27 Αυγ 2016

Προγράμματα Οργανισμού Άγριας Εκμετάλλευσης εργατικού Δυναμικού

Ο αριθμός των εγγεγραμμένων στα μητρώα των ανέργων, με στοιχεία του ΟΑΕΔ, για τον μήνα Ιούλη ξεπερνάει τους 970.000, με μια αύξηση από τον Ιούνιο που μετράει πάνω από 23.500 εγγεγραμμένους ανέργους. Φυσικά αυτοί οι αριθμοί αν και τεράστιοι από μόνοι τους, είναι πλασματικοί αφού δεν υπολογίζονται σε αυτούς οι άνεργοι και άνεργες εκτός ΟΑΕΔ, οι επισφαλείς εργαζόμενοι/ες, οι ημιαπασχολούμενοι.

Μέσα σε αυτό το κλίμα της ανασφάλειας και του κυνηγητού του μεροκάματου οι σοσιαλδημοκράτες, άξιοι συνεχιστές των αστικών κυβερνήσεων «αριστεροί» στυλοβάτες της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, συνεχίζουν τις ίδιες τακτικές εκμετάλλευσης και καταλήστευσης του εργατόκοσμου.

Προγράμματα voucher, ΕΣΠΑ, «κοινωνικά» επιδόματα, εκπτωτικά κουπόνια, κάρτες παρακάρτες… Τσακίζουν τις λαϊκές οικογένειες με φόρους, μειώσεις μισθών και συντάξεων, τσαλαπατάνε τα εργασιακά δικαιώματα, θέλουν τους εργαζόμενους να πεθαίνουν δουλεύοντας, συνεχίζουν να εντείνουν την ταξική τους επίθεση απέναντι στην εργατική τάξη και από πίσω μας πετάνε το ξεροκόμματο.

Τα προγράμματα απασχόλησης που εφαρμόζουν κατά καιρούς είναι τακτικές επίθεσης στις εργασιακές συνθήκες και δικαιώματα.

Τα δύο λοιπόν νέα προγράμματα ονοματίστηκαν «προγράμματα απόκτησης εργασιακής εμπειρίας» και κάνουν λόγο για 13.000 προσλήψεις νέων. Αυτό που μας πλασάρουν για μείωση της ανεργίας και ευκαιρία για μεροκάματο στους νέους, είναι οι νέες εκμεταλλευτικές σχέσεις παραγωγής, είναι το δωράκι του κράτους των κεφαλαιοκρατών στους τελευταίους. Προσφέρουν δωρεάν εργατικό δυναμικό σε ιδιωτικές επιχειρήσεις, αποδεσμεύοντας την εργοδοσία από το να χάνει κέρδος πληρώνοντας την εργατική δύναμη. Ο ΟΑΕΔ θα δίνει στους «ασκούμενους» (μτφ το νέο εκμεταλλευόμενο εργατικό δυναμικό) 18 ευρώ μεροκάματο στους συμμετέχοντες στο πρόγραμμα από 18 – 24 ετών και 21 ευρώ στους ηλικίας από 25 έως 29.

Όπως σε όλα τα παρόμοια προγράμματα έτσι και σε αυτά ο απασχολούμενος δεν θα δικαιούται άδεια στους τέσσερις μήνες που θα διαρκέσει το πρόγραμμα (πενθήμερο, 6ωρο) και θα ασφαλίζεται μόνο στον κλάδο της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης και του επαγγελματικού κινδύνου, χωρίς κανένα άλλο ασφαλιστικό δικαίωμα.

Οι νέες και νέοι της εργατικής τάξης πρέπει να ξεμπροστιάζουν τις τακτικές του κεφαλαίου και να αγωνίζονται για να χτίσουν τις συνθήκες όξυνσης της ταξικής πάλης μέσα και έξω από τους χώρους εργασίας. Να βάζουν στόχους οργάνωσης για ταξικές διεκδικήσεις, ζύμωσης και ταξικής αλληλεγγύης, ώστε να μην βρίσκονται στην γωνία χτυπημένοι από την άγρια επίθεση του κεφαλαίου. Να σταθούν με αξιοπρέπεια και αγώνα στους δύσκολους καιρούς που έρχονται για την εργατική τάξη, οργανώνοντας με ταξική συνείδηση την πάλη τους ενάντια στο κράτος του κεφαλαίου!

http://proletconnect.blogspot.gr/
0 ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ισμήνη Σιδηροπούλου

0
Η φυσικομαθηματικός η οποία εκτελέστηκε στις 26 Αυγούστου 1948, ενώ γνώριζε την τύχη της, δίδασκε μαθηματικά στις μικρές συγκρατούμενες της, στις φυλακές Αβέρωφ.. Λίγο πριν εκτελεστεί, έγραψε δύο γράμματα, ένα στις μαθήτριες κι ένα στις συγκρατούμενες της. Στις μαθήτριες έγραφε τα εξής: 25/8/48

«Στη Νίνα, Παγώνα, κι όλες μου τις μαθήτριες!
Αγαπημένες μαθήτριες, δεν πρέπει να στεναχωρηθείτε. Αυτό θα με λυπούσε πολύ. Ξέρω πως μ' αγαπούσατε πολύ, αλλά τι να γίνη! Είμαι βεβαία πως πολύ γρήγορα η πατρίδα μας, η Ελλάδα, θα ηρεμήσει, θ' ανοίξουν τα σχολεία, θα βρουν τα Ελληνόπουλα το μορφωτικό εκείνο περιβάλλον που χρειάζεται για να προκόψουν. Εγώ εσπούδασα με πολύ κόπο. Σπούδασα κι εργαζόμουν σκληρά. Εύχομαι και το πιστεύω, πως πολύ γρήγορα θα μπορεί και στην Ελλάδα να σπουδάζει εκείνος που μπορεί και θέλει. Χωρίς κόπους».

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δυστυχώς φορούσαν μαντήλα!

0
Οι γυναίκες στην Ελλάδα δεν υπήρξαν μόνο συνοδοιπόροι με τους άντρες. Βοηθούσαν μεν παντού αλλά είχαν να αντιμετωπίσουν και τα οικογενειακά βάρη. Στα χωράφια, στο σπίτι, στα ζώα. Φορτωνόταν τα πάντα …όλα τα βάρη της ζωής με το παραπάνω. Σκλάβες της εκμεταλλευτικής κοινωνίας αξιοθαύμαστες. Αλλά ρε γαμώτο είχαν ένα ελάττωμα! Το μοναδικό τους πρόβλημα, που ευτυχώς σήμερα δεν το έχουν, οπότε τέρμα και η εκμετάλλευση, ήταν ότι φορούσαν μαντήλα! Αίσχος! Σχεδόν υποχρεωτικά! Να καταγγελθούν όλες οι γιαγιάδες μας και να απαγορευθούν οι φωτογραφίες τους!


















ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

25 Αυγ 2016

Το PFLP χαιρετίζει την νίκη του συντρόφου Μπιλάλ Καγιέντ

0
Το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης ανακοίνωσε την αναστολή της απεργίας πείνας του συντρόφου Μπιλάλ Καγιέντ, μετά από συμφωνία που επιτεύχθηκε και καθορίζει την ημερομηνία που σταματάει η διοικητική κράτηση χωρίς να ανανεωθεί, σταματάει η απομόνωση του και επιτρέπει τις επισκέψεις από την οικογένεια του.
Το Μέτωπο δηλώνει ότι πρόκειται για νίκη του συντρόφου Μπιλάλ, των συντρόφων του και του κινήματος κρατουμένων και αποτελεί σημαντικό κατόρθωμα για τον παλαιστινιακό λαό και ήττα των σιωνιστών δεσμοφυλάκων που απέτυχαν στις προσπάθειες τους να καταστείλουν τον σύντροφο Μπιλάλ και να τον θέσουν σε επ’ αόριστον κράτηση.
Το Μέτωπο καλεί τις μάζες του παλαιστινιακού λαού μέσα κι έξω από την Παλαιστίνη να βγουν στους δρόμους και τις πλατείες για να γιορτάσουν αυτή τη νίκη, στην Πλατεία του Άγνωστου Στρατιώτη στη Γάζα την Πέμπτη στις 11:00 και στη Ραμάλα στον Πύργο του Ρολογιού την Πέμπτη 11:00 με 13:00.
Το Μέτωπο σημειώνει πως λεπτομέρειες της συμφωνίας θα ανακοινωθούν αύριο (25 Αυγούστου) και θα αναλύσει τις συνέπειες της νίκης του συντρόφου Μπιλάλ σε μια πιο περιεκτική ανακοίνωση.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Γράμμα ενός αγανακτισμένου delivera καφέ!

0
Λάβαμε αυτή την επιστολή και δημοσιεύουμε ατόφια.

Το ξέρουμε ότι δεν μας υπολογίζετε, ότι για εσάς είμαστε ένα τίποτα που νοιάζεστε μόνο όταν ψηφίζουμε, είτε όταν μας βάζετε φόρους. Είμαι φοιτητής και κάνω περιστασιακές δουλειές. Τώρα δουλεύω σε ένα συνοικιακό καφέ ως deliveras. Βγάζω ένα χαρτζιλίκι και μπορώ και διατηρώ την αξιοπρέπεια μου.
Πριν λίγες μέρες το αφεντικό μας κάλεσε και μας είπε ότι ένας από τους τρεις που κάνουμε deliveryπρέπει να φύγει. Μας εξήγησε ότι η κυβέρνηση θα επιβάλει «κεφαλικό φόρο στον καφέ» και άρα το κόστος για το βασικό προϊόν μας, τον καφέ, θα ακριβύνει. Μάλιστα μας είπε ότι σε κάποιες περιπτώσεις η τιμή του κιλού θα αυξηθεί κατά 60%. Μια αύξηση που αναγκαστικά θα περάσει στους πελάτες.
Παίρνω 350 Ευρώ και άλλα 150 το μήνα από τα φιλοδωρήματα δηλαδή 500 Ευρώ συνολικά. Μπορώ και συγκατοικώ με ένα ξάδελφο μου και να μην ζητώ πολλά από τους γονείς μου. Θέλω 2 χρόνια για να πάρω το πτυχίο μου και αυτή η δουλειά είναι σημαντική. Δεν είναι καριέρα αλλά είναι οξυγόνο και ένα μικρό δικαίωμα στην ελπίδα. Δεν θέλω να παρακαλέσω κανένα να με σκεφτεί. Θέλω να πω ότι είμαι θυμωμένος και θα κάνω τα πάντα να μην επιτρέψω σε κανένα να με ποδοπατάει άλλο.
Δεν φταίω ούτε που σπουδάζω, ούτε που παλεύω συνεχώς να μην είμαι άνεργος. Θα με βρείτε μπροστά σας κύριοι. Δεν απειλώ απλά δεν συνθηκολογώ. Θα παλέψω για το δικαίωμα να πίνουμε καφέ χωρίς να μας τιμωρείτε και για αυτό.

Υπογραφή: Ένας θυμωμένος 

http://www.newsone.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Προς απέλαση Πακιστανός μετανάστης που βοήθησε ως διερμηνέας σε καταγγελλόμενη ρατσιστική επίθεση!

0
Δήλωση του Θανάση Καμπαγιάννη, δικηγόρου,

“Με τις ενέργειές του, το ΑΤ Ασπροπύργου διακωμωδεί τις δεσμεύσεις του ελληνικού κράτους και της ελληνικής κυβέρνησης για καταπολέμηση της ρατσιστικής βίας, την ημέρα μάλιστα που ο Ύπατος Αρμοστής του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες (UNCHR) Φίλιπο Γκράντι, ο οποίος πραγματοποιεί επίσκεψη στην Ελλάδα, συναντιέται με τον πρωθυπουργό και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Τις τελευταίες μέρες, γίνονται στον Ασπρόπυργο επιθέσεις με σιδερογροθιές σε βάρος Πακιστανών μεταναστών εργατών.
Στις 22/8/2016, δύο υπήκοοι Πακιστάν, ο Αλί Ναβάζ και ο Αμπντούλ Ραούφ προσήλθαν στο ΑΤ Ασπροπύργου και κατέθεσαν μήνυση για επίθεση σε βάρος τους από ομάδα ανδρών με ρατσιστικό κίνητρο. Με την ολοκλήρωση της κατάθεσης της μήνυσης, οι αστυνομικοί ανακοίνωσαν στους μηνυτές ότι θα κρατηθούν για διοικητική απέλαση λόγω του ότι δεν διέθεταν νομιμοποιητικά έγγραφα. Το ίδιο βράδυ, και ενώ οι μηνυτές ήταν υπό κράτηση, η ίδια ομάδα δραστών εισέβαλε στο σπίτι των μηνυτών και χτύπησε τον συγκάτοικό τους, υπήκοο Πακιστάν, Νάσερ Αλί, με την αιτιολογία ότι οι Πακιστανοί έκαναν μήνυση, πληροφορία που είναι άγνωστο πώς περιήλθε στους δράστες. Ο Νάσερ Αλί προσήλθε και αυτός στο ΑΤ Ασπροπύργου και, με τη βοήθεια του συμπατριώτη του και μάρτυρα της επίθεσης Ντιλάβερ Χουσεϊν, έκανε και αυτός μήνυση.
Μόνον κατόπιν παρεμβάσεων του δικηγόρου των μηνυτών, το ΑΤ Ασπροπύργου άφησε ελεύθερους τους δύο υπηκόους Πακιστάν, ενω ο τρίτος κρατήθηκε μέχρι σήμερα οπότε και μετήχθη στο Τμήμα Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας στη ΓΑΔΑ. Όσον αφορά τον διερμηνέα, το ΑΤ Ασπροπύργου, αφού έκανε χρήση των ικανοτήτων του Ντιλάβερ, του ανακοίνωσε στο τέλος ότι κρατείται για διοικητική απέλαση, αφού δεν διαθέτει νομιμοποιητικά έγγραφα.
Είναι προφανές ότι με τις ενέργειές του, το ΑΤ Ασπροπύργου στέλνει το μήνυμα ότι όποιος μετανάστης χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα τολμήσει να ζητήσει έννομη προστασία και να καταγγείλει σε βάρος του επίθεση (με ρατσιστικά μάλιστα χαρακτηριστικά) κινδυνεύει με απέλαση.
Ζητάμε την απελευθέρωση του Ντιλάβερ Χουσεϊν και την τιμωρία των δραστών των περιστατικών βίας που άπαντες οι παθόντες έχουν καταγγείλει, με διερεύνηση του ρατσιστικού κινήτρου όπως ο νόμος ορίζει.”
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κάλεσμα του ΣΕΦΚ: Πέμπτη 1/9, Ευελπίδων

0
Αναδημοσιεύουμε κάλεσμα του ΣΕΦΚ για συγκέντρωση αλληλεγγύης στην απολυμένη συνάδελφο Ανδριανή Σμαρνάκη την Πέμπτη 1 Σεπτέμβρη. Καλούμε όλους τους συναδέλφους να δώσουν το παρών.


Ο ΣΕΦΚ καλεί σε συγκέντρωση αλληλεγγύης και αντίστασης, την Πέμπτη 1 του Σεπτέμβρη, στα δικαστήρια της πρώην σχολής Ευελπίδων.

Ο αγώνας για την επαναπρόσληψη της απολυμένης συναδέλφου
από το φροντιστήριο «Πρίσμα» συνεχίζεται.

Την Πέμπτη 1 του Σεπτέμβρη πρόκειται να συνδικαστούν οι αιτήσεις του ιδιοκτήτη του φροντιστηρίου «Πρίσμα», Β. Γκούμα, για «λήψη ασφαλιστικών μέτρων περί αναστολής εκτελέσεως» της απόφασης της αγωγής της απολυμένης συναδέλφου και προέδρου του ΣΕΦΚ, Ανδριανής Σμαρνάκη.
Η δικαστική απόφαση, η οποία είναι προσωρινά εκτελεστή (μέσα σε 3 ημέρες από την επίδοσή της), δικαιώνει απολύτως τη συνάδελφο αφού: α) αναγνωρίζει την ακυρότητα τής, από 9/5/2014, καταγγελίας τής σύμβασης εργασίας της, β) υποχρεώνει τον ιδιοκτήτη του φροντιστηρίου «Πρίσμα» να την επαναπροσλάβει με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, αφού αναγνωρίζει πως η συνάδελφος κάλυπτε πάγιες και διαρκείς ανάγκες, γ) απειλεί τον εργοδότη με χρηματική ποινή ύψους 100 ευρώ για κάθε ημέρα άρνησής του να συμμορφωθεί προς την απόφαση και δ) υποχρεώνει τον εργοδότη να καταβάλει στη συνάδελφο το ποσό των 2.977,44 ευρώ, με τους νόμιμους τόκους, το οποίο αφορά μισθούς υπερημερίας, καθώς και αποκατάσταση ηθικής βλάβης. Επίσης, δέχεται την πρόσθετη παρέμβαση του ΣΕΦΚ και επιβάλει σε βάρος του Β. Γκούμα τη δικαστική δαπάνη όχι μόνο της συναδέλφου (250 ευρώ), αλλά και του σωματείου (140 ευρώ).
Θυμίζουμε ότι στις 22 του Ιούνη ο ιδιοκτήτης του φροντιστηρίου «Πρίσμα», Βασίλειος Γκούμας, κατέβαλε το ποσό των 3.264,91 ευρώ στη συνάδελφο. Ο εργοδότης υποχρεώθηκε να καταβάλει το παραπάνω ποσό, αφού απορρίφθηκε με δικαστική απόφαση (17/06/2016) η αίτησή του για «λήψη ασφαλιστικών μέτρων περί αναστολής εκτελέσεως» της απόφασης της αγωγής της απολυμένης συναδέλφου και στη συνέχεια υπέβαλε νέα αίτηση για «λήψη ασφαλιστικών μέτρων περί αναστολής εκτελέσεως», η προσωρινή διαταγή της οποίας επίσης απορρίφθηκε με δικαστική απόφαση (4/07/2016).
Η πρώτη αίτηση είχε υποβληθεί δύο ημέρες μετά την οριστική επίδοση στον Β. Γκούμα της απόφασης 147/2016 (14/01/2016) του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών σχετικά με την αγωγή που είχε καταθέσει η απολυμένη συνάδελφος και πρόεδρος του ΣΕΦΚ, Ανδριανή Σμαρνάκη, κατά του ιδιοκτήτη του φροντιστηρίου «Πρίσμα» Βασιλείου Γκούμα, με αίτημα την επαναπρόσληψή της. Η συνάδελφος, η οποία εργαζόταν στο συγκεκριμένο φροντιστήριο για 24 συνεχή έτη, είχε απολυθεί, επειδή προσέφυγε με το σωματείο μας στην Επιθεώρηση Εργασίας, προκειμένου να της καταβληθούν οφειλόμενα δεδουλευμένα περίπου 2 ετών.
Ο Β. Γκούμας αρνείται να εφαρμόσει τη σημαντικότερη επιταγή της δικαστικής απόφασης, δηλαδή την επαναπρόσληψη της συναδέλφου, και ζητά την «ανακοπή της εκτελέσεως» της απόφασης (η εκδίκαση της οποίας έχει οριστεί στις 4/10/2016) έως την έκδοση της απόφασης της έφεσης που ο ίδιος έχει ασκήσει.
Επιπλέον, θυμίζουμε ότι στις 7 του Οκτώβρη 2014, είχε απορριφθεί η απαίτηση του εργοδότη να εκδοθεί προσωρινή διαταγή για την απαγόρευση έξω από το φροντιστήριο «Πρίσμα» των συγκεντρώσεων του ΣΕΦΚ, ενώ η κύρια υπόθεση εκδικάστηκε στις 5 του Νοέμβρη 2014 χωρίς να εκδοθεί απόφαση για 17 μήνες. Στις 3 του Ιούνη 2016 με δικαστική απόφαση ματαιώθηκε η εκδίκαση της αίτησης ασφαλιστικών μέτρων που είχε υποβάλει ο ιδιοκτήτης του φροντιστηρίου «Πρίσμα», Βασίλειος Γκούμας, επειδή ο ίδιος δεν παρουσιάστηκε στο δικαστήριο για να υποστηρίξει τη θέση του, ενώ κατά το προηγούμενο χρονικό διάστημα είχε χρησιμοποιήσει καταχρηστικά κάθε μέσο (κινητοποίηση του κατασταλτικού μηχανισμού του κράτους, μηνύσεις κ.ά.) με σκοπό να ποινικοποιήσει τις δράσεις του ΣΕΦΚ. Συγκεκριμένα με την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων απαιτούσε «να απαγορευθεί στο σωματείο και στους καθ' ων (της απολυμένης συναδέλφου και νυν προέδρου του ΣΕΦΚ, Ανδριανής Σμαρνάκη, του πρώην προέδρου και νυν μέλους του ΔΣ του ΣΕΦΚ, Κλέαρχου Σμυρναίου και του μέλους του ΔΣ του ΣΕΦΚ και εκπροσώπου του σωματείου στο ΔΣ της ΟΙΕΛΕ, Διονύση Αμπάτη), η πραγματοποίηση συγκεντρώσεων έμπροσθεν του φροντιστηρίου και σε ακτίνα περιμετρικά μικρότερη των 200 μέτρων με απειλή χρηματικής ποινής 5.000 ευρώ και προσωπική κράτηση 1 μηνός σε κάθε φυσικό πρόσωπο των καθ' ων για κάθε παραβίαση της εκδοθησομένης απόφασης.».
Η υπόθεση αυτή, δεν αποτελεί, μια ακόμη απόλυση ανάμεσα στις εκατοντάδες χιλιάδες των 4 τελευταίων χρόνων.
Αναδεικνύει με τον πιο αυταρχικό τρόπο την επιδίωξη της εργοδοτικής ένωσης, μικρών και μεγάλων επιχειρήσεων, να προχωρήσουν σε υποτίμηση της εργατικής δύναμης, σε προσλήψεις εργαζομένων χωρίς δικαιώματα, με εικονικά ένσημα, με τζάμπα για τους εργοδότες εργασία, μέσω των προγραμμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης με voucher. Προϋπόθεση για να διαμορφωθεί η συνθήκη αυτή είναι να βρεθούν εκτός χώρων εργασίας όσες/οι υπερασπίζονται την αξιοπρέπειά τους, πιστεύουν στην αξία του συλλογικού αγώνα και της αλληλεγγύης, παλεύουν μαζί με το σωματείο, υλοποιώντας τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων.
Αναδεικνύει το ρόλο του κατασταλτικού μηχανισμού, την ευκολία με την οποία εκδίδονται εισαγγελικές παραγγελίες προς τα αστυνομικά τμήματα για την τρομοκράτηση εργαζομένων είτε με την παρουσία ισχυρών δυνάμεων καταστολής στις εργατικές συγκεντρώσεις έξω από τις επιχειρήσεις των αφεντικών είτε με την «πρόσκληση» στο Α.Τ. της απολυμένης συναδέλφου «δι' υπόθεσίν της» είτε με κατασταλτικές δυνάμεις «δέλτα», οι οποίες περικύκλωσαν τα γραφεία του σωματείου μας και άλλων ακηδεμόνευτων πρωτοβάθμιων σωματείων και στη συνέχεια βρίσκονταν έξω από το φροντιστήριο, όπου έγινε η κινητοποίηση, στις 11 του Οκτώβρη 2014, παρά την απόρριψη της απαίτησης του εργοδότη να εκδοθεί προσωρινή διαταγή απαγόρευσης των συγκεντρώσεων σε ακτίνα 200 μέτρων από το φροντιστήριο, καθώς ο εργοδότης δεν προσήλθε στο δικαστήριο.
Αναδεικνύει την ευκολία με την οποία εργοδότες είτε με εισαγγελικές παραγγελίες είτε με μηνύσεις είτε με ασφαλιστικά μέτρα χαρακτηρίζουν παράνομες εργατικές συγκεντρώσεις, λένε ψέματα και μόνο ψέματα, και απαιτούν, με αστυνομική εισαγγελική δικαστική βούλα, να θέσουν εκτός νόμου τον εργατικό αγώνα, μετατρέποντας τους χώρους εργασίας στον ιδιωτικό τομέα σε χώρους δουλοπαροικίας, όπου το αφεντικό πληρώνει και απολύει όποτε γουστάρει γιατί αλλιώς. υπάρχει και ο νόμος!
Αναδεικνύει τον εργασιακό μεσαίωνα των φροντιστηρίων, που οι εργοδότες των φροντιστηρίων έχουν επιβάλει εδώ και δεκαετίες: συμβάσεις εργασίας ορισμένου χρόνου, εργαζόμενοι χωρίς δικαιώματα. Όταν ο εργαζόμενος διεκδικεί, συμμετέχει στο σωματείο δεν. απολύεται, απλώς δεν. ανανεώνεται η σύμβασή του, σύμφωνα με το. νόμο. Έτσι ο εργοδότης του φροντιστηρίου «Πρίσμα» απέλυσε τη συνάδελφο Ανδριανή Σμαρνάκη (9/5/2014), η οποία κάλυπτε πάγιες και διαρκείς ανάγκες της επιχείρησης 24 χρόνια, καθώς αυτή και μόνο αυτή δίδασκε το αντικείμενο της πολιτικής οικονομίας, γιατί διεκδίκησε στην Επιθεώρηση Εργασίας ανατολικού τομέα (1/4/2014) και επέβαλε να της καταβάλει 5.700 ευρώ, δεδουλευμένα 2 χρόνων (με μηνιαίο μισθό 270 ευρώ καθαρά), αλλά και γιατί, όπως δήλωσε ο ίδιος στην Επιθεώρηση Εργασίας, δεν αρκέστηκε να προσφύγει στην Επιθεώρηση, πήγε και στο σωματείο της, τον ΣΕΦΚ.
Αναδεικνύει την εργοδοτική ασυδοσία, καθώς ο εργοδότης αρνήθηκε να εφαρμόσει εκτός από την απόφαση της Επιθεώρησης Εργασίας και την απόφαση της Διεύθυνσης Αμοιβής Εργασίας του Υπουργείου Εργασίας, η οποία στις 13/10/2014, τον κάλεσε: «εντός 8 ημερών να απαντήσει εγγράφως σχετικά με τους πιθανούς τρόπους επίλυσης της διαφοράς, ώστε να επαναπροσληφθεί η εργαζόμενη». Αντίθετα, δήλωσε ότι οι ώρες εργασίας του καθηγητή που έχει προσληφθεί στη θέση της συναδέλφου ήταν 5 ώρες τη βδομάδα, δηλαδή μισθός 200 ευρώ, αλλά ήταν αποφασισμένος να μην την επαναπροσλάβει. Για μισθό 200 ευρώ, όσο τα μισά δίδακτρα 1 μαθητή του φροντιστηρίου, απολύει, υποβάλει μηνύσεις, απαιτεί να απαγορευθούν συγκεντρώσεις στο κέντρο της πόλης.
Αναδεικνύει τον μηχανισμό αλλοτρίωσης του καθηγητή στα φροντιστήρια που για χρόνια «κοινωνικοποιήθηκε» από τα αφεντικά με την κουλτούρα του «περαστικού»: υποτιμημένη εργασιακή δύναμη, αλλά το αφεντικό «είναι ξηγημένο και δίνει "ιδιαιτεράκια".». Έτσι ο εργοδότης του φροντιστηρίου «Πρίσμα», μετά από 24 χρόνια συνεχούς εργασίας, απέλυσε τη συνάδελφο Ανδριανή Σμαρνάκη, γιατί εκτός της διεκδίκησης να της καταβληθούν τα δεδουλευμένα, όπως δήλωσε ο ίδιος στην Επιθεώρηση Εργασίας, η συνάδελφος αρνήθηκε και να δουλέψει σε συνθήκη μαύρης εργασίας στο σπίτι μαθητή, ικανοποιώντας την απαίτησή του...
Καλούμε σωματεία, εργατικές συλλογικότητες, συνελεύσεις γειτονιάς, εργαζομένους και εργαζόμενες, ανέργους και άνεργες, μαθήτριες/τές, φοιτήτριες/ές στη συγκέντρωση ενάντια στην εργοδοτική ασυδοσία, τις εκδικητικές συνδικαλιστικές διώξεις και την ποινικοποίηση της εργατικής διεκδίκησης, για να αποδείξουμε στην πράξη ότι η επιβολή εργασιακού μεσαίωνα στον ιδιωτικό τομέα δεν θα περάσει.

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΔΕΝ ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΕΙΤΑΙ, ΔΕΝ ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΕΤΑΙ, ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ ΑΓΩΝΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟΝ «ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟ»

0
Την ανάγκη οι εξελίξεις να βρουν τους εργαζόμενους οργανωμένους και προετοιμασμένους να απαντήσουν τονίζουν σε ανακοίνωσή τους οι Επιτροπές Αγώνα των εργαζομένων στο «Μαρινόπουλο», ενώ τα σενάρια και οι φήμες για το «σχέδιο εξυγίανσης» της επιχείρησης πυκνώνουν.
Σε πρόσφατη κοινή σύσκεψή τους οι Επιτροπές Αγώνα αποφάσισαν: Να καλέσουν σε Γενικές Συνελεύσεις στα καταστήματα και να συζητήσουν για τις εξελίξεις και τη στάση που πρέπει να κρατήσουν οι εργαζόμενοι. Να συνεχίσουν την προσπάθεια να ενισχυθούν με περισσότερους εργαζόμενους και να συμβάλουν στη δημιουργία νέων επιτροπών και σε καταστήματα, που δεν έχουν κάνει το βήμα ακόμα. Να δυναμώσει η οργάνωση των εργαζομένων με εγγραφές στα ταξικά κλαδικά σωματεία των εμποροϋπαλλήλων.
Με την ανακοίνωσή τους δίνουν απάντηση στα δημοσιεύματα και στις φήμες που διαχέουν στελέχη της εταιρείας πως «όλα βαίνουν καλώς» με τη συμφωνία «διάσωσης» της επιχείρησης: «Κανένας σωτήρας δεν θα διασφαλίσει τη δουλειά μας, τις συμβάσεις, τα δικαιώματά μας. Κανένα σχέδιο εξυγίανσης δεν θα πραγματοποιηθεί χωρίς απολύσεις και κλείσιμο καταστημάτων. Ήδη αυτά που ακούγονται, αποτελούν καμπανάκι συναγερμού για όλους μας. Είμαστε εδώ για να προστατέψουμε την εργασία μας, τη ζωή των οικογενειών μας! Για να μην προστεθεί κανένας εργαζόμενος από τον "Μαρινόπουλο" στις λίστες ανέργων του ΟΑΕΔ. Για να μην εργαζόμαστε για ένα ξεροκόμματο, χωρίς δικαιώματα», αναφέρουν μεταξύ άλλων.
Αναφέρονται ακόμα στο επιχειρησιακό σωματείο, το οποίο «λειτούργησε σαν απεργοσπαστικός μηχανισμός στις απεργιακές κινητοποιήσεις του προηγούμενου διαστήματος και τάχθηκε υπέρ της εργοδοσίας». Υπογραμμίζουν πως είναι απαραίτητο να συγκληθεί Γενική Συνέλευση των εργαζομένων της επιχείρησης στην Αθήνα και προετοιμάζονται για να αναλάβουν οι ίδιες την πρωτοβουλία αυτή καθώς και την προσπάθεια για συντονισμό με τις Επιτροπές Αγώνα σε άλλες περιοχές της χώρας και με το Σωματείο Εργαζομένων στις Επιχειρήσεις του Ομίλου «Μαρινόπουλος» στη Β. Ελλάδα.
Οι Επιτροπές Αγώνα διεκδικούν: Αμεση καταβολή όλου του μισθού, καμία καθυστέρηση στη μισθοδοσία. Διασφάλιση όλων των θέσεων εργασίας. Καμία βλαπτική μεταβολή στις εργασιακές μας σχέσεις. Παράλληλα, διεκδικούν από την κυβέρνηση και τα αρμόδια υπουργεία να πάρουν μέτρα για την ανακούφιση και την προστασία τους, όπως δωρεάν μετακίνηση με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, καμία διακοπή ρεύματος και νερού, «πάγωμα» των δανείων και κάθε χρέους έως ότου καταβληθούν όλα τα δεδουλευμένα στους εργαζόμενους.
Στο μεταξύ, στα Διοικητικά Συμβούλια των τραπεζών συζητιέται το σχέδιο που έχει καταθέσει ο «Σκλαβενίτης» για τη «διάσωση» της επιχείρησης «Μαρινόπουλος». Θετικές αποφάσεις έχουν πάρει ήδη η «Alpha Bank», η «Τράπεζα Πειραιώς» και η «Eurobank», ενώ αναμένεται και η απόφαση της «Εθνικής Τράπεζας». Οι διαδικασίες συνεχίζονται με ορίζοντα την 21η Σεπτέμβρη, ημερομηνία κατά την οποία εκδικάζεται η αίτηση υπαγωγής της επιχείρησης στον πτωχευτικό κώδικα, καθώς θα πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί πριν από αυτή.
Το σχέδιο, σύμφωνα με τις πληροφορίες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, προβλέπει δανειοδότηση ύψους 360 εκατ. ευρώ και χρηματοδότηση της «Μαρινόπουλος» με 125 εκατ. ευρώ από τον «Σκλαβενίτη» καθώς και «κούρεμα» των οφειλών σε προμηθευτές μέχρι και 50%. Ωστόσο, παράγοντας ο οποίος θα παίξει ρόλο αναμένεται να είναι και οι αντιδράσεις των υπόλοιπων αλυσίδων σούπερ μάρκετ, καθώς ο ανταγωνισμός αναμένεται να ενταθεί.

http://www.902.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

23 Αυγ 2016

Δημήτρης Γληνός: ΤΟ ΚΥΜΑ ΤΗΣ ΑΓΡΑΜΑΤΩΣΥΝΗΣ

0
Αναδημοσιεύουμε το άρθρο και γιατί χθες ήταν η επέτειος της γέννησής του αλλά και γιατί είναι ιδιαίτερα επίκαιρο αυτές τις μέρες, και όχι μόνο. Το έγραψε με αφορμή τις αντιδράσεις που σημειώθηκαν εξαιτίας του υψηλού ποσοστού αποτυχίας στις εισιτήριες εξετάσεις για το Πανεπιστήμιο τότε.
Το πήραμε από εδώ: http://www.sarantakos.com/kibwtos/mazi/glhnos_agramat.htm, απ΄ όπου και η εισαγωγή:

Το άρθρο αυτό του Δημήτρη Γληνού δημοσιεύτηκε σε τέσσερις συνέχειες στον «Νέο Δρόμο», το περιοδικό του Εκπαιδευτικού Ομίλου, από τον Δεκέμβριο του 1928 έως τον Φεβρουάριο του 1929. Διατηρήσαμε την ορθογραφία του συγγραφέα εκτός από τον τονισμό. Πολλά ευχαριστώ στον φίλο Γιάννη Π. για την πληκτρολόγηση.


ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αστική δικαιοσύνη λέγεται! Μια χαρακτηριστική περιγραφή.

0

Δημοσιεύτηκε στο Hit $ Run με τον τίτλο Ένας στοχασμός για τη δίκη των Σακκά και Σεϊσίδη

Κείμενο: Katja Lihtenvalner
 
«Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά μερικά ζώα είναι πιο ίσα από τα άλλα».
Τζορτζ Όργουελ, Η φάρμα των ζώων.

 «33 και 32 μήνες φυλάκιση για τον Κώστα Σακκά και τον Μάριο Σεϊσίδη», ήταν η ετυμηγορία του δικαστηρίου μετά από 12ωρη μαραθώνια διαδικασία την Τετάρτη 17 Αυγούστου στο Β’ Αυτόφωρο Τριμελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας.
Οι Σακκάς και Σεϊσίδης συνοδεύονταν ξανά από κουκουλοφόρους της ΟΕΜ και των ΕΚΑΜ. Κι όχι μόνο αυτό: έξω από το κτίριο, όπου θα διεξαγόταν η δίκη, ήταν παρατεταγμένα ΜΑΤ, ενώ μέσα στην αίθουσα βρίσκονταν περισσότεροι από 30 ένστολοι και μη αστυνομικοί προκαλώντας φόβο, άγχος και και δυσφορία στο ακροατήριο.
Τα τελευταία 3 χρόνια της ζωής μου στην Ελλάδα έχω παρακολουθήσει ένα ευρύ φάσμα δικών στις αίθουσες: δίκες δολοφόνων, ατόμων που έχουν αποπειραθεί να διαπράξουν δολοφονίες, βιαστών, σαδιστών, μαχαιροβγαλτών… Πολλές από αυτές συνδέονταν άμεσα ή έμμεσα με την ελληνική (ακρο)δεξιά (οι κατηγορούμενοι ήταν μέλη ή ενθουσιώδεις υποστηρικτές της Χρυσής Αυγής, του ΛΑΟΣ, της Ν.Δ. ή αστυνομικοί/στρατιωτικοί). Τις περισσότερες από αυτές μπορούμε να τις χαρακτηρίσουμε πολιτικές δίκες. I
Όταν το Νοέμβριο του 2013 οι Διονύσης Λιακόπούλος και Χρήστος Στεργιόπουλος, που έχουν αρνηθεί ότι υπήρξαν υποστηρικτές της νεοναζιστικής Χ.Α., μαχαίρωσαν βάναυσα τον Πακιστανό μετανάστη Σαχζάτ Λουκμάν και τον άφησαν να πεθάνει σε τρομερούς πόνους μπήκαν στην αίθουσα του δικαστηρίου, την περισσότερη ώρα δεν υπήρχε αστυνομική παρουσία.
Το καλοκαίρι του 2014 παρακόλούθησα τις δίκες των εμπλεκόμενων σε πυροβολισμούς εναντίον μεταναστών για την υπόθεση της Μανωλάδας. Οι κατηγορούμενοι συγκεντρώθηκαν γύρω από τον μοχθηρό ολιγάρχη της φράουλας Νίκο Βαγγελάτο και απείλησαν τους φτωχούς και ευάλωτους μετανάστες μπροστά στην έδρα. Οι κατηγορούμενοι, που χρησιμοποιούσαν κυνηγετικό οπλο, για να «αντιμετωπίσουν» εξαντλημένους μετανάστες, απλήρωτους για 6 μήνες, περπατούσαν ελεύθερα γύρω από την αίθουσα και την άφησαν εξίσουν ελεύθεροι μετά την ανακοίνωση της ετυμηγορίας.
Στην περίπτωση του Ουαλίντ Τάλεμπ, του μετρημένου Αιγύπτιου εργάτη από τη Σαλαμίνα, ο οποίος βασανίστηκε, βιάστηκε και δέθηκε σε ένα δέντρο, ένα κουαρτέτο σαδιστών συγκεντρώθηκαν γύρω από τον φούρναρη Γιώργο Σγούρδα. Στη διάρκεια της δίκης περπατούσαν ελεύθερα στην αίθουσα και μετά την ανακοίνωση της ετυμηγορίας οι περισσότεροι και έξω από αυτή. Κανένα μέτρο ασφάλειας, καθόλου μαύρες κουκούλες, κανένα όπλο για άντρες, οι οποίοι επί 18 ώρες βασάνιζαν έναν άκακο μετανάστη.
Το ίδιο συνέβη και με την υπόθεση της απόπειρας δολοφονίας από τους Αυτόνομους Εθνικιστές, μια σκληρή συμμορία ακροδεξιών νεοναζί αστικών “wannabe” ανταρτών. Τον Ιούνιο και τον Ιούλιο του 2015 δικάστηκαν για την υπόθεση της Πανόρμου, όταν τον Ιανουάριο του 2010 η παραπάνω συμμορία επιτέθηκε σε αντιφασιστική συγκέντρωση. Οι κατηγορούμενοι γελούσαν στην αίθουσα στη διάρκεια των καταθέσεων των μαρτύρων. Δεν επιβλήθηκαν περιορισμοί στους νεοναζί υποστηρικτές. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την πρόεδρο της έδρας να δηλώνει ότι η δίκη είναι «ασήμαντη και ας τελειώνουμε μ’ αυτή στα γρήγορα».
Επίσης, στη διάρκεια της δίκης των μαχαιροβγαλτών Βασίλη Σιατούνη και Αθανάσιου Στράτου για την επίθεση στο αντιεξουσιαστικό στέκι Αντίπνοια, που διεξάχθηκε το 2014 σε πρώτο βαθμό και, στη συνέχεια, το 2015 στο Εφετείο τα μέλη της Χ.Α. μπήκαν στην αίθουσα με ελάχιστη αστυνομική παρουσία.
Στη δίκη του βίαιου και απρόβλεπτου Κωνσταντίνου Κοντομούς, που επιτέθηκε σε Πακιστανούς μετανάστες στη Μεταμόρφωση με μολότοφ και μαχαίρι περισσότερες από μία φορά, δεν υπήρχαν ιδιαίτεροι περιορισμοί μέσα κι έξω από το δικαστήριο. Στη διάρκεια του Εφετείου το προηγούμενο φθινόπωρο άρχισε να ουρλιάζει προς τους δικαστές: «Ξέρετε πώς νιώθω, να είμαι αθώος και φυλακισμένος;» Κανένας αστυνομικός δεν επενέβη.
Τελευταία, αλλά όχι λιγότερο σημαντική, είναι η αμφιλεγόμενη δίκη της Χ.Α. Επικίνδυνοι κατηγορούμενοι, που σκότωναν, μαχαίρωναν, ξυλοκοπούσαν και βασάνιζαν επί χρόνια, περπατούν ελεύθεροι ανάμεσά μας. Η δίκη τους είναι σε εξέλιξη. Δεν υπάρχουν ιδιαίτερα μέτρα ασφάλειας για τους περισσότρους από τους 69 επιθετικούς νεοναζί κατηγορούμενους.
Το ίδιο ισχύει για μέλη των αστυνομικών δυνάμεων ή του στρατού στις δικαστικές αίθουσες. Από τις πολλές δίκες, όπου έχω παρευρεθεί, θυμάμαι ιδιαίτερα την αιμοδιψή αστυνομική μονάδα, που το Μάη του 2008 δολοφόνησε βίαια τον Νίκο Σακελλίων. Αρχικά κηρύχτηκαν αθώοι κι έπειτα κλήθηκαν ως μάρτυρες στη δίκη εναντίον των αυτοπτών της βάναυσης δολοφονίας. Έμοιαζαν ευχαριστημένοι, με διάθεση για εκδίκηση. Είδα βία, σαδισμό και ακραία βαναυσότητα βγαίνοντας από την αίθουσα της Ευελπίδων εκείνη τη μέρα.
Όταν κοίταζα στα μάτια τους περισσότερους από αυτούς τους κατηγορούμενους, έβλεπα τον τρόμο, τη βαναυσότητα και το κακό. Ψυχρότητα, απέχθεια και τάση για εμετό με διαπερνούσαν, όταν τους αντίκριζα. Ταπείνωσαν, βίασαν, μαχαίρωσαν, πυροβόλησαν και σκότωσαν χωρίς δεύτερη σκέψη. Η αστυνομία και η έδρα δεν επέβαλαν κάποιο ιδιαίτερο περιορισμό ασφάλειας γι’ αυτούς, παρότι αποτελούσαν ένα και μόνο πράγμα, κίνδυνο για τη δημόσια ασφάλεια. Ας τους χαρακτηρίσουμε με το πιο αναγνωρίσιμο σχόλιο των ημερών: ήταν τρομοκράτες.
Κι έπειτα παρακολούθησα τη δίκη των Σακκά και Σεϊσίδη.
2 νέοι άντρες ντυμένοι με ανοιχτόχρωμες μπλε μπλούζες μπήκαν στην αίθουσα δεμένοι με χειροπέδες και περικυκλωμένοι από άντρες με μαύρες κουκούλες και βαρύ οπλισμό. Οι Σακκάς και Σεϊσίδης είχαν ήρεμη έκφραση στα πρόσωπά τους. Έδειχναν ώριμοι, με αυτεπίγνωση και άφοβοι. Φίλοι, μητέρες, συντρόφισσες συγκεντρώθηκαν γύρω τους αναμένοντας με πόνο και άγχος την ετυμηγορία.
Οι κατηγορίες για τις πράξεις των Σακκά και Σεϊσίδη, για τις οποίες ανέλαβαν πλήρως την ευθύνη, δεν είχαν καθόλου να κάνουν με δολοφονίες, βάναυσους βιασμούς ή εγκλήματα εναντίον της ανθρωπότητας, που αφορούν στις περισσότερες δίκες, τις οποίες έχω παρακολουθήσει.
Ωστόσο, στο τέλος της μέρας, οι Σακκάς και Σεϊσίδης ήταν αναγκασμένοι να μεταφερθούν στις φυλακές περικυκλωμένοι από ισχυρή αστυνομική παρουσία- ο τρόμος των αντρών στα μαύρα τους στέρησε την ελευθερία τους. Η δίκη μας άφησε την αίσθηση ότι δικάστηκαν για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. «Γι’ αυτό και όλο αυτό το χολιγουντιανό θέατρο», όπως το έθεσε ένας από τους συνηγόρους υπεράσπισης.
Μετά τη δίκη της προηγούμενης Τετάρτης, μπορούμε αναμφίβολα να συμπεράνουμε: «Όλοι οι κατηγορούμενοι είναι ίσοι ενώπιον του ελληνικού δικαστικού συστήματος, αλλά μερικοί είναι πιο ίσοι από τους άλλους».

Μετάφραση-απόδοση: Γιάννης Κοντός


Υ.Γ.: αναδημοσιεύουμε αυτό το άρθρο γιατί αποτελεί μια καλή περιγραφή για το τι σημαίνει αστική δικαιοσύνη άσχετα από τις απόψεις και τα συμπεράσματο του αρθρογράφου. Για μας κανένας δεν είναι ίσος, ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο. Το κριτήριο είναι με τίνος το μέρος είσαι. Αν είσαι με το σύστημα, με την εξουσία, αν αυτό δε νοιώθει ότι το απειλείς έστω και εν δυνάμει, τότε αντιμετωπίζεσαι με ..σεβασμό, δε πα να έχεις σκοτώσει, βιάσει ή να έχεις γίνει υπαίτειος για το πνιγμό μερικών ανθρώπων! Ότι και να έχεις κάνει είσαι είτε χρήσιμος στο σύστημα είτε κομάτι του. Σε αντίθετη περίπτωση αντμετωπίζεσαι όπως οι Σακκάς - Σεϊσίδης, όπως δεκάδες αγωνιστές εργάτες και μη, με ιδιαίτερη αυστηρότητα, σε δείχνουν τα κανάλια από το πρωί μέχρι το βράδυ, σε συνοδεύουν λες και συνοδεύει ένας στρατός ηλιθίων που νομίζουν ότι υπερασπίζονται τα ...Ίμια και προσπαθούν να στείλουν το μήνυμα. Τρομάξτε και βγάλτε το σκασμό!

Όσο για τον Όργουελ, πολλοί κάνουν ότι δεν είδαν και δεν έμαθαν ότι ο τύπος αποτέλεσε υπάλληλος - πράκτορας των Βρετανικών μυστικών υπηρεσιών και εξακολουθούν να τον επικαλούνται ως ...θεωρητική αυθεντία! Απορώ! Πραγματικά! 

Α.σ.Γ.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΩΡΑΡΙΟ ΤΩΝ ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ ΕΓΙΝΕ ΘΕΣΜΟΣ!

0
H δημοσίευση του ΦΕΚ για το ωράριο των νηπιαγωγών, το ενιαίο πρόγραμμα του ολοήμερου νηπιαγωγείου επιτέλους θεσμοθετεί το ωράριο των νηπιαγωγών, αίτημα απαραίτητο συμπλήρωμα και γαρνιτούρα στις ατέλειωτες χαρταπιές της ΔΟΕ αλλά και πάγια διεκδίκηση κάθε συλλογικότητας νηπιαγωγών. Από τις πιο συντηρητικές έως τις πλέον… ριζοσπαστικές… Αλλά ας σοβαρευτούμε.
Ζούμε εμείς οι νηπιαγωγοί ως υποσύνολο του κλάδου των εκπαιδευτικών ως κομμάτι της εργαζόμενης πλειοψηφίας μία επίθεση πρωτοφανούς ιστορικής βαρβαρότητας σε όλα τα επίπεδα.
Αυτό το νηπιαγωγείο, το σχολείο γενικότερα που το «κάνουμε δικό μας» μέσα από τη δουλειά μας και τη σχέση μας με τα παιδιά κόντρα στις αντίξοες συνθήκες που δημιουργούν για το εκπαιδευτικό έργο οι αντιδραστικές πολιτικές στην εκπαίδευση και στην κοινωνία γενικότερα … Αυτό το σχολείο που περιέχει κατακτήσεις κοινωνικής σημασίας μιας άλλης ιστορικής φάσης, όπου ο ταξικός συσχετισμός ήταν σε μεγάλο βαθμό υπέρ του λαού … Αυτό το σχολείο λοιπόν, συνεπώς και το νηπιαγωγείο δεν παύει να είναι το σχολείο της αστικής τάξης. Αυτής της αστικής τάξης της εξαρτημένης από τον ιμπεριαλισμό που τον αντιγράφει κακέκτυπα, χαρακτηριστικό παράδειγμα το ολοήμερο σχολείο γενικότερα και το πώς «εφαρμόστηκε» στην χώρα μας.
Ένα ακόμα πράγμα που δεν επιτρέπεται ούτε στιγμή να «ξεχνάμε» είναι ο διπλός μας ρόλος ως εργαζόμενοι και ως παιδαγωγοί -παρά και ενάντια στις αντιστάσεις μας που δημιουργούν πρόβλημα στις επιλογές του συστήματος γι αυτό θέλουν να περιορίσουν το δικαίωμα στην ελευθερία της σκέψης μέσα στο σχολείο- παρόλα αυτά, του κυρίαρχου συστήματος.
Σε σχέση το παραπάνω δεν επιτρέπεται από μεριάς μας στις όποιες συνδικαλιστικές τοποθετήσεις μας να αγνοείται η διάσταση του εργαζόμενου υπέρ της όποιας παιδαγωγικής υπεράσπισης του ρόλου μας.
Δεν κάνω μάθημα πολιτικής… ορθότητας και επίσης είμαι σε θέση ως νηπιαγωγός να κατανοήσω την ανάγκη να πειστούν και να «κερδηθούν» οι γονείς απέναντι σε μια κυβερνητική επίθεση λίγο «διαφορετική» από αυτή που είχαμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια όπου μέτρα που θα έχουν αντιλαϊκή «απόδοση» στο προσεχές διάστημα -και αυτό θα φανεί!- «πακετάρονται» πολύ ύπουλα με ως μέτρα που έχουν ως στόχο να… ανακουφίσουν τον εργαζόμενο γονέα. Και ειδικά στο νηπιαγωγείο…
Δεν μπορώ όμως να συναινέσω γιατί θα πρέπει να κάνουμε πίσω από τη θέση που είχαμε ως κλάδος για τα ολοήμερα -παιδοφυλακτήρια. Γιατί άδικο είχαμε; Αν δεν ήταν έτσι οι γονείς δεν θα συνωθούνταν να μπουν στις διάφορες ζώνες αποχώρησης… Θα έκαναν… ουρά για να παραμείνουν τα νήπια μέχρι την τελική ώρα αποχώρησης.
Μην μπερδευόμαστε και μη συγχέουμε το γεγονός ότι ως νηπιαγωγοί απλά κάνοντας τη δουλειά μας και αρκετές φορές υπερβαίνοντας εαυτόν είτε σε εκτός πραγματικότητας απαιτήσεις των συμβούλων είτε με μηδέν συμπαράσταση διοικητική και υποδομής δώσαμε ένα νόημα σε αυτό το έρμο ολοήμερο νηπιαγωγείο που απόκτησε μία λειτουργικότητα ακόμα και μέσα σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες.
Τι κάνει λοιπόν η κυβέρνηση; Γνωρίζοντας αυτές τις υπαρκτές αντινομίες και τα οφθαλμοφανή προβλήματα και αξιοποιώντας τες προχωράει σε κινήσεις που ο βασικός τους στόχος είναι να απαλλαγεί ακόμα και από αυτή την ιταμή υποχρέωση όπου η δουλειά μας έδωσε νόημα. Γιατί που αλλού παρά στη συρρίκνωση-συγχώνευση σχολικών μονάδων θα οδηγηθούμε υπό τις παρούσες στεγαστικές συνθήκες αν εφαρμοστεί το ενιαίο ολοήμερο πρόγραμμα για κάθε νηπιαγωγείο;
Αυτό το απλό πράγμα πρωτίστως πρέπει να εξηγούμε στους γονείς και να αφήσουμε τις βαρύγδουπες αναλύσεις για την παιδαγωγική διάσταση του ολοήμερου κλπ. Γιατί έτσι παίζουμε στο «γήπεδο» της κυβερνητικής προπαγάνδας το δήθεν «παιδαγωγικό». Κάποιοι ίσως να ακκίζονται με αυτές τις αναφορές ή και να έχουν την αυταπάτη ότι ακόμα και τώρα η κυβέρνηση μπορεί να «πειστεί» και να δει την… πλευρά μας. Συγνώμη αλλά δεν θα πάρω…
Επίσης δεν πρέπει να έχουμε κανένα μα κανένα ενδοιασμό να υπερασπίσουμε τις θέσεις εργασίας που θα χαθούν σε αυτήν την περίπτωση και να προλάβουμε την… ανθρωποφαγία –την έντεχνα καλλιεργημένη από μία κυβέρνηση που… απορεί με αυτές τις απαιτήσεις- που θα προκύψει. Παράδειγμα ο σύλλογος αναπληρωτών που «έσπευσε»- μέσα στη γενικότερη απόγνωση της απόλυσης-ανεργίας.
Κατοχυρώθηκε και το ωράριο μας! Να το χαιρόμαστε. Έχουμε πια ολόκληρες 25 ώρες πλήρους απασχόλησης δηλαδή αύξηση του ωραρίου και να σκεφτεί κανείς ότι το ωράριο του νηπιαγωγού είναι πλήρες από κάθε έννοια αφού όλοι-όλες οι νηπιαγωγοί ασκούμε καθημερινή υπηρεσία-επιτήρηση αφού το διάλλειμα είναι κομμάτι του προγράμματος…
Πολύ ύποπτος και για πάσα χρήση είναι και ο διαχωρισμός ανάμεσα στον εκπαιδευτικό σχεδιαστή προγράμματος και στον εκπαιδευτικό… δημιουργικής απασχόλησης του μεταμεσημβρινού προγράμματος ενδεχομένως και νόμιμο -πια- τραπεζοκόμο. Όχι ότι και με τα ολοήμερο όπως λειτουργούσε μέχρι σήμερα είχαμε εκπαιδευτική… πανδαισία από τα διαλυμένα μετά το μεσημέρι νήπια αλλά αυτός ο διαχωρισμός –πέρα από το ότι ηθελημένα αγνοεί την ιδιαιτερότητα ακριβώς του… ενιαίου χαρακτήρα του προγράμματος του νηπιαγωγείου -για το οποίο δήθεν κόπτονται- είναι κάτι πολύ διαφορετικό.
Η περίπτωση του ωραρίου όπως και η περίπτωση της υποχρεωτικής φοίτησης των νηπίων που πάλι ενάντια στη συμφέροντα μας «θεσμοθετήθηκε» δείχνει ότι δεν είναι η θεσμική απόφαση μιας κυβέρνησης που εκπροσωπεί την αστική τάξη και τις δουλικές της υποχρεώσεις στον ιμπεριαλισμό που θα κατοχυρώσει τα εργασιακά μας δικαιώματα: Είναι η δική μας πάλη για τα δύο αυτονόητα αιτήματα που ενώνουν εργαζόμενους στην εκπαίδευση με κάθε εργαζόμενο γονέα. Σχολεία και μαζικούς διορισμούς εκπαιδευτικών. Που μας ενώνει επίσης με τις στρατιές των αδιόριστων εκπαιδευτικών που με τα μέτρα αυτά οδηγούνται στην σχεδόν οριστική απόλυση του μεγαλύτερου κομματιού τους από την εκπαίδευση.
Βασικό σημείο η αντίθεση στην όποια συγχώνευση, κλείσιμο σχολικής μονάδας, τμήματος νηπιαγωγείου.
Έτσι απλά, λιγότερο «παιδαγωγικά» και από τη σκοπιά των κοινών συμφερόντων του κλάδου αλλά και των εργαζόμενων γονιών πρέπει να μιλήσουμε πρώτα στους… εαυτούς μας και έπειτα στους γονείς. Δηλαδή πολιτικά…
Αλλά και αυτά τα αιτήματα αν δεν τα παλέψουμε στην πράξη, αν δεν δημιουργήσουμε κίνημα διεκδίκησης και αντίστασης θα παραμείνουν «ένα κάποιο αίτημα». Παραφράζοντας τον ποιητή…

Δημήτρης Μάνος, νηπιαγωγός μέλος των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

22 Αυγ 2016

Με αφορμή δύο φωτογραφίες παιδιών!

0
 Η δημοσίευση αυτών των φωτογραφιών, και άλλων όποτε προκύπτουν, και ο σχολιασμός τους  -συγκινητικά, οργισμένα, ανήσυχα δεν έχει σημασία- θα έχει νόημα όταν θα έρθει η μέρα που θα καταλάβουμε ότι πρέπει να πούμε στα παιδιά μας, σε αυτά τα παιδιά, στους εαυτούς μας και στους γονιούς αυτών των παιδιών, γιατί γίνεται αυτό που γίνεται. Τι φταίει που παιδιά και μεγάλοι κινδυνεύουν εκεί που κάθονται στο σπίτι τους να σκοτωθούν, να χάσουν τα αδέρφια τους, τις μανάδες και τους μπαμπάδες τους, το σπίτι τους, τη πατρίδα τους; Γιατί αναγκάζονται να πνίγονται ή να μετατρέπονται σε πρόσφυγες σε χώρες που οι εξουσίες δεν τους θέλουν, που όταν τους δέχονται τους εκμεταλλεύονται και τους ρίχνουν σε άθλιες συνθήκες, έχοντας σίγουρο ότι θα τους κατηγορήσουν κι από πάνω γι' αυτές τις συνθήκες.
Θα έχει νόημα όταν ξεπεραστεί η συγκίνηση και η ανησυχία. Όταν η συγκίνηση και η ανησυχία μετατραπούν σε οργή όχι (μόνο) ενάντια στον ΙSIS, στον Άσαντ, στις διάφορες αντιμαχόμενες ομάδες στη Συρία και στις άλλες χώρες από την Λιβύη, τη Παλαιστίνη ως το Αφγανιστάν αλλά (κύρια) ενάντια σε αυτούς που υποδαυλίζουν, που στηρίζουν και εξοπλίζουν όλους αυτούς, ενάντια σε αυτούς που δεν το έχουν σε τίποτα να εισβάλουν και να διαμελίσουν χώρες, να σφάξουν λαούς. Αμερικάνοι, Ευρωπαίοι (Άγγλοι, Γάλλοι, Γερμανοί), Ρώσοι ιμπεριαλιστές λέγονται. Ευρωπαϊκή Ένωση και ΝΑΤΟ λέγονται. Για τα δικά τους γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα γίνονται όλα αυτά που μας συγκινούν, μας ανησυχούν και μας εξοργίζουν. Για τα δικά τους συμφέροντα κινδυνεύουμε να γίνουμε και εμείς θύματα των βομβών τους, να γίνουν και τα δικά μας παιδιά σαν αυτά τα παιδιά.
Θα αποκτήσει νόημα όταν πούμε στους εαυτούς μας ότι το πρόβλημά μας δεν είναι οι πρόσφυγες που έρχονται στη χώρα μας για να σωθούν αλλά η κατοχή του Αιγαίου και των νησιώτικων λιμανιών από τον νατοϊκό στόλο, ότι κινδυνεύουμε από τα θερμά επεισόδια που προκαλούνται με τον Ρώσικο στόλο πολύ περισσότερο από αυτά που προκαλούνται μεταξύ των τούρκικων και ελληνικών καραβιών, όταν συνειδητοποιήσουμε ότι οι αμερικάνικες βάσεις και τα νατοϊκά στρατηγεία μετατρέπουν τη χώρα μας σε άμεσο συνένοχο αυτής της σφαγής που οδηγεί σε εικόνες σα και αυτή και ότι αυτό πρέπει να το αλλάξουμε. Ότι για το ρατσισμό δεν φταίνε η Χρυσή Αυγή, οι παπάδες και μια ηλίθια αθλήτρια αλλά η ίδια η εξουσία που τους χρησιμοποιεί. Ενάντια σε αυτή πρέπει πρώτα να στραφούμε.
Η δημοσίευση αυτής και άλλων φωτογραφιών θα αποκτήσει αληθινό νόημα όταν τη συγκίνηση και την ανησυχία μας τη μετατρέψουμε σε οργή, βγούμε στους δρόμους και απαιτήσουμε το σταμάτημα του πολέμου, την απόσυρση των Αμερικάνων, Ευρωπαίων και Ρώσων ιμπεριαλιστών από την ανατολική Μεσόγειο, από τη Μέση Ανατολή, από το Αιγαίο και ολόκληρη τη χώρα μας πρωτ' απ' όλα. Όταν ο πατριωτισμός δεν θα έχει ανάγκη για τόνωση έξι μετάλλια ατομικών προσπαθειών ελληνόπουλων και καναδυό ...ελληνοαμερικάνων στους ολυμπιακούς αγώνες του κέρδους, της εξαθλίωσης, των δολοφονιών των ντόπιων και των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, δεν θα έχει ανάγκη σε ύμνους προς μια αόριστη και ανύπαρκτη "πατρίδα" κάτω από μια σημαία που καθιέρωσε η χούντα, προς ένα "έθνος" που το επιβουλεύονται κάποιες άγνωστες δυνάμεις και το ...ισλάμ, αλλά θα μετουσιώνεται συλλογικά και θα στρέφεται ταξικά απέναντι στις πραγματικές δυνάμεις που καθορίζουν τη τύχη της δικής μας αλλά και όλων των άλλων πατρίδων των μικρών παιδιών που κάθε τόσο σκοτωμένα και τραυματισμένα σε φωτογραφίες κάνουν το γύρο των ΜΜΕ και των δικτύων.
Αλληλεγγύη και πατριωτισμός έχουν νόημα όταν παλεύουμε για να γίνει η χώρα μας ανεξάρτητη απ' όλους αυτούς, όταν ανατρέψουμε όλους όσους τους υπηρετούν και εδώ και στις άλλες χώρες, όταν καταλάβουμε ότι η ανεξαρτησία δεν καταχτιέται με τη συμπόρευση με κάποιων από τους φονιάδες των λαών. Ούτε εδώ, ούτε στη Συρία. Πουθενά!
Για να γίνει η χώρα μας πραγματικά χώρα αλληλεγγύης και φιλόξενη όχι μόνο για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες αλλά και για μας τους ίδιους. Για να μη ξεχνάμε ότι και αρκετοί από εμάς δεν χωρέσανε και δεν χωράνε εδώ, ότι αναγκάζονται σε φυγή για τους ίδιους λόγους.
Δεν αρκεί λοιπόν μόνο η συγκίνηση για τα σκοτωμένα παιδιά ούτε το σοκ για τη χρήση παιδιών από τους ισλαμιστές φασίστες. Χρειάζεται αντίσταση και αγώνας. Για να γίνουν τα παιδιά από ήρωες φωτογραφιών δυστυχίας σε ήρωες φωτογραφιών ενός αγώνα που θα εξαλείψει τις πρώτες! Σαν και αυτόν που έδωσαν τα Αετόπουλα και οι ΕΠΟΝίτες ενάντια στη γερμανική κατοχή, ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση μετά την κατοχή. Ένας αγώνας που ακόμη δεν τελείωσε!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

21 Αυγ 2016

Οι ιμπεριαλιστές και η Τουρκία την «επόμενη μέρα»

0
Κατ’ αρχήν είναι ένα ερώτημα το τι σηματοδοτεί η επιλογή της τούρκικης ηγεσίας να δείχνει από την πρώτη στιγμή της απόπειρας «με το δάχτυλο τον Γκιουλέν»; Η οποία έφτασε σε δηλώσεις της (έστω και αν μαζεύτηκαν μετά) να λέει πως, εάν οι ΗΠΑ δεν εκδώσουν τον Γκιουλέν στην Τουρκία, αυτό σημαίνει πως είναι ένοχες, δηλαδή είναι πίσω από το πραξικόπημα. Αφορούν την ανάγκη και μόνο του Ερντογάν να περιορίσει/εξαλείψει ένα ισχυρό κέντρο επιρροής στο εσωτερικό της Τουρκίας (σ΄ αυτό στέκονται οι περισσότεροι αναλυτές); Έχει τόσα ακράδαντα στοιχεία η τουρκική ηγεσία πως ο Γκιουλέν είναι επικεφαλής του πραξικοπήματος; Ή μήπως με αυτό τον τρόπο ο Ερντογάν λέει έμμεσα αυτό που δεν μπορεί να πει άμεσα και που δεν αφορά τον Γκιουλέν και την τυχόν καθοδήγηση από μέρους του της απόπειρας, αλλά τις ίδιες τις ΗΠΑ και τις κινήσεις που έκαναν διαμέσου ή και χωρίς τον Γκιουλέν;
Από την άλλη, τι σημαίνει η εξίσου έντονη απάντηση του Κέρι πως αυτές οι δηλώσεις της τουρκικής ηγεσίας μπορεί να τραυματίσουν ανεπανόρθωτα τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις; Ή η πολύ μεγαλύτερης σημασίας δήλωσή του, με αφορμή τις χιλιάδες συλλήψεις στην Τουρκία αλλά και τη συζήτηση που έχει ανοίξει για την επαναφορά της θανατικής ποινής, σύμφωνα με την οποία το ΝΑΤΟ θα εξετάζει εξονυχιστικά τη συμπεριφορά της Τουρκίας όσον αφορά την τήρηση της δημοκρατίας και της νομιμότητας ώστε αυτή να συνάδει με την ιδιότητα του μέλους;!! Η οποία επίσης «μαζεύτηκε» από τον εκπρόσωπο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ Τζον Κίρμπι που ήλθε να διασαφηνίσει πως, αν και το ΝΑΤΟ θα παρακολουθεί στενά τις κινήσεις της τουρκικής κυβέρνησης, «είναι πολύ νωρίς να ειπωθεί ότι κινδυνεύει η συμμετοχή της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ».
Και επειδή το ΝΑΤΟ και οι επικεφαλής του, ΗΠΑ, φυσικά και δεν νοιάζονται για τη δημοκρατία, νομίζουμε πως οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές θέτουν δύο βασικά ζητήματα. Από τη μία απαιτούν να μπει φρένο στο ξήλωμα των κρατικών μηχανισμών, που περιλαμβάνει στελέχη με τα οποία είχαν διαμορφώσει σοβαρές σχέσεις εξάρτησης και αποτελούσαν κανάλια μεταφοράς και εμπέδωσης των αμερικανικών προτεραιοτήτων στο σύνολο του τουρκικού κράτους. Από την άλλη, θέτουν εμμέσως πλην σαφώς την απαίτησή τους η τουρκική ηγεσία να ευθυγραμμιστεί με τους αμερικανονατοϊκούς σχεδιασμούς που αφορούν την περιοχή, η σοβαρότητά τους είναι δεδομένη για μας και τους οποίους θα δούμε πιο συγκεκριμένα τι αφορούν το επόμενο διάστημα.
Η ιστορία με τη βάση του Ιντσιρλίκ είναι ενδεικτική και για τις δύο πλευρές που θίγουμε. Έτσι, πραγματοποιείται σύλληψη του διοικητή της βάσης του Ιντσιρλίκ με την κατηγορία ότι έδωσε αεροπλάνα στους πραξικοπηματίες και ταυτόχρονα με εντολή της τουρκικής ηγεσίας διεξάγεται έρευνα για το πώς χρησιμοποιήθηκε η βάση και από ποιους στη διάρκεια του πραξικοπήματος. Αυτό σε συνδυασμό με τις πρόσφατες δηλώσεις περί χρησιμοποίησης της βάσης και από τη Ρωσία πρέπει να ήταν ένα ακόμα καμπανάκι (ή καμπάνα;) για τις ΗΠΑ.
Οι ιμπεριαλιστές της ΕΕ, και ειδικότερα η Γαλλία και η Γερμανία, εμφανίστηκαν αρκετά ανήσυχοι σε σχέση με την απόπειρα πραξικοπήματος και ήταν πιο κοντά σε θέσεις υπεράσπισης της «δημοκρατικής κυβέρνησης της Τουρκίας». Ωστόσο, αμέσως μετά και με αφορμή τη θανατική ποινή και, «αντί να αντιδράσουν για τα πραγματικά αντιδημοκρατικά βήματα του Ερντογάν», όπως αναφέρει το Der Spiegel για τους δικούς του λόγους, βρήκαν αφορμή να θέσουν στην άρχουσα τάξη της Τουρκίας το ζήτημα των αναμεταξύ τους σχέσεων. Έτσι, με κοινή ανακοίνωσή τους η ύπατη εκπρόσωπος της ΕΕ για θέματα εξωτερικής πολιτικής, Φεντερίκα Μογκερίνι, και ο επίτροπος για την Πολιτική Γειτονίας και τη Διεύρυνση, Γιοχάνες Χαν, ενώ επανέλαβαν την «πλήρη στήριξή τους στους δημοκρατικούς θεσμούς της χώρας», δήλωσαν κατηγορηματικά πως υπάρχει ασυμβίβαστο μεταξύ της ενταξιακής πορείας της Τουρκίας και της επαναφοράς της θανατικής ποινής σ’ αυτήν. Κάτι που επιβεβαίωσαν οι «28» της ΕΕ με κοινή τους ανακοίνωση. Με την οποία επιπλέον απηύθυναν έκκληση προς την τουρκική ηγεσία «για αυτοσυγκράτηση και αποφυγή περαιτέρω βίας». Φοβούμενοι για το τι μπορεί αυτό να προκαλέσει στο εσωτερικό της Τουρκίας και ενόσω υπάρχει το μεγάλο για την ΕΕ ζήτημα του προσφυγικού, για το οποίο έχουν στηρίξει μια σειρά ελπίδες για τη διαχείρισή του στην αντιδραστική συμφωνία με τη γειτονική χώρα.
«Τέλος», θα θέλαμε να σημειώσουμε την εν θερμώ δήλωση (το πραξικόπημα δεν είχε τελειώσει ακόμα) του Λαβρόφ που καλούσε σε αποφυγή αιματοχυσίας και προσπάθεια επίλυσης των πολιτικών ζητημάτων στα πλαίσια του συντάγματος της χώρας, θέλοντας –πιστεύουμε- να αναδείξει το ρόλο της Ρωσίας ως υπεύθυνης δύναμης αλλά και να δώσει χρόνο στη Μόσχα να μελετήσει τις εξελίξεις.
Το επόμενο διάστημα θα δώσει κάποιες απαντήσεις για το πώς θα διαμορφωθούν οι σχέσεις της Τουρκίας με τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ειδικότερα τις δυτικές και με… το ειδικό βάρος που κατέχει ανάμεσά τους η σχέση εξάρτησης της Τουρκίας από τις ΗΠΑ. Γι’ αυτήν την τελευταία να υπογραμμίσουμε μόνο την πεποίθησή μας πως το πλαίσιο εξάρτησης της Τουρκίας από τις ΗΠΑ μπορεί να «επαναδιατυπώνεται» κάθε φορά με βάση τις εξελίξεις και τη σχετική δυνατότητα της τουρκικής αστικής τάξης, η αμφισβήτηση όμως της στρατηγικής σχέσης εξάρτησης από τις ΗΠΑ περνάει μέσα από ατσάλι και αίμα.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΝΤΑΡΣΥΑ: Το ΟΧΙ είναι εδώ παρέα με το ΝΑΙ στη ΛΑΕ;

0
Πράγματι το ΟΧΙ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ενεργό. Ένα ΟΧΙ στην πραγματικότητα και στις απαιτήσεις που αυτή θέτει. Ποιο είναι το ανώτερο στάδιο της ταξικής πάλης; Σύμφωνα με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τα δημοψηφίσματα. Όχι, δεν την αδικούμε. Τι άλλο μπορεί να πει κανείς όταν χαρακτηρίζει “ταξικό πόλεμο των 10 ημερών” το χρονικό διάστημα του περσινού δημοψηφίσματος, που σίγουρα συγκλόνισε τον αντικαπιταλιστικό χώρο, καθόλου όμως δεν κλόνισε το σώμα απόψεων και πρακτικών του. Τι κι αν η πραγματικότητα τους διέψευσε καθώς η συντριπτική επικράτηση του ΟΧΙ δεν απέτρεψε τον Τσίπρα να φέρει το 3ο “αριστερό” μνημόνιο. Εξακολουθούν να υφίστανται οι αντιλήψεις της σχετικά με τη δύναμη της κάλπης που σέρνει ξανά την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να πάρει θέση για τις επόμενες εκλογές.
Αντιλήψεις και προσμονές που φούντωσαν και συνεχίζουν να μεγεθύνονται μετά τον... ταξικό πόλεμο στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη νίκη του “φεύγουμε” στο βρετανικό δημοψήφισμα. Ξαναζωντανεύουν έτσι οι πόθοι του αντικαπιταλιστικού χώρου για γρήγορη και άμεση εκτίναξη στα ανώτερα πατώματα του εγχώριου επίσημου πολιτικού σκηνικού. Από κοντά και οι δημοσκοπήσεις όπως του ΠΑΜΑΚ, που δίνουν 2,5% στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Στη βάση αυτών των εξελίξεων προέκυψαν και τα τελευταία -καθόλου διακριτικά- φλερτ με τη ΛΑΕ.
Το ραντεβού κανονίστηκε για τις 5 Ιούλη στις συγκεντρώσεις για την επέτειο του ΟΧΙ, έστω και αν ακολούθησαν ξεχωριστές προσυγκεντρώσεις και διαδρομές. Η συνάντηση έκλεισε στη συνδιάσκεψη της ΛΑΕ, όπου εκφράστηκε ξανά στο χαιρετισμό της αντιπροσωπείας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ η αναγκαιότητα ευρύτερων συνεργασιών και συσπείρωσης δυνάμεων για να εφαρμοστεί το “πρόγραμμα ανατροπής”. Δηλαδή “...Η κατάργηση των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, η μη αναγνώριση/παύση πληρωμών και διαγραφή του χρέους, η άμεση ικανοποίηση-βελτίωση της ζωής του λαού, οι εθνικοποιήσεις τραπεζών και βασικών επιχειρήσεων με εργατικό και λαϊκό έλεγχο για να χτυπηθεί η δύναμη του κεφαλαίου, η ρήξη/αποδέσμευση από την ΕΕ...”.
Ουσιαστικά είναι η ανταπόδοση του χαιρετισμού της ΛΑΕ στην 3η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ο βασικός κορμός των δυο χαιρετισμών παρόμοιος. Το πλαίσιο του μεταβατικού προγράμματος, με τις όποιες διαφοροποιήσεις της ΛΑΕ. Το εντυπωσιακό δεν είναι οι ομοιότητες των δυο χαιρετισμών, αλλά οι τιμές που αποδόθηκαν στην ηγεσία της ΛΑΕ που άφησε τις καρέκλες, «εγκατέλειψε κρατικές θέσεις» και αποχώρησε από το ΣΥΡΙΖΑ.
Τι αναγκάζει την ΑΝΤΑΡΣΥΑ να υμνεί στελέχη που συνήργησαν από κυβερνητικές θέσεις στη μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτό που είναι σήμερα, φορέας της επίθεσης ενάντια στο λαό; Είναι τα ίδια στελέχη που μόχθησαν πραγματικά για να αποχωρήσει ο λαός από τους δρόμους και τις πλατείες και να έρθει η ελπίδα από την κάλπη. Και τα στελέχη αυτά σήμερα, χωρίς να κάνουν στο παραμικρό την αυτοκριτική τους, αναγορεύονται σε «ένα πολύτιμο δυναμικό για το κίνημα και την αριστερά»! Η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη από την προσέγγιση για τις επερχόμενες εκλογές, όποτε γίνουν.
Το ζήτημα της συνεργασίας με τη ΛΑΕ απασχόλησε και την 3η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ όπου, θυμίζουμε, ενώ τέθηκε ζήτημα (από την Πρωτοβουλία για μια ΑΝΤΑΡΣYΑ Αντικαπιταλιστική και Επαναστατική στην οποία συμμετέχει η ΟΚΔΕ) να αποφασιστεί ότι δεν πρόκειται να γίνει τέτοια συνεργασία, τελικά με τη δημιουργική ασάφεια της πρότασης “πολιτικής συνεργασίας” διατηρήθηκαν οι γέφυρες επικοινωνίας.
Βήματα έχουν γίνει, όπως το κοινό κατέβασμα στις φοιτητικές εκλογές (ΕΑΑΚ-ΑΡΔΙΝ-ΑΡΕΝ), αποτελώντας ένα δεδομένο που ενισχύει τη σύγκλιση. Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η συνιστώσα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Ενωτική Πρωτοβουλία Παρέμβασης και Διαλόγου (ΕΠΠΔ), πραγματοποιώντας συζητήσεις με τη συμμετοχή και εκπροσώπων της ΛΑΕ, όπου ανιχνεύονται οι “...δρόμοι υλοποίησης ενός τέτοιου μετώπου πριν επικρατήσει η ηττοπάθεια ή βρει ακροατήριο ο ακροδεξιός λαϊκισμός. Να χτίσουμε το όχημα που θα μπορέσει να ενώσει τα συμφέροντα του κόσμου της εργασίας σε ένα σχέδιο ανατροπής, που θα δώσει ελπίδα και προοπτική, για ένα μέλλον για το οποίο θα αξίζει να παλέψουμε συντροφικά όλες και όλοι.”
Η στάση της ΕΠΠΔ δεν είναι η εξαίρεση. Ο κανόνας είναι ότι συνολικά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και μεμονωμένα οι συνιστώσες της με μικρές και όχι σημαντικές διαφοροποιήσεις τοποθετούνται για τη ΛΑΕ ως μια δύναμη “με τις αμφισημίες στο πρόγραμμα και τη στάση συμπόρευσης με τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ σε συνδικάτα, αυτοδιοίκηση κ.λπ.” (απόφαση της ΚΣΕ). “Η ΛΑΕ γεννήθηκε από τη σύγκρουση με την προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ (...) Η ύπαρξη της ΛΑΕ είναι θετικό γεγονός για τις αντιστάσεις του λαού. Προσθέτει, αντικειμενικά, δυνάμεις στην πλευρά που παλεύει και δεν υποτάσσεται στον ψεύτικο ρεαλισμό της κυβέρνησης” («Εργατική Αλληλεγγύη»-ΣΕΚ). Είτε την παρομοιάζουν ως “ΣΥΡΙΖΑ με πρόσημο αριστερής συνέπειας” («Πριν»-ΝΑΡ). Κοινός τόπος όλων είναι η διαπίστωση των ανολοκλήρωτων βημάτων της ΛΑΕ ελλείψει τόλμης. Εδώ είναι η συμβολή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που σπρώχνοντας-πιέζοντας τη ΛΑΕ θα την οδηγήσει να κάνει τα αντικαπιταλιστικά βήματα. Ήδη το πρώτο έγινε και αναγνωρίζεται ως τέτοιο με τον οργανωτικό διαχωρισμό με το ΣΥΡΙΖΑ στο συνδικαλιστικό κίνημα, όπως αποφασίστηκε στη συνδιάσκεψη της ΛΑΕ.
Όμως το φλερτάρισμα έχει και τις “ζήλιες” του. Ιδιαίτερα σκληρές και καυστικές ήταν από τη μεριά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ οι τοποθετήσεις για τις επαφές της ΛΑΕ τόσο με τη Χριστιανική Δημοκρατία όσο και με την Πλεύση Ελευθερίας (Κωνσταντοπούλου) καθώς βάζουν εμπόδια στο προχώρημα της σχέσης τους.
Βέβαια όλα αυτά συνιστούν ένα “deja vu”. Σα να μην πέρασε μια μέρα, καθώς επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό με το ΣΥΡΙΖΑ πριν το Γενάρη του 2015 αλλά και μέχρι το δημοψήφισμα, με τους αντικαπιταλιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να πιέζουν την πρώτη κυβέρνηση της αριστεράς να έρθει σε ρήξη με την τρόικα. Τα αποτελέσματα γνωστά. Όπως γνωστά είναι και τα αδιέξοδα που βίωσε η συνεργασία με την αποχώρηση των ΑΡΑΝ-ΑΡΑΣ. Παρ' όλα αυτά, φαίνεται να έχουν επιστρέψει στο δρόμο που εμφανίζει ένα κίνημα έτοιμο να πάρει στους ώμους του το περίφημο «μεταβατικό πρόγραμμα» και το μόνο που λείπει είναι οι πολιτικές δυνάμεις που θα αποφασίσουν να συνεργήσουν στην πορεία υλοποίησής του διαμέσου των εκλογών.
Κλείνοντας θέλουμε να σημειώσουμε δυο ζητήματα:
1. Αναρωτιόμαστε γιατί δεν τιμάμε την επέτειο του ταξικού πολέμου για το μεσοπρόθεσμο τον Ιούνη του 2011 ή του Φλεβάρη του 2012 όπου με βία και τρομοκρατία, με χημικά και κλομπ καταστέλλονταν οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις του λαού. Γιατί δεν τιμάμε την επέτειο της απεργίας των χαλυβουργών, την απεργία των καθηγητών, τα μικρά και μεγαλύτερα επεισόδια της ταξικής πάλης το τελευταίο διάστημα, ανεξάρτητα της τελικής έκβασής τους, αν νίκησαν ή ηττήθηκαν. Ένα βήμα του πραγματικού κινήματος δεν το φτάνουν ντουζίνες από μεταβατικά προγράμματα και αμέτρητες κάλπες εκλογών και δημοψηφισμάτων.
Αυτό που εμείς διακρίνουμε στις αναφορές τόσο στο brexit όσο και στο περσινό δημοψήφισμα είναι η παραίτηση από την κατεύθυνση της συγκρότησης των λαϊκών δυνάμεων. Μπροστά στο μεγάλο και δύσκολο αυτό έργο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ επιλέγει την αναζήτηση άλλων δρόμων που εύκολα, έξυπνα και πάντα εκλογικά θα απαντήσουν το πρόβλημα. Απόψεις που μπροστά στα βουνά που έχουν να αντιμετωπίσουν απογειώνονται, για να προσγειωθούν τελικά πιο πίσω από την αφετηρία τους. Απόψεις που, αντί να ανοίγουν το δρόμο του λαού, του προσθέτουν βαρίδια. Τον εκτροχιάζουν σε ξένες λεωφόρους, προτείνουν έξυπνες παρακάμψεις για να αφήσουν τελικά το λαό ξανά εντός και επί τ’ αυτά. Το καθήκον της οικοδόμησης των όρων και προϋποθέσεων ώστε το λαϊκό κίνημα να αντισταθεί, να διεκδικήσει τα δικαιώματά του και να αναμετρηθεί συνολικά με το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης δεν μπορεί να παρακαμφθεί.
2. Στη βάση των παραπάνω και έχοντας μπροστά μας τις νέες μάχες που πρέπει να δώσουν οι εργαζόμενοι (εργασιακά, συνδικαλιστικός νόμος κ.λπ.), αβίαστα προκύπτει το καθήκον της συγκρότησης μετώπου πάλης του λαού. Αυτό το καθήκον, όσο και να διατυπώνεται και από τη μεριά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, δεν υπηρετείται αλλά υπονομεύεται όταν ιεραρχείται από τη μεριά της το μεταβατικό πρόγραμμα ακολουθούμενο από ένα καλό εκλογικό πλασάρισμα. Έτσι, τα “ανεξάρτητα κέντρα αγώνα”, το “μέτωπο για ψωμί-δουλειά-δημοκρατία” και “οι ζώνες άμυνας και αντεπίθεσης του εργατικού κινήματος που απαιτούν τη μέγιστη συγκέντρωση δυνάμεων”, που γράφονται από στελέχη του ΝΑΡ, αποτελούν κενό γράμμα καθώς δεν νοθεύονται απλά, αλλά υποτάσσονται στην παραπάνω ιεράρχηση. Καθόλου παράξενο να ξαναζήσουμε την επιμονή από τη μεριά της τη συνολική αποδοχή του μεταβατικού προγράμματος σαν αδιαπραγμάτευτο όρο για κοινή δράση. Μάλιστα σε κείμενο στελεχών του ΝΑΡ δεν αναφέρεται ο μ-λ χώρος για απεύθυνση κοινής δράσης, παράλειψη καθόλου τυχαία καθώς οι ίδιοι συγγραφείς δεν μας ξεχνούσαν σε παλιότερα κείμενά τους.
Η μάχη να μην περάσουν τα νέα μέτρα, η ανατροπή (όπως και να τη βαφτίσει κανείς, αντικαπιταλιστική κ,λπ,) της επίθεσης κυβέρνησης-κεφαλαίου-ιμπεριαλιστών είναι ο ταξικός πόλεμος που έχουμε μπροστά μας. Αναγκαία συνθήκη για να δοθεί νικηφόρα, η κοινή δράση. Σ' αυτό το πεδίο θα κριθούμε όλοι μας.

ΥΓ.: Στο διάστημα που μεσολάβησε, από τη συγγραφή του άρθρου μέχρι τη δημοσίευσή του στη Προλεταριακή Σημαία, είχαμε το χαιρετισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε εκδήλωση της ΛΑΕ για το BREXIT. Εκεί αποτυπώνεται η “απογείωσή” της, παράλληλα με το κάλεσμα στο “συνεπή ΣΥΡΙΖΑ” να “πετάξουν” μαζί έξω από την ΕΕ, προτείνοντας “ταξικό πόλεμο”, δηλαδή δημοψήφισμα. Στο ίδιο μοτίβο η Μ. Στύλλου (ΣΕΚ) σε άρθρο της («Βρετανία 52%, Ελλάδα 62% - Ένα χρόνο μετά, είμαστε πιο δυνατοί») διαπιστώνει ότι στην Ελλάδα η αριστερά πέραν του ΣΥΡΙΖΑ είναι μεγάλη και μπορεί να γίνει μεγαλύτερη προωθώντας το μεταβατικό πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Πραγματικά η αριστερά μεγαλώνει και τα πράγματα συνεχίζουν να πηγαίνουν προς τα αριστερά και... εναντίον μας.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι LGBT και η ταξική πάλη

0
Ήθελα πολύ καιρό τώρα να γράψω ένα άρθρο γι’αυτό το θέμα, ειδικά κατόπιν του φετινού Gay Pride Parade στη Θεσσαλονίκη και τις ακόλουθες συζητήσεις που υπήρξαν πάνω στο ζήτημα.
Είναι γεγονός ότι στο σήμερα η Αριστερά δεν το «αγγίζει» και πολύ το θέμα, και συνήθως μένει στα εύκολα, όπως μια γενική αναγνώριση του δικαιώματος του ατόμου να αυτοπροσδιορίζεται σεξουαλικά όπως επιθυμεί. Εδώ όμως το θέμα πρέπει να αναλυθεί περισσότερο, ειδικά όταν βλέπουμε στις πορείες των LGBT να μην συμμετέχει ενεργά η Αριστερά (πολιτικός χώρος που οφείλει να υπερασπίζεται τα δικαιώματα των καταπιεσμένων), ενώ οι πορείες αυτές καθαυτές σε μένα τουλάχιστον δίνουν περισσότερο την εντύπωση επετείου, παρά μιας πολιτικής διαδικασίας με περιεχόμενο διεκδίκησης και ρήξης με το σύστημα.

Επομένως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Υπάρχουν μερικοί που αντιλαμβάνονται το ζήτημα του μη straight σεξουαλικού προσανατολισμού, ως κατάσταση που εμφανίζεται μέσα σε μια εκμεταλλευτική κοινωνία και άρα στην αταξική κοινωνία δε θα υπάρχει. Όμως επειδή δεν μπορούμε να ξέρουμε από τώρα τι θα επιφέρουν οι τότε αντιθέσεις και επειδή κυρίως δεν υπάρχει κάποια ένδειξη ότι αυτή η συμπεριφορά προκύπτει όντως από την εκμετάλλευση, δεν έχουμε παρά να δούμε το ζήτημα αυτό στο τώρα, όπως κάθε άλλο ζήτημα: ταξικά.
Ταξικά σημαίνει να καταλάβουμε πως οι LGBT αποτελούν κι αυτοί θύμα του εκμεταλλευτικού συστήματος του καπιταλισμού. Ταξικά επίσης σημαίνει να καταλάβουμε πως στο σήμερα, αλλά ειδικά παλιότερα, αυτοί οι άνθρωποι δεν έβρισκαν δουλειά, αν μαθευόταν η σεξουαλική τους ταυτότητα. Ταξικά, τέλος, σημαίνει πως υπόκεινται αυτή την εκμετάλλευση και επειδή είναι εργάτες/τριες και εργαζόμενοι/ες• ο ρατσισμός κάθε λογής δεν αγγίζει τους αστούς, άρα η διάκριση των LGBT ατόμων στοχεύει μόνο τα λαϊκά στρώματα.

Μπορεί όντως κάποιες συμπεριφορές να είναι αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, αυτές όμως από τη στιγμή που αφορούν τις συμπεριφορές αυτής της ομάδας κι όχι τη φύση της (δηλαδή τους διάφορους σεξουαλικούς προσανατολισμούς), δεν μπορούν να αποτελούν αιτία αποκλεισμού των LGBT από τους λαϊκούς αγώνες. Κάθε άλλο, πρέπει να μελετώνται και να ερμηνεύονται πολιτικά, από το πρίσμα το «δικό μας».
Άρα λοιπόν είναι χρέος μας να επαναπροσδιορίσουμε το ζήτημα, να ενσωματώσουμε τα αιτήματα αυτά όπου και όσο περισσότερο είναι αυτό εφικτό, περνώντας τα από το φίλτρο της ανάδειξής τους ως πρώτιστα πολιτικά, έπειτα ελευθερίας και εν τέλει να μπορέσουμε να βρούμε κοινό τόπο, την πάλη μας ενάντια στο ιμπεριαλισμό και την εκμετάλλευση των ανθρώπων.

Άρα, τέλος, πρέπει οι διαδηλώσεις σαν και το Gay Pride να σταματήσουν να είναι υπό τη μορφή επετείου ή γιορτής, αλλά να πάρουν χαρακτήρα πολιτικό, να αναδείξουν τα ταξικά στοιχεία που διέπουν το πρόβλημα, να συνυπάρχουν μαζί με τα αιτήματα για δουλειά, εκπαίδευση και δημοκρατικά δικαιώματα κι ελευθερίες και να διεκδικούν δυναμικά, να έρχονται σε ρήξη, ξεκινώντας από τους χώρους δουλειάς, γιατί εκεί αντιμετωπίζεται κυρίως το πρόβλημα, και καταλήγοντας στην εξωτερίκευση στην κοινωνία. Κόντρα στον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό και την καταπίεση που επιβάλλει στο λαό σε κάθε πτυχή της ζωής μας.

Δημήτρης Χατζηκωνσταντίνου
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ