ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ!

Αριστερό blog για τα κινήματα στις ...γειτονιές όλου του κόσμου!

Για επικοινωνία: antigeitonies@gmail.com

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Πολιορκία του Κομπάνι
Αλληλεγγύη στον Κουρδικό λαό! Μέτωπο ενάντια στον ιμπεριαλισμό!


Η πολιορκία της κουρδικής πόλης Κομπάνι στην βόρειο Συρία, οι εκατόμβες των νεκρών γύρω και μέσα σε αυτήν και οι δεκάδες χιλιάδες Κούρδοι πρόσφυγες πολέμου που εκτοπίζονται από τις εστίες και την πατρίδα τους, είναι μια ακόμη, από τις πολλές, μαζική ανθρώπινη τραγωδία στην Μέση Ανατολή. Στον δρόμο των απεγνωσμένων Σύριων που κατέφυγαν κατά χιλιάδες κυρίως στην Τουρκία και στον Λίβανο, βρίσκονται τώρα οι Κούρδοι που διασχίζουν αναγκαστικά τα τούρκο-συριακά σύνορα και συνωθούνται στους πρόχειρους καταυλισμούς. Στις μέρες μας, σχεδόν σε όλη την περιοχή, από το Αφγανιστάν ως την Παλαιστίνη, στο Ιράκ και στην Συρία, στην Λιβύη, στην Υεμένη και αλλού, οι λαοί βρίσκονται μέσα σε έναν ατελείωτο πόλεμο, μια τεραστίων διαστάσεων κοινωνική καταστροφή και οπισθοδρόμηση. Έναν μεγάλο πόλεμο μέσα στον οποίο διεξάγονται πολλοί μικροί, και για τον οποίον ο αμερικάνος πρόεδρος, που ξέρει καλύτερα, υποσχέθηκε πως θα είναι μακροχρόνιος!
Εμφύλιοι πόλεμοι, σφαγές και μαζικά εγκλήματα, εκτοπίσεις και κύματα προσφύγων, ισοπέδωση πόλεων, υποδομών και οικονομιών, διάλυση κοινωνιών και διάσπαση κρατών. Αυτό είναι το τοπίο που διαμορφώνεται σε όλη την ευρύτερη Μέση Ανατολή. Κύριος υπεύθυνος για όλα αυτά είναι ο ιμπεριαλισμός! Και ιδιαίτερα ο αμερικάνικος! Οι εγκληματίες της Ουάσιγκτον, με την ανοικτή κατοχή και εισβολή στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, την επιδρομή στην Λιβύη και την έμμεση επέμβαση στην Συρία, χρηματοδοτώντας και εξοπλίζοντας τους αντιδραστικούς φανατικούς μισθοφόρους του λεγόμενου Χαλιφάτου, πυροδότησαν τον πόλεμο και την τυφλή αλληλοσφαγή. Και τώρα δήθεν βομβαρδίζουν τα ανδρείκελά τους στην Συρία, ενώ στην πραγματικότητα σκοτώνουν αμάχους και καταστρέφουν τις υποδομές, με σκοπό να κάνουν και αυτή την χώρα προτεκτοράτο τους.
Η εξελισσόμενη τραγωδία στο Κομπάνι, πρωτεύουσα της μίας από τις τρεις επαρχίες της αυτόνομης κουρδικής περιοχής στην βόρεια Συρία, γνωστή σαν Ροζάβα, είναι μια ακόμη απόδειξη του κυνισμού και της υποκρισίας της ιμπεριαλιστικής πολιτικής. Πιο ξεκάθαρη δήλωση από αυτήν που έκανε ο υπουργός Εξωτερικών Κέρι, αναφορικά με τους στρατηγικούς στόχους της αμερικάνικης πολιτικής στην Συρία, δεν θα μπορούσε να γίνει. Για την Ουάσιγκτον, όπως δήλωσε, το Κομπάνι μπορεί να είναι μια τραγωδία (!), αλλά την παρατηρεί αποστασιοποιημένα, μιας και οι στόχοι της είναι ευρύτεροι αναφορικά με το Ισλαμικό κράτος και το καθεστώς της Συρίας. Δηλαδή, με απλά λόγια, οι Αμερικάνοι δεν θα στεναχωρηθούν καθόλου (για να μην πούμε πως το επιδιώκουν σε συνάρτηση με τα παζάρια που κάνουν με την Άγκυρα) εάν οι δυνάμεις του χαλιφάτου νικήσουν τους Κούρδους και διαλύσουν τις αυτόνομες δομές που έχουν δημιουργήσει τον τελευταίο καιρό σε αυτήν την περιοχή. Το μόνο που τους προβληματίζει είναι πως κάτι τέτοιο θα μεγάλωνε την ισχύ και την δυναμική των ισλαμιστών του ΙSIS, εξέλιξη που δεν θέλουν αυτήν την στιγμή και γι αυτό τους εμποδίζουν να καταλάβουν την πόλη, μέχρι τώρα τουλάχιστον.
Αυτό αποτελεί ένα εκ νέου δίδαγμα για τον χαρακτήρα της ιμπεριαλιστικής πολιτικής και όχι μόνο για το κουρδικό κίνημα αυτοδιάθεσης που δέχεται αυτές τις ώρες ισχυρή πίεση και αντιμετωπίζει μεγάλους κινδύνους. Το δίδαγμα είναι και επίκαιρο και διαχρονικό. Διαχρονικό μιας και πολλές φορές στο παρελθόν έχει αποδειχθεί πως οι ιμπεριαλιστές και οι κάθε λογής αντιδραστικοί δεν μπορούν και δεν θέλουν να εγγυηθούν την ανεξαρτησία, την ελευθερία και την ασφάλεια των λαών. Και κινήματα που πίστεψαν πως θα στηριχθούν σε αυτούς το πλήρωσαν με βαρύ φόρο αίματος και ιστορικές καταστροφές. Ειδικά οι Κούρδοι έχουν μια μακρόχρονη εμπειρία στο συγκεκριμένο ζήτημα και οι τωρινές εξελίξεις κάνουν επίκαιρες αυτές τις παλιές καταστάσεις. Σχεδόν από την αρχή της συριακής κρίσης και ενόσω βαθμιαία γινόταν φανερό πως το πάνω χέρι το έχουν βαθιά αντιδραστικές δυνάμεις που πατρονάρονται από τους ιμπεριαλιστές, ο κουρδικός πληθυσμός της χώρας (όπως και άλλες εθνοτικές και θρησκευτικές μειονότητες) έγινε υποψήφιο θύμα. Και όταν το καθεστώς Άσαντ αποφάσισε να αποσύρει τον στρατό του από την βορειανατολική Συρία, οι Κούρδοι βρέθηκαν σχεδόν αναγκαστικά μπροστά σε μεγάλα διλήμματα επιβίωσης. Η ανακήρυξη των αυτόνομων περιοχών ήταν μονόδρομος και πράγματι οι δομές και το κλίμα σε αυτές αποτελούν όαση δημοκρατίας και προόδου στο σκοτάδι που επικρατεί στην χώρα. Ταυτόχρονα όμως ενεργοποίησαν σημαντικές αντιδράσεις και αντιθέσεις.
Πρώτη και καλύτερη η Τουρκία. Παρά τα ανοίγματα που έκανε ο Ερντογάν τα τελευταία χρόνια, η Άγκυρα ξέρει καλά πως το κουρδικό συνεχίζει να αποτελεί τον πιο σοβαρό κίνδυνο εσωτερικής αποσταθεροποίησης. Τόσο με εσωτερικούς εθνο-κοινωνικούς όρους όσο και σαν εργαλείο εξωτερικών δυνάμεων. Η περίπτωση των αυτόνομων κουρδικών περιοχών στην Συρία θεωρήθηκε από την πρώτη στιγμή πολύ επικίνδυνη, στον βαθμό που και μη ελεγχόμενη ήταν και μπορούσε να επιδράσει στον κουρδικό πληθυσμό της Ανατολίας. Μπορεί ο Ερντογάν να έχει ανοίξει ένα σταθερό δίαυλο επικοινωνίας και παζαριών με τον Οτσαλάν, αλλά στα πλαίσια του Εργατικού Κόμματος (πολύ περισσότερο πέρα από αυτό) υπάρχουν δυνάμεις που δεν ελέγχονται από τον φυλακισμένο ηγέτη τους. Και με προϋποθέσεις μπορεί να πάρουν τον δρόμο μιας νέας αναμέτρησης με τον τουρκικό στρατό, σε μια πολύ δύσκολη στιγμή για την τουρκική εξωτερική πολιτική στην περιοχή. Η αναταραχή που εξαπλώθηκε ακαριαία σχεδόν σε όλη την Τουρκία από τους οργισμένους Κούρδους αποτελεί μια καλή επιβεβαίωση των φόβων του τουρκικού καθεστώτος. Η σκληρή καταστολή που είχε σαν αποτέλεσμα δεκάδες νεκρούς από τους πυροβολισμούς της αστυνομίας και της στρατό-χωροφυλακής καθώς και οι απαγορεύσεις κυκλοφορίας σε έξι επαρχίες με κουρδικό πληθυσμό έδειξαν τα όρια ανοχής του καθεστώτος και αντοχής των πρόσφατων πολυδιαφημισμένων ανοιγμάτων του Ερντογάν.
Η Τουρκία και ειδικά ο Ερντογάν και η κυβέρνηση του AKP προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα σε αντικρουόμενα δεδομένα, επιχειρώντας να κερδίσουν από τις κυοφορούμενες ανακατατάξεις στην περιοχή. Έχουν σταθερό στόχο την ανατροπή του Άσαντ και την αναρρίχηση ενός φιλικού -σύμμαχου καθεστώτος στην Δαμασκό. Αν προκύψει ευκαιρία, θα επιζητήσουν ακόμη και την διεκδίκηση εδαφών, με η χωρίς το πρόσχημα της ζώνης ασφαλείας. Από την αρχή της συριακής κρίσης, στήριξαν και εξόπλισαν, με την ανοχή-υποστήριξη των Αμερικανών, την αντιπολίτευση και συγκεκριμένα τις ισλαμικές συμμορίες και πίστεψαν πως θα επαναλαμβανόταν σύντομα το λιβυκό σενάριο ανατροπής. Όταν αυτό δεν έγινε και το ISIS ενισχυμένο επέκτεινε τις φιλοδοξίες και την δυναμική του στο Ιράκ, τα δεδομένα άλλαξαν. Η αμερικάνικη πολιτική αναγκαστικά αναπροσανατολίστηκε, οι χθεσινοί φίλοι έγιναν αντίπαλοι και η Άγκυρα βρέθηκε στριμωγμένη να απολογείται και να φοβάται πως οι δυτικοί έχουν και άλλα σενάρια για αναμόρφωση των συνόρων κλπ. Η αναφορά του Ερντογάν στους νέους Λόρενς της Αραβίας είναι ενδεικτική των φόβων της τούρκικης άρχουσας τάξης για τις εξελίξεις οι οποίες έχουν πάρει απρόβλεπτες διαστάσεις.
Οι Κούρδοι, όπως και κάθε λαός, έχουν αναφαίρετο το δικαίωμα στην ελευθερία, στην ασφάλεια και στην αυτοδιάθεση. Δικαιώματα για τα οποία έχουν χύσει ποτάμια αίματος, επί δεκαετίες, στην Τουρκία, στο Ιράκ, στην Συρία και αλλού. Τα δικαιώματα αυτά, έχει αποδείξει η ιστορία, δεν τα χαρίζει κανείς, πολύ περισσότερο οι ιμπεριαλιστές, οι αντιδραστικές δυνάμεις και οι κάθε λογής υποκριτές και τυχοδιώκτες στην Δύση. Μόνο ένα κοινό μέτωπο των λαών της Μέσης Ανατολής ενάντια στον ιμπεριαλισμό και την ντόπια αντίδραση μπορεί να εγγυηθεί την ειρήνη, την ασφάλεια και την ευημερία σε όλους όσους ζουν σε αυτήν την περιοχή, ανεξάρτητα από εθνική καταγωγή και θρησκεία. Μόνο αν οι λαοί ανασηκωθούν, πετάξουν από το σβέρκο τους αντιδραστικούς, αστούς και φεουδάρχες που τους εξουσιάζουν, τσακίσουν τον ιμπεριαλισμό και πάρουν την τύχες τους στα δικά τους χέρια, θα μπορέσουν να δουν άσπρη μέρα. Να γίνουν αφέντες στις πατρίδες τους και στις πλουτοπαραγωγικές πηγές τους.

Δ.Π.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Να σταματήσουν οι διώξεις των αγωνιστών που συμμετείχαν στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου του 2011 στη Θεσσαλονίκη

Στο εδώλιο οδηγούνται και πάλι την Πέμπτη 23 Οκτωβρίου 2014 οι 10 συλληφθέντες αγωνιστές που κατά κυβερνητική παραγγελία «αναγνωρίστηκαν» και «ταυτοποιήθηκαν» από τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης ως υπαίτιοι για τη ματαίωση της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου το 2011, με το χαρακτηρισμό «έκνομες ενέργειες». Μια κίνηση που άνοιγε από τότε τους ασκούς του Αιόλου για την ποινικοποίηση αγωνιστών και συνδικαλιστών, δεδομένου ότι στο στόχαστρο βρέθηκαν συνδικαλιστές του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, αγωνιστές της αριστεράς.
«Υπαίτιος» όμως είναι όλος ο λαός και «υποκινητής» η πολιτική της εξαθλίωσης και του εξανδραποδισμού κυβέρνησης, ΕΕ και ΔΝΤ. Οι επιχειρούμενες διώξεις στρέφονται ενάντια στο σύνολο του λαού, ενάντια στην λαϊκή έκρηξη που εκείνη τη μέρα μετέτρεψε τις παρελάσεις –όχι μόνο στη Θεσσαλονίκη αλλά σε όλη την Ελλάδα- από εκδηλώσεις υποταγής και κενής ρητορείας του καθεστώτος σε μαζικές εκδηλώσεις της γνήσιας λαϊκής οργής ενάντια στην εξόντωση των εργαζομένων, της νεολαίας, των συνταξιούχων και την υποδούλωση της χώρας, πανικοβάλλοντας το καθεστώς της  εκμετάλλευσης και υποτέλειας.  Τιμήθηκε έτσι με το καλύτερο τρόπο το μεγάλο ΟΧΙ ενάντια στον ιταλικό και γερμανικό φασισμό.
Πραγματικά έκνομη απέναντι στους εργαζόμενους είναι η πολιτική κυβέρνησης, κεφαλαίου, ΔΝΤ και ΕΕ που επιτίθεται βίαια στο λαϊκό εισόδημα και σε όποιο εργασιακό, κοινωνικό και δημοκρατικό δικαίωμα είχε απομείνει τα τελευταία χρόνια, χάνοντας κάθε ίχνος νομιμοποίησης.
Νόμιμη είναι η πάλη των λαϊκών μαζών και οι μορφές αντίστασης και έκφρασης που οι ίδιες θα επιλέγουν για να βάλουν φραγμό στην βίαιη εξόντωση του λαού και στην επίσης βίαιη υποδούλωση της χώρας.
Να σταματήσει κάθε ενέργεια δίωξης των αγωνιστών για την ματαίωση της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου! – Άμεση αθώωσή τους!
  • ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ, ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, ΕΕ ΚΑΙ ΔΝΤ
  • ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ!
  • Η ΛΑΪΚΗ ΠΑΛΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΗ!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Ανταπόκριση από την εκδήλωση για τα 50 χρόνια από την έκδοση του περιοδικού «Αναγέννηση»


Πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση των εφημερίδων «Λαϊκός Δρόμος» και «Προλεταριακή Σημαία» στο θέατρο Ακροπόλ στην Αθήνα για τα 50 χρόνια από την έκδοση του περιοδικού «Αναγέννηση».
Από νωρίς στον προθάλαμο του θεάτρου υπήρχαν τραπεζάκια με υλικά και ντοκουμέντα, ενώ το χώρο κοσμούσαν αφίσες και φωτογραφίες από τον πολύχρονo αγώνα στην Ελλάδα και την Πολιτική Προσφυγιά, ενάντια στον φασισμό, τον ιμπεριαλισμό την αντίδραση και τον ρεβιζιονισμό. Στην εκδήλωση τοποθετήθηκαν με τις ομιλίες τους οι σύντροφοι Ισαάκ Ιορδανίδης, Βασίλης Σαμαράς, Αντώνης Παπαδόπουλος και Γρηγόρης Κωνσταντόπουλος κάνοντας μια κριτική αποτίμηση του κομμουνιστικού κινήματος στην Ελλάδα και διεθνώς, κατατέθοντας τις απόψεις τους για τα γεγονότα και τις ιδεολογικοπολιτικές αντιπαραθέσεις που κυριάρχησαν εκείνη την περίοδο και τα χρόνια μετέπειτα. Στην εκδήλωση δεν κυριάρχησε η στεγνή καταγραφή προσώπων και γεγονότων παρά η άντληση πολίτιμων συμπερασμάτων από την πείρα, τα θετικά και τις αδυναμίες του μαρξιστικού λενινιστικού κινήματος, έτσι ώστε να συμβάλουν στην ανάπτυξη των αγώνων στις ιδιαίτερες συνθήκες του σήμερα. Στο τέλος κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των κομμουνιστών που χάθηκαν στην υπόθεση του λαϊκού κινήματος, ενώ έγινε και ιδιαίτερη μνεία στους προσφάτως εκλειπόντες συντρόφους Ηλία Καμαρέτσο και Γιώργο Ταχτσή.
Ο κύκλος των εκδηλώσεων πανελλαδικά θα συνεχιστεί στα Γιάννενα, το Ηράκλειο, και θα κλείσει στην Θεσσαλονίκη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Συνέλευση της Λαϊκής Αντίστασης-ΑΑΣ στην Ξάνθη

Έγινε την Κυριακή 19 Οκτώβρη η συνέλευση της Λαϊκής Αντίστασης-ΑΑΣ στην Ξάνθη. Εκτός από την συζήτηση σε σχέση με τις πολιτικές εξελίξεις διεθνώς και εσωτερικά, έγινε αναλυτικός απολογισμός για τη δράση της Λ.Α-ΑΑΣ το τελευταίο 20ήμερο (συμμετοχή στην αντιφασιστική συγκέντρωση στις 2/10, εκδήλωση για Ουκρανία-Μ. Ανατολή, εκδήλωση για Mihri Belli, παρέμβαση αλληλεγγύης στον Κουρδικό λαό στην κ. πλατεία), καθώς και προγραμματισμός της δράσης της το επόμενο διάστημα.
Γενική εκτίμηση ήταν ότι οι δύο εκδηλώσεις ήταν επιτυχημένες, με μαζικότητα και ουσιαστική συζήτηση. Προβληματισμοί εκφράστηκαν για το γεγονός ότι στην εκδήλωση για τον Mihri Belli οι ιστορικές αναφορές από κάποιες παρεμβάσεις ήταν εκτενείς, και ότι οι αναφορές στα προβλήματα της μειονότητας ήταν σχετικά περιορισμένες. Σα συνέπεια αυτών των παρατηρήσεων εκφράστηκε η σκέψη για διοργάνωση εκδήλωσης για τα μειονοτικά ζητήματα, ή η ανάδειξη κάποιων πλευρών τους π.χ. με βάση την ανεργία, που πλήττει με μεγαλύτερη ένταση τη μειονότητα, σκέψη που θα επανεξεταστεί σε επόμενη συνέλευση.
Επίσης εκφράστηκε η ανάγκη να ενισχύσει η Λαϊκή Αντίσταση-ΑΑΣ την παρουσία της «στο δρόμο» και από την άποψη της έντασης και από την άποψη της μαζικότητας, κάτι που είναι ιδιαίτερα αναγκαίο αν πάρουμε υπόψη την «κινηματική νηνεμία» και τη στάση των άλλων δυνάμεων της αριστεράς.
Σε σχέση με τη δράση της ΛΑ-ΑΑΣ το επόμενο διάστημα αποφασίστηκε:

1. Να αναδειχθούν τα ζητήματα που αφορούν συνολικά στην εκπαίδευση (εκπαιδευτικούς, μαθητές, φοιτητές), με άξονες πάλης τις απολύσεις-διαθεσιμότητα-αξιολόγηση, το νέο λύκειο, τις διαγραφές φοιτητών, τους ταξικούς φραγμούς στη μόρφωση. Η κατεύθυνση είναι να πραγματοποιηθεί μια εκδήλωση στα μέσα Νοέμβρη και να προγραμματιστούν από τώρα μέχρι τότε, δράσεις και παρεμβάσεις της ΛΑ-ΑΑΣ σε διάφορους χώρους.

2. Έγινε αποδεκτή η πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για κινητοποίηση με αφορμή την επάνοδο της Τρόικα και μένει να γίνει πιο συγκεκριμένη συνεννόηση γι αυτό (ημερομηνία, μορφή κινητοποίησης, περιεχόμενο)

Βεβαίως τονίστηκε ότι με βάση τις γοργές και επικίνδυνες εξελίξεις στη Μ. Ανατολή και ευρύτερα, όπως με τη συνεχιζόμενη σφαγή του κουρδικού λαού, αλλά και με το γεγονός ότι η χώρα μας εμπλέκεται άμεσα με τις εξελίξεις αυτές (βάσεις, όξυνση με Τουρκία, ΑΟΖ, στρατηγικός άξονας με Αίγυπτο και Ισραήλ κλπ) οφείλουμε να έχουμε ανοιχτό το μέτωπο της αντιιμπεριαλιστικής, αντιπολεμικής μας δράσης.
Τέλος προσδιορίστηκε σαν ημερομηνία νέας συνέλευσης η 9η Νοέμβρη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

ΛΑ-ΑΑΣ Φθιώτιδας: Ανακοίνωση για τις συλλήψεις των μαθητών του 1ου ΕΠΑΛ Λαμίας

Η Λαϊκή Αντίσταση – Αριστερή Αντιίμπεριαλιστική Συνεργασία Φθιώτιδας καταγγέλλει τις προσαγωγές και τις συλλήψεις των αγωνιζόμενων μαθητών του 1ο ΕΠΑΛ Λαμίας και των γονιών τους, το οποίο βρίσκονταν υπό κατάληψη.
Την ώρα που οι μαθητές και η συνολικά η νέα γενιά αντιμετωπίζουν μπροστά τους ένα απάνθρωπο κοινωνικό σύστημα που τους πετάει έξω από την εκπαίδευση, στην ανεργία, την υποαπασχόληση και την περιπλανώμενη μαθητεία - εργασία, με πτυχία ανεργίας για όσους καταφέρουν να φτάσουν στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, ενώ και οι γονείς τους στενάζουν κάτω από τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη, η υποτελή κυβέρνηση εκτελώντας τις εντολές των δανειστών της, το μόνο που έχει να τους προσφέρει είναι καταστολή και συλλήψεις.

Την ώρα που οι μαθητές με την συμπαράσταση των γονιών τους αγωνίζονται για δημόσια και δωρεάν παιδεία, για το δικαίωμα στην μόρφωση και στην εργασία η κυβέρνηση τους στέλνει την αστυνομία μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα για να τους συλλάβει θέλοντας να τους κρατήσει σκυφτούς και να επιβάλει «σιωπή» νεκροταφείου στην χώρα.
Η Λαϊκή Αντίσταση – Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία Φθιώτιδας συμπαραστέκεται στον δίκαιο αγώνα των μαθητών και των γονιών τους και καλεί τα σωματεία και τους μαζικούς φορείς να οργανώσουν συγκέντρωση συμπαράστασης και διαμαρτυρίας στις 20 Νοεμβρίου έξω από τα δικαστήρια, την ημέρα που έχει οριστεί η δικάσιμος.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

Όχι στην ποινικοποίηση της αλληλεγγύης στους στρατεύσιμους!

Το ΚΚΕ (μ-λ) καταγγέλλει τη φρονηματική δίωξη, του Νίκου Αργυρίου, μέλους  της «Επιτροπής Αλληλεγγύης Στρατευμένων», με την κατηγορία της «συκοφαντικής δυσφήμισης».  Η δημοσίευση απ΄ την Επιτροπή, το Δεκέμβρη του 2009, καταγγελίας φαντάρων για την καταπίεση, τα καψώνια, τις ποινές, την προσβλητική συμπεριφορά που δέχονταν οι φαντάροι στο 586 Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων Γρεβενών,  καθώς και τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης και υγιεινής εκεί, προκάλεσε τη μήνυση, απ΄ το διοικητή του στρατοπέδου. Ακολούθησαν απειλές,  ύβρεις, «ανώνυμα τηλεφωνήματα» και τρομοκράτηση σε μέλη της Επιτροπής, ενώ αποκαλύφθηκε και η παρακολούθηση των κινήσεων της Επιτροπής, απ’ τον κρατικό μηχανισμό, μέσω του «εμπλουτισμού» της δικογραφίας, απ’ τη λεγόμενη «Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος».
Η πραγματικές αιτίες της δίωξης αυτής, βρίσκονται στην προσπάθεια φίμωσης, κάθε δημοσιοποίησης και καταγγελίας, που αφορούν τις συνθήκες διαβίωσης και το κλίμα τρομοκρατίας απέναντι στους φαντάρους, που επικρατεί συνολικά  στα στρατόπεδα στης χώρας, τις αυτοκτονίες και τα λεγόμενα «ατυχήματα», την πειθάρχηση και τις εξοντωτικές ποινές, βρίσκονται στην προσπάθεια τρομοκράτησης κάθε φωνής που θα τολμήσει να εναντιωθεί  στο ρόλο που επιφυλάσσουν για το μηχανισμό αυτό, η ντόπια άρχουσα τάξη, η κυβέρνηση και τα ιμπεριαλιστικά αφεντικά. Το ρόλο του απεργοσπαστικού μηχανισμού απέναντι στους δίκαιους αγώνες των εργαζόμενων, το ρόλο του πειθήνιου οργάνου του ΝΑΤΟ και των πολεμοχαρών επιδιώξεων των Αμερικάνων και Δυτικών ιμπεριαλιστών ενάντια στους λαούς,  στην περιοχή και στο κόσμο, το ρόλο της εξυπηρέτησης των σχεδίων τους, απ’ την Ουκρανία έως τη Μέση Ανατολή.
Η δίωξη αυτή δεν πρέπει να περάσει! Ούτε και η τρομοκράτηση που τη συνοδεύει! Η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των στρατεύσιμων αποτελεί μέρος της υπεράσπισης των δικαιωμάτων της νεολαίας, των εργαζόμενων και όλου του λαού!
Να αθωωθεί ο Νίκος Αργυρίου !
Η τρομοκρατία δε θα περάσει!
Έξω το ΝΑΤΟ, οι  Βάσεις και οι Αμερικάνοι!
Κάτω τα πολεμικά σχέδια των ιμπεριαλιστών ενάντια στους λαούς!
23 Οκτώβρη 2014


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Αυτοί που “δεν τρώγονται” επιμένουν να ταΐζουν το λαό φούμαρα...

Δάκρυα ανάβλυσαν στα μάτια μου, διαβάζοντας τη στήλη του Θανάση Καρτερού στην Αυγή της 14-10-2014 κάτω από τον τίτλο “Ο κύριος Στάλιν τρώγεται;”.
Το στόρι έχει ως εξής: Ο Γιαννάκης, μικρότερο παιδί μιας τρίτεκνης, πάμφτωχης οικογένειας, λιποθυμάει από την πείνα. Ο μπαμπάς (που είναι ΣΥΡΙΖΑ) του παιδιού που αφηγείται, μαζεύει το λιπόθυμο παιδάκι και το ξαπλώνει στον καναπέ ενώ η γυναίκα του, του φέρνει να φάει. Και πάνω που το παιδάκι πάει να δαγκώσει τη φέτα με τη μαρμελάδα, να σου πετιέται ...η Κανέλη!! Όπου σε απόλυτη αντιστοιχία με τη “χοντρή που λέει στα παιδάκια νίξ φαΐ”, αρπάζει το δίσκο μπροστά από το παιδάκι ενώ καταγγέλλει την “οικογένεια ΣΥΡΙΖΑ” ότι παριστάνουν τον ανθρωπιστή από ταξικά ουδέτερη θέση. Καθώς το παιδάκι της λέει “πεινάω”, εκείνη του δίνει μια εφημερίδα (Αυγή ή Ριζοσπάστη, δεν διευκρινίζεται...) και κάπου εκεί πετιέται και η λέξη Στάλιν, καθώς η Κανέλη αποχωρεί με το δίσκο και το παιδάκι αναρωτιέται “Αυτός ο κύριος Στάλιν τρώγεται;”
Με τέτοιο μέγεθος αθλιότητας μου ήταν αδύνατο να θυμώσω έστω και λίγο. Ειλικρινά επί ένα τέταρτο έκλαιγα απ' τα γέλια! Κοίτα να δεις φίλε μου! Ο Στάλιν δια χειρός Κανέλη είναι που μας παίρνει το ψωμί. Κι εγώ που νόμιζα ότι μας το παίρνει ο καπιταλισμός...
Η “διαπίστωση” έγινε αμέσως απορία, “καλά ο ...Στάλιν, που κολλάει;!”. Αυτό το σκέφτηκα βεβαίως γιατί είμαι κι εγώ ένα ακόμα σταλινικό απόβρασμα, να πως ήταν η ΚΟΕ πχ, όταν ήταν ακόμα συνιστώσα και πρωτού γίνει “κανονικά αριστερά”. Η επόμενη απορία μου ήταν “καλά η ...Κανέλη, που κολλάει;!”. Αν ο αρθρογράφος της Αυγής θέλει να μας πει ότι οι κομμουνιστές θέλουν τον κόσμο να πεθαίνει της πείνας, τότε εις ανώτερα και καλή μεταγραφή στο υπουργείο προπαγάνδας του Γκέμπελς. Αλλά ας εξαιρέσει τουλάχιστον το καημένο το ΚΚΕ που από την τελευταία εκλογική του πτώση κι έπειτα κάνει ό,τι μπορεί για να αντιγράψει τις “δομές αλληλεγγύης” του ΣΥΡΙΖΑ, έστω ως κακέκτυπα.
Στ' αλήθεια με ποιόν “τα βάζει” ο αρθρογράφος; Μήπως του διαφεύγει το γεγονός ότι οι δήθεν “αλληλέγγυες” παπαρολογίες κερδίζουν όλο και περισσότερο έδαφος στα πλαίσια της αριστεράς και πάντα στον αντίποδα του αγώνα, της αντίστασης και της διεκδίκησης; Αυτό το ντέφι το βαράει πρώτος ο ΣΥΡΙΖΑ και σιγοντάρουν περίπου όλοι. Κοντεύει να γίνει, αν δεν είναι ήδη, κυρίαρχο ρεύμα. Εκτός λοιπόν από την ανάγκη του ΣΥΡΙΖΑ να καταφερθεί κατά των πολιτικών του αντιπάλων (βλέπε ΚΚΕ;) για να τους αποσπάσει μερικά ακόμα ψηφαλάκια, ποιόν βάζει στο στόχαστρο ο αρθρογράφος, αν όχι το πιο αγωνιστικό κομμάτι του λαού;
Αν ξεχάσουμε για λίγο τα ονόματα Κανέλη, Χίτλερ, Στάλιν που αναφέρει, το ίδιο αυτό κείμενο τι μας λέει τελικά; Αν όχι, κοίτα το παιδάκι σου που πεινάει και άσε τα πολλά πολιτικά... Μην το παίζεις ιδεολόγος, εδώ έχουμε προβλήματα... Άσε αυτά τα φταίει το σύστημα και τις γκρίνιες, εδώ ο κόσμος πεινάει... και άλλες τέτοιες “αριστερές” προεκτάσεις;
Να ποιους στήνει στον τοίχο. Τον εργάτη που δε γουστάρει ελεημοσύνες. Τον αγωνιστή που θέλει να παλεύει αντί να το παίζει φιλάνθρωπος. Τον περήφανο άνθρωπο που προτιμά να πεινάσει από το να απλώσει το χέρι. Αυτόν που θεωρεί σημαντικό όχι μόνο να δείξει και να αποκαλύψει στους γύρω του τι και ποιος φταίει, αλλά κυρίως να κινηθεί ενάντια στην αιτία του προβλήματος.
Ο αρθρογράφος λοιπόν, πέρα από την αντικομουνιστική του φαιδρότητα τα έχει βάλει με πολλούς. Ακόμα και με εκείνον τον άγνωστο Κινέζο (όχι δεν ήταν Μαοϊκός) που πρώτος είπε το γνωστό, αν θέλεις να βοηθήσεις το φτωχό μην του δώσεις ένα ψάρι, μάθε τον να ψαρεύει... Αλλά από την άλλη πώς θα τον έχουμε να τρέχει πίσω από τα φουστάνια μας αν του μάθουμε πώς να διεκδικεί και να κερδίζει μόνος του αυτό που στο κάτω-κάτω είναι δικαίωμα του; Πώς θα εμφανιστούμε ως σωτήρες για να εισπράξουμε την ευγνωμοσύνη του, άντε βρε και την ψήφο του. Πώς θα τον μετατρέψουμε σε χειροκροτητή της επερχόμενης κυβέρνησης, αν δεν ενισχύσουμε, όπως τόσοι και τόσοι δεξιοί πριν από εμάς, την ανάγκη του να βρει “σωτήρα”. Κόντρα στην ανάγκη του “να σωθεί”.
Αλλά η μεγαλύτερη “πλάκα” είναι ότι όλο ετούτο παρουσιάζεται ως μια “αριστερή” άποψη και στάση “ευθύνης απέναντι στο λαό που πεινάει”. Γράφει κάπου ο αρθρογράφος για τον “μπαμπά - ΣΥΡΙΖΑ” ότι “τρέχει σε συγκεντρώσεις και τέτοια”. Γιατί άραγε; Για να παλέψει και να διεκδικήσει, ενώ η προτεραιότητα είναι να φιλανθρωπίσει; Πέρα από “αριστερή σάλτσα” η αναφορά στην αγωνιστικότητα του “μπαμπά – ΣΥΡΙΖΑ”, χρησιμεύει σε τίποτε άλλο;
Το πιο σοβαρό ερώτημα όμως, που μπορεί και πρέπει να τεθεί εδώ είναι αυτό. Έχουμε στ' αλήθεια την επιλογή να “λύσουμε” πρώτα το πρόβλημα της πείνας και μετά τα “βαριά” ταξικά και κοινωνικά ζητήματα; Ο αρθρογράφος το παρουσιάζει κάπως έτσι. Από τη μία ο ΣΥΡΙΖΑ που θέλει να “λύσει” πρώτα τα “μικρά” και ύστερα τα “μεγάλα” προβλήματα. Από την άλλη το ΚΚΕ που θέλει το αντίθετο. Έχει όμως σχέση με την πραγματικότητα το ερώτημα “τι πρέπει να λύσουμε πρώτο;” είτε από τη μία ή την άλλη πλευρά; Ένας Κινέζος επαναστάτης (αυτός ήταν Μαοϊκός) απαντώντας τι κατάφερε η κινέζικη επανάσταση είπε (περίπου): Πριν την επανάσταση ο μέσος Κινέζος είχε ένα πιάτο ρύζι την εβδομάδα, με την επανάσταση καταφέραμε να έχει ένα σε κάθε γεύμα της ημέρας.
Αυτή η ρήση, για όσους θεωρούν ότι αντικατοπτρίζει την αλήθεια της κινέζικης επανάστασης, μπορεί να έχει δύο αναγνώσεις. Από τη μία, κάποιος μπορεί να σκεφτεί ότι η κινέζικη επανάσταση καταρχήν έλυσε τα βασικά προβλήματα, όπως της πείνας. Ή, αν είναι λίγο πιο κακοπροαίρετος, ότι ασχολήθηκε κατά βάση με αυτά. Από την άλλη, αν την αναγνώσει κάποιος από την ανάποδη, θα μπορούσε να σκεφτεί ότι για να λυθεί το πρόβλημα της πείνας, αυτό το στοιχειώδες και βασικό, χρειάστηκε να γίνει μια ολόκληρη επανάσταση! Άραγε πόσο απέχει η πραγματικότητα στη χώρα μας από μια τέτοια θεώρηση;
Οι ρεφορμιστές έχουν πάντα την τάση να βλέπουν “εύκολες λύσεις” εκεί που δεν υπάρχουν. Ιδιαίτερα αν στον αντίποδα τους υπάρχει σύγκρουση με το σύστημα. Κάποιος όμως (βλέπε συνεπής Αριστερά), πρέπει να εξηγήσει σε αυτό το λαό ότι οι απλοί και βασικοί στόχοι πάλης απαιτούν πολύ αγώνα και πολλές θυσίες, ιδίως σε περιόδους κρίσης του σάπιου μεν, κυρίαρχου δε καπιταλισμού. Και για να δοθούν αυτοί οι αγώνες με κάποια πιθανότητα επιτυχίας, θα απαιτηθεί πολιτικός και ιδεολογικός εξοπλισμός. Γιατί όσο προχωράει η σαπίλα του συστήματος χωρίς να αμφισβητείται η κυριαρχία του, τόσο περισσότερο θα σπρώχνει λυσσασμένα τις μάζες στην απόλυτη φτώχεια κι εξαθλίωση και σε ακόμα χειρότερα ενδεχόμενα.
Κάποιος (βλέπε συνεπής Αριστερά), πρέπει να συνδέσει το πρόβλημα του ψωμιού με το πρόβλημα του σοσιαλισμού. Όχι από κομματικό βίτσιο ή “ιδεολογική” προσήλωση, αλλά (και αυτό πρέπει να εξηγηθεί στο λαό) επειδή τα συνδέει ο ίδιος ο καπιταλισμός. Με άλλα λόγια τα περιθώρια για μεταρρυθμίσεις τα έχει κόψει το σύστημα και όχι οι ιδεολογικά αντίθετοι του. Και όσοι επιμένουν να προβάλλουν τη μεταρρυθμιστική τους πρόταση, είτε ντυμένη με το μανδύα της “άμεσης ανακούφισης”, είτε με της “λαϊκής οικονομίας” που είναι προϋπόθεση για την “ανακούφιση”, συμβάλλουν στην επέκταση και διάρκεια της πείνας και όχι στη λύση της.

ΚΤ
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ ΠΟΛΙΤΩΝ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΙΧΑΝ ΣΤΗΝ ΛΑΪΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΙΣ 28/10/2011 ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 23 ΟΚΤΩΒΡΗ

Σε δίκη οδηγούνται την Πέμπτη 23 Οκτωβρίου για άλλη μια φορά δέκα αγωνιστές με αφορμή την μαζική λαϊκή διαμαρτυρία στην επίσημη παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου το 2011 στην Θεσσαλονίκη, που έκανε τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Κ. Παπούλια να φύγει άρον-άρον και να παρελάσει ο ίδιος ο λαός.
Ταυτόχρονα όμως άρχισε και η δίωξη αγωνιστών, όπως ο περιφερειακός σύμβουλος της Ανταρσίας στην Κεντρική Μακεδονία και συνδικαλιστής δάσκαλος Θανάσης Αγαπητός, το μέλος του ΔΣ της ΔΟΕ και δημοτικός σύμβουλος Αμπελοκήπων-Μενεμένης Ηλίας Σμήλιος, οι δικηγόροι Αρετή Σκουνάκη και Γιώργος Τζαμαδάνης που, επανειλημμένα έχουν διατελέσει μέλη του ΔΣ του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης και μαζί άλλοι 6 αγωνιστές του μαζικού και φοιτητικού κινήματος.
Τρία χρόνια μετά το κράτος επιμένει στη δικαστική δίωξη και φαίνεται να ζητά “εκδίκηση”, αφού ποινικοποιεί το βασικό πολιτικό δικαίωμα του λαού, την ελευθερία να διαδηλώνει και να διεκδικεί!
Σε ανακοίνωση που κυκλοφορεί ήδη στο διαδίκτυο, για την επικειμένη δίκη, διατυπώνεται το αίτημα για αθώωση και οριστική παύση της δίωξης όλων όσων συμμετείχαν στην κινητοποίηση και κατηγορούνται και υπάρχει κάλεσμα για συγκέντρωση αλληλεγγύης στα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης την Πέμπτη 23/10 και ώρα 11:30.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Έναυσμα
πολιτικό διήμερο νεολαίας στην Αθήνα


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Έναυσμα
πολιτικό διήμερο νεολαίας στη Θεσσαλονίκη


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

Σχετικά με την εξέλιξη της πρωτοβουλίας για διαδήλωση αλληλεγγύης στον Κούρδικο λαό και ενάντια στα σχέδια των ιμπεριαλιστών

Στις 11 Οκτώβρη, το ΚΚΕ(μ-λ)  πραγματοποίησε δημόσιο κάλεσμα προς όλες τις Οργανώσεις και συλλογικότητες της Αριστεράς, για μια Ανοικτή Σύσκεψη με στόχο την οργάνωση διαδήλωσης με προορισμό την Αμερικανική Πρεσβεία, για την καταγγελία των νέων ιμπεριαλιστικών σχεδίων και της επέμβασης στη Μέση Ανατολή και την έκφραση αλληλεγγύης στον Κούρδικο λαό και στο λαό του Κομπάνι, που σφαγιάζεται απ’ τους «τζιχαντιστές» του ISIS. Το κάλεσμα αυτό δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα του ΚΚΕ(μ-λ), διακινήθηκε ηλεκτρονικά, ενώ έγιναν και τηλεφωνικά καλέσματα. Στη Σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 14 Οκτώβρη, ανταποκρίθηκαν με εκπροσώπους τους, το ΕΚΚΕ, το ΝΑΡ, η ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, η Παρέμβαση και η Συνέλευση Αντίστασης και Αλληλεγγύης Τουρκίας -  Κουρδιστάν.  Απ’ τη μεριά μας καταθέσαμε προς συζήτηση κείμενο με κάλεσμα για διαδήλωση άμεσα (η πρόταση μας ήταν για την Παρασκευή 17/10) στην Αμερικανική Πρεσβεία. Ακολούθησε συζήτηση, όπου όλοι οι συμμετέχοντες δήλωσαν τη συμφωνία τους στο να πραγματοποιηθεί διαδήλωση. Η Παρασκευή θεωρήθηκε πολύ κοντινή ημερομηνία, υπήρξε η πρόταση της Συνέλευσης των Τούρκων και Κούρδων  για Κυριακή ή Δευτέρα, ενώ τελικά τέθηκε σαν η πιο πιθανή ημερομηνία, η Τρίτη 21/10. Επίσης υπήρξαν τοποθετήσεις (και από σύντροφο της Συνέλευσης των Τούρκων και Κούρδων) που δεν έβλεπαν ως προορισμό της διαδήλωσης την Αμερικανική Πρεσβεία, αλλά τα γραφεία της Ε.Ε. και την Τουρκική Πρεσβεία, στη συνέχεια όμως συμφώνησαν με το στόχο αυτό. Αποφασίστηκε επίσης να καταληχθεί άμεσα το κείμενο του καλέσματος και να εκδοθεί αφίσα. Στο τέλος της Σύσκεψης, παρά τη συμφωνία όλων να γίνει διαδήλωση, σε πρότασή μας να καταληχθεί  εκείνη την ώρα, η Τρίτη 21/10 ως ημέρα της διαδήλωσης, για να βγει άμεσα ανακοίνωση, δεν υπήρξε αυτή η δέσμευση απ΄ τις ελληνικές οργανώσεις,  για να συζητηθεί στις συλλογικότητες άμεσα και να καταληχθεί. Σε τηλεφωνική μας επικοινωνία την επόμενη ημέρα 15/10, αλλά και μέσω μέιλ όπου διακινήθηκε το κείμενο καλέσματος για να γίνουν παρατηρήσεις, καθώς και η πρόταση αφίσας, οι σύντροφοι των οργανώσεων που συμμετέχουν στην ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. (ΝΑΡ, ΕΚΚΕ, ΟΚΔΕ – Σπάρτακος), μας είπαν πως προτιμούσαν να μην καλέσουν ως οργανώσεις, αλλά να αποφασίσει να καλέσει η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α., κάτι που επιδίωκαν.  Μ’ αυτό τον τρόπο δεν μπορούσε να βγει ακόμα κοινό  κάλεσμα, ούτε αφίσα, γιατί εκκρεμούσαν… οι υπογραφές. Η ίδια στάση… αναμονής για να συνυπογράψει συνολικά η ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. υπήρξε και κατά την τηλεφωνική και ηλεκτρονική μας επικοινωνία και την Πέμπτη 16/10 και την Παρασκευή 17/10, ενώ ούτε το κείμενο ούτε η αφίσα είχε καταληχθεί. Το πρωί του Σαββάτου 18/10 μετά τη συνεδρίαση της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α την Παρασκευή, οι σύντροφοι συμφώνησαν να προχωρήσουμε. Κρίθηκε πως για να προλάβουμε την προπαγάνδιση με κόλλημα αφίσας  και διακίνηση του καλέσματος ώστε να προετοιμάσουμε μια μαζική κινητοποίηση, κι όχι «για να βγούμε απ΄ την υποχρέωση»,  η διαδήλωση να πραγματοποιηθεί την Πέμπτη 23/10, αντί της Τρίτης 21/10. Ετοιμάστηκε νέο σύντομο κάλεσμα, γιατί το προτεινόμενο κείμενο δεν είχε καταλήξει ακόμα, το οποίο και καλούσε σε διαδήλωση για την Πέμπτη 23/10. Οι σύντροφοι απ΄ την Συνέλευση Αντίστασης και Αλληλεγγύης Τουρκίας Κουρδιστάν, αντέδρασαν στο κάλεσμα αυτό γιατί είχαν ήδη κάνει δημόσια καλέσματα και ειδοποιήσεις για διαδήλωση την Τρίτη 21/10, θεωρώντας πως η Σύσκεψη της 14/10 το είχε καταλήξει και αποφασίσει αυτό οριστικά, και έθεσαν πως δε μπορούν να αλλάξουν την ημέρα της διαδήλωσης. Έθεσαν επίσης με μια επιμονή κι ένα πολιτικό θέμα. Να υπάρχει σαφής αναφορά υποστήριξης των μαχητών του  YPG του Κομπάνι στο κείμενο, κι όχι μόνο γενική αναφορά στον Κούρδικο λαό και το λαό του Κομπάνι, κάτι το οποίο δεν έγινε δεκτό απ’ τους υπόλοιπους, δεδομένου ότι δεν είχε συζητηθεί, και με τα ερωτηματικά σχετικά με τη στάση του YPG υπέρ των αμερικάνικων βομβαρδισμών στο ISIS. Σε περίπτωση που δεν θα έμπαινε η αναφορά αυτή, οι σύντροφοι της Συνέλευσης Τούρκων και Κούρδων, μας δήλωσαν πως δεν θα συνυπέγραφαν το κείμενο, καθώς και ότι θα προχωρούσαν έτσι κι αλλιώς σε διαδήλωση την Τρίτη 21/10, κάτι το οποίο είχε αποφασίσει η Συνέλευση. Οι ελληνικές οργανώσεις μετά από συνεχή επικοινωνία συμφώνησαν τελικά σε κάλεσμα για διαδήλωση την Πέμπτη 23/10, με συνυπογραφή ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α – ΚΚΕ(μ-λ) – ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ, η οποία και αναρτήθηκε στο διαδίκτυο το Σάββατο 18/10 και διακινήθηκε. Παράλληλα συνεχίζονταν η επικοινωνία για την αφίσα και το κείμενο. Την Κυριακή 19/10, καταλήχθηκε και σχεδιάστηκε η αφίσα με το κάλεσμα και τη συνυπογραφή των παραπάνω Οργανώσεων. Την επόμενη ημέρα, Δευτέρα 20/10, σύντροφος απ’ το ΝΑΡ, μας μεταφέρει νέα απόφαση της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. να μην πραγματοποιηθεί η διαδήλωση της Πέμπτης, γιατί θα είναι άμαζη χωρίς τους Τούρκους και Κούρδους, αλλά να πάμε στην κινητοποίηση της Τρίτης 21/10 που καλούσαν οι Τούρκοι και Κούρδοι. Παρά το γεγονός ότι είχε ήδη δημοσιευτεί το κάλεσμα για την Πέμπτη 23/10 και η αφίσα είχε σταλεί για εκτύπωση. Παρά το γεγονός πως τώρα θα καλούσαμε δημόσια σε μια διαδήλωση για την… επόμενη ημέρα (ενώ η αρχική πρότασή μας για την Παρασκευή 17/10, στη Σύσκεψη είχε θεωρηθεί πολύ σύντομη και πως δεν υπήρχε διάστημα προετοιμασίας για ειδοποιήσεις, αφίσα κοκ). Προδιαγράφτηκε επίσης ως άμαζη μια κινητοποίηση των ελληνικών οργανώσεων, χωρίς τους Τούρκους και Κούρδους… Αυτή είναι άραγε η αντίληψη των συντρόφων για τη δυνατότητα συνεισφοράς σήμερα, των ελληνικών οργανώσεων στο αντιιμπεριαλιστικό κίνημα και στην αλληλεγγύη στους λαούς που σφαγιάζονται;  Με τον τρόπο αυτό, ακυρώθηκε η διαδήλωση της Πέμπτης 23/10. Θεωρούμε απαράδεκτη τη στάση αυτή των συντρόφων της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Έτσι αντιλαμβάνονται οι σύντροφοι αυτοί, την κοινή δράση; Ειδικά στις σημερινές δύσκολες  και απαιτητικές συνθήκες, όπου απαιτείται και υπευθυνότητα και ειλικρίνεια μεταξύ των οργανώσεων αλλά και – κυρίως – σεβασμός και δέσμευση στη λήψη αποφάσεων; Κυρίως απέναντι στο λαό στον οποίο  απευθύνεις  το κάλεσμα! Δεν γνωρίζουμε σε πιο βαθμό, βαθύτεροι πολιτικοί λόγοι  ή και διαφωνίες πάνω στην εκτίμηση και τοποθέτηση για τις σημερινές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, επέδρασαν στην  απόφαση αυτή των συντρόφων της ΑΝΤ.ΑΡ.ΣΥ.Α. Δεν θεωρούμε επίσης, ότι η όποια – στοιχειώδης! – κινηματική πρωτοβουλία πρέπει να «περιμένει» την επίλυση των εσωτερικών προβλημάτων και αντιπαραθέσεων της κάθε συλλογικότητας, όπως έγινε στην περίπτωση αυτή, με ότι συνέπειες είχε. Τουλάχιστον ας δηλωνόταν απ΄ την αρχή. Είναι κι αυτό ένα δείγμα, του πώς αντιλαμβάνονται την αναγκαιότητα και δυνατότητα ανάπτυξης μαζικού αντιιμπεριαλιστικού-αντιπολεμικού κινήματος και κίνησης του λαού μας σ” αυτήν την κατεύθυνση.
Το ΚΚΕ(μ-λ) θα συνεχίσει να κινείται με τη λογική και την πρακτική της κοινής δράσης, με στόχο να συμβάλει στην ανάληψη πρωτοβουλιών που θα δίνουν δυνατότητα κίνησης στο λαό, δυνατότητα έκφρασης και ανάπτυξης των αντιστάσεών του, απέναντι στην επίθεση του καπιταλισμού – ιμπεριαλισμού. Κι αυτή είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση κι έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται. 
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ. Μεγάλες ευθύνες για την κατάσταση του κινήματος

Είναι δεδομένη η κινηματική ύφεση που κρατάει πάνω από 2,5 χρόνια. Παρ’ ότι υπήρξαν σημαντικοί αγώνες στο διάστημα αυτό, δεν αλλάζουν τη συνολική εικόνα. Μια κατάσταση εντελώς διαφορετική από αυτή του δίχρονου 2010-2012 (Φλεβάρης). Ζητούμενο, η ανατροπή αυτής της άσχημης κατάστασης. Όμως αυτή την κύρια ανάγκη-απαίτηση της περιόδου εχθρεύονται, υπονομεύουν, οι δύο κυρίαρχες δυνάμεις της Αριστεράς μας. ΣΥΡΙΖΑ (ΜΕΤΑ) και ΚΚΕ (ΠΑΜΕ), είτε κινούνται παράλληλα είτε εφάπτονται ή τέμνονται, οδηγούν τα πράγματα στην αποφυγή της σύγκρουσης με την κυβερνητική πολιτική, τη διατήρηση της αδράνειας, τελικά στο βάθεμα της υποταγής, στο άπλωμα μέσα στον κόσμο της εργασίας, αλλά και της ανεργίας, της ανημποριάς της αποδοχής-προσαρμογής στη βαρβαρότητα.
Διαβάζοντας τις παραπάνω γραμμές ο καλόπιστος αναγνώστης θα αναρωτηθεί αν μόνο αυτοί έχουν ευθύνες. Το ΚΚΕ(μ-λ) δεν έχει; Ευθύνες έχουμε όλοι μας, μόνο που είναι διαφορετικές οι ευθύνες αυτών που προσπαθούν να αντιστρέψουν την κατάσταση (και δεν τα καταφέρνουν) ώστε να γυρίσει αλλιώς ο τροχός και διαφορετικές οι ευθύνες αυτών που «κοπιάζουν» για να συνεχίζει η ίδια τροχιά. Ας γίνουμε συγκεκριμένοι, ξεκινώντας με μια σύντομη αναδρομή στο παρελθόν για να φτάσουμε στο σήμερα.
Στην απεργία στις εξετάσεις των καθηγητών, το ΠΑΜΕ εναντιώθηκε στηρίζοντας 48ωρη εκτός εξετάσεων. Οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ (ΣΥΝΕΚ) που δήλωναν αρχικά το σπάσιμο της επιστράτευσης ανακάλυψαν ότι λείπουν «όροι και προϋποθέσεις» και ανέστειλαν (μαζί με ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ) την απεργία κόντρα στις αποφάσεις της συντριπτικής πλειοψηφίας των εκπαιδευτικών. Έτσι τελικά υιοθετήθηκε η στάση του ΠΑΜΕ. Σημείωση ότι τότε ο Τσίπρας δήλωσε ότι στην επόμενη επιστράτευση θα είναι μπροστά αλλά δεν τον είδαμε το φετινό καλοκαίρι στην επιστράτευση των απεργών της ΔΕΗ.
Το περσινό καλοκαίρι είχαμε τις διαθεσιμότητες εκπαιδευτικών μαζί και άλλων εργαζομένων. Στις γενικές συνελεύσεις του Σεπτέμβρη αφού οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ «έπαιξαν» με τις «άλλες μορφές πάλης», τελικά στήριξαν τη 5ήμερη απεργία των καθηγητών. Το ΠΑΜΕ ξανά 48ωρες. Τελικά η απεργία ξεκίνησε με ποσοστά συντριπτικά (90%), αλλά τα προβλήματα σε έναν τέτοιου μεγέθους αγώνα είναι λογικό ότι θα εμφανίζονταν στη συνέχεια, ο αντίπαλος θα απειλούσε κ.λπ. Έμπαινε δηλαδή το ζήτημα να απαντηθούν ερωτήματα και ταλαντεύσεις ώστε να συνεχισθεί η απεργία. Ακριβώς το αντίθετο έπραξαν κύρια το ΠΑΜΕ, αλλά και οι ΣΥΝΕΚ. Έτσι για 0,6% των ψήφων δεν συνεχίστηκε η 5ήμερη, με το ΠΑΜΕ να περιφρουρεί τη νομιμότητα της ψηφοφορίας. Στη συνέχεια οι ΣΥΝΕΚ προτείνουν «κλιμάκωση» του αγώνα υιοθετώντας την πρόταση του ΠΑΜΕ (48ωρη), ενώ το ίδιο ανεβάζει το επίπεδο της «κλιμάκωσης» προτείνοντας συμμετοχή στην πανεργατική απεργία δύο βδομάδες αργότερα!
Γι’ αυτό το τελευταίο, τις πανεργατικές απεργίες, υπάρχει το ερώτημα ιδιαίτερα για το ΠΑΜΕ που έχει δυνάμεις στον ιδιωτικό τομέα, αν όλο αυτό το διάστημα προσπάθησε να θέσει έναν άλλο αγωνιστικό σχεδιασμό από αυτόν που αποφάσιζε ο Παναγόπουλος της ΓΣΕΕ. Η απάντηση είναι αρνητική και δεν ξεγελά κανένα η παρουσίαση από τον «Ριζοσπάστη» σαν φορέα των απεργιών του ΠΑΜΕ.
Αλλά και οι δυνάμεις του ΜΕΤΑ στο Δημόσιο μιλούσαν και μιλάνε και τις μέρες αυτές για ένα συντονισμό όλου του Δημοσίου που θα επιβάλει τις διεκδικήσεις των εργαζομένων. Ο συντονισμός που θα λειτουργούσε στην απεργία των εκπαιδευτικών και είναι φυσικό να ενίσχυε το μέτωπο απλά δεν εμφανίστηκε και στη θέση της είχαμε το κλείσιμο με μια 48ωρη από την ΑΔΕΔΥ. Αλλά και στη συνέχεια με τις κινητοποιήσεις στην υγεία (που συμμετείχαν και ευρύτερες λαϊκές δυνάμεις) αλλά και στην τοπική αυτοδιοίκηση είναι αξιοθαύμαστο πώς τα κατάφεραν οι ηγεσίες αυτές να μη συναντηθούν οι αγώνες. Διαφορετικές μέρες απεργίας και συλλαλητηρίων, μάλιστα συχνά η μία ακολουθούσε την άλλη. Τυχαίο; Δεν νομίζουμε!
Αξίζει να δούμε πώς στάθηκαν οι δυνάμεις αυτές σε δύο κύρια ζητήματα. Αυτό των διαθεσιμότητων-απολύσεων και της (αυτο)αξιολόγησης. Για το πρώτο, αφού αρχικά επενδύθηκε η λύση του ζητήματος στις προσφυγές και στα δικαστήρια με απεργίες τις ημέρες εκδίκασης υποθέσεων, καταλήξαμε τον Μάρτη, τις μέρες που τελείωνε η διαθεσιμότητα, σε μια 3ήμερη απεργία-μνημόσυνο ουσιαστικά των συναδέλφων αλλά και της μονιμότητας στο Δημόσιο. Γιατί ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ είχαν κάνει το καθήκον τους. Κατέθεσαν (ν)τροπολογίες στη Βουλή αποκατάστασης των διαθεσίμων. Τακτική που συνεχίζεται και σήμερα για κάθε γεγονός όπου πρέπει να αποφύγουν τον αγώνα. Ο ΣΥΡΙΖΑ βέβαια δήλωσε ότι θα τους ξαναπροσλάβει, όταν γίνει κυβέρνηση. Οπότε τι κίνημα και απεργίες, διαδηλώσεις και άλλα τέτοια, ψήφος στην κάλπη και στις… 26 φεύγουν.
Για την (αυτο)αξιολόγηση, πραγματικά η Αριστερά μας τους τάραξε στη νομιμότητα. Νομικές γνωμοδοτήσεις, εκτελώ και βγαίνω παραπονούμενος και μοναδική κατεύθυνση των εργαζομένων η ανυπακοή. Όπως έχουμε ξαναγράψει από τις στήλες της «ΠΣ», αυτή η κατεύθυνση είναι αδιέξοδη και δεν αντιστοιχεί στην κεντρική επιλογή που έχει κάνει η κυβέρνηση. Δεν μπορεί να υποκατασταθεί η ανάγκη μετωπικής σύγκρουσης με την κυβέρνηση, με παρατεταμένο απεργιακό αγώνα, από την απειθαρχία.
Είναι θλιβερή η κατάληξη και των δύο να έχουν εξοβελίσει από τις μορφές πάλης των εργαζομένων την απεργία (όχι την τουφεκιά) και την απεργία διαρκείας. Μάλιστα σε τοποθετήσεις τόσο συνδικαλιστών του ΜΕΤΑ όσο και του ΠΑΜΕ είναι κοινή η αναφορά-διαπίστωση ότι δεν προτείνουν απεργία καθώς δεν ακολουθεί ο κόσμος και νομιμοποιείται η απεργοσπασία. Αυτοεκλπηρούμενη προφητεία. Κηρύσσω 24ωρη χωρίς σχέδιο και προοπτική, οι εργαζόμενοι δεν ακολουθούν, οπότε προκύπτει το συμπέρασμα ότι τις απεργίες δεν τις θέλει ο κόσμος. Αυτοί είναι οι ένοχοι, αθώοι οι υπονομευτές.
Πρόσφατα είχαμε γύρο γενικών συνελεύσεων στους καθηγητές με εισήγηση από ΣΥΝΕΚ-ΔΑΚΕ. Το απόλυτο τίποτα. Ούτε υπαινιγμός για αγώνα και μάλιστα απεργιακό. Αυτό το τίποτα όμως βόλεψε το ΠΑΜΕ που στήριξε στις γενικές συνελεύσεις αυτό το πρόγραμμα αδράνειας. Για να φαίνεται μέσα σε αυτή την ηρεμία το πανελλαδικό συλλαλητήριο της 1/11 κορυφαίο κινηματικό γεγονός.
Αυτό το συλλαλητήριο είναι η μόνη πρόταση του ΠΑΜΕ από τις αρχές του Σεπτέμβρη. Σωματεία, ομοσπονδίες, εργατικά κέντρα κάνουν γενικές συνελεύσεις, εκδηλώσεις, εξορμήσεις για να «βουλιάξει» το Σύνταγμα. Και ενδιάμεσα αυτές τις μέρες τοπικά συλλαλητήρια. Μάλιστα προκηρύσσουν απεργία για να διευκολύνουν τη συμμετοχή των εργαζομένων-μελών τους στο πανελλαδικό συλλαλητήριο. Τι να πει κανείς, είναι δικαίωμα κάθε οργάνωσης να σχεδιάζει ανά δίμηνο τη δράση της. Το ερώτημα είναι αν αυτή η δράση ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της ταξικής πάλης ή προσπαθεί να την αποφύγει. Και αυτό δεν κρύβεται με ταξικές ρητορείες.
Αντίστοιχα παραδείγματα υπάρχουν και από τον χώρο της σπουδάζουσας νεολαίας, με το ζήτημα των διαγραφών και τη στάση των ΜΑΣ και ΑΡΕΝ αλλά και από το ζήτημα του ΕΝΦΙΑ που εκφράστηκε και ένας διαγκωνισμός ανάμεσά τους με κινητοποιήσεις διαφορετικές μέρες για να βγουν διαφορετικές φωτογραφίες.
Χαρακτηρτιστικό παράδειγμα της στάσης των δύο κομμάτων είναι οι νομοθετικές προτάσεις που καταθέτουν στη Βουλή.

Από νομοθετικές προτάσεις, άλλο τίποτα!
Σφάζονται στην «ποδιά» των… εργαζομένων ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και Παναγόπουλος της ΓΣΕΕ με αφορμή τον κατακλυσμό νομοθετικών προτάσεων για τον κατώτερο μισθό.
Το ξεκίνημα έγινε με την κατάθεση πρότασης νόμου από τον ΣΥΡΙΖΑ, με την οποία προβλέπεται η κατάργηση των μνημονιακών νόμων που είχαν σχέση με τη διαμόρφωση του ύψους των μισθών (μείωση βασικών κατώτατων αποδοχών, πάγωμα αυξήσεων, κατάργηση μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία, μείωση διάρκειας μετενέργειας, αναστολή της αρχής ευνοϊκότερης ρύθμισης, αναστολή της επεκτασιμότητας των κλαδικών συμβάσεων, καθορισμός του κατώτατου μισθού από τον εκάστοτε υπουργό Εργασίας κ.ά.). Αυτή η πρόταση νόμου παρουσιάζεται ως συνέχεια των προγραμματικών εξαγγελιών Τσίπρα στη φετινή ΔΕΘ και στην κατεύθυνση της επαναφοράς του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ μικτά.
Τη σκυτάλη πήρε ο «ηγέτης» των εργαζομένων και πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γ. Παναγόπουλος, ο οποίος, ασκώντας κριτική στο ΣΥΡΙΖΑ, δήλωσε ότι «η νομοθετική παρέμβαση απαιτείται για την επαναφορά δίνοντας επίσης κι ένα πολιτικό μήνυμα αλλά από κει και πέρα πρέπει ελεύθερα ν’ αφεθούν οι εργοδότες και οι εργαζόμενοι να συνάπτουν τις συλλογικές συμβάσεις». Και τι εννοεί με τον όρο «ελεύθερα» ο Παναγόπουλος; Μα, την ελευθερία της εργοδοσίας να εκμεταλλεύεται το εξευτελιστικό επίπεδο στο οποίο έχουν πέσει οι μισθοί. Γιατί ο βασικός φόβος του Παναγόπουλου από το ενδεχόμενο μιας τέτοιας νομοθετικής πρωτοβουλίας είναι το «σοκ» που πιθανά θα προκαλέσει στους εργοδότες μια τέτοια εξέλιξη: «Γιατί κι αυτός είναι ένας υπαρκτός κίνδυνος, το σοκ που προκάλεσε στην αγορά και το είδατε, της παραγωγικής αλλά και καταναλωτικής καθίζησης με την υποχώρηση του κατώτερου μισθού με νόμο, ενδεχομένως και με νόμο να προκαλέσει άλλο σοκ που δεν ξέρω αν η αγορά εργασίας μπορεί να το αντέχει» δήλωσε ως γνήσιος… αστός οικονομικός αναλυτής, νομιμοποιώντας απόλυτα τη φιλολογία του συστήματος που σαρώνει τους μισθούς με την πρόφαση της ανάγκης μείωσης της ανεργίας. Φιλολογία που νομιμοποιεί όλες τις πτυχές της αντεργατικής επίθεσης, ρίχνοντας τις ευθύνες στους εργαζόμενους και τις διεκδικήσεις τους.
Και αν η κριτική του Παναγόπουλου εξοργίζει, τι μπορεί να πει κανείς για την κριτική του ΚΚΕ; Αιφνιδιάστηκε το ΚΚΕ με την πρόταση νόμου του ΣΥΡΙΖΑ και… κατέθεσε δική του πρόταση νόμου που είναι… ολόιδια με αυτή του ΣΥΡΙΖΑ! Η οποία προβλέπει και αυτή την επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ (μόνο που το ΚΚΕ το λέει «ξεκάθαρα», ενώ κατηγορεί το ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν το ορίζει ξεκάθαρα), προβλέπει και αυτή την κατάργηση των μνημονιακών διατάξεων, αλλά επιπλέον προβλέπει και την κατάργηση όλων των ελαστικών μορφών απασχόλησης αλλά και την επαναφορά της 13ης και 14ης σύνταξης! Και έχει βαλθεί να μας πείσει ότι η δική του πρόταση νόμου εκφράζει τις πραγματικές λαϊκές ανάγκες.
Πιέστηκε ο Παναγόπουλος που διαπιστώνει ότι κινδυνεύει να χάσει την καλή μαρτυρία του ΣΕΒ και των εργοδοτών.
Πιέστηκε το ΚΚΕ -ο πατριάρχης των «ολοκληρωμένων» προτάσεων νόμου- τώρα που βλέπει να χάνει την αποκλειστικότητα σε αυτό το σπορ και μάλιστα από τον ΣΥΡΙΖΑ που έχει και προοπτική κυβερνητικής εξουσίας.
Το ζήτημα, όμως, δεν αφορά τόσο τις πιέσεις που δέχονται Παναγόπουλος και ΚΚΕ, αλλά την αντίληψη που θέλει να εμπεδώσει με αυτήν του την κίνηση ο ΣΥΡΙΖΑ. Παρουσιάζει, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ το ζήτημα της επαναφοράς και κατοχύρωσης των εργατικών δικαιωμάτων και κατακτήσεων ως ζήτημα νομοθετικής ρύθμισης. Όπως, μάλιστα, έσπευσαν να απαντήσουν στον Παναγόπουλο οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ Στρατούλης και Μητρόπουλος «ο κατώτατος μισθός, όπως με μνημονιακό νόμο μειώθηκε, έτσι με νέο νόμο θα επανέλθει στα προηγούμενα επίπεδα, ώστε από κει και πέρα να λειτουργούν για τη διαμόρφωσή του οι ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις». Μια λογικοφανής δήλωση η οποία, όμως, εσκεμμένα αποκρύβει μια σημαντική «λεπτομέρεια»: ο πολιτικός και ταξικός συσχετισμός στη βάση του οποίου προωθήθηκαν και επιβλήθηκαν οι αντεργατικές ανατροπές που θέλει να αποκαταστήσει η νομοθετική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, ο συσχετισμός που καταγράφτηκε και στην αδυναμία του εργατικού και λαϊκού κινήματος να αποτρέψει αυτές τις ανατροπές, εξακολουθεί να ισχύει και θα εξακολουθεί να ισχύει ακόμη και αν οι επόμενες εκλογές φέρουν στην κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ.
Το πόσο θα πιεστεί το κεφάλαιο να παραχωρήσει το τμήμα της υπεραξίας που αντιστοιχεί στην επιστροφή του κατώτερου μισθού στα 751 ευρώ δεν εξαρτάται από την ψήφιση ενός νόμου, αλλά από την έμπρακτη δυνατότητα της εργατικής τάξης και των εργαζομένων να επιβάλουν κάτι τέτοιο. Πόσο μάλλον που σε αυτήν την κατεύθυνση θα αντιταχθούν πρώτα και κύρια οι ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και της ΕΕ.
Το γνωρίζει καλά αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ, γι’ αυτό και οι Στρατούλης και Μητρόπουλος σπεύδουν να συμπληρώσουν ότι «η επιτυχία αυτής της νομοθετικής πρωτοβουλίας του ΣΥΡΙΖΑ εξαρτάται πρώτα απ” όλα από την πίεση που θα ασκήσουν σε αυτή την κατεύθυνση το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και οι εργαζόμενοι με τους αγώνες τους». Εμείς θα σας δώσουμε το πλαίσιο αλλά από κει και πέρα είναι δική σας ευθύνη, μοιάζουν να λένε οι δύο βουλευτές. Ναι, αλλά εάν είναι έτσι, τότε προκύπτει το εξής βασικό ερώτημα: Αφού η βαρύτητα της κινηματικής διεκδίκησης-πίεσης είναι μεγαλύτερη από τη βαρύτητα της όποιας νομοθετικής πρωτοβουλίας, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κινείται στην κατεύθυνση της οικοδόμησης-ενίσχυσης εργατικού κινήματος με αυτά τα αιτήματα, αλλά προτάσσει την προγραμματική εξαγγελία; Και επιπλέον, γιατί στα σωματεία δεν προωθεί μια αντίστοιχη κατεύθυνση; Γιατί η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων που ελέγχεται από το ΣΥΡΙΖΑ δεν θέτει ζήτημα υπογραφής νέων συλλογικών συμβάσεων με αντίστοιχη αύξηση στους μισθούς;
Η απάντηση βρίσκεται στο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πιστεύει στη δυνατότητα του εργατικού κινήματος να παλέψει, να διεκδικήσει και να κατακτήσει. Ή -για να το πούμε καλύτερα- φοβάται μια τέτοια προοπτική. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και το ΚΚΕ, είναι δυνάμεις γαλουχημένες να λειτουργούν σε περιόδους «κανονικότητας» του αστικού συστήματος, όταν αυτό είχε τη δυνατότητα μικροπαραχωρήσεων. Και αποζητούν την επιστροφή σε μια τέτοια «κανονικότητα». Μόνο που αυτοί οι καιροί έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Και η όποια παραχώρηση από την πλευρά του συστήματος θα γίνει μόνο μέσα από σκληρή ταξική σύγκρουση και όχι μέσα από νομοθετικές ρυθμίσεις.
Επιπλέον, η απάντηση βρίσκεται και στην εκτίμηση του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα στηρίξουν την νομοθετική του πρωτοβουλία τμήματα των μεσοστρωμάτων (δείτε, για παράδειγμα τη συνάντησή του με τον Κορκίδη της ΕΣΕΕ πριν τη ΔΕΘ). Ωστόσο, τέτοιου είδους ζητήματα ταξικής αντιπαράθεσης, κορυφαίας σημασίας για το κεφάλαιο, δεν μπορούν να βασιστούν σε πρόσκαιρες συμμαχίες με αυτά τα στρώματα. Ήταν χαρακτηριστικός ο εκνευρισμός του ΣΥΡΙΖΑ όταν τέλη Σεπτέμβρη ο Κορκίδης σε συνέντευξη Τύπου «τα έστριψε» υποστηρίζοντας ότι η αγορά πρέπει να αυτορυθμιστεί και αντιτάχθηκε σε μια νομοθετική παρέμβαση για τον κατώτερο μισθό.
Μα, καλά -θα πει κάποιος- τόσο κακό είναι να ψηφιστεί ένας τέτοιος νόμος από μια αριστερή κυβέρνηση; Κακό -θα απαντούσαμε εμείς- είναι να σπέρνεις αυταπάτες για το πώς απαντιούνται τα κρίσιμα για τη ζωή του λαού ζητήματα. Κακό είναι να δημιουργείς και να παγιώνεις μία κατάσταση κινηματικής απραξίας καλλιεργώντας ψεύτικες προσδοκίες. Κακό είναι να επενδύεις στην πολιτική και ιδεολογική αποσυγκρότηση του λαϊκού και εργατικού κινήματος και να συμβάλλεις στον παραπέρα αφοπλισμό τους.
Ο λαός και οι εργαζόμενοι δεν έχουν ανάγκη από «ολοκληρωμένες» προτάσεις νόμου, αλλά από αγώνες μαζικούς και οργανωμένους, από τον πολιτικό και ιδεολογικό τους εξοπλισμό μπροστά στις συγκρούσεις που έρχονται όσο κι αν θέλει η ρεφορμιστική Αριστερά να τις αποφύγει.

Άρθρα από την Προλεταριακή Σημαία -  http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>

Χανιά, Ανακοίνωση – κάλεσμα
ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΥΠΗΡΕΤΗΣΗ ΤΩΝ ΦΟΝΙΚΩΝ ΣΧΕΔΙΩΝ ΤΩΝ ΗΠΑ – ΝΑΤΟ ΣΕ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ – ΟΥΚΡΑΝΙΑ ΕΞΩ ΟΙ ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Την ώρα που νέα μνημόνια διαρκείας μαγειρεύονται από κυβέρνηση- Ε.Ε.- ΔΝΤ για το μόνιμο αλυσόδεμα του κόσμου της δουλειάς, το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης γεννά νέους θανάσιμους κινδύνους με την εμπλοκή της χώρας στο γενικευμένο μακελειό των λαών που εξελίσσεται στη Μέση Ανατολή από τις ΗΠΑ – ΝΑΤΟ και τα κάθε λογής αντιδραστικά δημιουργήματα του ιμπεριαλισμού σαν το ISIS, τους σιωνιστές του Ισραήλ και το τούρκικο κράτος που δολοφονεί τους κούρδους αγωνιστές.
Η βαθιά κρίση του σάπιου καπιταλιστικού ιμπεριαλιστικού συστήματος αναζητά λύση στην ένταση της εκμετάλλευσης του κόσμου της δουλειάς, στη φασιστικοποίηση και στον πόλεμο. Αυτός ο αντιδραστικός άνεμος πνέει στην πραγματικότητα σ’ Ανατολή και Δύση παρά τις επικίνδυνες αυταπάτες που καλλιεργήθηκαν για τους νέους ανέμους του Ολάντ και του Ομπάμα. Σ’ αυτή τη βάση ερμηνεύεται η επικίνδυνη επιθετικότητα των ΗΠΑ που συνεχίζει να εκδηλώνεται στην Ουκρανία και ταυτόχρονα απλώνεται σαν αποτέλεσμα της αντίδρασης της Ρωσίας στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή. Ολάκερη η γύρω από τη χώρα μας περιοχή, αν δε φλέγεται ήδη από την ιμπεριαλιστική επέμβαση, εγκυμονεί τεράστιους για τους λαούς κινδύνους, ενώ η Κύπρος μετατρέπεται συνεχώς σε προτεκτοράτο και ορμητήριο των ιμπεριαλιστών.
Σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον και στη χώρα μας κάθε άλλο παρά είναι δοσμένη η ειρήνη και η δημοκρατία, ενώ είναι ήδη δοσμένη η βαθειά φτώχεια, η ανεργία και η ανέχεια για το λαό. Να γιατί πρέπει χωρίς καθυστέρηση να ξεπεράσουμε το φόβο αλλά και τις όποιες αυταπάτες για εύκολες λύσεις που μπορούν τάχα να προκύψουν με την ψήφο μας. Η βάση της Σούδας αναβαθμίζεται συνεχώς στα φονικά σχέδια των ΗΠΑ.
Οι Χανιώτες ξέρουν και από το παρελθόν τη δολοφονική δράση της βάσης σε βάρος γειτονικών λαών. Χρόνια τώρα η ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ- ΝΑΤΟ στη Μέση Ανατολή μετατρέπει ολοένα και περισσότερο τον τόπο μας σε ορμητήριο και ταυτόχρονα φέρνει όλο και πιο κοντά την πλήρη καταστροφή χωρών, το μαζικό ξεριζωμό εκατομμυρίων ανθρώπων και την ενίσχυση κάθε λογής δολοφονικών δυνάμεων στην περιοχή. Πρόσφατα μίλησαν για νέα βάση των μη επανδρωμένων dromers που θα προστεθεί στην υπερ-βάση της Σούδας που αναβαθμίζεται και επεκτείνεται συνεχώς. Το πιο επικίνδυνο και καταστροφικό για τους κατοίκους αυτού του τόπου είναι το να μην αντιδράσουμε απέναντι σ’ όλα αυτά.
Η ιστορία του τόπου μας δείχνει πως μπορούμε και πρέπει και τώρα να εναντιωθούμε μαζικά και αγωνιστικά στην ολοκληρωτική μετατροπή του τόπου μας σε ορμητήριο των φονιάδων των λαών. Η κοινή δράση συλλογικοτήτων και αγωνιστών μπορεί και είναι ανάγκη σ’ ένα τέτοιο κρίσιμο θέμα να ξαναγεννηθεί στην πόλη μας. Δεν αρκούν οι παραταξιακές εικονικές δράσεις. Χρειάζεται κάποιοι με όρους κοινής δράσης να μπουν μπροστά με στόχο τη μαζική κινητοποίηση του λαού ενάντια στη λειτουργία της βάσης του θανάτου.

Καλούμε κάθε αγωνιστή και συλλογικότητα της πόλης στην εκδήλωση συζήτηση Πέμπτη 23 Οκτώβρη στις 7.30 μ.μ. στο Εργατικό Κέντρο Χανίων. 

Πρωτοβουλία Αντίστασης
ΧΑΝΙΑ 17-10-2014
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΟΛΟ>>>>