ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ!

Αριστερό blog για τα κινήματα στις ...γειτονιές όλου του κόσμου!

Για επικοινωνία: antigeitonies@gmail.com

Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

Σχετικά με την εξέλιξη της πρωτοβουλίας για διαδήλωση αλληλεγγύης στον Κούρδικο λαό και ενάντια στα σχέδια των ιμπεριαλιστών

Στις 11 Οκτώβρη, το ΚΚΕ(μ-λ)  πραγματοποίησε δημόσιο κάλεσμα προς όλες τις Οργανώσεις και συλλογικότητες της Αριστεράς, για μια Ανοικτή Σύσκεψη με στόχο την οργάνωση διαδήλωσης με προορισμό την Αμερικανική Πρεσβεία, για την καταγγελία των νέων ιμπεριαλιστικών σχεδίων και της επέμβασης στη Μέση Ανατολή και την έκφραση αλληλεγγύης στον Κούρδικο λαό και στο λαό του Κομπάνι, που σφαγιάζεται απ’ τους «τζιχαντιστές» του ISIS. Το κάλεσμα αυτό δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του ΚΚΕ(μ-λ), διακινήθηκε ηλεκτρονικά, ενώ έγιναν και τηλεφωνικά καλέσματα. Στη Σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 14 Οκτώβρη, ανταποκρίθηκαν με εκπροσώπους τους, το ΕΚΚΕ, το ΝΑΡ, η ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, η Παρέμβαση και η Συνέλευση Αντίστασης και Αλληλεγγύης Τουρκίας -  Κουρδιστάν.  Απ’ τη μεριά μας καταθέσαμε προς συζήτηση κείμενο με κάλεσμα για διαδήλωση άμεσα (η πρόταση μας ήταν για την Παρασκευή 17/10) στην Αμερικανική Πρεσβεία. Ακολούθησε συζήτηση, όπου όλοι οι συμμετέχοντες δήλωσαν τη συμφωνία τους στο να πραγματοποιηθεί διαδήλωση. Η Παρασκευή θεωρήθηκε πολύ κοντινή ημερομηνία, υπήρξε η πρόταση της Συνέλευσης των Τούρκων και Κούρδων  για Κυριακή ή Δευτέρα, ενώ τελικά τέθηκε σαν η πιο πιθανή ημερομηνία, η Τρίτη 21/10. Επίσης υπήρξαν τοποθετήσεις (και από σύντροφο της Συνέλευσης των Τούρκων και Κούρδων) που δεν έβλεπαν ως προορισμό της διαδήλωσης την Αμερικανική Πρεσβεία, αλλά τα γραφεία της Ε.Ε. και την Τουρκική Πρεσβεία, στη συνέχεια όμως συμφώνησαν με το στόχο αυτό. Αποφασίστηκε επίσης να καταληχθεί άμεσα το κείμενο του καλέσματος και να εκδοθεί αφίσα. Στο τέλος της Σύσκεψης, παρά τη συμφωνία όλων να γίνει διαδήλωση, σε πρότασή μας να καταληχθεί  εκείνη την ώρα, η Τρίτη 21/10 ως ημέρα της διαδήλωσης, για να βγει άμεσα ανακοίνωση, δεν υπήρξε αυτή η δέσμευση απ΄ τις ελληνικές οργανώσεις,  για να συζητηθεί στις συλλογικότητες άμεσα και να καταληχθεί. Σε τηλεφωνική μας επικοινωνία την επόμενη ημέρα 15/10, αλλά και μέσω μέιλ όπου διακινήθηκε το κείμενο καλέσματος για να γίνουν παρατηρήσεις, καθώς και η πρόταση αφίσας, οι σύντροφοι των οργανώσεων που συμμετέχουν στην ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. (ΝΑΡ, ΕΚΚΕ, ΟΚΔΕ – Σπάρτακος), μας είπαν πως προτιμούσαν να μην καλέσουν ως οργανώσεις, αλλά να αποφασίσει να καλέσει η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α., κάτι που επιδίωκαν.  Μ’ αυτό τον τρόπο δεν μπορούσε να βγει ακόμα κοινό  κάλεσμα, ούτε αφίσα, γιατί εκκρεμούσαν… οι υπογραφές. Η ίδια στάση… αναμονής για να συνυπογράψει συνολικά η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. υπήρξε και κατά την τηλεφωνική και ηλεκτρονική μας επικοινωνία και την Πέμπτη 16/10 και την Παρασκευή 17/10, ενώ ούτε το κείμενο ούτε η αφίσα είχε καταληχθεί. Το πρωί του Σαββάτου 18/10 μετά τη συνεδρίαση της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α την Παρασκευή, οι σύντροφοι συμφώνησαν να προχωρήσουμε. Κρίθηκε πως για να προλάβουμε την προπαγάνδιση με κόλλημα αφίσας  και διακίνηση του καλέσματος ώστε να προετοιμάσουμε μια μαζική κινητοποίηση, κι όχι «για να βγούμε απ΄ την υποχρέωση»,  η διαδήλωση να πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 23/10, αντί της Τρίτης 21/10. Ετοιμάστηκε νέο σύντομο κάλεσμα, γιατί το προτεινόμενο κείμενο δεν είχε καταλήξει ακόμα, το οποίο και καλούσε σε διαδήλωση για την Πέμπτη 23/10. Οι σύντροφοι απ΄ την Συνέλευση Αντίστασης και Αλληλεγγύης Τουρκίας Κουρδιστάν, αντέδρασαν στο κάλεσμα αυτό γιατί είχαν ήδη κάνει δημόσια καλέσματα και ειδοποιήσεις για διαδήλωση την Τρίτη 21/10, θεωρώντας πως η Σύσκεψη της 14/10 το είχε καταλήξει και αποφασίσει αυτό οριστικά, και έθεσαν πως δε μπορούν να αλλάξουν την ημέρα της διαδήλωσης. Έθεσαν επίσης με μια επιμονή κι ένα πολιτικό θέμα. Να υπάρχει σαφής αναφορά υποστήριξης των μαχητών του  YPG του Κομπάνι στο κείμενο, κι όχι μόνο γενική αναφορά στον Κούρδικο λαό και το λαό του Κομπάνι, κάτι το οποίο δεν έγινε δεκτό απ’ τους υπόλοιπους, δεδομένου ότι δεν είχε συζητηθεί, και με τα ερωτηματικά σχετικά με τη στάση του YPG υπέρ των αμερικάνικων βομβαρδισμών στο ISIS. Σε περίπτωση που δεν θα έμπαινε η αναφορά αυτή, οι σύντροφοι της Συνέλευσης Τούρκων και Κούρδων, μας δήλωσαν πως δεν θα συνυπέγραφαν το κείμενο, καθώς και ότι θα προχωρούσαν έτσι κι αλλιώς σε διαδήλωση την Τρίτη 21/10, κάτι το οποίο είχε αποφασίσει η Συνέλευση. Οι ελληνικές οργανώσεις μετά από συνεχή επικοινωνία συμφώνησαν τελικά σε κάλεσμα για διαδήλωση την Πέμπτη 23/10, με συνυπογραφή ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α – ΚΚΕ(μ-λ) – ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ, η οποία και αναρτήθηκε στο διαδίκτυο το Σάββατο 18/10 και διακινήθηκε. Παράλληλα συνεχίζονταν η επικοινωνία για την αφίσα και το κείμενο. Την Κυριακή 19/10, καταλήχθηκε και σχεδιάστηκε η αφίσα με το κάλεσμα και τη συνυπογραφή των παραπάνω Οργανώσεων. Την επόμενη ημέρα, Δευτέρα 20/10, σύντροφος απ’ το ΝΑΡ, μας μεταφέρει νέα απόφαση της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. να μην πραγματοποιηθεί η διαδήλωση της Πέμπτης, γιατί θα είναι άμαζη χωρίς τους Τούρκους και Κούρδους, αλλά να πάμε στην κινητοποίηση της Τρίτης 21/10 που καλούσαν οι Τούρκοι και Κούρδοι. Παρά το γεγονός ότι είχε ήδη δημοσιευτεί το κάλεσμα για την Πέμπτη 23/10 και η αφίσα είχε σταλεί για εκτύπωση. Παρά το γεγονός πως τώρα θα καλούσαμε δημόσια σε μια διαδήλωση για την… επόμενη ημέρα (ενώ η αρχική πρότασή μας για την Παρασκευή 17/10, στη Σύσκεψη είχε θεωρηθεί πολύ σύντομη και πως δεν υπήρχε διάστημα προετοιμασίας για ειδοποιήσεις, αφίσα κοκ). Προδιαγράφτηκε επίσης ως άμαζη μια κινητοποίηση των ελληνικών οργανώσεων, χωρίς τους Τούρκους και Κούρδους… Αυτή είναι άραγε η αντίληψη των συντρόφων για τη δυνατότητα συνεισφοράς σήμερα, των ελληνικών οργανώσεων στο αντιιμπεριαλιστικό κίνημα και στην αλληλεγγύη στους λαούς που σφαγιάζονται;  Με τον τρόπο αυτό, ακυρώθηκε η διαδήλωση της Πέμπτης 23/10. Θεωρούμε απαράδεκτη τη στάση αυτή των συντρόφων της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Έτσι αντιλαμβάνονται οι σύντροφοι αυτοί, την κοινή δράση; Ειδικά στις σημερινές δύσκολες  και απαιτητικές συνθήκες, όπου απαιτείται και υπευθυνότητα και ειλικρίνεια μεταξύ των οργανώσεων αλλά και – κυρίως – σεβασμός και δέσμευση στη λήψη αποφάσεων; Κυρίως απέναντι στο λαό στον οποίο  απευθύνεις  το κάλεσμα! Δεν γνωρίζουμε σε πιο βαθμό, βαθύτεροι πολιτικοί λόγοι  ή και διαφωνίες πάνω στην εκτίμηση και τοποθέτηση για τις σημερινές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, επέδρασαν στην  απόφαση αυτή των συντρόφων της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Δεν θεωρούμε επίσης, ότι η όποια – στοιχειώδης! – κινηματική πρωτοβουλία πρέπει να «περιμένει» την επίλυση των εσωτερικών προβλημάτων και αντιπαραθέσεων της κάθε συλλογικότητας, όπως έγινε στην περίπτωση αυτή, με ότι συνέπειες είχε. Τουλάχιστον ας δηλωνόταν απ΄ την αρχή. Είναι κι αυτό ένα δείγμα, του πώς αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα και δυνατότητα ανάπτυξης μαζικού αντιιμπεριαλιστικού-αντιπολεμικού κινήματος και κίνησης του λαού μας σ” αυτήν την κατεύθυνση.
Το ΚΚΕ(μ-λ) θα συνεχίσει να κινείται με τη λογική και την πρακτική της κοινής δράσης, με στόχο να συμβάλει στην ανάληψη πρωτοβουλιών που θα δίνουν δυνατότητα κίνησης στο λαό, δυνατότητα έκφρασης και ανάπτυξης των αντιστάσεών του, απέναντι στην επίθεση του καπιταλισμού – ιμπεριαλισμού. Κι αυτή είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση κι έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται. 
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ. Μεγάλες ευθύνες για την κατάσταση του κινήματος

Είναι δεδομένη η κινηματική ύφεση που κρατάει πάνω από 2,5 χρόνια. Παρ’ ότι υπήρξαν σημαντικοί αγώνες στο διάστημα αυτό, δεν αλλάζουν τη συνολική εικόνα. Μια κατάσταση εντελώς διαφορετική από αυτή του δίχρονου 2010-2012 (Φλεβάρης). Ζητούμενο, η ανατροπή αυτής της άσχημης κατάστασης. Όμως αυτή την κύρια ανάγκη-απαίτηση της περιόδου εχθρεύονται, υπονομεύουν, οι δύο κυρίαρχες δυνάμεις της Αριστεράς μας. ΣΥΡΙΖΑ (ΜΕΤΑ) και ΚΚΕ (ΠΑΜΕ), είτε κινούνται παράλληλα είτε εφάπτονται ή τέμνονται, οδηγούν τα πράγματα στην αποφυγή της σύγκρουσης με την κυβερνητική πολιτική, τη διατήρηση της αδράνειας, τελικά στο βάθεμα της υποταγής, στο άπλωμα μέσα στον κόσμο της εργασίας, αλλά και της ανεργίας, της ανημποριάς της αποδοχής-προσαρμογής στη βαρβαρότητα.
Διαβάζοντας τις παραπάνω γραμμές ο καλόπιστος αναγνώστης θα αναρωτηθεί αν μόνο αυτοί έχουν ευθύνες. Το ΚΚΕ(μ-λ) δεν έχει; Ευθύνες έχουμε όλοι μας, μόνο που είναι διαφορετικές οι ευθύνες αυτών που προσπαθούν να αντιστρέψουν την κατάσταση (και δεν τα καταφέρνουν) ώστε να γυρίσει αλλιώς ο τροχός και διαφορετικές οι ευθύνες αυτών που «κοπιάζουν» για να συνεχίζει η ίδια τροχιά. Ας γίνουμε συγκεκριμένοι, ξεκινώντας με μια σύντομη αναδρομή στο παρελθόν για να φτάσουμε στο σήμερα.
Στην απεργία στις εξετάσεις των καθηγητών, το ΠΑΜΕ εναντιώθηκε στηρίζοντας 48ωρη εκτός εξετάσεων. Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ (ΣΥΝΕΚ) που δήλωναν αρχικά το σπάσιμο της επιστράτευσης ανακάλυψαν ότι λείπουν «όροι και προϋποθέσεις» και ανέστειλαν (μαζί με ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ) την απεργία κόντρα στις αποφάσεις της συντριπτικής πλειοψηφίας των εκπαιδευτικών. Έτσι τελικά υιοθετήθηκε η στάση του ΠΑΜΕ. Σημείωση ότι τότε ο Τσίπρας δήλωσε ότι στην επόμενη επιστράτευση θα είναι μπροστά αλλά δεν τον είδαμε το φετινό καλοκαίρι στην επιστράτευση των απεργών της ΔΕΗ.
Το περσινό καλοκαίρι είχαμε τις διαθεσιμότητες εκπαιδευτικών μαζί και άλλων εργαζομένων. Στις γενικές συνελεύσεις του Σεπτέμβρη αφού οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ «έπαιξαν» με τις «άλλες μορφές πάλης», τελικά στήριξαν τη 5ήμερη απεργία των καθηγητών. Το ΠΑΜΕ ξανά 48ωρες. Τελικά η απεργία ξεκίνησε με ποσοστά συντριπτικά (90%), αλλά τα προβλήματα σε έναν τέτοιου μεγέθους αγώνα είναι λογικό ότι θα εμφανίζονταν στη συνέχεια, ο αντίπαλος θα απειλούσε κ.λπ. Έμπαινε δηλαδή το ζήτημα να απαντηθούν ερωτήματα και ταλαντεύσεις ώστε να συνεχισθεί η απεργία. Ακριβώς το αντίθετο έπραξαν κύρια το ΠΑΜΕ, αλλά και οι ΣΥΝΕΚ. Έτσι για 0,6% των ψήφων δεν συνεχίστηκε η 5ήμερη, με το ΠΑΜΕ να περιφρουρεί τη νομιμότητα της ψηφοφορίας. Στη συνέχεια οι ΣΥΝΕΚ προτείνουν «κλιμάκωση» του αγώνα υιοθετώντας την πρόταση του ΠΑΜΕ (48ωρη), ενώ το ίδιο ανεβάζει το επίπεδο της «κλιμάκωσης» προτείνοντας συμμετοχή στην πανεργατική απεργία δύο βδομάδες αργότερα!
Γι’ αυτό το τελευταίο, τις πανεργατικές απεργίες, υπάρχει το ερώτημα ιδιαίτερα για το ΠΑΜΕ που έχει δυνάμεις στον ιδιωτικό τομέα, αν όλο αυτό το διάστημα προσπάθησε να θέσει έναν άλλο αγωνιστικό σχεδιασμό από αυτόν που αποφάσιζε ο Παναγόπουλος της ΓΣΕΕ. Η απάντηση είναι αρνητική και δεν ξεγελά κανένα η παρουσίαση από τον «Ριζοσπάστη» σαν φορέα των απεργιών του ΠΑΜΕ.
Αλλά και οι δυνάμεις του ΜΕΤΑ στο Δημόσιο μιλούσαν και μιλάνε και τις μέρες αυτές για ένα συντονισμό όλου του Δημοσίου που θα επιβάλει τις διεκδικήσεις των εργαζομένων. Ο συντονισμός που θα λειτουργούσε στην απεργία των εκπαιδευτικών και είναι φυσικό να ενίσχυε το μέτωπο απλά δεν εμφανίστηκε και στη θέση της είχαμε το κλείσιμο με μια 48ωρη από την ΑΔΕΔΥ. Αλλά και στη συνέχεια με τις κινητοποιήσεις στην υγεία (που συμμετείχαν και ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις) αλλά και στην τοπική αυτοδιοίκηση είναι αξιοθαύμαστο πώς τα κατάφεραν οι ηγεσίες αυτές να μη συναντηθούν οι αγώνες. Διαφορετικές μέρες απεργίας και συλλαλητηρίων, μάλιστα συχνά η μία ακολουθούσε την άλλη. Τυχαίο; Δεν νομίζουμε!
Αξίζει να δούμε πώς στάθηκαν οι δυνάμεις αυτές σε δύο κύρια ζητήματα. Αυτό των διαθεσιμότητων-απολύσεων και της (αυτο)αξιολόγησης. Για το πρώτο, αφού αρχικά επενδύθηκε η λύση του ζητήματος στις προσφυγές και στα δικαστήρια με απεργίες τις ημέρες εκδίκασης υποθέσεων, καταλήξαμε τον Μάρτη, τις μέρες που τελείωνε η διαθεσιμότητα, σε μια 3ήμερη απεργία-μνημόσυνο ουσιαστικά των συναδέλφων αλλά και της μονιμότητας στο Δημόσιο. Γιατί ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ είχαν κάνει το καθήκον τους. Κατέθεσαν (ν)τροπολογίες στη Βουλή αποκατάστασης των διαθεσίμων. Τακτική που συνεχίζεται και σήμερα για κάθε γεγονός όπου πρέπει να αποφύγουν τον αγώνα. Ο ΣΥΡΙΖΑ βέβαια δήλωσε ότι θα τους ξαναπροσλάβει, όταν γίνει κυβέρνηση. Οπότε τι κίνημα και απεργίες, διαδηλώσεις και άλλα τέτοια, ψήφος στην κάλπη και στις… 26 φεύγουν.
Για την (αυτο)αξιολόγηση, πραγματικά η Αριστερά μας τους τάραξε στη νομιμότητα. Νομικές γνωμοδοτήσεις, εκτελώ και βγαίνω παραπονούμενος και μοναδική κατεύθυνση των εργαζομένων η ανυπακοή. Όπως έχουμε ξαναγράψει από τις στήλες της «ΠΣ», αυτή η κατεύθυνση είναι αδιέξοδη και δεν αντιστοιχεί στην κεντρική επιλογή που έχει κάνει η κυβέρνηση. Δεν μπορεί να υποκατασταθεί η ανάγκη μετωπικής σύγκρουσης με την κυβέρνηση, με παρατεταμένο απεργιακό αγώνα, από την απειθαρχία.
Είναι θλιβερή η κατάληξη και των δύο να έχουν εξοβελίσει από τις μορφές πάλης των εργαζομένων την απεργία (όχι την τουφεκιά) και την απεργία διαρκείας. Μάλιστα σε τοποθετήσεις τόσο συνδικαλιστών του ΜΕΤΑ όσο και του ΠΑΜΕ είναι κοινή η αναφορά-διαπίστωση ότι δεν προτείνουν απεργία καθώς δεν ακολουθεί ο κόσμος και νομιμοποιείται η απεργοσπασία. Αυτοεκλπηρούμενη προφητεία. Κηρύσσω 24ωρη χωρίς σχέδιο και προοπτική, οι εργαζόμενοι δεν ακολουθούν, οπότε προκύπτει το συμπέρασμα ότι τις απεργίες δεν τις θέλει ο κόσμος. Αυτοί είναι οι ένοχοι, αθώοι οι υπονομευτές.
Πρόσφατα είχαμε γύρο γενικών συνελεύσεων στους καθηγητές με εισήγηση από ΣΥΝΕΚ-ΔΑΚΕ. Το απόλυτο τίποτα. Ούτε υπαινιγμός για αγώνα και μάλιστα απεργιακό. Αυτό το τίποτα όμως βόλεψε το ΠΑΜΕ που στήριξε στις γενικές συνελεύσεις αυτό το πρόγραμμα αδράνειας. Για να φαίνεται μέσα σε αυτή την ηρεμία το πανελλαδικό συλλαλητήριο της 1/11 κορυφαίο κινηματικό γεγονός.
Αυτό το συλλαλητήριο είναι η μόνη πρόταση του ΠΑΜΕ από τις αρχές του Σεπτέμβρη. Σωματεία, ομοσπονδίες, εργατικά κέντρα κάνουν γενικές συνελεύσεις, εκδηλώσεις, εξορμήσεις για να «βουλιάξει» το Σύνταγμα. Και ενδιάμεσα αυτές τις μέρες τοπικά συλλαλητήρια. Μάλιστα προκηρύσσουν απεργία για να διευκολύνουν τη συμμετοχή των εργαζομένων-μελών τους στο πανελλαδικό συλλαλητήριο. Τι να πει κανείς, είναι δικαίωμα κάθε οργάνωσης να σχεδιάζει ανά δίμηνο τη δράση της. Το ερώτημα είναι αν αυτή η δράση ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της ταξικής πάλης ή προσπαθεί να την αποφύγει. Και αυτό δεν κρύβεται με ταξικές ρητορείες.
Αντίστοιχα παραδείγματα υπάρχουν και από τον χώρο της σπουδάζουσας νεολαίας, με το ζήτημα των διαγραφών και τη στάση των ΜΑΣ και ΑΡΕΝ αλλά και από το ζήτημα του ΕΝΦΙΑ που εκφράστηκε και ένας διαγκωνισμός ανάμεσά τους με κινητοποιήσεις διαφορετικές μέρες για να βγουν διαφορετικές φωτογραφίες.
Χαρακτηρτιστικό παράδειγμα της στάσης των δύο κομμάτων είναι οι νομοθετικές προτάσεις που καταθέτουν στη Βουλή.

Από νομοθετικές προτάσεις, άλλο τίποτα!
Σφάζονται στην «ποδιά» των… εργαζομένων ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και Παναγόπουλος της ΓΣΕΕ με αφορμή τον κατακλυσμό νομοθετικών προτάσεων για τον κατώτερο μισθό.
Το ξεκίνημα έγινε με την κατάθεση πρότασης νόμου από τον ΣΥΡΙΖΑ, με την οποία προβλέπεται η κατάργηση των μνημονιακών νόμων που είχαν σχέση με τη διαμόρφωση του ύψους των μισθών (μείωση βασικών κατώτατων αποδοχών, πάγωμα αυξήσεων, κατάργηση μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία, μείωση διάρκειας μετενέργειας, αναστολή της αρχής ευνοϊκότερης ρύθμισης, αναστολή της επεκτασιμότητας των κλαδικών συμβάσεων, καθορισμός του κατώτατου μισθού από τον εκάστοτε υπουργό Εργασίας κ.ά.). Αυτή η πρόταση νόμου παρουσιάζεται ως συνέχεια των προγραμματικών εξαγγελιών Τσίπρα στη φετινή ΔΕΘ και στην κατεύθυνση της επαναφοράς του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ μικτά.
Τη σκυτάλη πήρε ο «ηγέτης» των εργαζομένων και πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γ. Παναγόπουλος, ο οποίος, ασκώντας κριτική στο ΣΥΡΙΖΑ, δήλωσε ότι «η νομοθετική παρέμβαση απαιτείται για την επαναφορά δίνοντας επίσης κι ένα πολιτικό μήνυμα αλλά από κει και πέρα πρέπει ελεύθερα ν’ αφεθούν οι εργοδότες και οι εργαζόμενοι να συνάπτουν τις συλλογικές συμβάσεις». Και τι εννοεί με τον όρο «ελεύθερα» ο Παναγόπουλος; Μα, την ελευθερία της εργοδοσίας να εκμεταλλεύεται το εξευτελιστικό επίπεδο στο οποίο έχουν πέσει οι μισθοί. Γιατί ο βασικός φόβος του Παναγόπουλου από το ενδεχόμενο μιας τέτοιας νομοθετικής πρωτοβουλίας είναι το «σοκ» που πιθανά θα προκαλέσει στους εργοδότες μια τέτοια εξέλιξη: «Γιατί κι αυτός είναι ένας υπαρκτός κίνδυνος, το σοκ που προκάλεσε στην αγορά και το είδατε, της παραγωγικής αλλά και καταναλωτικής καθίζησης με την υποχώρηση του κατώτερου μισθού με νόμο, ενδεχομένως και με νόμο να προκαλέσει άλλο σοκ που δεν ξέρω αν η αγορά εργασίας μπορεί να το αντέχει» δήλωσε ως γνήσιος… αστός οικονομικός αναλυτής, νομιμοποιώντας απόλυτα τη φιλολογία του συστήματος που σαρώνει τους μισθούς με την πρόφαση της ανάγκης μείωσης της ανεργίας. Φιλολογία που νομιμοποιεί όλες τις πτυχές της αντεργατικής επίθεσης, ρίχνοντας τις ευθύνες στους εργαζόμενους και τις διεκδικήσεις τους.
Και αν η κριτική του Παναγόπουλου εξοργίζει, τι μπορεί να πει κανείς για την κριτική του ΚΚΕ; Αιφνιδιάστηκε το ΚΚΕ με την πρόταση νόμου του ΣΥΡΙΖΑ και… κατέθεσε δική του πρόταση νόμου που είναι… ολόιδια με αυτή του ΣΥΡΙΖΑ! Η οποία προβλέπει και αυτή την επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ (μόνο που το ΚΚΕ το λέει «ξεκάθαρα», ενώ κατηγορεί το ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν το ορίζει ξεκάθαρα), προβλέπει και αυτή την κατάργηση των μνημονιακών διατάξεων, αλλά επιπλέον προβλέπει και την κατάργηση όλων των ελαστικών μορφών απασχόλησης αλλά και την επαναφορά της 13ης και 14ης σύνταξης! Και έχει βαλθεί να μας πείσει ότι η δική του πρόταση νόμου εκφράζει τις πραγματικές λαϊκές ανάγκες.
Πιέστηκε ο Παναγόπουλος που διαπιστώνει ότι κινδυνεύει να χάσει την καλή μαρτυρία του ΣΕΒ και των εργοδοτών.
Πιέστηκε το ΚΚΕ -ο πατριάρχης των «ολοκληρωμένων» προτάσεων νόμου- τώρα που βλέπει να χάνει την αποκλειστικότητα σε αυτό το σπορ και μάλιστα από τον ΣΥΡΙΖΑ που έχει και προοπτική κυβερνητικής εξουσίας.
Το ζήτημα, όμως, δεν αφορά τόσο τις πιέσεις που δέχονται Παναγόπουλος και ΚΚΕ, αλλά την αντίληψη που θέλει να εμπεδώσει με αυτήν του την κίνηση ο ΣΥΡΙΖΑ. Παρουσιάζει, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ το ζήτημα της επαναφοράς και κατοχύρωσης των εργατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων ως ζήτημα νομοθετικής ρύθμισης. Όπως, μάλιστα, έσπευσαν να απαντήσουν στον Παναγόπουλο οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Στρατούλης και Μητρόπουλος «ο κατώτατος μισθός, όπως με μνημονιακό νόμο μειώθηκε, έτσι με νέο νόμο θα επανέλθει στα προηγούμενα επίπεδα, ώστε από κει και πέρα να λειτουργούν για τη διαμόρφωσή του οι ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις». Μια λογικοφανής δήλωση η οποία, όμως, εσκεμμένα αποκρύβει μια σημαντική «λεπτομέρεια»: ο πολιτικός και ταξικός συσχετισμός στη βάση του οποίου προωθήθηκαν και επιβλήθηκαν οι αντεργατικές ανατροπές που θέλει να αποκαταστήσει η νομοθετική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, ο συσχετισμός που καταγράφτηκε και στην αδυναμία του εργατικού και λαϊκού κινήματος να αποτρέψει αυτές τις ανατροπές, εξακολουθεί να ισχύει και θα εξακολουθεί να ισχύει ακόμη και αν οι επόμενες εκλογές φέρουν στην κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ.
Το πόσο θα πιεστεί το κεφάλαιο να παραχωρήσει το τμήμα της υπεραξίας που αντιστοιχεί στην επιστροφή του κατώτερου μισθού στα 751 ευρώ δεν εξαρτάται από την ψήφιση ενός νόμου, αλλά από την έμπρακτη δυνατότητα της εργατικής τάξης και των εργαζομένων να επιβάλουν κάτι τέτοιο. Πόσο μάλλον που σε αυτήν την κατεύθυνση θα αντιταχθούν πρώτα και κύρια οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και της ΕΕ.
Το γνωρίζει καλά αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ, γι’ αυτό και οι Στρατούλης και Μητρόπουλος σπεύδουν να συμπληρώσουν ότι «η επιτυχία αυτής της νομοθετικής πρωτοβουλίας του ΣΥΡΙΖΑ εξαρτάται πρώτα απ” όλα από την πίεση που θα ασκήσουν σε αυτή την κατεύθυνση το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και οι εργαζόμενοι με τους αγώνες τους». Εμείς θα σας δώσουμε το πλαίσιο αλλά από κει και πέρα είναι δική σας ευθύνη, μοιάζουν να λένε οι δύο βουλευτές. Ναι, αλλά εάν είναι έτσι, τότε προκύπτει το εξής βασικό ερώτημα: Αφού η βαρύτητα της κινηματικής διεκδίκησης-πίεσης είναι μεγαλύτερη από τη βαρύτητα της όποιας νομοθετικής πρωτοβουλίας, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κινείται στην κατεύθυνση της οικοδόμησης-ενίσχυσης εργατικού κινήματος με αυτά τα αιτήματα, αλλά προτάσσει την προγραμματική εξαγγελία; Και επιπλέον, γιατί στα σωματεία δεν προωθεί μια αντίστοιχη κατεύθυνση; Γιατί η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων που ελέγχεται από το ΣΥΡΙΖΑ δεν θέτει ζήτημα υπογραφής νέων συλλογικών συμβάσεων με αντίστοιχη αύξηση στους μισθούς;
Η απάντηση βρίσκεται στο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πιστεύει στη δυνατότητα του εργατικού κινήματος να παλέψει, να διεκδικήσει και να κατακτήσει. Ή -για να το πούμε καλύτερα- φοβάται μια τέτοια προοπτική. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και το ΚΚΕ, είναι δυνάμεις γαλουχημένες να λειτουργούν σε περιόδους «κανονικότητας» του αστικού συστήματος, όταν αυτό είχε τη δυνατότητα μικροπαραχωρήσεων. Και αποζητούν την επιστροφή σε μια τέτοια «κανονικότητα». Μόνο που αυτοί οι καιροί έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Και η όποια παραχώρηση από την πλευρά του συστήματος θα γίνει μόνο μέσα από σκληρή ταξική σύγκρουση και όχι μέσα από νομοθετικές ρυθμίσεις.
Επιπλέον, η απάντηση βρίσκεται και στην εκτίμηση του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα στηρίξουν την νομοθετική του πρωτοβουλία τμήματα των μεσοστρωμάτων (δείτε, για παράδειγμα τη συνάντησή του με τον Κορκίδη της ΕΣΕΕ πριν τη ΔΕΘ). Ωστόσο, τέτοιου είδους ζητήματα ταξικής αντιπαράθεσης, κορυφαίας σημασίας για το κεφάλαιο, δεν μπορούν να βασιστούν σε πρόσκαιρες συμμαχίες με αυτά τα στρώματα. Ήταν χαρακτηριστικός ο εκνευρισμός του ΣΥΡΙΖΑ όταν τέλη Σεπτέμβρη ο Κορκίδης σε συνέντευξη Τύπου «τα έστριψε» υποστηρίζοντας ότι η αγορά πρέπει να αυτορυθμιστεί και αντιτάχθηκε σε μια νομοθετική παρέμβαση για τον κατώτερο μισθό.
Μα, καλά -θα πει κάποιος- τόσο κακό είναι να ψηφιστεί ένας τέτοιος νόμος από μια αριστερή κυβέρνηση; Κακό -θα απαντούσαμε εμείς- είναι να σπέρνεις αυταπάτες για το πώς απαντιούνται τα κρίσιμα για τη ζωή του λαού ζητήματα. Κακό είναι να δημιουργείς και να παγιώνεις μία κατάσταση κινηματικής απραξίας καλλιεργώντας ψεύτικες προσδοκίες. Κακό είναι να επενδύεις στην πολιτική και ιδεολογική αποσυγκρότηση του λαϊκού και εργατικού κινήματος και να συμβάλλεις στον παραπέρα αφοπλισμό τους.
Ο λαός και οι εργαζόμενοι δεν έχουν ανάγκη από «ολοκληρωμένες» προτάσεις νόμου, αλλά από αγώνες μαζικούς και οργανωμένους, από τον πολιτικό και ιδεολογικό τους εξοπλισμό μπροστά στις συγκρούσεις που έρχονται όσο κι αν θέλει η ρεφορμιστική Αριστερά να τις αποφύγει.

Άρθρα από την Προλεταριακή Σημαία -  http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Χανιά, Ανακοίνωση – κάλεσμα
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΤΗΣΗ ΤΩΝ ΦΟΝΙΚΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ ΤΩΝ ΗΠΑ – ΝΑΤΟ ΣΕ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ – ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Την ώρα που νέα μνημόνια διαρκείας μαγειρεύονται από κυβέρνηση- Ε.Ε.- ΔΝΤ για το μόνιμο αλυσόδεμα του κόσμου της δουλειάς, το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης γεννά νέους θανάσιμους κινδύνους με την εμπλοκή της χώρας στο γενικευμένο μακελειό των λαών που εξελίσσεται στη Μέση Ανατολή από τις ΗΠΑ – ΝΑΤΟ και τα κάθε λογής αντιδραστικά δημιουργήματα του ιμπεριαλισμού σαν το ISIS, τους σιωνιστές του Ισραήλ και το τούρκικο κράτος που δολοφονεί τους κούρδους αγωνιστές.
Η βαθιά κρίση του σάπιου καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος αναζητά λύση στην ένταση της εκμετάλλευσης του κόσμου της δουλειάς, στη φασιστικοποίηση και στον πόλεμο. Αυτός ο αντιδραστικός άνεμος πνέει στην πραγματικότητα σ’ Ανατολή και Δύση παρά τις επικίνδυνες αυταπάτες που καλλιεργήθηκαν για τους νέους ανέμους του Ολάντ και του Ομπάμα. Σ’ αυτή τη βάση ερμηνεύεται η επικίνδυνη επιθετικότητα των ΗΠΑ που συνεχίζει να εκδηλώνεται στην Ουκρανία και ταυτόχρονα απλώνεται σαν αποτέλεσμα της αντίδρασης της Ρωσίας στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή. Ολάκερη η γύρω από τη χώρα μας περιοχή, αν δε φλέγεται ήδη από την ιμπεριαλιστική επέμβαση, εγκυμονεί τεράστιους για τους λαούς κινδύνους, ενώ η Κύπρος μετατρέπεται συνεχώς σε προτεκτοράτο και ορμητήριο των ιμπεριαλιστών.
Σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον και στη χώρα μας κάθε άλλο παρά είναι δοσμένη η ειρήνη και η δημοκρατία, ενώ είναι ήδη δοσμένη η βαθειά φτώχεια, η ανεργία και η ανέχεια για το λαό. Να γιατί πρέπει χωρίς καθυστέρηση να ξεπεράσουμε το φόβο αλλά και τις όποιες αυταπάτες για εύκολες λύσεις που μπορούν τάχα να προκύψουν με την ψήφο μας. Η βάση της Σούδας αναβαθμίζεται συνεχώς στα φονικά σχέδια των ΗΠΑ.
Οι Χανιώτες ξέρουν και από το παρελθόν τη δολοφονική δράση της βάσης σε βάρος γειτονικών λαών. Χρόνια τώρα η ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ στη Μέση Ανατολή μετατρέπει ολοένα και περισσότερο τον τόπο μας σε ορμητήριο και ταυτόχρονα φέρνει όλο και πιο κοντά την πλήρη καταστροφή χωρών, το μαζικό ξεριζωμό εκατομμυρίων ανθρώπων και την ενίσχυση κάθε λογής δολοφονικών δυνάμεων στην περιοχή. Πρόσφατα μίλησαν για νέα βάση των μη επανδρωμένων dromers που θα προστεθεί στην υπερ-βάση της Σούδας που αναβαθμίζεται και επεκτείνεται συνεχώς. Το πιο επικίνδυνο και καταστροφικό για τους κατοίκους αυτού του τόπου είναι το να μην αντιδράσουμε απέναντι σ’ όλα αυτά.
Η ιστορία του τόπου μας δείχνει πως μπορούμε και πρέπει και τώρα να εναντιωθούμε μαζικά και αγωνιστικά στην ολοκληρωτική μετατροπή του τόπου μας σε ορμητήριο των φονιάδων των λαών. Η κοινή δράση συλλογικοτήτων και αγωνιστών μπορεί και είναι ανάγκη σ’ ένα τέτοιο κρίσιμο θέμα να ξαναγεννηθεί στην πόλη μας. Δεν αρκούν οι παραταξιακές εικονικές δράσεις. Χρειάζεται κάποιοι με όρους κοινής δράσης να μπουν μπροστά με στόχο τη μαζική κινητοποίηση του λαού ενάντια στη λειτουργία της βάσης του θανάτου.

Καλούμε κάθε αγωνιστή και συλλογικότητα της πόλης στην εκδήλωση συζήτηση Πέμπτη 23 Οκτώβρη στις 7.30 μ.μ. στο Εργατικό Κέντρο Χανίων. 

Πρωτοβουλία Αντίστασης
ΧΑΝΙΑ 17-10-2014
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Τα συλλογικά προβλήματα απαιτούν συλλογικές απαντήσεις

Παρά τις «ευοίωνες» προβλέψεις της κυβέρνησης και των παρατρεχάμενών της, για απεμπλοκή της χώρας από τους μηχανισμούς της ΤΡΟΙΚΑΣ και του ΔΝΤ και επερχόμενη ανάπτυξη, μπορεί εύκολα να αποκαλέσει κανείς την πολιτική που ακολουθείται σήμερα ως πολιτική του μαστιγίου. Πολιτική η οποία περιλαμβάνει απολύσεις, μειώσεις μισθών-συντάξεων, αξιολογήσεις κ.τ.λ.
Η εκπαίδευση ως αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας αυτής, δεν θα μπορούσε να μείνει ανέπαφη. Έτσι βλέπουμε πέταγμα χιλιάδων μαθητών έξω από τα σχολεία, εφαρμογές θεσμών όπως το Νέο Λύκειο, διαγραφές χιλιάδων φοιτητών και ύψωμα νέων εμποδίων στο δρόμο της νεολαίας για την απόκτηση του πολυπόθητου πτυχίου. Η άμεση σύνδεση λοιπόν της εκπαίδευσης με την παραπάνω πολιτική των μνημονίων, εντοπίζεται στην προσπάθεια του συστήματος να προσαρμόσει και εναρμονίσει το ελληνικό πανεπιστήμιο με τις συνθήκες εργασίας που διαμορφώνονται με βάση τις επιταγές ξένων και ντόπιων αφεντικών.
Στα του οίκου μας λοιπόν… Οι διαγραφές αυτή την στιγμή αποτελούν την αιχμή του Νόμου Πλαίσιο. Την αιχμή ενός νόμου πλήρως προσαρμοσμένου στα μέτρα της αντιλαϊκής πολιτικής, κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ, για τα πανεπιστήμια. Στη συγκεκριμένη φάση, με το σύστημα να έχει με το μέρος του τους συσχετισμούς και το Φοιτητικό Κίνημα να μην έχει και τα καλύτερα αντανακλαστικά απέναντι σε χτυπήματα τα οποία άλλοτε είχε ανατρέψει, ο Νόμος Πλαίσιο με τις διαγραφές, έρχεται να υψώσει νέους ταξικούς φραγμούς για τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών, να εξυψώσει την εντατικοποίηση κάνοντας όλους μας να σκύψουμε πάνω από ένα βιβλίο με το φόβητρο της διαγραφής στα ν+2 χρόνια φοίτησης και να εξασφαλίσει συνθήκες απόλυτης πειθάρχησης, ως πειθήνιοι φοιτητές σήμερα και ως υποταγμένοι εργαζόμενοι αύριο!
Παρ’ όλες τις αντιδραστικές πτυχές του παραπάνω μέτρου, το σύστημα έχει φροντίσει να μας το πλασάρει με περιτύλιγμα θέλοντας να μας πείσει πως αυτοί που διαγράφονται είναι άξιοι της μοίρας τους, χαρακτηρίζοντάς τους «αιώνιους» και «τεμπέληδες», σπέρνοντας έτσι αυταπάτες πως αφορά μόνο αυτούς. Ωστόσο στόχος είμαστε όλοι οι φοιτητές αφού οι διαγραφές στην ουσία τους χτυπάνε το δικαίωμα μας στην απόκτηση του πτυχίου και έρχονται να βάλλουν ταφόπλακα στην Δημόσια και Δωρεάν Εκπαίδευση για όλους.
Αν από τα παραπάνω πρέπει να βγει ένα συμπέρασμα, αυτό είναι πως χρειάζεται να δώσουμε αγώνα ενάντια σε αυτή την πολιτική. Γιατί αγώνας για το πτυχίο, σημαίνει αγώνας ενάντια στο μέτρο που μας πετάει έξω από το πανεπιστήμιο, που μας παίρνει το βιβλίο από το χέρι… Αγώνας που χρειάζεται να δώσει ένα μαζικό Φοιτητικό Κίνημα που θα πατάει γερά στα πόδια του και θα πολεμάει κεντρικά το Νόμο Πλαίσιο. Για την ανάπτυξη ενός τέτοιου Φοιτητικού Κινήματος όμως, η κατάσταση στην οποία έχει επέλθει ο Φοιτητικός Σύλλογος της ΑΣΟΕΕ είναι άκρως προβληματική καθώς, η μακροχρόνια παρέμβαση των συστημικών δυνάμεων με κατεύθυνση την αποσυγκρότηση του Φοιτητικού Συλλόγου, είχε ως αποκορύφωμα την αποδιοργάνωση του συλλόγου με τις ευθύνες να βαραίνουν τις ΠΑΣΠ και ΔΑΠ, για την διακοπή της διαδικασίας των φοιτητικών εκλογών. Γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα στον μεγαλύτερο σύλλογο πανελλαδικά, σε μια κρίσιμη φάση της επίθεσης που δεχόμαστε, να μπορεί ο καθένας να αμφισβητήσει τις διαδικασίες στις οποίες μπορούμε να συζητάμε και να παίρνουμε συλλογικά τις αποφάσεις μας.
Το ζήτημα λοιπόν εδώ, δεν είναι γραφειοκρατικό. Το Φοιτητικό Κίνημα και η πείρα που έχουμε μέσα από τους αγώνες του, μας δείχνει ότι για να έχουν αυτοί αποτέλεσμα, είναι απαραίτητο οι φοιτητές να έχουμε κεντρική οργάνωση μέσα από τους Φοιτητικούς μας Συλλόγους, τις συλλογικές μας διαδικασίες όπως η γενική συνέλευση, για να διεκδικήσουμε μαζικά και αγωνιστικά τα δικαιώματά μας.
Για την ανάπτυξη, εν τέλει, ενός Φοιτητικού Κινήματος στηριζόμενου στις δικές του δυνάμεις, μακριά και ανεξάρτητου από οποιοδήποτε κρατικό μηχανισμό, θεωρούμε πως απαιτείται η διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών για την συγκρότηση και οργάνωση ενός ενεργού Φοιτητικού Συλλόγου, ο οποίος μέσα από τα συλλογικά του όργανα και τις διαδικασίες θα είναι ικανός να δρα στην κατεύθυνση του αγώνα. Κόντρα στους εφησυχασμούς του συστήματος και τον εκπροσώπων του, κόντρα σε λογικές που παρακάμπτουν τα παραπάνω όργανα και «παλεύουν» για λύσεις μακριά από το Φοιτητικό Κίνημα ή κόντρα σε λογικές που βαφτίζουν ως κίνημα διαμαρτυρίες-μπλοκαρίσματα σε πρυτανείες και συγκλήτους ξέχωρα από τον φοιτητόκοσμο.
Γιατί όπου το σύστημα και τα τσιράκια του σπέρνουν την επίθεση, από τους αγώνες λαού και νεολαίας θα φυτρώνει η αντίσταση!

http://www.agonistikeskiniseis.org/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Προβολή κινηματογραφικής λέσχης 1ου Εσπερινού ΕΠΑΛ Περιστερίου

Στο πλαίσιο του 6ου κύκλου της Κινηματογραφικής Λέσχης του 1ου Εσπερινού ΕΠΑΛ Περιστερίου
(Η λογοτεχνία στον κινηματογράφο: 
Όταν δύο Τέχνες «συναντιούνται» και δημιουργούν αριστουργήματα),
θα προβληθεί η ταινία του Τζον Φορντ

ΤΑ ΣΤΑΦΥΛΙΑ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ
(Βασισμένη στο μυθιστόρημα του Τζον Στάινμπεκ)


Τετάρτη 22 Οκτωβρίου 2014 7.40 μμ,

στο χώρο του σχολείου (Κύπρου και Ψαρρών 28, Περιστέρι,

210 5755801-6974438720)

Υπεύθυνοι καθηγητές

Βάλια Γκούζια - Μπάμπης Παπαφλωράτος
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Θεσσαλονίκη-Λαϊκή Αντίσταση - Α.Α.Σ.
Εκδήλωση για τις εξελίξεις στην Ουκρανία

Πραγματοποιήθηκε την Κυριακή στο Εργατικό Κέντρο η η εκδήλωση της Λαικής Αντίστασης- Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας για τις εξελίξεις στην Ουκρανία. Την εισήγηση εκ μέρους της ΛΑΑΣ έκανε ο Λάκης Βόντσης και ακολούθησε συζήτηση.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Πενήντα χρόνια από την «Αναγέννηση»

Πενήντα χρόνια από την έκδοσή του, το περιοδικό «Αναγέννηση» (Οκτώβριος 1964) εξακολουθεί να παραμένει κορυφαία στιγμή του αγώνα ενάντια στους ρεβιζιονιστές του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ και της πραξικοπηματικής «6ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ», ένα χρήσιμο και ισχυρό επαναστατικό εργαλείο των συνεπών αγωνιστών της Αριστεράς, πηγή έμπνευσης και εμπειρίας, μια σοβαρή παρακαταθήκη για το σημερινό επαναστατικό κίνημα και σημείο αναφοράς στους σημερινούς και αυριανούς αγώνες των Ελλήνων κομμουνιστών.
Τον Ιούνιο του 1964 δημιουργείται ο πρώτος οργανωμένος πολιτικός πυρήνας των μαρξιστών-λενινιστών της Ελλάδας και τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς εκδίδεται η «Αναγέννηση», εγκαινιάζοντας την πρώτη δημόσια εμφάνιση του μ-λ κινήματος στη χώρα. Εκδότης του περιοδικού ήταν ο Ισαάκ Ιορδανίδης και υπεύθυνος συντάκτης ο Γιάννης Χοτζέας. Είχαν προηγηθεί οι «Ιστορικές Εκδόσεις» το 1963, που με τα μεταφρασμένα κείμενά τους έδωσαν τη δυνατότητα στους αγωνιστές εκείνης της εποχής να γνωρίσουν τις κινεζικές θέσεις και τη ΜΠΠΕ. Την ίδια χρονιά εκδίδεται και ο πολυσέλιδος τόμος «Ιστορία της σύγχρονης Κινεζικής Επαναστάσεως».
Η μ-λ ομάδα και η «Αναγέννηση» δεν προέκυψαν ξαφνικά και εν αιθρία, ήταν το αποτέλεσμα σειράς αγώνων και θυσιών, της αντίστασης στην κατά μέτωπον επίθεση των ρεβιζιονιστών του 20ού Συνεδρίου του ΚΚΣΕ στις βασικές αρχές του μαρξισμού-λενινισμού. Ήταν απαύγασμα της εναντίωσης και πάλης της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων κομμουνιστών, από την Τασκένδη και τις άλλες κοινότητες των Ελλήνων πολιτικών προσφύγων, από τα ξερονήσια των εξοριών (Άι-Στράτης κ.λπ.), από τις φυλακές, μέχρι στις μεθοδεύσεις της κλίκας Κολιγιάννη – Παρτσαλίδη και των ρεφορμιστών της ΕΔΑ. Διαβάζει κανείς στο πρώτο φύλλο της «Αναγέννησης»: «η έκδοση της ΄΄Αναγέννησης΄΄ δεν είναι αποτέλεσμα ξαφνικής έμπνευσης. Είναι η φυσιολογική κατάληξη μιας πολύχρονης σκληρής ιδεολογικής πάλης στον χώρο της Αριστεράς». Και ακόμη: «η ΄΄Αναγέννηση΄΄ εμφανίζεται μέσα σε εξαιρετικά δύσκολες και περίπλοκες συνθήκες. Και θα έχει να αντιμετωπίσει κάθε είδους πρόσθετα εμπόδια και δυσκολίες».
Πράγματι, σε όλη την περίοδο της ζωής της η «Αναγέννηση» και οι μ-λ αγωνιστές που συσπειρώθηκαν γύρω από αυτή δέχτηκαν προβοκάτσιες, προπηλακισμούς, ύβρεις, πολιτικούς εκβιασμούς, αλλά όπως δηλώνονταν στο περιοδικό, «η ΄΄Αναγέννηση΄΄ θα είναι η πραγματική φωνή της αλήθειας. Και η αλήθεια ούτε υπολογίζει τις δυσκολίες ούτε καταβάλλεται από αυτές».
Η «Αναγέννηση» , «μηνιαία πολιτική επιθεώρηση» όπως χαρακτηρίζονταν, είχε μέγεθος 27,5 Χ 21 εκατοστά και το πρώτο τεύχος είχε 95 σελίδες. Στα σχεδόν 2,5 χρόνια της ύπαρξης της κυκλοφόρησαν 19 τεύχη (μερικά με διπλή αρίθμηση). Κυκλοφορούσε στο εξωτερικό, στην Κύπρο και διακινούνταν παράνομα στις ανατολικές χώρες στις κοινότητες των πολιτικών προσφύγων. Τόσο η πρώτη οργανωτική συγκρότηση των μ-λ όσο και η έκδοση της «Αναγέννησης» εμφανίστηκαν μετά την έκκληση του Μάο, το 1963, για τη δημιουργία μ-λ κινήσεων.
Η δεκαετία του ’60 υπήρξε ελπιδοφόρα με τη ΜΠΠΕ και τη δημιουργία των μαρξιστικών-λενινιστικών κομμάτων και κινήσεων, τόσο στον τομέα αντιμετώπισης των ρεβιζιονιστών όσο και για την οικοδόμηση ενός νέου και ρωμαλέου κομμουνιστικού κινήματος. Στην Ελλάδα από τη δεκαετία του ’50 η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων κομμουνιστών δεν δέχεται την πραξικοπηματικά διορισμένη ηγεσία του ΚΚΕ που, με τη στήριξη των «χρουστσοφικών», ξεκινά διώξεις, εξορίες, φυλακίσεις, ξυλοδαρμούς, μαχαιρώματα και βάλε. Μόνο στην Τασκένδη γύρω στα 1.500 τσανάκια των ρεβιζιονιστών διαγράφουν 8.500 περίπου κομμουνιστές. Στον Άι-Στράτη, για παράδειγμα, που ήταν η κύρια αλλά όχι και η μοναδική εστία αντίστασης, σε περίπου 3.500 εξορίστους δεν βρέθηκε κανένας υποστηριχτής της 6ης Ολομέλειας. Από αυτούς ξεπήδησε η πρώτη μαγιά της μ-λ ομάδας που εξέδωσε την «Αναγέννηση».
Η αντίδραση του ΚΚΕ και της ΕΔΑ ήταν ακαριαία. Με εκπομπή στον ραδιοφωνικό σταθμό «Φωνή της Αλήθειας» μεταδίδεται άρθρο του Γ. Χαραλαμπίδη με τίτλο «Προσπάθεια οπισθοδρόμησης με τη μάσκα της Αναγέννησης», που θα δημοσιευτεί και στην «Αυγή» στις 20-21 Νοέμβρη 1964. Στο τεύχος 16 του θεωρητικού περιοδικού της ΕΔΑ «Ελληνική Αριστερά» δημοσιεύονται δυο άρθρα με ανάλογο πολεμικό περιεχόμενο. Προσφιλής τακτική τους, λασπολογία και παραπληροφόρηση, όμως το καραβάνι της «Αναγέννησης» προχωράει και ας σκούζουν και αλυχτούν τα σκυλιά της ρεβιζιονιστικής αντίδρασης. Στο περιοδικό δημοσιεύονται ατομικά και συλλογικά γράμματα υποστήριξης, που συμφωνούν με το εγχείρημα της «Αναγέννησης» και διαχωρίζουν τη θέση τους από την ΕΔΑ και τη Νεολαία Λαμπράκη.
Στα τεύχη του περιοδικού βρίσκει κανείς επίκαιρες πολιτικές αναλύσεις και άρθρα για την πολιτική κατάσταση και τη λαϊκή πάλη στη χώρα μας, διεθνείς αναλύσεις, ντοκουμέντα και νέα από την αντιπαράθεση του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος με τις ρεβιζιονιστικές θέσεις του ΚΚΣΕ, άρθρα υπεράσπισης του αντιρεβιζιονιστικού αγώνα και των θέσεων του ΚΚΚ και του Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας. Στην ΕΔΑ και το ΚΚΕ οι «συνεπείς αριστεροί» που δεν υποκύπτουν στις πιέσεις, στους εκβιασμούς και στους εξευτελισμούς, οι «Κινέζοι», οι «δογματικοί», οι «αριστεριστές» όπως τους έλεγαν, διαγράφονται, αλλά και πολλοί αποχωρούν οικειοθελώς.
Στο μεταξύ οι προσπάθειες των μαρξιστών-λενινιστών και η παρουσία του περιοδικού αποδίδουν και προσανατολίζονται σε μαζικούς χώρους και στη δημιουργία λαϊκού κινήματος. Στον φοιτητικό χώρο γίνεται η ΠΠΣΠ (Προοδευτική Πανσπουδαστική Συνδικαλιστική Παράταξη – η Ιδρυτική διακήρυξη υπογράφτηκε στις 11/4/1966) με όργανο το περιοδικό «Σπουδαστικός Κόσμος». Αρχές του ’67 κυκλοφορεί η εφημερίδα «Λαϊκός Δρόμος» και τον Απρίλη του ’67 δημιουργείται η ΣΠΑΚ (Συνεπής Πολιτική Αριστερή Κίνηση), η απόφαση της ιδρυτικής σύσκεψης δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Λαϊκός Δρόμος» (αρ. φ. 12, Σάββατο 15-4-1967), μετά έξι ημέρες τα τανκς της Χούντας θα επέβαλλαν τη σκληρή αμερικανόφερτη δικτατορία, όσοι αγωνιστές δεν συνελήφθησαν περνούν στην παρανομία, ο αντιδικτατορικός αγώνας ξεκινά.
Και ενώ οι ιδεολογικοπολιτικές κατευθύνσεις που εκφράστηκαν μέσα από την «Αναγέννηση» διαμόρφωσαν τις βασικές πολιτικές κατευθύνσεις του μ-λ κινήματος στη χώρα μας, οι δύσκολες αντικειμενικές συνθήκες, οι αδυναμίες και οι λαθεμένες εκτιμήσεις επιδρούν αρνητικά στην οικοδόμηση και την έγκαιρη συγκρότηση μιας στέρεης μ-λ οργάνωσης και ενός καθοδηγητικού οργάνου με ενιαία αντίληψη σε βασικά ζητήματα στρατηγικής και τακτικής του κινήματος. Παρ’ όλο όμως που η οργάνωση είναι μικρή και νεοσύστατη, «τα καταφέρνει». Στον εκδοτικό τομέα, εφημερίδα, περιοδικά, μπροσούρες, και δίνει το δικό της αγωνιστικό «παρών» στα γεγονότα του θερμού εκείνου καλοκαιριού του 1966 (Ιουλιανά), ενώ στον φοιτητικό χώρο πρωτοστατεί στις καθημερινές συγκεντρώσεις και πορείες. Στη Θεσσαλονίκη το «όλοι στην πορεία», ήταν η απάντηση στις προτροπές της ΦΕΑΠΘ για «ήσυχη διάλυση». Την πορεία την ξεκινούσαν από την πλατεία Χημείου τα μέλη της ΠΠΣΠ και ακολουθούσε η μεγάλη πλειοψηφία των συγκεντρωμένων, που ήθελε να διαδηλώσει στο κέντρο της πόλης. Πορείες που τις ξεκίναγαν κάποιες δεκάδες άτομα, για να καταλήξουν εκατοντάδες, με τον κόσμο να πλαισιώνει τη διαδήλωση με την αυθόρμητη παρουσία του.
Σε αντίθεση με την ΕΔΑ και τον Αν. Παπανδρέου, το πραξικόπημα του 1967 ήταν στις προβλέψεις της οργάνωσης. Για παράδειγμα, το πρωί της 21ης Απριλίου στα γραφεία της ΠΠΣΠ Θεσσαλονίκης (οδός Δαγκλή 36), όπου γίνονταν και η σελιδοποίηση του «Λαϊκού Δρόμου», υπήρχαν μόνο άδεια συρτάρια και κανένα έγγραφο. Η δικτατορία βρίσκει την οργάνωση σε μια κρίσιμη φάση.
Η δουλειά στην παρανομία, μέσα στη δικτατορία, ξεκίνησε κάτω από δύσκολες συνθήκες, που τις δυσχέραιναν ακόμα περισσότερο οι προβοκάτσιες των ρεβιζιονιστών. Μέσα σε αυτό το κλίμα και χάρη στην ακούραστη, γεμάτη αυταπάρνηση δράση των μ-λ αγωνιστών, δημιουργείται η ΟΜΛΕ (Οργάνωση Μαρξιστών Λενινιστών Ελλάδας), που προσπαθεί να συσπειρώσει έναν διάσπαρτο αριθμό αγωνιστών, να συγκροτηθεί οργανωτικά και να αναπτύξει την ιδεολογικοπολιτική της φυσιογνωμία και τους στόχους του αγώνα της. Εκδίδονται στην αρχή ενημερωτικά, πολυγραφημένα φυλλάδια και αργότερα η «Προλεταριακή Σημαία» σε μικρό μέγεθος. Στο εξωτερικό ιδρύεται το ΑΜΕΕ (Αγωνιστικό Μέτωπο Ελλήνων Εξωτερικού). Εκδίδονται το περιοδικό «Λαϊκός Δρόμος» και η εφημερίδα «Λαϊκή Ενότητα».
Το 1968 δίνεται γραμμή αποχής από το χουντικό δημοψήφισμα. Το 1969 πιάνεται ο καθοδηγητικός πυρήνας της οργάνωσης και το τυπογραφείο, όμως ο αγώνας των μ-λ συνεχίζεται, και με τη σωστή γραμμή της ΟΜΛΕ για αντιαμερικανικό και αντιφασιστικό αγώνα, μέχρι το 1972 συγκεντρώνονται κάποιες δυνάμεις σε εργατικούς χώρους (οικοδόμοι) και στα πανεπιστήμια. Η κατεύθυνση να βρίσκεται η οργάνωση μέσα στα γεγονότα και στον κόσμο αποδίδει και συντελεί στην ανάδειξη νέων στελεχών. Από την άλλη οι οργανώσεις του ΑΜΕΕ (Ιταλία, Γαλλία, Δ. Γερμανία, Καναδάς) αναπτύσσονται με εκατοντάδες μέλη και γερές προσβάσεις σε μαζικούς χώρους, ενώ αποκαθίστανται η σύνδεση και οι επαφές με τους μαρξιστές-λενινιστές των ανατολικών χωρών. Στις ανατολικές χώρες, ύστερα από επίμονες και δραστήριες προσπάθειες, το 1964 δημιουργήθηκε η Μαρξιστική-Λενινιστική Οργάνωση των πολιτικών προσφύγων από την Ελλάδα, που αργότερα ύστερα από συζητήσεις και ανταλλαγή πείρας θα ενοποιηθεί στο πλαίσιο της ΟΜΛΕ.
Το 1973 η κινεζική ηγεσία εμφανίζει τη «θεωρία των τριών κόσμων», που ζημιώνει αφάνταστα το κίνημα και τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες των λαών. Η θεωρία αυτή θα έχει αντίκτυπο σε μέλη στο εσωτερικό της οργάνωσης. Παρ’ όλες τις δυσκολίες και την εσωτερική αντιπαράθεση, η ΟΜΛΕ κάνει αισθητή την παρουσία της το 1974-1975 και μεταπολιτευτικά μαζικοποιείται και αποκτά πρωτόγνωρη δυναμική. Κάνει πανελλαδικά την εμφάνιση της και αποκτά σοβαρά ερείσματα στο φοιτητικό (ΠΠΣΠ) και εργατικό χώρο (ΠΕΣΠ). Επανεκδίδονται η εφημερίδα «Λαϊκός Δρόμος» και το περιοδικό «Σπουδαστικός Κόσμος». Την 1η Νοεμβρίου 1975 εκδίδεται το «Πληροφοριακό Δελτίο, δεκαπενθήμερη έκδοση της ΚΕ της ΟΜΛΕ» (εκδόθηκαν 11 τεύχη μεγάλου μεγέθους, λευκό εξώφυλλο) και τον Γενάρη του 1976 μέχρι και τον Ιούνιο το «Πληροφοριακό Δελτίο, μηνιάτικη έκδοση της ΚΕ της ΟΜΛΕ» (εκδόθηκαν 6 τεύχη μικρότερου μεγέθους, γκρι εξώφυλλο), ακόμη πολλές μπροσούρες με κείμενα πάνω στις εσωτερικές και εξωτερικές πολιτικές εξελίξεις, μεταφράσεις κινεζικών και αλβανικών κειμένων, κείμενα αντιπαράθεσης με τους ντόπιους ρεφορμιστές και ρεβιζιονιστές. Ιδιαίτερα το 1975 ήταν, εκδοτικά, μια πάρα πολύ παραγωγική χρονιά.
Η έκδοση της «Αναγέννησης» και οι μ-λ που συσπειρώθηκαν γύρω από αυτήν, η ΟΜΛΕ, σηματοδότησαν τη γέννηση του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος στην Ελλάδα. Το περιοδικό υπήρξε και παραμένει όπλο των συνεπών αγωνιστών της Αριστεράς, που παλεύουν ενάντια στον ρεβιζιονισμό, τον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό. Μέσα στις σελίδες της «Αναγέννησης» διακρίνει κανείς τον πόνο, την αγωνία, τις θυσίες και τα όνειρα των αγωνιστών μιας εποχής τόσο κοντινής και τόσο άρρηκτα δεμένης με τις ανάγκες, τους στόχους και τους προβληματισμούς του σημερινού λαϊκού κινήματος, της εργατικής τάξης και του κόμματός της που καλούμαστε να ανασυστήσουμε και να ανασυγκροτήσουμε.
Τον Νοέμβρη του 1976 παρ’ όλες τις εσω-οργανωτικές δυσκολίες και αντιπαραθέσεις που εκδηλώθηκαν και στο συνέδριο, ιδρύεται το ΚΚΕ(μ-λ), με δημοσιογραφικό όργανο πια την «Προλεταριακή Σημαία». Ο κύκλος της «Αναγέννησης» είχε κλείσει, ένας άλλος άνοιγε.
Η συντριπτική πλειοψηφία των μαρξιστών-λενινιστών σε Ελλάδα και εξωτερικό συντάσσεται με την ιδρυτική διακήρυξη του ΚΚΕ(μ-λ). Σε λίγες ημέρες στην πρωτοφανή για τη μαζικότητά της εκδήλωση για την ίδρυση του κόμματος στο γήπεδο Σπόρτιγκ στην Αθήνα, 3.000 αγωνιστές με σφιγμένες γροθιές, με παλμό και ζωντάνια, ανανέωναν την πίστη τους στα μαρξιστικά-λενινιστικά ιδεώδη και τη θέληση τους να αγωνιστούν για δουλειά, δημοκρατία, ειρήνη, ανεξαρτησία. Ο δρόμος τους είναι και δικός μας δρόμος στις νέες προκλήσεις της ταξικής πάλης, τις νέες αντιστάσεις, διεκδικήσεις και ανατροπές.

http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

αναφορά στον κομμουνιστή Άγγελο Καρακαντά

του Στέφανου Καπνιά

Με αφορμή τον κύκλο εκδηλώσεων που οργανώνονται αυτό το διάστημα σε διάφορες πόλεις (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Γιάννινα, Ηράκλειο κ.α.) για τα 50 χρόνια από τον Οκτώβρη του 1964 που εκδόθηκε το α’ τεύχος του περιοδικού «Αναγέννηση», αξίζει να αναφερθούμε σε ορισμένους Καρδιτσιώτες κομμουνιστές που έπαιξαν πρωτοπόρο ρόλο στην υπόθεση του μ-λ κινήματος. Οι Καρδιτσιώτες Άγγελος Καρακαντάς από τον Μεσενικόλα, Γιάννης Θεολόγης από το Ρούσο, Θόδωρος Τσιτσιπάς από την Αγία Τριάδα, Αποστόλης Δημακόπουλος από τη Μητρόπολη, Γιώργος Κοτρώτσιος από τη Δαφνοσπηλιά, Νίκος Μαγόπουλος από την Αχλαδιά, Πέτρος Μπολτσής από τη Μούχα κ.ά. ήταν μερικοί μόνο από τους εκατοντάδες και χιλιάδες έλληνες κομμουνιστές, που στα χρόνια εκείνα αντιπάλεψαν τη ρεβιζιονιστική στροφή που σηματοδοτήθηκε για το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα με το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1956. Επέλεξαν το μόνο δρόμο που ήξεραν και ξέρουν οι κομμουνιστές, τη συνέχιση και ανάπτυξη της πάλης ενάντια στη δεξιά και ρεβιζιονιστική στροφή που βίαια και πραξικοπηματικά επιβλήθηκε τα χρόνια εκείνα στο ΚΚΕ. Για τη δράση τους αυτή διαγράφηκαν, διώχθηκαν, εκτοπίστηκαν… Η πάλη αυτή σηματοδότησε τη γέννηση του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος στην Ελλάδα, το οποίο στα χρόνια που ακολούθησαν πάλεψε για την υπεράσπιση και την ανασυγκρότηση του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος σαν κομμάτι της διεθνούς πάλης του μ-λ κινήματος που, ξεκινώντας από την αντιπαράθεση στη Χρουστσωφική στροφή, έφτασε στην Κίνα και -με την ηγεσία του Μάο Τσετούνγκ- στη ΜΠΠΕ που αποτελεί πηγή και πεδίο απαντήσεων για την καπιταλιστική παλινόρθωση και την υπόθεση της οικοδόμησης του σοσιαλισμού.
Ο Άγγελος Καρακαντάς (1918-2006) γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Μεσενικόλα Καρδίτσας. Ήταν ο τρίτος γιός των έξι αγοριών και μιας κόρης του παπά Γιώργη Καρακαντά. Όταν κατέβηκε στην Καρδίτσα, μαθητής στην Γ’ Γυμνασίου, ήταν ήδη μαρξιστικά μυημένος. Οργανωμένος στην ΟΚΝΕ και συναγωνιστής του Ζήση Σκάρου (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Απόστολου Ζήση από τα Κανάλια) έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στις μεγάλες μαθητικές και λαϊκές κινητοποιήσεις που έγιναν το 1936 στην Καρδίτσα. Για τη δράση του αυτή αποκλείστηκε «δια παντός» από τις απολυτήριες εξετάσεις «λόγω αντεθνικών ιδεών». Αργότερα, στα χρόνια της κατοχής, συμμετείχε στην εποποιία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Συνεργάστηκε στενά με τον πρωτοκαπετάνιο των Αγράφων Νικηταρά, φιλοξένησε για μέρες στο σπίτι του τον Άρη Βελουχιώτη στο ξεκίνημά του, φίλος του Γιώργη Σιάντου, χορηγός του φυματικού Πλουμπίδη στο Πετρίλο, συνεργάτης όλων των στελεχών του Αρχηγείου Αγράφων (Καραγιώργη, Ζαχαριά κλπ), φρούραρχος Καρδίτσας για ένα μεγάλο διάστημα, επικεφαλής πολιτοφυλακής στη Λάρισα κλπ υπηρέτησε τη λαϊκή υπόθεση από πολλά πόστα, ως απλός αντάρτης μέχρι στέλεχος Ταξιαρχίας. Από τους πρώτους που εντάχθηκαν στο ΔΣΕ, έλαβε μέρος σε πολλές μάχες με τ’ όπλο στο χέρι. Με την κατάρρευση του Γράμμου πέρασε στην Αλβανία και από εκεί αναγκαστική προσφυγιά στην Πολωνία όπου έζησε με την Πολωνέζα γυναίκα του, τα δυο παιδιά και τα τέσσερα εγγόνια του μέχρι το τέλος της ζωή του.

(*) Τα βιογραφικά στοιχεία είναι παρμένα από το βιβλίο-αυτοβιογραφία του Άγγελου Καρακαντά «Σκόρπιες Αναμνήσεις»-Αθήνα 1997, όπως αναφέρονται στην εισαγωγή που έγραψε ο συντοπίτης, συμμαθητής και συναγωνιστής του Γιάννης Δ. Παϊζάνος)

Να πως περιγράφει ο ίδιος ο Άγγελος Καρακαντάς τη διαδρομή του στο μ-λ κίνημα μέσα από το βιβλίο του «Σκόρπιες Αναμνήσεις»-Αθήνα 1997 (σελίδες 124-129):

«(…) Μετά το 20ο συνέδριο (σ.σ.: του ΚΚΣΕ) έλληνες κομμουνιστές δημιούργησαν μια σοβαρή μαρξιστική-λενινιστική κίνηση. Καλοί σύντροφοι. Καλοί άνθρωποι: Κώστας Κουτμάνης, Στ. Ριζάντης, Αντ. Αρτέμης, Θ. Βλαχογιώργος, Ν. Παπαγιάννης…
Στις συνελεύσεις των πολιτικών προσφύγων μιλώντας έπαιρνα θέση ενάντια στο 20ο συνέδριο.
(…)
Οι σύντροφοι της κίνησης που αναφέρω με πλησίασαν. Όμως μόνο οικονομική βοήθεια έδινα. Όχι οργανωτική. Είχα επιφυλάξεις για το Ζαχαριάδη. Όταν όμως ο Ζαχαριάδης κυκλοφόρησε τις περιβόητες αντιμαοϊκές θέσεις του, τον εγκατέλειψαν.
Οργάν. Μαρξιστές-Λενινιστές
Απ’ το 1963 εντάχθηκα και γω στις γραμμές της οργάνωσης των μαρξιστών-λενινιστών και δούλεψα με όλη την καρδιά μου γι’ αυτή τη μεγάλη υπόθεση.
Δούλευα υπεύθυνος παράνομου τύπου. Σα μέλος του γραφείου που καθοδηγούσε όλη την παράνομη οργάνωσή μας στην Πολωνία.
Πήγαινα στην κινέζικη πρεσβεία απ’ όπου έπαιρνα εφημερίδες-βιβλία και το πιο σοβαρό, υπέροχη συζήτηση με τον ευγενικότατο γραμματέα της πρεσβείας.
Όταν κυκλοφόρησε το «κόκκινο βιβλίο» του Μάο Τσε Τουνκ, απ’ την πρεσβεία πήρα 50 στην πολωνική γλώσσα.
Όμως ο γραμματέας μου λέει:
-Δεν θα τα πάρεις εσύ, γιατί κάτω είναι φρουρά πολωνικής αστυνομίας. Θα τα βγάλουν κινέζοι της πρεσβείας. Θα τα παραλάβεις στο κατάστημα φρούτων (και μού ‘δωσε τη σύσταση) παίρνοντας ταυτόχρονα την τσάντα μου.
Κάλεσε έναν, του ‘δωσε τη γεμάτη τσάντα μου και του είπε που να με περιμένει.
Στην καθορισμένη ώρα βγήκα. Σε λίγο έφτασα στο κατάστημα. Οι κινέζοι φόρτωναν φρούτα και λαχανικά. Μού ‘δωσαν σβέλτα την τσάντα και τράβηξα για το σταθμό.
Στο Βρότσλαφ κράτησα 4 για τον εαυτό μου. Το γραφείο ήξερε που θα τα διαθέσω.
Είχα όχι μόνο γνωριμίες αλλά φιλία και εκτίμηση ανώτερων αξιωματικών της ασφάλειας. Εκεί τα διέθετα. Ένας συνταγματάρχης πήρε δύο.
Εκεί μας κατηγορούσαν οι «σύντροφοι» του ΚΚΕ, δυστυχώς Έλληνες, δυστυχώς παλιοί συναγωνιστές μας στα βουνά της Ελλάδας, για παράνομη δράση. Και το πιο επιβαρυντικό ότι είμαστε σταλινικοί.
(…)
Μια μέρα ειδοποίησαν απ’ το Γραφείο Περιοχής του Πολωνικού κόμματος να παρουσιαστούμε με τον Κ. Κουτμάνη ώρα 14:00.
Μας δέχτηκαν δύο. Ο οργανωτικός υπεύθυνος και ο υπεύθυνος της ασφάλειας.
Η συζήτηση ήταν οξύτατη. Απειλούσαν. Προσπαθούσαν να μας κάμψουν. Κατηγορητήριο:
1.Παράνομη οργάνωση.
2.Παράνομη εφημερίδα και προκηρύξεις.
3.Παράνομες συνεδριάσεις.
4.Παράνομη πάλη ενάντια στο σοβιετικό κόμμα κλπ κλπ
(…)
Όλη η δράση του ΚΚΕ απ’ το 20ο συνέδριο και μετά με την αχαλίνωτη εσωκομματική πάλη, την εξόντωση παλιών συντρόφων είχε δυο αποτελέσματα:
1.Αποκατέστησε τον καπιταλισμό στις ανατολικές χώρες δίνοντας βοήθεια στους σοβιετικούς προδότες και
2.Απογοήτευσε εσωκομματικά πολλά μέλη του κόμματος που τελικά το εγκατέλειψαν.
Συνεχίζει μια πάλη ενάντια στο ελληνικό μαρξιστικό-λενινιστικό κίνημα, αποτύφλωση των κομματικών μελών.
Ούτε μια φορά δεν ακούστηκε, έστω και μιας ελαφράς μορφής, αυτοκριτική.
Αυτό σημαίνει ότι η δράση τους – μετά το 20ο συνέδριο – ήταν συνειδητή και συνεπέστατη. Ήθελαν να αποκατασταθεί ο καπιταλισμός. Και το πέτυχαν.»

http://aristerastikarditsa.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ- ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΠΙΣΩ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Διανύουμε τον 16ο μήνα από τη στιγμή που πάνω από 1700 εκπαιδευτικοί τέθηκαν σε διαθεσιμότητα. Διάστημα κατά το οποίο κυβέρνηση και υπουργοί παιδείας (παρά τις αλλαγές στα πρόσωπα) συνεχίζουν την κοροϊδία, με υποσχέσεις και αναιρέσεις, με λίστες που δημοσιοποιούνται και ανακαλούνται, με άκαρπες συναντήσεις και ραντεβού. Δίνουν την εντύπωση μιας πολιτικής ηγεσίας που δεν ξέρει τι ακριβώς κάνει. Μήπως η κυβέρνηση είναι ανίκανη; Κάθε άλλο!
Στρατηγικός στόχος για την κυβέρνηση, την τρόικα, το ΔΝΤ, την ΕΕ και το κεφάλαιο, ντόπιο και ξένο, αποτελούν οι απολύσεις στο δημόσιο τομέα. Γιατί αποτελεί ευθύ και οριστικό χτύπημα του δικαιώματος στη μόνιμη και σταθερή δουλειά. Χτύπημα που συμπαρασύρει προς τα κάτω, θα αποθρασύνει την κατάσταση και στον ιδιωτικό τομέα.(πρβ απελευθέρωση των απολύσεων).
Έστω κι ένας εργαζόμενος αν απολυθεί στο δημόσιο, δημιουργείται προηγούμενο, τετελεσμένο για οριστική κατάργηση της μονιμότητας. Κι εδώ δεν μιλάμε για μια απόλυση, αφού 88 συνάδελφοι έχουν σταματήσει να μισθοδοτούνται ήδη από τον Μάρτιο, ενώ πάνω από 200 δεν βλέπουν τα ονόματά τους σε καμιά λίστα- παζάρι ονείρου για κάποια τοποθέτηση. Εξάλλου, η επίσημη πληροφορία λέει ότι στις 5500 απολύσεις από το Δημόσιο μέχρι το τέλος του 2014 θα περιλαμβάνονται και υπάλληλοι «από τη λήξη της διαθεσιμότητας». Όσο για τους υπόλοιπους, η κατάστασή τους φωτογραφίζει σκηνές από το εργασιακό μέλλον που ετοιμάζουν για όλους μας: θα δουλέψουν όπου, όποτε, όπως και με όποιο μισθό το σύστημα στέρξει. Ο καθένας μπορεί να βρεθεί από την τεχνική εκπαίδευση σε νοσοκομείο, νηπιαγωγείο, διοικητική υπηρεσία, ΙΕΚ, ΣΕΚ. Από μόνιμος συμβασιούχος. Από ΠΕ και ΤΕ να βρεθεί ΔΕ ή ΥΕ.
Ξεκάθαρα λοιπόν κυβέρνηση, ΔΝΤ, ΕΕ, κεφάλαιο μας κήρυξαν τον πόλεμο. Και δεν τον κήρυξαν στους 2000 διαθέσιμους αλλά στο σύνολο των καθηγητών, των εκπαιδευτικών, των δημόσιων υπαλλήλων. Στο πολεμικό όμως κάλεσμα οι συνδικαλιστικές ηγεσίες κωφεύουν. Το σωματείο, αντί να πάρει στους ώμους του και να ηγηθεί του αγώνα, στάθηκε, στην καλύτερη των περιπτώσεων, απλώς αλληλέγγυο στους διαθέσιμους, λες και πρόκειται για κάτι ξένο, μια έξω από αυτό υπόθεση. Ηγεσίες που έπρεπε δύο φορές το 2013 να οδηγήσουν την απεργιακή αναμέτρηση κόντρα στην αντιλαϊκή λαίλαπα, μηχανεύτηκαν ότι μπορούσαν (πραξικοπήματα, γραφειοκρατικά τερτίπια, υπονομευτικές κινήσεις) για να είναι τα βόλια του αγώνα άσφαιρα. Καλλιέργησαν τη γραμμή της προσωπικής πίεσης σε υπουργούς και βουλευτές. Αποπροσανατόλιζαν με τις «λύσεις» των δικαστικών προσφυγών.
Καμιά λογική οργάνωσης του κλάδου για την αναμέτρηση. Αντίθετα καλλιέργεια κλίματος ευφορίας λίγο πριν τις 22 Μάρτη ότι η κυβέρνηση είναι πιεσμένη, ότι θα πέσει στις επικείμενες …ευρωεκλογές και θα ‘ρθει η λύτρωση. Και η προεκλογική περίοδος παρατείνεται και μαζί της και η ελπίδα για διάλειμμα της επίθεσης. Απατηλή. Γιατί η επίθεση συνεχίζεται, ίσως με πιο ύπουλο και υποχθόνιο τρόπο και η ομηρία των διαθέσιμων συνεχίζεται για να χρησιμοποιηθούν κατά το δοκούν από την κυβέρνηση για επικοινωνιακούς λόγους.
Πλήρης απαξίωση των κλαδικών αγώνων από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες, ακόμα κι όταν μιλούν για ένα κλάδο των περίπου 70.000 εργαζομένων, με πανελλαδική δομή κι οργάνωση. Πλήρης στοίχιση πίσω από την ξεπουλημένη ΑΔΕΔΥ που απαντά με 3ωρες στάσεις στις απολύσεις των υπαλλήλων. Τείνουν να εξοβελίσουν την απεργία, ακόμα κι ως ενδεχόμενο, από την οπτική τους, για να δικαιολογήσουν την αντικινηματική τους γραμμή. Και από αυτό δεν ξεφεύγουν ούτε δυνάμεις που υποτίθεται ότι αναφέρονται στο κίνημα. Για να θυμηθούμε κάποια στιγμιότυπα:
«Τώρα δεν έχουμε τους όρους, θα παλέψουμε στις επόμενες απολύσεις, που θα γίνουν γρήγορα. Εξάλλου όσο υπάρχει καπιταλισμός, δεν μπορούν να υπάρξουν νίκες. Άρα οι αγώνες είναι μάταιοι και μπορούμε να …προσευχόμαστε για τη λαϊκή εξουσία». 1η υπόκλιση στην παντοδυναμία του καπιταλισμού».
«Το σύστημα μια χαρά λειτουργεί με τους θεσμούς και τα όργανά του (λέγε με κυβέρνηση, ΔΣ, ΠΥΣΔ). Το παν είναι θέμα διαχείρισης. Άρα το μόνο που χρειάζεται είναι καμιά 24ωρη ή το πολύ 48ωρη τουφεκιά ως αγωνιστικό άλλοθι κι όλες οι δυνάμεις στη μάχη για την αλλαγή συσχετισμών στα… όργανα» 2η υπόκλιση στην παντοδυναμία του καπιταλισμού.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα το πρόγραμμα δράσης της ΟΛΜΕ που υπερψηφίστηκε από την τελευταία συνέλευση των προέδρων : προτάθηκε από ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ, υποστηρίχτηκε και από το ΠΑΜΕ και περιλάμβανε μπόλικες προτάσεις πλήρους …αδράνειας.
Εξάλλου, η προτροπή για ηρωικές ατομικές στάσεις, για πράξεις ανυπακοής απέναντι στη στρατιά του καπιταλισμού υποκρύπτει κάποια υπόκλιση στην παντοδυναμία του και ηρωική έξοδο.(Η ιστορία γράφεται με ταξική πάλη και όχι με ανυπακοή). Τέτοιες ενέργειες δείχνουν διαθέσεις αντίστασης που υπάρχουν στον κόσμο, δεν μπορούν ωστόσο να αποτελέσουν την συνδικαλιστική πρόταση- απάντηση ενός σωματείου. Οι μάχες πρέπει να δίνονται συλλογικά, οργανωμένα, μαζικά για να ‘χουν ελπίδες να ‘ναι νικηφόρες.
Κοινή συνισταμένη όλων των παραπάνω «ο κόσμος που δεν τραβά, που έχει αράξει». Έναν κόσμο που οι ίδιοι έχουν απογοητεύσει, αποθαρρύνει, ξεπουλήσει, έχουν πείσει ότι είναι ανεπαρκής και αδύναμος. Και τον οποίον επικαλούνται στη συνέχεια ως άλλοθι για τη δική τους ανεπάρκεια, το δικό τους ξεπούλημα.
Οι Αγωνιστικές Κινήσεις με βάση τις δυνατότητες τους δεν μπόρεσαν να δράσουν καταλυτικά και να δημιουργήσουν εκείνες τις συμμαχίες που θα ανέτρεπαν στην πράξη την συνδικαλιστική αδράνεια. Προσπάθησαν όμως να θέσουν τις κατευθύνσεις που θα έπρεπε να έχει ο αγώνας ενάντια στις διαθεσιμότητες-απολύσεις.
Οι συνάδελφοι –διαθέσιμοι σήκωσαν το βάρος ενός μεγαλειώδους αγώνα εδώ και 16 μήνες, φροντίζοντας να τον κρατούν ακόμα ζωντανό. Ένα βάρος που δεν τους αναλογούσε, που ξεπερνούσε κατά πολύ τις δυνάμεις τους. Και με όλα αυτά που προηγήθηκαν είναι εξηγήσιμο ότι νιώθουν μόνοι και χωρίς στηρίγματα. Γι’ αυτό και ρίχνουν το βάρος σε ακτιβίστικες ενέργειες, σε μια προσπάθεια να κρατήσουν το θέμα σε επικαιρότητα και να παράξουν τις πιέσεις που μπορούν, υποτασσόμενοι και αυτοί (ας είναι καλά το χεράκι του ΣΥΡΙΖΑ) σε ένα κλίμα ότι το πράγμα έχει τελειώσει για τα συνδικαλιστικά όργανα και για το προσωπικό που παραμένει στη δουλειά.
Εκτίμησή μας είναι ότι η κατάσταση μπορεί να αναστραφεί. Το ζήτημα των διαθεσιμοτήτων- απολύσεων πρέπει να ξαναμπεί στα σχολεία. Να αποτελέσει το αίτημα –να γυρίσουν όλοι πίσω στις δουλειές τους- το πρώτο από τα βασικά αιτήματα (μαζί με την ανατροπή του νέου λυκείου και της αξιολόγησης) σε μια απεργία που πρέπει να ζυμωθεί, να δουλευτεί και να γίνει!

deltioake.blogspot.com                                                                                                              16/10/2014

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Μαραθόκαμπος Σάμου
ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ
Αίθουσα Πολιτιστικού Συλλόγου Μαραθοκάμπου
25 Οκτώβρη 7:00μ.μ.
Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ
Μια ακόμα πρόκληση από τη φασιστική Χρυσή Αυγή δέχτηκε ο προοδευτικός και δημοκρατικός κόσμος του Μαραθοκάμπου -και όχι μόνο αυτός- με τα φασιστικά συνθήματα που γέμισαν τους δρόμους της περιοχής. Το γεγονός αυτό προκάλεσε στη τοπική κοινωνία πολλές συζητήσεις και μια σειρά από ερωτήματα:
  • Αποτελεί η Χ.Α. μια «αντι-συστημική δύναμη» όπως ισχυρίζεται η ίδια ή αντίθετα αποτελεί μια επικίνδυνη εφεδρεία του συστήματος; Πως προέκυψε η εμφάνιση και η ισχυροποίηση αυτής της φασιστικής συμμορίας; 
  • Σε ποιες συνθήκες στην Ελλάδα και διεθνώς ευνοήθηκε η ανάπτυξη της ακροδεξιάς και των φασιστικών συμμοριών; Ποιοί στηρίζουν και καθοδηγούν την δράση τους; Ποιό ρόλο καλούνται να αναλάβουν αυτές οι δυνάμεις αν διαμορφωθεί το σκηνικό μιας παραπέρα όξυνσης της οικονομικής και πολιτικής κρίσης του συστήματος; ή ακόμη ένα σκηνικό πολέμου και σφαγής των λαών; (Όπως βλέπουμε να μεθοδεύεται από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στην ευρύτερη περιοχή από την Ουκρανία ως τη Μ. Ανατολή.)
  • Αποτελεί η κρατική-κυβερνητική δίωξη της ηγεσίας της Χ.Α., μια επιχείρηση «αποκατάστασης της δημοκρατικής ομαλότητας» στη χώρα; Την ίδια στιγμή μάλιστα που η επίσημη πολιτική του συστήματος και της κυβέρνησης είναι η όξυνση της επίθεσης στο λαό μη διστάζοντας να πατήσει δημοκρατικά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με αίμα
  • Ποιόν λοιπόν υπηρετούν πραγματικά οι φασιστικές-ναζιστικές δυνάμεις σαν την Χ. Α. και ενάντια σε ποιόν στρέφονται; Και τελικά με ποιό τρόπο μπορούν οι εργαζόμενοι, η νεολαία και τα λαϊκά στρώματα να αντιμετωπίσουν αυτήν την απειλή;
Για να συζητήσουμε όλα αυτά τα ζητήματα, καλούμε όλους τους νέους και τις νέες, τους εργαζόμενους και τους άνεργους του χωριού και της περιοχής, κάθε δημοκρατικό άνθρωπο, να συμμετέχουν στην αντιφασιστική εκδήλωση-συζήτηση το Σάββατο 25 Οκτώβρη 2014, στο Μαραθόκαμπο.
Μια τέτοια εκδήλωση θεωρούμε ότι αποτελεί ένα πρώτο βήμα, για να ξεπεραστεί το κλίμα του μουδιάσματος και τρομοκρατίας που δημιουργούν οι φασιστικές προκλήσεις. Κυρίως όμως θεωρούμε πως ο φασισμός μπορεί να αντιμετωπισθεί αποτελεσματικά μόνο με την μαζική λαϊκή κινητοποίηση. Ο λαός είναι ο μόνος που μπορεί να απαντήσει με τη μαζική του πάλη στη φασιστική Χ.Α. αλλά και να ανατρέψει την πολιτική κατάργησης των λαϊκών ελευθεριών και των δημοκρατικών δικαιωμάτων των μαζών και την πολιτική της εξαθλίωσης που επιβάλλει το σύστημα και οι κυβερνήσεις του. Αυτός είναι ο δρόμος για την υπεράσπιση των ελευθεριών μας και των δικαιωμάτων μας, αυτός είναι ο δρόμος για να ανατραπεί η βαρβαρότητα που κυκλώνει και χτυπάει τη ζωή μας.
  • Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ! ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΤΣΑΚΙΖΟΥΝ ΑΓΩΝΕΣ ΛΑΪΚΟΙ
  • ΚΑΤΩ Η ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΠΝΙΞΗΣ ΤΩΝ ΛΑΪΚΩΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ
  • ΜΑΖΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΨΩΜΙ-ΔΟΥΛΕΙΑ- ΕΙΡΗΝΗ -ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 
ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΟΥΝ:




ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2014

50 χρόνια από την έκδοση του περιοδικού Αναγέννηση
(εκδήλωση Αθήνας Δευτέρα 20/10)

Συμπληρώνονται τον Οκτώβρη του 2014 πενήντα χρόνια από την έκδοση του περιοδικού «Αναγέννηση». Η έκδοση της «Αναγέννησης» προήλθε από την πάλη των πρωτοπόρων κομμουνιστών που όλα τα προηγούμενα χρόνια αντιπάλευαν τη ρεβιζιονιστική στροφή που σηματοδοτήθηκε για το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα από το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1956. Η έκδοσή της γεννήθηκε από την ανάγκη συνέχισης και ανάπτυξης της πάλης των κομμουνιστών ενάντια στη δεξιά και ρεβιζιονιστική στροφή που βίαια και πραξικοπηματικά επιβλήθηκε τα χρόνια αυτά και στο ΚΚΕ στη βάση των γενικότερων εξελίξεων. Ταυτόχρονα, η έκδοση της Αναγέννησης σηματοδότησε τη γέννηση του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος στην Ελλάδα, το οποίο στα χρόνια που ακολούθησαν πάλεψε για την υπεράσπιση και την ανασυγκρότηση του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος. Η πάλη αυτή αποτέλεσε κομμάτι της διεθνούς πάλης του μ-λ κινήματος που, ξεκινώντας από την αντιπαράθεση στη Χρουστσωφική στροφή με επικεφαλής το ΚΚΚ και το ΚΕΑ, έφτασε στην Κίνα και -με την ηγεσία του Μάο Τσετούνγκ- ως τη ΜΠΠΕ που αποτελεί πηγή και πεδίο απαντήσεων για την καπιταλιστική παλινόρθωση και την υπόθεση της οικοδόμησης του σοσιαλισμού.
50 χρόνια μετά, στις σημερινές συνθήκες της κρίσης και της βάρβαρης και ολομέτωπης επίθεσης του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος ενάντια στο προλεταριάτο και τους λαούς του κόσμου, στις συνθήκες μιας νέας έξαρσης του αντικομμουνισμού, χρέος μας είναι να υπερασπίσουμε την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος, να αναδείξουμε τη μεγάλη υπόθεση για την οποία πάλεψε και την οποία σηματοδότησε η «Αναγέννηση».
  • Να υπερασπίσουμε και να προβάλουμε τις υπηρεσίες που πρόσφερε. Την ιστορική αντιπαράθεση και ρήξη με το ρεβιζιονισμό και την καταστροφική για το κίνημα γραμμή του. Τον αδιάλειπτο αγώνα, στην Ελλάδα και στην Πολιτική Προσφυγιά, ενάντια στο φασισμό, τον ιμπεριαλισμό και την αντίδραση.
  • Αντλώντας από τις εμπειρίες της περιόδου αυτής, πολύτιμα διδάγματα και για τον αγώνα του σήμερα.
  • Συμβάλλοντας – μέσα από την ανάδειξη αυτών των αγώνων του μ-λ κινήματος – στις σημερινές κρίσιμες πολιτικές αναγκαιότητες που αντιμετωπίζει η εργατική τάξη και ο λαός.
Τα γεγονότα και οι μεγάλες ιδεολογικοπολιτικές αντιπαραθέσεις εκείνης της περιόδου, οι προσεγγίσεις και εκτιμήσεις των εξελίξεων που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια αποτελούν αναγκαία ιστορική μνήμη του κινήματος σήμερα και, από την άλλη, σημαντικό πεδίο του ιδεολογικοπολιτικού προβληματισμού νέων και παλιότερων αγωνιστών.
Με αφορμή τη συμπλήρωση των 50 χρόνων, οι εφημερίδες «ΛΑΪΚΟΣ ΔΡΟΜΟΣ» και «ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΣΗΜΑΙΑ» διοργανώνουν κύκλο εκδηλώσεων με γενικό τίτλο «50 χρόνια από την έκδοση της Αναγέννησης-μια σπουδαία παρακαταθήκη για το κομμουνιστικό κίνημα σήμερα».
Νέοι και παλιοί αγωνιστές καλούνται να στηρίξουν ενεργητικά και να συμμετάσχουν στις εκδηλώσεις αυτές που θεωρούμε ότι αφορούν το χθες, το σήμερα και το αύριο των αγώνων και των οραμάτων του λαού μας. Ιδιαίτερα οι παλιοί σύντροφοι και αγωνιστές καλούνται να συνεισφέρουν κάθε μορφής υλικό και ντοκουμέντα για την «Αναγέννηση» και τα μετέπειτα, για να αξιοποιηθούν ανάλογα.
Οι εκδηλώσεις θα γίνουν στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, στα Γιάννενα και στο Ηράκλειο.

Η κεντρική εκδήλωση στην Αθήνα θα πραγματοποιηθεί στο θέατρο ΑΚΡΟΠΟΛ, την Δευτέρα 20 Οκτωβρίου, 7:00 μ.μ.

Ομιλητές: Ισαάκ Ιορδανίδης, Βασίλης Σαμαράς, Αντώνης Παπαδόπουλος, Γρηγόρης Κωνσταντόπουλος.

Στα πλαίσια της εκδήλωσης θα γίνει έκθεση ντοκουμέντων του μαρξιστικού-λενινιστικού κινήματος η οποία θα είναι ανοιχτή από τις 5:30 μ.μ., παράλληλα θα γίνεται βιντεοπροβολή μέσα στην αίθουσα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Συλλαλητήριο αλληλεγγύης στο Κουρδικό λαό και το Κομπανί


Ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις
ΗΠΑ – Ε.Ε. στη Μέση Ανατολή!
φέρνουν διαμελισμό χωρών, καταστροφή, μισαλλοδοξία
Αλληλεγγύη στον Κούρδικο λαό!
Καμιά εμπλοκή της Ελλάδας!

Πέμπτη 23 Οκτώβρη,
Συγκέντρωση στο Σύνταγμα 6.30 μμ. και
Πορεία προς την αμερικάνικη πρεσβεία
(Βουλή – Γραφεία Ε.Ε. – Αμερικάνικη πρεσβεία)
Καλούμε όλες τις πολιτικές οργανώσεις της Αριστεράς, συλλογικότητες και σωματεία να συμμετάσχουν

ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α,   ΚΚΕ(μ-λ),   ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Πολιτική εκδήλωση – συζήτηση στην Ηγουμενίτσα

Σε μια περίοδο που η χώρα μας βρίσκεται στη μέση ενός άγριου ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, που φέρνει επεμβάσεις και βαρύ φόρο αίματος για τους λαούς των γύρω χωρών και πλεόνασμα εξαθλίωσης στη χώρα μας…
Σε μια περίοδο που ο αστικός κόσμος προσπαθεί να απαντήσει τα αδιέξοδα του πολιτικού συστήματος πιστός στη γραμμή της εξάρτησης, της επίθεσης και της φασιστικοποίησης…
Σε μια περίοδο που νέες αυταπάτες καλλιεργούνται για τη λύση των λαϊκών προβλημάτων μέσω της “διαπραγμάτευσης” με τους “προστάτες”…
Μόνη ελπίδα και προοπτική για το λαό είναι η οργάνωση της πάλης του και η αναμέτρηση με το σύστημα
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ-ΣΥΖΗΤΗΣΗ
θέμα :“Οι πολιτικές εξελίξεις και τα καθήκοντα του κινήματος”
ομιλητής: Γρηγόρης Ματσούκας
Κυριακή 19/10 ώρα 11.30 “ΠΑΝΘΕΟΝ”


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>