεολαία και να είναι απούσα από τα κινήματα πολιτικών διεκδικήσεων.
Εξαγγέλλουν ότι με τον καινούργιο νόμο κατοχυρώνουν το δικαίωμα στη θεραπεία των τοξικομανών. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Η θεραπεία που υπάρχει βασίζεται κατά κύριο λόγο στη χορήγηση υποκατάστατων (μεθαδόνη) ώστε ο χρήστης να καλύπτει τις ανάγκες λόγω μη χρήσης. Ουσιαστικά, προωθείται η ανοχή και η διαχείριση του προβλήματος μέσα σε ελεγχόμενα πλαίσια. Και θα λέγαμε ότι αυτό που κατοχυρώνεται είναι η δια βίου χρήση υποκατάστατων, η συνεχής εξάρτηση του χρήστη.
Παράλληλα, μας ταΐζουν φούμαρα για τον εξορθολογισμό των ποινών. Βέβαια, είναι κοινός τόπος ότι οι φυλακές έχουν γεμίσει με τοξικομανείς και μικροδιακινητές ναρκωτικών. Φυσικά  δεν πρόκειται να χτυπήσουν το εμπόριο των ναρκωτικών αλλά να του δώσουν ακόμα μεγαλύτερη ασυλία και πεδίο δράσης.
Αναντίστοιχη με το βάθος του ζητήματος εμφανίζεται η αριστερά. Συνισταμένη των περισσότερων δυνάμεων είναι η ανοχή και η διαχείριση του προβλήματος των ναρκωτικών, δοσμένη μάλιστα σε μία αταξική βάση. Έτσι, ο ΣΥΝ έτρεξε να δηλώσει όταν παρουσιάστηκε το νομοσχέδιο ότι είναι σε θετική κατεύθυνση αλλά και πολλές ομάδες προβάλλουν τα ναρκωτικά (τα «μαλακά», παρακαλώ!) και το δικαίωμα στις ουσίες ως κάτι το... επαναστατικό! (οι θέσεις της νεολαίας ΣΥΝ είναι αποκαλυπτικές: http://www.neolaiasyn.gr/theseis.php?id=153)
Το κυρίαρχο ζήτημα είναι η κραυγαλέα έλλειψη οράματος και προοπτικής που (δεν) έχει η αριστερά και η λογική διαχείρισης με την οποία είναι εμποτισμένη σε όλα τα ζητήματα και έτσι αναγκάζεται να εστιάζει στην ιατρική πλευρά του φαινομένου.
Το πρόβλημα των ναρκωτικών δεν είναι ένα αταξικό ζήτημα που αφορά το ίδιο όλη τη κοινωνία. Η μήτρα του είναι οι κοινωνικές συνθήκες και τα αδιέξοδα που προκαλεί το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα. Παράγει διαστρεβλωμένες συνειδήσεις, κοινωνικές σχέσεις και ιδανικά, ιδιαίτερα στη νεολαία που ασφυκτιά όλο και πιο έντονα σε ένα βάρβαρο κόσμο.
Οπότε και η αντιμετώπισή του αναγκαστικά πατάει σε μία ιδεολογική και πολιτική βάση.
Ενα πολιτικά ισχυρό κίνημα σε κατεύθυνση σύγκρουσης με το σύστημα έχει την ικανότητα να εμποτίζει το λαό με αξίες, ιδανικά, οράματα. Είναι το σχολείο που διδάσκει στη νεολαία όχι τη φυγή και τη αποξένωση αλλά τις συλλογικές διαδικασίες και την αντίσταση. Και σε μια πορεία μπορεί να συνθέσει νέα οράματα, τη σοσιαλιστική προοπτική. Η πειστική προβολή αυτής της προοπτικής από την αριστερά θα εμπνεύσει το λαό και θα κλείσει μια και καλή το βούρκο των ναρκωτικών ουσιών.

ΕΔΩ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ »

Πρωτοβουλία Αγώνα Δυτικών Συνοικιών ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ ΤΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ!

ΕΔΩ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ »

Αλίντα Δηµητρίου: "Αντιστέκοµαι στις νικηφόρες κραυγές των νικητών"

Με τo ντοκυμαντέρ «Τα κορίτσια της βροχής» η σκηνοθέτις Αλίντα Δημητρίου ολοκληρώνει την τριλογία για την αποσιωπημένη ως σήμερα συμμετοχή της Ελληνίδας στους πολεμικούς και πολιτικούς αγώνες στην Ελλάδα κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Η τριλογία είχε αρχίσει το 2008 με το ντοκυμαντέρ «Τα πουλιά στον βάλτο» που αφορούσε τις γυναίκες της αντίστασης στην Κατοχή, συνεχίστηκε το 2009 με το «Η ζωή στους βράχους» (Δημοκρατικός Στρατός και εξορία) και κλείνει με τα «Κορίτσια της βροχής», ένα ντοκυμαντέρ το οποίο αναφέρεται αποκλειστικά στις γυναίκες που ταλαιπωρήθηκαν και κακοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της επταετίας. Στην ταινία καταθέτουν τη μαρτυρία τους 50 γυναίκες. Ευσυνείδητος και χαμηλότονος εργάτης στον χώρο του ντοκυμαντέρ, η Αλίντα Δημητρίου από το 1977 ως το 1994 έχει γυρίσει περισσότερα από 50 για την τηλεόραση και το υπουργείο Πολιτισμού. Ανάμεσά τους «Το θέατρο στο βουνό», «Ανθρώπινα δικαιώματα» (10 ημίωρα) και «Γυναίκες» (6 ημίωρα). Από το 1994 ως το 2003 ασχολήθηκε με το βιομηχανικό ντοκυμαντέρ κάνοντας 15 ταινίες για τη ΔΕΗ.

Αγαπώ...

Με πάθος τη δουλειά που έκανα: τις τρεις ταινίες – τριλογία – για την ενεργό δράση των γυναικών στους πολιτικούς αγώνες (Εθνική Αντίσταση, Εµφύλιος, Χούντα). Προσπάθησα – όσο µπορούσα – να µην απογοητεύσω καµία από τις γυναίκες που µου εµπιστεύτηκαν τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους. Ηταν όλες παιδιά, κοριτσάκια, είκοσι χρόνων. Και όταν είσαι είκοσι χρόνων δεν φοβάσαι, τα παίζεις όλα για όλα· αυτές τα έδωσαν όλα και δεν ζήτησαν ποτέ τίποτα, µα τίποτα. Οταν ρώτησα µία γυναίκα µε τι ανταµείφθηκε για τους αγώνες της, µου απάντησε ότι η πολιτεία της έδωσε την ευχή της.

Δεν ονειρεύοµαι...

∆εν προλαβαίνω. ∆εν βλέπω όνειρα ή δεν τα θυµάµαι. Κι όταν είµαι ξύπνια, πλάθω ιστορίες που σύντοµα ξεχνάω και πάω παρακάτω. Η πραγµατικότητα τρέχει. Είµαι άτοµο του τώρα. Ρεαλίστρια και τις πιο πολλές φορές τα πράγµατα είναι δύσκολα. Ζω και αντιδρώ µε πάθος κάθε λεπτό. Προσπαθώ να γεµίσουν και οι πιο απλές πράξεις µου µε νόηµα και αξία. Πιστεύω ότι πιο πολύ ανάγκη έχουµε από αγάπη παρά από όνειρα.

Θυµάµαι...

Από το παρελθόν εκείνες τις σπάνιες στιγµές που µοιάζουν να κτίζουν µε χρώµατα το µέλλον. Θυµάµαι από αρχή-αρχή τη µαγεία του έρωτα που διαπερνά τα χρόνια που διαβαίνω. Αγωνίζοµαι οι καθηµερινές µικρές µου πράξεις να έχουν συνέπεια µε τα πιστεύω µου σαν άτοµο, να έχω ήθος και σεβασµό στις ανθρώπινες αξίες µε οποιοδήποτε κόστος. Τώρα και να θέλω να κάνω πίσω δεν µπορώ. Εξι χρόνια οι γυναίκες όργωσαν το πετσί µου. Είµαι περήφανη για την παιδεία που µου χάρισαν. Τι διδάχθηκα από αυτές τις γυναίκες; Πριν απ’ όλα και πάνω απ’ όλα το ήθος τους. Ζήλεψα την αντοχή τους. Εγινα πιο κάθετη, πιο ασυµβίβαστη και έχω διαπιστώσει για τον εαυτό µου ότι δυσκολεύεται να διεξαγάγει διάλογο. Ναι, µερικά πράγµατα πια, τα θεωρώ αδιαπραγµάτευτα.

Αντιστέκοµαι...

Σε κάθε συναίνεση που υποβιβάζει το άτοµο σε άβουλο ον και προσβάλλει την αξιοπρέπεια και τη νοηµοσύνη καθενός µας. Αντιστέκοµαι στην υπερπληροφόρηση που µειώνει την κρίση µας. Αντιστέκοµαι στη µιζέρια και στην εξαθλίωση που µας επιβάλλεται. Αντιστέκοµαι στις νικηφόρες κραυγές των οποιωνδήποτε νικητών. Μέχρι σήµερα µονάχα οι νικητές µπορούν και εκφράζουν λόγο.

Διαβάζω...

Τα άρθρα και τα βιβλία του άντρα µου και από λογοτεχνία Ιζαµπέλ Αλιέντε. Η ελληνική υπερπαραγωγή στη λογοτεχνία µε έχει αποµακρύνει. Βέβαια διαβάζω τα βιβλία φίλων και γνωστών που µας δίνουν. Καµιά φορά από την τηλεόραση βλέπω τους εκλεκτούς της ελληνικής λογοτεχνίας και µε δαιµονίζει το ασυµβίβαστο των λεγοµένων τους µε τις πράξεις που έχουν κάνει. ∆ιαπιστώνω ότι όλοι ανήκουν σε µια κάστα. Τότε θυµάµαι δυο στίχους του Καρυωτάκη.

Απεχθάνοµαι...

Εκείνους που ενδύονται τον µανδύα της σοβαροφάνειας, κυκλοφορούν σαν στέκες µπιλιάρδου και αρνούνται να οµολογήσουν τα λάθη που έκαναν. Απεχθάνοµαι τους ανθρώπους που για όλα είναι γνώστες γιατί ντρέπονται να πουν δεν ξέρω. Απεχθάνοµαι την έλλειψη γενναιοδωρίας και λεβεντιάς. Απεχθάνοµαι την έλλειψη γέλιου και παιχνιδιού στις διαπροσωπικές σχέσεις που κρύβει τον φόβο να µην εκτεθούµε. Απεχθάνοµαι την έλλειψη εξοµολόγησης και παραχώρησης στον άλλον, από φόβο µείωσης του κοινωνικού µας γοήτρου.

Παρακολουθώ...

Το πολιτικό γίγνεσθαι· το σκληρό πέρασµα ενός ολόκληρου πολιτισµού που καταρρέει και βαδίζει µέσα από τη βαρβαρότητα, προς το κατώφλι µιας άλλης, ίσως, πιο ανθρώπινης κουλτούρας.

Φοβάµαι...

Ολα και τίποτα. ∆εν φοβάµαι τον Αλλον και συνεπώς δεν τον στιγµατίζω. ∆εν φοβάµαι την µπόρα που έρχεται, καλώς να έρθει. Φοβάµαι όµως τη βροχή.

Ελπίζω...

Στους απλούς ανθρώπους. Στους ανθρώπους και στις οµάδες «χωρίς φωνή», αυτούς που προσπαθώ να φωτίσω µε τις ταινίες µου. Και γι’ αυτό στηρίζοµαι στη βιωµατική µνήµη, κλάδο της νεότερης ιστορίας που ονοµάστηκε προφορική ιστορία. Στηρίζοµαι στον ψυχισµό του ανθρώπου, σε αυτό που συχνά αποκαλούµε συναίσθηµα σε αντιπαράθεση µε τη λογική. Λογική απαιτείται στις καθηµερινές πράξεις µας, όταν όµως σε στήνουν στον τοίχο, ο ψυχισµός είναι που σε κρατά όρθιο.

ΕΔΩ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ »

ΣΜΑ Ευκαπίας: Τρίτη ημέρα κατάληψης

Υπό κατάληψη βρίσκεται για τρίτη ημέρα ο Σταθμός Μεταφόρτωσης Απορριμμάτων στην Ευκαρπία από κατοίκους που αντιδρούν στην δημιουργία του σταθμού εξαιτίας των περιβαλλοντικών αλλά και άλλων συνεπειών που πρόκειται να προκαλέσει.
Οι κάτοικοι είναι αποφασισμένοι να ματαιώσουν το έργο ανεξάρτητα από την απόφαση της εκδίκασης της προσφυγής του πρώην δήμου Ευκαρπίας στο ΣΤΕ. Σύμφωνα με το Δίκτυο Συλλόγων και Φορέων Δυτικής Θεσσαλονίκης «η προσφυγή αφορά την αλλαγή χωροθέτησης του ΣΜΑ και την παντελή έλλειψη διαβούλευσης με την τοπική κοινωνία».
Από νωρίς το πρωί στο χώρο βρίσκονται εκατοντάδες κάτοικοι και μαθητές σχολείων της περιοχής, που δηλώνουν ότι θα αντισταθούν στην κατασκευή του ΣΜΑ και έχουν αποκλείσει την είσοδο στο σταθμό. Ο εργολάβος που έχει αναλάβει την εκτέλεση των εργασιών, έχει μεταφέρει μηχανήματα στο σημείο, ενώ κάθε πρωί εργάτες πηγαίνουν στο ΣΜΑ, προκειμένου να ξεκινήσουν τις εργασίες.
Οι κάτοικοι καλούν σε συγκεντρώσεις καθημερινά στις 7:30 το πρωί, καθώς οι επόμενες ημέρες θεωρούνται εξαιρετικά κρίσιμες.
πηγή: alterthess

ΕΔΩ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ »

Ο ΣΥΡΙΖΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΔΗΚ(!) ΓΙΑ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟ ΜΕΤΩΠΟ! (Κοίτα να δεις που υπάρχει και η ...ΕΔΗΚ!)

Ίσαμε ...30% τους κόβω!

Δεν το ήξερα ότι υπάρχει ακόμη η ΕΔΗΚ (Ενωσης Δημοκρατικού Κέντρου, για τους κάτω των 45 δείτε εδώ)! Τελευταία φορά που τη θυμάμαι ήταν το 2002 όταν ερωτοτροπούσε το ΚΚΕ μαζί της (κι άλλο σύμμαχο χάνεται παιδιά, για ψαχτείτε λίγο!) και κατέβασαν κοινό, μαζί με άλλους, ψηφοδέλτιο στη Νομαρχία. 
Πολύφερνη νύφη λοιπόν η πάλαι ποτέ ΕΔΗΚ οπότε τώρα πάμε για ένωση των ...αντιμνημονιακών  και αντινεοφιλελεύθερων δυνάμεων για μια ριζική ανατροπή του ...δικομματισμού (και ΄γω που νόμιζα ότι κατέρρευσε!) με κατεύθυνση "μια άλλη αντινεοφιλελεύθερη κοινωνική Ευρώπη και ένα άλλο μοντέλο παραγωγής από τους πολίτες για τους πολίτες και όχι για το κεφάλαιο" (τρέμε καπιταλισμέ!!!). 
Για όποιον δεν κατάλαβε εννοούμε τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και της ...ΕΔΗΚ! Θα προτείναμε και το ΚΟΔΗΣΟ, το ΚΟΜΜΑ ΦΙΛΕΥΘΕΡΩΝ, την ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΙΣΤΙΑ, τον Κολλάτο, και άλλες επαναστατικές δυνάμεις. Τέτοια αριστερή στροφή δεν πήρε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε όταν αποφάσισε να ενταχθεί σε αυτόν η ΚΟΕ!!!
Ανεμομαζώματα, μπας και πάρουμε κάνα ψηφαλάκι παραπάνω, αργούν και οι ρημάδες οι εκλογές και θα τις προλάβουν οι "κοινωνικές αναταραχές".  Τότε να δεις ανεμοσκόρπισμα που θα πάθουν μερικοί!
Τώρα μη μου πει κανείς ότι έπρεπε να κάνω σοβαρή ιδεολογικοπολιτική ανάλυση του κοσμογονικού αυτού γεγονότος, ούτε η ISKRA δεν το τόλμησε!

ΕΔΩ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ »

Από τις 13 Γενάρη σε απεργία οι εργαζόμενοι της Αριάδνη ΑΒΕΕ στο Ηράκλειο

Για 14η συνεχή ημέρα απεργούν οι 59 εργαζόμενοι της εταιρείας διανομής τροφίμων  Αριάδνη ΑΕΒΕ διεκδικώντας το αυτονόητο: τη δουλειά και τα δικαιώματα τους. Δεν δέχτηκαν και ούτε δέχονται να ζήσουν με τα ψίχουλα των 240-450€ το μήνα, δεν δέχτηκαν και ούτε δέχονται να σκύψουν το κεφάλι, να πάνε σπίτι τους άπραγοι. Πήραν το δρόμο του αγώνα και συνεχίζουν ενωμένοι την απεργία τους κόντρα στους απεργοσπαστικούς μηχανισμούς της εργοδοσίας μέσα και έξω από την επιχείρηση.
Η εργοδοσία επέβαλε αρχικά άδειες άνευ αποδοχών στους εργαζόμενους απολύοντας όσους δεν υπέγραφαν (12 εργαζόμενους). Στις 5/1/2012 προχώρησε σε μονομερή επιβολή εκ περιτροπής εργασίας καλώντας τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων να εργάζονται 2 μέρες τη βδομάδα και τους προϊστάμενους τμημάτων 3 μέρες, με μισθούς που κυμαίνονται από 240 έως 450€ το μήνα! Στόχος της εργοδοσίας είναι να εξαναγκάσει τους εργαζόμενους οι οποίοι εργάζονται πολλά χρόνια εκεί σε παραίτηση προκειμένου να μην πληρωθούν τις αποζημιώσεις τους!! Άλλωστε είναι κάτι που το ομολόγησε και η ίδια η εργοδοσία.

Απαντήσεις σε όσα λέγονται γύρω από τις κινητοποιήσεις τους, έδωσαν χθες το πρωί, σε συνέντευξη τύπου, που παραχώρησαν, οι εργαζόμενοι στην Αριάδνη ΑΕΒΕ. Οι εργαζόμενοι θέλησαν να εξηγήσουν τους λόγους για τους οποίους προχώρησαν σε κινητοποιήσεις και να αποκαταστήσουν την αλήθεια. Συγκεκριμένα, οι εργαζόμενοι στην Αριάδνη ΑΕΒΕ, δήλωσαν:

"Εμείς οι εργαζόμενοι τις Αριάδνης ΑΕΒΕ μετά από όσα λέγονται γύρω από τις κινητοποιήσεις μας αποφασίσαμε να εξηγήσουμε τους λόγους οι οποίοι μας ώθησαν σε αυτές και να αποκαταστήσουμε μερικές αλήθειες.
Εδώ και έξι μήνες πριν ακόμα αναλάβουν ως νέα διοίκηση οι προμηθευτές ζούμε μέσα στην αγωνία και στην αβεβαιότητα για το μέλλον μας  χωρίς να ευθυνόμαστε για την σημερινή κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η εταιρεία. Μια εταιρεία που αποτελούσε το καμάρι της Κρήτης και των ίδιων των εργαζομένων της που όπως μπορούν να επιβεβαιώσουν οι παλαιότεροι εργαζόμενοι μεγάλωνε μέρα με την ημέρα στηριζόμενη  πάντα στην αλληλεγγύη εργαζομένων και διοίκησης. Για την σημερινή της κατάσταση δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι συμβαίνει πέραν από ότι ακούγεται. Αυτό που μπορούμε να πούμε αλλά παρόλα αυτά  διερωτόμαστε είναι ότι, ανέλαβε μια νέα προσωρινή διοίκηση εμπορική και οικονομική  (υψηλά αμειβόμενοι)  πριν από την είσοδο των προμηθευτών στην εταιρεία  χωρίς να έχουν σχέδιο και όραμα για αυτήν. Αργότερα με την είσοδο των προμηθευτών και τον ορισμό του νέου ΔΣ της Εταιρείας άρχισε κατά τα άλλα η εξυγίανση της εταιρείας, πάλι πολλά τα σενάρια όραμα ΚΑΝΕΝΑ.
Παρόλα αυτά αποφασίσαμε  να  δώσουμε χρόνο στο νέο ΔΣ να κινηθεί για την διάσωση της εταιρείας όπως μας ζητήθηκε. Τον χρόνο αυτό τον χρειάζονταν όπως και μας εξήγησαν προκειμένου να γίνει η νόμιμη κατοχύρωση τους ως νέο ΔΣ, να γίνει συνάντηση με τους συνεταίρους και αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου και επαφές με τράπεζες και με άλλους προμηθευτές για να γίνει κούρεμα του χρέους τους. Από την δική μας την πλευρά, πέραν από τον χρόνο μας ζητήθηκε να παίρνουμε άδειες άνευ αποδοχών τις οποίες  δεχτήκαμε για τους 2 πρώτους μήνες τον τρίτο μήνα στην άρνηση κάποιων συναδέλφων απάντησαν με απολύσεις. Τότε ξεκίνησαν να φαίνονται και έντονα τα προβλήματα τις μισθοδοσίας με συνεχόμενες καθυστερήσεις και σε αυτό το διάστημα λαμβάναμε έναντι του μισθού μας μετά από πιέσεις δικές μας. Αρχές Δεκεμβρίου όμως η καθυστερούμενη μισθοδοσία μετρούσε ήδη 2 μήνες  και κατόπιν δική μας παράκληση έγινε συνάντηση με τον Πρόεδρο του ΔΣ ο οποίος και μας καθησύχασε λέγοντας μας ότι θα τα πληρωθούμε όλα μαζί με το δώρο Χριστουγέννων έως τις 21 του μήνα. Όμως το μόνο που πληρωθήκαμε ήταν το Δώρο Χριστουγέννων φοβούμενοι την αυτόφωρη διαδικασία. Σημειωτέον όλο αυτό το διάστημα δεν υπήρχε σαφής απάντηση για το σχέδιο διάσωσης της εταιρείας και βλέπαμε ότι αντί να φέρνουν προϊόντα στην αποθήκη την άδειαζαν. Τότε αρχίσαμε να ανησυχούμε και προχωρήσαμε στην επίσχεση εργασίας ως μέσου πίεσης πρώτον για να πληρωθούμε τους μισθούς μας και για να λάβουμε επιτέλους σαφής απάντηση για το πλάνο που μας υποσχόταν ότι είχαν ορίσει. Εν τέλει πληρωθήκαμε τους μισθούς και την ίδια μέρα μας ζητήθηκε συνάντηση από τον κο Μανωλιδάκη για να διαβουλευτούμε σε πνεύμα συνεργασίας την πορεία της εταιρείας, τις εργασιακές θέσεις και τις δυνατότητες διατήρησης των εργασιακών σχέσεων, όπως μας ανακοινώθηκε η  εκ περιτροπής εργασία 2 φόρες το μήνα στην αρχή και μετά το διόρθωσε σε 2 φορές την εβδομάδα.  Όπως είναι φυσικό κανείς δεν μπορεί να ζήσει μια οικογένεια με μισθό από 250 έως 450 € έχοντας να αντιμετωπίσει καθημερινές υποχρεώσεις και τα νέα μέτρα της κυβέρνησης. Η επιτροπή εργαζομένων μαζί με τους υπόλοιπους εργαζόμενους κατόπιν συνέλευσης αποφάσισαν να έρθουν σε επαφή με την ένωση ιδιωτικών υπαλλήλων η οποία από την πρώτη στιγμή της σύστασης της σωματειακής μας επιτροπής (9 μήνες πριν) και σε κάθε κίνηση μας ως και σήμερα στάθηκε δίπλα μας τόσο ηθικά όσο και με την φυσική της παρουσία για να εξετάσουμε πιθανές λύσεις στο πρόβλημα μας.
Σε  συνάντηση τους και εφόσον έγινε σαφής οι προθέσεις των εργαζομένων ότι δεν μπορούν να δεχθούν την εκ περιτροπής εργασία προτάθηκε να δράσουν κατάλληλα. Κανένας εργαζόμενος δεν υποκινείται από κανένα  πολιτικό χώρο γιατί οι εργαζόμενοι το μόνο που γνωρίζουν είναι αγωνία τους και η αβεβαιότητα για τον μέλλον τους. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι κάθε είδους στήριξη δεν γίνεται δεκτή αλλά πάντα πρέπει να υπάρχει η σύμφωνη γνώμη μας. Διευκρινίζουμε επειδή έχουν ακουστεί ανακριβής σχόλια ότι ΕΜΕΙΣ δεν ευθυνόμαστε  για την σημερινή κατάσταση της εταιρείας εφόσον δεν μοιραζόμαστε ποτέ τα κέρδη της και ούτε λαμβάναμε ποτέ υπέρογκες αμοιβές όπως αναφέρθηκε ΕΜΕΙΣ αποφασίσαμε να κατέβουμε σε απεργιακές κινητοποιήσεις ΕΜΕΙΣ απευθυνθήκαμε στην ένωση των ιδιωτικών υπαλλήλων ΕΜΕΙΣ απευθυνθήκαμε στο ΠΑΜΕ ΕΜΕΙΣ απευθυνθήκαμε στο Εργατικό Κέντρο για να στηρίξει των αγώνα μας ΕΜΕΙΣ απευθυνθήκαμε στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ΕΜΕΙΣ ζητήσαμε ακρόαση και δεν εισβάλαμε στο  δημοτικό και στο περιφερειακό συμβούλιο  και θα απευθυνθούμε σε οποιοδήποτε φορέα ή φυσικό πρόσωπο εάν κρίνουμε ότι μπορεί να μας βοηθήσει. Θέλουμε να υπογραμμίσουμε ότι απόφαση στήριξης του δίκαιου αγώνας έχουν πάρει το Περιφερειακό και το Δημοτικό Συμβούλιο Ηρακλείου, όπως και δεκάδες άλλοι μαζική φορείς.
ΕΜΕΙΣ οι εργαζόμενοι της ΑΡΙΑΔΝΗΣ ΑΕΒΕ ζητάμε να σταματήσουν τα διάφορα σχόλια ότι υποκινούμαστε από διάφορους κομματικούς φορείς και δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να αυτοπροβληθεί μέσω του δικού μας αγώνα επιβίωσης.
Αυτό που ζητάμε εμείς είναι ξεκάθαρο,  το ΔΣ της εταιρείας και οι προμηθευτές να σταθούν στις περιστάσεις και να ξεκαθαρίσουν το πλάνο που έχουν για την εταιρεία εάν τελικά υπάρχει, εφόσον πέραν των 59 εργαζομένων στην Αριάδνη ΑΕΒΕ τίθεται θέμα επιβίωσης όλης της αγοράς δηλαδή χιλιάδων άλλων οικογενειών.
 Απαιτούμε να σταματήσει τώρα η εκ περιτροπής εργασίας και να επανέλθουν όλοι οι εργαζόμενοι στο προηγούμενο καθεστώς. Αυτό είναι το κύριο αίτημα της απεργία μας .
Οι προτάσεις που γίνονται από εμάς τους εργαζόμενους είναι:
1) Να τροφοδοτηθεί τώρα η αποθήκη από προϊόντα και να γίνεται άμεσα η τροφοδοσία των  καταστημάτων όπως και παλαιότερα
2) Εάν υπάρχει επενδυτής να διατηρήσει τις θέσεις εργασίας.
      3)   Σε καμία περίπτωση δεν δεχόμαστε προτάσεις όπως να λάβουμε την μισή αποζημίωση μας κατόπιν ανύπαρκτης προειδοποιητικής απόλυσης όπως μας πρότειναν κάποιοι «υπερήφανα» χωρίς να μας ενημερώσουν για το ότι θα διαβουλευτούν εξ ονόματι μας.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΜΑΣ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΚΛΙΜΑΚΩΘΕΙ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΙ ΝΑ ΕΞΑΝΤΛΗΣΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ.
Η ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ ΣΤΗΡΙΞΗ ΑΠΟ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΦΟΡΕΑ Η ΦΥΣΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΕΙΝΑΙ ΔΕΚΤΗ. ΔΕΝ ΥΠΑΓΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΦΟΡΕΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΥΠΟΚΙΝΟΥΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΑΣ."
πηγή: crete2day

ΕΔΩ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ »

3ήμερη απεργία στην Intracom Defense

Στην δεύτερη ημέρα της τριήμερης απεργίας τους, που ξεκίνησε από χθες και θα συνεχιστεί αύριο, βρίσκονται οι  400 εργαζόμενοι στην  Intracom Defense, αντιστεκόμενοι στη  πρόθεση της επιχείρησης να εφαρμόσει τετραήμερη, εκ περιτροπής, εργασία καθώς και την περιστολή μιας σειράς επιδομάτων προς τους εργαζόμενους (επίδομα βρεφονηπιακού σταθμού, ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης κλπ) με το αιτιολογικό ότι παρουσίασε  ζημιές το 2011.  
Στη χθεσινή πρώτη μέρα η συμμετοχή ήταν καθολική. Επίσης σήμερα θα πραγματοποιηθεί τρίωρη στάση εργασίας σε όλο τον όμιλο (9.30 π.μ.-12 μ.) και συγκέντρωση μπροστά στην πύλη της «Intracom Defense».
Η διοίκηση της επιχείρησης (και του ομίλου της Intracom γενικά) ξεκίνησε από το 2008 με πάνω από 120 απολύσεις και πέρυσι το Γενάρη προχώρησε σε νέες περικοπές κάνοντας επίσης μαζικές απολύσεις (περίπου 100), μειώνοντας τους μισθούς (έως 10%) και προχωρώντας στη  σύναψη ατομικών συμβάσεων εργασίας.
Οι εργαζόμενοι  διευκρινίζουν ότι η εταιρία είχε διαρκώς κέρδη όλα τα προηγούμενα χρόνια και δεν έχει κανένα πρόβλημα δανειακού ανοίγματος.  Δηλώνουν αποφασισμένοι για κλιμάκωση των κινητοποιήσεων προκειμένου να διασφαλίσουν τις αποδοχές τους. Χθες αντιπροσωπεία συνδικαλιστών και απεργών πήγε στο υπουργείο Εργασίας και επέβαλε συνάντηση με τον υφυπουργό Εργασίας Κουτσούκο, κατά τη διάρκεια της οποίας δεσμεύτηκε ότι θα ορίσει τριμερή συνάντηση την ερχόμενη Δευτέρα. Την ίδια μέρα επίσης οι εργαζόμενοι προχωρούν και σε νέα συνέλευση προκειμένου να αποφασίσουν τα επόμενα αγωνιστικά τους βήματα μετά την ολοκλήρωση της τριήμερης απεργίας.

ΕΔΩ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ »

Στάσεις εργασίας και απεργία στην COCA COLA 3E

Συνεχίζονται από τους εργαζόμενους της Coca-Cola 3Ε οι επαναλαμβανόμενες 4ώρες στάσεις εργασίας, από τα μέσα του Γενάρη, ενάντια στην εκβιαστική πολιτική της εταιρείας μείωσης του προσωπικού με την μέθοδο της εθελουσίας εξόδου αλλά και των απολύσεων.
Οι εργαζόμενοι της Κόκα Κόλα 3Ε εδώ και 1 μήνα αντιστέκονται στα σχέδια της πολυεθνικής για μείωση προσωπικού και παραγωγής αφού ιδρύει καινούργιο εργοστάσιο στην πόλη των Σκοπίων.
ΖΗΤΟΥΝ τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη και των άλλων εργαζομένων στην αναπόφευκτη σύγκρουση με την πολυεθνική.
Σήμερα έχουν 24ωρη πανελλαδική απεργία, ενώ αύριο 4ωρη στάση εργασίας θα πραγματοποιηθεί σε όλα τα εργοστάσια του κλάδου των εμφιαλωμένων ποτών με απόφαση της πανελλαδικής ομοσπονδίας τους.

ΕΔΩ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ »

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΕΝΙΤ

Εδώ και τέσσερις μήνες οι εργαζόμενοι της TRASTIC (πρώην ΕΛΛΕΝΙΤ) κάνουν απεργία διεκδικώντας τα δεδουλευμένα τους που τους χρωστάνε από τον Ιούνιο. Η εργοδοσία χρησιμοποίησε κάθε μέσο για να τους σπάσει, ακόμη και την αστυνομική βία. Εκδήλωση αλληλεγγύης πραγματοποιεί η Συνέλευση γειτονιάς Μαρτίου-Καλιδοπούλου, στη Θεσσαλονίκη.

ΕΔΩ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ »

Απόφαση Λαϊκής Συνέλευσης Κατοίκων Καρλοβάσου, 23/01/2012

Η κυβερνητική πολιτική είναι υπεύθυνη για τα διογκούμενα προβλήματα που βιώνουμε καθημερινά. Οι τοπικές αρχές σε ρόλο κομπάρσου και άμεσου εκτελεστή της κυβερνητικής πολιτικής παρακολουθούν το ρήμαγμα το τόπου, το σάρωμα των δικαιωμάτων, την οικονομική εξαθλίωση της μεγάλης πλειοψηφίας, την ερήμωση του νησιού, την υποβάθμιση των κοινωνικών υπηρεσιών. Συγκεκριμένα:
•    Η μεταφορά των υπηρεσιών από το Καρλόβασι (ΟΤΕ, ΔΕΗ, Εφορία, ΙΚΑ και έπεται συνέχεια) έχει σαν αποτέλεσμα την υποβάθμιση του νησιού συνολικά. Προκαλεί ταλαιπωρία στο ντόπιο πληθυσμό αφού απαιτείται ολόκληρο ταξίδι για μια απλή υπογραφή, την ίδια στιγμή που η κάθε μετακίνηση ισοδυναμεί με ένα χαμένο μεροκάματο και έξοδα μετακίνησης. Με πρόφαση τη μείωση του λειτουργικού κόστους των υπηρεσιών αφενός, αλλά και για να ελαχιστοποιηθούν οι παροχές αφετέρου, το κράτος δεν νοιάζεται αν με την πολιτική του αυτή επιβαρύνει όλους μας. Στην πραγματικότητα βιώνουμε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο τις συνέπειες του «Καλλικράτη» στις πλάτες μας.

ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΝ ΟΙ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ ΣΤΟ ΚΑΡΛΟΒΑΣΙ

•    Η μείωση των δρομολογίων και η αντικατάσταση του Μύκονος από καράβια 40ετίας είναι αποτέλεσμα μιας πολιτικής που βάζει πρώτα τα κέρδη των εφοπλιστών και σε δεύτερη μοίρα την ασφάλεια, τις ανάγκες των κατοίκων και την οικονομία του νησιού. Ενώ οι επιδοτήσεις  ρέουν αδιάκοπα προς τους εφοπλιστές και βγαίνουν από τις δικές μας τσέπες, μας οδηγούν σε απομόνωση γυρνώντας μας πίσω σε συνθήκες που επικρατούσαν πριν από δεκαετίες. Η συγκοινωνία είναι δικαίωμα. Είναι υποχρέωση του κράτους να εξασφαλίζει ότι ο νησιώτικος πληθυσμός θα μετακινείται καθημερινά, με ασφάλεια και ταχύτητα. Δεν είμαστε πολίτες δεύτερης κατηγορίας, διεκδικούμε τα αυτονόητα!

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ΦΘΗΝΗ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΗ ΑΚΤΟΠΛΟΪΚΗ ΣΥΝΔΕΣΗ

•    Το 40% των σαμιωτών δεν πλήρωσε τους λογαριασμούς της ΔΕΗ με το χαράτσι. Γιατί δεν μπορούν να φορτωθούν και άλλα βάρη στις πλάτες τους. Γιατί το χαράτσι είναι άδικο και ανάλγητο. Το δημοτικό συμβούλιο πήρε ομόφωνη απόφαση στις 30/11 ενάντια στο χαράτσι της ΔΕΗ και δεσμεύτηκε ότι θα πάρει όποια πρωτοβουλία χρειαστεί ώστε να μην μείνει κανένα σπίτι χωρίς ρεύμα. Τώρα που άρχισαν να καταφτάνουν οι λογαριασμοί με τη 2η δόση για το χαράτσι, τώρα που άρχισαν να πληθαίνουν οι απειλές ότι το ρεύμα θα κόβεται σε όσους δεν πληρώσουν, τα λόγια του δημοτικού συμβουλίου πρέπει να γίνουν πράξη.

ΝΑ ΑΠΟΣΥΡΘΕΙ ΤΟ ΑΔΙΚΟ ΧΑΡΑΤΣΙ ΤΗΣ ΔΕΗ ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΛΗΣΤΡΙΚΟ ΧΑΡΑΤΣΙ

ΚΑΝΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΧΩΡΙΣ ΡΕΥΜΑ

ΝΑ ΕΠΑΝΑΦΕΡΘΕΙ Ο ΔΙΑΚΑΝΟΝΙΣΜΟΣ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΑΔΥΝΑΤΟΥΝ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΤΟ ΡΕΥΜΑ ΕΦΑΠΑΞ

Εμείς αποφασίσαμε  ότι δεν πάει άλλο. Πρέπει να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας. Όλοι μαζί, ενωτικά, συντονισμένα, χωρίς καπελώματα και μικροκομματικές σκοπιμότητες. Να ξεσηκωθούμε και να διεκδικήσουμε όσα δικαιούμαστε. Σε κάθε σπίτι, σε κάθε χωριό, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε εργασιακό χώρο.
Συζητάμε – Αποφασίζουμε – Αγωνιζόμαστε
Απαιτούμε την άμεση υλοποίηση των αιτημάτων μας, αλλά και της δέσμευσης για παραίτηση των τοπικών αρχών

• ΟΛΟΙ τη Δευτέρα 30/1, 10πμ στην πλατεία Πυθαγόρα για να πραγματοποιήσουμε μαζική παράσταση διαμαρτυρίας στο γραφείου του βουλευτή (προσυγκέντρωση 9πμ στο παρκινγκ του Κέντρου Υγείας στο Καρλόβασι)

• ΟΛΟΙ την Τρίτη 31/1, 6μμ σε μαζική παράσταση διαμαρτυρίας στη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου στο Βαθύ (προσυγκέντρωση 5μμ στο παρκινγκ του Κέντρου Υγείας για αναχώρηση με ΙΧ ή 4:45μμ για αναχώρηση με ΚΤΕΛ)

• ΝΕΑ ΛΑΪΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 1/2, στις 4μμ, στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του Δημαρχείου Καρλοβάσου.

ΕΔΩ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ »

ΤΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΕΛΟΣ, ΤΕΛΟΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ!

ΤΑ ΧΑΡΑΤΣΙΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΤΕΛΟΣ,

ΤΕΛΟΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΒΑΛΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ!

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΑ, ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ!

Θέλουν να μας τρομοκρατήσουν, μας απειλούν ότι θα μας αφήσουν μέσα στο καταχείμωνο χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς θέρμανση, χωρίς φαγητό αφού όλα λειτουργούν με το ηλεκτρικό ρεύμα. Μας θέλουν τρομαγμένους, μόνους, απελπισμένους γιατί ετοιμάζουν τα χειρότερα.
Η Τρόϊκα και η συγκυβέρνηση των εχθρών, κάθε λαϊκής κατάκτησης, είναι εδώ και αποφασίζουν τα επόμενα βάρβαρα μέτρα, την καταδίκη σε ισόβια πληρωμή χαρατσιών και των αγέννητων παιδιών, την εξαθλίωσή μας για να είμαστε δούλοι χωρίς δικαιώματα όταν θελήσουν να μας χρειαστούν για τα κέρδη τους.
Ξέρουν και φοβούνται την οργή του λαού που βγαίνει στο προσκήνιο οργανωμένα και αντιστέκεται. Φοβούνται την δύναμή μας όταν είμαστε όλοι μαζί απέναντί τους και χρησιμοποιούν όλα τα μέσα για να μας έχουν μόνους και υποταγμένους.
Εμείς οι άνθρωποι του μόχθου που μας οδήγησαν στην ανεργία, τη φτώχεια και την εξαθλίωση, είμαστε η δύναμη που μπορεί να τους σταματήσει.
Για αυτό μαζευόμαστε σε κάθε γειτονιά, γνωριζόμαστε, δημιουργούμε τα δίκτυα αλληλεγγύης, οργανώνουμε τον αγώνα μας και αντιστεκόμαστε σε όλα τα μέτρα που γκρεμίζουν τα όνειρά μας, που κάνουν τον βίο αβίωτο, που μας στερούν την αξιοπρεπή ζωή.
Τώρα είναι ανάγκη να διευρύνουμε το δίκτυο αλληλεγγύης, για

• να βρεθούμε όσο γρηγορότερα μπορούμε σε όποιο σπίτι πάνε να κόψουν το ρεύμα,
• να κινηθούμε άμεσα σε περίπτωση που κόψουν το ρεύμα χωρίς να τους δούμε,
• να μην είναι κανένας μόνος, απέναντι στην απειλή διακοπής του ηλεκτρικού, να μη μείνει κανένας χωρίς ρεύμα.
• Να απαιτήσουμε την κατάργηση του χαρατσιού.

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ

• Την Παρασκευή 27 Γενάρη στις 9πμ στην ΔΕΗ Αισώπου, καταθέτουμε συλλογικά τις δηλώσεις άρνησης πληρωμής του χαρατσιού, όσων πλήρωσαν τον λογαριασμό χωρίς το χαράτσι και διαδηλώνουμε την απαίτησή μας για κατάργηση του χαρατσιού.

• Την Τετάρτη 1^η Φλεβάρη στις 9πμ, συμμετέχουμε στη κοινή συγκέντρωση  διαμαρτυρίας πρωτοβουλιών, στην ΔΕΗ της Αγίου Δημητρίου στις 9πμ.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΕΥΟΣΜΟΥ

www.protantistasisevosmou.wordpress.com, 

τηλεφωνα: 6982301491, 6973572002

ΕΔΩ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ »

ΠΛΗΡΩΜΗ ΤΩΝ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ ΣΤΙΣ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΕΣ

Τέλος Δεκεμβρίου 2008, δύο άντρες επιτίθενται σε μία γυναίκα, της ρίχνουν βιτριόλι και την αναγκάζουν να το καταπιεί. Το θύμα της επίθεσης έγινε γνωστό και «σύμβολο» ενός πολύμορφου αγώνα που κράτησε αρκετούς μήνες. Οι δράστες παραμένουν άγνωστοι, χαρακτηριστικό παράδειγμα της συνεργασίας κατασταλτικών μηχανισμών, «ανεξάρτητης» δικαιοσύνης και αφεντικών. Η Κωνσταντίνα Κούνεβα, η γυναίκα που τρία χρόνια μετά εξακολουθεί να υφίσταται χειρουργικές επεμβάσεις, βίωσε τι σημαίνει ταξικός πόλεμος. Ο διαρκής και ανυποχώρητος αγώνας της ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση, όχι μόνο της ίδιας αλλά όλων των καθαριστριών-καθαριστών, απέδειξε για άλλη μια φορά πως με τα αφεντικά βρισκόμασταν, βρισκόμαστε και θα βρισκόμαστε σε εχθρικά και διαρκώς αντιμαχόμενα στρατόπεδα.

Τρία χρόνια μετά μπορεί η εκμετάλλευση που υφίστανται οι καθαρίστριες να μην αποτελεί πλέον «μυστικό», παρόλα αυτά οι συνθήκες όχι μόνο δεν έχουν βελτιωθεί αλλά αντιθέτως έχουν χειροτερεύσει ακόμα περισσότερο. Τα παραδείγματα εργοδοτικής τρομοκρατίας, αυθαιρεσίας και καταστρατήγησης κεκτημένων είναι πάρα πολλά. Το Μετρό, όπως και οι περισσότερες ΔΕΚΟ, αποτελεί βασικό χρηματοδότη εταιριών που αναλαμβάνουν εργολαβίες. Επομένως δεν αποτελεί έκπληξη ο μεγάλος αριθμός καθαριστριών – καθαριστών που απασχολούνται στους σταθμούς και στα αμαξοστάσια. Όπως δεν αποτελούν έκπληξη και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονται. Στο Μετρό λοιπόν, όπου η διοίκηση προβάλει την καθαριότητα του μέσου, η ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ, η εταιρία που έχει αναλάβει την καθαριότητα στους σταθμούς, οφείλει στις καθαρίστριες γύρω στους τρεις μισθούς, μια κατάσταση που συντηρείται τουλάχιστον από το καλοκαίρι και μετά. Προκειμένου να περιορίσει το κόστος μισθοδοσίας έχει απολύσει κόσμο και μάλιστα κατά προτίμηση όσες-όσους είχαν πολλά χρόνια προϋπηρεσία ή δυσανασχέτησαν με τους όρους εργασίας που θέλουν να επιβάλουν σε όλους τους εργαζόμενους. Αδιαφορώντας για την καταπόνηση των εργαζομένων αλλά και για την καθαριότητα που τόσο πολύ διαφημίζουν, κάθε εργαζόμενη αναγκάζεται να καθαρίζει στις περισσότερες περιπτώσεις δύο σταθμούς ανά βάρδια.

Όλα αυτά προφανώς και είναι συνηθισμένα στο βρώμικο κόσμο των εταιριών «καθαρισμού». Δεν μπορούμε όμως να συνεχίσουμε να τα αγνοούμε, δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τις καθαρίστριες ως αόρατες ή ως υφιστάμενές μας. Πρέπει να τις στηρίξουμε στις διεκδικήσεις τους και όχι να λειτουργούμε ως ρουφιάνοι της διοίκησης. Σε αυτό το πνεύμα, κινείται το έντυπο αξιολόγησης καθαρισμού που καλούνται να συμπληρώσουν οι υπεύθυνοι σταθμών, αναλαμβάνοντας στην ουσία το ρόλο αντιπροσώπου της εταιρείας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πώς συνεργάζονται τα αφεντικά είναι η περίπτωση όπου τον Οκτώβρη του 2011 η διοίκηση του ΜΕΤΡΟ είχε ζητήσει από τους υπεύθυνους σταθμών να αναφέρουν όσες/όσους καθαρίστριες/καθαριστές αντιδρώντας στην μη καταβολή του μισθού τους από την ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ προχωρούσαν σε λευκή απεργία. Δεν είμαστε προϊστάμενοι τους για να τους δίνουμε εντολές. Είμαστε συνάδελφοι, δουλεύουμε στους ίδιους χώρους και έχουμε τον ίδιο εχθρό είτε είναι το αφεντικό της ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗΣ, ο πρόεδρος της ΣΤΑΣΥ ή ο υπουργός υποδομών.

Αυτό που μας απασχολεί είναι να πληρωθούν άμεσα τα οφειλόμενα στις καθαρίστριες. Δεν μπορεί να συνεχιστεί η καθυστέρηση καταβολής των δεδουλευμένων. Οι υποχρεώσεις της ΣΤΑΣΥ (ΜΕΤΡΟ – ΗΣΑΠ – ΤΡΑΜ) είναι συγκεκριμένες και μία από αυτές είναι να ελέγχει αν οι εργολάβοι συμμορφώνονται με την εργατική νομοθεσία (έστω και αυτή την κομμένη και ραμμένη στα μέτρα τους). Έχει αποδειχθεί στο παρελθόν, με χαρακτηριστική αλλά όχι μοναδική την περίπτωση της ΟΙΚΟΜΕΤ στον ΗΣΑΠ, ότι οργανισμοί όπως οι συγκοινωνίες, τα νοσοκομεία κλπ αδιαφορούν πλήρως για τις συνθήκες εργασίας των καθαριστριών και λοιπών εργαζομένων σε εργολάβους. Άσχετα με το ποιόν έχουμε αφεντικό, τα προβλήματα και οι ανάγκες μας είναι κοινές. Να ξεπεράσουμε τους τεχνητούς διαχωρισμούς και να αγωνιστούμε όλοι και όλες μαζί.

ΤΑΞΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ – ΚΟΙΝΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ 

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ

«ΤΑΞΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ»

http://taxikometopo.wordpress.com/

taxikometopo@gmail.com

ΕΔΩ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ »

Ανακοίνωση της Ανοιχτής Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα στον "Ευαγγελισμό"

Συνάδελφοι,  σήμερα 24 του Γενάρη στη Γενική Συνέλευση του Σωματείου,  σε μια κρίσιμη για το κίνημα στιγμή και έπειτα από μια μαζική και με παλμό συζήτηση, η Γενική Συνέλευση όλων  των εργαζομένων αποφάσισε ομόφωνα να διατρανώσει δημόσια την θέληση να παλέψει για την υπεράσπιση του Δημόσιου  Δωρεάν χαρακτήρα του ΕΣΥ, και να αντισταθεί στην πολιτική της εξαθλίωσης και της φτώχειας που επιβάλει το Μνημόνιο  — ΕΕ- ΔΝΤ και οι πολιτικοί εκφραστές τους. 

Επίσης, μετά από ψηφοφορία, ελήφθησαν οι παρακάτω αποφάσεις : 

•    Την εκλογή Ανοικτής Συντονιστικής Επιτροπής Αγώνα με συμμετοχή και του Δ.Σ του σωματείου και όλων των εργαζομένων, η οποία θα συντονίζει τις παρακάτω δράσεις και θα λογοδοτεί στη Γενική Συνέλευση των εργαζομένων η οποία θα έχει τον κυρίαρχο λόγο στη λήψη αποφάσεων..

Την Τετάρτη 25 Ιανουαρίου

•    Στις 07:30 το πρωί συγκέντρωση- συνέλευση των εργαζομένων στην πύλη.

•    Μπλοκάρισμα και κλείσιμο όλων των ταμείων  ( 5ευρω και ολοήμερα)

•    Συνέντευξη τύπου στα ΤΕΠ

Την Πέμπτη 26 Ιανουαρίου 

•    Στις 07:30 το πρωί συγκέντρωση - συνέλευση των εργαζομένων στην πύλη.

•    Μπλοκάρισμα και κλείσιμο όλων των ταμείων  ( 5ευρω και ολοήμερα)

•    Πορεία στο υπουργείο Υγείας 10.30πμ μαζί με άλλα κλαδικά και εργασιακά σωματεία Υγείας που έχουν πάρει ανάλογες αποφάσεις και κάλεσμα για συντονισμό σωματείων για κοινή δράση μετά την πορεία.
Την Παρασκευή 27 Ιανουαρίου

•    Στις 07:30 το πρωί συγκέντρωση - συνέλευση των εργαζομένων στην πύλη.

•    Μπλοκάρισμα και κλείσιμο όλων των ταμείων  ( 5ευρω και ολοήμερα)

Το Σάββατο 28 Ιανουαρίου

•    Στις 07:30 το πρωί συγκέντρωση - συνέλευση των εργαζομένων στην πύλη.

•    Μπλοκάρισμα και κλείσιμο όλων των ταμείων  ( 5ευρω)

•    Κλείσιμο της Γενικής Εφημερίας

Παλεύουμε για κοινή δράση όλων των υγειονομικών σε  ενιαίο μέτωπο για δημόσια και δωρεάν υγεία για όλους

•    Παλεύουμε για αξιοπρεπείς μισθούς/συντάξεις, να πάρουν πίσω το μισθολόγιο-φτωχολόγιο

•    Παλεύουμε για προσλήψεις με μόνιμη σταθερή δουλειά για όλους/κατάργηση των ελαστικών μορφών εργασίας

•    Παλεύουμε για καμία απόλυση/εφεδρεία στα νοσοκομεία και τις δομές υγείας πρόνοιας, κανένα κλειστό κρεβάτι

•    Ένταξη όλων των υγειονομικών στα ΒΑΕ

Η Ανοιχτή Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα στον Ευαγγελισμό

ΕΔΩ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ »