ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ!

Αριστερό blog για τα κινήματα στις ...γειτονιές όλου του κόσμου!

Για επικοινωνία: antigeitonies@gmail.com

Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2015

Το μεγαλείο της μικρότητας στον αντίποδα της αθλιότητας των εκλογικά μεγάλων

Το προεκλογικό παζάρι αισίως (για ποιους;) τερμάτισε. Όλοι οι πραματευτάδες της πολιτικής ξήλωσαν βιαστικά τους πάγκους τους. Θα τους ξαναστήσουν πάλι πρόχειρα σε λίγα χρόνια μόλις ο κόσμος νοιώσει ξανά αηδία και οργή και αρχίζει να διαμαρτύρεται αποφασιστικά για το σάπιο προϊόν των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων που πουλήθηκε την προηγούμενη. Ή όταν οι μαστροποί των ασήμαντων εμποράκων αποφασίσουν λόγω των οξυμένων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών τους να αλλάξουν αναμεταξύ τους τον βαθμό και τις σχέσεις κηδεμονίας της χώρας μας. Δεν αποτελεί ολίσθημα απρέπειας η μη προϋπάντηση του νέου πρωθυπουργού από τον απερχόμενο. Απηχεί πιθανόν εύγλωττα την συνέχιση της διελκυστίνδας των ισχυρών για το ελληνικό κουρελιασμένο (αλλά και πάλι υπολογίσιμο) πάπλωμα.
Είδαμε πολλών λογιών παράγκες. Σε δύο μάλιστα με τις ταμπέλες ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ούρλιαζαν και εκβίαζαν τους εξαθλιωμένους και εξαγριωμένους περαστικούς να τους προτιμήσουν για να μην βιώσουν την απόλυτη καταστροφή. Ποιοι ωρύονταν δηλαδή; Οι βεβαιωμένοι καταστροφείς των. Οι υστερικοί εφαρμοστές των μνημονιακών μέτρων. Δικαιολογημένα είσπραξαν την αποστροφή. Εκεί που παλιότερα τους ψήφιζαν κοντά εννιά στους δέκα Έλληνες, τώρα σχεδόν μόνο ένας στους τρείς. Βέβαια δεν είναι τυχαίο που δεν εγέρθηκε το εθιμικό ζήτημα εκπαραθύρωσης του υπευθύνου στο πιο σκουριασμένο μαγαζί, του Σαμαρά, μετά την αναμενόμενη αποτυχία του. Παραμένει μες στην αβεβαιότητα της εποχής το πιο σίγουρο ή έστω το λιγότερο επισφαλές απάγγειο των αμερικανοευρωπαίων και ενδημικών αφεντικών και δεν είναι συνετός ετούτη τη στιγμή ο κλονισμός του.
Στην απέναντι, την αριστερή, μεριά άλλος τελάλιζε τη λαϊκή εξουσία του πανικοβλημένος γιατί ο Συριζαίος τυχοδιώκτης αντίπαλος του είχε αναπάντεχη ζήτηση. Πρόταση εξουσίας όμως παραφουσκωμένη με άχυρα για να καλυφθεί η γύμνια και να απαντηθεί το υπαρξιακό ζήτημα. Γιατί την κυριαρχία των μαζών, της εργατιάς την διεκδικείς γκρεμίζοντας τους κρατικούς θεσμούς που προασπίζουν με λύσσα την επιβολή της μειοψηφίας των πλουτοκρατών και σφυρηλατώντας τη ταξική αφύπνιση και συγκρότηση. Που αυτή με τη σειρά της δεν έρχεται ουρανοκατέβατη και πολύ δε περισσότερο μέσα από την κινηματική ακαμψία που βαριά ευθύνεται το «συνεπές ;;;» κομμουνιστικό και «μοναδικό» κόμμα του λαού για αυτήν. Μα ξεκινά από την κλιμακωτή ενίσχυση των αντιστάσεων των καταφρονεμένων πατώντας στα άμεσα καθημερινά προβλήματα, μέχρι να θεμελιωθούν οι μαζικοί και λοιποί ποιοτικοί όροι της τελικής ρήξης.
Παραδίπλα ίδρωναν οι πωλητές του ανατρεπτικού παραμάγαζου. Σημαντικά ένοχοι για την απουσία αγώνων, ανησυχούσαν. Ανύπαρκτοι στον αντιχημικό αγώνα στα Χανιά, λειτουργώντας υπονομευτικά στην απεργία των καθηγητών και όσο ευρηματικοί στις εικονικές εκδηλώσεις στην πρυτανεία, τόσο στείροι στις πρωτοβουλίες για κινητοποιήσεις των φοιτητών λόγω των διαγραφών. Ξεχειλισμένοι όμως από ιδέες μεταβατικών προγραμμάτων μέσα πάντοτε στα χαρακώματα του εξαρτημένου ως τον λαιμό ελληνικού αστισμού με ολίγην από αγωνιστικά προτάγματα. Λησμονώντας πως μοιάζει όσο το μαρούλι με το γρανάζι η ασυμβίβαστη κοσμοαντίληψη να παλεύει ο λαός ενάντια στο ανθρωποφάγο σύστημα για τα δικαιώματα του για ψωμί, δουλειά, μόρφωση, ελευθερίες και περίθαλψη στην προοπτική μιας θεμελιακά αντίθετης κοινωνίας (που η όποια κατάκτηση δεν θα βρίσκεται στο στόχαστρο και υπό διαρκή αίρεση) με την δική τους θέση. Αυτήν που διατείνεται πως τα δίκια του λαού αίφνης μπορούν να ικανοποιηθούν από την κοινοβουλευτική καθυπόταξη των ποικίλων αντιδραστικών μηχανισμών της άρχουσας τάξης. Αυτών ακριβώς που είναι θεσπισμένοι για το εντελώς αντίθετο. Καταλήγοντας στο σχιζοειδές να υποστηρίζουν έναν εξωραϊσμένο, αγγελικά και εκλογικά πλασμένο «αριστερό» καπιταλισμό, όπου όλος ο πλούτος έτσι υπέροχα και ανάερα θα έρθει στα χέρια των όντως δικαιούχων του.
Παραπέρα κυκλοφορούσαν και άλλοι αγύρτες. Κάποιος πουλούσε στους αφυδατωμένους τάχατες καθάριο, δροσερό ποταμίσιο νερό αντλημένο από τον βούρκο της βαρβαρότητας του κατεστημένου. Άλλος παραληρούσε για το εθνικιστικό και συγκυβερνητικό του εμπόρευμα, αποσιωπώντας από τους διαβάτες πως ανέκαθεν στην ιστορία αυτό και αν δεν ήταν νοθευμένο με τις πιο γενναίες δόσεις ραγιαδισμού. Στην πιο σκοτεινή γωνιά του παζαριού γρύλιζαν επίσης οι πλέον τερατόμορφοι γενίτσαροι του καπιταλισμού. Εισπνέοντας οξυγόνο από την ασφυξία του κινήματος πλάσαραν τα αποκρουστικά φασιστικά σύνεργα. Σβάστικες, χολή για τους απεργούς, ρόπαλα και στιλέτα για τους κομμουνιστές και τους μελαμψούς ξένους (αλλοίμονο όχι τους γραβατομένους τροϊκανούς).
Ο πιο κερδισμένος όμως χοντρέμπορας (Τσίπρα θαρρώ τον λένε) της ελπίδας του λαού έδρεψε την περισσότερη σοδειά ψήφων παραγεμίζοντας το ταμείο του. Καταθέτοντας συνάμα ολοφάνερα και ξεδιάντροπα σωρεία δεσμεύσεων στους προαγωγούς και δεσμώτες της πατρίδας μας για υπακοή. Παραχαράσσοντας τους αρχικούς δικούς του λεονταρισμούς για σκίσιμο των μνημονίων και αντικαθιστώντας τους με ψιχία ανακούφισης. Σου επιστρέφω και σε ελεώ μόνο με δέκα από τα χιλιάδες δέκα που σε λήστεψαν πρωτύτερα. Δίχως να αποκλείεται να αρπάξουν και αυτοί στην πορεία άλλα τόσα. Τώρα έρχεται να κουρνιάξει με χαρά και υπευθυνότητα στην σκληρή πραγματικότητα της συνετής διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης. Πρωτοπόρος της επικοινωνιακής εξαπάτησης, αφού αυτός ο ορκισμένος υπερασπιστής του δόγματος «ανήκομεν εις την δύσιν» απέτισε φόρο ατιμίας και προσβολής στους ήρωες που θυσίασαν τη ζωή τους μαχόμενοι κατά των τότε (και σήμερα ολόιδιων) κατακτητών. Ο καταδεινοπαθημένος λαός μας σαν τον πνιγμένο με κατεβασμένη τη γροθιά του πιάστηκε από τα μαλλιά του. Αγνοώντας τη τραγική αλήθεια πως το τιμόνι της χώρας έχει ήδη εδώ και καιρό κλειδώσει στον αυτόματο πιλότο της διατεταγμένης πλοήγησης που ορίζει η ευρωπαία έπαρχος Μέρκελ και το ΔΝΤ. Μη συνειδητοποιώντας πως κλήθηκε να επιλέξει κυβερνήτες κατ’ ουσία κλητήρες των καγκελαριών και των αιματοβαμμένων λευκών οίκων. Μη κατανοώντας πως πάντοτε θριαμβεύει στη ζωή η αντικειμενικότητα και η ανημποριά της βουλησιαρχίας, όπου δεν μπορεί να διαπραγματευτεί ο εξαρτημένος και σπιθαμιαίος έλληνας μεγαλοαστός μέσω του χαρισματικού γραμματικού του, του Τσίπρα, με τα ανήμερα θεριά. Τους ιμπεριαλιστές. Το σπουργίτι μες στο ευρωενωσιακό κλουβί θα καταβροχθιστεί από τους γύπες. Η ανάπτυξη είναι ουτοπία και μάταια πολλοί την ευαγγελίζονται, μιας και εδώ το προϋπάρχον, το παραδοσιακό παραγωγικό δίκτυο της πατρίδας μας σκόπιμα και εξωγενώς εξαρθρώθηκε, για να ολοκληρωθεί η παραρτηματοποίηση της οικονομίας. Το είχαν, δεν υπήρχε γεωπολιτική πυγμή να το κρατήσουν και τώρα άραγε με ποιό ανάστημα θα το επανακτήσουν;
Σε μια στενή άκρη του παζαριού τέλος ήμασταν και εμείς. Η εκλογική συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ. Παρόντες και σε αυτή την αναμέτρηση. Διακηρύσσοντας πως δεν εξαργυρώνουμε τη ψήφο με σωτηρία και οι εκλογές δεν αποτελούν το γιατρικό προς πάσαν νόσον και δυστυχίαν. Κυρίως όμως παρόντες στις πραγματικές κρίσιμες φάσεις της καθημερινότητας και στους δρόμους, όπου αποκλειστικά το ξεδίπλωμα της ταξικής πάλης διαμορφώνει τους συσχετισμούς. Όσο επέτρεπαν οι περιορισμένες δυνατότητες μας ή υποκινώντας την σύγκρουση και ταγμένοι μπροστά στην διεκδικητική δράση του λαού ή πάντα δίπλα του και ποτέ συρμένοι εξ ανάγκης πίσω του ή και με αδρανοποιητική ακόμη διάθεση. Αναμφισβήτητα καταγράφηκε εκ νέου η ποσοστιαία «ασημαντότητα» μας. Είμαστε φορείς μιας οπωσδήποτε σχεδόν ανάδελφης άποψης που είτε είναι παρωχημένη, άστοχη και λαθεμένη και ένεκα τούτου δεν τυχαίνει πλατειάς αποδοχής ή επειδή παραμένουμε προς ώρας λίγοι και αποκλεισμένοι από τα ΜΜΕ (για το ανάποδο θα προβληματιζόμασταν σφόδρα) έχει η φωνή μας περιορισμένη εμβέλεια; Γίνεται δηλαδή το είδωλο στον εκλογικό καθρέφτη ενός φορέα που γνήσια εκφράζει και στηρίζει τα λαϊκά συμφέροντα να φαντάζει πελώριο, ενώ σαν μια σταλιά ο λαός είναι γονατισμένος και όντας αποδυναμωμένος τον γρονθοκοπούν μανιωδώς οι εχθροί του; Μήπως κάτι πάει στρεβλά όταν το μεγαλοσχήμον αριστερό κόμμα αύξησε αλματωδώς την επιρροή του και καταλαμβάνει τον κυβερνητικό θώκο, τη στιγμή που ο λαός ηττήθηκε κατά κράτος στο προηγούμενο διάστημα και δεν κατοχύρωσε ούτε καν τις πιο εμβληματικές κατακτήσεις του, το οκτάωρο, δουλεύοντας σαν σκλάβος μέχρι και Κυριακές;
Αλλά σάμπως συμβαίνει κάτι διαφορετικό με τον δεύτερο «αυθεντικό» πυλώνα της αριστεράς που περιφρουρεί τις δυνάμεις του, ενώ ο λαός χάνει τα στοιχειώδη έχει του; Με το περίπου 5% άραγε ένα κομουνιστικό κόμμα με ασυμφιλίωτο και αντισυστημικό προσανατολισμό, με τον δεδομένο σεβαστό μηχανισμό στη διάθεση του και αξιοποιώντας την αγανάκτηση και τις αγωνιστικές εκδηλώσεις των εργαζόμενων, δεν θα ‘χε ξεμπροστιάσει τον καπιταλισμό; Ειδικά όταν αυτός βρίσκεται στην ελεεινότερη μορφή του; Και αν δεν προκαλούσε κατεδαφιστικούς σεισμούς, τουλάχιστον θάπρεπε να στρατεύει μεγάλο μέρος του πληθυσμού στις γραμμές της αντίστασης και αμφισβήτησης του;
Δυνατοί όλοι τους λοιπόν. Όλοι ωφελημένοι ως συνήθως άλλωστε από το παζάρι. Αλλά σε αντιδιαστολή ζημιωμένος και εξασθενημένος ο λαός παρακολουθεί τον νέο υπουργό στην παραλαβή των καθηκόντων του να κομπάζει και βαφτίζει σοσιαλιστικό επίτευγμα την καθιέρωση συσσιτίων. Δίχως να διευκρινίσει αν θα γίνονται με τον κλασσικό τρόπο όπως έκαναν οι ναζί στην Αθήνα ή στην Αμερική του μεσοπόλεμου ή πιο εξελιγμένα. Επιτέλους η λαμπρή ώρα της αριστεράς έφτασε και τα ευρωκομουνιστικά ιδεώδη πραγματώνονται; Οι βαθιές μεταρρυθμιστικές τομές υλοποιούνται; Ζήτω η κουραμάνα με τη φασολάδα στους πεινασμένους. Μπουρζουάδες τρέμετε; Η ψηλή ελπίδα ήλθε και έγινε εξευτελιστική πράξη; Φυσικά σε κάθε Μαρσαί, σε κάθε Μπερλινγκουέρ και στους απόγονους τους είναι προδιαγραμμένη η κατάληξη τους. Εκεί που τους αξίζει εννοείται, δηλαδή στον οχετό της ιστορίας. Και που ποσώς μας κόφτει η μοίρα τους. Τουναντίον το διακύβευμα για εμάς παραμένει σταθερά η κατάργηση της ευχέρειας των κεφαλαιοκρατών και ιμπεριαλιστών να αγοράζουν συνεχώς χρόνο και διατηρώντας κραταιό το καταραμένο κουφάρι τους καρφωμένο στη ροή της ιστορίας, να ανανεώνουν συνεχώς τους φθαρμένους υπάλληλους τους και οι ίδιοι να μένουν αλώβητοι. Αντί να παρατηρούν την αντίστροφη μέτρηση της κυριαρχίας τους, σταματώντας να κατατρώγουν τις σάρκες του λαού.
Έτσι λοιπόν η δική μας μικρότητα επιμένει χωρίς να σκιάζεται και πτοείται ιδιαίτερα από τα δεκαδικά ποσοστά της στους ψήφους. Ο ήλιος για να γυρίσει θέλει δουλειά πολλή, μακροχρόνια, πολυκύμαντη και βασανιστική. Ο κομουνιστής αν δεν έχει ακράδαντη πεποίθηση πως το φως δεν βολεύεται στην καταχνιά του γαλαξία της καπιταλιστικής κόλασης, της πείνας, της εκμετάλλευσης, του φασισμού, του πολέμου και της μάλλον βραχύβιας και πρόστυχης ρεφορμιστικής κυβερνητικής παρένθεσης των ημερών μας, παύει νάναι τέτοιος. Η διαδρομή προς την εποποιία δεν είναι ανθόσπαρτη και δεν πλημμυρίζεται από την αδημονία του άμεσου αποτελέσματος. Η νομοτέλεια όμως προστάζει πως αργά ή γρήγορα ο ήλιος θα γυρίσει και θα μεσουρανεί αιώνια σε εκείνον μιας δίκαιης κοινωνίας. Έτσι εξηγείται η αντοχή και το πείσμα μας. Αποτελεί όμως όνειδος ειδικά για την εξωκοινοβουλευτική αριστερά να αναλώνεται σε συγκρίσεις και αναλύσεις βασικά για τις αριθμητικές επιδόσεις της σε αυτόν τον τομέα πωρωμένη από συνδιαχειριστικές ορέξεις. Ούτως ή άλλως και με το ο,ν % παραπάνω εξακολουθούμε να είμαστε όλοι μας αναντίστοιχοι των απαιτήσεων των καιρών. Πρώτιστα οφείλει η επαναστατική (μην τον φοβόμαστε τον όρο) αριστερά να μεριμνεί και ενισχύει τα ποσοστά της στη συμβολή για το αναθάρρεμα του κινήματος. Για τον σχεδιασμό της ανασύνταξης και τη μετωπική συνεργασία για αντίσταση και αντεπίθεση του λαού με αφετηρία την υπεράσπιση του ψωμιού του. Εδώ μόνο έχει νόημα η επεξεργασία των αποτελεσμάτων για την βελτίωση της ταχτικής και των μεθόδων επαφής με τον κόσμο και για το σχετικό ζύγιασμα της απήχησης και της καθαρότητας, ορθότητας των θέσεων του καθένα. Και όχι ανάγοντας αυτές τις επουσιώδεις διαδικασίες σε στρατηγική στόχευση.
Αυτό το μήνυμα απευθύναμε με τη συμμετοχή μας και στις πρόσφατες εκλογές. Η μικρότητα μας με τη δυσανάλογα μεγαλύτερη από τα μεγέθη των δυο οργανώσεων παρέμβαση σε ότι κινούνταν μέσα στην κοινωνία με χροιά απόκρουσης της λαίλαπας, δεν έταξε σωτηρία. Έχει όπλο της τη δυνατή άποψη. Ζήτησε από τους ανθρώπους του μόχθου να ενισχύσουν τη λογική πως μονάχα η πάλη τους είναι αυτή που θα τους απαλλάξει από τα βάσανα για το σήμερα και για το πάντα και όχι η κάλπη. Εναλλακτικός, τρίτος τρόπος δικαίωσης δεν υφίσταται σε αυτόν τον πλανήτη. Εκτός και αν αναφερόμαστε στο υπερπέραν ή δεχτούμε τη μεταφυσική διάσταση.
Στη μία λοιπόν όχθη εμείς οι λίγοι πασχίζουμε να εμπιστευτούν οι πολλοί, ο λαός την λυτρωτική και ακατάβλητη δύναμη του. Στην αντίπερα συνωστίζονται οι εκλογικά πολλοί, οι δειλιασμένοι και οι συνειδητά αποστάτες που υπηρετούν τα συμφέροντα της τυραννικής ολιγαρχίας. Η ιστορία του μέλλοντος (και του εγγύς ίσως) και της αλήθειας θα κατατάξει εν τέλει τους εκλογικά μεγάλους ή και τους μέτριους στους μικρούς και ρυπαρούς.
Η θεωρία μας και οι ενέργειες μας θάναι τελεσίδικα οι νικηφόρες.

Κ.Μ. μέλος του ΚΚΕ (μ-λ) στα Χανιά
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Τα εκλογικά αποτελέσματα στη Καρδίτσα

Ο θυμός, η οργή και η αγανάκτηση του λαού για την βάρβαρη και αντιλαϊκή πολιτική εκφράστηκαν, όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο, και σ’ αυτές τις εκλογές. Χιλιάδες οι Καρδιτσιώτες που και σ’ αυτές τις εκλογές, όπως και τον Ιούνη του ’12, γύρισαν την πλάτη σε ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, αποδοκιμάζοντας και με την ψήφο τους τα κόμματα που χρόνια τώρα στήριξαν, εφάρμοσαν και υλοποίησαν την πολιτική της εξάρτησης, της φτώχειας, της ανεργίας και της εξαθλίωσης. Παρόλη τη στήριξη των ντόπιων και ξένων κέντρων εξουσίας, παρά τη κινδυνολογία, τη καταστροφολογία, τους εκβιασμούς και τα σενάρια τρόμου και χάους που κυριαρχούσαν στην προεκλογική περίοδο, 4.042 Καρδιτσιώτες γύρισαν τη πλάτη στη ΝΔ και ακόμα 5.106 διαχωρίστηκαν από τα – ήδη αποδεκατισμένα – 2 ΠΑΣΟΚ των Βενιζέλου και ΓΑΠ. Αυτή η λαϊκή δυσαρέσκεια ήταν, όπως και το 2012, έντονη και εμφανής και σ’ αυτές τις εκλογές, αλλά σαφώς πιο «συντηρητική», πιο «δεξιόστροφη», πιο «ενσωματώσιμη», μειωμένων προσδοκιών και εξόφθαλμα ανεπαρκής για βαθύτερες αλλαγές και ανατροπές. Μεγάλη η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ που από 20.752 ψήφους το 2012 έφτασε στις 31.763, δηλ. αυξήθηκε κατά 11.011 ψήφους και καρπώθηκε τη μερίδα του λέοντος των ψηφοφόρων που αποδεσμεύτηκαν από τα κόμματα του (πρώην) δικομματισμού. Ψήφοι που όμως δεν έχουν τα χαρακτηριστικά «θετικής ψήφου» προς τον ΣΥΡΙΖΑ όσο, κατά κύριο λόγο, έχουν χαρακτηριστικά ψήφου εναντίωσης και αποδοκιμασίας προς τα κόμματα των μνημονίων. Ψήφος δηλ. αξιοποιήσιμη στην επιχειρούμενη ανασύνθεση-αναδιάταξη του αστικού πολιτικού συστήματος διαχείρισης που από την περίοδο 2010-2012 μέχρι και σήμερα βρίσκεται σε μόνιμη αστάθεια και ρευστότητα, με τα βασικά κόμματα-πυλώνες του συστήματος (ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) να είναι σε κρίση και αποσύνθεση, με το λαό απέναντί τους και με τον άλλοτε κραταιό δικομματισμό να έχει γκρεμιστεί. Στα αποτελέσματα λοιπόν της 25ης Γενάρη αποτυπώνονται στοιχεία του νέου συστήματος διαχείρισης, που ακόμα όμως δεν διασφαλίζουν πολιτική σταθερότητα και ισορροπία.
Παρά την ήττα της και παρά την «πλέον ολιγάριθμη εκπροσώπηση από το 1974» (όπως «καρφώνει» στην ανακοίνωσή του ο Δ. Σιούφας), η – πιο δεξιά από ποτέ – ΝΔ, τόσο τοπικά όσο και γενικότερα κατάφερε να περιορίσει τις απώλειές της και εξακολουθεί να παραμένει βασικό κόμμα-πυλώνας του συστήματος, μοχλός πίεσης για πιο αντιδραστικές και πιο αντιλαϊκές επιλογές. Και αυτό γίνεται πιο ανησυχητικό σε συνδυασμό με τις ψήφους της Χ.Α. που παρέμειναν στα ίδια σχεδόν επίπεδα με το 2012 (είχε 5.458 το 2012 και πήρε 5.243 φέτος). Η επικίνδυνη συντήρηση αυτού του φασιστικού μορφώματος αποδεικνύει, από τη μια, την ιδεολογική αποσυγκρότηση και τον αποπροσανατολισμό πλατιών μερίδων λαού και νεολαίας και, από την άλλη, την αδυναμία της δεξιού αστικού μπλοκ να ενσωματώσει όπως θα ήθελε την αποσυγκρότηση αυτή. Σε κάθε περίπτωση, η φασιστική ΧΑ αποτελεί ένα εχθρικό για το λαό και το κίνημά του φορέα, που αργά ή γρήγορα θα αξιοποιηθεί από το σύστημα.
Αντοχή και τάσεις αντίστασης και αντίδρασης στην προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να «χωνέψει» και να αποδυναμώσει ακόμη περισσότερο οποιαδήποτε αριστερή, κομμουνιστική δύναμη τον αντιπολιτευόταν, κατέγραψαν οι πέραν του ΣΥΡΙΖΑ δυνάμεις που αναφέρονται στην αριστερά. Μικρή αύξηση είχε το ΚΚΕ (πήρε 4.895 από 4.775 το 2012), αύξηση είχε και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ (από 248 πήγε στους 375) ενώ μικρή μείωση σε σύγκριση με το 2012 είχε η εκλογική συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ. Παρά τα εκβιαστικά διλήμματα, παρά τον εκλογικό αιφνιδιασμό, παρά τη συνολικότερη σύγχυση που έχει κυριαρχήσει στην Αριστερά γύρω από το χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ και τη δυνατότητα «αριστερής διακυβέρνησης», ένα σημαντικό κομμάτι του λαού και της Αριστεράς στήριξε δυνάμεις με αναφορά στους αγώνες και την κομμουνιστική κατεύθυνση.
Σίγουρα δύσκολες και περίπλοκες οι νέες συνθήκες. Με κυρίαρχη τη τάση ενσωμάτωσης και υποταγής στο ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά παράλληλα έχουμε και την σταδιακή διάψευση αυταπατών και ψεύτικων ελπίδων από την καθημερινή δεξιά μετατόπιση του ΣΥΡΙΖΑ, από τη συγκυβέρνηση με το «αναγκαίο καλό» της εθνικοφροσύνης, από την επιχειρούμενη σταθεροποίηση του συστήματος με τη διαμόρφωση νέων ισορροπιών με το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, από την αποδοχή του πλαισίου εξάρτησης από ευρωπαίους και αμερικανονατοϊκούς ιμπεριαλιστές…
Και μετά τις εκλογές «η ελπίδα βρίσκεται στους αγώνες»!

Μ.Λ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Simple as this… ή μήπως όχι;

Μόνο δύο τάξεις. Και όποιος δεν είναι με τη μία, σημαίνει ότι είναι με την άλλη αναφερόταν μέσα σε έναν πολύ ενδιαφέρων διάλογο στο βιβλίο του John Reed «Δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο». Με αυτά τα τόσο απλά λόγια θα μπορούσε κανείς να ξεμπροστιάσει, όσους νομίζουν, ότι υπάρχει γέφυρα, που να συνδέει τις δύο πλευρές (τις δύο τάξεις δηλαδή). Και η αλήθεια είναι, πως τέτοια γέφυρα δεν υπάρχει, μια που η αντιπαράθεση των δύο τάξεων δεν μπορεί παρά να είναι ανειρήνευτη και αδιαμεσολάβητη. Πολύ απλά γιατί αυτές οι δύο τάξεις έχουν συγκρουόμενα συμφέροντα. Και η αντιπαράθεση τους δεν μπορεί να λυθεί με ψίχουλα και ψεύτικες υποσχέσεις.
Μα ακόμα και αληθινές να είναι, η αντιπαράθεση συνεχίζεται και δεν έχει καιρό για «ανάσες». Γιατί ακόμα και αν για λίγο κάποιες υποσχέσεις βγουν αληθινές, οι από πάνω δεν είναι κορόιδα. Συνεχίζουν και θα συνεχίζουν να ξεζουμίζουν τους από κάτω, μέχρι οι από κάτω να αποφασίσουν να ξεζουμίσουν τους από πάνω.

«Ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ, γιατί μας γαμάνε που μας γαμάνε, πόσο ακόμα να μας γαμήσουν;»

«Έλα μωρέ, ένα να κάνει από όσα λέει»

«Ας φύγουν τώρα αυτοί, να δούμε μπας και κάνουν κάτι οι άλλοι»

Διάφορες εκφάνσεις μια κοινής συνισταμένης: της λαϊκής αγανάκτησης, που εκφράστηκε βέβαια και στις εκλογές της 25ης Γενάρη. Αυτό κάνουν εξάλλου οι εκλογές. Αποτυπώνουν μια ευρύτερη κατάσταση, που υπάρχει στην κοινωνία. Η οργή απέναντι στα κυρίαρχα κόμματα (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ) είναι βασικό στοιχείο αυτής της ευρύτερης κατάστασης, γι’ αυτό και αποτυπώθηκε αρκετά έντονα και στις εκλογές. Όσο αποτυπώθηκαν και άλλα στοιχεία, τα οποία ωστόσο δεν θα πιάσουμε εδώ.
Οι παραπάνω εκφάνσεις (που βρίσκονται στα εισαγωγικά) θέλουν επί της ουσίας να πουν ένα πράγμα: λύση τώρα. Αυτό ζητάει ο κοσμάκης και με το δίκιο του. Κάποιος βέβαια πρέπει να του πει, ότι λύση «τώρα» δεν μπορεί να έρθει, μια που η λύση θέλει πολύ δρόμο, γεμάτο εμπόδια και δυσκολίες, για να γίνει πράξη. Ποιος να του το πει όμως, όταν σχεδόν όλοι διατυμπανίζουν, πως έχουν τη λύση «τώρα»;!
Ή τώρα ή ποτέ αναγραφόταν συχνά πυκνά σε σλόγκαν αριστερών χώρων, λες και μπορούν να έρθουν τα πάνω κάτω «τώρα», λες και δεν χρειάζεται μια μακροχρόνια πορεία αγώνων και αντιστάσεων, για να έρθουν οι αληθινές ανατροπές και όχι οι εναλλαγές διαχειριστών (για να μη χρησιμοποιήσω κάποια πιο βαριά έκφραση) μιας πολιτικής, που δεν καθορίζεται από το διαχειριστή, αλλά από το ίδιο το σύστημα.
Διαβάζοντας και ακούγοντας δηλώσεις της νεοσύστατης κυβέρνησης (όχι και τόσο αριστερής τελικά), μπορεί να ψαρώσει και ο πιο αψάρωτος. Οι υποσχέσεις είναι πολλές και αν σκεφτεί κανείς το τι έχει βιώσει ο λαός μας τα τελευταία χρόνια, είναι εύκολο ο καθείς να «λυγίσει» και να εφησυχαστεί. Έλα μου όμως που τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.
«Αλλάζει» λέει η εκπαίδευση σε όλες τις βαθμίδες της. Φεύγουν οι νόμοι, οι διαγραφές και αού. Τρέλανε μας. Άντε τώρα να είσαι «αιώνιος» και να μην ψαρώσεις έστω και λίγο με τέτοιες δηλώσεις. Άντε να κοντεύεις το όριο σπουδών σου, να ακούς για κατάργησή του και να μην κρυφοχαίρεσαι λίγο. Τι πιο λογικό; Παίζει όντως τέτοιο σενάριο; Το αν τελικά οι διαγραφές εφαρμοστούν ή όχι είναι συνάρτηση τίνος παράγοντα; Του «αριστερού» υπουργού; Και άντε, πες ρε αδερφέ ότι παίρνουν μια μικρή αναβολή. Κλείνουν οριστικά; Μάλλον όχι. Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Αν νομίζει κανείς, ότι θα τη σκαπουλάρει, γελιέται. Γιατί τελικά το αν θα περάσουν οι διαγραφές ή αν θα ανατραπεί ο νόμος πλαίσιο είναι συνάρτηση μονάχα ενός παράγοντα: του κινήματος της νεολαίας. Εάν αυτός ο παράγοντας δεν μεσολαβήσει, ας μην επαναπαύεται κανείς στις δηλώσεις του νέου υπουργού, που αργά ή γρήγορα ίσως αλλάξουν και μη σοκαριστείτε.
Γραφικούς θα μπορούσαν να μας χαρακτηρίσουν κάποιοι. Και αν γραφικότητα είναι το να είμαστε ειλικρινείς, τότε είμαστε μετρ της γραφικότητας. Ναι ρε παιδάκι μου δε λέω, φυσιολογικό να χαίρεται κανείς, που έφυγαν οι βασικοί εκφραστές της πολιτικής, που βιώσαμε στο πετσί μας τα τελευταία χρόνια. Καλά κάνει και χαίρεται στην τελική, αλλά πρέπει να καταλάβει, ότι η ζωή μας δεν αλλάζει με τις εκλογές και με τις εναλλαγές προσώπων. Συνολική είναι η πολιτική, που βιώσαμε και θα συνεχίσουμε να βιώνουμε (ανεξάρτητα από την όποια περίοδο χάριτος μας δώσουν), άρα συνολική οφείλει να είναι και η απάντησή μας. Μια απάντηση, την οποία μόνο σε αυτή την ανειρήνευτη και αδιαμεσολάβητη αντιπαράθεση, που αναφέραμε και πριν, θα βρούμε.

Ο αγώνας συνεχίζεται…

Γιατί είναι σαφές πως «η επόμενη μέρα», και με τη νέα κυβέρνηση, βρίσκει το λαό αντιμέτωπο ξανά με τις δυνάμεις του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, για την υπεράσπιση των κατακτήσεων και των δικαιωμάτων του. Και σε αυτό δεν χωρά καμία καθυστέρηση και καμία αυταπάτη. - από την ανακοίνωση του ΚΚΕ(μ-λ).

http://resistancetoujours.blogspot.gr/2015/01/simple-as-this.html
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Ξημερώματα Δευτέρας

Μια νέα μέρα ξημέρωσε. Η κυβέρνηση έπεσε! Σύσσωμη η αριστερά, που όλο το προηγούμενο διάστημα είχε κάνει παντιέρα το να πέσει η κυβέρνηση, αλαλάζουσα πρέπει να πανηγυρίζει στους δρόμους!
Κι όμως, δε βλέπω τίποτα. Κυριακή βράδυ Αθήνα.
Εκτός από τους δρόμους γύρω από τα Προπύλαια, οι υπόλοιποι δρόμοι είναι το ίδιο μουντοί και σκοτεινοί. Τα πρόσωπα των ανθρώπων το ίδιο σκυθρωπά. Μα τι; Δεν τους άγγιξε η ελπίδα που ερχόταν και τώρα είναι εδώ; Δεν τους άγγιξε η συντριπτική αλλαγή πολιτικού σκηνικού; Δεν είδαν την ώρα της ανατροπής;
Εμπρός λαέ, μην τους φοβηθείς! «Ήρθε η ώρα της ανατροπής» φωνάζαν κάποια αριστερά μπλοκ στις πορείες.
Κι η ανατροπή ήρθε. Κι ο λαός το πληροφορήθηκε από τις τηλεοράσεις. Από τα exit poll , από τα αποτελέσματα όλη νύχτα. Από τα εκλογικά κέντρα.
Κι όμως! Αυτό το σκηνικό μοιάζει ίδιο. Κι ο λαός το ίδιο απόμακρος.
Ο Τσίπρας, νέος Πρωθυπουργός, δίνει πολιτικό όρκο, αφού πρώτα τα συμφώνησε με τον Καμμένο πως "μαζί θα προχωρήσουνε!".
Αντιφατικοί καιροί! Εκσυγχρονισμοί με συντηρητικό πρόσημο!
Κι ο λαός στη γωνιά, όπως τόσα χρόνια. Εκεί που τον έβαλαν εκσυγχρονισμοί, σοσιαλδημοκρατικές διακηρύξεις με αστική διακυβέρνηση, συναίνεση, ταξικές ειρήνες, ψηφίζουμε αλλά με επιφυλάξεις, σωματεία των ξεπουλημένων, αναθέσεις, συνδιαχειρίσεις, εκλογολαγνεία της αριστεράς.
Το ποιός θα διαχειριστεί τις εντολές του συστήματος της εξάρτησης , θα αποδειχτεί στην πράξη πως δεν μπορεί να είναι το διακύβευμα του λαού. Γιατί πολύ γρήγορα ο λαός θα επιστρέψει στην δυσκολία που του έχει προκαλέσει η επίθεση ενός συστήματος που δεν έχει κανένα έλεος για το λαό, τους λαούς όλου του κόσμου. Πολύ σύντομα θα έχει να απαντήσει εμπρός στο νέο κύμα αντιλαϊκής επίθεσης. Και αυτό το ξέρει καλά.

http://agonistikiepitropi.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2015

ΚΚΕ(μ-λ): Ανακοίνωση για τα αποτελέσματα των εκλογών

Με έντονο το στοιχείο της προσπάθειας αναδιάταξης του πολιτικού σκηνικού στη χώρα, έκλεισαν οι κάλπες της 25ης Γενάρη. Προσπάθεια που έχει ξεκινήσει εδώ και τέσσερα τουλάχιστον χρόνια, από τότε που οι μεγαλειώδεις λαϊκές και απεργιακές κινητοποιήσεις ενάντια στα μνημόνια και την ιμπεριαλιστική επιτήρηση ταρακούνησαν το ντόπιο αστικό μπλοκ εξουσίας. Προσπάθεια η οποία μέχρι σήμερα -και παρά τις απανωτές κυβερνητικές εναλλαγές- δεν έχει κατορθώσει να φέρει τη σταθερότητα που απαιτεί η συνέχιση της προώθησης των ιμπεριαλιστικών επιταγών και συμφερόντων. Προσπάθεια η οποία, πέρα από την έντονη λαϊκή δυσαρέσκεια, έχει να αντιμετωπίσει και την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών τόσο παγκόσμια όσο και -πιο ιδιαίτερα- στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά και της Ελλάδας.
Οι εκλογές της 25ης Γενάρη κατέγραψαν με αρκετά παραστατικό τρόπο όλα εκείνα τα στοιχεία που αναδείχτηκαν στο πολιτικό προσκήνιο το προηγούμενο διάστημα:

• Το πρώην κυβερνητικό μπλοκ, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, δέχτηκε στο σύνολό του μία βαριά ήττα, συνέπεια της λαϊκής οργής που είχε προκαλέσει η απανωτή λεηλασία των δικαιωμάτων και του εισοδήματος των πλατιών λαϊκών μαζών, της εργατικής τάξης, των μικρομεσαίων στρωμάτων και της φτωχομεσαίας αγροτιάς. Το βαρύ τίμημα που έχει πληρώσει μέχρι σήμερα ο λαός από τη βάρβαρη πολιτική του κεφάλαιου και του ιμπεριαλισμού και το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει, το «επέστρεψε» στους βασικούς εκφραστές αυτής της πολιτικής. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ πλήρωσαν λοιπόν με τη σειρά τους το τίμημα αυτής της πολιτικής. Ωστόσο, και οι δύο παρέμειναν -ο καθένας με διαφορετικούς όρους- στο παιχνίδι και θα συνεχίσουν να αποτελούν στηρίγματα του συστήματος της εξάρτησης.

• Η ΝΔ, με ακόμη πιο χαμηλά ποσοστά απ’ ότι τον Ιούνη του 2012 και, κυρίως, με μία διαφορά 8,5 μονάδων από το ΣΥΡΙΖΑ, δέχτηκε ένα σοβαρό πλήγμα το οποίο ήδη έχει δημιουργήσει συνθήκες εσωκομματικής κρίσης. Κρίση η οποία μπορεί να φαίνεται ότι περιστρέφεται γύρω από το πρόσωπο του προέδρου της ΝΔ, αλλά ουσιαστικά έχει να κάνει με τη συνολικότερη κρίση προσανατολισμού της άρχουσας τάξης στον κυκεώνα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στην περιοχή. Ωστόσο, και παρά την κρίση της, η ΝΔ εξακολουθεί να αποτελεί το βασικό πολιτικό πυλώνα της ντόπιας άρχουσας τάξης και είναι βέβαιο ότι γύρω από αυτήν θα δρομολογηθούν και συνολικότερες εξελίξεις αξιοποίησης του ευρύτερου δεξιού και ακροδεξιού φάσματος το οποίο εξακολουθεί να είναι στο σύνολό του εκλογικά ισχυρό.

• Εκλογικά πετσοκομμένο βγήκε από τις εκλογές το ΠΑΣΟΚ, το οποίο -όπως και το «αριστερό» κυβερνητικό δεκανίκι της ΔΗΜΑΡ- πλήρωσε βαρύ το τίμημα της προώθησης αυτής της βάρβαρης πολιτικής και σαρώθηκε εκλογικά από το ΣΥΡΙΖΑ. Η εμφάνιση του κόμματος του Γ. Παπανδρέου δεν αποτελεί παρά το άλλοθι της μεγάλης εκλογικής πτώσης του ΠΑΣΟΚ, ενώ αποδεικνύει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο και το ζήτημα συνολικότερου προσανατολισμού που υπάρχει στο χώρο της ντόπιας σοσιαλδημοκρατίας.

• Νικητής αυτών των εκλογών, ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να εισπράξει μεγάλο μέρος της λαϊκής δυσαρέσκειας απέναντι στη βάρβαρη πολιτική των τροϊκανών ιμπεριαλιστών. Εκμεταλλευόμενος την αποσυγκρότηση του λαϊκού και εργατικού κινήματος και επενδύοντας στην απογοήτευση και την απελπισία ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων, έπαιξε στο έπακρο το βρόμικο παιχνίδι των εκλογικών αυταπατών, των εύκολων λύσεων, του «σωτήρα» που θα δώσει διέξοδο από την καπιταλιστική κρίση. Την ίδια στιγμή που έδινε πρόθυμα εξετάσεις «συνετής διακυβέρνησης» στα ξένα ιμπεριαλιστικά κέντρα, στο ξένο και ντόπιο κεφάλαιο, επαναδιατυπώνοντας το «ανήκομεν εις την Δύσιν» του Καραμανλή.
Η συγκρότηση κυβέρνησης με το δεξιό, εθνικοπατριωτικό κόμμα των ΑΝΕΛ είναι χαρακτηριστικό δείγμα της δεξιόστροφης πορείας του, της συνεχούς προσαρμογής του στα κελεύσματα του ιμπεριαλισμού και της προθυμίας του να αποτελέσει βασικό συστατικό στοιχείο της αποκατάστασης της ισορροπίας στο ντόπιο αστικό πολιτικό σκηνικό.
Η λεγόμενη κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας δεν αποτελεί παρά το προκάλυμμα μιας πολιτικής προσαρμοσμένης στις επιταγές ΗΠΑ, ΕΕ και ΔΝΤ, έναντι κάποιων ψιλοπαροχών προς το λαό και τους εργαζόμενους. Και η όποια περίοδος χάριτος δοθεί σε αυτήν την κυβέρνηση από τους ιμπεριαλιστές, προϋποθέτει την επαναδιαβεβαίωση του ΣΥΡΙΖΑ -από κυβερνητικής τώρα πια θέσης- ότι θα τηρήσει τις δεσμεύσεις προς αυτούς.

• Αρνητική εξέλιξη αποτελεί το -για μια ακόμη φορά- υψηλό εκλογικό ποσοστό της ναζιστικής ΧΑ. Η επικίνδυνη συντήρηση αυτού του φασιστικού μορφώματος αποδεικνύει, από τη μια, την ιδεολογική αποσυγκρότηση και τον αποπροσανατολισμό πλατιών μερίδων λαού και νεολαίας και, από την άλλη, την αδυναμία της δεξιού αστικού μπλοκ να ενσωματώσει όπως θα ήθελε την αποσυγκρότηση αυτή. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η φασιστική ΧΑ αποτελεί ένα εχθρικό για το λαό και το κίνημά του φορέα, που αργά ή γρήγορα θα αξιοποιηθεί από το σύστημα.

• Διαθέσιμο προς αξιοποίηση από τις δυνάμεις του κεφάλαιου και του ιμπεριαλισμού είναι και το «πάσας χρήσης» κόμμα του Στ. Θεοδωράκη, το Ποτάμι. Παρ’ ότι δεν κατέλαβε την τρίτη θέση όπως επεδίωκε (κυρίως για λόγους εντυπωσιασμού), κατάφερε να μπει στη Βουλή με ποσοστό μεγαλύτερο του ΠΑΣΟΚ και δηλώνει ήδη πρόθυμο να βάλει πλάτη προς κάθε προσπάθεια αποκατάστασης μιας νέας ισορροπίας για το ντόπιο αστικό σύστημα και πάντα σε βάρος των λαϊκών και εργατικών συμφερόντων.

• Στα θετικά στοιχεία αυτής της εκλογικής αναμέτρησης είναι η αντοχή ενός μεγάλου τμήματος αριστερών ανθρώπων στη ρητορική των αυταπατών του ΣΥΡΙΖΑ. Παρά τα εκβιαστικά διλήμματα, παρά τον εκλογικό αιφνιδιασμό και την ασφυκτικά περιορισμένη προεκλογική περίοδο και παρά τη συνολικότερη σύγχυση που είχε κυριαρχήσει στην Αριστερά γύρω από το χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ και τη δυνατότητα «αριστερής διακυβέρνησης», ένα σημαντικό κομμάτι του λαού και της Αριστεράς στήριξε δυνάμεις με αναφορά στους αγώνες και την κομμουνιστική κατεύθυνση.

• Η εκλογική συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ έδωσε αποφασιστικά και από την πρώτη στιγμή αυτήν τη σημαντική πολιτική μάχη. Οι δύο οργανώσεις, το ΚΚΕ(μ-λ) και το Μ-Λ ΚΚΕ, αξιοποιώντας τον κοινό αγωνιστικό βηματισμό που είχαν το προηγούμενο διάστημα μέσα και από τα σχήματα της ΠΑΑΣ και της Λαϊκής Αντίστασης – ΑΑΣ, έδωσαν πανελλαδικά τη μάχη ενάντια στα εκβιαστικά διλήμματα και τις εκλογικές αυταπάτες. Ανέδειξαν την κατεύθυνση των αγώνων, κόντρα στον αφοπλισμό του κινήματος πάνω στον οποίο επένδυσε και θα συνεχίσει να επενδύει ο ΣΥΡΙΖΑ. Πρόταξαν την ανάγκη της σύγκρουσης με το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, κόντρα στην γραμμή της «διαπραγμάτευσης» με τους δυνάστες του λαού, την ανάγκη της ανασυγκρότησης του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, κόντρα στην αυταπάτη περί λελογισμένης διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης.

Η διατήρηση και μικρή ενίσχυση των δυνάμεών της σε σχέση με τον Ιούνη του 2012, όταν πρωτοτέθηκε εκβιαστικά το ζήτημα της «αριστερής διακυβέρνησης», αποτελεί ένα θετικό και ενισχυτικό στοιχείο για τον κόσμο που τη στήριξε. Χωρίς να παραγνωρίζουμε τις απαιτήσεις, τις δυσκολίες και την περιπλοκότητα της περιόδου, θεωρούμε ότι η ενίσχυση αυτή αποτελεί μια σημαντική παρακαταθήκη τόσο για την ενίσχυση της πολιτικής συνεργασίας των δύο οργανώσεων, αλλά και για την προώθηση του στόχου της ευρύτερης κοινής δράσης, της συγκρότησης ενός πλατιού μετώπου αντίστασης και διεκδίκησης, της ανασυγκρότησης του εργατικού, λαϊκού, κομμουνιστικού κινήματος.
Γιατί είναι σαφές πως «η επόμενη μέρα», και με τη νέα κυβέρνηση, βρίσκει το λαό αντιμέτωπο ξανά με τις δυνάμεις του κεφάλαιου και του ιμπεριαλισμού, για την υπεράσπιση των κατακτήσεων και των δικαιωμάτων του. Και σε αυτό δεν χωρά καμία καθυστέρηση και καμία αυταπάτη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΤΗΣ 25ης ΓΕΝΑΡΗ

Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2015

Το εκλογικό αποτέλεσμα αποτελεί μία ακόμα έκφραση της πορείας ανασύνθεσης-αναδιάταξης του πολιτικού συστήματος διαχείρισης, που ξεκίνησε μετά τον τεκτονικό σεισμό της περιόδου 2010-2012 και συνεχίστηκε και μετά από το 2012 μέχρι σήμερα. Στην πορεία αυτή είδαμε τους βασικούς πυλώνες του αστικού συστήματος διακυβέρνησης να κλονίζονται και να αποδυναμώνονται, κυρίως κάτω από το βάρος της μεγάλης λαϊκής αγανάκτησης και οργής από τη σφόδρα αντιλαϊκή πολιτική του ΠΑΣΟΚ, και στη συνέχεια της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ αρχικά. Λαϊκή αγανάκτηση που ήταν έντονη και παρούσα και στα αποτελέσματα της 25ης Γενάρη, αλλά ανεπαρκής (με ευθύνη κυρίως των ηγεσιών που αναφέρονταν και αναφέρονται στην Αριστερά) να προκαλέσει βαθύτερες αλλαγές και ανατροπές προς όφελος των λαϊκών και εργατικών συμφερόντων.
Στα αποτελέσματα της 25ης Γενάρη αποτυπώνονται στοιχεία του νέου συστήματος διαχείρισης, που ακόμα όμως δεν διασφαλίζουν πολιτική σταθερότητα και ισορροπία. Πρώτο βασικό στοιχείο, το πέρασμα στη λεγόμενη αξιωματική αντιπολίτευση του σκληρού δεξιού μπλοκ που κατόρθωσε να περιορίσει τις απώλειές του και το οποίο διακηρύττει από την πρώτη κιόλας μέρα ότι θα συνεχίσει να πιέζει για όλο πιο αντιδραστικές και αντιλαϊκές πολιτικές, σαν αυτές που υπηρέτησε όλα τα προηγούμενα χρόνια με συνέπεια, και για την τήρηση των δεσμεύσεων προς τους ιμπεριαλιστές. Και σε αυτό πρέπει να συνυπολογιστούν και το ποσοστό της φασιστικής Χρυσής Αυγής, αλλά και αυτό των ΑΝΕΛ που σήμερα θέλουν να αποκρύψουν την καθαρά δεξιά φυσιογνωμία και γραμμή τους.
Δεύτερο βασικό στοιχείο είναι η ανάδειξη σε κυβερνητική θέση του ΣΥΡΙΖΑ, ενός κόμματος το οποίο ενδυναμώθηκε από τη συνεχή κρίση και αποδυνάμωση του ΠΑΣΟΚ, του δεύτερου πόλου εξουσίας που είχε διαμορφωθεί μεταπολιτευτικά και που πλήρωσε περισσότερο τις συνέπειες της προώθησης της άγριας καπιταλιστικής επίθεσης.
Τόσο οι εξετάσεις που ήδη έδωσε ο ΣΥΡΙΖΑ στην πορεία του προς την κυβέρνηση, όσο και τα πρώτα δείγματα γραφής του μετά τις εκλογές, δεν αφήνουν περιθώρια για να συνεχιστούν οι αυταπάτες και οι ψεύτικες ελπίδες.
Η συγκυβέρνηση που συγκρότησε ο ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ (ένα δεξιό, αντιδραστικό κόμμα, που εμφανίζεται ως «θεματοφύλακας της εθνικοφροσύνης» με αντιμνημονιακό προσωπείο) προϊδεάζει για την κατεύθυνση και το περιεχόμενο της νέας κυβερνητικής πολιτικής που θα ασκηθεί.
Πολιτική που θα επιχειρήσει τη σταθεροποίηση του συστήματος και τη διαμόρφωση νέων ισορροπιών με το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο. Πολιτική που θα λειτουργήσει σαν βαλβίδα εκτόνωσης και ανάχωμα των λαϊκών διαθέσεων, με αντάλλαγμα κάποιες μικροπαραχωρήσεις. Πολιτική που -πάνω απ’ όλα- θα κινηθεί στο πλαίσιο αποδοχής της εξάρτησης της χώρας από τους ευρωπαίους και αμερικανονατοϊκούς ιμπεριαλιστές και τήρησης των δεσμεύσεων προς αυτούς, τις οποίες εξάλλου έσπευσαν να υπενθυμίσουν με τις πρώτες κιόλας δηλώσεις τους.
Οι αγωνιστικές αριστερές δυνάμεις του λαού, παρά τον αιφνιδιασμό που δέχτηκαν τον Ιούνη του 2012, σε αυτήν την εκλογική αναμέτρηση έδειξαν τάσεις αντίστασης και αντίδρασης στην προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να «χωνέψει» και να αποδυναμώσει ακόμη περισσότερο οποιαδήποτε αριστερή, κομμουνιστική δύναμη τον αντιπολιτευόταν. Η εκλογική συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) και Μ-Λ ΚΚΕ σαν την πιο συνεπή και αρχειακή στάση άρνησης ενσωμάτωσης και υποταγής στο ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ και που, χωρίς ταλαντεύσεις, σε όλη την προεκλογική περίοδο, κάλεσε τον λαό να πιστέψει στις δυνάμεις του και να τις συγκροτήσει, κατέγραψε μία μικρή ενίσχυση που δίνει κουράγιο και αποφασιστικότητα σε όσους την στήριξαν για να συνεχίσουν, στις νέες πιο δύσκολες και περίπλοκες συνθήκες, τη δράση τους και την παρέμβασή τους στην ταξική πάλη.
Το ΚΚΕ(μ-λ) και το Μ-Λ ΚΚΕ καλούν τις αγωνιστικές, αριστερές δυνάμεις του λαού να μην αρκεστούν στα όποια ψίχουλα δοθούν από τη νέα κυβέρνηση στην προσπάθειά της να σταθεροποιηθεί. Να μην αφοπλιστούν και αποπροσανατολιστούν από την -όποια- περίοδο χάριτος δοθεί από τα ξένα αφεντικά προς τη νέα κυβέρνηση προκειμένου, χωρίς πολλούς κλυδωνισμούς, να εξυπηρετήσει τις δεσμεύσεις που είναι δεδομένο ότι πρέπει να αποδεχτεί.
Το λαϊκό, εργατικό κίνημα συνεχίζει να έχει και στις νέες συνθήκες σαν βασικό και πρώτο καθήκον να ανασυγκροτηθεί και να αγωνιστεί σκληρά για να υπερασπίσει τα υπόλοιπα των όποιων κατακτήσεών του, αλλά και για να διεκδικήσει την κατοχύρωση καινούριων. Το κίνημα δεν θα μείνει χωρίς στόχους. Καμία κυβέρνηση διαχείρισης, ακόμη και σοσιαλδημοκρατικής κατεύθυνσης δεν μπορεί και δεν θέλει να ικανοποιήσει τις λαϊκές ανάγκες. Ο αγώνας συνεχίζεται και στις νέες συνθήκες. Δεν αναθέτουμε σε κανέναν σωτήρα τις τύχες μας. Οργανωνόμαστε, διεκδικούμε, μέσα από την ανασυγκρότηση του λαϊκού, εργατικού κινήματος.
Για να ανατραπεί η πολιτική της πείνας, της ανεργίας και της εξάρτησης. Για τη συγκρότηση ενός πλατιού λαϊκού μετώπου αντίστασης και πάλης για την έξοδο από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, για την ανατροπή της κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης.
ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΡΗΝΙΚΗ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΗ ΣΑΜΟ

Σάμος 27-1-15

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ - ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Με ασυνήθιστες για τα δεδομένα του τόπου επιθέσεις ενάντια στην εκλογική συνεργασία ΚΚΕ(μ-λ) & ΜΛ-ΚΚΕ, ολοκληρώθηκε η προεκλογική περίοδος. Το ταμπλό της συνεργασίας στην πλατεία του Καρλοβάσου την Παρασκευή 23/1 βρέθηκε με κομμένα τα σύρματα και ριγμένο κάτω και διασώθηκε από την έγκαιρη παρέμβαση φίλων της συνεργασίας. Το αντίστοιχο ταμπλώ στην κεντρική πλατεία της πόλης της Σάμου εξαφανίστηκε(!) την Κυριακή το πρωί. Οι αφίσες και τα χαρτόνια της συνεργασίας στην περιοχή του Μαραθοκάμπου σκίστηκαν και εξαφανίστηκαν με κάθε επιμέλεια τις δύο τελευταίες ημέρες των εκλογών…
Αντιλαμβανόμαστε ότι είναι πολλοί αυτοί που ενοχλούνται από τη φωνή και την πολιτική κατεύθυνση που παλεύει μέσα στο λαό η εκλογική συνεργασία. Πολύ περισσότερο ενοχλούνται από τη στήριξη που αυτή η φωνή βρίσκει από πολλές δεκάδες εργαζόμενους και νέους όπως έδειξαν και τα εκλογικά αποτελέσματα στη Σάμο.
Ας γνωρίζουν λοιπόν όλοι αυτοί πως οι τραμπούκικες και αντιδημοκρατικές αυτές πράξεις τους, δεν μπορούν να φιμώσουν τη φωνή μας και να σταματήσουν την καθημερινή πάλη μας. Θα συνεχίσουμε ακόμα πιο αποφασιστικά να παλεύουμε μέσα στο λαό, καλώντας τον να κοιτάξει στα μάτια τους εχθρούς της ζωής του και να αγωνιστεί μαζικά ενάντια στην πολιτική της βαρβαρότητας για τα δικαιώματα του και την επαναστατική προοπτική του.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Οι γνήσιοι επαναστάτες και οι “δεξιοί” της Αριστεράς

Το πρωί της Κυριακής των εκλογών είχα μια ενδιαφέρουσα συνάντηση με τον κ. Φώτη Χουλιάρα, περνώντας από το εκλογικό περίπτερο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΜΑΡΣ στο Περιστέρι. Ένα από εκείνα τα πάμπολλα επεισόδια που συμβαίνουν στο παρασκήνιο και αποτυπώνουν το επίπεδο και τις σχέσεις στα πλαίσια της Αριστεράς του Περιστερίου, έτσι όπως σπάνια βγαίνει στην επιφάνεια και αποκαλύπτεται σε ευρύτερο κόσμο. Το σημείωμα αυτό γράφτηκε γιατί πιστεύω ότι μερικά πράγματα δεν πρέπει να περνάν στα ψιλά ή να τα αφήνουμε κάτω από το χαλί. Στο κάτω-κάτω, τουλάχιστον εγώ προσωπικά δεν συμμερίστηκα ποτέ λογικές ομερτά στα πλαίσια της Αριστεράς, όπου τα (δυστυχώς πολλά) χτυπήματα κάτω από τη μέση και τις πομπές του καθενός δεν τις βγάζουμε στη φόρα. Ή δε δίνουμε και πολύ σημασία, “...έεεελα μωρέ τώρα κι εσύ”.
Στο σχετικά σύντομο και μάλλον ηχηρό διάλογο που ακολούθησε μεταξύ μας ο κ. Χουλιάρας αφού ξεκίνησε με το προβοκατόρικο ερώτημα αν κατεβαίνουμε στις εκλογές, πέρασε στο γιατί κατεβαίνετε, για να καταλήξει ότι κακώς το κάνουμε. Κατόπιν έπεσε η δοκιμασμένη σάλτσα περί ενότητας και στη συνέχεια με πληροφόρησε τα εξής, σε σημεία και χωρίς τις υπόλοιπες σάλτσες.
  • Το ΚΚΕ(μ-λ) και οι συγκροτήσεις που στηρίζει και συμμετέχει είναι μαγαζάκι, σε αντίθεση με το ΑΝΤΑΣΥΑ που είναι το επαναστατικό ρεύμα της Αριστεράς.
  • Το ΚΚΕ(μ-λ) κάνει ζημιά στο κίνημα, γιατί δεν συντάσσεται με το εγχείρημα του “πόλου”, δηλαδή τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
  • Το ΚΚΕ(μ-λ) είμαστε δεξιοί(!) και αποπροσανατολίζουμε τον κόσμο.
  • Οι επιλογές μας είναι δύο. Ή στον πόλο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ή με το μαγαζάκι μας.
  • Αργά η γρήγορα θα καταλήξουμε εντός του πόλου. Αν όχι εμείς, τότε τα παιδιά μας. Το μόνο που πετυχαίνουμε είναι να αναβάλλουμε το, κατά τον κ. Χουλιάρα, αναπόφευκτο.
Αν, όπως συνηθίζουν ορισμένοι από το χώρο αυτό, το πέσιμο του κ. Χουλιάρα και ο φανερός εκνευρισμός μου, προκάλεσε γελάκια και ειρωνικά σχόλια, τότε ελπίζω να ξεκαρδιστούν με το παρόν σημείωμα. Να σημειώσω ότι η μόνη “παρέμβαση” από τους υπόλοιπους παρακείμενους στη διάρκεια της “συζήτησης”, ήρθε από τον επικεφαλής της δημοτικής παράταξης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο Περιστέρι και ήταν κάτι σε “τι φωνάζετε αφού μόνοι σας είσαστε”. Εννοείται ότι (και εδώ μιλάω από εμπειρία) κάθε φορά που κάποιος από το χώρο αυτό “τυχαίνει” να την πέφτει χυδαία σε κάποιον πολιτικό αντίπαλο (για να μην πω εχθρό) οι υπόλοιποι αρκούνται συνήθως να χαχανίζουν στη γωνία ή να πετάνε κανένα ειρωνικό σχολιάκι με ύφος τουλάχιστον 40 αυτοκρατόρων. Τελικά μεγάλη σχολή το ΚΚΕ...
Στο δικό μου ξέσπασμα ότι αν αυτή την άποψη έχουν για το ΚΚΕ(μ-λ) να τη δημοσιεύσουν και να την επιχειρηματολογήσουν στις εφημερίδες τους, η απάντηση του συνομιλητή μου ήταν ότι μιλάει επώνυμα και σε εκείνο το σημείο μου δήλωσε το όνομα του. Τον ευχαριστώ που με την κίνηση του αυτή μου έδωσε το ελεύθερο να αναφερθώ ονομαστικά σε αυτό το σημείωμα.
Στην ουσία των “θέσεων” του χώρου, που ο κ. Χουλιάρας εξέφρασε τόσο γλαφυρά και απροκάλυπτα, θέλω να απαντήσω δημόσια. Εκτός από μία. Το αν στο ΚΚΕ(μ-λ) είμαστε δεξιοί και αποπροσανατολίζουμε. Αυτό απαξιώ και να το σχολιάσω.
Για τα υπόλοιπα, έχω να προτείνω στο ΝΑΡ και σε όποιον άλλο είναι οπαδός της συγκρότησης του “άλλου πόλου της Αριστεράς”, ότι έχουν δύο επιλογές. Ή να τον συγκροτήσουν με όσους συμφωνούν μαζί τους και θεωρούν ότι αυτός ο πόλος θα απαντήσει το πρόβλημα της Αριστεράς και θα ανοίξει δρόμους για το λαό, χωρίς το ΚΚΕ(μ-λ) που διαφωνεί τόσο με τα πολιτικά προτάγματα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όσο και κυρίως με τη φαεινή του πόλου. Ή, αν για να πετύχει η συνταγή του πόλου το ΚΚΕ(μ-λ) είναι τόσο αναγκαίο και μη εξαιρετέο συστατικό, να εγκαταλείψουν την πολιτική αυτή πρόταση, γιατί απλούστατα το ΚΚΕ(μ-λ) δεν θα συμμετέχει ποτέ και με κανένα τρόπο σε οποιοδήποτε εγχείρημα πόλου. Για να το πω ακόμα πιο απλά, αν δεν γίνεται χωρίς εμάς, τότε εγκαταλείψτε την ιδέα, γιατί δεν θα γίνει ποτέ. Μα ποτέ. Τελεία.
Αν πάλι γίνεται χωρίς εμάς, τότε προχωρήστε όπως έχετε κάθε δικαίωμα να κάνετε, χωρίς να μας σκοτίζετε και χωρίς να μας περιμένετε. Ούτε τα παιδιά μας όπως έλεγε ο κ. Χουλιάρας, ούτε τα εγγόνια, τα δισέγγονα και ούτε στις 32 του μηνός. Αν είναι δυνατόν να καλούμαστε σε απολογία επειδή διαφωνούμε με τη φαεινή του πόλου. Έχουμε κάθε δικαίωμα να διαφωνούμε με όποια πρόταση θεωρούμε ότι δεν οικοδομεί κίνημα και δεν ενισχύει τους αγώνες και τη συγκρότηση των λαϊκών και εργατικών μαζών και δεν χρωστάμε για αυτό καμία απολογία στις δυνάμεις του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ ή όποιου άλλου διαφωνούμε με την πρόταση του. Παρά μόνο απέναντι στο λαϊκό και εργατικό κίνημα, για τις απόψεις και τη στάση μας, όπως όλοι όσοι θέλουν να έχουν πραγματική αναφορά σε αυτό. Και πάλι, σε καμία περίπτωση σε σχέση με τις απόψεις και τις προτάσεις άλλων, αλλά για τις δικές μας.
Σε επίπεδο κοινής δράσης στο κίνημα, βεβαίως και ευχαρίστως να συζητήσουμε οποιαδήποτε πρόταση. Δεν λέω εκ των προτέρων ότι θα συμφωνήσουμε, αλλά καταρχήν το συζητάμε. Τον πόλο όμως δεν τον συζητάμε. Τον έχουμε απορρίψει, επιχειρηματολογήσει και ξανα-απορρίψει τόσες φορές που έχει καταντήσει αηδία. Και αν αληθινά υπάρχουν διαθέσεις για κοινή δράση στο κίνημα από δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, καλά θα κάνουν να μην τις συνδέουν με τη συγκρότηση του πόλου, να μην βάζουν τη συμφωνία σε αυτό ως προαπαιτούμενο, αλλιώς τις υπονομεύουν. Εκτός αν σκοπεύουν να τις απευθύνουν μόνο σε όσες δυνάμεις συμφωνούν με τον πόλο. Δηλαδή, περίπου στους εαυτούς τους. Στάση που καθόλου δεν διαφέρει από αυτή του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ, όπου η συσπείρωση με προαπαιτούμενη την γενική πολιτική συμφωνία, παρουσιάζεται ως κοινή δράση και άνοιγμα στο λαό.
Το μένος του κ. Χουλιάρα πάντως φανερώνει και την αδυναμία τους να αποτελέσει η φαεινή του πόλου πραγματικό ρεύμα μέσα στις λαϊκές και εργατικές μάζες, όπως και στο πολιτικό επίπεδο τα μεταβατικά προγράμματα, οι εθνικοποιήσεις τραπεζών κλπ. Η κατηγορία προς το ΚΚΕ(μ-λ) για τη “ζημιά” που κάνει μη στηρίζοντας τον πόλο, αποτελεί ταυτόχρονα και ομολογία αδυναμίας, αν όχι αποτυχίας αυτής της γραμμής. Ας μην ψάχνουν φτηνές δικαιολογίες κατηγορώντας εμάς, αν η άποψη τους δεν περπατάει ή δεν είναι ικανοποιημένοι οι ίδιοι από τα αποτελέσματα. Πρόβλημα τους, για το οποίο θα δέχονται κριτική και όχι το αντίθετο.
Γνωστή η ρήση ότι καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση. Αλλά από ένα σημείο και πέρα, ας προσέχουν γιατί εκτείθενται. Δεν είναι απλώς γελοίο να κατηγορείς κάποιον που το σχέδιο σου δεν βγαίνει επειδή εκείνος δεν συμφωνεί και δεν συμμετέχει, κινείται και εκτός ορίων δημοκρατικής νοοτροπίας. Είναι σαν να λες ότι όλοι οφείλουν να συμφωνήσουν με την πρόταση σου, μόνο και μόνο επειδή εσύ το αποφάσισες. Μέσα στην Αριστερά γίνεται μπόλικη κριτική επάνω στην άποψη του καθένα. Όμως να εξαπολύει κάποιος κατηγορίες σε κάποιον άλλο, με βασικό επιχείρημα ότι ο δεύτερος τολμάει να διαφωνεί με τον πρώτο, θεωρώ ότι είναι αδιανόητο. Δυστυχώς αυτό δεν αποτρέπει κάποιους από το να εξασκούν αυτή την πρακτική.
Α, μην ξεχάσω. Συγχαρητήρια για την εκλογική σας άνοδο. Με βάση τα προηγούμενα νομίζω ότι είναι ασφαλές συμπέρασμα ότι από τη μεριά σας η κοινή δράση, αλλά και η στοιχειωδώς αξιοπρεπής πολιτική συζήτηση και διαφωνία, ακόμα και η καλημέρα θα είναι δύσκολα στο Περιστέρι. Δε βαριέσαι... Μαθημένα τα βουνά στα χιόνια... Πάντως να έχετε υπόψη ότι η κοινή δράση στο κίνημα “επιβάλλεται” από την ίδια τη ζωή και η πίεση αυτή δεν εξαρτάται από την επιλεκτική διάθεση του καθενός και αφορά όλους. Μην βρεθεί η “επαναστατική αριστερά” να (ξανα)συνεργάζεται στο κίνημα με “δεξιούς” σαν κι εμάς!

Κώστας Ταταρίδης
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Οι νεκροί δεν μπορούν να μιλήσουν

Διάλεξαν τα όπλα και όχι την ...κάλπη!
"Φόρο τιμής" έδωσε ο νέος πρωθυπουργός στο σκοπευτήριο της Καισαριανής στους αγωνιστές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και του ΚΚΕ που εκτελέστηκαν.

Οι νεκροί, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν μπορούν να μιλήσουν.

Θα μπορούσαν να υπενθυμίσουν πολλά στον κύριο πρωθυπουργό.

Να του θυμίσουν ότι έπεσαν  στην μάχη για ελεύθερη και ανεξάρτητη πατρίδα και όχι για την ανακύκλωση και διαπραγμάτευση της ξένης κυριαρχίας.

Ότι η χώρα ανήκει στο... δυτικό πλαίσιο επειδή οι αγωνιστές του ΕΑΜ κατέληξαν στα ξερονήσια, ενώ οι τσολιάδες διοίκησαν και διοικούν ακόμα το κράτος που ανέλαβε να διαχειριστεί. Ότι ανήκουμε στο δυτικό πλαίσιο επειδή οι αγγλοαμερικάνοι ιμπεριαλιστές πήρανε την θέση των ναζί ως νέοι κατακτητές, και παραμένουν κυρίαρχοι μέχρι σήμερα.

Να του θυμίσουν ότι πάλεψαν για μια νέα Ελλάδα, λαοκρατούμενη και σοσιαλιστική. Και όχι για να τους παραδώσει την εξουσία το παλιό, σάπιο κατεστημένο. Να του θυμίσουν ότι υπήρξε και θα υπάρξει ξανά ένας κόσμος έξω από τα πλαίσια και την κυριαρχία του συστήματος.

Να του θυμίσει ότι είναι θύματα του ίδιου "δημοκρατικού καθεστώτος" στο οποίο ορκίστηκε ο κύριος πρωθυπουργός λίγο πριν φέρει τα λουλούδια στο μνημείο. Να του θυμίσουν με πόσο αίμα είναι βαμμένη η "δημοκρατική ομαλή εξέλιξη" του τόπου.

Μένει σε μας, τους ζωντανούς, το χρέος της αλήθειας.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Αποτελέσματα επικράτειας και της
Εκλογικής Συνεργασίας ΚΚΕ(μ-λ) & Μ-Λ ΚΚΕ

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Κυριακή, 25 Ιανουαρίου 2015

Στηρίξτε τις δυνάμεις της αντίστασης

Στηρίξτε τις δυνάμεις της αντίστασης
Η ελπίδα στους αγώνες

ενάντια στην ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΞΑΡΤΗΣΗ

και την ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

ΕΞΩ ΑΠΟ ΝΑΤΟ-ΕΕ-ΔΝΤ

Η αποτυχία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας και η προκήρυξη πρόωρων εκλογών για τις 25 Γενάρη είναι το αποτέλεσμα της από καιρού διαφαινόμενης δυσκολίας του ντόπιου πολιτικού συστήματος να προωθήσει τα νέα, ακόμη πιο βάρβαρα, αντιλαϊκά μέτρα που απαιτούν τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, το ντόπιο και ξένο κεφάλαιο.
Έχοντας στείλει εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους στην ανεργία και στην απόλυτη εκμετάλλευση, καθώς και χιλιάδες λαϊκές οικογένειες στην εξαθλίωση, το ντόπιο αστικό πολιτικό προσωπικό καλείται από τους ευρωπαίους και αμερικάνους ιμπεριαλιστές να εντείνει ακόμη περισσότερο αυτήν τη βάρβαρη πολιτική και συγχρόνως να ευθυγραμμιστεί με τους αντικρουόμενους στόχους των ιμπεριαλιστών στον άγριο, ανταγωνισμό τους για ένα νέο μοίρασμα των αγορών. Οι εξελίξεις στην περιοχή της Ανατ. Μεσογείου, αλλά και στην Ουκρανία, ασκούν ασφυκτικές πιέσεις στους πολιτικούς εκπροσώπους της ντόπιας άρχουσας τάξης, τους δημιουργούν κι άλλα αδιέξοδα, που έρχονται να προστεθούν στην αδυναμία τους να συγκροτήσουν μια πειστική, εναλλακτική πρόταση διαχείρισης και ελέγχου των λαϊκών αντιστάσεων.

ΟΧΙ στις ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ, τα ΨΕΥΤΙΚΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ και τους ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ!

Το προεκλογικό σκηνικό των ωμών εκβιασμών προς το λαό έχει ήδη στηθεί και γίνεται καθημερινά πιο επιθετικό. Ο βομβαρδισμός με τρομοκρατικά σενάρια “χάους” και “χρεοκοπίας” έχει ήδη ξεκινήσει και οι δυνάμεις της πρόσφατης συγκυβέρνησης (ΝΔ - ΠΑΣΟΚ) απαιτούν από το λαό να αποδεχτεί τη συνέχιση της πολιτικής της εξάρτησης, της λιτότητας, της ανεργίας και της καταστολής, με την απατηλή υπόσχεση της “σταθερότητας” και της “ομαλής διεξόδου”. Απαιτούν από το λαό να ξεχάσει ότι ήταν αυτοί που, δια πυρός και σιδήρου, με τη βία, την καταστολή και την τρομοκρατία, ισοπέδωσαν δικαιώματα και κατακτήσεις. Κρύβουν από το λαό ότι όποιος κι αν κερδίσει τις εκλογές θα κληθεί να διασφαλίσει τα συμφωνηθέντα και να εφαρμόσει το νέο μνημόνιο αντιλαϊκών μέτρων που επιβάλλουν τα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Και, παράλληλα, προσπαθούν να πείσουν τα ιμπεριαλιστικά κέντρα ότι συνεχίζουν να αποτελούν τη μόνη εγγυημένη δύναμη επιβολής νέων μέτρων και υπακοής στα φιλοπόλεμα σχέδια των ιμπεριαλιστών.
Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εγκαταλείψει, προ πολλού, τις όποιες αριστερές κορώνες και υποσχέσεις. Ένθερμος υποστηρικτής της ΕΕ και της ευρωζώνης, αποδεχόμενος το πλαίσιο της αμερικανονατοϊκής ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, κάνει γοργά βήματα προσαρμογής στα όρια και τις απαιτήσεις των τροϊκανών ιμπεριαλιστών. Κινούμενος στα χνάρια της σοσιαλδημοκρατίας, προσπαθεί να προβληθεί ως η “κυβερνώσα Αριστερά” που θα διαχειριστεί με λιγότερο βάρβαρο τρόπο τις ιμπεριαλιστικές απαιτήσεις. Έχοντας αναδειχθεί σε βασικό μοχλό χειραγώγησης και ενσωμάτωσης της λαϊκής ριζοσπαστικοποίησης, συμβάλλει δραστικά στον αφοπλισμό και στην αποδυνάμωση του λαϊκού κινήματος και των κοινωνικών αντιστάσεων, ενισχύοντας τη λογική της ανάθεσης και τις αυταπάτες για μια άλλη, δήθεν φιλολαϊκή, διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης, σε ένα λαό που συνθλίβεται από την εκμετάλλευση και τα οικονομικά βάρη.
Αλλά και το ΚΚΕ, που σήμερα έχει αναγκαστεί να δημαγωγεί ως ψευτοεπαναστατική αριστερή αντιπολίτευση στο ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί πια να κρύψει το ότι η γραμμή του υπονόμευσε και απαξίωσε τους αγώνες και συνέβαλε στο να παραμείνει το λαϊκό-εργατικό κίνημα στο περιθώριο. Αρνείται ανοιχτά τον εξαρτημένο χαρακτήρα της ελληνικής άρχουσας τάξης και στρέφεται ενάντια στον αγώνα για το σπάσιμο των δεσμών της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας. Η γραμμή του για τη “λαϊκή εξουσία” δεν αποτελεί παρά το βολικό άλλοθι για την απόδρασή του από το πολιτικό, ταξικό καθήκον της σύγκρουσης με αυτήν την πολιτική, που θέτει σήμερα η άγρια, αμείλικτη επιθετικότητα των δυνάμεων του συστήματος.
Ούτε τα λεγόμενα «μεταβατικά προγράμματα» της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλων δυνάμεων της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς δεν αποτελούν προτάσεις και κατεύθυνση πάλης για το λαό. Αποτελούν στοιχεία μιας δεξιόστροφης πορείας αυτών των δυνάμεων και γραμμή ουράς στο ΣΥΡΙΖΑ, εντείνουν τις αυταπάτες και τον αποπροσανατολισμό σε ένα πλατύ αγωνιστικό δυναμικό.

ΟΙ ΛΑΪΚΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΘΑ ΔΙΚΑΙΩΘΟΥΝ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ!

Έχοντας υπόψη μας τις δυσκολίες που θα έχει αυτή η εκλογική μάχη και τα ψεύτικα διλήμματα που θα προβληθούν σε ένα λαό που, μετά το έντονο αγωνιστικό δίχρονο του 2010-12, έχει αναγκαστεί να γίνει θεατής των εξελίξεων (με ευθύνη της κατ’ όνομα Αριστεράς που θέλει να προβάλλει ως εκφραστής των αγωνιστικών του διαθέσεων) το ΚΚΕ(μ-λ) και το Μ-Λ ΚΚΕ αποφάσισαν να συμμετέχουν από κοινού και σε αυτήν την εκλογική μάχη, αξιοποιώντας την κοινή πολιτική βάση που έχουν διαμορφώσει από τη μέχρι τώρα συνεργασία τους στο κίνημα, στην ΠΑΑΣ, στη Λαϊκή Αντίσταση - Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία, αλλά και στις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές.
Κόντρα στην αποπροσανατολιστική γραμμή της “κυβερνητικής ανατροπής” αλλά και των αυταπατών για “αριστερή κυβέρνηση”, προβάλλοντας ως διέξοδο και κατεύθυνση την ανασυγκρότηση του εργατικού, λαϊκού κομμουνιστικού κινήματος. Για να βγει ξανά ο λαός και η εργατική τάξη στο προσκήνιο. Για να οικοδομηθούν και να ενισχυθούν οι λαϊκοί και εργατικοί αγώνες, η μόνη δύναμη που μπορεί να ωθήσει τις εξελίξεις σε προοδευτική κατεύθυνση.
Κατεβαίνουμε στις εκλογές και ζητάμε την υποστήριξη του κόσμου της εργασίας και των λαϊκών
ανθρώπων, μέσα σε αυτές τις πολύ δύσκολες συνθήκες, ώστε να προβληθεί η ανάγκη για:
  • ΑΝΑΤΡΟΠΗ της αντιλαϊκής, αντεργατικής πολιτικής, ανεξάρτητα από τον διαχειριστή που θα προκύψει
  • ΤΗΝ ΑΠΑΛΛΑΓΗ από κάθε ξένο και ντόπιο δυνάστη του λαού και της χώρας
  • ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙ ο λαός στα αιματοβαμμένα σχέδια των ιμπεριαλιστών που εξελίσσονται στην περιοχή μας και ευρύτερα
  • ΤΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ μισθών, συντάξεων, κοινωνικών παροχών, όρων εργασίας σύμφωνα με τις πραγματικές λαϊκές και εργατικές ανάγκες
  • ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, πολιτικές και συνδικαλιστικές ελευθερίες.
ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΠΕΙΝΑΣ, ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ, σαν αναπόσπαστο τμήμα του γενικότερου αγώνα του λαού μας για την έξοδο από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, για την ανατροπή της κυριαρχίας του ιμπεριαλισμού και της ντόπιας μεγαλοαστικής τάξης.


ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΡΗΝΙΚΗ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ!


ΨΗΦΙΣΤΕ - ΣΤΗΡΙΞΤΕ

http://mlekloges2015.blogspot.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2015

Αυτά που έρχονται και πως τα αντιμετωπίζουμε

Ξανά λοιπόν μπροστά σε μια εκλογική αναμέτρηση, σαν τις τόσες που γίνονται εδώ και χρόνια.  Και κάθε επόμενη των εκλογών τα προβλήματα του λαού γίνονται περισσότερα, μεγαλύτερα και οξύτερα.  Και όπως και στις προηγούμενες έτσι και σ” αυτές τις εκλογές οι δυνάμεις που διεκδικούν την κυβερνητική εξουσία διατείνονται ότι έχουν τις λύσεις.
Από τη μια το μπλοκ των -παραδοσιακών- συστημικών δυνάμεων ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και η ακολουθία τους.  Δηλαδή οι δυνάμεις που οδήγησαν τον λαό και την χώρα στην σημερινή κατάσταση.  Από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ και οι υποστηριχτές του με τα εντός εκτός και επί τα αυτά.  Κι “ από κοντά κάποιες άλλες δυνάμεις που επιδιώκουν να πλασαριστούν στο πολιτικό παιχνίδι ενόψει πιθανών αναδιατάξεων, είτε για να αυτοσυντηρηθούν  περιχαρακωμένες στο ιδεολογικό τους «κάστρο».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Ν.Δ. και Α. Σαμαράς: Αλήθεια και ευθύνη απέναντι σε ποιους;

Είναι αλήθεια πως η κωλοτούμπα του πάλαι ποτέ «αντιμνημονιακού» Α. Σαμαρά στη γραμμή πιστής τήρησης των μνημονίων κατά την πρωθυπουργία του αποτελεί έμπρακτη απόδειξη υπεύθυνης διαχείρισης του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Είναι επίσης αλήθεια πως, έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα τους τελευταίους μήνες, η Ν.Δ. και ο ηγέτης της είναι υποχρεωμένοι στον προεκλογικό τους λόγο, ότι και αν αυτό σημάνει, να ακολουθήσουν τη γλώσσα της αλήθειας και της ευθύνης απέναντι στο σύστημα που υπηρετούν μπροστά μάλιστα στις πιο άγριες αντιλαϊκές απαιτήσεις του. Έχουν ταυτιστεί με την ανελέητη βαρβαρότητα του συστήματος που υπηρετούν.
Το περίφημο mail Χαρδούβελη που διέρρευσε η ίδια η κυβέρνηση για δικούς της λόγους εν μέσω προεκλογικής περιόδου περιέχει σαφείς δεσμεύσεις της κυβέρνησης Σαμαρά για ωμά αντιλαϊκά μέτρα στα όρια συνταξιοδότησης και στο ΕΚΑΣ. Μέτρα που στοχεύουν να υπηρετήσουν ουσιαστικά την πορεία κατάργησης των συντάξεων, που είναι στην ημερήσια διάταξη, όπως κι αν πάνε τα πράγματα από την πλευρά του συστήματος. Η συζήτηση για το Φ.Π.Α., που είναι στις δεσμεύσεις και αποτυπώνεται στο mail, δεν είναι το μόνο ούτε το πιο σημαντικό μέτρο σ’ ότι αφορά τον λαό που τον έχουν βυθίσει στη φτώχεια και την ανεργία. Την ίδια στιγμή οι νέοι άνθρωποι πυκνώνουν τις στρατιές των ανέργων και ζουν συχνά από τις ήδη πενιχρές συντάξεις των γερόντων. Παρόλα αυτά, ο Κύρτσος δηλώνει ωμά ότι συμφωνεί με νέες μειώσεις στις συντάξεις, με δεδομένες νέες μειώσεις στους μισθούς που θα ακολουθήσουν με βάση τις ήδη υπάρχουσες δεσμεύσεις των μνημονίων. Η Μαρία Σπυράκη παρά το αναμάσημα αναγνωρίζει πως το mail Χαρδούβελη με όλο το πακέτο αντιλαϊκών μέτρων που περιέχει είναι σαφώς στις δεσμεύσεις της Ν.Δ., τα οποία θα εφαρμόσει μαζί με μια σειρά άλλα μέτρα εφόσον ξαναβγεί κυβέρνηση. Είναι σίγουρο πως η τωρινή προεκλογική καμπάνια της Ν.Δ. με τη Σπυράκη να διαδέχεται την ανεκδιήγητη Βούλτεψη απέχει από εκείνα τα προεκλογικά παραμύθια με τα Ζάππεια των προηγούμενων χρόνων.
Σαφώς η Ν.Δ. του Σαμαρά προσπαθεί παρότι έχει αδειαστεί ουσιαστικά από βασικά ξένα κέντρα να διεκδικήσει αποτελεσματική στήριξη έστω από τη Μέρκελ δίνοντας εξετάσεις υπεύθυνης δύναμης ακόμη και στην τελική ευθεία της σύντομης προεκλογικής περιόδου. Η Ν.Δ. του Α. Σαμαρά έχει εγκλωβιστεί σ’ έναν τέτοιο ρόλο από τότε που τορπιλίστηκε από την τρόικα το success story του και ναυάγησε θεαματικά η επαγγελλόμενη έξοδος από τα μνημόνια. Μην έχοντας πλέον άλλη επιλογή, πουλάει «αλήθεια» και «ευθύνη» με τη Σπυράκη προσπαθώντας να αποστομώσει άλλους υπεύθυνους της Ν.Δ. σαν το μητσοτακέικο και ταυτόχρονα κάνει τα ακροδεξιά του ανοίγματα. Παρότι ο Μάνος πήγε με το Ποτάμι και έτσι η Ν.Δ. έχασε τον Αμυρά, ωστόσο οι νεοφιλελεύθερες φωνές της Ν.Δ. συνταιριάζονται στη συγκυρία όχι μόνο με τον ακροδεξιό λόγο (με τον οποίο ερωτοτροπεί άλλωστε και το Ποτάμι), αλλά με ολάκερη τη φασίζουσα ακροδεξιά ατζέντα και πράξη όπως σηματοδοτεί η αποτροπή του Μπαλτάκου να φτιάξει τις ρίζες, του Πολύδωρα να πάει στους ΑΝΕΛ και του Ψωμιάδη που τελικά δε θα διεκδικήσει ψήφο με το ΠΑΤΡΙ.Δ.Α. Σύμφωνα με το Βήμα, κρούση για το ψηφοδέλτιο της Ν.Δ. έγινε και στον Φράγκο Φραγκούλη χωρίς αποτέλεσμα.
Το 16,5% των παραδοσιακών ψηφοφόρων της Ν.Δ. που σκορπίστηκαν τα τελευταία χρόνια σε Χ.Α., ΑΝΕΛ και άλλα δεξιά και ακροδεξιά σχήματα είναι σίγουρα η βασική δεξαμενή που μπορεί να ελπίζει η Ν.Δ. Σ’ αυτή τη βάση αξιοποιεί την πόλωση και με βασικό όπλο συσπείρωσης το φόβο, τον ακροδεξιό λόγο έως και τον ανοικτό αντικομμουνισμό στοχεύει στη μεγαλύτερη συσπείρωση της δεξιάς παράταξης. Μ’ όλο αυτό τον εξοπλισμό αναπαράγει ελεεινά την τρομοκρατία των ιμπεριαλιστών, η οποία στοχεύει ευθέως στο λαό και όχι στον ήδη συμβιβασμένο ΣΥΡΙΖΑ που υμνεί συνεχώς ΝΑΤΟ και Ε.Ε. Ο ίδιος ο Σαμαράς τη μια θυμάται τη Β. Κορέα και την άλλη στήνεται με καμάρι στο φράχτη του Έβρου και δηλώνει πως σώζει τα νοσοκομεία, την περίθαλψη του ελληνικού λαού και τα επιδόματά του από τους λαθρομετανάστες.
Ότι πρέπει το ακροδεξιό ρατσιστικό ντελίριο του Α. Σαμαρά για να διαχωριστεί κάπως και σχετικά ανέξοδα ο «προοδευτικός» πιστός συνέταιρος της συγκυβέρνησης, ο Βαγγέλης Βενιζέλος που καίγεται στους δικούς του πονοκεφάλους. Όμως τα ζόρια είναι υπαρκτά για όλο το πολιτικό προσωπικό, που έχει αποκαλυφθεί στα μάτια του λαού. Η τύχη του Αντώνη Σαμαρά μπορεί να είναι καλύτερη από του Κουβέλη, του Καρατζαφέρη, του Γ.Α.Π. και του Βενιζέλου, εφόσον καταφέρει ένα ικανοποιητικό εκλογικό αποτέλεσμα για το βασικό αξιόμαχο πυλώνα του συστήματος. Μιλάμε για το κόμμα της Ν.Δ. που ουσιαστικά είναι και ο μοναδικός, μέχρις ότου και εφόσον καταφέρει να αποτελέσει κάτι ανάλογο ο ΣΥΡΙΖΑ.
Η μείωση της ψαλίδας λοιπόν με το ΣΥΡΙΖΑ, που παρότι αδοκίμαστος και με ρίσκα εισπράττει και καλά λόγια τελευταία από μια σειρά κέντρα, είναι το μεγάλο πολιτικό στοίχημα του Α. Σαμαρά. Και όσο και αν στην πορεία μπορεί να αδειαστούν ακόμη περισσότερο, ανάλογα και με τις επιδόσεις τους που θα μετρηθούν στη βάση μιας σειράς δεδομένων, ωστόσο η Ν.Δ. και ο ηγέτης της κάθε άλλο παρά έχουν σκοπό να «λαϊκίσουν» όπως άλλοτε, με την έννοια του να πάψουν να στέκονται υπεύθυνα απέναντι στους ντόπιους και ξένους δυνάστες του λαού.
Η Ν.Δ. υιοθετεί τον ακροδεξιό λόγο και σκορπά το φόβο με στόχο, ανεξάρτητα αν εκλεγεί ή όχι, ν’ αποτελέσει το βασικό όχημα αναπαραγωγής της φασιστικοποίησης και της ατόφιας γραμμής του συστήματος απέναντι στον εχθρό λαό. Είναι σοβαρό το ενδεχόμενο ο ΣΥΡΙΖΑ, παρότι η αριστερή του προέλευση δυσκολεύει τις προσαρμογές, να αποτελέσει βασικό πυλώνα στην επόμενη φάση για τη διαιώνιση του συστήματος της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Κάτι τέτοιο υπόσχεται η ηγεσία του, μένει να δούμε τι θα καταφέρει.
Για τη Ν.Δ. όμως τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Είναι σήμερα το μόνο από τα παραδοσιακά κόμματα του συστήματος που αποτελεί πόλο συσπείρωσης «γνώριμων» πολιτικών προσώπων, όχι μόνο για τον Γιούνκερ αλλά και για κάθε λογής κέντρα εξουσίας εντός και εκτός της χώρας ένθεν και ένθεν του Ατλαντικού. Έχει παρελθόν, παρόν και μέλλον ο χώρος της δεξιάς πολυκατοικίας, σταθερά και αταλάντευτα προσανατολισμένος και δοκιμασμένος απέναντι στον εχθρό λαό. Μ’ αυτή την έννοια, έστω και αν οι εκλογές αναπόφευκτα βάζουν σε δοκιμασία τη σημερινή ηγεσία της, ωστόσο σαν πολιτικός χώρος κάθε άλλο παρά μπαίνει στο χρονοντούλαπο. Ποτέ άλλωστε δε μπήκε στο χρονοντούλαπο ένα κόμμα που εκφράζει ατόφιες και χωρίς ταλαντεύσεις τις απαιτήσεις του συστήματος, όσο οι λαϊκές δυνάμεις δε συγκροτούνται στο επίπεδο που απαιτείται για να συντρίψουν τους μηχανισμούς εξουσίας του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού και ταυτόχρονα να οικοδομήσουν τη σοσιαλιστική προοπτική. Μέχρι τότε, και παρότι θα εμφανίζονται νέοι επίδοξοι διαχειριστές που μέσα από τη δοκιμασία τους θα κατακτούν ρόλο στα πράγματα, οι παλιές καραβάνες θα διατηρούν πάντα την αξία τους. Χαρακτηριστική περίπτωση ο λαομίσητος Κ. Μητσοτάκης που παρότι αιωνόβιος συνεχίζει να παρεμβαίνει στις εξελίξεις. Αντίστοιχα απύθμενο το θράσος του Γ.Α.Π., που μένει να δούμε, με βάση και το εκλογικό αποτέλεσμα, τι ακριβώς επιδιώκει.
Όποιο κι αν είναι το ακριβές αποτέλεσμα των εκλογών, θα είναι θετικό που έστω σ’ επίπεδο εκλογικής συμπεριφοράς ο λαός θα μαυρίσει μαζικά τα βασικά κόμματα του συστήματος τα οποία στις καλές τους πριν λίγα χρόνια έφταναν στο 90% του εκλογικού σώματος. Όμως, επίσης όποιο και να είναι το αποτέλεσμα, η επόμενη μέρα από την πλευρά του συστήματος περιέχει τη διάθεση και την ανάγκη για συνέχιση της βάρβαρης αντιλαϊκής επίθεσης.
Στις 26 Γενάρη στο Eurogroup θα δοθεί το μήνυμα που σαφώς θα λαμβάνει υπόψη το εκλογικό αποτέλεσμα αλλά ως προς τη μεθόδευση και σε καμιά περίπτωση ως προς την ακύρωση των άγριων αντιλαϊκών μέτρων που αναμένονται. Αμέσως μετά το Eurogroup, θα έρθει η τρόικα στην Αθήνα για να απαιτήσει νέα μέτρα για την τελευταία δόση του μνημονίου των 7,2 δις. Στη συνέχεια έρχονται οι αποφάσεις για τον ECCL (γραμμή χρηματοδότησης ή μνημόνιο διαρκείας). Τέλος Φλεβάρη λήγει η τεχνική παράταση του μνημονίου, άρα και η διαθεσιμότητα των 11,1 δις του Τ.Χ.Σ. με τους ανάλογους εκβιασμούς που επισείει.
Δεδομένη πρέπει να θεωρείται η απαίτηση για συμπληρωματικό προϋπολογισμό από την τρόικα για να καλυφθεί το δημοσιονομικό κενό των 2,6 δις. Συνολικά για το 2015 λήγουν ομόλογα 31 δις, ενώ για τα επόμενα έτη απαιτείται μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα με νέα μέτρα για να προκύπτουν πλεονάσματα 3% του ΑΕΠ ή 5,6 δις το 2015, 4,5% του ΑΕΠ ή 8,8 δις το 2016, ενώ για το 2017 ο στόχος είναι για πλεόνασμα 4,5% του ΑΕΠ και 9,3 δις.
Όπως και να έχει, όλα αυτά δεν προκύπτουν από καμιά άποψη και γι’ αυτό άλλωστε υπάρχει η διαπραγμάτευση, η οποία θα γίνει όπως και στο παρελθόν με ωμούς εκβιασμούς, πιέσεις και απαίτηση για προσαρμογές. Η Ν.Δ. εάν βγει στην κυβέρνηση, δηλώνει πρόθυμη για όλα. Έχει ήδη κάνει τις προσαρμογές της, έχει δοκιμαστεί και μένει να δούμε πως θα την αντιμετωπίσει ο λαός και στην κάλπη και στους δρόμους όταν θα πάει χωρίς success story και παραμύθια να εφαρμόσει τα νέα μνημόνια. Η Ν.Δ. σε σχέση με το ΣΥΡΙΖΑ σίγουρα λέει την αλήθεια και αναλαμβάνει την ευθύνη για τη συνέχιση της πιο άγριας πολιτικής απέναντι στο λαό. Το θέμα που κρίνεται είναι πόσο εκλογικά θα καταφέρει να κρατηθεί με βάση ότι πέρα από το σύστημα την ξέρει πλέον και ο λαός.
Οι αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ ήδη στα χρόνια της αντιπολίτευσής του έχουν συμβάλλει στη διάλυση του όποιου κινήματος αναπτύχθηκε το 2010-2012. Η μάχη για την αποκάλυψή τους και κατά τη διάρκεια της εκλογικής μάχης θα είναι κρίσιμη και σίγουρα δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Αν θέλουμε να βάλουμε έστω κάποιες σοβαρές παρακαταθήκες για το δυνάμωμα της λαϊκής πάλης μετά τις εκλογές, πρέπει να έχουμε υπόψη πως οι απατηλές υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν αντιμετωπίζονται με βερμπαλισμούς και τσιτάτα που εξομοιώνουν το κόμμα του μικροαστικού ρεφορμισμού που θέλει να διαχειριστεί το υπάρχον σύστημα με το καθαρόαιμο αστικό κόμμα της Ν.Δ. που έχει ήδη δοκιμαστεί στην επίθεση απέναντι στον εχθρό λαό και συγκροτείται ακόμη πιο αντιδραστικά για τη συνέχεια. Στην τελική, όλοι έχουν το ρόλο τους στο πλαίσιο του συστήματος. Όμως για να αποκαλυφθούν οι αυταπάτες του κυβερνητισμού του ΣΥΡΙΖΑ είναι ανάγκη να ενισχυθεί το βασικό μέτωπο απέναντι στο σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης, την πολιτική του και το σύνολο των δυνάμεων που το υπηρετούν, ξεκινώντας πρώτα – πρώτα απ’ αυτές που ωμά και ανοικτά το υπερασπίζονται και ενισχύουν παραπέρα τη βαρβαρότητά του.
Απ’ αυτή την άποψη, το κόμμα της Ν.Δ. σε αντίθεση με μια σειρά άλλα δοκιμασμένα δεκανίκια του συστήματος κάθε άλλο παρά πρέπει να θεωρείται ξοφλημένο. Η φτώχεια, η ανεργία, ο φασισμός και ο πόλεμος είναι οι πολιτικές που είναι στην ημερήσια διάταξη από την πλευρά του συστήματος και καθόλου οι νέοι φιλολαϊκοί άνεμοι. Το ξεπέρασμα των κάθε λογής αυταπατών προϋποθέτει την αποκάλυψη της βάρβαρης φύσης του καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος και απαιτεί τη συγκρότηση του μετώπου της λαϊκής πάλης ενάντια σ’ αυτή τη βαρβαρότητα.

Προλεταριακή Σημαία -  http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Προκήρυξη της εκλογικής συνεργασίας ΚΚΕ(μ-λ) & Μ-Λ ΚΚΕ για την μειονότητα της Θράκης

Emperyalizmin zincirlerinden
ve kapitalizmin barbarlığından kurtulmak için
tek ümit MÜCADELE
Yüzbinlerce çalışanı,  işsizliğe, sonsuz sömürüye, fakirliğe, yoksulluğa ve göçmenliğe onlar yolladı. Bu yüzbinlerin içinde, işçiler, fakir çiftçiler ve azınlık gençliği, bu yıkıcı politikayı en barbar şekilde hissettiler.
Ve şimdi, seçimlerle, sistemin yerli ve yabancı merkezleri, ülkeyi soyup soğana çevirenler, aynı politikayı devam ettirecek hükümetin arayışı içerisindeler.
ΝΔ ve ΠΑΣΟΚ (bunlarla beraber yeni ve eski burjuva partileri) halktan boyun eğmelerini devam etmesini istiyorlar, aksi taktirde haos ortamının geleceğini iddia ediyorlar. Kendilerinin baskı ve şiddet kullanarak, hak ve özgürlükleri yerle bir ettiklerini, halktan unutması istiyorlar. Seçimlerde hangi parti gelirse gelsin, Avrupa Birliği’nle imzalanan anlaşma ve politikaların uygulanacağını halktan saklıyorlar. Ve bununla beraber, AB ve ABD’deki emperyalist merkezlerin şövenist (savaş yanlısı) politikalarını uygulamak ve onların isteği doğrultusunda yeni yasaları geçirmek için kendilerinin bir alternatifi olmadığını, bu merkezlere inandırmaya çalışıyorlar.
ΣΥΡΙΖΑ(SİRİZA) ise hızlı adımlarla Troykacı emperyalistlerin isteklerine uyum sağlıyor, AB ve ABD-NATO’ya bağımlılığı kabulleniyor ve bu çürük sistemi daha halkçıl bir şekilde yöneteceğini iddia ediyor. Bu müzakerelerden anlamayan vicdansız sistemin, sadece ve sadece halkın örgütlü mücadelesinin sayesinde önüne geçilebileceğini, göz ardı ediyor. ΣΥΡΙΖΑ  kendini bu mücadeleden çoktan çekti ve tek yaptığı halka seçim öncesi hayaller sunmaktır.
BASKILARA VE ŞANTAJLARA, UYDURMACA İKİLEMLERE VE SEÇİM KANDIRMACALARINA HAYIR DİYORUZ
Halkın ve Azınlığın aş, iş, sağlık, eğitim, eşitlik, demokrasi, özünü tanımlama ve özgürce kültürel ve dini kişiliğini geliştirme özgürlüğü hakları, sadece halkın toplu mücadelesiyle kazanılır. Bu mücadelelerden korktuğundandır ki, sistem herzaman bunları baskı ve şiddet altında tutmaya çalışmıştır. Geleneksel SOLun küçümsediği bu mücadeleleri, halk kendi ayakları üstünde, dimdik ve beraberlik içinde devam etmelidir.
Seçimlere katılıyoruz. İşçi sınıfının ve halkın tekrar ön saflarda mücadele etmesi için, emek dünyasının ve Azınlık halkının desteğini bekliyoruz.
Halk ve emekçi mücadelelerin inşa edilmesi ve güçlenmesi için:
  • çıkacak hükümete bakılmaksızın, halka ve emekçilere karşı uygulanacak politikaların yıkılması
  • halkın ve ülkenin yerli ve yabancı hanedanlardan kurtulması
  • emperyalistlerin kana bulanmış tüm planlarına direnilmesi ve, Yunan, Türk ve tüm çevre halklarının dostluk ve kardeşliğinin güçlendirilmesi gerekliliğini ön planda tutmak gerek.
BARIŞ İÇİNDE, DEMOKRATİK, BAĞIMSIZ VE SOSYALİST BİR YUNANİSTAN İÇİN
FINAL LOGO-3
 DESTEKLİYORUZ- SEÇİYORUZ
Η ελπίδα στους αγώνες

Ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση
και την καπιταλιστική βαρβαρότητα

Στείλανε εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους στην ανεργία, την απόλυτη εκμετάλλευση, τη φτώχια, την εξαθλίωση και την μετανάστευση. Μέσα σ’ αυτούς, και τους εργάτες, τους φτωχούς αγρότες και τη νεολαία της Μειονότητας, που δέχθηκε με τον πιο βάρβαρο τρόπο αυτήν την καταστροφική πολιτική.
Και τώρα, με τις εκλογές, ντόπια και ξένα κέντρα του συστήματος, όλοι αυτοί που ξεζούμισαν το λαό και ρήμαξαν τη χώρα, αναζητούν νέα κυβέρνηση που θα συνεχίσει την ίδια πολιτική.
ΝΔ και ΠΑΣΟΚ (και μαζί παλιά και νέα αστικά κόμματα) απαιτούν από το λαό να συνεχίσει να υποτάσσεται γιατί αλλιώς, λένε, θα έρθει το χάος. Απαιτούν να ξεχάσει ότι ήταν αυτοί που με τη βία και την καταστολή ισοπέδωσαν δικαιώματα και κατακτήσεις. Κρύβουν το γεγονός ότι όποιος και να κερδίσει τις εκλογές θα κλιθεί να εφαρμόσει τα νέα μνημόνια που ήδη έχουν συμφωνηθεί. Και παράλληλα προσπαθούν να πείσουν τα ιμπεριαλιστικά κέντρα σε ΕΕ και ΗΠΑ, ότι αποτελούν τη μόνη δύναμη επιβολής των νέων μέτρων και υπακοής στα φιλοπόλεμα σχέδιά τους.
Ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει γοργά βήματα προσαρμογής στις απαιτήσεις των Τροϊκανών ιμπεριαλιστών, αποδέχεται πλήρως την εξάρτηση από ΕΕ και ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και προβάλλει μια δήθεν φιλολαϊκή διαχείριση του συστήματος. Αυτού του συστήματος που έχει δείξει πόσο αδίστακτο είναι, που δεν καταλαβαίνει από διαπραγματεύσεις, που το μόνο που μπορεί να σταματήσει την επίθεσή του είναι η οργανωμένη πάλη του λαού. Απ’ αυτήν την πάλη, έχει προ πολλού πάρει «διαζύγιο» ο ΣΥΡΙΖΑ και το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να σπέρνει ψεύτικες εκλογικές αυταπάτες.

ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ, ΤΑ ΨΕΥΤΙΚΑ ΔΙΛΗΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΙΚΕΣ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ

Τα δικαιώματα του λαού, τα δικαιώματα της Μειονότητας για ψωμί, δουλειά, υγεία, μόρφωση, ισότητα, δημοκρατία, συλλογικό αυτοπροσδιορισμό και ελεύθερη ανάπτυξη της πολιτισμικής και θρησκευτικής της ταυτότητας, μόνο μέσα από τους λαϊκούς αγώνες μπορούν να κερδηθούν. Αυτούς που φοβούνται και (γι αυτό) τρομοκρατούν οι δυνάμεις του συστήματος, αυτούς που υπονόμευσε η επίσημη Αριστερά, αυτούς που πρέπει να τους αναλάβει ο ίδιος ο λαός.
Κατεβαίνουμε στις εκλογές και ζητάμε την υποστήριξη του κόσμου της εργασίας και των λαϊκών ανθρώπων της Μειονότητας, για να αναδείξουμε την ανάγκη να βγει ξανά η εργατική τάξη και ο λαός στο προσκήνιο.
Να οικοδομηθούν και να ενισχυθούν οι λαϊκοί και εργατικοί αγώνες για:
  • την ανατροπή της αντιλαϊκής, αντεργατικής πολιτικής, ανεξάρτητα από την κυβέρνηση που θα προκύψει
  • την απαλλαγή από κάθε ξένο και ντόπιο δυνάστη του λαού και της χώρας
  • να αντισταθεί ο λαός στα αιματοβαμμένα σχέδια των ιμπεριαλιστών και να δυναμώσει τη φιλία και αδελφοσύνη του ελληνικού και τούρκικου λαού, των λαών όλης της περιοχής
ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΡΗΝΙΚΗ, ΔΗΝΟΚΡΑΤΙΚΗ, ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ
ΨΗΦΙΣΤΕ – ΣΤΗΡΙΞΤΕ
FINAL LOGO-3
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Τα σημεία που διαφοροποιούν τη σημαία μας από όλους τους άλλους

Η πολιτική συνεργασία του Μ–Λ ΚΚΕ και του ΚΚΕ (μ-λ) που κατέληξε και στην κοινή εκλογική εμφάνιση είναι γεγονός. Για την ακρίβεια αποτελεί δείγμα της πολιτικής κινητικότητας στ’ αριστερά, αν εξαιρέσουμε τη βουβή προσχώρηση – πολλές φορές άνευ όρων - στον ΣΥΡΙΖΑ.
Χαιρετίζουμε τον κοινό πολιτικό βηματισμό που δεν είναι εύκολος αν μετρήσουμε τριάντα χρόνια παράλληλης δράσης των δύο οργανώσεων.
Μέσα σε δύσκολες συνθήκες αποδείξαμε ότι αντέχουμε και αγωνιζόμαστε να ανοίξουμε δρόμους.
Μέσα στο καμίνι της ταξικής πάλης φάνηκε ότι μπορούμε να πηγαίνουμε κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα.
Μέσα στις ευκολίες που κρύβει η σιωπή και η προσχώρηση στις πολιτικές ευκολίες αποδείξαμε ότι η φωνή των μαρξιστών – λενινιστών, δηλαδή των σύγχρονων κομμουνιστών είναι και χρήσιμη και δυνατή.
Σ’ όλη αυτή την «ιστορική Σαχάρα» είδαμε κραταιά κόμματα να εξαφανίζονται και άλλα να μετατρέπονται σε γυμνοσάλιαγκες των κυρίαρχων ρευμάτων.
Η δημιουργία της ΛΑ-ΑΑΣ ήταν ένας πρώτος σπόρος του αναγκαίου μετώπου αγώνα, αντίστασης, διεκδίκησης. Σ’ αυτόν το δρόμο έχουμε να διανύσουμε πολλά χιλιόμετρα συζητώντας συντροφικά, φωτίζοντας διαλεκτικά τις σκιές που –τυχόν- δημιουργήθηκαν, ανιχνεύοντας νέες μέθοδες συγκρότησης και πάλης του λαού μας.
Στο παρακάτω άρθρο καταγράφουμε τα σημεία που διαφοροποιούν τη σημαία μας από όλους τους άλλους.
Ενδεχομένως νάναι περισσότερα αλλά από κάπου πρέπει ν’ αρχίσουμε.

Αντιιμπεριαλιστική πάλη
Το Μ-Λ ΚΚΕ και το ΚΚΕ (μ-λ) αποτελούν το πολιτικό ρεύμα που δεν χαρίζεται στον ιμπεριαλισμό, την εξάρτηση και την ΕΕ. Πράγμα που δεν κάνει π.χ. η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αφήνουμε κατά μέρος τον ΣΥΡΙΖΑ, τον διαχρονικό θιασώτη της ΕΕ, δηλαδή των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών.
Υποστηρίζουμε σθεναρά και ευελπιστούμε πειστικά ότι το άνοιγμα ενός άλλου δρόμου για τη χώρα μας με Ανεξαρτησία, Δημοκρατία και Σοσιαλισμό περνάει μέσα από τη σύγκρουση με το καθεστώς της εξάρτησης και υποτέλειας. Αυτήν τη σημαία δεν τη χαρίζουμε στους πατριδοκάπηλους, τους σοβινιστές και τους εθνικιστές,
Οι κομμουνιστές είναι πατριώτες. Οι πραγματικοί κομμουνιστές είναι συνεπείς αντιιμπεριαλιστές.
Τα παραδείγματα της Σερβίας, Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύης, Συρίας μας δείχνουν ότι μόνο ένας συνεπής αντιιμπεριαλιστικός αγώνας μπορεί ν’ ανοίξει το δρόμο στις χώρες που είναι εξαρτημένες για βαθύτερους μετασχηματισμούς. Το ΚΚΕ (μ-λ) και το Μ-Λ ΚΚΕ έχουν τον αντιιμπεριαλισμό στο πολιτικό DNA τους κόντρα σε όλα τα κόμματα που εμφανίζονται στο προσκήνιο.
Η ψήφος στην εκλογική συνεργασία διασφαλίζει ότι αυτές οι φωνές θα είναι ισχυρότερες και δυνατότερες.

Έξω η Ελλάδα από την ΕΕ!
Πρέπει να είμαστε εξαιρετικά ευχαριστημένοι γιατί το βασικό σύνθημα των δύο κομμάτων διαπέρασε τα οργανωτικά μας σύνορα. Σήμερα όλο και πιο πολύ, όλο και πιο δυνατά το «Έξω η Ελλάδα από την ΕΕ» ακούγεται σε πορείες, δρόμους, διαδηλώσεις.
Η πολιτική μας επιλογή ήταν ολόσωστη. Ακόμα και οι ρεβιζιονιστές του ΚΚΕ αναγκάζονται να το αναφέρουν. Ο χώρος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ το προβάλλει με πολλές υποσημειώσεις και αστερίσκους. Με πολλά υπονοούμενα.
Για μας το ζήτημα είναι ξεκάθαρο και στηρίζεται στους ακρογωνιαίους λίθους του λενινισμού.
Η λεγόμενη «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση» δεν πρόκειται να υπάρξει. Γιατί ο νόμος της ανισόμετρης ανάπτυξης άρα και του άγριου ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού είναι δυνατότερος από τις ασθενικές βουλησιαρχικές φωνές των ευρωπαϊστών.
Οι αντιθέσεις των λύκων είναι ισχυρότερες από τις φωνές των ρεφορμιστικών κομμάτων και προβάτων. Η ΕΕ είναι πεδίο αχαλίνωτου και διαρκούς ανταγωνισμού ακριβώς πάνω στο γεωγραφικό και οικονομικό πεδίο που γέννησε δύο παγκόσμιους πολέμους. Οι αντικαπιταλιστές της φράσης ψελλίζουν διάφορα αρνητικά για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ένα δεν μπορούν να πουν. Αν είναι δυνατόν μία χώρα να σπάσει τα δεσμά της εξάρτησης και με ηγεμόνα την εργατική τάξη και το κόμμα της να βαδίσει στο δρόμο της εθνικής ανεξαρτησίας, οικονομικής κυριαρχίας και σοσιαλισμού. Αυτό είναι ακριβώς το πεδίο όπου συναντιέται η αστική τρομοκρατία και η τροτσκιστική ανοησία. «Η Ελλάδα δεν μπορεί», που καταλήγει και στο δεν πρέπει.
Αντίθετα εμείς προπαγανδίζουμε πως μπορούμε σε πείσμα των θεωριών της ψωροκώσταινας να ενώσουμε το λαό μας γύρω από ένα γνήσιο πατριωτικό και ταξικό κίνημα και στο σύνθημα «Έξω η Ελλάδα από την ΕΕ». Εκεί που τρέμουν τα γόνατα των άλλων το μ-λ κίνημα υποστηρίζει και προπαγανδίζει το «να στηριζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις».

Υπερασπιζόμαστε την ιστορία των κομμουνιστών!
Κόντρα σ’ όλο τον αντικαπιταλιστικό συρφετό, στους νεοαριστερούς και νεόκοπους αντικαπιταλιστές της φράσης υπερασπιζόμαστε αρχειακά τη διαδρομή των ταξικών αγώνων που έχουν πρόσημο, κυρίως κομμουνιστικό.
50 χρόνια από την ίδρυση της Αναγέννησης και του μαρξιστικού –λενινιστικού κινήματος, εκατό χρόνια κοντά από τη μεγάλη Οχτωβριανή Επανάσταση «έλαχε ο κλήρος» οι μαρξιστές – λενινιστές να πορεύονται σε μια αντιδραστική έρημο, σηκώνοντας ένα βαρύ ιστορικό φορτίο.
Δεν είμαστε διόλου ευχαριστημένοι που μεταφέρουμε τις βαριές αποσκευές των Μαρξ – Ένγκελς - Λένιν - Στάλιν – Μάο σχεδόν μόνοι και δεν χαιρόμαστε που πύκνωσαν οι αποστάτες, οι αναθεωρητές και οι πολιτικά ανήμποροι.
Έχουμε πλήρη συνείδηση του όγκου των αναγκών και της «μικρότητάς μας». Ωστόσο ούτε στιγμή δεν πρέπει να περνάει από το μυαλό ενός επαναστάτη κομμουνιστή πως είναι δυνατόν να περάσουμε όλες τις Συμπληγάδες ξεφορτώνοντας τις αξίες μας για να γίνουμε ελαφρύτεροι. Αν χτες ήταν αναγκαίο να διασπαστεί η Β’ διεθνής από τον Λένιν, να μπολσεβικοποιηθούν τα κομμουνιστικά κόμματα, να υπερασπιστεί η Σοβιετική Ένωση των Λένιν - Στάλιν, να φτιαχτεί το αντιφασιστικό μέτωπο, σήμερα, στη νεοφιλελεύθερη καταιγίδα, είναι δυο και τρεις φορές αναγκαίο να υπερασπίσουμε την ιστορία μας κόντρα στη διαβολή, την αναθεώρηση και τη δειλία.
Άλλωστε η συγγραφή βιβλίων – άρθρων από στελέχη και των δύο κομμάτων αυτό αποδείχνει.
Η ιστορία διδάσκει και λαός χωρίς μνήμη θα ξαναζήσει τη φρίκη σ’ όλο της το μεγαλείο.

Να στηριζόμαστε στις δικές μας δυνάμεις
Μόνο στην προεκλογική περίοδο οι προύχοντες της Βουλής και τα αστορεφορμιστικά κόμματα θα μοιραστούν πάνω από 4 εκατ. ευρώ.
Από τις θυσίες του ελληνικού λαού. Χώρια ό,τι θα «τσεπώσουν» από την ολιγαρχία, τις εταιρείες τους, τους τραπεζίτες και εφοπλιστές.
Πρόκειται για δημόσιο σκάνδαλο. Μόνο η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ χρωστούν στο Δημόσιο πάνω από 150 εκατ. ευρώ. Ύστερα με θράσος χιλίων πιθήκων μιλούν για ισονομία, ισοπολιτεία, ισηγορία και άλλα παρόμοια συναφή. Το Ποτάμι του Μπόμπολα εξασφάλισε γερό στασίδι στον τηλεοπτικό χρόνο και στην επαρχία πρόσβαση στα ΜΜΕ έχουν οι έχοντες και κατέχοντες.
Μόνο γι’ αυτό θα έπρεπε να μαυριστούν από τον κόσμο της ανέχειας και της φτώχειας,
Μέσα σ’ αυτό το μαύρο τοπίο των εξαρτήσεων και των εξαρτημένων το Μ-Λ ΚΚΕ και το ΚΚΕ (μ-λ) διακηρύσσουν και κάνουν πράξη την κομμουνιστική αρχή «Στηριζόμαστε στις δυνάμεις μας».
Αυτό ήταν το βασικό σύνθημα της οικονομικής μας εκστρατείας και αυτό είναι η βασική μας αρχή σ’ ό,τι αφορά στην παραγωγή πολιτικών θέσεων. Εμείς δεν αντιγράφουμε «ό,τι γυαλίζει» στην Ευρώπη και στα Πανεπιστήμια.
Στηριζόμαστε στα πόδια μας και ζητάμε από τον κόσμο των αγώνων και της αριστεράς να πράξει το ίδιο.

Να πάρει χρώμα η οργή
Υποστηρίζουμε με πάθος και μ’ όλες τις δυνάμεις μας (έντυπα, έμψυχο υλικό) τους αγώνες που ξέσπασαν σ’ όλη την προηγούμενη περίοδο. Αλλά από τις πλατείες ως τις Σκουριές και από την ΕΡΤ ως την εκπαίδευση επιμένουμε ότι πρέπει να βαθύνει η πολιτικοποίηση, να πάρει ταξικό χρώμα η αλληλεγγύη ανάμεσα στους εργαζόμενους και να βρει το σ.κ. πολιτική στόχευση. Η εναντίωση στην ΕΕ και την άρχουσα τάξη και την κυβέρνησή της, η πάλη ενάντια στην ταξική συναίνεση και το συμφιλιωτισμό πρέπει να «χωνευτούν» με κάθε κίνηση των εργαζομένων, των ανέργων και των φτωχών.
Στην πραγματικότητα ή το εργατολαϊκό και συνδικαλιστικό κίνημα θα συνδεθούν με την πραγματική αριστερά και το μαρξισμό ή θα ξεσπούν αγώνες «χωρίς φανέλα», περιορισμένης εμβέλειας, κλαδικίστικοι και με χαμηλό ορίζοντα που δεν θα ξεφεύγουν από το επίπεδο των ρεφορμιστικών αυταπατών. Βούτυρο στο ψωμί της αντιλαϊκής κυβέρνησης Σαμαρά και εύκολη πολιτική λεία για τον ΣΥΡΙΖΑ που καραδοκεί ξαφρίζοντας τη λαϊκή αγανάκτηση. Που μετατρέπει τους αγώνες σε ψήφους.
Αξίζει να βάλουμε χρώμα στη λαϊκή οργή, να συνδαυλίζουμε τη φωτιά των αγώνων και να συγκροτούμε παντού «κόκκινες βάσεις» αγώνα.

Αντιρεβιζιονιστική πάλη
Κοιτάξτε προσεκτικά τις πολιτικές πλατφόρμες των τάχα επαναστατικών κομμάτων.
Αν δεν απουσιάζει εντελώς η αναφορά σε ΣΥΡΙΖΑ – ΚΚΕ, κατέχει μια ισχνή και αδύναμη θέση.
Διότι η αναθεώρηση (ρεβιζιονισμός) είναι μια μεγάλη πληγή για το αριστερό κίνημα. Αποτελεί ένα μεγάλο πολιτικό υπνωτικό τόσο που ο παλιός αγωνιστής, αναθεωρητής ΕΔΑΐτης, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, εν γένει ανθρωπιστής Γλέζος να θεωρείται το απαύγασμα της Αντίστασης!
Το μ-λ κίνημα είχε και έχει στους κόλπους του σεμνούς αγωνιστές και κομματικούς φίλους με ισχυρές περγαμηνές. Όμως θεωρεί πως ο αντιρεβιζιονισμός, η πάλη δηλαδή ενάντια στην αναθεώρηση των κομμουνιστικών αρχών, στη συναίνεση και συνδιαχείριση με το αστικό κράτος, στις συμπράξεις με το κυρίαρχο σύστημα που αποτελούν κυριολεκτικά πολιτική πανούκλα, είναι το βασικό στοιχείο για την ανασυγκρότηση της κομμουνιστικής Αριστεράς. Δεν μπορεί να γίνει ούτε βήμα μπροστά του κομμουνιστικού ρεύματος, δεν μπορούν να πάρουν ανάσα οι μαρξιστές – λενινιστές αν δεν κόψουν κάθε ομφάλιο λώρο με όλη τη σκουριά του παλιού και νέου ρεφορμιστικού κυβερνητισμού όποιας κοπής.
Δεν μπορεί να διαμορφωθεί ούτε ένας κόκκος αγωνιστικής και ταξικής συνείδησης αν δεν γίνει πλατιά αντιπαράθεση με κάθε λογής αναθεωρητική σκέψη.
Η πολιτική συνεργασία μας διαθέτει μέλη και στελέχη βιοπαλαιστές. Ανθρώπους της εργασίας, της ανεργίας, νέους συντρόφους που συνειδητοποιούν από την πάλη, το διάβασμα και την οργάνωση τις αξίες της αριστεράς και του σοσιαλισμού. Θεωρούμε ότι το πολιτικό και θεωρητικό φορτίο της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στις ανατολικές χώρες (κύρια ΕΣΣΔ-Κίνα) είναι αξεπέραστο σημείο τομής.
Από το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ ως την Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα και την τελική κατάληξη της παλινόρθωσης οι μαρξιστές-λενινιστές προσπάθησαν να φωτίσουν πολιτικά και θεωρητικά το ζήτημα.
Οι διανοούμενοι είχαν «ελευθερία κριτικής» που σε μετάφραση σημαίνει ότι λένε ό,τι θέλουν, οι αστοί μίλησαν για κατάρρευση, οι ρεβιζιονιστές για ανατροπή.
Μόνο οι πραγματικοί κομμουνιστές έδωσαν το πολιτικό βάθος σ’ ό,τι συνέβη. Η θεωρία της καπιταλιστικής παλινόρθωσης αποτελεί «ευαγγέλιο» για τον συνδυασμό μας και αυτό θα το εξηγήσουμε σ’ όλη την προεκλογική περίοδο στις συγκεντρώσεις μας. Δεν θεωρούμε ότι είμαστε αλάνθαστοι, ωστόσο πιστεύουμε βαθιά στην αξία των πολιτικών και προγραμματικών μας αρχών.

Κόμμα, Μέτωπο, Αγώνας
Υποστηρίζουμε τη διαλεκτική ενότητα των τριών συστατικών της ταξικής πάλης.
Τη δημιουργία του κομμουνιστικού κόμματος.
Τη δημιουργία του Παλλαϊκού Μετώπου.
Την ανάγκη να υπάρξουν και να δημιουργηθούν λαϊκοί αγώνες, Λαϊκή Αντίσταση.
Γιατί χωρίς κόμμα, η τάξη δεν έχει πυξίδα.
Γιατί χωρίς μέτωπο (υβρίδιο και σπόρος του είναι η ΛΑ-ΑΑΣ) δεν είναι δυνατόν να δημιουργηθούν πλατιές πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες κόντρα στην ΕΕ, το ΝΑΤΟ, την άρχουσα τάξη.
Τέλος, γιατί χωρίς λαϊκούς αγώνες τα παραπάνω θα είναι «κατασκευές» χωρίς πόδια χωρίς την κολυμπήθρα της πράξης.
Υποστηρίζουμε τα παραπάνω σε μια διαλεκτική σχέση αλλά όχι «α λα καρτ».
Αρκετοί αγωνιστές τσιμπολογούν εκλεκτικά ό,τι τους φαίνεται αρεστό, κολυμπούν γενναία μέσα στους αγώνες για να ξαναβγούν στην όχθη από όπου ξεκίνησαν, άλλοι πάλι μιλούν για μέτωπο αλλά απεχθάνονται τους κομμουνιστές, λιγότεροι αναφέρονται σεχταριστικά στην ύπαρξη του κόμματος. Πρόκειται για σφάλματα που τα ζήσαμε και τα πληρώνουμε ακριβά τώρα που ζούμε την υποχώρηση, την αμπώτιδα του κομμουνιστικού κινήματος .
Η στήριξη των μαρξιστών – λενινιστών έρχεται ακριβώς να δυναμώσει το ρεύμα εκείνο που ανασαίνει στους αγώνες, νοιώθει τη φτώχεια και ανεργία και ψάχνει μέσα στις στάχτες να βρει τις βαθύτερες αιτίες για την ανάκαμψη και ανασυγκρότηση. Που χαίρεται τις αντιστάσεις του λαού, συνδαυλίζει την οργή και ταυτόχρονα θέλει να «ψηλώσει». Να βρει και να εκλαϊκεύσει τις βαθύτερες αιτίες των πραγμάτων.
Με τα παραπάνω πολιτικά όπλα το Μ-Λ ΚΚΕ και το ΚΚΕ (μ-λ) μπορούν να κερδίσουν στην τέχνη της πολιτικής ζύμωσης.
Να κολυμπήσουμε μέσα στους αγώνες και να δεθούμε με τους αγωνιστές.
Κόκκινη ψήφο στους πραγματικούς κομμουνιστές.

Θανάσης Τσιριγώτης
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>