ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ!
Αριστερό blog για τα κινήματα στις γειτονιές (και όχι μόνο!)

Για επικοινωνία: antigeitonies@gmail.com

Κυριακή, 1 Μαρτίου 2015

Παράταση της προηγούμενης και προετοιμασία νέας επίθεσης στο λαό υπέγραψε η κυβέρνηση

Να γεφυρώσουμε τους χθεσινούς με νέους μεγαλύτερους αγώνες!
Μετά την απόφαση της 20ης Φεβρουαρίου του Γιούρογκρουπ, η κυβερνητική προπαγάνδα, συνεπικουρούμενη από ευρύ φάσμα παραγόντων σαν τον Άνθιμο, τον Ανδριανόπουλο κοκ, θυμίζει ολοένα και περισσότερο τα επιχειρήματα και τη λογική που ακούγαμε όλη την τελευταία πενταετία: «Σημασία δεν έχει αν υπογράψαμε λιγότερο ή περισσότερο μνημόνιο, αλλά ότι η χώρα στάθηκε όρθια», «κρατήσαμε το κεφάλι έξω από το νερό» και πολλά ανάλογα.
Ποιος είναι αυτός που «κράτησε το κεφάλι έξω από το νερό» στα αλήθεια και διασφάλισε έστω προσωρινά την αναπνοή του; Η κυβέρνηση –και μέχρι νεωτέρας- μπορεί πράγματι να εξασφάλισε την επιβίωση της. Η χώρα και ο λαός πάντως παραμένουν κάτω από το νερό, πνιγμένοι από τη φτώχεια, την ανεργία, την εργασιακή βαρβαρότητα, την κοινωνική εξαθλίωση, ενώ οι όποιες ανακουφίσεις της «κοινωνικής σωτηρίας» που προέβλεπε το πρόγραμμα της νέας κυβέρνησης και εξαγγέλθηκαν από τους υπουργούς της με την ανάληψη των καθηκόντων τους, «αναστέλλονται» ως μη αποδεκτές μονομερείς ενέργειες όπως προβλέπει η απόφαση που «στερέωσε» την κυβέρνηση.
Επιπλέον, στον ορίζοντα διαγράφονται όλο και πιο φανερά νέα τσουνάμι της ίδιας και πιο άγριας πολιτικής. Ενδεικτικό είναι ότι ήδη οι «καλοί» του Βερολίνου (σοσιαλδημοκράτες) εκτιμούν πως με το τέλος της παράτασης, δηλαδή από την 1η Ιουλίου, και αν έχει ολοκληρωθεί επιτυχώς η αξιολόγηση του τρέχοντος προγράμματος (Μνημόνιο 2), «η Ελλάδα θα χρειαστεί τρίτο πακέτο» (Μνημόνιο 3) για να παραμείνει στην ευρωζώνη με όρους που θα εξασφαλίζουν τα συμφέροντα των «δανειστών». Όσο για τους «κακούς» της γερμανικής πρωτεύουσας (χριστιανοδημοκράτες) αυτοί ανοίγουν δρόμο στους «καλούς» –αλλά και ενδεχομένως και έναν άλλο δρόμο- εκβιάζοντας ότι δεν πρέπει να εκταμιευτεί η τελευταία δόση του τρέχοντος προγράμματος και να επιβληθεί καθεστώς ασφυξίας με ανοιχτά πολλά ενδεχόμενα…
Και ο λαός; Μήπως πρέπει να νεκραναστηθούν τα διλήμματα Κουτσόγιωργα που εξηγούσε ότι το «ΠΑΣΟΚ είναι το φως», απέναντι στο «σκοτάδι της Δεξιάς και της ΝΔ» και ως εκ τούτου «έπρεπε» να είμαστε όλοι ΠΑΣΟΚ; Μήπως το ότι η κυβέρνηση έμεινε «έξω από το νερό» σημαίνει ότι ο λαός πρέπει να «σκάσει και να περιμένει», αγνοώντας σε ποια βάση δόθηκε η παράταση, αρνούμενος να αντικρύσει κατάματα την άγρια κατάσταση που ενάντιά του διαμορφώνεται; Πού στα αλήθεια θα οδηγήσει, αν πράγματι επικρατήσει, μια τέτοια στάση παραίτησης από τα δικαιώματά του και άρνησης των μεγάλων δυνάμεων που βρίσκονται μέσα στη μαζική και οργανωμένη πάλη του; Και αντίστροφα, αν αυτές οι δυνάμεις δεν συγκροτηθούν και δεν ενεργοποιηθούν στο πεδίο του κινήματος, σε τι αλήθεια μπορεί να ελπίζει;

Η άμαξα (του ΣΥΡΙΖΑ) μπήκε στις ράγες (της εξάρτησης)
Ακόμα και ο Σαμαράς, μετά την εκλογική του νίκη τον Ιούνιο του 2012, χρειάστηκε να καταθέσει δημόσια το δικό του mea culpa στο Βερολίνο για να ξεπλύνει το «αντιμνημονιακό» παρελθόν του και να ξεκινήσει το κυβερνητικό έργο του. Πόσο μάλλον η κυβέρνηση Τσίπρα που δεν στηρίζεται σε ένα κόμμα από τα σπλάχνα της μεγαλοαστικής τάξης και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και που έχει εκλεγεί σε συνθήκες πιο άγριες και περίπλοκες, όσον αφορά τουλάχιστον τους ανταγωνισμούς και τους καυγάδες των ιμπεριαλιστών στη χώρα και στην ευρύτερη περιοχή! Παρόλα αυτά και επειδή οι συνθήκες είναι ρευστές και «ευαίσθητες» για το σύνολο των κυρίαρχων δυνάμεων, ο πολιτικός χρόνος έτρεξε με μεγάλη ταχύτητα και οι «προθεσμίες» τηρήθηκαν. Το Γιούρογκρουπ της 16/2 προετοίμασε τους όρους ώστε να υπάρξει η γνωστή απόφαση της 20/2 που επαναφέρει την ολοκλήρωση του Μνημονίου 2, την ιμπεριαλιστική εποπτεία και την απαγόρευση κάθε παρέκκλισης ως «μονομερούς ενέργειας». Και όλα αυτά είναι πράγματι μια γέφυρα την οποία έχτισε η ιμπεριαλιστική συγχορδία που οδηγεί και με όρους απόλυτης επικυριαρχίας στην «καλή» της εκδοχή σε ένα νέο Μνημόνιο!
Όλα αυτά δεν έγιναν χωρίς εντάσεις και ταραχές μεταξύ των ιμπεριαλιστικών κέντρων, όπως έδειξε ιδιαίτερα η στάση της γερμανικής πλευράς που μπήκε στην όλη διαδικασία με ανοιχτή την επιλογή να μην συναινέσει τελικά στην έγκριση και σταθεροποίηση της ελληνικής κυβέρνησης. Το βέβαιο είναι ότι η κυβέρνηση Τσίπρα «συνάντησε την πραγματικότητα» για τα καλά, και παρόλο που ήδη με το κείμενο Βαρουφάκη ενόψει του Γιούρογκρουπ της 20/2, έγραφε σαν καλός μαθητής όσα οι ιμπεριαλιστές της είχαν υπαγορεύσει. Γι αυτό και για να κυριολεκτούμε, η απόφαση της 20/2 ούτε «θεσμικά», αλλά πολύ περισσότερο ουσιαστικά δεν είναι μια «απόφαση του Γιουρογκρουπ», αλλά μια απόφαση των Ευρωπαίων και Αμερικάνων ιμπεριαλιστών, με τους τελευταίους να έχουν βάλει αποφασιστικά το χέρι τους για να υπάρξει.

Το περιεχόμενο και οι στόχοι της παράτασης
Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ είχε και στη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων απέκτησε πολύ καλύτερη επίγνωση των όρων του ζητήματος που αντιμετωπίζει πλέον από την θέση της κυβέρνησης. Γνώριζε και τώρα γνωρίζει πολύ καλύτερα –αν και πάντα «έχεις να μαθαίνεις» υπηρετώντας το σύστημα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και εκμετάλλευσης- το τι καλείται να κάνει για να γίνει, να παραμείνει και να μακροημερεύσει ως κυβερνητική δύναμη σε αυτή τη χώρα, σε αυτή την περίοδο, στις δοσμένες συνθήκες και με τις δοσμένες (μη) σχέσεις της με το λαό και την εργατική τάξη. Ξέρει από τι δυσκολεύτηκε για να γίνει κυβέρνηση, από τι κινδύνεψε και κινδυνεύει για να μην παραμείνει. Ξέρει τι της ζητούν, εξάλλου ο δημόσιος αφορισμός του Σόιμπλε («απορώ πώς ο Τσίπρας θα δικαιολογήσει στην Ελλάδα αυτά που υπέγραψε») δεν είναι μόνο δηκτικός αλλά έχει και τη θέση μιας απειλής-απαίτησης διαρκείας! Ο ίδιος ο Τσίπρας αυτόν τον αφορισμό τον… μετέφρασε στα ελληνικά με την ειλικρινή αγωνία του «δεν θα κριθούμε μόνο από το πώς διαπραγματευόμαστε» (όπου προφανώς πέτυχαν… να υπογράψουν όλες τις ιμπεριαλιστικές απαιτήσεις) «[…] αλλά και στην ικανότητά μας να κυβερνούμε» (δηλαδή να υλοποιήσουμε όλα όσα υπογράψαμε).
Το μειλ Βαρουφάκη είναι λοιπόν ένα πρώτο σημαντικό βήμα της κυβέρνησης στην προσπάθειά της να δείξει ότι «μπορεί και να κυβερνά». Το περιεχόμενό του αναπαράγει στη γνωστή τεχνοκρατική γλώσσα των μνημονίων τις –κοινές σε όλους τους ιμπεριαλιστές-  πολιτικές λεηλασίας της χώρας, ακόμα μεγαλύτερης καταβύθισης των μεσαίων και μικρών στρωμάτων (που ο ΣΥΡΙΖΑ θα τα «ανόρθωνε») και βέβαια αφήνει «εκτός πλάνου» την προδιαγεγραμμένη, για το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό, «μοίρα» της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων. Πρόκειται για τον πυρήνα του υλικού με βάση το οποίο θα φτιαχτεί μέσα στο τετράμηνο το (πολυπόθητο για την κυβέρνηση) νέο πρόγραμμα! Είναι δηλαδή το «από εδώ» θεμέλιο της γέφυρας που χτίζεται για να φτάσουμε στο «από εκεί» θεμέλιο που θα έχει «ποσοτικοποιημένες δράσεις», όπως ήδη δηλώνουν οι εκπρόσωποι του ΔΝΤ και της ΕΕ, μόλις εκπνεύσει το τετράμηνο. Όμως ταυτόχρονα (και) το μειλ Βαρουφάκη βεβαιώνει πως ούτε το τετράμηνο θα είναι μια ουδέτερη και χαμένη (για την επίθεση) χρονική περίοδος! Μέσα σε αυτό θα «νομιμοποιηθούν» και θα εξελιχθούν οι ιδιωτικοποιήσεις που «δεν» θα γίνονταν, οι απολύσεις που θα «ανακαλούνταν» (ακόμα και οι καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ αναβάλλονται για Οκτώβρη!), ο «εκσυγχρονισμός» του συνταξιοδοτικού συστήματος που θα δώσει «κίνητρα» για την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης και πολλά άλλα και πολύ περισσότερα… Εξάλλου καραδοκεί η αξιολόγηση μέσα στο 4μηνο (και μάλιστα σε δύο δόσεις Απρίλη και Ιούνιο) και έρχονται διαρκώς και πιο έντονα σε πρώτο πλάνο οι «παλιές κλασσικές» ειδήσεις: από τη μια η «δραματική μείωση των δημοσίων εσόδων» και από την άλλη οι «αυξημένες ανάγκες χρηματοδότησης για τα ομόλογα που λήγουν». Τι μένει; Μα η «πάταξη της διαφθοράς, του λαθρεμπορίου και της φοροδιαφυγής» που  η κυβέρνηση τα κραδαίνει ως το τελευταίο «αριστερό οχυρό» της. Είναι «περίεργο» γιατί σε αυτό συμφωνούν περιχαρείς όλοι οι ιμπεριαλιστές! Αλλά ίσως όχι και τόσο «περίεργο», γιατί στα πλαίσια αυτής της «κυβερνητικής εκστρατείας» μπορεί να αυξηθούν εκ νέου οι έμμεσοι φόροι, να «αναδιαρθρωθεί» ο ΦΠΑ, σε «κάποιες κατηγορίες», να λυθούν προβλήματα «διαφυγόντων κερδών» για τα μονοπώλια καπνού, ποτών κλπ. Αλλά και γιατί το Πανεπιστήμιο του Σικάγο έχει ήδη βρει από το 2012 –όπως μας ενημερώνει το Συριζαίικο TVXS– τους μεγάλους φοροφυγάδες που ψάχνει ο Βαρουφάκης στην Ελλάδα και δεν είναι άλλοι από γιατροί, δικηγόροι και… λογιστές. Είναι νομίζουμε φανερό πως στο όνομα της «χρηματοπιστωτικής σταθερότητας» και για την ένταση της μεταφοράς πλούτου από κάτω προς τα (πολύ) πάνω και έξω, πολλά μπορούν ακόμα να δουν τα μάτια και των μικρομεσαίων στρωμάτων…

Η κυβερνητική θεωρία της αλλαγής συσχετισμών… στην ΕΕ
Με βάση όλα τα παραπάνω, είναι φανερό ότι η αστάθεια και τα σημάδια θνησιγένειας θα συνεχίσουν να συνοδεύουν την κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ, που αποτελεί τον κορμό της. Το διάστημα της παράτασης είναι πράγματι καταρχήν παράταση του κυβερνητικού βίου, που δόθηκε από τους ιμπεριαλιστές, με όλους τους επώδυνους για το λαό όρους και προϋποθέσεις. Και για να υπερβαίνει και να αναιρεί αυτά τα στοιχεία της αστάθειας, η κυβέρνηση χρειάζεται να κάνει έμπρακτα βήματα στο έργο που καλείται από τα κέντρα εξουσίας να αναλάβει. Αυτό με τη σειρά του για την κυβέρνηση σημαίνει την ανάγκη στήριξης και κατάλληλης διαμόρφωσης του «εσωτερικού της μετώπου», του ίδιου του κόμματός της, που βλέπει ολοένα και πιο απτά την κυβέρνησή του να μπαίνει στην υπηρεσία της πολιτικής του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου. Όσο δηλαδή και αν σπεύδει το κυβερνητικό κέντρο να δέσει την πολιτική του με τα κέντρα εξουσίας, να αποκτήσει «οργανικές» σχέσεις με τα ντόπια κέντρα-όπως πιθανώς επιχειρήσει με μια ανακατανομή ρόλων και μεριδίων στους μεγαλοκαναλάρχες– και για να μπορεί να σπεύδει σε όλα αυτά χωρίς τριγμούς και απώλειες στη βάση του, χρειάζεται μια «αφήγηση» που θα έλεγε και ο Βενιζέλος που να πείθει ή έστω κάπως να «εξηγεί» γιατί όλα αυτά είναι «σωστά και αριστερά».
Καθώς λοιπόν περιορίζεται μέχρι εξαφανίσεως -λόγω… διαπραγμάτευσης- η  δυνατότητα να υπάρξουν κάποια έστω μέτρα ανακούφισης του λαού που θα έδιναν φιλολαϊκά καύσιμα στην κυβέρνηση και η περίοδος της παράτασης αναδεικνύεται σε περίοδος εξετάσεων στους ιμπεριαλιστές αντί για περίοδος «αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης», κατασκευάζεται ήδη η θεωρία των φιλολαϊκών πολιτικών μετά την παράταση, γιατί τότε θα έχουν αλλάξει οι συσχετισμοί στην ΕΕ! Δηλαδή, ούτε λίγο ούτε πολύ, και ενώ στην πράξη έχει καταρρεύσει το θεώρημα της «συμμαχίας του Νότου», η βάση και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ αλλά τελικά και όλος ο λαός θα «πρέπει να περιμένουν» την επικράτηση των Podemos στην Ισπανία, ίσως και των ανάλογων στην Πορτογαλία για να μπορέσει η κυβέρνηση στην Ελλάδα να κάνει τη «φιλολαϊκή στροφή της». Ίσως ακόμα ο λαός μας θα «πρέπει  να ελπίζει» σε μια αποδόμηση της ΕΕ από τη σημερινή μορφή της, γιατί πχ η Γαλλία θα κάνει άλλες επιλογές αρνούμενη το γερμανικό κοστούμι και τότε «βέβαια» θα ανοίξουν άλλοι δρόμοι!
Για το ενδεχόμενο κυβερνητικών αλλαγών στην Πορτογαλία ή και στην Ισπανία είναι αρκετή η απάντηση που έχουν ήδη δώσει ο Γιούνκερ και άλλοι ανάλογοι της ΕΕ, σύμφωνα με την οποία «οι αλλαγές κυβερνήσεων στην ΕΕ σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνουν αλλαγή των συνθηκών της», δηλαδή του ιμπεριαλιστικού χαραχτήρα της και της ανάλογης πολιτικής της, εξηγούμε εμείς! Όσο για το σαφώς σοβαρότερο, αλλά θεωρητικό μόνο σήμερα, ενδεχόμενο ρήξης της συμμαχίας βασικών ιμπεριαλιστικών της δυνάμεων θα πρέπει κανείς να αναρωτηθεί σε δύο ζητήματα. Πρώτον, πόσο πιθανές είναι στον ορατό ορίζοντα τέτοιες σοβαρές μεταβολές στον χάρτη των ιμπεριαλιστικών συμμαχιών και σχέσεων, χωρίς να υπάρχει διέξοδος για αυτούς που κάνουν τέτοιες επιλογές σε μια νέα συμμαχία που να ετοιμάζει με σχετικά άμεσους όρους την θερμή-πολεμική διέξοδο; Γιατί η Γαλλία να εγκαταλείψει το πεδίο της ΕΕ στο οποίο σήμερα διεκδικεί όσα διεκδικεί αλλά και γιατί η Γερμανία να αφήσει ή να οδηγήσει ως εκεί τη σχέση τους; Για να μείνει ως «κουτσός ιμπεριαλισμός» με υποτίθεται υψηλά οικονομικά μεγέθη χωρίς γεωπολιτική και στρατιωτική στήριξη; Και δεύτερο, ακόμα και αν υποθέσουμε μια τέτοια εξέλιξη, τι όρους και τι δεσμά αυτή θα σημαίνει για τις εξαρτημένες χώρες της περιφέρειας που θα βρεθούν συρόμενες –όντας εξαρτημένες- πίσω από αυτό ή εκείνο το ιμπεριαλιστικό άρμα;
Αν κάτι επιβεβαιώθηκε ατράνταχτα όλο αυτό το πυκνό μετεκλογικό διάστημα, είναι ότι αποτελεί φενάκη που δεν απέχει πολύ από την τραγωδία για το λαό η θεώρηση που αναζητά «συμμάχους» της υπόθεσής του, έστω συγκυριακά και έστω σε έναν βαθμό, μέσα στον κόσμο και τις δυνάμεις του ιμπεριαλισμού. Και αν κάτι δεν έχει αλλάξει στον κόσμο η εκλογή ΣΥΡΙΖΑ(!), είναι η αταλάντευτη και κοινή κατεύθυνση όλων των κυρίαρχων και ανταγωνιζομένων δυνάμεων για γενικευμένη επίθεση ενάντια στους λαούς και το προλεταριάτο στον κόσμο. Είναι η μόνη από την οποία προς το (μακρύ) παρόν μπορεί να δίνει σχετικά πλεονεκτήματα στον ανταγωνισμό τους. Ούτε το σχέδιο Μάρσαλ αλλά ούτε και το αμερικάνικο New Deal του μεσοπολέμου αφορούν και μεταφέρονται στις σημερινές συνθήκες. Αν κάτι είναι απολύτως αναγκαίο, όχι βέβαια να «μεταφερθεί» μηχανιστικά από το παρελθόν αλλά να χτιστεί στη βάση των σημερινών όρων, είναι αυτό χωρίς το οποίο ούτε τότε δεν θα είχαν υποχρεωθεί οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις σε μια σειρά «παραχωρήσεις», επιλογές και στροφές. Παρόλα αυτά επίμονα «ξεχνιέται» στις πολλές μεταφυσικές και ανιστόρητες μεταφορές που συχνά και από αριστερά γίνονται εδώ και καιρό στη χώρα για να «καθοδηγήσουν» και να «φωτίσουν» το λαό. Και αυτό δεν είναι άλλο από το επίπεδο της συγκρότησης και της πάλης των εργατών και του λαού σε επαναστατική κομμουνιστική κατεύθυνση και προοπτική. Αλλά αυτό βέβαια δεν αφορά την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και το κυβερνητικό κέντρο αλλά τον ίδιο το λαό και την εργατική τάξη της χώρας.

Δεν υπάρχει «φυγή προς τα εμπρός» για το λαό!
Δεν γνωρίζουμε πόσο «πειστικά» θα λειτουργήσει αυτή η θεωρία και οι παραλλαγές της στους «αριστερούς υπουργούς» του ΣΥΡΙΖΑ και συνολικά στις δυνάμεις που τον συγκροτούν. Δεν ξέρουμε επίσης αν θα υπάρξουν και άλλες «συγγνώμες» σαν αυτή του Γλέζου και πολύ περισσότερο αν αυτές θα συνοδευτούν και από έμπρακτη στάση που να αντιστοιχεί στην πολιτική και κινηματική άρση και διόρθωση της «συνέργειας σε αυταπάτη» όπως τη διατύπωσε ο ίδιος. Έχουμε την άποψη πως ειδικά για στελέχη εμβέλειας εντός του ΣΥΡΙΖΑ που μάλιστα υποτίθεται ότι φιλοδοξούσαν και φιλοδοξούν (;) να καθορίσουν την κατεύθυνσή του προς τα αριστερά, υπήρχαν, εδώ και πολύ καιρό και οπωσδήποτε πριν τις εκλογές, τα δεδομένα που έδειχναν με βεβαιότητα την πορεία και την προοπτική του κόμματος αυτού.
Το βέβαιο είναι ότι ο λαός που είναι και ο τελικός αλλά βασικός παραλήπτης των απατών και των αυταπατών έχει κάθε  λόγο να τις απορρίψει! Να απορρίψει την απόρριψή του ως υποκειμένου των εξελίξεων, των άμεσων και των συνολικότερων. Να δει χωρίς φόβο την πραγματικότητα και χωρίς ψεύτικες ελπίδες. Γιατί και μετεκλογικά η στάση του επιχειρείται να εγκλωβιστεί ξανά σε αυτό το δίπολο των ψεύτικων ελπίδων (με τις οποίες τάχα θα «φύγει μπροστά» από τη σημερινή βαρβαρότητα που ζει)  και του φόβου για τα χειρότερα. Ας το πούμε λοιπόν όσο πιο καθαρά γίνεται: Ένας και μόνο ένας απαράβατος όρος υπάρχει για να στερεωθεί και να μακροημερεύσει η νέα κυβέρνηση: Να γίνει αποφασιστικό και αποτελεσματικό όργανο της επίθεσης! Γι αυτό ο λαός δεν μπορεί να ελπίζει στη μακροημέρευσή της ούτε και να φοβάται τα χειρότερα που μπορεί να φέρουν η ένταση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και το βάθεμα της κρίσης. Αυτά έτσι κι αλλιώς η κυβέρνηση δεν τα ελέγχει και οπωσδήποτε δεν τα «αποτρέπει» υποχωρώντας σε κάθε απαίτηση των δυναστών μας! Ούτε επίσης μπορεί να φοβάται την όποια κυβερνητική επαναφορά της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ ή την «προσθήκη» στην κυβέρνηση άλλων συστημικών δυνάμεων όπως το ΠΟΤΑΜΙ. Όχι γιατί αυτά ή άλλα ανάλογα αποκλείονται αλλά γιατί η «επιτυχία» της σημερινής κυβέρνησης θα είναι να εξελιχθεί σε μια τέτοια συστημική δύναμη ή και γιατί αυτές ή άλλες ανάλογες εξελίξεις θα χρειαστούν για το σύστημα για να συμπληρώσουν τις λειψές επιτυχίες και να αναπληρώσουν τις αδυναμίες της σημερινής κυβέρνησης.
Με άλλα λόγια και πιο σωστά, όλα τα παραπάνω πρέπει να τα «φοβάται», όσο το σύστημα και η κυβέρνησή του έχουν λυμένα τα χέρια τους από τις λαϊκές αντιστάσεις, όσο ο ίδιος ο λαός και η πάλη του απουσιάζουν από τις εξελίξεις που κρίνουν καθημερινά τη ζωή του και το μέλλον του. Ο ρεαλισμός και η σωφροσύνη για τα λαϊκά συμφέροντα βρίσκονται στον αντίποδα αυτής της λογικής. Βρίσκονται στην κατεύθυνση της μαζικής εισβολής του στο προσκήνιο των εξελίξεων, με απεργίες, διαδηλώσεις, αγώνες που θα θέτουν στην ημερήσια διάταξη τα δικαιώματά του για ψωμί, δουλειά, ελευθερία, ανεξαρτησία. Οι αγώνες των προηγούμενων χρόνων και  του 2010-2012 έχουν μεγάλο μερτικό στη σημερινή κατάσταση της αστάθειας και των προβλημάτων που συνεχίζει να χαρακτηρίζει το πολιτικό σύστημα. Αλλά είναι πολύ «περισσότερα» αυτά που μπορεί και χρειάζεται να δώσει και να κατακτήσει ο λαός και η νεολαία με την πάλη τους! Η πείρα αυτών των αγώνων, ακόμα και οι εξελίξεις της υποχώρησης και των πολιτικών εξελίξεων που ακολούθησαν από τότε μπορεί και πρέπει να αναγνωστούν όχι σαν οδηγός ηττοπάθειας και παραίτησης, αλλά σαν οδηγός για να ανεβεί πολιτικά και οργανωτικά το επίπεδο αυτής της πάλης, για να ανοίξει δρόμος για τη συγκρότηση του Μετώπου Αντίστασης και Διεκδίκησης, για να ισχυροποιηθεί η κατεύθυνση της αναμέτρησης με τον ιμπεριαλισμό και το σύστημα μέσα στο μαχόμενο μαζικό κίνημα! Σε αυτό το δρόμο και την κατεύθυνση καλεί και αγωνίζεται το ΚΚΕ(μ-λ), αυτό το δρόμο αποφασιστικά και με τη λογική και πρακτική της Κοινής Δράσης πρέπει να στηρίζει και να ανοίγει η Λαϊκή Αντίσταση-Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία.

Προλεταριακή Σημαία -  http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Συμφωνία με τους ιμπεριαλιστές σημαίνει υποταγή!

Δημοκράτες, εργαζόμενοι, νεολαίοι,
Στη συμφωνία που υπέγραψε, στο Eurogroup της 20/2, η ελληνική κυβέρνηση «έκφρασε την ισχυρή δέσμευση της για ευρύτερες και βαθύτερες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις» και ότι «θα εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της σε όλους τους δανειστές της πλήρως και εγκαίρως». Για κάθε μέτρο δε που θα θέλει να πάρει θα ζητά την άδεια απ΄ τους ιμπεριαλιστές, και μπορεί να χαρακτηρίζεται απ΄ αυτούς(ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ) ως μη αποδεκτό και ως «μονομερής ενέργεια»!
Η συμφωνία αυτή δίνει 4μηνη παράταση στο μνημόνιο - αυτού που θα έφευγε(!) – και προετοιμάζει μια νέα αντιλαϊκή συμφωνία, ανεξάρτητα από το πώς αυτή θα ονομάζεται. Η συνέπεια της λεγόμενης διαπραγμάτευσης της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με τους ιμπεριαλιστές ήταν, τελικά, μια συμφωνία – υποταγής!
Το μέιλ Βαρουφάκη (λίστα «μεταρρυθμίσεων») που ακολούθησε μιλά για … «φιλοδοξία (sic) για εξορθολογισμό και σε… βάθος χρόνου αύξηση του κατώτατου μισθου, μ’ ένα τρόπο που θα διαφυλάξει την ανταγωνιστικότητα και τις προοπτικές της απασχόλησης», για «επέκταση των σχεδίων προσωρινής απασχόλησης σε συνεργασία με τους κοινωνικούς εταίρους», για «μεταρρύθμιση των μισθών του δημοσίου», για «εξορθολογισμό των επιδομάτων», για αποδοχή την ιδιωτικοποιήσεων που έχουν ολοκληρωθεί και επανεξέταση αυτών που δεν έχουν προκηρυχθεί, για ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων. Πάνω πάντα στην υπάρχουσα μνημονιακή βάση. Εξαντλεί την αναλυτικότητά του στο εισπρακτικό κομμάτι, ενώ για τη φτώχεια υπόσχεται κάποια διαχείριση με ελάχιστα μέτρα «αντιμετώπισης της ανθρωπιστικής κρίσης» που «δεν θα έχουν αρνητικό δημοσιονομικό αντίκτυπο»! Η εξέλιξη αυτή, όπως και η πρόταση, η στήριξη και η ανάδειξη στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας, ενός κορυφαίου στελέχους της ΝΔ σαν τον Προκόπη Παυλόπουλο, δείχνουν πως η συγκυβέρνηση αυτή κινείται μέρα με την μέρα, σε όλο και πιο δεξιά ρότα, σ’ αυτήν της αποδοχής των αντιλαϊκών μνημονίων και των όρων που θέτουν οι ιμπεριαλιστές.
Τι έχει απομείνει άραγε από τις διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα «βάλει τέλος» στην πολιτική των μνημονίων;
Τι έχει απομείνει ύστερα από κυβερνητική αποδοχή του 70% των μέτρων των μνημονίων και με το υπόλοιπο 30% να συμπληρώνεται με «ισοδύναμα μέτρα» ή και να επεκτείνεται με «ευρύτερες και βαθύτερες μεταρρυθμίσεις», που θα αρπάξουν με άλλο τρόπο από τον ελληνικό λαό αυτά που θέλουν οι ξένοι δανειστές;
Τι έχει απομείνει, όταν και αυτή η υπόσχεση της «άμεσης επαναφοράς» του κατώτατου μισθού στα 751€ μετατίθεται σε βάθος χρόνου και «υπό προϋποθέσεις» ενώ και τα υπόλοιπα ελάχιστα μέτρα «οικονομικής ανακούφισης» για την «ακραία» φτώχεια και εξαθλίωση ετεροχρονίζονται και μπαίνουν υπό αμφισβήτηση, αν και πόσο, τελικά, θα υλοποιηθούν;
Τι έχει απομείνει ύστερα από τη κυβερνητική δήλωση ότι «δεν ζητά διαγραφή χρέους» και την δέσμευση της να πληρώσει τους ξένους τοκογλύφους «πλήρως και εγκαίρως»;
Τι έχει απομείνει, όταν η κυβέρνηση αποδέχεται τις ιδιωτικοποιήσεις με την μεταβάπτιση τους σε «αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας»;
Τι έχει απομείνει, όταν η κυβέρνηση ζητά από τη γνωστή αντιλαϊκή-νεοφιλελεύθερη «εργαλειοθήκη» του ΟΟΣΑ και το αμερικάνικο υπουργείο Οικονομικών, «βοήθεια» και υποδείξεις για την διαχείριση του χρέους και για «μεταρρυθμίσεις»;
Τι απομένει, όταν η συγκυβέρνηση έχει ενδώσει σε μια συμφωνία παράτασης του μνημονίου, η οποία διαιωνίζει τα βάρβαρα μνημονιακά μέτρα και το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής επιτήρησης της χώρας;
Η δήθεν σκληρή διαπραγμάτευση της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποκαλύπτεται σαν μια πορεία άτακτης υποχώρησης της, στις ισχυρές πιέσεις και τους εκβιασμούς που της ασκούν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της ΕΕ, με επικεφαλής τη Γερμανία. Η πολιτική που διαβεβαιώνει πως «οι κανόνες της ΕΕ μας δεσμεύουν και θα τους σεβαστούμε» και αποδέχεται «την κατηγορηματική δέσμευση των οικονομικών υποχρεώσεων προς όλους τους πιστωτές», δεν σημαίνει παρά μια «διαπραγμάτευση» που υποκύπτει και συμμορφώνεται στα πλαίσια και τους όρους που υπαγορεύουν η ΕΕ και το ΔΝΤ. Η πολιτική που αποδέχεται σαν «θετική» την αμερικανική παρέμβαση στο «ελληνικό πρόβλημα» και εξωραΐζει το ρόλο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, η πολιτική που διαδίδει το παραμύθι για «αμοιβαία επωφελή λύση» μέσα στην ΕΕ, δεν μπορεί να έχει σαν κατάληξη παρά τη συνέχιση της μνημονιακής πολιτικής.
Στην πραγματικότητα η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, μέσα από λεκτικά παιχνίδια όπου η τρόικα μετονομάζεται σε «διαβούλευση με τους τρείς θεσμούς ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ», όπου η παράταση του μνημονίου μεταγλωττίζεται σε «συμφωνία-γέφυρα» ή σε «παράταση της δανειακής σύμβασης», επιχειρεί να μεταμφιέσει τον συμβιβασμό της με τα μνημόνια. Παρά τις δημαγωγίες του Τσίπρα περί «ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας και αξιοπρέπειας», η κυβερνητική πολιτική σέρνει από ένα άλλο δρόμο παραπλάνησης του λαού και διάψευσης των προσδοκιών του, στην υποταγή με την ουσία των μνημονιακών μέτρων, με την πολιτική της διαιώνισης της φτώχειας, της ανεργίας και της εξάρτησης από την ΕΕ και το ΔΝΤ.
Καμιά ανταπόκριση και καμιά στήριξη δεν πρέπει να υπάρξει στα καλέσματα για στήριξη αυτής της συμβιβαστικής «διαπραγματευτικής» κυβερνητικής πολιτικής.
Η στάση των δυνάμεων που αναφέρονται στο λαό και τους εργαζόμενους απέχει απ΄ τη χάραξη κατεύθυνσης αντίστασης και διεκδίκησης που απαιτείται για το λαό. Το ΚΚΕ, που όλο το μετεκλογικό διάστημα ήταν απολύτως αδρανές, τώρα -συνεχίζοντας να καλλιεργεί την αυταπάτη ότι η ανατροπή των μνημονίων μπορεί να προκύψει μέσα από κοινοβουλευτική απόφαση- ρίχνει το βάρος στην… κοινοβουλευτική του πρόταση για ν/σ κατάργησης των μνημονίων (αυτών δηλαδή που δεν τα θεωρούσε ως αιχμή πάλης!) και στη διοργάνωση μιας κομματικής παρέλασης για τη στήριξή της. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κινείται στη λογική της «αριστερής κριτικής» της κυβέρνησης με στόχο να πιέζεται για να μην υποχωρεί Οι κινήσεις αυτές καμιά σχέση δεν έχουν με τη λογική της ανεξάρτητης ανάπτυξης των μαζικών εξωκοινοβουλευτικών λαϊκών αγώνων .
Το μεγάλο ζητούμενο για τον λαό μας είναι πως θα αποτινάξει από πάνω του ολοκληρωτικά τον ζυγό των μνημονίων, πως θα μπορέσει να διεκδικήσει και να επανακατακτήσει τα δικαιώματα του, πως θα μπει στο δρόμο για να απαλλαχθεί η χώρα από την ιμπεριαλιστική εξάρτηση και την άγρια καπιταλιστική εκμετάλλευση. Ο δρόμος αυτός δεν μπορεί να ανοίξει παρά μόνο με τον μαζικό αγώνα του λαού, που θα στρέφεται ενάντια σε κάθε αντιλαϊκή συμφωνία, ενάντια σε κάθε αντιλαϊκό συμβιβασμό με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και το αντιδραστικό καθεστώς της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης, με το δυνάμωμα της λαϊκής αντιιμπεριαλιστικής πάλης για την έξοδο της Ελλάδας από την ΕΕ, το ΔΝΤ και το ΝΑΤΟ. Σ΄ αυτή την κατεύθυνση θα συνεχίσει να κινείται η Λαϊκή Αντίσταση – Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία, με πρωτοβουλίες, παρεμβάσεις, κινητοποιήσεις, συζητήσεις και εκδηλώσεις, δράση που έχει αναπτύξει σε πανελλαδικό επίπεδο, το τελευταίο διάστημα.

ΚΑΤΩ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ!
ΚΑΤΩ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΔΕΣΜΕΥΣΕΙΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΣΤΗ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ!
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΣΕ Ε.Ε. - ΔΝΤ!
EΞΩ ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ε.Ε.-ΔΝΤ!
ΟΙ ΛΑΟΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΑΠΟ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ!
28.2.2015
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Ανακοίνωση της Γραμματείας του Πανελλαδικού Συντονιστικού της Λαϊκής Αντίστασης – Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας

Οι μετεκλογικές εξελίξεις και η ανάληψη στο τιμόνι της διαχείρισης του συστήματος από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν οδήγησαν στην «ανατροπή των μνημονίων» όπως διατυμπάνιζαν προεκλογικά διάφοροι δήθεν «φίλοι του λαού».
Η Λαϊκή Αντίσταση – Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία τοποθετήθηκε άμεσα, χαρακτηρίζοντας την λεγόμενη «διαπραγμάτευση» με τους ιμπεριαλιστές, σαν κατεύθυνση που οδηγεί στην υποταγή. Απέναντι σ’ αυτήν προέβαλε μια άλλη κατεύθυνση, αυτή της ανάπτυξης μαζικών λαϊκών αγώνων αντίστασης και διεκδίκησης καθώς και της – όσο ποτέ πιο επίκαιρης – αντιιμπεριαλιστικής πάλης, ενάντια σε κάθε «προστάτη».
Την Κυριακή 15 Φλεβάρη πραγματοποίησε συγκέντρωση στο Μοναστηράκι και πορεία στην Ομόνοια, η οποία αποτιμάται θετικά και αποτέλεσε την πρώτη συγκέντρωση απέναντι στη νέα κυβέρνηση και με την παραπάνω λογική. Προχώρησε στην έκδοση προκήρυξης και αφίσας, ενώ το Σάββατο 21 Φλεβάρη οργάνωσε και πραγματοποίησε Πανελλαδική Ημέρα δράσης, με παρεμβάσεις, μικρές πορείες, αφισοκολλήσεις, ντουντούκα, μαζικό μοίρασμα προκήρυξης και συζήτηση με κόσμο. Η κίνηση αυτή που δεν είναι μόνο παρά η απαρχή της παρέμβασης, στις νέες συνθήκες, σε μια σειρά πόλεις και περιοχές της χώρας (Θεσσαλονίκη, Σέρρες, Ξάνθη, Χαλκιδική, Τρίκαλα, Καρδίτσα, Λάρισα, Γιάννενα, Ηγουμενίτσα, Χανιά, Ηράκλειο, Λαμία, Πτολεμαΐδα, Ξυλόκαστρο) αλλά και σε γειτονιές της Αθήνας (Δάφνη, Περιστέρι, Νέα Ιωνία) και στον Πειραιά, αποτιμάται επίσης θετικά.
Η Συνεργασία θα συνεχίσει εντατικά και αποφασιστικά την παρέμβασή της, με νέες εξορμήσεις, παρεμβάσεις και αφισοκολλήσεις, καθώς και με τη διοργάνωση εκδηλώσεων και συζητήσεων, πανελλαδικά και σε γειτονιές της Αθήνας, που θα αποφασίσουν οι τοπικές της συνελεύσεις. Για τη συμβολή στην ανάπτυξη μαζικών αγώνων κι αντιστάσεων ενάντια στα παλιά και τα νέα «μνημόνια» ενάντια σε κάθε αντιλαϊκό συμβιβασμό με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ΗΠΑ και ΕΕ, για την ανάπτυξη της μαζικής αντιιμπεριαλιστικής πάλης, για την έξοδο της χώρας απ΄την Ε.Ε. το Δ.Ν.Τ. και το ΝΑΤΟ.
28.2.2015
 
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Πέθανε ο εμβληματικός Κούρδος συγγραφέας Γιασάρ Κεμάλ

Μια εμβληματική φυσιογνωμία της σύγχρονης τουρκικής λογοτεχνίας, ένας πραγματικός «γίγαντας» των γραμμάτων στην Τουρκία, ο συγγραφέας Γιασάρ Κεμάλ, πέθανε σε νοσοκομείο της Κωνσταντινούπολης ύστερα από συσσωρευμένα προβλήματα υγείας. Ήταν 92 ετών.
Γεννημένος το 1923, τη χρονιά που η Τουρκία έγινε εθνικό κράτος, ο Γιασάρ Κεμάλ μεγάλωσε μαζί με τη νέα κοινωνία που οικοδομήθηκε πάνω στα ερείπια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι γονείς του ήταν Κούρδοι εγκατεστημένοι σε ένα χωριό κοντά στα Άδανα.
Εκεί έζησε τα πρώτα χρόνια μέσα σε διττή πολιτισμική παράδοση: κουρδική στο σπίτι, τουρκική στο χωριό. Μαθητής ακόμα σκάρωνε διηγήσεις και τραγούδια για τα παιδιά του χωριού και παραλίγο να γίνει επαγγελματίας τραγουδιστής, απ' αυτούς που γυρνούσαν τα χωριά της Ανατολής απαγγέλλοντας ποιήματα και ιστορίες.
Όμως τελικά τον κέρδισε η λογοτεχνία, όπου διαμόρφωσε μια νέα γραφή στον πεζό λόγο. Συγγραφέας στρατευμένος στην Αριστερά, ανδρώθηκε μέσα από τους αγώνες για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα, και πάντοτε τάχθηκε στο πλευρό των αδυνάτων.
Για αυτό δεν έπαψε να καταδιώκεται. Κουρδικής καταγωγής, διεκδικούσε την κουρδική του ταυτότητα και βρέθηκε στο πλευρό των Κούρδων στον αγώνα τους για ίσα δικαιώματα.
Επίσης, συγγραφέας με διεθνή αναγνώριση (ένα Νόμπελ Λογοτεχνίας για την Τουρκία που δεν δόθηκε ποτέ) του οποίου τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου και απέκτησαν το δικό τους κοινό, πολύ πέρα από τα σύνορα.
Τα περισσότερα βιβλία του κυκλοφορούν στην ελληνική γλώσσα από τις εκδόσεις «Θεμέλιο», αλλά και από τους εκδοτικούς οίκους «Κέδρος» και «Άγρα».
Μεταξύ των έργων του: Η ιστορία ενός νησιού, Φύγανε και τα πουλιά, Χρώματα της ζωής και της γραφής. Ο Θρύλος των χιλίων ταύρων, Η θυμωμένη θάλασσα, Ο τσακιτζής.
http://dytikosanemos.blogspot.gr/

Θύμηση Γιασάρ Κεμάλ.
Ο λαός της Τουρκίας θρηνεί το θάνατο του Γιασάρ Κεμάλ (28-2-2015), παγκόσμια γνωστού και ιδιαίτερα στη χώρα μας, λαϊκού συγγραφέα, που με το πλούσιο έργο του, μπόρεσε με τον καλλίτερο τρόπο να εκφράσει τα όνειρα και τα μεράκια, τα βάσανα, τα πάθια, μα και τους αγώνες του τούρκικου λαού. Εκ βαθέων είχε εκμυστηρευτεί σε συνέντευξη του «Όλη μου τη ζωή, το μόνο όνειρο μου ήταν να γράψω λίγο περισσότερο, να γράψω λίγο καλύτερα».
Βγαλμένος μέσα από την αγροτιά, αναγκάστηκε το 1941 να διακόψει τις γυμνασιακές σπουδές του για να δουλέψει στα βαμβακοχώραφα, αφήνει πίσω του ένα αξιόλογο σε ποιότητα και μέγεθος έργο (μυθιστορήματα, ποιήματα, θεατρικά έργα κ.λ.π), που του χάρισε πολλά βραβεία (1955, 1974, 1979), όχι όμως και το Νόμπελ, αν και προτάθηκε πολλές φορές. `Ηταν μιαν άλλη περίπτωση σαν εκείνη του Νίκο Καζαντζάκη. Έχουν γίνει 140 μεταφράσεις έργων του στο εξωτερικό, ενώ έργα του διασκευάστηκαν για το θέατρο κι έχουν ανεβεί σε πολλές σκηνές στην Τουρκία και όχι μόνο. Το 1979 κέρδισε στη Γαλλία το βραβείο του καλλίτερου βιβλίου της χρονιάς με την τριλογία του «Η άλλη όψη του βουνού» και το 1984 του απενεμήθη το παράσημο της «Λεγεώνος της τιμής». Ακόμη πολλά έργα του γίνανε σενάρια για κινηματογραφικές ταινίες στις δεκαετίες του 50 και 60. Σπουδαιότερες τα «’Ασπρο μαντήλι», «Ο ψηλόλιγνος Μεμέτ», «Ο εχτρός της τιμής», «Το χωράφι του φόνου» και το «Ας σκοτώσουν το φίδι» με την Τουρκάν Σοράι και «Το ερωτικό πάθος του Καρατζάογλάν» με τον Γιλμάζ Γκιουνέι.
Γεννήθηκε το 1923 στο χωριό Χεμιτέ της επαρχίας Αδάνων και το πραγματικό του όνομα είναι Κεμάλ Σαντίκ Γκιόγτσελι. Πέντε χρονών έχασε σ’ ένα ατύχημα το δεξί του μάτι. Από μικρός ασχολιόταν με τη λαϊκή λογοτεχνία, έπαιζε σάζι και τραγουδούσε. Δούλεψε στη βιβλιοθήκη των Αδάνων και το 1950 φυλακίστηκε για ανυπακοή στο 142 άρθρο του Συντάγματος (αυτονομιστική προπαγάνδα υπέρ των κούρδων προσφύγων). Αποφυλακίστηκε το 1951 και εγκαταστάθηκε στην Πόλη, όπου άρχισε να δουλεύει μέχρι το 1963 σαν δημοσιογράφος. Το 1963 μπήκε στο «Κόμμα των εργατών» μαρξιστικής κατεύθυνσης και αναδείχτηκε ηγετικό στέλεχος. Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1971, ξαναδικάζεται, ενώ καταφεύγει και ζει στη Σουηδία σαν πολιτικός εξόριστος. Για το έργο του και τους αγώνες του για δημοκρατία και ανθρώπινα δικαιώματα, έχει υποστεί πολυάριθμες διώξεις.
Ο Γιασάρ Κεμάλ μπόρεσε με την πένα του, γλαφυρά και από τα μέσα, να περιγράψει τη σκληρή ζωή των ανθρώπων της υπαίθρου, των αγώνα των θαλασσινών, αλλά και τα ζόρια των ανθρώπων των λαϊκών συνοικιών των μεγάλων αστικών κέντρων. Δεν μάσησε τα λόγια του, ενάντια σ’ όλους αυτούς που αδίστακτα και βάρβαρα εκμεταλλεύονται τον ιδρώτα και τη δουλειά της φτωχολογιάς. Μιαν ανάσα προσπαθούσαν να πάρουν, ένα όνειρο να ξεδιπλώσουν οι «ταπεινοί και καταφρονημένοι» ήρωες των έργων του. Ο σχεδόν άχαρος μα τόσο μεστός σε αισθήματα ψηλόλιγνος Μεμέτ, ο Γιουσουφάκος Γιουσούφ, οι εμπνευσμένοι από τους λαϊκούς μύθους Κιόρογλου και Καρατζάογλαν, ακόμα και ο Σαλμάν ο Μοναχικός και τόσοι άλλοι τύποι της Ανατολίας, μέχρι τον πασίγνωστο ληστή και σφοδρό πολέμιο της οθωμανικής εξουσίας και στήριγμα των λαϊκών στρωμάτων Τσακιτζή, τον φημισμένο Εφέ του Αϊδινίου.
Στην Ελλάδα κυκλοφορούν τα έργα του: «Ο Τσακιτζής» (Εκδόσεις Αγρα), «Ο μεσόστηλος» (Κέδρος), «Η θυμωμένη θάλασσα» (Θεμέλιο), «Φύγανε και τα πουλιά» (Θεμέλιο), «Οι αγάδες του Ακτσαγάζ» (Θεμέλιο), «Η ιστορία ενός νησιού» (Θεμέλιο), «Ο ξεριζωμός» (Θεμέλιο), «Ο ψηλόλιγνος Μεμέτ».
Το έργο του Γιασάρ Κεμάλ χαρακτηρίζεται από τη σχέση του άνθρωπου με το φυσικό περιβάλλον και τον αγώνα για τη σωτηρία όχι μόνο των ανθρώπων, αλλά και της φύσης, της θάλασσας. Με Αριστερή διάθεση, χρησιμοποιώντας ένα σκηνικό ρεαλισμού αλλά και παραδόσεων. Μίλησε απλά, εκφραστικά και ποιητικά, για όλα εκείνα τα θέματα, για όλα εκείνα τα όνειρα, που θέλουν να πιάσουν τον ουρανό, αλλά βουλιάζουν στις λάσπες των βαμβακοχώραφων των Αδάνων, στα
απόνερα της θάλασσας του Μαρμαρά και τους φτωχομαχαλάδες των απόκληρων και «άθλιων» του Ουρμανιγιέ, του Κασίμ Πασά, του Φατίχ. Γι αυτό το έργο του μίλησε στις καρδιές των απλών ανθρώπων, γι αυτό κατέχει μια ξεχωριστή θέση στην τούρκικη και παγκόσμια λογοτεχνία και γι αυτό ο Γιασάρ Κεμάλ αγαπήθηκε στη χώρα του, αλλά και κυνηγήθηκε χωρίς ποτέ να λυγίσει «μήτε για μια στιγμή, μήδ’ όσο στην κακοκαιριά λυγάει το κυπαρίσσι».

«…. Λένε η Ισταμπούλ πολλά όμορφη είναι.
δε μας άφησε η μοίρα να τη δούμε.
…. Όλα αυτά που συμβαίνουν στους καιρούς μας,
ανθρώπου νους δεν τα χωρά.
…. Οι πλούσιοι δεν υφαίνουνε κιλίμια
γι αυτούς που τίποτα δεν έχουν.
Το πρωί ανήκει σε κάποιον.
Ο ήλιος δε μένει πίσω από τα σύννεφα πάντα.
Πι’ όμορφες μέρες στη ζωή μας
σίγουρα που θα ‘ρθουν…..».

Μ’ αυτούς τους στίχους του Ναζίμ Χικμέτ θα αποχαιρετίσουμε τον Γιασάρ Κεμάλ, αλλά δεν θα του πούμε το στερνό του αντίο. Θα ξανασμίξουμε στις σελίδες των γραπτών του, θα ξαναζήσουμε μαζί τα αναπεταρίσματα αλλά και τις απογοητεύσεις των ηρώων του. `Ετσι κι αλλιώς συγγραφείς σαν τον Γιασάρ Κεμάλ δεν πεθαίνουν ποτέ.
Σύντροφε γκιουλέ γκιουλέ!

Γ.Χ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Μ-Λ ΚΚΕ: "Δούρειος Ίππος" για την εκπαίδευση ο διαγωνισμός PISA! Σταματήστε τον τώρα!

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ
Μ-Λ ΚΚΕ: "Δούρειος Ίππος" για την εκπαίδευση ο διαγωνισμός PISA! Σταματήστε τον τώρα!

Στη χώρα μας το πρόγραμμα PISA θα πραγματοποιηθεί από 2 Μαρτίου 2015 έως και 3 Απριλίου 2015 και θα συμμετάσχουν 231 δημόσια και ιδιωτικά Γυμνάσια, Γενικά Λύκεια και Επαγγελματικά Λύκεια. Το PISA εισβάλλει, ως άλλος επιθεωρητής, στα σχολεία δυο φορές (πιλοτική-βασική) στα τρία χρόνια. Με τα δοκίμια αξιολόγησης προωθεί συγκεκριμένη αντίληψη για τη σχολική γνώση, τη διδασκαλία, τη μάθηση, τη σχολική επιτυχία, το μαθητή, κ.ά., και υποδηλώνει ένα σύστημα αρχών, αντιλήψεων και επιλογών που προβάλλουν (και ως ένα βαθμό επιβάλλουν) αντίστοιχες αρχές στην οργάνωση της ίδιας της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Ε, λοιπόν, τι άλλο συνιστά αυτή η λειτουργία του PISA παρά μια συγκεκριμένη μορφή άσκησης κοινωνικού ελέγχου στην ίδια την εκπαιδευτική διαδικασία; Αυτή η εξέλιξη, σε τελευταία ανάλυση, σημαίνει ότι η συμμετοχή στις διαδικασίες του ανοίγει τις προϋποθέσεις για εκχώρηση του ελέγχου της ίδιας της παιδαγωγικής και διδακτικής πράξης στους ορισμούς της ενιαίας υπερεθνικής και αυστηρά συγκεντρωτικής «επιθεωρητικής» του εξουσίας. Τόσο οι χώρες που κατακτούν τα πρωτεία όσο κι αυτές που προσδιορίζονται από το σύνδρομο της τελευταίας θέσης, ανταγωνίζονται με κοινό σημείο αναφοράς το «εξεταστικό παράδειγμα» PISA. Αυτό σημαίνει ότι η όλη υπόθεση έχει εξελιχθεί ήδη σε ένα μηχανισμό «παρακυβέρνησης» των εκπαιδευτικών συστημάτων των χωρών που συμμετέχουν, με επιλογή των ίδιων των κυβερνήσεων. Φανταστείτε, κυνηγώντας την πρωτιά, η «προαιρετική» συμμετοχή να έχει ως αποτέλεσμα τη μετατροπή των σχολικών μονάδων και των εκπαιδευτικών συστημάτων σε φροντιστήρια διεθνούς πατέντας για τη συμμετοχή στο PISA! Βέβαια, η εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων, έχει επεκταθεί δραματικά σε όλα τα πεδία της υποτιθέμενης εθνικής κυριαρχίας. Η εκπαίδευση δε θα μπορούσε να είναι η εξαίρεση.
Δεν χωράει καμιά αμφιβολία. Αν οι συνταγές του Ο.Ο.Σ.Α και της Ε.Ε. στοχεύουν στις «δομές και τις υποδομές» του εκπαιδευτικού συστήματος, ο γνωστός διεθνής διαγωνισμός PISA στοχεύει στο «περιεχόμενο» της εκπαίδευσης. Χέρι – χέρι ο διεθνής διαγωνισμός PISA επιχειρεί με όχημα τα πορίσματά του (μέσα από τον έλεγχο των αναγνωστικών, μαθηματικών και φυσικών ικανοτήτων των μαθητών) να προσανατολίσει την σχολική εκπαίδευση σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Στην πράξη οι στόχοι του προωθούν αντί της γνώσης τη δεξιότητα. Για να πάει καλά μια χώρα στο διαγωνισμό πρέπει οι μαθητές της να έχουν αντιμετωπίσει τη Γλώσσα σχεδόν αποκλειστικά ως εργαλείο επικοινωνίας, να έχουν διδαχτεί από τα Μαθηματικά κυρίως μεθόδους επίλυσης πρακτικών προβλημάτων, ενώ στις Φυσικές επιστήμες να μην έχουν εμβαθύνει στο γιατί αλλά στο πώς. Έτσι, το εκπαιδευτικό σύστημα θα πρέπει, προσαρμοζόμενο στους στόχους του προγράμματος, να «προπονεί» τους μαθητές σε τέτοιου είδους θέματα αντί να τους διδάσκει, να τους καταρτίζει αντί να τους εκπαιδεύει.
Η εκπαιδευτική κοινότητα, οι εκπαιδευτικοί, οι μαθητές και οι γονείς πρέπει να απαιτήσουν να μη γίνει αυτός ο διαγωνισμός στη χώρα μας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

24ΩΡΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΗ VODAFONE ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 3 ΜΑΡΤΙΟΥ 2015

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ VODAFONE-ΠΑΝΑΦΟΝ
24ΩΡΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΗ VODAFONE ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 3 ΜΑΡΤΙΟΥ 2015

Απαιτούμε την υπογραφή Επιχειρησιακής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας

Συνάδελφοι,
Πραγματοποιήθηκε χθες συνάντηση των εκπροσώπων του Σωματείου μας με τη Διοίκηση της εταιρείας για το θέμα της Επιχειρησιακής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας (ΕΣΣΕ). Στη συνάντηση αυτή οι εκπρόσωποι του Σωματείου μεταφέραμε στην Διοίκηση το ομόφωνα ψηφισμένο από τη Γενική μας Συνέλευση αίτημα για την ανανέωση της ΕΣΣΕ, με αξιοπρεπείς όρους και χωρίς μειώσεις.
Επιπλέον, κατά την διάρκεια της συνάντησης καταθέσαμε και τις εκατοντάδες υπογραφές συναδέλφων στη Vodafone που υποστηρίζουν αυτό το δίκαιο αίτημα.
Η στάση των εκπροσώπων της Διοίκησης ήταν παραπάνω από προκλητική δίνοντάς μας την απάντηση ότι δεν τους ενδιαφέρουν οι υπογραφές των συναδέλφων. Το πιο σημαντικό και καινούργιο: χρησιμοποίησαν(αξιοποίησαν) την ύπαρξη κλαδικών σωματείων στο χώρο σαν βασικό πρόσχημα για την άρνηση υπογραφής ΕΣΣΕ επιβεβαιώνοντας όλες τις αντιρρήσεις και ανησυχίες μας για τις προτεραιότητες που θα έπρεπε να είχαμε ως εργαζόμενοι που υπερασπίζονται τα συμφέροντα των συναδέλφων και ΜΟΝΟ αυτά.
Έχει περάσει σχεδόν ένα έτος από την λήξη της προηγούμενης σύμβασης με ευθύνη της Διοίκησης, η οποία σε συνέχεια των απολύσεων-αναγκαστικών παραιτήσεων, των εργολαβιών, της ευρύτατης χρήσης «ενοικιαζομένων» εργαζομένων με άθλιους μισθούς, δεν θέλει να έχει καμία δέσμευση απέναντι στους εργαζόμενους, καμία κατοχύρωση για τα ωράρια, τους μισθούς και τα επιδόματά μας, ώστε να είμαστε έρμαια στις διαθέσεις και τις οικειοθελείς παροχές της εργοδοσίας. Η ύπαρξη των «ενοικιαζόμενων» εργαζομένων δείχνουν ποιες οι πραγματικές διαθέσεις της εργοδοσίας για όσους συναδέλφους δεν καλύπτονται με επιχειρησιακή συλλογική σύμβαση εργασίας. Η διατήρηση των μισθών μας στα ίδια επίπεδα, παρά την έλλειψη σύμβασης, δεν πρέπει να ξεγελά και να εφησυχάζει κανέναν συνάδελφο. Ανά πάσα στιγμή η Διοίκηση μπορεί να προχωρήσει σε μειώσεις μισθών, όπως έχουν ήδη κάνει άλλες εταιρείες ακόμα και στο χώρο των τηλεπικοινωνιών.
Συνάδελφοι, η υπογραφή αξιοπρεπούς ΕΣΣΕ είναι ζωτικής σημασίας. Αυτή είναι η ελάχιστη διασφάλιση για όλους μας, είναι δική μας κατάκτηση και αποτέλεσμα των δικών μας αγώνων.
Όσο σημαντική όμως και εάν είναι η ΕΣΣΕ, αυτή από μόνη της δεν είναι αρκετή. Οι απολύσεις, η εντατικοποίηση της εργασίας, η «ενοικίαση» εργαζομένων είναι φαινόμενα τα οποία επίσης πρέπει να αντιμετωπίσουμε ενωμένοι και να τα σταματήσουμε.
Για όλα τα ανοιχτά αυτά θέματα και με βάση την απόφαση της Γενικής μας Συνέλευσης προχωρούμε στην κήρυξη 24ωρης απεργίας στην Vodafone την Τρίτη 3 Μαρτίου 2015.
Αγωνιζόμαστε, συντονιζόμαστε, διεκδικούμε
Με την μαζική μας συμμετοχή μας στην 24ωρη απεργία την Τρίτη 3 Μαρτίου 2015, δηλώνουμε την απόφασή μας να υπογραφεί ΕΣΣΕ, να σταματήσουν οι απολύσεις, να υπάρξουν σταθερές σχέσεις εργασίας, με ίση αμοιβή για ίση εργασία για τους «ενοικιαζόμενους» συναδέλφους μας. Θέλουμε να βάλουμε τέλος στο απαράδεκτο καθεστώς της «ενοικίασης» ανθρώπων τους οποίους οι εργοδότες θέλουν να χρησιμοποιούν ενάντια στους υπόλοιπους εργαζόμενους στα πλαίσια μια τακτικής του «διαίρει και βασίλευε».
Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι μια 24ωρη απεργία δεν αποτελεί από μόνη της προϋπόθεση για την υπογραφή της σύμβασης. Αλλά είναι ένα βήμα από τα πολλά που θα γίνουν στο δρόμο της κλιμάκωσης ενός αγώνα για την υπογραφή αξιοπρεπούς σύμβασης εργασίας.
Συντονιζόμαστε με όλα τα σωματεία του χώρου της κινητής τηλεφωνίας στην προοπτική ενός κοινού και καλά οργανωμένου απεργιακού αγώνα την επόμενη περίοδο.
Ενωμένοι στο Σωματείο μας συμμετέχουμε, αγωνιζόμαστε, διεκδικούμε:

- ΑΜΕΣΗ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΟΥΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΧΩΡΙΣ ΜΕΙΩΣΕΙΣ, ΜΕ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΚΛΙΜΑΚΙΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΔΟΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ
- ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΩΛΕΙΑ ΘΕΣΕΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ - ΠΑΥΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ
-ΟΧΙ ΣΤΙΣ ΕΡΓΟΛΑΒΟΠΟΙΗΣΗ
- ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ «ΕΝΟΙΚΙΑΣΗΣ» ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ, ΠΡΟΣΛΗΨΗ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗ VODAFONE ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ VODAFONE-ΠΑΝΑΦΟΝ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Εχεις μπλούζα με κουκούλα; Εφτά χρόνια φυλακή!

Πηγή: Αφροδίτη Τζιαντζή - "Εφημερίδα των Συντακτών"

«Το νομικά επιλήψιμο είναι οι παράνομες πράξεις, όχι ο ρουχισμός των ανθρώπων ή τα μέτρα προστασίας τους από τα χημικά. Ακόμη και στις διαρρήξεις δεν ποινικοποιούνται, λ.χ. τα γάντια! Ο “κουκουλονόμος”, για τους λόγους που λέτε, θα καταργηθεί». Ετσι απάντησε η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Βασιλική Κατριβάνου στο προεκλογικό ντιμπέιτ της «Εφ.Συν.» (16/1/2015) στην ερώτηση αν θα καταργηθεί ο κουκουλονόμος και οι «τυφλές» και αυθαίρετες συλλήψεις σε κινητοποιήσεις. Υπέρ της κατάργησης ή της αναθεώρησης του «κουκουλονόμου» τοποθετήθηκαν όλοι οι υπόλοιποι υποψήφιοι που ερωτήθηκαν (Ποτάμι, ΚΚΕ, ΑΝ.ΕΛΛ., ΠΑΣΟΚ, ΚΙΔΗΣΟ, ΔΗΜΑΡ), ο καθένας με διαφορετικό σκεπτικό: Αντιδημοκρατικό νομοθέτημα, αμφίβολης συνταγματικότητας, κατάχρηση του μέτρου, αναποτελεσματικότητα.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα κατάχρησης του περιβόητου «κουκουλονόμου», δηλαδή του άρθρου 189/παρ.3 του ποινικού κώδικα για διατάραξη κοινής ειρήνης με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου είναι η πρόσφατη καταδίκη του Πέτρου Γ. με εξοντωτικές ποινές, απλώς επειδή ο αστυνομικός-μάρτυρας κατέθεσε ότι «έφερε μπλούζα με ενσωματωμένη κουκούλα».
Στις 24 Φεβρουαρίου εκδικάστηκε από το τριμελές εφετείο κακουργημάτων η υπόθεση 7 νεαρών που συνελήφθησαν γύρω από την πλατεία Εξαρχείων το βράδυ της 6ης Δεκεμβρίου 2010, έπειτα από εκδηλώσεις μνήμης για τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Οι συλληφθέντες είχαν κατηγορηθεί για διατάραξη κοινής ειρήνης, ορισμένοι εξ αυτών με καλυμμένα χαρακτηριστικά, απρόκλητη επικίνδυνη σωματική βλάβη, αντίσταση κατά της αρχής. Πλην ενός που αθωώθηκε για λόγους υγείας, οι 6 καταδικάστηκαν από 2,5 ώς 5 χρόνια φυλάκισης για πλημμεληματικές κατηγορίες ενώ ο Πέτρος Γ. που δικαζόταν επιπλέον για κακούργημα με βάση το 189/3 καταδικάστηκε συνολικά σε 7 χρόνια εφέσιμης ποινής (5 χρόνια κάθειρξη για κακούργημα συν 2 για πλημμελήματα). Η εισήγηση της εισαγγελέως ήταν να του επιβληθεί ποινή 12 χρόνια, ποινή που επιφυλάσσεται για ενόχους ανθρωποκτονίας, εμπορίου ναρκωτικών κ.λπ.
Οπως καταγγέλλει ο ίδιος, αν και ο αστυνομικός κατέθεσε μετά από ερώτηση της δικηγόρου ότι έφερε μπλούζα με ενσωματωμένη κουκούλα, αλλά δεν είχε καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του, η γραμματέας δεν το κατέγραψε στα πρακτικά. Επιπλέον η εισαγγελέας επικαλέστηκε νομολογία του Αρείου Πάγου, σύμφωνα με την οποία όταν φοράς ρούχο με κουκούλα θεωρείται ότι έχεις καλυμμένα χαρακτηριστικά, ακόμα και αν δεν έχεις καλύψει το κεφάλι σου.

Ηταν χειρουργημένος
Η βαριά τιμωρία είναι ακόμα πιο εξωφρενική καθώς ο αστυνομικός δεν αναγνώρισε με βεβαιότητα τον κατηγορούμενο ότι πετούσε πέτρες εναντίον του. Επιπλέον το δικαστήριο δεν έλαβε καθόλου υπόψη το ιατρικό πιστοποιητικό του Λαϊκού Νοσοκομείου, που βεβαιώνει ότι ο καταδικασθείς μόλις είχε αφαιρέσει χειρουργική μπότα, έπειτα από 11 μήνες ακινησίας λόγω σοβαρού ατυχήματος και επέμβασης οστεοσύνθεσης στο πόδι. Η κατάσταση αυτή τον καθιστούσε εκ των πραγμάτων ανίκανο για οποιαδήποτε βίαιη πράξη: δεν μπορούσε να πρωτοστατήσει σε επεισόδια, ούτε καν να λυγίσει το πόδι του, καθώς περπατούσε υποβασταζόμενος, ενώ ακόμα και σήμερα το πόδι του παραμένει ατροφικό.
Οπως καταγγέλλει ο Πέτρος Γ. στην «Εφ.Συν.» θεωρεί τον εαυτό του αδικημένο και είναι εξοργισμένος με τη δικαστική απόφαση για πράξεις που δεν τέλεσε.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Αδιέξοδα, αντιφάσεις και παλινωδίες στη δίνη του άγριου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού

Σε όλη την προεκλογική αντιπαράθεση  (αλλά και μετά) γύρω από τα βασικά και κρίσιμα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής τηρήθηκε, με συμφωνημένη ευλάβεια απ’ όλες τις πλευρές, σιγή ιχθύος. Η αντιπαράθεση ήταν (και είναι) σφοδρή σχετικά με το μνημόνιο, το GREXIT και τα σχετικά, αλλά το πλαίσιο του ανήκουμε στη Δύση ήταν αδιαμφισβήτητο, παρότι το αδιέξοδο για την ελληνική αστική τάξη ήταν ήδη ασφυκτικό.
Το τρίγωνο της αστάθειας όπως περιγράφηκε, από τη Λιβύη μέχρι τη Συρία και την Ουκρανία, που εμπεριέχει Κύπρο, ΑΟΖ, Αιγαίο, Θράκη και Βαλκάνια, πυροδοτεί ασταμάτητα εδώ και καιρό αλυσιδωτές συγκρούσεις-ανατροπές και υποτροπές που σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση οδηγούν το πολιτικό προσωπικό της χώρας σε δεινή θέση. Παρότι ο Βενιζέλος χαιρέτισε πρώτος εκ μέρους της προεδρίας της ΕΕ τους φασίστες του Κιέβου, όπως λίγους μήνες νωρίτερα τη χούντα της Αιγύπτου. Παρότι η αστική τάξη υπερθεμάτισε επίθεση του ΝΑΤΟ στη Συρία και έδωσε τη Σούδα για το ρήμαγμα της Λιβύης, όπως άλλωστε τη δίνει κάθε φορά. Παρ’ όλα αυτά το «Μπαρμπαρός», που πλέει μήνες τώρα στην κυπριακή ΑΟΖ, και η πλατφόρμα γεωτρήσεων που ετοιμάζει η Άγκυρα την ώρα που ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ πιέζουν για νέο σχέδιο Ανάν στην Κύπρο, καταδεικνύουν σ’ ένα κρίσιμο ζήτημα το τραγικό αδιέξοδο της ελληνικής αστικής τάξης.
Και αν Σαμαράς και Βενιζέλος καιρό τώρα όπως και ο Τσίπρας στις προγραμματικές δηλώσεις κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, παρότι το παίζουν πατριώτες στους Κυπρίους, ωστόσο οι εξελίξεις αφορούν την ελληνική αστική τάξη και εντείνουν το αδιέξοδό της. Σ’ ένα ανάλογο ασφυκτικό πλαίσιο από την πλευρά της Δύσης εξελίσσονται για την ελληνική πλευρά τα πράγματα στα Βαλκάνια, με το Μακεδονικό να αντιμετωπίζεται, αγνοώντας τις «ευαισθησίες» του πάλαι ποτέ μακεδονομάχου Σαμαρά, το φθινόπωρο αλλά και να υπενθυμίζεται με νόημα από τις πρώτες μέρες από τη Νούλαντ στην εύθραυστη κυβερνητική συμμαχία ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ.
Και βέβαια αυτά και άλλα κρίσιμα ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής, όπως αγωγοί, ενεργειακά, Αιγαίο, ΑΟΖ, Θράκη κ.λπ. τα διαχειρίζεται το πολιτικό προσωπικό, παλιό και νέο, για λογαριασμό πάντα της αστικής τάξης, με δεδομένη την αιχμαλωσία της κρίσης χρέους. Κρίση χρέους που οδηγεί σε παλιά και νέα μνημόνια, με ή χωρίς γέφυρες, με το γνωστό όπλο κάθε φορά της ασφυξίας ρευστότητας που επιβάλλει η επιλογή του ευρωμονόδρομου.
Δύο μήνες πριν από τις εκλογές ο Τσίπρας, επισκεπτόμενος το Πεντάγωνο, δήλωνε πως τα ζητήματα της άμυνας και της εξωτερικής πολιτικής δεν επιδέχονται αντιπαράθεση… Με αυτό το πνεύμα μπορεί και εμπιστεύεται τον Καμμένο στο υπουργείο Άμυνας και με το ίδιο πνεύμα επιστρατεύει τον Βαρουφάκη, άνθρωπο γνωστό στους κύκλους του ιμπεριαλιστικού κεφαλαίου και τον πρώην σύμβουλο του Γ. Παπανδρέου Ν. Κοτζιά στο υπουργείο Εξωτερικών. Το κράτος έχει συνέχεια, και στην περίπτωσή μας η ιμπεριαλιστική εξάρτηση απαιτεί γνωστούς ανθρώπους… Στα κρίσιμα υπουργεία λοιπόν της νέας κυβέρνησης υπάρχουν νέα πρόσωπα, αλλά δεν είναι άγνωστα πρόσωπα. Αυτό αποδεικνύεται και συμπληρώνεται και από τις συνεχείς διαβεβαιώσεις τόσο του Τσίπρα για το ανήκουμε στη Δύση όσο και του κυβερνητικού εκπροσώπου, που επενέβη καθησυχαστικά, με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο, έπειτα από τις δηλώσεις του Καμμένου για plan B με χρηματοδότηση από ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα. Ο Καμμένος σε συνέντευξή του στον Πρετεντέρη στο πλαίσιο της ελαφρότητάς του πέταξε μια κουβέντα για χρηματοδότηση από Ρωσία, Κίνα αλλά και ΗΠΑ, και εύκολα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γ. Σακελλαρίδης τον επανέφερε. Σε ερώτηση του Σκάι για δανεικά από τη Ρωσία ο Σακελλαρίδης απάντησε: «Όχι, σε καμιά περίπτωση δεν συζητάμε μια τέτοια κατάσταση. Αυτή τη στιγμή αυτό που έχει σημασία για την Ελλάδα -και είναι κάτι το οποίο είχαν υποτιμήσει οι προηγούμενες κυβερνήσεις- είναι η ανάπτυξη μιας πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, προφανώς προσανατολισμένης και ‘‘αγκυρωμένης’’ στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και στη σχέση με την ΕΕ. Οι σχέσεις με την ΕΕ είναι αδιαπραγμάτευτες. Κανείς δεν συζητά για αλλαγή προσανατολισμού, σε καμιά περίπτωση δεν αλλάζει ο προσανατολισμός της χώρας». Και αν το σκληρό παζάρι στα Eurogroup προϋποθέτει ακόμη και την επιδίωξη ή έστω την υπονόηση plan B με ταξίδια του Κοτζιά στη Μόσχα και τηλέφωνα και προσκλήσεις του Τσίπρα σε Μόσχα και Πεκίνο, ωστόσο αυτά ξεκαθαρίζεται πως αφορούν κινήσεις απόγνωσης απέναντι στην ασφυξία που προκαλεί η σκληρή στάση Μέρκελ-Σόιμπλε και τίποτε παραπάνω.
Η δέσμευση της νέας κυβέρνησης απέναντι στην πλουτοκρατική ολιγαρχία που ηγεμονεύει στο ντόπιο σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης είναι πως έχει ένα πλάνο και αυτό είναι το ανήκουμε στη Δύση. Ανήκουμε στη Δύση σημαίνει, στη συγκυρία που διανύουμε, εντός του ευρώ, γιατί τουλάχιστον σε αυτή τη φάση κάτι άλλο θα δημιουργούσε ανεξέλεγκτη αστάθεια, τέτοια που τα σχέδια ΗΠΑ-ΝΑΤΟ δεν μπορούν να ανεχθούν στον γεωπολιτικό σχεδιασμό της περιοχής.
Αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος που ο Ομπάμα πιέζει τη Μέρκελ, αλλά ταυτόχρονα μια σειρά στελέχη των ΗΠΑ πιέζουν τον Τσίπρα και την κυβέρνησή του να συνετιστούν. Γιατί σίγουρα η κόντρα ΗΠΑ και Γερμανίας έχει πολύ πιο σημαντικά επίδικα που αφορούν κεντρικά την Ευρωζώνη, τον οικονομικό και γεωπολιτικό έλεγχο της Ευρώπης, τη σύγκρουση με τη Ρωσία και την ίδια τη στρατηγική του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Η ελληνική περίπτωση μοιάζει πράγματι με βατράχια που κινδυνεύουν θανάσιμα, αν οι ελέφαντες δεν βρουν έστω έναν προσωρινό συμβιβασμό.
Ο ΣΥΡΙΖΑ χρόνια τώρα δεν έκρυψε ότι γοητευόταν από τη λεγόμενη πολυδιάστατη πολιτική του ΑΚΕΛ του Χριστόφια. Οι εξελίξεις δεν φαίνεται να διδάσκουν… Όμως τα σκιρτήματα από το ασφυκτικό πλαίσιο που επιβάλλει η Δύση στην ελληνική και την κυπριακή αστική τάξη δεν φαίνεται να είναι «ιδεολογική» επιλογή από τους αιθεροβάμονες του ΣΥΡΙΖΑ και του ΑΚΕΛ.
Η σύμπλεξη της καπιταλιστικής κρίσης με τον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό παγκόσμια και ιδιαίτερα στο τρίγωνο της αστάθειας που αναφέραμε γεννά συνεχώς τάσεις στις εξαρτημένες αστικές τάξεις, μπροστά στα γενικευμένα αδιέξοδά τους, έστω να αλληθωρίζουν, γνωρίζοντας πάντα πως δεν πρόκειται για κάτι απλό, σε αλλαγή προστάτη. Η Ουκρανία είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του τι παθαίνει όποιος δεν έχει σταθερό προσανατολισμό. Όμως παρ’ όλα αυτά, τα αδιέξοδα σε συνδυασμό με επικίνδυνες μωροφιλοδοξίες οδηγούν σε παλινδρομήσεις και επαμφοτερίζουσες στάσεις μια σειρά αστικές τάξεις της περιοχής. Χαρακτηριστική η Βουλγαρία, με τις συγκρούσεις στο εσωτερικό της για τους αγωγούς. Διαφορετική η περίπτωση της φιλόδοξης και ασταθούς από κάθε άποψη Τουρκίας. Συνηθισμένη σε μεγάλες παλινδρομήσεις ιστορικά η Αίγυπτος, κυβερνάται ξανά από τη στρατιωτική χούντα, χάριν των ΗΠΑ. Όμως η διήμερη επίσκεψη Πούτιν στις 10-11 Φλεβάρη, πέραν της συμφωνίας για τον τεράστιας ισχύος σύγχρονο πυρηνικό σταθμό με τέσσερις αντιδραστήρες των 1.200 Μεγαβάτ έκαστος, έκλεισε και μια σειρά άλλες εμπορικές αλλά και σοβαρές στρατιωτικές συμφωνίες. Ο επικεφαλής της ROSATOM Σεργκέι Κιριένκο δήλωσε πως η ROSATOM είναι έτοιμη για άλλους τέσσερις σταθμούς υπερσύγχρονους και στα πρότυπα της «μετά Φουκουσίμα εποχής», για τους οποίους θα ακολουθήσουν διακυβερνητικές συμφωνίες με σκοπό την υπογραφή συμβολαίων έως το τέλος του 2015.
Οι απαντήσεις της Ρωσίας στον πόλεμο της Δύσης δεν μένουν καθώς φαίνεται στην αποφασιστική στάση στην Ουκρανία, ούτε στις σφήνες στο Ιράν. Η Ρωσία αποδεικνύει ότι παραμένει παγκόσμια δύναμη, δεν πτοείται ιδιαίτερα με τις κυρώσεις και πιθανότατα να χρειαστούν πολύ πιο επικίνδυνες έως και τυχοδιωκτικές επιλογές από την πλευρά ΗΠΑ-ΝΑΤΟ για να επιβεβαιώσουν τον παραδοσιακά ηγεμονικό ρόλο της Δύσης παγκόσμια στο πλαίσιο της κρίσης της και της αναδιάταξης δυνάμεων.
Σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο παροξυμένου ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού οι επιδράσεις στο ρευστό και ασταθές πεδίο της ευρύτερης περιοχής γύρω από τη χώρα μας σίγουρα θα είναι καθοριστικές με πιθανότητα απότομων επιταχύνσεων σε μια σειρά εξελίξεις. Για να γυρίσουμε ξανά στο Κυπριακό, θα υπενθυμίσουμε τις πρόσφατες δηλώσεις του δυτικόφιλου κατά τα άλλα Αναστασιάδη στο ρώσικο πρακτορείο Τας, που έγιναν ενόψει της επίσκεψής του στις 25 Φλεβάρη. Δηλώσεις που ξεσήκωσαν τους Εγγλέζους που θέλουν το νησί δικό τους αβύθιστο αεροπλανοφόρο. Ο ίδιος λοιπόν ο Αναστασιάδης παραχωρεί ξανά διευκολύνσεις σε λιμάνια και αεροδρόμια της Κύπρου στις ρώσικες ένοπλες δυνάμεις για ανθρωπιστικές δράσεις και καταστάσεις έκτακτης ανάγκης. Είναι προφανές πως τα αδιέξοδα και τα ασφυκτικά στριμώγματα, από κάθε άποψη, κάνουν την κυπριακή αστική τάξη να κοιτά ξανά προς τη Ρωσία, έστω δειλά και σπασμωδικά. Όμως ήδη η λεγόμενη πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική που στην περίπτωση της Κύπρου βασίζεται στην παραδοσιακή σχέση με τη Ρωσία και οι μωροφιλοδοξίες της αστικής τάξης για ενεργειακούς ρόλους έχουν φέρει τα πράγματα σ’ ένα πολύ επικίνδυνο σημείο που κάθε άλλο παρά ξεπερνιέται με την προσπάθεια των Κυπρίων να το ξαναπαίξουν σε πολλά «ταμπλό».

Ο άξονας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ καλά κρατεί!
Την ώρα που ήταν σε εξέλιξη το έκτακτο Eurogroup, ο υπουργός Εξωτερικών Κοτζιάς επισκεπτόταν τη Μόσχα και ο Καμμένος την Κύπρο. Μετά τη συνάντηση του υπουργού Άμυνας με την πρέσβειρα του Ισραήλ στην Αθήνα, ο Π. Καμμένος ξεδιπλώνει την κυβερνητική θέση της συνέχισης της συνεργασίας με το Ισραήλ, καθώς και την τριμερή Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ. Εδώ η βοήθεια του Καμμένου είναι καθοριστική για την επίτευξη μιας πλήρους κωλοτούμπας στην τοποθέτηση του ΣΥΡΙΖΑ που χαρακτήριζε επικίνδυνη και σαν αντιπολίτευση τοποθετούνταν εναντίον της συνεργασίας με το σιωνιστικό κράτος-δολοφόνο των λαών της περιοχής. Με βάση πληροφορίες που επικαλείται η «Καθημερινή» στις 3/2, η αλλαγή θέσης του ΣΥΡΙΖΑ έγινε σιωπηρά τους τελευταίους μήνες, κάτι που επιβεβαιώθηκε και στη συνάντηση που είχαν ο Τσίπρας με την πρέσβειρα Μπεν Άμπα Βιτάλε στα τέλη Νοέμβρη.
Εμείς δεν ξεχνάμε και άλλες κλειστές συναντήσεις με εκπροσώπους των σιωνιστών και των ιμπεριαλιστών αμέσως μετά τον Ιούνη του 2012, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκινούσε την υπεύθυνη αντιπολίτευση και την αναγκαία προσαρμογή στις βασικές απαιτήσεις ενός διαχειριστή του ντόπιου συστήματος. Κάπως έτσι φτάσαμε στην «περήφανη» ανακοίνωση των κοινών γυμνασίων Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ και ίσως και Αιγύπτου από τον Καμμένο, που μ’ έναν σπάρο έριχνε δύο τρυγόνια. Πρώτον, με τον φιλοσιωνισμό του απέδειξε τάχα ότι δεν διακατέχεται από αντισημιτισμό. Δεύτερον, απαντούσε, τρομάρα του, την τούρκικη πρόκληση του «Μπαρμπαρός» ενεργοποιώντας άμεσα -με πραγματικά επικίνδυνο τρόπο- την τριμερή συνεργασία με το κράτος του πολέμου με γυμνάσια στην κυπριακή ΑΟΖ που εξήγγειλε για τους επόμενους μήνες.
Το στρίμωγμα και της ελληνικής και της κυπριακής αστικής τάξης είναι ασφυκτικό και επώδυνο. Αυτό εξηγεί και τις επαφές με Κίνα, Ρωσία και γενικότερα την αγωνία να πιαστούν απ’ όπου μπορούν, τόσο με ισχυρούς παίκτες στην περιοχή όσο και με τους μεγάλους παίκτες. Όμως και η ελληνική αστική τάξη παραδοσιακά και η κυπριακή πλέον είναι «αγκυρωμένες» όχι μόνο στην ΕΕ αλλά και στο ΝΑΤΟ. Είναι θα λέγαμε οργανικά πλέον στη Δύση και δύσκολα η πλουτοκρατική ολιγαρχία τους μπορεί να διανοηθεί σύγκρουση με τα μεγάλα αφεντικά της Δύσης. Βέβαια, είναι ένα ερώτημα τι γίνεται όταν τα δυτικά αφεντικά τους έχουν αντικρουόμενες απαιτήσεις… Ή όταν, όπως στα χρόνια του Καραμανλή, η ίδια η Γερμανία ήθελε το αλισβερίσι με τους ρώσικους αγωγούς που τους απέτρεψε τελικά ο Γ. Παπανδρέου κατόπιν απαιτήσεων του Μπράιζα.
Η δημοκρατία που δεν έχει αδιέξοδα και νίκησε κατά τον Α. Τσίπρα έχει δει πολλά σε αυτή τη χώρα, ακόμη και πριν από την «παρένθεση» των μνημονίων που τάχα πάλι κατά τον Τσίπρα έκλεισε στις 25 Γενάρη. Ας θυμηθούμε τις υποκλοπές, τα σκάνδαλα επί Καραμανλή, ακόμη και για σχέδιο δολοφονίας του πρωθυπουργού της χώρας, πέρα από την αποδεδειγμένη παρακολούθησή του, ειπώθηκε τότε… Βέβαια τα χρόνια περνούν και στις μέρες μας το λιγότερο είναι η παρακολούθηση ενός Έλληνα πρωθυπουργού… Είναι αλήθεια πως τα πράγματα είναι πλέον εξόχως επικίνδυνα. Και αυτή η πραγματικότητα όχι μόνο δεν άλλαξε όπως δεν υπήρχε περίπτωση ν’ αλλάξει στις 25 Γενάρη, μα αντίθετα τα πράγματα γίνονται συνεχώς πιο επικίνδυνα με ανοιχτά ενδεχόμενα απότομων επιταχύνσεων σε μια σειρά μέτωπα…
Γιατί ακόμη και αν υποθέσουμε πως σε μια εκτεταμένη περιοχή αστάθειας, η Δύση (ΗΠΑ-Γερμανία) θέλει επιτέλους την πολιτική σταθερότητα που πιθανώς μπορεί να επιτευχθεί στο εσωτερικό της Ελλάδας με τον Τσίπρα. Είναι ένα ζήτημα αν το κουβάρι των τοπικών και των κεντρικών ανταγωνισμών και συγκρούσεων επιτρέπει και μέχρι πότε αυτή τη σταθερότητα στην Ελλάδα… Τα λοξοκοιτάγματα σε Κίνα και ιδιαίτερα στη Ρωσία είναι γνωστό στην κυβέρνηση ότι ακόμη και σαν τέτοια εξοργίζουν τις ΗΠΑ και συνολικά τη Δύση. Αν γίνονται και όσο γίνονται, δεν έχουν να κάνουν με την τέχνη των «αριστερών» διπλωματών ή των πατριωτών τσαμπουκάδων. Δεν γίνονται άλλωστε πρώτη φορά. Στην Κύπρο π.χ. ακόμη και ο δυτικόφιλος Αναστασιάδης πάει όσο μπορεί να το παίξει και με τη Ρωσία… Η ελληνική και η κυπριακή αστική τάξη δεν έχουν σοβαρό περιθώριο για δίπορτο μεταξύ Δύσης και Ρωσίας, όπως κάποιες δυνάμεις που διεκδικούν ευρύτερο ρόλο σαν την Τουρκία, το Ιράν και την Αίγυπτο.
Αν, για λογαριασμό πάντα της αστικής τάξης, ο Τσίπρας παίζει (με όλους τους κινδύνους) με την αντίθεση ΗΠΑ και Γερμανίας ή αφήνει να τον παίζουν, αν μιλάει και με τον Πούτιν και θα παραβρεθεί στις 9 Μάη στη Μόσχα, αυτό δεν είναι ένδειξη πυγμής και δύναμης ούτε της αστικής τάξης που εκπροσωπεί ούτε φυσικά του ίδιου και της κυβέρνησής του, παρά τη φρέσκια εντολή. Είναι, αντίθετα, ένδειξη του επικίνδυνου αδιεξόδου όπου έχει οδηγηθεί το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης στον τόπο μας.
Να επιμείνουμε στο δρόμο της συγκρότησης των λαϊκών δυνάμεων, στην αντίσταση και στη διεκδίκηση της ζωής μας, στην αναμέτρηση με το σύστημα της βαρβαρότητας. Ούτε η δουλειά ούτε τα δικαιώματα ούτε η ειρήνη και η δημοκρατία είναι δεδομένα στον τόπο μας έξω από την αποφασιστική συγκρότηση των λαϊκών δυνάμεων στο επίπεδο που απαιτείται για να τα υπερασπιστούν, να τα διευρύνουν και ν’ ανοίξουν την απελευθερωτική τους προοπτική. Τίποτα δεν θα χαριστεί. Ούτε ο λαός μας πρέπει να χαρίσει τους προηγούμενους αγώνες του για τα ψίχουλα που εκλιπαρούν τους ιμπεριαλιστές οι νέοι διαχειριστές του συστήματος. Τίποτα καλό δεν μπορεί να προκύψει από την υποτιθέμενη διαπραγμάτευση ή από τον υπαρκτό άγριο ανταγωνισμό των κάθε λογής φονιάδων και ληστών των λαών που οι Τσίπρας-Βαρουφάκης και οι λοιποί της ΣΥΡΙΖΑϊκής αριστεράς τους αποκαλούν πλέον εταίρους.
Αντίθετα, είναι λογικό να ανησυχούμε όσο βλέπουμε να εκδηλώνονται καθημερινά οι συνέπειες της αθεράπευτης κρίσης του καπιταλισμού και οι άγριοι ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί που οδηγούνται σε ολοένα και πιο επικίνδυνες συγκρούσεις. Τα δεινά που υφίσταται ο λαός της χώρας μας και τα μεγαλύτερα που τον απειλούν τον κάνουν ένα με τους λαούς σε όλο αυτό το τρίγωνο της αστάθειας, από τη Λιβύη μέχρι τη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία. Η ιστορία, τα τωρινά βάσανα, μα και το μέλλον των αγώνων ενάντια στην εκμετάλλευση, στον πόλεμο και στον ιμπεριαλισμό πρέπει να μας ενώσουν με όλους τους γύρω λαούς. Χωρίς καμιά καθυστέρηση και χωρίς καμιά περίοδο χάριτος, να προτάξουμε τις διεκδικήσεις μας για δουλειά, ειρήνη, δημοκρατία απέναντι στους νέους επίδοξους διαχειριστές του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης.
Όταν παρότι υποτίθεται αριστεροί μιλάνε για «εταίρους», καλλιεργούν τον πασιφισμό και δρουν διαλυτικά και εχθρικά στην ανάγκη συγκρότησης των λαϊκών δυνάμεων. Όχι μόνο δεν βάλανε τη δεξιά, τον φασισμό και όλο το παλιό προσωπικό στο χρονοντούλαπο, μα αντίθετα διεκδικούν και έχουν τη συναίνεσή τους όπως και των άθλιων ΜΜΕ για να μετατραπούν οι ίδιοι σε τυπικούς διαχειριστές του συστήματος. Μέσα σε λίγες μέρες έφτασαν να δέχονται το 70% των μνημονίων και για τα υπόλοιπα να διαπραγματεύονται με τον οίκο LAZART και την τεχνογνωσία του ΟΟΣΑ. Την ώρα που οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές απειλούν με γενικευμένο μακελειό την ανθρωπότητα κλιμακώνοντας τη σύγκρουση στην Ουκρανία αλλά και στη Μέση Ανατολή, αυτοί τους υμνούν και τους εμφανίζουν σαν συμμάχους του λαού μας. Αντιμάχονται τάχα τη γερμανική Ευρώπη της Μέρκελ, εξωραΐζοντας ασύστολα την αντιδραστική φύση του ιμπεριαλιστικού συνασπισμού της ΕΕ, ενώ έχουν φτάσει να εμφανίζουν ότι το ΔΝΤ είναι εναντίον της λιτότητας!
Το ότι η κυβέρνηση αποκαλύπτεται πολύ γρήγορα, δεν φτάνει. Με δεδομένη την απόγνωση του λαού από τη φτώχεια, τα όποια ψίχουλα και η όποια ανακοπή των ρυθμών της επίθεσης με κάποια πιθανή γέφυρα, θα αξιοποιηθούν για να μανιπουλάρουν τον λαό και να αδρανοποιήσουν ένα σημαντικό δυναμικό αγωνιστών, αξιοποιώντας και την πολιτική ουρά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Από τη άλλη, το ΚΚΕ μένει σταθερά στην καταγγελία χωρίς καμιά αγωνία να συμβάλει στη λαϊκή κινητοποίηση αναμένοντας να έρθει η ώρα να ζητήσει διόρθωση ψήφου. Το ΚΚΕ άλλοτε λέει πως έρχεται η ανάπτυξη και άλλοτε σφυρίζει αντεπίθεση αγνοώντας τα πραγματικά προβλήματα της λαϊκής πάλης. Στην ανάλυσή του δεν υπάρχει ιμπεριαλιστική εξάρτηση και αρνείται συνειδητά να δει τα επικίνδυνα αδιέξοδα της αστικής τάξης. Και σε καμιά περίπτωση δεν επιλέγει να τα οξύνει υπέρ των λαϊκών συμφερόντων μέσα από την ανάπτυξη μαζικού και πραγματικού κινήματος αντίστασης και διεκδίκησης.
Η συγκρότηση ξανά της εργατικής τάξης είναι το κρίσιμο ζήτημα της εποχής μας και αυτή η υπόθεση πρέπει να είναι μόνιμη έγνοια των πραγματικών αριστερών και των κομμουνιστών. Η εργατική τάξη μπορεί και είναι αναγκαίο να ξαναγίνει η ραχοκοκαλιά του λαϊκού κινήματος. Αυτή η υπόθεση όπως και η ευρύτερη συγκρότηση των λαϊκών δυνάμεων στη χώρα μας, για να υπηρετηθεί, απαιτεί καθαρές θέσεις γύρω από τα ζητήματα του ρόλου των κάθε λογής ιμπεριαλιστών και των σιωνιστών καθώς και τους κινδύνους που απορρέουν από τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Δεν υπάρχουν γεράκια και περιστέρια στο στρατόπεδο των ιμπεριαλιστών, δεν υπάρχει ΕΕ των λαών και των εργαζομένων και αλίμονο αν πιστέψουμε πως το ΔΝΤ και ο ΟΟΣΑ είναι ενάντια στη λιτότητα. Οι ιμπεριαλιστές σε Ανατολή και Δύση είναι φονιάδες και ληστές και ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός ο μεγαλύτερος εχθρός των λαών. Γι’ αυτό είναι αναγκαίο ο λαός μας να μπει αποφασιστικά στον δρόμο της αναμέτρησης με τους ντόπιους και ξένους δυνάστες. Μόνο έτσι σε μια πορεία δυναμώματος του μετώπου της λαϊκής πάλης θα μπορέσει να σπάσει τις κάθε λογής αλυσίδες της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, να υπερασπιστεί την ειρήνη σε συνεργασία με τους γύρω λαούς και να οικοδομήσει μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση. Τέτοια που αξίζει στον κόσμο της δουλειάς.

Προλεταριακή Σημαία
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

Υπάρχουν καλές μεταρρυθμίσεις με τις συμβουλές του ΟΟΣΑ;

Του Χρήστου Κάτσικα

Οι παρεμβάσεις του ΟΟΣΑ στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και η Κυβέρνηση
Τι σημαίνουν οι «αγάπες και τα λουλούδια» με τον γνωστό κ. ΟΟΣΑ;

«Αλλάζουν όλα εδώ κάτω με ορμή»
Πριν από κάμποσες μέρες, στις 11 Φλεβάρη 2015, η νέα κυβέρνηση κάλεσε τον Οργανισμό Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης (ΟΟΣΑ) και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας μαζί με τον Γ.Γ. του ΟΟΣΑ Ανχέλ Γκουρία ανακοίνωσαν τη σύσταση μιας μόνιμης επιτροπής συνεργασίας, με τον πρωθυπουργό να δηλώνει ότι «η Ελλάδα πρέπει να τολμήσει τις μεταρρυθμίσεις που δεν τόλμησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις».
Σε δημοσίευμα της ιστοσελίδας του ΣΥΡΙΖΑ με τίτλο «Αλ. Τσίπρας - Άνχελ Γκουρία (γ.γ. του ΟΟΣΑ): Συνεργασία για μεταρρυθμίσεις με ξεκάθαρο κοινωνικό πρόσημο» (δείτε ΕΔΩ) αναφέρονται τα παρακάτω: «Μια νέα εποχή στην συνεργασία Ελλάδας – ΟΟΣΑ εγκαινίασαν ο πρωθυπουργός Αλ. Τσίπρας και ο γ.γ. του Οργανισμού Άνχελ Γκουρία…» είπε χαρακτηριστικά ο Αλ. Τσίπρας. «Ανακοίνωσε, μάλιστα την απόφαση για τη σύσταση μόνιμης κοινής επιτροπής που θα προετοιμάσει ένα σύμφωνο για ανάπτυξη, απασχόληση και κοινωνική συνοχή με δικαιοσύνη, αλλά και στενή συνεργασία με το ΟΟΣΑ για την εκπόνηση και την εφαρμογή του προγράμματος των μεταρρυθμίσεων με ξεκάθαρο κοινωνικό πρόσημο».
Στις κοινές δηλώσεις του Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και του ΓΓ του ΟΟΣΑ Ανχέλ Γκουρία μετά τη συνάντησή τους ο Αλέξης Τσίπρας ανάμεσα σε άλλα δήλωσε: «Με μεγάλη χαρά υποδέχτηκα σήμερα τον κ. Γκουρία στην Αθήνα. Ο κ. Γκουρία προΐσταται ενός παγκόσμιου Οργανισμού για την ανάπτυξη. Για το λόγο αυτό νομίζω ότι ίσως είναι ο πιο χρήσιμος άνθρωπος σήμερα στην Ευρώπη. Διότι το ζητούμενο σήμερα στην Ευρώπη είναι η ανάπτυξη… Η νέα κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να πραγματοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις που πραγματικά έχει ανάγκη η Ελλάδα. Να πραγματοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις που δεν τόλμησαν να πραγματοποιήσουν οι προηγούμενες κυβερνήσεις… Είμαι αισιόδοξος ότι από κοινού με τον κ. Γκουρία και τους συνεργάτες του, μπορεί να αποτελέσει την αρχή μιας νέα σχέσης ανάμεσα στον ΟΟΣΑ, την ελληνική Κυβέρνηση και την Ελλάδα. Νομίζω ότι γυρίσαμε σελίδα στο κεφάλαιο των χρήσιμων μεταρρυθμίσεων για τη χώρα μας. Αποφασίσαμε να συστήσουμε μια μόνιμη κοινή επιτροπή συνεργασίας που θα προετοιμάσει ένα Σύμφωνο για την Ανάπτυξη, την Απασχόληση και την Κοινωνική Συνοχή, με Δικαιοσύνη στην Ελλάδα. Αποφασίσαμε να έχουμε στενή συνεργασία και τη βοήθεια του ΟΟΣΑ, για την εκπόνηση και εφαρμογή του προγράμματος των μεταρρυθμίσεων… Πολύ σύντομα θα μεταβώ στο Παρίσι όπου θα έχω την ευκαιρία να επισημοποιήσω αυτή την σχέση συνεργασίας και να δούμε συγκεκριμένες πτυχές για το πώς προχωράμε σε συγκεκριμένα βήματα υλοποίησης. Θέλω να ευχαριστήσω τον κ. Γκουρία και τους συνεργάτες του για την κατανόηση και για τη βοήθεια που δείχνουν σε μια κρίσιμη στιγμή για την Ελλάδα, για τον ελληνικό λαό. Μια βοήθεια που για την ελληνική κυβέρνηση είναι εξαιρετικά ωφέλιμη και να τον διαβεβαιώσω ότι βούλησή μας είναι να προχωρήσουμε σε σαρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα αντιστρέψουν αυτή την εικόνα, την εικόνα την αρνητική για την Ελλάδα» (δείτε ΕΔΩ).

Μα ποιος είναι, τέλος πάντων ο ΟΟΣΑ και ποιος ο Ανχέλ Γκουρία;
Ο ΟΟΣΑ (Οργανισμός για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη και με λατινικούς χαρακτήρες OECD) είναι ένας διεθνής ιμπεριαλιστικός οργανισμός με 34 κράτη τακτικά μέλη, που δημιουργήθηκε το 1961. Ο ΟΟΣΑ είναι μετεξέλιξη του Οργανισμού Ευρωπαϊκής Οικονομικής Συνεργασίας, που δημιουργήθηκε το 1948 για να ρυθμίσει τα της «ανοικοδόμησης» της Ευρώπης, με βάση το σχέδιο Μάρσαλ. Πρώτος του γενικός γραμματέας ήταν ο R. Marjolin, στέλεχος της ναζιστικής κυβέρνησης του Πεταίν στο Βισύ της Γαλλίας. Σημερινός γ.γ. του ΟΟΣΑ (από το 2006) είναι ο Angel Gurría, Μεξικανός, καταστροφέας της μεξικανικής οικονομίας 20 χρόνια πριν (υπό τις εντολές του ΔΝΤ) , άνθρωπος του διεθνούς τραπεζικού κυκλώματος και υπουργός Οικονομίας της διαβόητης κυβέρνησης Zedillo.

Η «θεραπευτική αγωγή» του ΟΟΣΑ
Είναι ο ίδιος Οργανισμός που σε μία από τις τελευταίες Εκθέσεις του για την ελληνική οικονομία, αφού αποδίδει εύσημα και απλόχερη στήριξη στην ελληνική κυβέρνηση για να «αντέξει» τον νέο -και πιο επώδυνο- γύρο μεταρρυθμίσεων, εξίσου γενναιόδωρα εισηγείται 25 χρόνια άγριας λιτότητας, θεωρώντας πως αυτή η πρόταση θα μπορούσε να αποτελέσει διέξοδο από την κρίση.
Παράλληλα δεν παρέλειψε, σε ένα άνευ προηγουμένου πολιτικό παραλήρημα, να προτείνει την άρση της μονιμότητας για τους νεοπροσληφθέντες στο Δημόσιο, την περαιτέρω ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας με ενίσχυση της προσωρινής απασχόλησης και των μισθών κάτω από τη σύμβαση, την αύξηση κατά 2 χρόνια του πραγματικού ορίου συνταξιοδότησης, την αύξηση της συμμετοχής του ασφαλισμένου στην υγεία, καθώς και τη νέα μείωση του αφορολογήτου ορίου και μια σειρά νέων φοροεισπρακτικών μέτρων! Παράλληλα ο διεθνής οργανισμός εισηγήθηκε ακόμα το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, το οποίο ούτως ή άλλως έχουν δρομολογήσει κυβέρνηση και τρόικα, αλλά και την παράδοση του ελληνικού τραπεζικού συστήματος στα χέρια του ξένου χρηματιστικού κεφαλαίου!
Σήμερα, ίσως περισσότερο από ποτέ, καθώς αναπνέουμε τα αποκαΐδια αυτής της πολιτικής που ευλαβικά υλοποιήθηκε τα τελευταία χρόνια, μπορεί κάποιος εύκολα να καταλάβει τι σήμαιναν οι προτροπές αυτές του «αθώου» και «ουδέτερου» αυτού Οργανισμού που χρόνια τώρα πασχίζει να προσαρμόσει την εκπαίδευση και την εργατική δύναμη στις «νέες συνθήκες», κοντολογίς, στην ευελιξία, αποδοτικότητα, ανταγωνιστικότητα, επιχειρηματικότητα, απασχολησιμότητα, κόστος κ.λπ., αλλά και να τις αναπτύξει, να τις τυποποιήσει περισσότερο, να τις μετρήσει και να τις ελέγξει, ώστε να διαμορφώσει το σημερινό εργαζόμενο: με εργασιακές προδιαγραφές 19ου αιώνα και παραγωγικές δυνάμεις 21ου αιώνα!
Βεβαίως, δεν ανακαλύπτουμε την Αμερική, αναφέροντας τα παραπάνω για το ρόλο και τη φυσιογνωμία του ΟΟΣΑ. Και το λέμε αυτό για ένα παραπάνω λόγο. Το γεγονός ότι, λιγότερο από δυο μήνες πριν ο νέος Πρωθυπουργός της χώρας υφάνει το φωτοστέφανο του ΟΟΣΑ και του Γ.Γ του, σε άρθρο τους στην Αυγή (7/12/2014) ο βουλευτής Τάσος Κουράκης, Συντονιστής της ΕΕΚΕ Παιδείας και Θρησκευμάτων του ΣΥΡΙΖΑ και ο Νικόλας Κουντούρης, επιστημονικός συνεργάτης του ΣΥΡΙΖΑ, μέλος της ΕΕΚΕ Παιδείας και θρησκευμάτων του ΣΥΡΙΖΑ, γράφουν: «…Το σημείο εκκίνησης της εφαρμογής των μνημονίων στην ελληνική εκπαιδευτική πολιτική θα μπορούσε να το τοποθετήσει κανείς σε διάφορα πολιτικά γεγονότα. Αδιαμφισβήτητα όμως ένα από τα πλέον κομβικά σημεία αποτελεί η ενεργή ανάμειξη του ΟΟΣΑ στα ελληνικά εκπαιδευτικά πράγματα το 2011, με το ρόλο του «ανεξάρτητου αξιολογητή» της ελληνικής εκπαίδευσης. Ο διεθνής αυτός οργανισμός ο οποίος ασχολείται μεταξύ άλλων και με την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών συστημάτων των διαφόρων χωρών κλήθηκε από την τότε ελληνική κυβέρνηση να «διαγνώσει» τα προβλήματα του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος και να διατυπώσει προτάσεις «μεταρρύθμισής» του. Παρέδωσε στο πλαίσιο αυτό, στην ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας, μία μελέτη με τίτλο «Καλύτερες Επιδόσεις και Επιτυχείς Μεταρρυθμίσεις στην Εκπαίδευση. Προτάσεις για την εκπαιδευτική πολιτική στην Ελλάδα». Δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι η έκθεση αυτή έθεσε την τεχνοκρατική βάση για όλες τις αλλαγές στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, η εφαρμογή των οποίων συνδέθηκε με τις αξιολογήσεις της ελληνικής οικονομίας από την τρόικα και με την εκταμίευση των δόσεων προς τη χώρα. Έχουν γραφεί πολλά για την εν λόγω έκθεση, η οποία χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα ως «νεοφιλελεύθερο ευαγγέλιο» για τους δανειστές. Θα είχε ενδιαφέρον στο πλαίσιο αυτό να αναφερθεί κανείς σε ορισμένες σημαντικές ιδέες της έκθεσης, οι οποίες καταδεικνύουν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι εδώ και 5 χρόνια το ελληνικό Υπουργείο Παιδείας δεν νομοθετεί «μόνο του». Το βασικό στερεότυπο που αναπαράγει και παγιώνει η έκθεση είναι ότι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα κοστίζει ακριβά και δεν παράγει καλά αποτελέσματα. Στο πλαίσιο αυτό ο ΟΟΣΑ πρότεινε μεταξύ άλλων το 2011, τους δύο βασικούς πυλώνες της μετέπειτα μνημονιακής πολιτικής στη εκπαίδευση. Ο πρώτος αφορούσε στην «επαγγελματική ανάπτυξη και αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού», δηλαδή στο τρίπτυχο απολύσεις – αξιολογήσεις – αύξηση της έντασης εργασίας. Ο δεύτερος πυλώνας αφορούσε στον «εξορθολογισμό του εκπαιδευτικού δικτύου», δηλαδή στην περιστολή των δημοσίων δαπανών για την λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος» (δείτε ΕΔΩ)
Με αυτά τα δεδομένα, γίνεται κατανοητό τι μπορεί να σημαίνουν οι αναδιαρθρώσεις που τάχα «δεν τόλμησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις και θα τις τολμήσει η παρούσα κυβέρνηση», όπως είπε ο πρωθυπουργός. Και όποιος, χωμένος στις συστάδες των θάμνων που τον περιβάλλουν χάνει το δάσος από το οπτικό του πεδίο, καλό είναι να κάνει ένα βήμα στα πλάγια για να δει καθαρότερα μπροστά του. Δύσκολη και κοπιαστική ενέργεια, αλλά αναγκαία.

http://www.alfavita.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Λαύριο: Συμβάσεις ωρομίσθιων και 6ήμερου επιβάλλει στους υπαλλήλους το σούπερ μάρκετ «MY MARKET»

Την αλλαγή των συμβάσεων των υπαλλήλων του σούπερ μάρκετ «MY MARKET» από μισθωτούς σε ωρομισθίους, από οκταωρίτες σε εξαωρίτες και από πενθήμερο οι εργαζόμενοι να δουλεύουν εξαήμερο (συγκεκριμένα 4 μέρες να δουλεύουν 6ωρο και Παρασκευή και Σάββατο 8ωρο) καταγγέλλει το Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων Λαυρεωτικής.

Στην ανακοίνωσή του σημειώνει:
«Η διοίκηση δικαιολογήθηκε λέγοντας ότι αυτό το μέτρο δεν θα αλλάξει τις μέχρι τώρα συνήθειες των εργαζομένων και ότι τα πράγματα θα παραμείνουν όπως έχουν. Μα καλά, αν ήταν να μείνουν όπως έχουν, τότε γιατί άλλαξαν οι συμβάσεις; Κοροϊδεύουν. Η πραγματικότητα είναι σκληρή και συγκεκριμένη. Στην περιοχή αναπτύσσονται και άλλες αλυσίδες σουπερ μάρκετ και οι προσλήψεις που κάνουν είναι με τετράωρους με 240 ευρώ τον μήνα. Σε αυτή την κατάσταση η εταιρία ετοιμάζεται για τον πιο σκληρό ανταγωνισμό και φυσικά τον ανταγωνισμό σε αυτό τον βάρβαρο κόσμο τον πληρώνουν οι εργαζόμενοι.
Οι εργαζόμενοι δεν έχουν άλλη επιλογή, από το να οργανώσουν την πάλη τους για συλλογικές συμβάσεις για μισθούς και δικαιώματα, να σταματήσει ο άθλιος διαχωρισμός των εργαζομένων σε νέους και παλιούς με μικρότερους μισθούς, να επανέλθει τώρα ο μισθός στα επίπεδα του 2009. Στα πλαίσια αυτά το σωματείο ιδιωτικών υπαλλήλων σας καλεί να γίνεται όλοι όσοι δεν είσαστε μέλη του σωματείου, να αντισταθούμε στην βαρβαρότητα, με αλληλεγγύη και οργάνωση μπορούμε να βάλουμε Φρένο στον εργασιακό κατήφορο.
Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ υπηρετώντας την ελεύθερη οικονομία και την ανταγωνιστικότητα, δεν μπορεί να δώσει λύση στα προβλήματά μας, γιατί έχει επιλέξει το απέναντι στρατόπεδο, το κοινό τους σπίτι, την λυκοφωλιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μόνη διέξοδος ο ταξικός αγώνας. Έχουμε την δύναμη».

http://www.902.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

ΤΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΣΠΟΥΔΑΣΕΙ- ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΥΠΟΥ Γ'

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
ΑΠΕΡΓΟΣ ΠΕΙΝΑΣ ΣΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΥΠΟΥ Γ΄
ΤΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΝΑ ΣΠΟΥΔΑΣΕΙ

Αθήνα 27 Φεβρουαρίου 2015
Σε απεργία πείνας προχώρησε από σήμερα 27 Φεβρουαρίου ο κρατούμενος των φυλακών τύπου Γ΄, Γιώργος Σοφιανίδης, διαμαρτυρόμενος για τη διακοπή των σπουδών του λόγω μεταγωγής του στις φυλακές τύπου Γ΄.

Μέχρι την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, ο κρατούμενος σπούδαζε στο ΙΕΚ που λειτουργεί εντός των φυλακών Κορυδαλλού καθώς και στο ΤΕΙ Πειραιά. Από τη μέρα εκείνη παραμένει έγκλειστος στις φυλακές του Δομοκού, χωρίς να έχει πρόσβαση σε καμία από τις δύο σχολές.

Η απόφαση περί μεταγωγής του Γιώργου Σοφιανίδη στις φυλακές τύπου Γ΄ τον κρίνει επικίνδυνο όχι με βάση την προσωπικότητά του αλλά με βάση το έγκλημα για το οποίο έχει καταδικαστεί. Στην απόφαση αυτή επέμεινε η εισαγγελέας που μόλις την προηγούμενη εβδομάδα απέρριψε την προσφυγή του για άρση της μεταγωγής, χωρίς να συνεκτιμήσει στο ελάχιστο την προσπάθεια του κρατούμενου να θέσει τα θεμέλια για μια καλύτερη ζωή μετά την αποφυλάκισή του.

Ο Γιώργος Σοφιανίδης υφίσταται τις συνέπειες του εκτρωματικού νόμου για τις φυλακές τύπου Γ΄, την κατάργηση των οποίων έχει εξαγγείλει ο Υπουργός Δικαιοσύνης στη Βουλή. Μέχρι να γίνει αυτό, οι φυλακές υψίστης ασφαλείας λειτουργούν κανονικά, καθώς μέσα στον τελευταίο μήνα έχουν γίνει και νέες μεταγωγές στο Δομοκό, ενώ ο Γιώργος Σοφιανίδης κινδυνεύει να χάσει ακόμα και το δικαίωμα φοίτησης στο ΙΕΚ.

Ως Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων στεκόμαστε στο πλευρό του απεργού πείνας και των συγκρατουμένων του που συμπαραστεκόμενοι στον αγώνα του προχώρησαν σε αποχή συσσιτίου.

Ζητάμε από το υπουργείο Δικαιοσύνης να αποφασίσει άμεσα τη μεταγωγή του Γ. Σοφιανίδη στον Κορυδαλλό ώστε να μη χάσει κανένα εξάμηνο σπουδών.

Ζητάμε την κατάργηση των φυλακών τύπου Γ΄ και την άρση όλων των μεταγωγών που έχουν ήδη πραγματοποιηθεί ή εκκρεμούν.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Κοινή ανακοίνωση Αγωνιστικών Κινήσεων & Πορείας Παντείου

Άμεση επαναφορά του κανονικού ωραρίου λειτουργίας της Βιβλιοθήκης του Παντείου!
Άμεση επαναπρόσληψη όλων των διοικητικών υπαλλήλων!
Επαναφορά της δωρεάν πρόσβασης στις βάσεις δεδομένων! 

Η Διεύθυνση της Βιβλιοθήκης του Παντείου ενημερώνει τους φοιτητές πως «η Βιβλιοθήκη αναγκάζεται να προχωρήσει στον περιορισμό των ωρών λειτουργίας της λόγω σοβαρής έλλειψης προσωπικού». Συγκεκριμένα αναφέρει ότι από τις 20 Φεβρουαρίου η βιβλιοθήκη θα λειτουργεί κατά 8 ώρες λιγότερες ανά εβδομάδα, καθώς την Τρίτη και την Παρασκευή θα κλείνει στις 16:00 και όχι στις 20:00 όπως συνέβαινε μέχρι πρότινος. Η συγκεκριμένη «μετατροπή», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει η ανακοίνωση, είναι άμεσο επακόλουθο της μείωσης του διοικητικού προσωπικού του Πανεπιστημίου. Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι οι απολύσεις των διοικητικών δεν αποτέλεσαν μια κίνηση εξορθολογισμού της εκπαίδευσης (όπως ήθελαν να ονομάζουν τότε τις απολύσεις και τις διαθεσιμότητες), αλλά κατέστησαν ανεπαρκείς σημαντικές λειτουργίες του πανεπιστημίου και επηρέασαν άμεσα και τα δικαιώματα των ίδιων των φοιτητών. Μάλιστα, το ίδιο επιχείρημα της ανεπάρκειας διοικητικού προσωπικού και καθηγητών (αφού είχε προηγηθεί η απόλυση τους) οδήγησε στην συγχώνευση ή και στην κατάργηση τμημάτων μέσα από το σχέδιο-Αθηνά.
Παράλληλα, πριν λίγες μέρες ενημερωθήκαμε για την διακοπή της δωρεάν πρόσβασης των φοιτητών του Παντείου Πανεπιστημίου στις βάσεις δεδομένων (PsychInfo, scopus κτλ.). Πιο συγκεκριμένα, το Πανεπιστήμιο έχει σταματήσει την πληρωμή των επιστημονικών πηγών πληροφόρησης από το 2013, με αποτέλεσμα τη χορήγηση άδειας χρήσης των άρθρων μέσω της καταβολής κάποιου ποσού από τους ίδιους τους φοιτητές. Είναι γνωστό ότι τόσο οι πτυχιακές, όσο και οι πολυάριθμες προπτυχιακές εργασίες των φοιτητών, βασίζουν την ολοκλήρωση τους σε μεγάλο βαθμό στα επιστημονικά άρθρα που παρέχονται μέσα από τις βάσεις δεδομένων. Ένα τέτοιο γεγονός αποτελεί σημαντικό εμπόδιο για τις σπουδές και την ίδια την απόκτηση του πτυχίου, την στιγμή, μάλιστα, που τα όρια σπουδών και οι διαγραφές ελλοχεύουν· εξάλλου οι ίδιες οι αμφίσημες τοποθετήσεις του υπουργού παιδείας αφήνουν ανοιχτό το συγκεκριμένο ζήτημα, ενώ μέρα με τη μέρα το κόστος των σπουδών μετακυλίεται στις πλάτες των φοιτητών.
Οι συγκεκριμένες περικοπές (γιατί για τέτοιες πρόκειται) αποτελούν συνέχεια των όσων υλοποίησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις κάτω από τις επιταγές των ξένων «εταίρων» αλλά και εγχώριων συμφερόντων. Στα μάτια ορισμένων, όλα αυτά θα έπρεπε να αποτελούν παρελθόν, καθώς η νέα κυβέρνηση δεσμεύτηκε προεκλογικά και μετεκλογικά πως θα εκθεμελιώσει μια σειρά μεταρρυθμίσεις, αντικαθιστώντας τις με άλλες πιο ευνοϊκές απέναντι στο φοιτητικό κόσμο. Βέβαια τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν ακριβώς έτσι! Η νέα κυβέρνηση, λίγα 24ωρα αφότου ανέλαβε, πέταξε από πάνω της τα όποια αντιμνημονιακά της συνθήματα και επιχείρησε να κάνει το μαύρο άσπρο, βαφτίζοντας την τρόικα «θεσμούς» και το μνημόνιο «συμβόλαιο», δεχόμενη στην πραγματικότητα το σύνολο των μέτρων που θα υλοποιούσε η προηγούμενη κυβέρνηση. Στο ίδιο πνεύμα κινήθηκε και ο υπουργός Παιδείας Μπαλτάς, ο οποίος, ενώ αρχικά έσπευδε να καταργήσει (στα λόγια) τις αντιφοιτητικές μεταρρυθμίσεις, στη συνέχεια τις υιοθέτησε με άλλη φρασεολογία. Η περίπτωση της διαγραφής των φοιτητών αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της …αναδίπλωσης! Ο υπουργός ανακοίνωσε πως οι διαγραφές συνεχίζουν κανονικά για την απαραίτητη εκκαθάριση των μητρώων, απλά όσοι επιθυμούν να συνεχίσουν τις σπουδές τους, θα δίνουν μια προσωπική συνέντευξη, εξηγώντας τους λόγους που τους οδήγησαν να τις σταματήσουν, αφήνοντας έτσι μετέωρο το ζήτημα για το αν θα αφορά το μετρό των διαγραφών μόνο τους λεγόμενους «αιώνιους φοιτητές», ή αν θα θεσπιστεί κανονικότατα και για όλους τους προπτυχιακούς φοιτητές. Σε κάθε περίπτωση η ύπαρξη ορίων για ένα μέρος των φοιτητών θα οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια στην καθιέρωση ορίων για το σύνολο. Εξάλλου, το κείμενο-συμφωνία με τους «εταίρους» μας: «οι Ελληνικές Αρχές θα: Επανεξετάσουν και ελέγξουν δαπάνες σε κάθε τομέα των κυβερνητικών δαπανών (π.χ. παιδεία, άμυνα, μεταφορές, ΟΤΑ, κοινωνικά επιδόματα)» δεν αφήνει πολλά περιθώρια παρερμηνειών! Γίνεται φανερό λοιπόν πως, παρά την αρχική ευφορία και αισιοδοξία ορισμένων φοιτητών πως θα βρεθεί μια λύση στα προβλήματα τους, η κυβέρνηση και οι «εταίροι» μας έχουν άλλες βλέψεις... Η κατάργηση του δωρεάν πλέγματος σίτηση-στέγαση-σύγγραμμα σε συνδυασμό με την εντατικοποίηση και τις διαγραφές, δείχνουν πως αυτό το άγριο ταξικό πανεπιστήμιο, που θα συνεχίζει να διώχνει τους φοιτητές από φτωχά λαϊκά στρώματα, σύμφωνα πάντα με τα ευρωπαϊκά πρότυπα, δεν θα σταματήσει να υπάρχει εφόσον το φοιτητικό κίνημα αδρανεί.
Η πραγματική αισιοδοξία και ευφορία για το μέλλον μας μπορεί να αντληθεί μόνο από τη δύναμη των αγώνων του φοιτητικού κινήματος και όλου του λαού! Καμία κυβέρνηση της λεγόμενης «Αριστεράς» με ολίγον ακροδεξιά (ΑΝΕΛ) που ορκίζεται από το πρωί μέχρι το βράδυ στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΔΝΤ, δεν μπορεί να υπερασπίσει τα συμφέροντά μας!
Η κανονική λειτουργία της Βιβλιοθήκης όσο και η δωρεάν πρόσβαση στις βάσεις δεδομένων ως κομμάτι των εκπαιδευτικών μας δικαιωμάτων, θα διασφαλιστεί μόνο μέσα από την οργανωμένη, μαζική, συλλογική πάλη των φοιτητών. Η Πορεία και οι Αγωνιστικές Κινήσεις καλούν τους φοιτητές του Παντείου να διεκδικήσουν την άμεση επαναφορά του προηγούμενου ωραρίου λειτουργίας της βιβλιοθήκης καθώς και την επαναφορά των βάσεων δεδομένων. Να αποδοκιμάσουν τις «ρεαλιστικές» εκπαιδευτικές περικοπές και προσαρμογές, οι οποίες λειτουργούν σε βάρος των σπουδών μας.

http://www.agonistikeskiniseis.org/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Ξανά απολύσεις στο «κάτεργο» QCS IKE (Quality Call Sales)

Την Παρασκευή 27/02, όλοι στα γραφεία της QCS, στις 5:00 μμ, Πατησίων 49
Το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών καταγγέλλει την εταιρία QCS ΙΚΕ για την απόλυση δύο συναδέλφων. Η εργοδοσία της εταιρίας ανακοίνωσε τις απολύσεις τους, με το αιτιολογικό ότι είναι αντιπαραγωγικοί και δεν κάνουν αρκετές πωλήσεις! Η πραγματικότητα είναι ότι στην συγκεκριμένη εταιρία οι συνθήκες εργασίας είναι αυτές ενός σύγχρονου κάτεργου. 4 ώρες εργασία, 400 κλήσεις ημερισίως, για 250 ευρώ μηνιαίο μισθό. Με τέτοιους μισθούς ψίχουλα, το αφεντικό έχει το θράσος να δηλώνει ότι «δεν τον συμφέρει οικονομικά να παραμείνουν οι εργαζόμενοι στη δουλειά τους»! Με διαρκείς απειλές και πίεση σχετικά με την παραγωγικότητα των συναδέλφων, με παρακολούθηση των εργαζομένων με κάμερες προκειμένου να διασφαλίζεται η εντατικοποίηση της εργασίας.
Πριν ακριβώς ένα μήνα η εργοδοσία είχε απολύσει πάλι τον συνάδελφο Κ.Φ., αλλά έπειτα από κινητοποίηση που πραγματοποιήθηκε αναγκάστηκε να τον επαναπροσλάβει. Όμως η εργοδοσία δεν «ξεχνά». Πριν καλά-καλά περάσει ένας μήνας, σε μια επίδειξη στυγνής εκδικητικής πρακτικής, προχώρησε στην απόλυση του συναδέλφου.
Το συγκεκριμένο περιστατικό έρχεται να προστεθεί στο μακρύ κατάλογο εργοδοτικών αυθαιρεσιών. Έρχεται ακόμη να επιβεβαιώσει, ότι η εφαρμοζόμενη πολιτική έχει φέρει 100 χρόνια πίσω τις συνθήκες εργασίας, με τα αφεντικά να νομίζουν ότι μπορούν να λειτουργούν αυθαίρετα. Οι εργαζόμενοι τρομοκρατούνται και απειλούνται με στόχο να μην τολμούν να διεκδικήσουν τα εργασιακά τους δικαιώματα και εργάζονται υπό το καθεστώς συνεχούς φόβου.
Εμείς τους απαντάμε ότι η τρομοκρατία που βιώνουν εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς, η εργοδοτική ασυδοσία, η καταστρατήγηση των εργατικών δικαιωμάτων και η χειροτέρευση των όρων εργασίας δεν θα μείνουν αναπάντητα.
Το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών στηρίζει κάθε συνάδελφο σε κάθε προσπάθεια για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων του. Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν πλέον να παλεύουν μέσα από ατομικούς δρόμους. Μόνο ο συλλογικός αγώνας για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων διασφαλίζει τη θέση τους και μπορεί να σπάσει το κλίμα του φόβου που προσπαθεί να επιβάλλει η εργοδοσία στους χώρους δουλειάς.
Καμία απειλή, καμία απόλυση να μην μείνει αναπάντητη. Και δεν θα μείνει! Αύριο όλοι στα γραφεία της QCS, να σπάσουμε τον τσαμπουκά στα αφεντικά!

Απαιτούμε την άμεση επαναπρόσληψη των συναδέλφων!
Κανένας εργαζόμενος μόνος του, με συλλογικούς αγώνες σπάμε την εργοδοτική τρομοκρατία.
 
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Σέρρες, Αγωνιστική Κίνηση Εκπαιδευτικών, για τις πολιτικές εξελίξεις

ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΆΣΤΑΣΗ «ΈΛΑΒΕ ΤΕΛΟΣ»

Συνάδελφοι,
Με το e-mail Χαρδούβελη… συγγνώμη,.. Βαρουφάκη, έπεσε η αυλαία της τελευταίας θεατρικής παράστασης, που παρακολουθήσαμε παθητικά, από τον θίασο της νέας κυβέρνησης της «αριστεράς !!!», με πρωταγωνιστή τον σούπερ σταρ Βαρουφάκη και με τους προβολείς όλων των διαπλεκόμενων καναλιών στραμμένους πάνω τους. Η είσοδος στην αίθουσα ήταν δωρεάν.
Την έξοδο όμως θα την πληρώσουμε πολύ ακριβά.

Θα την πληρώσουμε :
  • Με τους ίδιους «λιτούς» μνημονιακούς μισθούς και νέο μισθολόγιο
  • Με αυξημένο το ωράριο κατά 2 ώρες που απέλυσε χιλιάδες αναπληρωτές συναδέλφους και έθεσε σε εργασιακή περιπλάνηση τους διορισμένους συναδέλφους
  • Με νέα συνταξιοδοτικά όρια ηλικίας (κίνητρα παραμονής στην εργασία τα ονομάζουν)
  • Με νέο ΕΝΦΙΑ – χαράτσι
  • Με νέο φορολογικό
  • Με ρύθμιση των κόκκινων δανείων που θα διασφαλίζει οικονομικά τους τραπεζίτες (!!??)
  • Με νέα «αξιολόγηση»
  • Με τους ίδιους ταξικούς φραγμούς στη μόρφωση των παιδιών ( Η κατάργηση της «τράπεζας θεμάτων» με τους αγώνες των μαθητών-γονιών-καθηγητών δεν αναιρεί τον ταξικό χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Θυμίζουμε την κατάργηση των πανελλαδικών των 18 μαθημάτων στη Β και Γ τάξη του υπουργού Αρσένη από τον υπουργό Ευθυμίου )
  • Με τους νέους «υπολογισμούς» επικουρικών και κύριων συντάξεων
  • Με την συγχώνευση ασφαλιστικών ταμείων
  • Με το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου στους ιδιώτες με τον ίδιο μνημονιακό ρυθμό
  • Με το πάγωμα των προσλήψεων ( ακόμη και η επαναπρόσληψη – όχι προς το παρόν – των ηρωικά αγωνιζόμενων καθαριστριών, θα γίνει σε βάρος νέων προγραμματισμένων προσλήψεων)
  • Με ανοιχτές τις ΝΑΤΟΙΚΕΣ βάσεις απ’ όπου εφορμούν για να βομβαρδίσουν τους γειτονικούς λαούς, προσθέτοντας καινούρια καραβάνια προσφύγων
  • Με την ΕΕ να πιέζει για ακόμη σκληρότερες εργασιακές συνθήκες, μέχρι ελεύθερες απολύσεις και κατάργηση του συνδικαλισμού.
Του συνδικαλισμού που είναι εργαλείο και όπλο αντίστασης των εργαζομένων ΕΑΝ αποφασίσουμε η πλειοψηφία των συναδέλφων να πάρουμε την υπόθεσή μας στα χέρια μας και να μην την αφήσουμε στους κάθε λογής κυβερνητικούς συμβιβασμένους συνδικαλιστές.

Συνάδελφοι,
Μπροστά σ’ αυτήν την κατάσταση έχουμε την «ΟΜΟΒΡΟΝΤΙΑ ΣΙΩΠΗΣ» των συνδικαλιστικών ηγεσιών μας ( ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΟΛΜΕ, ΕΛΜΕ). Εισέπραξαν στις πρώτες επαφές με την κυβέρνηση ένα ξερό ΟΧΙ στα αιτήματα και ΤΕΛΟΣ.

Συνάδελφοι,
Στις ακόμη χειρότερες μέρες που μας επιφυλάσσουν, ν α ξ ε φ ύ γ ο υ μ ε α π ο τ η ν
α δ ρ ά ν ε ι α και από τ ι ς ψ ε υ δ α ι σ θ ή σ ε ι ς που μας επέβαλλαν. Να συσπειρωθούμε στα σωματεία μας, στις γενικές μας συνελεύσεις για να μπορέσουμε να αντισταθούμε αποτελεσματικά σ’ αυτά που ετοιμάζουν για μας και τα παιδιά μας.

Σέρρες 27-2-2015
Μπαΐρας Γιώργος για τις
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>