Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2015

Επίσκεψη Ν. Κοτζιά στο Ισραήλ: Συνεχίζονται τα βήματα υποταγής στα φιλοπόλεμα αμερικάνικα σχέδια

Η επίσκεψη του ΥΠΕΞ Ν.Κοτζιά είναι αλήθεια πως -τουλάχιστον δημόσια- δεν έδωσε κάποια νέα δεδομένα. Αυτό όμως απέχει πολύ από το να μην είναι σημαντική. Διότι, αυτό «απλώς» σημαίνει πως η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ συνεχίζει με αμείωτο (αν όχι περισσότερο) «ζήλο» την πολιτική όλων των προηγούμενων αστικών κυβερνήσεων. Την πολιτική, δηλαδή, στο γεωπολιτικό πεδίο, της πλήρους στοίχισης με τους αμερικανονατοϊκούς σχεδιασμούς που αφορούν το ρόλο της χώρας και την «ένταξή» της στις προτεραιότητες της Ουάσιγκτον για την ευρύτερη περιοχή. Στοίχιση που παράγει σε ολοένα και μεγαλύτερο βαθμό σοβαρούς κινδύνους για το λαό μας αλλά και για τους λαούς της περιοχής.
Τι πιο εύγλωττο από την παρακάτω δήλωση του Κοτζιά στη συνάντησή του με το δολοφόνο του παλαιστινιακού λαού Νετανιάχου:
«Η σταθερότητα και η ασφάλεια αποτελούν το κοινό μας συμφέρον… και μολονότι υπάρχουν διαφορετικές προσεγγίσεις αναφορικά με πολλά άλλα προβλήματα… αυτό που θέλουμε κατά βάθος και αυτό που αποτελεί το κοινό μας συμφέρον είναι η ασφάλεια και η σταθερότητα εντός αυτού του τριγώνου αποσταθεροποίησης, στην κορυφή του οποίου βρίσκεται η Ουκρανία, στα αριστερά η Λιβύη και στα δεξιά η Μέση Ανατολή: το Ιράκ και η Συρία».
Αυτή η αναφορά στο «τρίγωνο», που φυσικά δεν είναι από αυτά που βρίσκονται στα μέτρα και στο μπόι του εξαρτημένου ελληνικού καπιταλισμού, δεν απηχεί λοιπόν παρά την ευθυγράμμιση της κυβέρνησης με την πολιτική και τις προτεραιότητες των ΗΠΑ για την περιοχή.
Πρώτα και κύρια αυτές αφορούν το ουκρανικό ζήτημα. Έχουμε πολλές φορές αναλύσει τη μεγάλη σημασία που έχει το ζήτημα της Ουκρανίας στην αντιπαράθεση του αμερικανικού με τον ρωσικό ιμπεριαλισμό αλλά και στην πολιτική των ΗΠΑ έναντι των ευρωπαίων «συμμάχων»/ανταγωνιστών. Να τονίσουμε μόνο το πόσο έχει συμβάλει η όλη εξέλιξη στην Ουκρανία, ώστε από τη μια ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός να στήνει πολεμικά προγεφυρώματα σε όλο το μήκος των δυτικών συνόρων της Ρωσίας και από την άλλη να σέρνει τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές και ειδικότερα τη Γερμανία σε μια τροχιά κόντρας με τη Ρωσία, δυναμιτίζοντας τις στρατηγικές -ενεργειακά- σχέσεις που προσπαθούν να οικοδομήσουν αυτές αναμεταξύ τους. «Προέκταση» αυτών αποτελεί στη σημερινή φάση και η βαλκανική πολιτική των ΗΠΑ.
Μ’ άλλα λόγια, έχει πέσει βαριά η σκιά του Ουκρανικού σε ό,τι συμβαίνει στη Χερσόνησο του Αίμου. Χαρακτηριστικό από αυτή την άποψη είναι το πώς μέσα σε ένα μήνα, με ποια μέσα και με ποιες απειλές «μαζεύτηκε» η κυβέρνηση Γκρούεφσκι στην πΓΔΜ. Η χώρα μας λοιπόν σ’ αυτό το πλαίσιο καλείται όχι απλώς να σταματήσει τις «αποκοτιές» με τους ρωσικούς αγωγούς, αλλά να σταθεί «ενεργητικά», όπως θα έλεγαν οι αστοί διπλωμάτες, στο πλάι των ΗΠΑ και της προσπάθειάς τους να περισφύξουν τη Ρωσία, να αποκόψουν ενεργειακά την Ευρώπη από τη Ρωσία, να αποτρέψουν τυχόν επαναδιείσδυσή της στα Βαλκάνια. Ας μην ξεχνάμε επίσης πως η Ελλάδα βάζει και αυτή «πλάτη» (αν και μικρότερη) μαζί με την Τουρκία, εδώ και πάνω από μισό αιώνα, σαν πυλώνες και οι δύο της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ, για τον περιορισμό της ρωσικής καθόδου και παρουσίας του ρωσικού στόλου στη Μεσόγειο (η Οθωμανική Αυτοκρατορία έπαιζε το ρόλο αυτό για αιώνες). Και φυσικά, διαμέσου όλων αυτών, να συμβάλουν έμμεσα στην πολιτική που «θέλει» το γερμανικό ιμπεριαλισμό υπό τη σκέπη του αμερικανικού αετού. Η «συμμαχία» λοιπόν με το κράτος-τρομοκράτη της περιοχής, το Ισραήλ, θεωρείται από τις ΗΠΑ πως συμβάλλει σ΄ αυτήν την πλήρη ευθυγράμμιση της ελληνικής αστικής τάξης με τις δικές τους προτεραιότητες, πως αποτελεί ένα ισχυρό «δείγμα» υποταγής της αλλά και πως δημιουργεί ακόμα πιο σταθερά στηρίγματα της πολιτικής τους στην περιοχή.
Το προηγούμενο αναφέρεται διότι «τυπικά» αυτή η «συμμαχία» έχει άλλο πεδίο δράσης . Μ' άλλα λόγια, μέσω αυτής της «συμμαχίας» στην οποία συναθροίζονται η Κύπρος αλλά και η χούντα της Αιγύπτου, οι ΗΠΑ προσπαθούν να αντιμετωπίσουν άμεσα τα πολλαπλά μέτωπα που έχουν ανοίξει στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, παίρνοντας ταυτόχρονα υπόψη και τις τούρκικες γκρίνιες και διαφοροποιήσεις.
Πιο συγκεκριμένα, η στοίχιση της Κύπρου και η χρησιμοποίηση της σημαντικής γεωστρατηγικής της θέσης βοηθά στην προβολή ισχύος σε όλη αυτή την περιοχή. Επίσης η «ολική επαναφορά» της Αιγύπτου στις αμερικανικές ράγες ήδη βοηθά τις ΗΠΑ στη στήριξη του Ισραήλ αλλά και στην προσπάθεια ελέγχου/χρησιμοποίησης του βορειοαφρικανικού μετώπου αστάθειας που έχει ανοίξει και για το οποίο ευθύνονται οι ίδιες αλλά και οι αγγλογάλλοι ιμπεριαλιστές με την επέμβαση και τη διάλυση της Λιβύης. Επίσης, επειδή κάθε άλλο παρά έχει αναιρεθεί η στρατηγική σημασία της Τουρκίας για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, η τετραμερής Ισραήλ - Ελλάδα - Κύπρος - Αίγυπτος παράγει διαρκή πίεση στο τούρκικο κατεστημένο για «επαναφορά» σε μια συμβατή με τις αμερικανικές επιδιώξεις στάση.
Παραπέρα, οι ΗΠΑ θεωρούν πως αυτή η τετραμερής τούς βοηθά στο να επεμβαίνουν στο «κουβάρι» της Μέσης Ανατολής που επίσης οι ίδιες καθοριστικά συμβάλλουν να δημιουργηθεί. Φυσικά όχι με σκοπό να το λύσουν, αλλά με σκοπό να το χρησιμοποιούν ώστε η ζώνη περικύκλωσης της Ρωσίας που οικοδομούν εδώ και καιρό και ξεκινά από την Ανατολική Ευρώπη να μη διακόπτεται από το συριακό και το ιρανικό καθεστώς, αλλά να συνεχίζεται στο βόρειο τμήμα της Μέσης Ανατολής και έτσι, μαζί και με το δίδυμο Πακιστάν - Αφγανιστάν, να «ολοκληρώνεται», συμπεριλαμβάνοντας και την Κίνα.
Ενδεικτικά να αναφέρουμε την αποδιοργάνωση του Ιράκ από τους ισλαμοφασίστες του ΙΣΙΣ που οι ίδιες (οι ΗΠΑ, μαζί με την Τουρκία και τις μοναρχίες του Κόλπου) χρηματοδότησαν και ενίσχυσαν σε μια προηγούμενη φάση και με σκοπό την ανατροπή του συριακού καθεστώτος. Αποδιοργάνωση που, ενώ βόλευε και βολεύει έως ένα σημείο, ωστόσο έφτασε ν’ απειλεί σταθερές που θα ήθελαν οι ΗΠΑ να έχουν, ειδικά σε μια περίοδο που μετά τις αραβικές εξεγέρσεις όλα τα στοιχεία του παλιού status quo είναι υπό αναμόρφωση έως διάλυση.
Αυτή η τετραμερής δίνει λοιπόν και στο Ισραήλ μια «ανάσα» και μια αίσθηση πως δεν είναι μόνο του. Αίσθηση πολύ σημαντική εάν λάβει κανείς υπόψη δύο δεδομένα. Το πρώτο είναι πως λείπει πολύ από το Ισραήλ η στήριξη που του πρόσφερε μέχρι πριν μια εξαετία η -αμερικανόπνευστη επίσης- συμμαχία με την Τουρκία. Το δεύτερο αφορά το ότι το Ισραήλ αισθάνεται μετά τις αραβικές εξεγέρσεις από τη μια και την προσέγγιση ΗΠΑ - Ιράν από την άλλη διπλά και τριπλά πιεσμένο και ανασφαλές, σαν κράτος φυτευτό στην περιοχή, σαν κράτος τοποτηρητής των ιμπεριαλιστικών (αμερικανικών) συμφερόντων στην περιοχή και άρα σαν κράτος μισητό από όλους τους λαούς που ζουν σ' αυτήν.
Συμπερασματικά, αυτή η επίσκεψη του Κοτζιά, και για την οποία σιγούν πολλοί κατά τα άλλα λαλίστατοι εντός και εκτός κυβέρνησης, πρέπει να καταγγελθεί σαν ένα ακόμα βήμα πλήρους υποταγής της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ και της αστικής τάξης στα φιλοπόλεμα αμερικανικά σχέδια.

Τ.Σ. - Προλεταριακή Σημαία
0 ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Μετανάστες και πρόσφυγες.

0
Το πρόβλημα των προσφύγων από τις ζώνες του πολέμου όσο περνάει ο καιρός εντείνεται. Χιλιάδες άνθρωποι με κίνδυνο της ζωής τους προσπαθούν να ξεφύγουν από τους πολέμους που προκαλούν οι ιμπεριαλιστές, από τη διάλυση των χωρών τους, από τη φτώχεια και τη πείνα, ξεκινώντας ένα δικαιολογημένο αλλά απατηλό ταξίδι προς μια καλύτερη ζωή. Η Ε.Ε., με τη σύμφωνη γνώμη της ελληνικής κυβέρνησης, το μόνο που έχει να αντιτάξει είναι η σκλήρυνση των μέτρων αποκλεισμού των μεταναστών και οι βομβαρδισμοί των πλοίων των δουλέμπορων. Άντε και το διαμοιρασμό μερικών χιλιάδων προσφύγων σε στρατόπεδα ανά την Ευρώπη για να κάνουν το χατήρι στις χώρες που δέχονται τη μεγαλύτερη πίεση. Με έναν τρόπο άκρως ρατσιστικό και που τους μόνους που ευνοεί είναι τους ανά την Ευρώπη φασίστες που διαδηλώνουν ενάντια στους μετανάστες. Δεν θα μπορούσε να ήταν κι αλλιώς από τους συνυπεύθυνους όλων όσων συμβαίνουν στις χώρες από τη Λιβύη μέχρι τη Συρία και το Ιράκ.
Η δική μας κυβέρνηση, εκφράζοντας προφανώς της "αριστερές" ευαισθησίες του κορμού της και τον "πατριωτισμό" των κλαδιών της, ενώ αρχικά μιλούσε για μια άλλη πολιτική απέναντι στους μετανάστες και τους πρόσφυγες, για κλείσιμο των στρατοπέδων κράτησης και απέλασης, για δημιουργία κέντρων ανθρώπινης υποδοχής και πολλά άλλα ωραία στη πράξη κατέληξε στην αδιαφορία απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους πετώντας τους στο δρόμο και αφήνοντάς τους μόνους τους να βρουν χώρους "καταυλισμού". Αναγκάζοντας πολλούς από αυτούς που "απελευθερώνονταν" να γυρνούν "εθελοντικά" πια στα στρατόπεδα. Ενίοτε βέβαια θυμάται ο υπουργός Άμυνας να δικαιολογήσει τη σκλήρυνση της στάσης της, θέτοντας και την Ε.Ε. προ των κατασταλτικών ευθυνών της, λέγοντάς μας ότι ανάμεσά τους μπορεί και να κρύβονται και μαχητές του ISIS. Παραδόξως(;) δεν είδαμε καμιά αντίδραση του προσφάτως ανασχηματισμένου μέλους της "Αριστερής Πλατφόρμας" αναπληρωτή υπουργού σε αυτές τις δηλώσεις.
Και μόνο όταν γίνει εκρηκτική η κατάσταση τότε μπορεί να πραγματοποιηθεί καμιά κυβερνητική σύσκεψη για να δει που μπορεί να στοιβαχτούν μερικές εκατοντάδες άνθρωποι, όπως αυτοί του Πεδίου του Άρεως. Μετά αφού κλείσουν τα φώτα της δημοσιότητας τότε θα παίρνουμε απαντήσεις του τύπου "οι άνθρωποι λιάζονται" στις πλατείες και τα πάρκα! Και οι πρόσφυγες στην Ειδομένη κάνουν βόλτες στο δάσος για να πάρουν καθαρό αέρα θα λέγαμε σα συνέχεια αυτής της συλλογιστικής! Ή του τύπου "τι θες να κάνω είμαι στις Βρυξέλλες" όπως λέγεται ότι απάντησε σε ερώτηση για τους πρόσφυγες του Πεδίου του Άρεως η κατά τα άλλα ευαίσθητη αρμόδια υπουργός θερμή υπέρμαχος του νέου μνημονίου.
Πρώτη προτεραιότητα αυτής της κυβέρνησης δεν είναι ούτε οι μετανάστες, ούτε οι πρόσφυγες, ούτε ο λαός και οι εργαζόμενοι αυτής της χώρας. Πρώτη της προτεραιότητα είναι το πως θα εξυπηρετήσει με τον καλύτερο τρόπο τα συμφέροντα του ντόπιου κεφαλαίου και κυρίως των ιμπεριαλιστών από τους οποίους είναι άρρηκτα δεμένο. Ακόμη και το "ανθρωπιστικό" πρόβλημα των μεταναστών και των προσφύγων μετατρέπεται σε χαρτί διαπραγματεύσεων όταν πρόκειται να διεκδικηθεί - εκλιπαρηθεί -  κάτι καλύτερο για τα δικά τους συμφέροντα.  Μετά δε πα να πνίγονται ή να πεθαίνουν κάτω από τον καυτό ήλιο. Αφήστε, που όπως ξεδιάντροπα γράψαν κάποιες ιστοσελίδες και εφημερίδες ή είπαν κάποια κανάλια, οι πρόσφυγες και η δυστυχία τους μετατρέπεται σε τουριστική ατραξιόν. Όπως και η εξαθλίωση του εργαζόμενου λαού άλλωστε! Ακόμη και εκεί δεν μπορούν να κρύψουν την αθλιότητά τους.
Κατά τα άλλα τα μνημόνια μεγαλύτερης πρόσδεσης στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, που προκαλούν αυτή τη δυστυχία, με τα ταξίδια του Κοτζιά στο Ισραήλ, με τη παραχώρηση περισσότερης γης για την διευκόλυνση των αμερικανονατοϊκών εφόδων ενάντια στους λαούς, καλά κραττούν και κανείς από την αριστερά δεν ασχολείται ιδιαίτερα. Προέχει βλέπεται η παρέμβαση στις εξελίξεις εντός του ΣΥΡΙΖΑ μπας και δημιουργηθεί επιτέλους το πολυπόθητο σχήμα που θα σώσει το λαό και θα τον αποδεσμεύσει από το ευρώ άντε και την ΕΕ! Για τα υπόλοιπα βλέπουμε.
Από την άλλη υπάρχουν κάποιες κινήσεις αλληλεγγύης που εξακολουθούν να προσπαθούν να στηρίξουν αυτούς τους ανθρώπους. Με κάθε τρόπο και με κάθε μέσο. Κινήσεις που μπορεί να μοιάζουν σαν όαση στη ερημιά της κινηματικής νηνεμίας και την ανυπαρξίας οποιουδήποτε εργατικού ταξικού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος αλληλεγγύης αλλά δυστυχώς μέσα σε αυτά τα πλαίσια δεν μπορούν να μετατραπούν σε χείμαρρο ανατροπής αυτής της κατάστασης. Τα όριά τους είναι δεδομένα πολιτικά και κινηματικά και οι όποιες κινήσεις τους είναι αποσπασματικές και αυτές όταν μια κατάσταση φτάσει στο αμήν. Όπως στη περίπτωση του Πεδίου του Άρεως και χωρίς απαραίτητα να φταίνε αυτές οι κινήσεις. Ως προς τις πρακτικές δυνατότητές τους τουλάχιστον.
Δεν γίνεται αλλιώς! Αν η αριστερά δεν γίνει πραγματικά αυτό που λέει ότι είναι, αν αντί να ασχολείται με κινήσεις κορυφής και ..."βάσης" για να επηρεάσει τις εξελίξεις στο ΣΥΡΙΖΑ και αν δεν πάψει να ασχολείται με το πως θα πλασαριστεί στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό για να φέρει τις ..."πραγματικές ανατροπές" των μεταβάσεων και των λαϊκών εξουσιών αυτές οι καταστάσεις θα οξύνονται και θα αφήνουν έδαφος σε άλλους να παριστάνουν τους αντιστασιακούς και τους πατριώτες. Στους φασίστες.
Ο ρόλος της αριστεράς, του κομμουνιστικού κινήματος (θα έπρεπε να) είναι αυτός της ενίσχυσης της αντίθεσης και της οργής του εργαζόμενου λαού απέναντι στις πολιτικές του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών, και όχι της υποταγής στο "κοινό αίσθημα" της απογοήτευσης και της αποδοχής του μοιραίου της εξάρτησης. Αντί να ψάχνει για σούπερ προγράμματα βγαλμένα από το χρονοντούλαπο της αποτυχημένης και ηττημένης πλευράς της ιστορίας της με ...κατεύθυνση το σοσιαλισμό θα έπρεπε να ψάχνει τρόπους οργάνωσης της εργατικής τάξης και όλου του εργαζόμενου λαού με κατεύθυνση την αντίσταση σε όσα του εφαρμόζουν οι αντίπαλοί του, τη διεκδίκηση όσων δικαιούται και την αναμέτρηση με κατεύθυνση την ανατροπή αυτού του συστήματος. Αντί να επιφυλάσσει στο λαό το ρόλο του παρακολουθητή στις πολιτικές εξελίξεις (και τις ενδοαριστερές) θα έπρεπε να προσπαθεί να τον πείσει για τη δύναμη που έχει. Τέτοια που θα μπορούσε να τρομάξει πραγματικά τους πάντες αλλά και που θα μπορούσε να μετατραπεί σε ασπίδα προστασίας και των προσφύγων. Πολιτικών, πολεμικών και οικονομικών. Σε μια κατεύθυνση να ενταχθούν και αυτοί, εφόσον παραμένουν στην Ελλάδα, στο εργατικό λαϊκό κίνημα ως αναπόσπαστο κομμάτι του.
Αλλά που και από ποιον; Όταν και αυτό το ζήτημα αντιμετωπίζεται ως "ανθρωπιστική κρίση" ή όταν η όποια σχέση με μεταναστευτικές κοινότητες χρησιμοποιείται για στενά κομματικούς σκοπούς εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη των μεταναστών να οργανωθούν δημιουργώντας παράλληλα υγειονομικές ζώνες σε όσους θέλουν να ανακατευτούν στα σοβαρά με το ζήτημα.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Συλληφθέντες 15ης Ιουλίου: «Αριστερό» Μνημόνιο - «Αριστερή» Καταστολή - «Αριστερή» συκοφαντία.

0
Της Aντωνίας Λεγάκη

Άκουσε σήμερα το πανελλήνιο τον πρωθυπουργό να περιγράφει ότι δήθεν οι συλληφθεντες της 15ης Ιουλίου, ήταν ξένοι προβοκάτορες, εγκληματίες που προφανώς κάποιες ξένες δυνάμεις είχαν στείλει για να πετάνε μολότωφ στους ειρηνικούς διαδηλωτές(!), με σκοπό να πέσει η κυβέρνηση!!!
Είχα την τιμή να υπερασπιστώ τουλάχιστον δύο από τους δήθεν «αλλοδαπούς προβοκάτορες», κανείς από τους οποίους δεν κατηγορήθηκε ότι πέταγε μολότωφ στον κόσμο! Τον πρόεδρο του Συλλόγου Βιβλίου Χάρτου της μακρινής χώρας «Αττική» και έναν οπερατέρ που γυρνώντας από την εργασία του εντάχθηκε στο μπλοκ της ΟΚΔΕ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ – ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να διαδηλώσει και βρέθηκε κατηγορούμενος και άμεσα άνεργος αφού οι «δυνάμεις ασφαλείας» του έσπασαν το χέρι που είναι απαραίτητο εργαλείο δουλειάς. Αθωώθηκαν αλλά δεν αποζημιώθηκαν…
Οι υπόλοιποι «εγκληματίες» ήταν ένας κοινωνικός λειτουργός μέλος του σωματείου του νοσοκομείου «Παμακάριστος», τέσσερεις εκπαιδευτικοί και ένας εργάτης αλβανός μετανάστης, γέννημα θρέμμα στην Ελλάδα, όλοι τους ενταγμένοι σε εργατικές, κοινωνικές και πολιτικές συλλογικότητες από αυτές που ο πρωθυπουργός προεκλογικά κολάκευε πολιτικά, προς άγραν ψηφοφόρων. Όλοι τους αγωνιστές, περήφανοι εκπρόσωποι των μαζικών αγώνων που εξανάγκασαν σε παραίτηση όλες τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις. Και προφανώς, γι’ αυτό, ανεπιθύμητοι…
Κατηγορούμενοι για πλημμελήματα, τέσσερεις από αυτούς αθωώθηκαν και τρείς καταδικάστηκαν για ήσσονος σημασίας πλημμελήματα, σε επίδειξη παραδειγματισμού για κάθε επίδοξο μελλοντικό διαδηλωτή και όχι γιατί αποδείχθηκαν οι κακοστημένες κατηγορίες των αστυνομικών που διέψευδαν ο ένας τον άλλο και όλοι μαζί τον εαυτό τους…
Το πρωθυπουργικό σενάριο βέβαια, είχε ήδη γραφτεί από την Καθημερινή, στις 16 Ιουλίου (μία μέρα δηλ. μετά τις συλλήψεις), με σκοπό να δικαιολογηθεί μια αστυνομική γκάφα διεθνών διαστάσεων.: ήταν τόσο τυχαίες οι συλλήψεις της προηγούμενης ημέρας, που μεταξύ των συλληφθέντων βρίσκονταν και 6-7 τουρίστες (!) οι οποίοι αφού ταλαιπωρήθηκαν αρκετές ώρες στη ΓΑΔΑ και αφού επικοινώνησαν με τις πρεσβείες τους, αφέθηκαν φυσικά ελεύθεροι χωρίς απαγγελία κατηγοριών. Το γεγονός αυτό, στηλιτεύτηκε φυσικά από τους διπλωμάτες των ξένων χωρών, και η Καθημερινή του πάλαι ποτέ «διαπλεκόμενου» και σήμερα συμμάχου εφοπλιστή Αλαφούζου, ανέλαβε να ξελασπώσει την αστυνομία και να «ενημερώσει» τους πολίτες και κύριως τον πρωθυπουργό.. .
Δεν είδε ο Τσίπρας τις χιλιάδες υπογραφές κειμένων διαμαρτυρίας που κατατέθηκαν στην ελληνική πρεσβεία στο Παρίσι. Δεν είδε τις χιλιάδες διεθνώς επιστολές διαμαρτυρίας. Δεν είδε τα 175 ψηφίσματα διαμαρτυρίας, από σωματεία, συλλόγους και πολιτικές οργανώσεις έως και την ΑΔΕΔΥ, της μακρινής χώρας «Ελλάδα».
Αλλά κυρίως, αυτά που δεν είδε ο Τσίπρας είναι τα βασανιστήρια που υπέστησαν οι συλληφθέντες, τα οποία ήδη καταδικάζει η Διεθνής Αμνηστία.και ήδη ταξιδεύουν στα διεθνή μέσα. Δεν είδε ο κ. πρωθυπουργός τους αστυνομικούς της ομάδας Δ, να επιβάλουν στους συλληφθέντες να στοιχηθούν (όπως στο στρατό) για να τους κοπανήσουν μετά τα χέρια και να σπάσουν έτσι το χέρι του οπερατέρ (ο οποίος αθωώθηκε). Δεν είδε δέκα άνδρες των ΜΑΤ να κλωτσούν στο σώμα και στο κεφάλι τον κοινωνικό λειτουργό και, μετά από διαμαρτυρίες άλλων διαδηλωτών, να τον βάζουν μέσα στην κλούβα όπου καλούσαν τους συναδέλφους τους της ομάδας Δ και πήγαιναν ενας ένας να «διασκεδάσουν» κλωτσώντας έναν άνθρωπο λιπόθυμο. Δεν άκουσε τους άνδρες της ομάδας Δ να λένε «από το 2012 είχα να διασκεδάσω έτσι». Δεν είδε το ξύλο που έπεφτε άφθονο σε όλους τους συλληφθέντες κατά τη διάρκεια της μεταγωγής τους στη ΓΑΔΑ. Το μοναδικό «αστείο» είναι ότι ο πρωθυπουργός δεν άκουσε τους άντρες της Δ να φωνάζουν υστερικά «ΣΥΡΙΖΑ ψήφισες ρε μουνί; Πάρε τώρα να ‘χεις»….
Δεν είδε ο Τσίπρας τους μάρτυρες της ομάδας Δ να έρχονται στο δικαστήριο συνοδευόμενοι από αλληλέγγυους συναδέλφους τους που απειλούσαν μάρτυρες και κατηγορούμενους, ούτε μετά το τέλος της δίκης να φεύγουν με υψωμένες γροθιές! Σίγουρα δεν είδε και δεν κατάλαβε το πώς αυτές οι ομάδες μετατρέπονται σε τάγματα θανάτου, όχι επειδή δεν ελέγχονται από την πολιτεία, αλλά επειδή εκπαιδεύονται γι’ αυτό από την πολιτεία.
Εμείς όμως είδαμε, ακούσαμε, είμαστε και θα είμαστε εκεί. Εκεί που ο μαζικός λαϊκός αγώνας θα αντιπαλεύει και θα γκρεμίζει κάθε κυβέρνηση που τρέφει το φασισμό για να συντηρεί την εκμετάλλευση και την καταπίεση.

http://tsak-giorgis.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

70 μήνες φυλακή στους 3 από τους συλληφθέντες διαδηλωτές της 15/7

0
70 συνολικά μήνες φυλάκισης με 3/ετή αναστολή μοιράστηκαν τρείς από τους συλληφθέντες στη διαδήλωση για το «Όχι» της 15ης Ιουλίου στο Σύνταγμα.
34 μήνες για συλληφθέντα μετανάστη και από 24 και 12 αντίστοιχα για άλλους δύο διαδηλωτές μέλη αριστερών οργανώσεων της εκτός κοινοβούλιου αριστεράς.
Οι υπόλοιποι τέσσερις αθωώθηκαν.
Οι συγκλονιστικές μαρτυρίες των συλληφθέντων όπως δημοσιεύτηκαν στο ΠΟΝΤΙΚΙ είναι χαρακτηριστικές του κλίματος τρομοκράτησης προκειμένου να καμφθούν οι αντιστάσεις.

«Moυ φώναζαν: «Ψήφισες ΣYΡIZA;» Όταν είπα ότι ψήφισα ANTAΡΣYA μου είπαν: «Τώρα θα δεις τσoυτσέκι, κoμμoυνισταρά, βρωμιάρη». Χτύπησαν το κεφάλι μου στην πόρτα της κλούβας. «Να σoυ θυμίσoυμε τι σας κάναμε στο Βίτσι και στο Γράμμο»
«Mας πήγαν σε μια γωνία και μας έκαναν καψώνια», ανέφερε o Πρόεδρoς τoυ Συλλόγoυ Υπαλλήλων Bιβλίoυ Xάρτoυ Αθήνας, Μ. Tαβoυλάρης, πoυ συμπεριλαμβάνετο στoυς συλληφθεντες.
«Ψήφισες ΣYΡIZA ρε μ@υνι;» «Έχω να περάσω τόσo καλά από τo ’12», ήταν κάποιες από τις φράσεις των αστυνομικών.
«Mας χτυπούσαν ενώ ήμασταν ακίνητοι. Είδα αστυνoμικoύς να βασανίζουν συνάδελφο μoυ. Toν είχαν κάτω, τoν τράβαγαν και τoν χτύπαγαν χωρίς αντίσταση. Μιλάμε για όργιo βίας», ανέφερε.

Η κυβέρνηση και ο υπουργός ΠΡΟ.ΠΟ εν θεώρησαν οτι οφείλουν μια απάντηση και όχι μόνο στις καταγγελίες των συλληφθέντων. «Ανήκομεν εις την δύσιν». Πάσα παρεκτροπή θα αντιμετωπίζεται σκληρά …
Τους αφιερώνουμε τους στίχους του ΜΑΧΜΟΥΝΤ ΝΑΡΟΥΙΣ ( για τις διώξεις των αγωνιστών στην Παλαιστίνη) «Σ' αυτή τη γη υπάρχει κάτι που αξίζει να το ζήσεις … … … Τα συνθήματα του λαού για κείνους που φεύγουν γελαστοί / και ο φόβος στα μάτια των τυράννων»
Τους μήνες που έρχονται καμία καταστολή δεν θα καταφέρει να περιορίσει την οργή που θα ξεχυθεί στους δρόμους.

http://www.inred.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Μ-Λ ΚΚΕ: ΣΥΡΙΖΑ, ΜΙΑ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΕΔΡΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

0
Η σταθερή προσήλωση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ στη στρατηγική της πρόσδεσης και παραμονής της Ελλάδας στην ΕΕ, την Ευρωζώνη και το ευρώ και στο γενικότερο αμερικανονατοϊκό πλαίσιο εξάρτησης με το περίφημο δόγμα "ανήκομεν εις την Δύσιν", είναι η βάση που όποιος στηρίζεται σ' αυτήν, οδηγείται αναπόφευκτα στην υποχώρηση, τη συνθηκολόγηση και την υποταγή στις ορέξεις των ιμπεριαλιστών. Είναι μονόδρομος για όποιον ορκίζεται πίστη και προσήλωση στην ΕΕ, την Ευρωζώνη και το ευρώ να γίνεται τελικά υπηρέτης των συμφερόντων του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας πλουτοκρατικής ολιγαρχίας.
Και αυτή η σταθερή προσήλωση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ σε μια τέτοια στρατηγική κατεύθυνση δεν προέκυψε τον τελευταίο μήνα ή το τελευταίο εξάμηνο, αλλά αποτέλεσε θεμελιακό, αναντικατάστατο και "αδιαπραγμάτευτο" στοιχείο του χαρακτήρα και της φυσιογνωμίας του από την πρώτη μέρα της δημιουργίας του το 2004, και πολύ πιο πριν αντίστοιχα του ΣΥΝ, που αποτέλεσε την κυρίαρχη δύναμη στα πλαίσιά του.
Και όσοι μέσα ή γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζονται τάχα έκπληκτοι από μια τέτοια αντιδραστική εξέλιξη, προσπαθώντας να αποσείσουν τις ευθύνες τους, αυτοί δεν κάνουν τίποτε άλλο, παρά να εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να σκορπούν τις ίδιες αυταπάτες για τον πραγματικό ρόλο και το χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ και το ταξικό περιεχόμενο της κυβερνητικής πολιτικής του.
Από την άποψη αυτή ήταν ζήτημα χρόνου να αποδειχθεί, ύστερα από την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική εξουσία, πως "το τέλος των μνημονίων και της τρόικας" ήταν η μεγάλη πολιτική απάτη του καιρού μας και να αποκαλυφθεί πως ο ΣΥΡΙΖΑ και η ψευτοαριστερή διακυβέρνησή του είναι μια πολύτιμη πολιτική εφεδρεία του κυρίαρχου συστήματος, κομμένη και ραμμένη στις απαιτήσεις και τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας ολιγαρχίας.
Πολύτιμη πολιτική εφεδρεία, γιατί αν και ένθερμος υπερασπιστής και θιασώτης της ΕΕ και της Ευρωζώνης, διανθίζει την πολιτική του με ένα πλήθος από ρεφορμιστικά τροπάρια, όπως "η Ευρώπη των εργαζομένων", "η πάλη ενάντια στη νεοφιλελεύθερη Ευρώπη" , "για έναν άλλο κόσμο εφικτό", τα οποία αποτελούν το αριστερό περιτύλιγμα μιας σοσιαλδημοκρατικής πολιτικής που συγκαλύπτει και εξωραΐζει τον αντιδραστικό χαρακτήρα της ΕΕ, σκορπά επικίνδυνες πλάνες και συγχύσεις και παραδίδει τον εργαζόμενο λαό αφοπλισμένο στους δυνάστες και εκμεταλλευτές του.
Πολύτιμη πολιτική εφεδρεία, γιατί αν και υπέγραψε ένα βάρβαρο μνημόνιο υποτέλειας και λαϊκής αφαίμαξης εξακολουθεί η πολιτική του να ξεπλένεται και να εξαγνίζεται στην κολυμπήθρα του δημοψηφίσματος, νομιμοποιώντας στη συνείδηση του δημοκρατικού και αριστερού κόσμου τα μνημόνια με αριστερά εύσημα. Αναδείχνεται στη σημερινή φάση ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά το ρήγμα και την πολιτική κρίση που έχει ξεσπάσει στις γραμμές του, ως η κυρίαρχη πολιτική δύναμη που τη στηρίζει με κάθε τρόπο η άρχουσα τάξη, ο κεντρικός στυλοβάτης του αστικού και ιμπεριαλιστικού συστήματος για το αποτελεσματικό πέρασμα της πολιτικής του, αλλά ταυτόχρονα και ως ανάχωμα που εγκλωβίζει και αποπροσανατολίζει τον αγώνα των πλατιών λαϊκών μαζών, ενσωματώνει και εκτονώνει την οργή και την αγανάκτησή τους.
Με αυτά τα "όπλα" προετοιμάζεται η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Τσίπρα, μόλις αλυσοδέσει το λαό και τη χώρα στα τέλη Αυγούστου, να πάει σε βουλευτικές εκλογές, και με "νωπή" λαϊκή εντολή να ξεκινήσει την αντιλαϊκή επίθεση για την εφαρμογή του μνημονίου, έχοντας ξεκαθαρίσει πριν και το εσωκομματικό της πρόβλημα.

Μ-Λ ΚΚΕ
Γραφείο Τύπου
29/7/2015
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Ο άδειος τενεκές κάνει πολύ θόρυβο

8
«Μα καλά, σύντροφοι», θα αναρωτηθούν κάποιοι καλοπροαίρετα, κάποιοι κακοπροαίρετα. «Είναι δυνατόν και εσείς να επιτίθεστε στην Αριστερή Πλατφόρμα την στιγμή που όλο το μιντιακό κατεστημένο έχει στρέψει τα βέλη πάνω τους;»

Ναι λοιπόν, είναι αλήθεια ότι δεν αισθανόμαστε την ανάγκη να απολογηθούμε για τίποτα, και σε κανέναν, γιατί η στάση μας όλο το προηγούμενο κρίσιμο διάστημα ήτανε ξεκάθαρη και κρυστάλλινη. Πολύ δε περισσότερο, δεν πρόκειται να υποκύψουμε στο ίδιο και επαναλαμβανόμενο δίλημμα, που έρχεται να ξαναζεστάνει το φαγητό του νέου μεγάλου αριστερού ηγέτη! Λες και δεν ζήσαμε τα ίδια έναν ολόκληρο χρόνο, όπου τάχα μου το ίδιο μιντιακό κατεστημένο πυροβολούσε τον Τσίπρα και την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, και εμείς τάχα ρίχναμε νερό στον μύλο της κυβέρνησης των Σαμαροβενιζέλων.

Τώρα, λοιπόν, που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αποδείχθηκε ίδια με τους Σαμαροβενιζέλους, τώρα που ψήφισε ίδιο και χειρότερο μνημόνιο και με την στήριξη αυτών που υποτίθεται ότι θα «φεύγανε», τώρα που αποδείχθηκε ότι το δημοψήφισμα ήτανε μια απάτη εγκλωβισμού του λαού: είναι δυνατόν να δείξουμε ανοχή σε όλους αυτούς τους οπορτουνιστές και δεξιόστροφους, που θυμήθηκαν ξαφνικά την αριστεροσύνη τους;

Είναι δυνατόν να συμβάλλουμε και εμείς στον επανεγκλωβισμό του λαού με τα ίδια ψέματα, τα ίδια ψεύτικα διλήμματα, τις ίδιες αυταπάτες, τυλιγμένες με μια κακόγουστη «αριστερή» ζελατίνα, που καλά-καλά δεν είναι κολλημένη σωστά και φαίνονται από πίσω αυτά που τάχα πάει να καλύψει;

Όσοι λοιπόν δεν βγάλανε κανένα ουσιαστικό συμπέρασμα από όλα έγιναν, όλοι όσοι εύκολα και καλόπιστα απογοητεύτηκαν από τον Τσίπρα και θέλουνε έναν νέο Τσίπρα με… τσίπα, και όσοι συνειδητά θέλουν να εξαπατήσουν για ακόμα μια φορά τον κόσμο της Αριστεράς, μπορούν να κοιτάξουν την ζελατίνα και να πουν: «τι ωραία ζελατίνα!». Εμείς όμως, οφείλουμε να πούμε την αλήθεια με το όνομα της: η «Αριστερή Πλατφόρμα», αυτή τη στιγμή αποπροσανατολίζει τον κόσμο της Αριστεράς, και τον σέρνει πάλι πίσω στην χρεωκοπημένη λογική της μεταρρύθμισης του συστήματος και των εκλογικών αυταπατών.

Το γεγονός ότι τα ΜΜΕ έχουν εξαπολύσει μια χυδαία αντικομουνιστική επίθεση και προσπαθούν να αποβάλλουν από τον δημόσιο λόγο με φεουδαρχική βαρβαρότητα ακόμα και την ίδια την ΑΠ, δεν αναιρεί ότι πρέπει επιτέλους να ανοίξει μια κουβέντα για το πώς οδηγήθηκε το λαϊκό κίνημα στον παροπλισμό, στην ενσωμάτωση, για το πώς οδηγήθηκε ο κόσμος στις κάλπες και στον καναπέ.

Δεν δικαιούνται, λοιπόν, οι κύριοι της ΑΠ να μας κουνήσουν το δάχτυλο, γιατί ήτανε το ίδιο αυτό το δάχτυλο, που έδειχνε στο λαμπρό μέλλον της «κυβέρνησης της Αριστεράς» και του «προγράμματος της Θεσσαλονίκης», της «έντιμης λύσης» και της «διαπραγμάτευσης». Όλα αυτά δηλαδή τα ψέματα, με τα οποία υπονόμευσαν το όνομα της Αριστεράς στο λαό, όλα αυτά τα ψέματα, με τα οποία αυτοί και τα διάφορα σαλιγκάρια, που είδανε το φως της εξουσίας και μπήκανε, απέκτησαν τις ωραίες θεσούλες, από τις οποίες κάνουν αριστερά κηρύγματα.

Αν λοιπόν “στην Αριστερά τα υπουργεία και οι βουλευτικές έδρες δεν είναι αυτοσκοπός”, όπως λέει ο κύριος Λαφαζάνης, τότε ας μας πει πώς βρέθηκε να στηρίζει, ακόμα και σήμερα, την κυβέρνηση αυτή, ας μας πει πώς μπόρεσε και με ποιανού την συνένοχη να εξαπατήσει η κυβέρνηση αυτή τον κόσμο της Αριστεράς, που αισθάνεται προδομένος!

«Εμείς που υποδεικνύουμε για το κόμμα και την κυβέρνηση ένα δρόμο συμβατό με τις προγραμματικές μας δεσμεύσεις ή όλοι εκείνοι που ανοίγουν με ευκολία ένα δρόμο, που αν συνεχιστεί, οδηγεί στη μνημονιακή μετάλλαξη του κόμματος.
Η Αριστερή Πλατφόρμα πολύ έγκαιρα τόνιζε σε όλα τα κομματικά και κυβερνητικά όργανα το αδιέξοδο της παρατεταμένης και γεμάτης αυταπάτες διαπραγμάτευσης, η οποία το μόνο που κατάφερνε ήταν να εξαντλεί μέχρι τελευταίου ευρώ τα όποια αποθεματικά της χώρας.
Η Αριστερή Πλατφόρμα επίσης ασκούσε δριμύτατη κριτική στην κυβέρνηση διότι δεν διέθετε την πολιτική βούληση να ακολουθήσει και να σχεδιάσει, εφόσον συναντούσε τείχος και αδιαλλαξία, μια πορεία εξόδου από την ευρωζώνη.»


Πολύ λαμπρά! Αυτό λοιπόν που έφταιξε δεν ήτανε οι θέσεις και η ίδια η φυσιογνωμία του ΣΥΡΙΖΑ, δεν ήτανε οι αυταπάτες για την φύση της ΕΕ που συμπεριλαμβάνονται στις ίδιες τις προγραμματικές θέσεις του κόμματος, αλλά η έλλειψη ενός περίφημου «σχεδίου», που μάλιστα θα έπρεπε να επεξεργαστεί η κυβέρνηση, αντί να ψηφίσει το νέο μνημόνιο.

Είναι απορροίας άξιο, γιατί η κριτική αυτή δεν έγινε ανοιχτά στο λαό και το όνομα τους, δεν έγινε έστω κατά την διάρκεια του κάλπικου δημοψηφίσματος, δεν προειδοποιήθηκε ο λαός ότι το ΟΧΙ θα γίνει ένα καραμπινάτο ΝΑΙ, αλλά αντίθετα εξωραΐζονταν όλη η διαδικασία της «θεσμικής διαπραγμάτευσης».

Είναι απορίας άξιο πώς είναι δυνατόν ένα κόμμα, το οποίο έχει εκλεγεί με ένα πρόγραμμα αστικών παραχωρήσεων, ένα πρόγραμμα βγαλμένο από την πασόκικη παροχορολογία, το περίφημό «πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», που ο κύριος Λαφαζάνης μέχρι και σε αυτή την ομιλία του λιβάνισε, να μετατραπεί σε κόμμα βαθιάς κοινωνικής αλλαγής!

Είναι απορίας άξιο, γιατί τα στελέχη της Αριστερής Πλατφόρμας δεν σηκώθηκαν να κάνουν αυτό τον σαματά όταν η κυβέρνηση έκανε τις προγραμματικές της δηλώσεις, και αναίρεσε το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης; Όταν η κυβέρνηση έκανε την συμφωνία της 20ης Φλεβάρη, αναιρώντας τις προγραμματικές δηλώσεις; Όταν μήνα τον μήνα, συμφωνούσε σε κάθε ένα μνημονικό μέτρο; Όταν συμφώνησε στον «κόφτη του προϋπολογισμού» (είναι ο προϋπολογισμός που ψήφισε η κυβέρνηση Σαμαρά αν θυμάστε και ο ΣΥΡΙΖΑ εφάρμοσε «απαρέγκλιτα»), όταν συμφώνησε στην ενοποίηση των ταμείων;

Μήπως όμως και ο ίδιος ο κύριος Λαφαζάνης, στο υπουργείο που αυτός διοικούσε, έκανε κάποια βαθιά, ριζοσπαστική τομή, και ειδικά στο θέμα της εξόρυξης χρυσού στην Χαλκιδική; Τίποτα ουσιαστικό δεν προώθησε ο κύριος υπουργός, παρά μόνο συναντήσεις με το «σωματείο των εργαζομένων» που από κοινού με τα ΜΑΤ ξυλοφόρτωσε τους αγωνιζόμενους κατοίκους . Τότε ναι θυμόμαστε, φοβερό σαματά είχε κάνει ο κος Λαφαζάνης και η ΑΠ!

«Η ευρωζώνη και η ΕΕ έχουν μετατραπεί σε σκληρές δομές που έχουν γυρίσει την πλάτη στη δημοκρατία και τη λαϊκή κυριαρχία. Σε σκληρές δομές που, υπό την ηγεμονία της Γερμανίας, επιβάλλουν τη δικτατορία του χρηματιστικού κεφαλαίου και των αγορών και ένα ασφυκτικό άγρια ταξικό νεοφιλελεύθερο μονόδρομο»

Θα προσπεράσουμε εδώ την έλλειψη έστω και στοιχειώδους αυτοκριτικής, για ένα κόμμα και μια τάση που δεκαετίες τώρα συνηγόρησαν στο να θεμελιωθεί η ΕΕ στα μάτια του λαού ως μονόδρομος, Και θα περάσουμε στην ουσία: ακόμα και τώρα, στα ύστατα των αυταπατών, ακόμα και τώρα που η ΕΕ είναι μια «σκληρή δομή που γύρισε την πλάτη στην δημοκρατία», λες και ήτανε ποτέ κάτι άλλο από έναν ιμπεριαλιστικό μηχανισμό, λες και είχε κάποτε παρτίδες με την δημοκρατία, δεν διανοείται η ΑΠ να μιλήσει για έξοδο από την ΕΕ, παρά μόνο για νομισματική αλλαγή μέσα στην ΕΕ!

Όσο για το κάλεσμα:

"Μιας μεγάλης πατριωτικής δημοκρατικής, αντιιμπεριαλιστικής και προοδευτικής κοινής δράσης για μια Ελλάδα δημοκρατική , ανεξάρτητη, χωρίς κηδεμονίες και λιτότητα , μια Ελλάδα της παραγωγικής ανασυγκρότησης και της δικαιοσύνης, μιας Ελλάδας με κατεύθυνση και ορίζοντα το σοσιαλισμό."

Είναι μάλλον κακόγουστη φάρσα, να καλείς ένα τόσο ανεξαρτησιακό και πατριωτικό, ένα τόσο αντιιμπεριαλιστικό κάλεσμα, να μιλάς για βαθιές κοινωνικές αλλαγές, και σε όλη την ομιλία σου να μην αναφέρεις την λέξη «Αμερικάνοι», το ΝΑΤΟ και τις βάσεις του. Αλήθεια, είναι δυνατόν να διώξουμε τους κηδεμόνες και τους προστάτες χωρίς να κατονομάσουμε ποιοι είναι αυτοί; Ή μήπως κάποιοι ιμπεριαλιστές, είτε στην Δύση είτε στην Ανατολή, είναι καλοί προστάτες και κηδεμόνες; Ή μήπως μπορούμε, με όπλο τη νομισματική αλλαγή, να τους χρησιμοποιήσουμε, τον έναν ενάντια στον άλλον. Όπως με τόση επιτυχία έκανε η κυβέρνηση της «Αριστεράς».

«Και το ριζοσπαστικό πρόγραμμα των 5 σημείων; Τίποτα δεν έχετε να πείτε γι’ αυτό;»

Ας κοιτάξουμε λοιπόν τα 5 σημεία, για να δούμε ότι καμία βαθιά κοινωνική αλλαγή και κανένας σοσιαλισμός δεν περιγράφεται εκεί, παρά μόνο ένα ρεφορμιστικό, μεταρρυθμιστικό τσαλαβούτημα, μέσα στα πλαίσια της ΕΕ, της εξάρτησης, του ΝΑΤΟ, του κράτους, του καπιταλισμού, του συστήματος:

- «εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση των τραπεζών προκειμένου υπό δημόσια ιδιοκτησία και κοινωνικό έλεγχο να αναλάβουν ένα νέο αποκλειστικά αναπτυξιακό και κοινωνικό ρόλο», πάντα μέσα στα πλαίσια όμως της αστικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής και της ληστείας του κοινωνικού πλούτου, με άλλο νόμισμα και άλλη σχέση εξάρτησης με τον ιμπεριαλισμό, πάντα στα πλαίσια της υποταγής στο συμβόλαιο του ’74, στον ευρωπαϊκό και αμερικάνικο ιμπεριαλισμό,

« να μείνουν ή και να περάσουν υπό δημόσια ιδιοκτησία, δημόσια διαχείριση, δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο και να ανασυγκροτηθούν ως τέτοιες όλες οι στρατηγικές επιχειρήσεις της χώρας», μόνο φυσικά οι δημόσιες και να μείνει ανέγγιχτη η ατομική ιδιοκτησία της μεγαλοαστικής τάξης, που θα έχει μεγάλα εισοδήματα γιατί πιο μετά ακούμε για «μεγάλη αναδιανομής πλούτου σε βάρος των πολύ μεγάλων εισοδημάτων».

Φυσικά μέσα στα ίδια πλαίσια, μέσα από το αστικό κοινοβούλιο, μέσα από τους ίδιους σάπιους θεσμούς θα συμβεί «η αποκατάσταση της νομιμότητας και της διαφάνειας στα μέσα μαζικής ενημέρωσης με τον έλεγχο του ιδιοκτησιακού τους καθεστώτος και το χτύπημα της διαπλοκής μέσων ενημέρωσης και έργων που αναθέτει το δημόσιο», λες και υπήρξε ποτέ η νομιμότητα αυτή για να αποκατασταθεί, και τέλος θα υπάρξει φυσικά η «βαθιά διαγραφή του χρέους».
Κανένα όραμα για έναν άλλο τρόπο διακυβέρνησης, λαογέννητο, λαοκρατικό, καμία αναφορά για να γίνει ο λαός πραγματικός αφέντης στον τόπο του -μόνο αναμάσημα του πασοκισμού.

Έχουν και άλλοι εκχυδαΐσει την έννοια του σοσιαλισμού με πιο προσεκτικό τρόπο.

Αν λοιπόν κάποιοι συγκινηθούν και μιλήσουν για τη νέα μεγάλη ευκαιρία της Αριστεράς, για τη νέα «Αριστερή Στροφή», για τις μεγάλες δυνατότητες που ανοίγουν τα 5 σημεία, θα είναι επειδή και το δικό τους πρόγραμμα, διαπνέεται από τις ίδιες βαθιές αυταπάτες, απλά είναι τυλιγμένο πιο προσεκτικά με μια πιο μεγάλη ζελατίνα.

Ε λοιπόν ΟΧΙ κύριοι, δεν πρόκειται να ανταποκριθούμε σε αυτό το μεγάλο «κάλεσμα» για την ανανέωση των αυταπατών, για να πάμε πάλι το ίδιο από τον ίδιο δρόμο, μήπως και βγάλει τάχα κάπου αλλού αυτή την φορά, μόνο και μόνο επειδή ένας άδειος τενεκές, κάνει πολύ θόρυβο!



ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2015

Σκέψεις γύρω από τις πολιτικές διεργασίες εντός εκτός και επί τα αυτά του ΣΥΡΙΖΑ στη σκιά του μνημόνιου 3

3
(καθώς κατακάθεται ο κουρνιαχτός του δημοψηφίσματος και της διαπραγμάτευσης)

Το δημοψήφισμα που οι διάφοροι της αριστεράς (ή “αριστεράς”) υπερασπίζονταν και υπερασπίζονται ακόμα ως “λεωφόρο των ευκαιριών για το λαό” το μόνο αδιαμφισβήτητο και πεντακάθαρο αποτέλεσμα που είχε ήταν η πολιτική ενίσχυση του εμπνευστή του. Του “μεγάλου ηγέτη” του τόπου και της “αριστεράς”, του κ.κ. Πρωθυπουργού! Και αυτοί ακόμα που καμώνονται ότι δεν το βλέπουν αυτό, γιατί είναι δήθεν με το λαό που ψήφισε ενάντια σε ευρώ, και σε ΕΕ και σε..., και σε..., και σε... το καταλαβαίνουν πάρα πολύ καλά και μάλιστα το συνυπολογίζουν σε κάθε κίνηση που μαγειρεύουν από εδώ και πέρα. Μέσα σε όλη την απογοήτευση τους, γιατί ξέρουν ότι τη “φάγανε”, μέσα σε όλη τη γκρίνια τους που συνοδεύει το προηγούμενο, μέσα στον έκρυθμο τυχοδιωκτισμό τους που ξεχειλίζει αντί να συμμαζευτεί με τα χάλια της μνημονιακής κατάληξης του “τιτάνιου αγώνα της κυβέρνησης”. Που τον στήριξαν και αυτοί κι ας σφυρίζουν τώρα, μήπως και καταφέρουν να διαχωριστούν, πηγαίνοντας το “όχι μέχρι τέλους”. Λες και δεν έφτασε το “όχι” στο τέλος. Άσχετο αν το τέλος αυτό ονομάζεται τρίτο μνημόνιο, παρά τις διαμαρτυρίες ορισμένων εντός εκτός και επί τα αυτά του ΣΥΡΙΖΑ, κατόπιν εορτής.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μπει σε φάση πλήρους μετασχηματισμού του σε καθαρά αστικό κόμμα, με γοργούς ρυθμούς και κυρίως, ανεπιστρεπτί. Γιατί απλούστατα η αντίθεση “αριστερό μνημόνιο” δεν λύνεται, όπως όλες οι αντιθέσεις άλλωστε, παρά μόνο προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Ή όπως πιο απλά και πολύ σοφά το λέει ο λαός μας “ή παπάς-παπάς, ή ζευγάς-ζευγάς”. Και είναι περισσότερο από ολοφάνερο (ή θα έπρεπε να είναι, γιατί κάποιοι ακόμα κάνουν ότι δεν βλέπουν!) προς ποια κατεύθυνση βαδίζει ο “μεγάλος ηγέτης” και το κόμμα του. Όσο για τους διαφωνούντες εντός του ΣΥΡΙΖΑ, η διαφωνία τους έχει συγκεκριμένα όρια που πολύ καθαρά φαίνονται στις τοποθετήσεις τους. Όπως πχ. στα παρακάτω αποσπάσματα της ομιλίας Κωνσταντοπούλου στη Βουλή 15/7/2015:
“...δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η κυβέρνηση εκβιάζεται. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι ο πρωθυπουργός υπέστη τον πιο σκληρό και αδυσώπητο εκβιασμό, με εργαλείο εκβιασμού την επιβίωση του λαού του. Και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι αν ο εκβιασμός ολοκληρωθεί απόψε, τίποτε δεν εμποδίζει την επανάληψη του...
...και οι λεγόμενοι εταίροι μας το γνωρίζουν. Δεν δικαιούνται να απειλούν την κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό με ολοκληρωτική ανθρωπιστική καταστροφή. Με ένα πραγματικό ολοκαύτωμα που οι ίδιοι έχουν μεθοδεύσει, μέσω της άρνησης παροχής ρευστότητας, προκειμένου να τον υποχρεώσουν να “βγάλει το δέρμα του”, να συναινέσει σε όλα εκείνα που αντιστρατεύεται και που έχει με συνέπεια αντιπαλέψει. ...
...Θεωρώ ότι ο πρωθυπουργός έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να αποκρούσει τον εκβιασμό. Κανείς δεν μπορεί να του το αφαιρέσει αυτό. Και κανείς δεν μπορεί να απομειώσει το μέγεθος της γενναιότητας, της ανιδιοτέλειας και του ηθικού μεγαλείου της πρόθεσης του σήμερα να αναλάβει την πολιτική του αυτοκαταστροφή, θεωρώντας ότι έτσι υπηρετεί το λαό και την κοινωνία. ...”
Δόξα και τιμή ...στον ήρωα!!!
Τουλάχιστον εμετική είναι η στάση γλειψίματος και αγιοποίησης του Τσίπρα από τους κατά τα άλλα “διαφωνούντες”. Μόνο που, εντελώς αντίθετα από ότι λέει η Κωνσταντοπούλου, η πολιτική Τσίπρα όχι μόνο δεν τον οδηγεί σε αυτοκαταστροφή, αλλά του ανοίγει το δρόμο για την παγίωση του προσώπου του ως βασικού συντελεστή στα πολιτικά πράγματα της χώρας εντός του νέου πολιτικού σκηνικού που στήνεται, για το επόμενο διάστημα και σε βάθος(;) χρόνου. Το αν θα το καταφέρει να τον βαδίσει μέχρι τέλος, αυτό είναι άλλο θέμα. Αν κάτι δείχνει ξεκάθαρα η “κριτική των διαφωνούντων”, αυτό είναι ότι το πολιτικό κύρος του Τσίπρα, ιδίως μετά το δημοψήφισμα, δεν αμφισβητείται εσωκομματικά από κανέναν. Πόσο μάλλον που σε αυτή τη φάση και άγνωστο για πόσο ακόμα, δεν αμφισβητείται ούτε από την αντιπολίτευση.
Ο συσχετισμός που αποτυπώθηκε στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ με την πλειοψηφία (109 στους 201) να υπογράφει κείμενο κατά της συμφωνίας, δείχνει μόνο το μέγεθος της μεταβολής που απομένει να συντελεστεί προκειμένου να βαδίσει το κόμμα αυτό το δρόμο της “υπευθυνότητας” μέχρι το τέλος. Και δείχνει και κάτι ακόμα. Τον καταλύτη και το όχημα αυτής της διεργασίας. Καταλύτης, ποιος άλλος από τον “μεγάλο ηγέτη” του τόπου και της “αριστεράς”, τον κ.κ. Πρωθυπουργό. Η ανακοίνωση της διαφωνούσας πλειοψηφίας (τρομάρα τους), που στρέφεται ενάντια στη συμφωνία στο γιούρογκρουπ της 12/7/2015 αρκείται σε μια “κριτική” προς την κυβέρνηση που “υπέκυψε στα εκβιαστικά διλήμματα των δανειστών” προς τους οποίους στρέφει όλα της τα πυρά. Ο κ.κ. Πρωθυπουργός παρουσιάζεται περίπου ως θύμα του εκβιασμού των ιμπεριαλιστών “πραξικοπηματιών”. Με όχημα τη γραμμή της εποικοδομητικής κριτικής προς την “αριστερή κυβέρνηση” που μπορεί (αντίθετα με τις “δεξιές” εξαδέλφες της) να αλλάξει και να τα γυρίσει τα πράγματα προς όφελος του λαού και του τόπου. Έστω στο “και πέντε” που έλεγε και ο Λαφαζάνης για να δικαιολογήσει ότι εξακολουθεί να “στηρίζει τον πρωθυπουργό”, γιατί όχι και σε βάθος τετραετίας(;).
Κοινό σημείο των “διαφωνούντων” είναι το “δεν στηρίζω τη συμφωνία – στηρίζω τον πρωθυπουργό”. Δείγμα της πλήρους αδυναμίας τους να χαράξουν μια άλλη πορεία εκτός των ορίων της κυβέρνησης. Η συμφωνία είναι όχι απλά μία κάποια, αλλά η βασική πολιτική επιλογή του Τσίπρα. Η κρισιμότερη, η σοβαρότερη, η πεμπτουσία της θέσης του αυτή τη στιγμή, απέναντι σε όλους και σε όλα. Απέναντι στους ιμπεριαλιστές, στο κεφάλαιο και φυσικά απέναντι στον ελληνικό λαό. Δεν μπορείς να στηρίζεις το ένα χωρίς να στηρίζεις το άλλο. Από εκεί και πέρα, χωρίς να επαναλαμβάνω τα περί αντιθέσεων, είναι θέμα εκτίμησης. Νομίζω ότι έχει ήδη φανεί, αλλά η συνέχεια θα πείσει και τους πιο δύσπιστους (εκτός αυτών που οι πολιτικές τους “επενδύσεις” δεν τους επιτρέπουν να το αναγνωρίσουν), ότι οι σήμερα διαφωνούντες που στηρίζουν τον πρωθυπουργό, τουλάχιστον στην πλειονότητα τους θα εγκαταλείψουν τη διαφωνία τους μάλλον, παρά τον “μεγάλο ηγέτη”. Μιλάω πάντα για το χώρο του ΣΥΡΙΖΑ, όπου σε αυτή τη βάση, ακολουθώντας τον αρχηγό που κανένας δεν τολμά να αμφισβητήσει, είναι περίπου μαθηματικά βέβαιο ότι θα συρθεί στον πιο βαθύ αντιλαϊκό βούρκο.
ΑΝΕΛπιστο κόλπο για το σύστημα τελικά η “κυβέρνηση της αριστεράς”. Πού ξέρεις μπορεί στο τέλος να κρατήσουν τον Τσίπρα στη θέση του πρωθυπουργού για τα επόμενα 20 χρόνια! Και μόνο γιατί όλοι αυτοί οι προαναφερθέντες εντός εκτός και επί τα αυτά, ακόμα ελπίζουν ότι εφόσον είναι της “αριστεράς”, η κυβέρνηση θα αλλάξει ή θα την επηρεάσουν, ή θα τους δοθεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο ένα κάπως ευρύτερο πεδίο που να χωράει τα διαφόρων τύπων ρεφορμιστικά τους προγράμματα, σε σχέση με τη “στενή” δεξιά εκδοχή διακυβέρνησης που το μόνο που “επιτρέπει” είναι τη γραμμή της αντίστασης και σύγκρουσης με την κυβέρνηση.
Το κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ θα ξαναστηθεί, θα χτιστεί, θα μεταλλαχθεί γύρω από τον πυρήνα της άσκησης κυβερνητικής εξουσίας. Όχι μόνο ως προς τα πρόσωπα, αλλά και ουσιαστικά πολιτικά. Ήδη έχει φανεί ότι η βαρύτητα στο θέμα των πολιτικών επιλογών έχει περάσει στην κυβερνητική ομάδα και η ΚΕ κατά βάση τοποθετείται όχι ως κύριο όργανο χάραξης πολιτικής γραμμής, αλλά σε σχέση και αναφορά με τη γραμμή της κυβέρνησης. Στη διεργασία αυτή είναι παραπάνω από αμφίβολη η δυνατότητα και η διάθεση ακόμα της ρεφορμιστικής αριστερής πτέρυγας (ή πλατφόρμας αν προτιμάτε), να αποτελέσει πραγματικό φρένο. Αυτό, στο βαθμό που η πίεση της “κυβερνητικής επιτυχίας” είναι πίεση που πολύ δύσκολα της αντιστέκεται ο ρεφορμισμός, έχοντας στον αντίποδα της υποταγής σε αυτό το δρόμο, να επιλέξει μια διάσπαση που θα τον οδηγήσει από τη μεριά του συστήματος στο περιθώριο του πολιτικού σκηνικού.
(Ίσως κάποιοι να το έχουν ξεχάσει, αλλά ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ πέρασε την πιο δύσκολη φάση του όταν βρέθηκε εκτός βουλής. Κι αν το άντεξε τότε για μια τετραετία, τώρα μιλάμε για ορίζοντα σε βάθους χρόνου όσων βρεθούν ή θέσουν εαυτούς “εκτός”.)
Θα προχωρήσουν όλα αυτά και θα καταλήξουν πάνω κάτω εκεί που περιγράφτηκε, ή θα υπάρξουν άλλες περιπλοκές και ενδεχομένως εκπλήξεις; Δεν μπορεί να το ξέρει με απόλυτη βεβαιότητα κανείς ακόμα. Υπάρχουν ανισορροπίες και αντιφάσεις που δύσκολα θα μπορέσουν να συμβιβαστούν για να προχωρήσουν οι όποιες μεταλλάξεις χωρίς αναταράξεις, με κυριότερη την αντίθεση συσχετισμού στο κόμμα και στην κυβέρνηση. Όμως αυτό που έχει σημασία είναι ότι θα πρόκειται για εκπλήξεις. Για λοξοδρομήσεις και ανατροπές που δεν θα αναιρούν τον δρόμο και την κατεύθυνση που έχουν πάρει τα πράγματα. Ίσως θα τον καθυστερούν, ή θα αναγκάσουν τον Τσίπρα σε πιο στοχευμένες κινήσεις - παρεμβάσεις στο εσωτερικό (σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η συζήτηση για εκλογές το φθινόπωρο), αλλά δεν θα τον ακυρώνουν.
Το πρόβλημα εδώ δεν είναι άλλο, παρά η αναγνώριση αυτής της κατεύθυνσης. Η αναγνώριση από αριστερές δυνάμεις, αγωνιστές και μερίδες του λαού, ότι αυτό που έχει συντελεστεί όσον αφορά την οικοδόμηση του “νέου” πολιτικού σκηνικού και τη θέση που θα έχει μέσα σε αυτό το ΣΥΡΙΖΑ ως επίσημη, υπεύθυνη και συστημική δύναμη, δεν είναι αντιστρέψιμο. Όσο καθυστερεί να αναγνωριστεί αυτή η κατεύθυνση των πραγμάτων από ευρύτερες δυνάμεις της αριστεράς, τόσο θα ταλαντεύονται οι δυνάμεις αυτές ανάμεσα στο καρότο και το μαστίγιο της κυβέρνησης. Τόσο θα μπλοκάρεται η οικοδόμηση αντιμνημονιακού μετώπου με αντικυβερνητικά χαρακτηριστικά, χωρίς τα οποία δεν θα μπορούν να δοθούν αποτελεσματικά οι μάχες ενάντια στα μέτρα.
Και εδώ υπάρχουν πολλοί κίνδυνοι.
Είπε ανάμεσα σε άλλα ο Μιχαλολιάκος στην ομιλία του στη Βουλή στις 15/7/2015:
“...και έχουμε βεβαίως και την άνοδο στους δείκτες του ΦΠΑ. Ο ΦΠΑ είναι ένας έμμεσος φόρος και κατά τούτο είναι ένας καπιταλιστικός φόρος, “σύντροφοι της αριστεράς”, όπως κάθε έμμεσος φόρος είναι καπιταλιστικός φόρος. Και είναι άδικος, γιατί το ίδιο ΦΠΑ θα πληρώσει και ο εκατομμυριούχος, θα πληρώσει και ο φτωχός. Και βεβαίως δεν θα έχει καμία σημασία για τον πλούσιο εάν θα πληρώσει μεγαλύτερο ΦΠΑ αγοράζοντας τα βασικά είδη διατροφής. Έχει όμως σημασία οπωσδήποτε για το φτωχό λαό.”
Το συγκεκριμένο απόσπασμα το προσυπογράφω 100%. Είναι έτσι ακριβώς το πράγμα με την αύξηση του ΦΠΑ. Βέβαια η Χρυσή Αυγή ούτε γενικά ενάντια στο κεφάλαιο είναι, ούτε ενάντια στους έμμεσους φόρους. Μια πιο σοβαρή ανάλυση της θέσης της σε σχέση με το δημοψήφισμα και στη συνέχεια την υπογραφή του τρίτου μνημόνιου, αν και αναγκαία, δεν είναι το αντικείμενο του παρόντος κειμένου.
Αυτό που έχει σημασία σε σχέση με το θέμα μας, είναι αν στο μέτωπο των μέτρων ενάντια στο φτωχό λαό, θα δώσει την πρέπουσα προτεραιότητα και τον τόνο η αριστερά. Αν θα καταλάβει ότι, ανεξάρτητα από οποιαδήποτε άλλη διεργασία στο λαό, αυτό που θα μετρήσει είναι τα μέτρα που έρχονται. Και ότι εκεί θα κριθεί το πολιτικό ζήτημα από τη μεριά του λαού και όχι στην ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο Μιχαλολιάκος πάντως δείχνει να το έχει καταλάβει και κινείται σε αντίστοιχη γραμμή, βάζοντας το φασιστικό κόμμα του στην πλευρά των “κατά των μέτρων”. Και απέναντι στα μέτρα μόνο “υπέρ” και “κατά” θα υπάρχει. Δεν θα υπάρχει χώρος για ανοησίες “εποικοδομητικής κριτικής”, “διόρθωσης της αριστερής πορείας” της κυβέρνησης, ή επικλήσεις να φτάσει το “όχι μέχρι τέλους” μέσα από τις εθνικοποιήσεις των τραπεζών! Αντίστοιχα, για το λαό τον ίδιο, ή “αντίσταση”, ή “αποδοχή” και δεν υπάρχουν πλέον μεσοβέζικες στάσεις στο ενδιάμεσο του τύπου “να περιμένουμε πώς θα εξελιχθεί η διαπραγμάτευση”. Αυτό είναι και το βασικό ερώτημα για την αριστερά. Θα απορρίψει ή έστω θα αφήσει στην άκρη, τις διάφορες εκδοχές των “μεταβατικών προγραμμάτων”, δίνοντας προτεραιότητα στην αντίσταση του λαού στα μέτρα και προσπαθώντας να οικοδομήσει ένα μέτωπο αντίστασης ενάντια στην κυβέρνηση που θα τα εφαρμόζει; Ή θα παραμείνει πολιτικά ο “γκρινιάρης ακολουθητής” της “κυβέρνησης της αριστεράς”;

Κ.Τ.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Έμπρακτη αλληλεγγύη στους πρόσφυγες/μετανάστες του Πεδίου του Άρεως

0
Κατά την τελευταία εβδομάδα, εκατοντάδες πρόσφυγες/μετανάστες έχουν βρει «καταφύγιο» στο Πεδίον του Άρεως. Μοναδικό τους στήριγμα -απέναντι στον οχετό των κανιβαλικών Μέσων Ενημέρωσης- αποτελούν άνθρωποι από συλλογικότητες, συνελεύσεις και στέκια, οι οποίοι σε μια ιδιαίτερα δύσκολη χρονική συγκυρία κατάφεραν να στήσουν ένα δίκτυο για τη συλλογή ειδών πρώτης ανάγκης.
Όπως αναφέρει στην ανακοίνωσή της η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης στους πρόσφυγες του Πεδίου του Άρεως οι περίπου 46 οικογένειες, κυρίως από το Αφγανιστάν και τη Συρία, «χρειάζονται όλη την αλληλεγγύη μας, απέναντι στην μεταχείριση που τους επιφυλάσσουν οι πολιτικές του Ελληνικού Κράτους, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του στρατιωτικοποιημένου οργανισμού της FRONTEX που έχει αναλάβει την εποπτεία της "φύλαξης" των εξωτερικών συνόρων της Ευρώπης». Η Πρωτοβουλία απευθύνει κάλεσμα «για τη συμμετοχή ανθρώπων από κάθε γειτονιά της Αθήνας» καθώς και «για τη στήριξη της προσπάθειας από συλλογικότητες, στέκια, καταλήψεις, κοινωνικούς χώρους και αυτοοργανωμένες δομές υγείας».
Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να πηγαίνουν τα αγαθά στο Στέκι Μεταναστών (Τσαμαδού 13, Εξάρχεια) και στο Κατειλημμένο Κοινωνικό Κέντρο Κένταυρος (Νέα Φιλαδέλφεια).

Η λίστα με τα αναγκαία τροποποιείται κάθε ημέρα. Γι' αυτό και θα ήταν καλό, προτού προβούν σε κάποια ενέργεια, οι ενδιαφερόμενοι να συνεισφέρουν -είτε προσφέροντας αγαθά είτε με την παρουσία τους- να ενημερώνονται από τις ομάδες που έχουν δημιουργηθεί. Με σκοπό τον καλύτερο συντονισμό και τον καθορισμό των επόμενων βημάτων θα πραγματοποιηθεί σήμερα (Δευτέρα, 27/7) στις 19:00 ανοιχτή συνέλευση στο Στέκι Μεταναστών (Τσαμαδού 13).

*Για τους χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης προτείνονται τα hashtags #pedion_areos και #refugeesGr.

http://katalipsiesiea.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Ειδομένη: άμεση ανάγκη συλλογής τροφίμων, φαρμάκων και ειδών πρώτης ανάγκης για τους Σύρους πρόσφυγες

0
Εθελοντές από τη Θεσσαλονίκη και το Κιλκίς επιμένουν να στηρίζουν τους εκατοντάδες Σύρους πρόσφυγες που καθημερινά καταφτάνουν στα σύνορα (Ειδομένη) με τρόφιμα, μαγειρεμένο φαγητό και πρώτες ιατρικές βοήθειες. Το έργο τους βαρύ, δύσκολο και μοναχικό.

Συγκεντρώνονται: νερά ατομικά, χυμούς ατομικούς, λάδι, μακαρόνια, ρύζι, τοματοχυμούς, κρουασάν, μπισκότα, σερβιέτες, πάμπερς, μωρομάντηλα, χαρτιά υγείας, σαπούνια ατομικά, οδοντόκρεμες, οδοντόβουρτσες, depon, bepanthol, betadin, comtrex, γάζες, αντιηλιακές κρέμες.

Οποιος/α επιθυμεί να βοηθήσει μπορεί να απευθύνεται στη Θεσσαλονίκη:
Στέκι Μεταναστών (Ερμού & Βενιζέλου),
Καλαθάκι (Τσιμισκή 56),
Οικόπολις (Πτολεμαίων 29Α),
Άλλος Τρόπος (Χαλκιδικής 77).
Στο Κιλκίς:
στα τηλ. 6976-084829, 6979-324937, 6980-386991, 6946-686388
καθώς και στα καταστήματα
Γραμμή (25ης Μαρτίου 4),
Photo Zoom (Αθηνών 3),
Καφεκοπτείο-Καφέδες Μερόπης (21ης Ιουνίου 125).
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Κάλεσμα συμπαράστασης στους συλληφθέντες της 15ης Ιουλίου

0
Τρίτη 28/07 08.15 π.μ. Ευελπίδων κτίριο προκάτ 2

Καλούμε τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσές μας την Τρίτη 28/07 να παραστούν στη συγκέντρωση αλληλεγγύης στο συνάδελφό μας και πρόεδρο του Συλλόγου μας Μάνθο Ταβουλάρη, αλλά και στους υπόλοιπους συλληφθέντες που δικάζονται ταυτόχρονα, οι οποίοι συνελήφθησαν στις 15/07 στην συγκέντρωση σωματείων και οργανώσεων ενάντια στη ψήφιση των νέων μνημονιακών μέτρων.
Η πορεία της δίκης έως τώρα εγείρει σοβαρές ανησυχίες, τόσο για τη διαφαινόμενη λογική του «παραδειγματισμού» προς σωματεία και πολιτικούς αγωνιστές που επιλέγουν να αντισταθούν στα «αριστερά» μνημόνια, όσο και για τη στάση της αστυνομίας μέσα στο δικαστήριο με την πλήρη ανοχή των δικαστών.
Πιο συγκεκριμένα, η δίκη-παρωδία ξεκίνησε με την πρωτόγνωρη διαδικασία παράδοσης της σχετικής δικογραφίας μισή μόλις μέρα πριν τη δίκη στους συνηγόρους υπεράσπισης και μη χορήγησης αναβολής για την προετοιμασία τους. Η fast-track διαδικασία συνεχίστηκε με την παρέλαση των ΜΑΤ και ΔΕΛΤΑ να καταθέτουν ανυπόστατες κατηγορίες που αντέφασκαν προκλητικά μεταξύ τους. Στην πραγματικότητα, καταδείκνυαν αυτό που κραυγάζει από παντού: πρόκειται για τυχαίες συλλήψεις διαδηλωτών με στόχο να σταλεί πολιτικό μήνυμα από την κυβέρνηση ότι σκοπεύει να εφαρμόσει με σιδηρά πυγμή το νέο μνημόνιο που φέρνει στέκοντας ενάντια σε όσους εργαζόμενους και ανέργους παλεύουν ενάντια σε αυτήν την πολιτική.
Μάλιστα, το γεγονός ότι εγκαίρως έγινε δημόσια γνωστό ότι ανάμεσα στους συλληφθέντες είναι και μέλος του Συλλόγου μας, επιβεβαιώνει ότι πλέον έχουμε απέναντί μας, ένα ολόκληρο μηχανισμό καταστολής αγώνων με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ να δίνει το σήμα για να τεθεί σε πλήρη λειτουργία.
Αυτό επιβεβαιώνεται και με τη στάση, αλλά κυρίως με την πλήρη κάλυψη του δικαστηρίου, των αντρών των ΜΑΤ και ΔΕΛΤΑ που έχουν σταθερή και προκλητική παρουσία μέσα στην αίθουσα της δίκης. Σεξιστικά σχόλια προς τους μάρτυρες υπεράσπισης, απειλές στους αλληλέγγυους που παρακολουθούν τη δίκη, υπονοούμενα στοχοποίησης σε αγωνιστές που βρίσκονται στο χώρο, διαρκή προσπάθεια πρόκλησης έντασης μέσα και έξω από την αίθουσα, μεταξύ αυτών και του αλληλέγγυου κόσμου ή ακόμα και των συλληφθέντων.
Η ακόμα πιο σκανδαλώδης απραξία της έδρας του δικαστηρίου ως προς αυτό, ακόμα και μετά από σχετική αναφορά από τους συνηγόρους υπεράσπισης, κάνει φανερό ότι έχουμε μπροστά μας μια κωμική θεατρική παράσταση, από αυτές που έχουμε δει και στο παρελθόν με άλλες κυβερνήσεις. Κοινός παρονομαστής ότι όλες τους ήταν και είναι μνημονιακές. Όλες τους κατέφευγαν στη βία του κράτους, σε όλες του τις εκφάνσεις, για να λυγίσουν αυτούς και αυτές που τολμάνε να λένε «όχι». Αυτούς και αυτές που έχουν συνδικαλιστική δράση, που βλέπουν τους πολιτικούς αγώνες από τη σκοπιά αυτών που πλήττονται και που δεν κάνουν τα στραβά μάτια απέναντι στην κοινωνική αδικία ανάλογα με το ποιός είναι ο πολιτικός ρυθμιστής της φτώχειας και της καταστολής.
Καλούμε τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες να παραστούν στη συγκέντρωση αλληλεγγύης στους συλληφθέντες την Τρίτη 28/7 στις 08.15 το πρωί, ημέρα συνέχισης της δίκης, απαιτώντας να αποσυρθούν όλες οι γελοίες και ανυπόστατες κατηγορίες και να επιστρέψουμε το μήνυμα που μας έρχεται με μια σημείωση: η δική μας εντολή είναι ότι συνεχίζουμε την πάλη μας για αξιοπρέπεια σε κάθε χώρο εργασίας και σε κάθε κοινωνικό αγώνα που εκφράζει τα συμφέροντα των καταπιεσμένων.

Σύλλογος υπαλλήλων βιβλίου-χάρτου Αττικής
https://bookworker.wordpress.com/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

ΣΕΦΚ: ψήφισμα για απόλυση στο Ηράκλειο Κρήτης

0
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ (ΣΕΦΚ)
Ανδρέα Λόντου 6, 10681 Αθήνα
τηλ. 210-3820537, 6937547624,
6973230709, 6978613862,
6979128417, 6972521005
e-mail: sefk@sefk.gr, www.sefk.gr
25/7/2015
ΨΗΦΙΣΜΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΗ ΑΠΟΛΥΣΗ ΣΥΝΑΔΕΛΦΙΣΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ «ΕΠΙΛΟΓΗ» ΣΤΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ
Το ΔΣ του Συλλόγου των Εργαζόμενων στα Φροντιστήρια Καθηγητών εκφράζει ομόφωνα την αμέριστη συμπαράστασή του στη συναδέλφισσα, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Σωματείου εκπαιδευτικών ιδιωτικής εκπαίδευσης Ηρακλείου Γαλάτεια Καζαντζάκη στην οποία ανακοινώθηκε η μη συνέχιση της εργασίας της στο φροντιστήριο «ΕΠΙΛΟΓΗ» τη σχολική χρονιά 2015-2016 λόγω «διατάραξης του καλού και οικογενειακού κλίματος» της επιχείρησης… Το «καλό κλίμα» διαταράχθηκε, όταν η εργαζόμενη καθώς και άλλοι συνάδελφοι, αρνήθηκαν να υπογράψουν ψευδώς ότι έλαβαν δώρο Πάσχα για το έτος 2015, χωρίς να τους έχει καταβληθεί. Η απαίτηση αυτή της εργοδοσίας προέκυψε μετά από έλεγχο της επιθεώρησης εργασίας στην επιχείρηση. Η στάση αυτή των συναδέλφων οδήγησε τελικά στην καταβολή του δώρου Πάσχα στην ίδια καθώς και στους υπόλοιπους συναδέλφους. Το γεγονός αυτό δεν το ξέχασε η εργοδοσία και υπήρξε η αιτία της εκδικητικής απόλυσής της, όπως της ανακοινώθηκε στη συνάντηση με την εργοδοσία στις 8/7/2015, αν και οι ίδιοι οι εργοδότες του φροντιστηρίου παραδέχθηκαν ενώπιον των εκπροσώπων του σωματείου πως η συνάδελφος ασκούσε επί πεντέμισι συναπτά έτη άψογα και με συνέπεια το εκπαιδευτικό της έργο.
Σαφώς και η εκδικητική απόλυση της συναδέλφισσας δεν συνιστά εξαίρεση στην ιδιωτική εκπαίδευση. Το «καλό και οικογενειακό κλίμα» στο χώρο των φροντιστηρίων περιλαμβάνει αδήλωτη εργασία, υπασφάλιση, υπογραφή ατομικών συμβάσεων εργασίας με εξευτελιστικά ωρομίσθια, μη καταβολή δώρων, επιδόματος και αποζημίωσης αδείας. Σε αυτήν τη συνθήκη η διεκδίκηση ακόμα και των αυτονόητων εργασιακών δικαιωμάτων μπορεί να οδηγήσει στη «διατάραξη» του «καλού κλίματος» και την απόλυση των εργαζομένων που τολμούν να διεκδικούν!
Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον δίκαιο αγώνα που δίνει η συνάδελφος με το σωματείο της για την επαναπρόσληψή της, όπως και σε κάθε εργαζόμενο που διεκδικεί τα εργασιακά του δικαιώματα. Καλούμε τα σωματεία του εκπαιδευτικού και εργατικού κινήματος να στηρίζουν τον αγώνα και απαιτούμε:
  • Την άμεση καταβολή των δεδουλευμένων της (δώρα, επιδόματα)
  • Την επαναπρόσληψή της, με τον ίδιο αριθμό ωρών απασχόλησης με το προηγούμενο έτος, τον μήνα Σεπτέμβριο
Ο αγώνας για κάθε εργαζομένο είναι κοινός αγώνας
όλων των εργαζομένων.
Η επίθεση σε έναν είναι επίθεση σε όλους και όλοι μαζι απαντάμε και σπάμε τον φόβο της εργοδοτικής τρομοκρατίας.
Ο συλλογικός αγώνας και η ταξική αλληλεγγύη είναι τα όπλα μας.

Η πρόεδρος                                 Η Γενική Γραμματέας
Ανδριανή Σμαρνάκη                    Χριστίνα Σταμούλη
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Μ-Λ ΚΚΕ: Ορισμός της υποτέλειας και της ξενοκρατίας

0
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ

Η ταπεινωτική συνθηκολόγηση και υποταγή της κυβέρνησης Τσίπρα στις απαιτήσεις των ιμπεριαλιστών και η επιβολή του νέου αντιλαϊκού μνημονίου με την κατεπείγουσα ψήφιση στη Βουλή των προαπαιτούμενων και των εφαρμοστικών νόμων, από κοινού με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάμι, ήταν μια αναπόφευκτη, αναμενόμενη και προδιαγεγραμμένη πορεία, που επισφράγισε το θλιβερό κατάντημα της "κυβερνώσας αριστεράς", έξι μήνες μετά την εκλογή της.
Και όσοι μέσα ή γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζονται τάχα έκπληκτοι από μια τέτοια αντιδραστική εξέλιξη, προσπαθώντας να αποσείσουν τις ευθύνες τους, αυτοί δεν κάνουν τίποτε άλλο, παρά να εξακολουθούν ακόμα και σήμερα να σκορπούν τις ίδιες αυταπάτες για τον πραγματικό ρόλο και το χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ και το ταξικό περιεχόμενο της κυβερνητικής πολιτικής του.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και προσωπικά ο Τσίπρας για να περάσουν το τρίτο μνημόνιο κατέφυγαν στα ίδια "επιχειρήματα", αναπαράγοντας πανομοιότυπα τον ίδιο τρομοκρατικό εκβιασμό που χρησιμοποιήθηκε από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ για να περάσουν τα δύο προηγούμενα μνημόνια. Για τρίτη φορά στήθηκε, τώρα με ακόμη μεγαλύτερη ένταση "από την πρώτη φορά κυβέρνηση αριστεράς" μια προπαγανδιστική τρομοκρατική επιχείρηση εκβιάζοντας το λαό με την απειλή του Grexit και της χρεοκοπίας. Αυτός ο πολιτικός εκβιασμός της εκδίωξης από την Ευρωζώνη και της επιστροφής στη δραχμή αποτέλεσε και στα τρία μνημόνια το βασικό προπαγανδιστικό μοχλό για την καθυπόταξη του λαού προκειμένου να υπαχθεί και να παραμείνει η χώρα κάτω από τον έλεγχο των ιμπεριαλιστικών μνημονίων, αναγορεύοντας έτσι το "μονόδρομο" της ΕΕ σε απαραβίαστο θέσφατο για την πορεία της χώρας.
Όλο το προηγούμενο διάστημα εμφανίζονταν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ να παριστάνει τον εκφραστή των αισθημάτων εθνικής αξιοπρέπειας και περηφάνιας του λαού μας και τον υπερασπιστή της πολιτικής εθνικής ανεξαρτησίας επειδή υποτίθεται αντιστέκονταν στις πιέσεις και τους εκβιασμούς που της ασκούνταν από τους "θεσμούς", δημαγωγώντας ασύστολα και ανέξοδα.
Η συνθηκολόγηση και η παράδοση της κυβέρνησης Τσίπρα και η υπογραφή του νέου βάρβαρου μνημονίου υποτέλειας, με τους τροϊκανούς που τώρα να καταφθάνουν στην Αθήνα για επιτόπιους εξευτελιστικούς ελέγχους, όπως συνέβαινε και με τις προηγούμενες κυβερνήσεις, αποδεικνύει αδιάψευστα αν η κυβέρνηση ασκεί πολιτική εθνικής ανεξαρτησίας ή πολιτική εθνικής υποτέλειας.
Όμως δεν είναι μόνο αυτό. Μέσα στην ίδια τη συμφωνία που υπέγραψε η κυβέρνηση με τα ξένα αφεντικά της, περιέχονται αυτολεξεί τα παρακάτω μοναδικά για κυβέρνηση και Βουλή μιας χώρας: "Η κυβέρνηση οφείλει να συμβουλεύεται και να συμφωνεί με τους θεσμούς για όλη τη νομοθεσία στους σχετικούς τομείς, με επαρκή χρόνο πριν από την υποβολή τους σε δημόσια διαβούλευση ή στη Βουλή".
Η αποδοχή μιας τέτοιας φοβερής δήλωσης συμμόρφωσης και υποταγής, ότι η κυβέρνηση θα φέρνει στη Βουλή για ψήφιση μόνο νόμους με τους οποίους θα είναι σύμφωνοι οι "θεσμοί", καταρρακώνει και εκμηδενίζει κάθε έννοια κυριαρχίας και κάθε ίχνος αξιοπρέπειας και αποτελεί τον ορισμό της υποτέλειας και της ξενοκρατίας, αφού επίσημα διακηρύσσεται και θεσμοθετείται ότι η κυβέρνηση και η Βουλή θα νομοθετούν και θα διοικούν σύμφωνα με τις εντολές των αφεντικών της τρόικας, των ξένων ιμπεριαλιστών.
Οι πλατιές λαϊκές μάζες που καταδικάζονται να ζήσουν μέσα σε ένα αντιδραστικό καθεστώς πείνας, φτώχειας και στερήσεων, πρέπει να βρουν τη δύναμη και το σθένος να βγουν ξανά στο δρόμο του αγώνα για την ανατροπή των αντεργατικών μέτρων και των βάρβαρων μνημονίων, για την έξοδο από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, ενάντια στους ξένους και ντόπιους δυνάστες και εκμεταλλευτές και τα πολιτικά τους φερέφωνα κάθε απόχρωσης.

Μ-Λ ΚΚΕ
Γραφείο Τύπου
27/7/2015
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ

Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

Απόφαση του Κ.Ο. του ΚΚΕ(μ-λ) για τις πολιτικές εξελίξεις (19/7/2015)

12
-Κάτω τα νέα μέτρα και το Μνημόνιο ΕΕ-ΔΝΤ-κυβέρνησης

-Μέτωπο Αντίστασης και Διεκδίκησης απέναντι στην επίθεση και την ιμπεριαλιστική εξάρτηση

-Έξω ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, ΔΝΤ

-Με την πάλη του και τις δυνάμεις του θα ανοίξει ο λαός το δικό του δρόμο!


1. Με την συμφωνία της 13-7-15, διαμορφώθηκε τελικά ένας συμβιβασμός των βασικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της Δύσης (ΗΠΑ, Γερμανία, Γαλλία) σχετικά με το ελληνικό ζήτημα. Σε όλη την διαδρομή των προηγούμενων μηνών και με αποκορύφωμα τις τελευταίες εβδομάδες αναδείχτηκαν οι οξείες αντιθέσεις των δυνάμεων αυτών με φόντο και επίδικα που αφορούν στην γεωπολιτική τους αντιπαράθεση στην ευρύτερη περιοχή της χώρας. Οι ΗΠΑ επιδιώκουν με όρους ηγεμονίας να πειθαναγκάσουν και να χρησιμοποιήσουν τη Γερμανική οικονομική ενίσχυση εντός της ΕΕ, στα πλαίσια των δικών τους στρατηγικών επιδιώξεων. Ο γερμανικός ιμπεριαλισμός θέλει να χρησιμοποιήσει με όρους σχετικής αυτοτέλειας εντός της Δυτικής συμμαχίας τη δύναμή του και εμφανίζει έτσι ακόμα και εξάρσεις στην κατεύθυνση υπέρβασης του πλαισίου που μεταπολεμικά του έχει επιβληθεί. Η Γαλλία επιδιώκει να απαντήσει στη Γερμανική πρωτοκαθεδρία αλλά και στις Βρετανικές κινήσεις «φυγής» και δημιουργίας όρων κίνησης εκτός της ΕΕ και σε αναφορά με τον αγγλοσαξονικό άξονα.
Στη βάση όλων αυτών των όρων πρυτάνευσε η αποφυγή μιας ρήξης με αναφορά την Ελλάδα, αλλά και ταυτόχρονα ο συμβιβασμός που διαμορφώθηκε είναι ασταθής και προσωρινός. Αμφισβητείται ήδη από την επομένη της διαμόρφωσής του και η εξέλιξή του, η τροποποίησή του ή ακόμα και η ανατροπή του θα κριθεί όχι μόνο από τους εσωτερικούς πολιτικούς όρους που θα διαμορφωθούν στη χώρα. Αλλά -και κυρίως- θα κριθεί στα θερμά πεδία και ζητήματα (Ουκρανία, Βαλκάνια, Α. Μεσόγειος και Μ. Ανατολή, Ιράν, ενεργειακή τροφοδοσία Ευρώπης) όπου μαίνονται οι ιμπεριαλιστικές αντιπαραθέσεις και ανταγωνισμοί.

2. Το γεγονός ότι για πρώτη φορά τέθηκε επίσημα στο τραπέζι των ιμπεριαλιστικών διαβουλεύσεων το ενδεχόμενο της αποκοπής της Ελλάδας από την ευρωζώνη και το ευρώ αποτελεί μια σαφή έκφραση της όξυνσης και αναβάθμισης των αντιθέσεων, συνολικά εντός της Δύσης και όχι μόνο στο πεδίο της ΕΕ. Αποτελεί ειδικότερα έκφραση των Γερμανικών ορίων έναντι των αμερικάνικων επιδιώξεων αλλά και έναν επίσης γερμανικό εκβιασμό για τους όρους αναπαραγωγής του λεγόμενου γαλλογερμανικού άξονα εντός της Ε.Ε. Το ενδεχόμενο αυτό με βάση τον συμβιβασμό που διαμορφώθηκε απομακρύνθηκε, αλλά δεν αποσύρθηκε από τις εκδοχές των εξελίξεων που θα ακολουθήσουν. Η αμερικάνικη επιθετικότητα -ακόμα και με πολεμικούς όρους- σε ολόκληρη την περιοχή θα συνεχιστεί, στο πνεύμα των δηλώσεων του νέου Α/ΓΕΕΘΑ των ΗΠΑ, απαιτώντας την αναβάθμιση της γεωπολιτικής κυριαρχίας των ΗΠΑ στην «παλιά και νέα» Ευρώπη. Και μπορεί να προκαλέσει εξελίξεις που θα συμπεριλαμβάνουν και τη λεγόμενη αναδόμηση της ευρωζώνης, με την Ελλάδα της δοσμένης γεωπολιτικής θέσης και της διπλής εξάρτησης να αποτελεί ειδικό και κρίσιμο κρίκο αυτής της ενδοδυτικής αντιπαράθεσης. Σε αυτά τα δεδομένα της χώρας εξάλλου οφείλεται και η ανάδειξη του «ελληνικού ζητήματος» σε διεθνές και παγκόσμιο ζήτημα μέσα στις συνθήκες της κρίσης και της έντασης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών που έχουν θέσει στην ημερήσια διάταξη το ζήτημα του «ποιος με ποιόν και με ποιους όρους» ως αναγκαία προϋπόθεση για να θέσουν οι ιμπεριαλιστές το ζήτημα «ποιος ποιόν». Αυτό το τελευταίο είναι που μπορεί να απαντήσει τελικά για τον ιμπεριαλιστικό-καπιταλιστικό κόσμο το ζήτημα της κυριαρχίας και της διάταξης των δυνάμεων στον πλανήτη.

3. Η τροχιά των εσωτερικών εξελίξεων εδώ και πολλά χρόνια, οι εξελίξεις της τελευταίας 5ετίας, η φάση του μπλοκαρίσματος των «προγραμμάτων διάσωσης» στην οποία έχουμε μπει εδώ και ένα χρόνο και ιδιαίτερα οι πολύ πυκνές εξελίξεις των τελευταίων τριών εβδομάδων, ανέδειξαν με πολύ έντονο τρόπο ότι το πλέγμα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης είναι ο κύριος παράγοντας που καθορίζει το σύνολο των ζητημάτων του λαού και της χώρας μας.
Στις εξελίξεις των τριών τελευταίων εβδομάδων οφείλουμε να διαπιστώσουμε ότι από τη μεριά των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ασκήθηκε ένα μόνο μέρος της ισχύος και των όρων επιβολής που διαθέτουν έναντι της χώρας και του λαού μας. Εξάλλου τα επίδικα που σε πρώτο πλάνο τέθηκαν δεν αφορούσαν γεωστρατηγικά αλλά οικονομικοπολιτικά ζητήματα. Ωστόσο οι εκβιασμοί, τα μέτρα και οι απειλές που ασκήθηκαν ήταν παραπάνω από αρκετοί για να «αισθανθεί» ο λαός πως είναι οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και της ΕΕ αυτοί που κάνουν κουμάντο στον τόπο μας. Για να αναδειχθεί δηλαδή η αντίθεση ιμπεριαλισμού – λαού ως η κύρια αντίθεση που διαπερνά και καθορίζει κάθε πτυχή της πραγματικότητας που βιώνουμε και τους όρους της εξέλιξης της. Όλα τα γεγονότα αυτών των εβδομάδων, το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινήθηκαν οι εκδοχές των εξελίξεων που φάνηκαν ως πιθανές, η προσωρινή διαμόρφωση στην οποία κατέληξαν, ανέδειξαν τρία βασικά στοιχεία που πρέπει να πάρει πολύ σοβαρά υπόψη του ο λαός:
-Την κοινή σε όλες ανεξαιρέτως τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της ΕΕ και των ΗΠΑ κατεύθυνση για συνέχιση και ένταση των πολιτικών λεηλασίας της χώρας και του λαού. Κατεύθυνση που γι’ αυτούς πατάει στα υλικά δεδομένα της παραγωγικής διάλυσης, της παραρτηματοποίησης, της οικονομικής, πολιτικής και στρατιωτικής εξάρτησης που έχουν επιβάλλει εδώ και δεκαετίες.
- Την ανάδειξη της χώρας σε έρμαιο των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων και σχεδιασμών πιο έντονα από κάθε άλλη φορά τα τελευταία 40 χρόνια. Σχεδιασμοί που δεν αρχίζουν και τελειώνουν στην βίαιη οικονομικοκοινωνική καταβύθιση που ήδη εξελίσσεται αλλά μπορεί να γνωρίσουν και «άλματα», «σπρωγμένοι» από τις ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις και τις στρατιωτικές-πολεμικές επιλογές των αμερικανονατοϊκών.
- Την ενεργοποίηση εκ μέρους της αστικής τάξης των μηχανισμών της για την υπεράσπιση της αδιαπραγμάτευτης γι’ αυτήν επιλογής «ανήκουμε στη Δύση», για την οποία δεν αναγνωρίζει στο λαό ούτε δικαίωμα «κριτικής» ή έστω «δημιουργικής παρέμβασης» όπως φάνηκε με το δημοψήφισμα. Η υπεράσπιση εκ μέρους της αυτού του πλαισίου, είναι και θα είναι όσο έντονη και βίαιη κρίνει ότι απαιτείται, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες που το πλαίσιο αυτό βρίσκεται σε διαδικασία πιθανής αναμόρφωσης εξ αιτίας των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων. Και περιμένει ακριβώς από την έξωθεν επιβεβαίωση και σταθεροποίηση αυτού του πλαισίου τα εχέγγυα της δικιάς της στήριξης και τη διαμόρφωση των βασικών όρων για την απάντηση των πολιτικών και όλων των άλλων ζητημάτων της.

4. Στην περιπλοκή, την ένταση και στο ενδεχόμενο να «ξεφύγει» η κατάσταση συνέβαλλε σημαντικά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που βρέθηκε να επιχειρεί να τη διαχειριστεί και να διαπραγματευτεί τους όρους συνέχισης της ιμπεριαλιστικής εποπτείας και των προγραμμάτων τους στη χώρα. Ας μην ξεχνάμε πως κορμός αυτός της κυβέρνησης είναι ένα κόμμα που δημιουργήθηκε και συγκροτήθηκε ως κόμμα του μικροαστικού ευρωρεφορμισμού. Πρόκειται για μια κυβέρνηση που αυτούς τους έξι μήνες βρισκόταν σε αγώνα δρόμου για να συνδεθεί με τα ιμπεριαλιστικά αλλά και τα ντόπια κέντρα. Με τους ιμπεριαλιστικούς διαγκωνισμούς καθημερινούς και οξείς, με την αστική τάξη της χώρας να επιχειρεί να διατυπώσει αιτήματα (για τη διαχείριση του χρέους, για το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας, για βαθμούς εμπορικής-οικονομικής ελευθερίας στη δράση της στην περιοχή αλλά και στη χώρα…) στους πάτρωνές της, αυτή η κυβερνητική ανορθογραφία -θεώρησε ότι- βρήκε χώρο έκφρασης. Σε αυτά τα δεδομένα και χαρακτηριστικά «πάτησαν» οι αλλοπρόσαλλες και τυχοδιωκτικές επιλογές του κυβερνητικού κέντρου που είχε και την ανάγκη αποδέσμευσης από το προφίλ ανακούφισης των λαϊκών στρωμάτων με βάση το οποίο είχε εκλογικά αναδειχτεί. Η επινόηση του δημοψηφίσματος ήταν ουσιαστικά η τελευταία πράξη για τη μετάλλαξη και την οργανική ένταξη του κυβερνητικού κέντρου στην υπηρεσία των ιμπεριαλιστών και του συστήματος. Μια επινόηση που στόχευσε να σύρει το λαό-και με τα «ναι» και με τα «όχι»- ως συμμέτοχο και συνυπεύθυνο των αδιεξόδων της πολιτικής της εξάρτησης και της υποτέλειας. Και που σε αυτή τη βάση ζητάει σήμερα από το λαό να «συνομολογήσει το αναπόφευκτο» της συνέχισης των Μνημονίων, της συνέχισης της πολιτικής της λεηλασίας και της υποθήκευσης της χώρας και του μέλλοντος του.

5. Από τη μια τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος επικύρωσαν και επέτειναν την κατάσταση αποσάθρωσης και την τροχιά αποδυνάμωσης των κλασσικών κομμάτων του συστήματος. Η Ν.Δ. βρίσκεται ήδη σε αναζήτηση αρχηγού αλλά και γραμμής πλεύσης που να υπηρετεί την επίθεση και τις ανάγκες του συστήματος αλλά και συμβάλλει στη σταθεροποίηση της πολιτικής κατάστασης. Μαζί με το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ -που δεν δείχνουν δυνατότητες ισχυροποίησης και ανάκαμψης- έχουν ήδη συγκροτήσει μια άτυπη συγκυβέρνηση στο πλευρό των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για να υπηρετήσουν την έγκριση των μέτρων και του τρίτου Μνημονίου, που δημιουργεί όμως στο καθένα από τα κόμματα αυτά αντιφάσεις και προβλήματα για την παραπέρα πορεία του.
Από την άλλη η υπογραφή της συμφωνίας από την κυβέρνηση προκάλεσε και όπως ήταν αναμενόμενο, απώλειες, τριγμούς και σοβαρούς κραδασμούς στην ίδια την κυβέρνηση και στο ΣΥΡΙΖΑ. Το κέντρο Τσίπρα σπεύδει ήδη να συμμαζέψει και να συγκροτήσει το «νέο ΣΥΡΙΖΑ» που έχει ανάγκη η επίθεση και το σύστημα, ενώ οι διαφωνούντες στο κόμμα και στην κυβέρνηση κάνουν λογαριασμούς για το από ποια θέση και με ποιους όρους θα αναζητήσουν το πολιτικό τους μέλλον. Συνολικά η κατάσταση αυτή του πολιτικού συστήματος από τη μια κάνει επιτακτική την ανάγκη αναμόρφωσής του και από την άλλη (επειδή δεν υπάρχουν «γρήγορες και κανονικές» απαντήσεις) γεννά και απελευθερώνει διεργασίες στην κατεύθυνση των «έκτακτων λύσεων» και της σκλήρυνσης και παραπέρα αντιδραστικοποίησης-φασιστικοποίησης. Ταυτόχρονα είναι φανερό πως ο βαθμός αστάθειας συναρτάται καθοριστικά από τη σταθερότητα της συμφωνίας, από το αν θα υπάρξει από τους ιμπεριαλιστές ένα πλαίσιο πλεύσης για την αστική τάξη της χώρας.

6. Η πλειοψηφία των κομμάτων και δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά στη χώρα, απέναντι σε αυτές τις πυκνές και μεγάλες εξελίξεις βρέθηκαν πολιτικά αιφνιδιασμένες και αμήχανες, έξω και μακριά από την κατεύθυνση και τη γραμμή πάλης που αυτές απαιτούν. Βρέθηκαν ουσιαστικά αντιμέτωπες με τα δικά τους ιδεολογικοπολιτικά αδιέξοδα που δεν τα χρεώνονται στην κλίμακα που πραγματικά τους αντιστοιχεί εξ αιτίας της μεγάλης υποχώρησης του κινήματος και συνολικά του ιδεολογικοπολιτικού αφοπλισμού του λαού.
Το ΚΚΕ αρνείται την κύρια αντίθεση λαού-ιμπεριαλισμού για τη χώρα μας και επιχειρεί με προσθήκες να περισώσει τις αναλύσεις του για τις αντιθέσεις «επιχειρηματικών ομίλων» με τις οποίες «εξηγεί» τον κόσμο. Με όλες τις ακροβασίες η άρνηση της κύριας αντίθεσης δεν του επιτρέπει (ακόμα και αν «θέλει») να παλέψει για να συσπειρωθεί και να συγκροτηθεί σε δύναμη πάλης ο λαός απέναντι στους εχθρούς του, ντόπιους και ξένους. Γι’ αυτό και για να εμφανίσει μια σημερινή γραμμή που υποτίθεται ότι συνδέει την τωρινή κατάσταση του κινήματος με τη «λαϊκή εξουσία» του, καταφεύγει όλο και πιο συχνά σε προτάσεις νόμων (για την κατάργηση των Μνημονίων, για τη διενέργεια του «σωστού» δημοψηφίσματος κ.ο.κ.), τείνοντας να αναδείξει τον περιβόητο «κεντρικό σχεδιασμό» ως υπόθεση μιας άλλης κυβέρνησης.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις εξελίξεις των ημερών είδε μια «ιστορική ευκαιρία» υλοποίησης του μεταβατικού της προγράμματος! Το δημοψήφισμα και το αποτέλεσμα του αποτέλεσε γι’ αυτήν το πεδίο πάνω στο οποίο -και προφανώς σε συνεργασία με την Αριστερή Πλατφόρμα- θα προέκυπτε η εκτόξευση της στην κεντρική πολιτική σκηνή ακόμα και η συγκρότηση μεταβατικής κυβέρνησης. (Μνημειώδης είναι η σχετική απόφαση της ΚΣΕ της 8-7-15, με την οποία εκτός των άλλων έχει αποσύρει από το μεταβατικό της πρόγραμμα την «έξοδο από την ΕΕ» προφανώς για να «ανοίξει ο δρόμος» της συνεργασίας για την μετάβαση…). Παρόλο που οι εξελίξεις την υποχρέωσαν να φρενάρει την εξέλιξη αυτών των φαντασιώσεων (στην απόφαση της ΚΣΕ της 15-7-15 επανήλθε στο μεταβατικό πρόγραμμα «η έξοδος από την ΕΕ»!) έχει ήδη προχωρήσει ανεπίστρεπτα σε μια πολιτική κατεύθυνση και λογική που σχεδιάζει απαντήσεις στα προβλήματα ερήμην όχι μόνο του λαού αλλά και των εχθρών του.
Τέλος η Αριστερή Πλατφόρμα και οι άλλες δυνάμεις που διαφωνούν για την υπογραφή της συμφωνίας μέσα στην κυβέρνηση και το ΣΥΡΙΖΑ, έχουν μια πολύ μεγάλη διαδρομή στήριξης και προβολής των πιο άθλιων αυταπατών και σημαντικό μερίδιο συνέργειας στην ίδια την διαμόρφωση της συμφωνίας. Γι’ αυτό εξάλλου ακόμα και τώρα δηλώνουν πως «η υλοποίηση του Μνημονίου έχει τον κίνδυνο μετάλλαξης για το ΣΥΡΙΖΑ» (Π. Λαφαζάνης «ΤΑ ΝΕΑ» 18/7/15) κρατώντας ανοιχτά όλα τα ενδεχόμενα για το βαθμό διαχωρισμού που οι ίδιοι τουλάχιστον θα επιδιώξουν από το βασικό κυβερνητικό κόμμα. Σε κάθε περίπτωση, η διαδρομή τους και τα πολιτικά χαρακτηριστικά που σφραγίζουν την ύπαρξη τους, είναι ασύμβατα με το ενδεχόμενο να παλέψουν μέσα στο λαό και με το λαό ενάντια στην επίθεση, την ιμπεριαλιστική εξάρτηση και την καπιταλιστική κυριαρχία.

7. Για το λαό μας, η κατάσταση είναι ζοφερή. Στην πλατιά οργή του για όσα ζει, για όσα του κλέβουν, για όσα τον απειλούν, έχει επικαθήσει μαζί με τον αρνητικό συσχετισμό η αίσθηση και το κλίμα της απογοήτευσης, της ηττοπάθειας. Η -αναπόφευκτη- πορεία μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ που επικυρώθηκε μέσα από τη συμφωνία για το τρίτο Μνημόνιο και τα προαπαιτούμενα γι’ αυτό μέτρα (και μάλιστα η από κοινού προώθηση όλων αυτών με τα «μνημονιακά» κόμματα που κατήγγειλε σε όλους τους τόνους ο ΣΥΡΙΖΑ), εισπράττεται ως πισωγύρισμα, ως ξεπούλημα που δημιουργεί ακόμα και την αίσθηση της απόγνωσης.
Η απάντηση σε όλα αυτά βρίσκεται σε όσα είχαμε θέσει και παλέψει ήδη από την παρέμβαση μας στις «πλατείες» του 2011 και όχι μόνο απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στις εξωκοινοβουλευτικές δυνάμεις που βρέθηκαν εκεί ως «άχρωμοι πολίτες», και στις δυνάμεις που «κατήγγειλαν» την κίνηση του κόσμου και δεν βρέθηκαν εκεί. Η απάντηση βρίσκεται στην αντιπαράθεσή μας στην γενικευμένη γραμμή της παύσης του κινήματος από το Φλεβάρη του 2012 ενόψει εκλογών και στην απόσυρση του λαού από το προσκήνιο όλο αυτό το τρίχρονο με ευθύνη όλων των δυνάμεων της «Αριστεράς μας». Και είναι αλήθεια όπως πολλά στοιχεία δείχνουν (όπως η αύξηση της αποχής αλλά και των λευκών/άκυρων στο δημοψήφισμα) πως μειοψηφικά αλλά όχι ασήμαντα τμήματα του λαού και της νεολαίας έχουν διαμορφώσει σημαντικά συμπεράσματα από αυτά τα χρόνια.
Ωστόσο η κύρια απάντηση βρίσκεται στα καθήκοντα και τις ανάγκες που βάζει η κατάσταση όπως σήμερα πλέον έχει διαμορφωθεί.
Στην ανάγκη να παλευτεί ένας νέος λαϊκός ξεσηκωμός ενάντια και για την ανατροπή των μέτρων και του τρίτου Μνημονίου. Αυτός είναι ο κεντρικός πολιτικός στόχος που πρέπει να μπει και να διεκδικηθεί με όρους μαζικού κινήματος και αγώνα στη νέα φάση που μπήκαμε.
Αυτός είναι ο στόχος που μπορεί να ενώσει πλατιά την εργατιά, τη φτωχομεσαία αγροτιά, όλα τα φτωχά λαϊκά στρώματα και τη νεολαία. Να αποτελέσει για όλους αυτούς άξονα ανασυγκρότησης και ανασύνταξης των δυνάμεων τους, πεδίο ανάκτησης της εμπιστοσύνης του λαού συνολικά στις δυνάμεις του. Αυτός είναι ο αναγκαίος πολιτικός στόχος για να ευνοηθούν οι προσπάθειες ανασυγκρότησης των σωματείων και των συλλόγων, για να «επιστρέψουν» στα σωματεία τους οι εργαζόμενοι και να τα διεκδικήσουν ως δικά τους όπλα στην δικιά τους πάλη. Αυτός είναι επίσης ο αναγκαίος πολιτικός στόχος με βάση τον οποίο θα κριθεί το αν, ποιες και πως, από τις δυνάμεις που αναφέρονται στο λαό και στο κίνημα, προσέρχονται και συμβάλλουν στην γραμμή αντιπαράθεσης με το σύστημα που σε αυτή τη φάση πρέπει και μπορεί να ανοίξει ο λαός.

8. Το ΚΚΕ(μ-λ) επεδίωξε όλο αυτό το διάστημα από τις εκλογές του Γενάρη και μετά και σε ένα τοπίο υποχώρησης των αγώνων, μεγάλων συγχύσεων και αυταπατών, να συμβάλλει πολιτικά πλατιά στο λαό για τις πραγματικές διαστάσεις των ζητημάτων που αντιμετωπίζουμε και για την ανάγκη οικοδόμησης των ανάλογων απαντήσεων. Με τη στήριξη του και την συμβολή του στην κατεύθυνση και στην πάλη της, η Λ.Α.-Α.Α.Σ. ανέδειξε πλατιά τη γραμμή της πάλης ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση, το κεφάλαιο και την επίθεση του συστήματος. Ιδιαίτερης πολιτικής αξίας θεωρούμε την πολιτική μάχη της ΑΠΟΧΗΣ από το κάλπικο δημοψήφισμα που έδωσε η Λ.Α.-Α.Α.Σ. που έγραψε παρακαταθήκες στην κατεύθυνση της πολιτικής χειραφέτησης του λαού, στην κατεύθυνση της συγκρότησης της πάλης του στηριγμένος στις δικές του δυνάμεις. Πρόκειται για μια μάχη που αναβάθμισε πολιτικά την ίδια τη Λ.Α.-Α.Α.Σ. μέσα στο λαό και στον κόσμο του αγώνα και έδειξε μέσα στις πιο αρνητικές συνθήκες ότι μπορεί να αποτελέσει δύναμη αναφοράς, συγκρότησης και πάλης για ευρύτερα λαϊκά τμήματα.
Στις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί, απέναντι στην άγρια επίθεση και τους κινδύνους που απειλούν το λαό, το ΚΚΕ(μ-λ) καλείται πιο τολμηρά και αποφασιστικά να αναλάβει ευθύνες στην υπόθεση της μαζικής πάλης. Απέναντι στην ενίσχυση της κατεύθυνσης της μεγαλοαστικής τάξης για το «μονόδρομο» της Ε.Ε., συνολικά της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και της καπιταλιστικής κυριαρχίας, που υπηρέτησε και υπηρετεί το κυβερνητικό κέντρο Τσίπρα, αλλά και κόντρα στις γραμμές-φαντασιώσεις της «λαϊκής εξουσίας» και των «μεταβατικών προγραμμάτων», απαιτείται να δυναμώσει μέσα στο λαό η κατεύθυνση του Δικού μας Δρόμου. Η κατεύθυνση της μαζικής πάλης για την ανατροπή της επίθεσης, για τη συγκέντρωση -συγκρότηση δυνάμεων για την αναμέτρηση και την κατάκτηση της ανεξαρτησίας και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού.
-Αναδεικνύοντας πλατιά την κατεύθυνση του μαζικού αγώνα ενάντια στα νέα μέτρα και το τρίτο Μνημόνιο σαν την αναγκαία και αποφασιστική γραμμή που η προώθηση της μπορεί να τροποποιήσει δεδομένα υπέρ της λαϊκής υπόθεσης.
-Συνδέοντας αυτή την πάλη με την κατεύθυνση του Μετώπου Αντίστασης και Διεκδίκησης δηλαδή με τη συγκέντρωση και συγκρότηση δυνάμεων στη βάση και στην προοπτική της αναμέτρησης με το σύστημα.
-Αναβαθμίζοντας μέσα σε αυτή την πάλη την προσπάθεια συγκέντρωσης των λαϊκών «πυρών» ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση. Αναβαθμίζοντας δηλαδή το στόχο του σπασίματος των δεσμών της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, το στόχο της Ανεξαρτησίας της χώρας ως ένα στρατηγικό στόχο του λαϊκού κινήματος, ως αναγκαία προϋπόθεση για το άνοιγμα του δρόμου για το σοσιαλισμό.
-Συγκροτώντας πιο αποτελεσματικά τα μέτωπα αντιπαράθεσης στο ρεφορμισμό και στις φυγές από την πραγματικότητα, στις γραμμές της «λαϊκής εξουσίας» και των «μεταβατικών προγραμμάτων» που εγκλωβίζουν και ξοδεύουν έξω και ενάντια τελικά από τις ανάγκες της πάλης την εργατική-λαϊκή-νεολαιίστικη οργή και μαχητικότητα.
Στη βάση αυτών των κατευθύνσεων το ΚΚΕ(μ-λ) θα δώσει όλες του τις δυνάμεις μέσα στο λαό, στους χώρους που δουλεύουν, ζουν και στενάζουν, οι εργάτες, η φτωχολογιά, και η νεολαία, θα δώσει όλες του τις δυνάμεις σε όλες τις πολιτικές μάχες που βρίσκονται μπροστά μας.

Αθήνα 19-7-2015

http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ ΟΛΟ