1 Ιουλ 2016

Σημεία για το Brexit και την Αριστερά


Αντώνης Α.
Είναι γνωστό από καιρό ότι έχει γίνει δεύτερη φύση πολλών δυνάμεων και παραγόντων της αριστεράς το να παίρνουν τις επιθυμίες τους για πραγματικότητα. Να αρνούνται πεισματικά να αναθεωρήσουν απόψεις και εκτιμήσεις, ακόμα και αν αυτές ανατρέπονται με τον πιο παταγώδη τρόπο από τις εξελίξεις. Το βάθρο της μεθοδολογίας που ακολουθούν… γνωστό και αυτό εδώ και αιώνες: «Αφού δεν συμφωνεί η πραγματικότητα μαζί μας, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα». 

Ένα σχήμα ανάλυσης της κατάστασης και των αδιάκοπων μεταβολών της, δηλαδή, που το πρόβλημά του δεν είναι μόνο ότι διαστρεβλώνει γεγονότα, ότι παράγει λαθεμένες ερμηνείες, ότι χάνει από το οπτικό του πεδίο τη μια ή την άλλη παράμετρο του κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι ή αδυνατεί να συνθέσει μια απόλυτα ολοκληρωμένη του εικόνα (άλλωστε, ο εξωτερικός και αλάνθαστος παρατηρητής του κόσμου δεν γεννήθηκε ακόμα και ούτε πρόκειται ποτέ να γεννηθεί). Είναι πρώτα και κύρια το γεγονός ότι η αφετηρία του, το σημείο εκκίνησής του, δεν είναι αυτό καθαυτό το γίγνεσθαι, αλλά προκαθορισμένες αντιλήψεις, προκατασκευασμένα μοντέλα, στα οποία αυτό καλείται να «προσαρμοστεί». Αν όχι, όπως είπαμε, τόσο το χειρότερο… Κάτι που πολύ απλά συνιστά την αποθέωση της μεταφυσικής.

Και για να περάσουμε απευθείας στο θέμα μας, θα θέσουμε μόνο κάποια σημεία προς προβληματισμό:

1. Υπάρχει ένα ζήτημα που έχει περάσει, είναι η αλήθεια, «στα ψιλά» της σχετικής συζήτησης. Ομολογουμένως, και με ευθύνη όσων δεν θα έπρεπε να δείχνουν ανοχή σε κάτι τέτοιο. Ο καταιγισμός ανοησίας, όμως, και ακριβώς επειδή έχει τη μορφή καταιγισμού, σε υποχρεώνει πολλές φορές εκ των πραγμάτων να ασχοληθείς με αυτόν, να του δώσεις μια κάποια προσοχή, να παραμερίσεις και εσύ ο ίδιος, έστω και προσωρινά, αυτό που είναι το πιο σημαντικό και που πρέπει πρώτα και κύρια να αναδειχτεί. 

Το Brexit εντάσσεται σε εκείνο το σπιράλ εξελίξεων όλων των τελευταίων χρόνων, που στην ουσία τους αντιπροσωπεύουν την κονιορτοποίηση και πολιτική χρεοκοπία των αστικών θεωρημάτων περί παγκοσμιοποίησης και των «αριστερών» αναλόγων τους περί ολοκληρώσεων. Γεγονός που δεν μπορεί να σκεπαστεί κάτω από το πέπλο της προσφιλούς στον οπορτουνισμό μεθόδου του ελιγμού, των συνεχών αναπροσαρμογών και μεταμφιέσεων της άποψής του. Μιας μεθόδου, που οδήγησε ορισμένους, κάτω από την πίεση των πραγμάτων, να ανακαλύπτουν και να ψελλίζουν δειλά αναφορές σε σχέση με τον ιμπεριαλισμό και τους ανταγωνισμούς, πλην όμως διατηρώντας το θεωρητικό βάθρο των αντιλήψεών τους αναλλοίωτο. 

Που πήγαν, λοιπόν, η «κατάρρευση» των συνόρων, η υποχώρηση του έθνους-κράτους, το «διεθνές πλέγμα του κεφαλαίου»; Που πήγε η ηγεμονική παρουσία στο διεθνές σκηνικό των «πολυεθνικών-πολυκλαδικών μονοπωλίων», που θα πρόσδεναν στο άρμα τους όλον τον κόσμο, τραβώντας ακατανίκητα τον καπιταλισμό προς ένα νέο στάδιο; Πόσο «μουμιοποιημένη» είναι αυτή η θεωρία του ιμπεριαλισμού τελικά; Και πόσο «ολοκλήρωση» είναι εν πάση περιπτώσει η Ε.Ε.; Εξακολουθεί κανείς να πιστεύει ότι οι αντιθέσεις και οι ανταγωνισμοί δεν είναι παρά μια δευτερεύουσα όψη, υπηγμένη στην τάση για συνεργασία και υπέρβαση των διαχωριστικών γραμμών, ή σε τελική ανάλυση, είναι το κύριο και καθοριστικό στοιχείο της ιμπεριαλιστικής-καπιταλιστικής πραγματικότητας;

2. Αν η Ελλάδα είναι κάποιου επιπέδου ιμπεριαλιστική χώρα, τότε το ζήτημα τίθεται και σε αυτή περίπου με τους ίδιους όρους, όπως και στο Ην. Βασίλειο, έστω και με τις όποιες «ανισομετρίες» του. Αν η εργατική τάξη και οι λαϊκές μάζες έχουν να λογαριαστούν κατά βάση με μια «γραφειοκρατία των Βρυξελλών», με έναν «υπερεθνικό μηχανισμό» στον οποίο συναρθρώνονται τα επιμέρους εθνικά κράτη και εκχωρούν μέρος της ισχύος και της κυριαρχίας τους, τότε 28-1=27, άρα ο κόσμος της εργασίας αντιμετωπίζει πλέον έναν πιο εύκολο αντίπαλο, κλονισμένο και αποδυναμωμένο. Αν η Ε.Ε. αποτελεί μια διακρατική καπιταλιστική ένωση, μικρών και μεγαλύτερων ιμπεριαλισμών, τότε το καθήκον της «αποδέσμευσης» από αυτήν μπαίνει πάνω-κάτω με όρους άλλης μιας εκκρεμότητας που θα πρέπει να διευθετήσει η «λαϊκή εξουσία», γιατί όχι, μέσα και στα πρώτα από τα διατάγματα που θα αναγκαστεί αυτή να εκδώσει. 

Αν, όμως, η Ε.Ε. δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά έναν ιμπεριαλιστικό συνασπισμό, στο εσωτερικό του οποίου διεξάγεται μια ανηλεής διαμάχη ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κράτη που τον συναποτελούν, και όχι μόνο, με αντικείμενο το ποιος θα καταληστεύσει πιο άγρια τις εξαρτημένες χώρες-μέλη του, μεταξύ άλλων, τότε τα πράγματα τίθενται διαφορετικά. Τότε αυτό που εμφανίζεται σαν «πολιτική της Ε.Ε.», δεν είναι παρά το αποκρυστάλλωμα του συσχετισμού που διαμορφώνεται κάθε φορά από αυτή τη διαρκή διαμάχη, περνώντας μέσα από κάθε λογής συμβιβασμούς, για να καταλήξει σε ακόμα πιο απότομες και μεγαλύτερες οξύνσεις των ανταγωνισμών.

Ο πυρήνας αυτής της πολιτικής, από τη σκοπιά των εργαζόμενων λαϊκών μαζών, είναι με μια έννοια διττός. Εμπεριέχει, από τη μια, την κατεύθυνση που έχουν χαράξει εδώ και δεκαετίες το κεφάλαιο και οι άρχουσες τάξεις απανταχού της γης: τη στρατηγικού χαρακτήρα επίθεση ενάντια στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις της εργατικής τάξης και των λαών. Από την άλλη, σε άμεση συνάφεια με το προηγούμενο, συστατικό του μέρος αποτελεί η εκστρατεία επανακατάκτησης-επαναποικιοποίησης του κόσμου από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.  

Επομένως, όσο αυτά παραμένουν ανέπαφα, κάθε άλλο παρά μπορούν να φέρουν εξελίξεις υπέρ των λαών τα παραγόμενα σε κάποιο άλλο πεδίο πέρα από αυτό της πάλης τους, το οποίο είναι και το μοναδικό που μπορεί να οδηγήσει σε ανατροπή των αρνητικών συσχετισμών και σε αναδιπλώσεις τις δυνάμεις του συστήματος. Το πεδίο των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών αφορά το «ποιος-ποιον» μεταξύ των ιδιοκτητών του κόσμου και δεν θέτει σε καμία του καμπή υπό αμφισβήτηση τον πυρήνα που προαναφέραμε. Τα αποτελέσματα της παρόξυνσης αυτών των ανταγωνισμών, ως εκ τούτου, όπως είναι εν προκειμένω το Brexit, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να σπέρνουν τον εφησυχασμό στους λαούς και για κανένα λόγο δεν πρέπει να τους κάνουν να πιστεύουν ότι χαμήλωσε το «μπόι» του εχθρού τους. 

3. Ανακαλύφτηκαν όψιμα από ορισμένους  ζητήματα που άπτονται της «ανεξαρτησίας» και «κυριαρχίας», εθνικής, λαϊκής και με όποιον άλλο προσδιορισμό θέλετε. Το φαιδρό είναι ότι εν πολλοίς πρόκειται για δυνάμεις που έχουν στο παρελθόν συστηματικά λοιδορήσει τις απόψεις για ιμπεριαλιστική εξάρτηση και την κατεύθυνση της ανεξαρτησίας, ως «παρεκκλίνουσες» προς τον «εθνικοπατριωτισμό».

Αυτό που προβάλλεται, με λίγα λόγια, είναι ότι η ένταξη στην Ε.Ε. και την ΟΝΕ συνεπάγεται έλλειμμα εθνικής-λαϊκής κυριαρχίας. Η έξοδος από αυτές το αποκαθιστά. Έτσι, αποκτά αυτόματα ένας λαός τη δυνατότητα να καθορίζει ελεύθερος τη μοίρα του ή -στο πιο «ταξικό»- το κίνημα μπορεί από εκεί και πέρα να επιβάλλει με μεγαλύτερη άνεση τις διεκδικήσεις του, χωρίς να πέφτει πάνω στις δεσμεύσεις που απορρέουν από τη συμμετοχή στην Ε.Ε.

Όλα ωραία και στρωτά, μόνο που δεν απαντιέται το εξής: υπό την ηγεμονία ποιας τάξης μπορεί να πραγματοποιηθεί η έξοδος και μέσα από ποια διαδικασία;

Γιατί, όσον αφορά τον ελληνικό κοινωνικοοικονομικό σχηματισμό, μπορούμε να πούμε ότι αυτός αντιμετωπίζει «έλλειμμα κυριαρχίας» από συστάσεώς του, λόγω της πρόσδεσης των συμφερόντων και της πορείας της αστικής «μας» τάξης στις μεγάλες δυνάμεις (ιμπεριαλιστικές στη συνέχεια). Το καθεστώς της εξάρτησης απορρέει από αυτή τη σχέση, μέσω της οποίας η ιμπεριαλιστική επικυριαρχία στη χώρα διαιωνίζεται δια της αναπαραγωγής της εξουσίας της υποτελούς στους ιμπεριαλιστές άρχουσας τάξης.

Δεν υπάρχουν, επομένως, τμήματα της ελληνικής αστικής τάξης που θα μπορούσαν να κινηθούν «εθνικοανεξαρτησιακά». Το καθήκον αυτό, από την άποψη των κοινωνικών δυνάμεων που θα το υλοποιήσουν, πέφτει πρώτα και κύρια στις πλάτες της εργατικής τάξης.

Αυτό, μεταξύ άλλων, καθορίζει και το πώς μπορεί να τεθεί στην περίπτωσή μας το αίτημα της «εξόδου από την Ε.Ε.». Όσοι επιχειρούν να το χωρέσουν στο πεδίο της τακτικής και να προτείνουν ένα δρόμο υλοποίησής του μέσα από κυβερνητικά-μεταβατικά προγράμματα ή ακόμα και από δημοψηφίσματα, σε συνθήκες μάλιστα αποσυγκρότησης της εργατικής τάξης, είτε δεν έχουν πάρει χαμπάρι το τι ισχύει στην πραγματικότητα, είτε αναζητούν –μάταια- μερίδες της αστικής τάξης που θα το προωθήσουν. Είναι λογικό και επόμενο οι φαντασιώσεις αυτών των δυνάμεων να αναζωπυρωθούν μετά το Brexit, όπως αυτό τέθηκε σε μια ιμπεριαλιστική χώρα και σαν αποτέλεσμα της διαπάλης τμημάτων της εκεί αστικής τάξης.

Από τη σκοπιά της εργατικής τάξης και του λαού στη χώρα μας, αντιθέτως, το αίτημα αυτό μόνο σαν στρατηγικός στόχος του κινήματος μπορεί να τεθεί και με όρους συνολικού σπασίματος των δεσμών της εξάρτησης, μέσα από μια επαναστατική διαδικασία που θα θέσει το ζήτημα της ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ με κατεύθυνση και σε σύνδεση με το ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ. Έτσι ώστε να μπορέσει η εργατολαϊκή συμμαχία να πάρει την εξουσία.

Για να μην αναφέρουμε ότι στην περίπτωσή μας ένα Grexit τύπου Σόιμπλε, όπως αναδύθηκε ως πιθανότητα το περασμένο καλοκαίρι, κάθε άλλο παρά θα έλυνε τα ζητήματα και ίσα-ίσα θα πολλαπλασίαζε τους κινδύνους και θα ενέτεινε το καθεστώς της εξάρτησης. 

4. Όσον αφορά πάλι την περίπτωση της χώρας μας, ακόμα και αν ορισμένες φορές τίθεται ξώφαλτσα και χάνεται μέσα σε μια «θάλασσα» αιτημάτων, τις περισσότερες ξεχνιέται μια μικρούλα, ασήμαντη, αμελητέα λεπτομέρεια: αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, ΝΑΤΟ, βάσεις, πυρηνικά, πρεσβεία, μυστικές υπηρεσίες, στρατηγεία, περιπολίες στο Αιγαίο, πραξικοπήματα, ναπάλμ κλπ Τώρα τι παραπάνω να πει κανείς σε αυτά; Πόσης περαιτέρω εξήγησης και ανάπτυξης, δηλαδή, χρήζουν τα αυτονόητα; Πόσο εγκληματικά ανόητοι και αφελείς είναι αυτοί που τα παραβλέπουν; Ο νοών νοείτω… 

5. Θα μπορούσαν να διατυπωθούν με ένα σχετικά απλό τρόπο τα εξής ερωτήματα: «ταξικό» είναι καθετί που κάνει η «τάξη» ή αυτό που αντικειμενικά ανταποκρίνεται στα ταξικά της συμφέροντα, ανεξάρτητα από το τι θέλει ή το πώς σκέφτεται σε κάθε φάση; Από πότε η θέληση του λαϊκού κόσμου εκφράζεται συνειδητά μέσω της κάλπης, όποια και αν είναι αυτή; Από πότε οι «κορυφαίες ταξικές μάχες» δίνονται έξω από όρους κίνησης μαζών και ταξικής πάλης;

Η σχετική φιλολογία κρατάει πολύ καιρό τώρα. Από την περίοδο του περσινού ελληνικού δημοψηφίσματος. Αν η «γεωγραφική» κατανομή της ψήφου είναι αυτό, όμως, που παράγει τις «ταξικές συγκρούσεις», τότε γιατί να μην χαρακτηρίσουμε ως «ταξική» την ψήφο, ας πούμε, στον ΣΥΡΙΖΑ; Για να μείνουμε μόνο σε αυτό και να μην «προβοκάρουμε» περισσότερο, γιατί θα μπορούσε κάποιος να βρει τέτοιες «ταξικές ψήφους» ακόμα και στις πιο μαύρες και αντιδραστικές κατευθύνσεις.

Και για να τελειώνουμε με αυτό, γενικά, στις αστικές εκλογικές διαδικασίες, από την εποχή της κατάκτησης του γενικού εκλογικού δικαιώματος, ψηφίζουν πλατιές λαϊκές μάζες και εν πολλοίς η εκλογική τους συμπεριφορά καθορίζει και το αποτέλεσμα. Αυτό δεν τις κάνει λιγότερο ταξικές με την… αστική έννοια. Τώρα το αν και με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις έχουν ενεργοποιηθεί φωνές που επιδιώκουν να σπρώξουν τα πράγματα πίσω ακόμα και από αυτό το βασικό αστικοδημοκρατικό δικαίωμα (για να μην έχει η «αμόρφωτη πλέμπα» τη δυνατότητα ούτε καν να ψηφίζει), αποτελεί «σημείο των καιρών» και του προς τα πού βαδίζει το σύστημα μέσω της διαρκώς εντεινόμενης φασιστικοποίησης.

Το ζήτημα, επομένως, δεν βρίσκεται εκεί, αλλά στο σε ποια κατεύθυνση εκφράζεται ο λαϊκός παράγοντας και με ποιον τρόπο το κάνει αυτό. Γίνεται υποχείριο αστικών, ρεφορμιστικών και αντιδραστικών δυνάμεων ή καταφέρνει και χειραφετείται από αυτές σε επαναστατική κατεύθυνση; Λειτουργεί ως ψηφοφόρος και «στη γωνία» ή γίνεται ενεργό υποκείμενο των εξελίξεων και στο κέντρο της ταξικής πάλης;

6. Στην περίπτωση του βρετανικού δημοψηφίσματος, ο παράγοντας που καθόρισε την προκήρυξη του, το πραγματικό του περιεχόμενο, την έκβασή του και θα αποφασίσει και τη μορφή διαχείρισής του, δεν είναι άλλος παρά η βρετανική άρχουσα τάξη και οι οξυμμένες αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της. Συνολικά σαν τάξη, για χρόνια τοποθετούσε τα όρια της στη σχέση της με την Ε.Ε., διατηρούσε ειδικό καθεστώς σαν μέλος της και το τελευταίο διάστημα ένιωθε να στενεύεται όλο και περισσότερο κάτω από το βάρος της γερμανικής ηγεμονίας σε αυτή. Γι’ αυτό και άνοιξε το ζήτημα της επαναδιαπραγμάτευσης της σχέσης της, που μέσα από μια πορεία οδηγήθηκε στο δημοψήφισμα. Το αν η μερίδα της εκείνη, που στρατεύτηκε ενεργά στο Brexit και διείδε μέσα από αυτό ευνοϊκότερες προοπτικές για τα συμφέροντα του βρετανικού ιμπεριαλισμού, προτίθεται να τραβήξει τα πράγματα μέχρι το τέλος, μένει να το δούμε. 

7. Θα ήμασταν από τους τελευταίους που δεν θα αναγνώριζαν στο αποτέλεσμα στοιχεία έκφρασης της λαϊκής οργής και αγανάκτησης ή ακόμα και διεργασίες στις συνειδήσεις του κόσμου της εργασίας. Δεν ήταν, όμως, αυτός ο παράγοντας που το καθόρισε, ούτε το ειδικό του βάρος είναι τέτοιο, όσο θέλουν να το παρουσιάζουν ορισμένοι.

Θα ήμασταν από τους τελευταίους που θα χαρακτήριζαν συλλήβδην αυτόν τον κόσμο «ξενοφοβικό», «ρατσιστή» και «γερασμένο», αλλά δεν έχουμε και καμιά διάθεση να συσκοτίσουμε τα πραγματικά, εξαιρετικά αρνητικά δεδομένα. Τα οποία δεδομένα υποδεικνύουν, μεταξύ άλλων, ότι τα αντιμεταναστευτικά αντανακλαστικά και ο εθνικισμός έπαιξαν σημαντικό ρόλο στο αποτέλεσμα. Ότι τέθηκαν επικεφαλής του Leave αστικές, δεξιές, εθνικιστικές δυνάμεις και ο πόθος της κυρίαρχης τάξης για έναν πιο «αυτοκρατορικό» ρόλο. Ή ότι το 75% μιας νεολαίας, που στην πλειονότητά της προορίζεται να ζήσει ένα μαύρο και εφιαλτικό μέλλον, επέλεξε να στηρίξει την παραμονή στην Ε.Ε.

Δεν είναι, λοιπόν όλα «μαύρο»- «άσπρο» και αυτή η εμμονική περιστροφή γύρω από διλήμματα του τύπου «θετικό ή αρνητικό», στην πραγματικότητα το μόνο που κάνει είναι να θολώνει συνειδήσεις και να δυσκολεύει μια αντικειμενική εξέταση της πραγματικότητας.

Και αν κάποιοι (βλ. καμπάνια Lexit), ενώ δεν όρθωσαν καμία αντίσταση στο να στοιχηθεί ο κόσμος πίσω από συμφέροντα ανταγωνιστικά προς τα δικά του, αλλά, αντιθέτως, συνέβαλαν και εκείνοι σε αυτό το σύρσιμο, με το πρόσχημα ότι θα προσδώσουν διαφορετικό χαρακτήρα στο δημοψήφισμα και στο αποτέλεσμά του, θεωρούν πως θα «παρέμβουν» και θα αλλάξουν το περιεχόμενο των εξελίξεων κατόπιν εορτής, είναι βαθιά γελασμένοι. Δεν μπορείς, όντας απροπόνητος και σκουριασμένος για πολλά χρόνια, να θες να διαγωνιστείς στα 100 μέτρα στο στίβο και να κερδίσεις. Αυτά τα πράγματα δεν απαντώνται με «ταχύρυθμες συνταγές» και αν δεν έχεις διαμορφώσει κάποιους στοιχειώδεις όρους από τα πριν, τότε δεν είσαι τίποτε άλλο παρά ένας φαφλατάς, που καλλιεργεί, όμως, επικίνδυνες αυταπάτες. 

8. Παραβιάζει ανοιχτές θύρες όποιος μας επισημάνει ζητήματα για τη διαφαινόμενη όξυνση της κρίσης του ευρωπαϊκού οικοδομήματος, και όχι μόνο, τις «γενετικές» του αστάθειες που έρχονται στην επιφάνεια, τις οικονομικές, πολιτικές, αλλά και γεωπολιτικές αναταράξεις, που είναι προ των πυλών μετά τις τελευταίες εξελίξεις. Επίσης, το ίδιο κάνει όποιος προβαίνει σε μια γενική θεωρητική διατύπωση για την αναγκαιότητα να παίρνει υπόψη του το κίνημα τις «ρωγμές» στο αντίπαλο στρατόπεδο, να καταβάλλει προσπάθειες να εκμεταλλεύεται προς όφελός του τις κάθε λογής αντιθέσεις μέσα σε αυτό.

Μόνο που, αν και «θεωρητικά» σωστός, προσπερνάει μια από τις βασικές επιταγές της «θεωρίας», που είναι η συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης. Και επί της ουσίας, δραπετεύει από την πραγματικότητα. Δεν γίνεται συνεχώς να υψώνονται σινικά τείχη ανάμεσα στον αντικειμενικό και τον υποκειμενικό παράγοντα και να αποσπάται με τέτοιο απόλυτο τρόπο ο ένας από τον άλλο.

Το θεμελιώδες ερώτημα που μπαίνει είναι: ποιο κίνημα θα τα κάνει όλα αυτά; Με ποιο υποκείμενο στο τιμόνι, με τι στόχους και σε ποια κατεύθυνση; Γιατί όταν το εργατικό επαναστατικό κομμουνιστικό κίνημα έκανε λόγο για την ανάγκη αξιοποίησης των ρηγμάτων και στην πράξη προωθούσε και μια τέτοια τακτική, πρώτα απ’ όλα, υπήρχε ως τέτοιο, ισχυρό, συγκροτημένο, με υπόσταση και ερείσματα, ακόμα και σε επίπεδο κράτους και σίγουρα στα μυαλά και τις καρδιές εκατοντάδων εκατομμυρίων μαζών. 

Σήμερα, αντιθέτως, διανύουμε μια περίοδο που έχει βγει από τα σπλάγχνα της ήττας και της οπισθοχώρησης αυτού του κινήματος. Και για να μπορέσει αυτό να ανασυγκροτηθεί και να υπάρξει, θα πρέπει πρώτα να περάσουμε μέσα από εντελώς διαφορετικές διαδρομές. Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι η επίπονη διαδικασία ανασύστασης του δεν θα εκπληρωθεί μέσα από λύσεις ευκολίας, ούτε στη βάση των «ανωμαλιών» που θα παράγουν συνεχώς οι οξύνσεις και οι αναταράξεις στο πλαίσιο του συστήματος. Θα προχωρήσει και θα πάρει σάρκα και οστά μέσα στα μέτωπα αντίστασης και πάλης της εργατικής τάξης και των λαών, στις συγκρούσεις και τις αναμετρήσεις που βρίσκονται μπροστά μας.

Και για να το θέσουμε πιο χυδαία και ωμά, σε αντιστοιχία με το εκφυλισμένο επίπεδο αντιπαράθεσης που κυριαρχεί στο πλαίσιο της αριστεράς και την ημιμάθεια που βασιλεύει: ας σταματήσουν κάποιοι να φαντασιώνονται πως είναι ο Λένιν την εποχή που έγραφε τον «Αριστερισμό». Ούτε ο Λένιν είναι, ούτε η εποχή επιτρέπει κάτι τέτοιο. Ας σταματήσουν να βλέπουν τον εαυτό τους σαν τον μεγάλο Ναπολέοντα, που μπορεί με πάσα άνεση να παράγει τα πλείστα όσα ευφυή στρατηγήματα, λες και έχει από κάτω έναν παρατεταγμένο στρατό να τον περιμένει. Δεν υπάρχουν στρατηγοί χωρίς στρατιώτες. Και με τέτοια μυαλά, ούτε για δεκανείς της πεντάρας δεν κάνουν!



0 ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Επίθεση των ΜΑΤ στους εργάτες της ΒΙΟΜΕ

0
Με άγρια καταστολή μπροστά στο Υπουργείο Εργασίας απάντησε η κυβέρνηση στην συγκέντρωση των εργαζόμενων και των επιτροπών αλληλεγγύης στη ΒΙΟ.ΜΕ. και στο Ρομπέν του Ξύλου στο Υπουργείο Εργασίας.
Είχε προηγηθεί συνάντηση με την αναπληρώτρια υπουργό εργασιας, Ρ. Αντωνοπούλου η οποία και δεν δεσμεύτηκε σε τίποτα.
Ούτε δέκα λεπτά δεν είχαν περάσει από το τέλος της συνάντησης στο Υπουργείο Εργασίας, όταν η αστυνομία επιτέθηκε σε εργαζόμενους και αλληλέγγυους που προσπαθούσαν να κατασκηνώσουν μπροστά στο υπουργείο. Υπήρξε άγριος ξυλοδαρμός, χρήση χημικών ενώ υπάρχουν και τραυματίες και έγιναν 2 προσαγωγές
Οι συγκεντρωμένοι παραμένουν στο Υπουργείο Εργασίας και καλούν σωματεία και συλλογικότητες για συμπαράσταση.
Οι δύο προσαχθέντες αφέθηκαν τελικά ελεύθεροι.
Οι δυνάμεις των ΜΑΤ αποχώρησαν, ενώ οι διαδηλωτές ανασυντάχτηκαν. Οι εργαζόμενοι που κατάφεραν τελικά να κατασκηνώσουν, δηλώνουν ότι θα παραμείνουν έξω από το Υπουργείο Εργασίας μέχρι την τελική ικανοποίηση των αιτημάτων τους. Το απόγευμα της Παρασκευής πραγματοποιήθηκε συνέλευση που προγραμμάτισε διάφορες δράσεις. Το ραντεβού ανανεώθηκε για το Σάββατο 2 Ιουλίου, στις 18.00.




http://www.pandiera.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Στρώνουν το δρόμο για τη νέα αντεργατική επέλαση

0
Σε τροχιά προώθησης των νέων αντεργατικών μέτρων που απαιτούν το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο, βρίσκεται η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Μάλιστα, πληθαίνουν οι φωνές που λένε ότι αυτές οι αντιδραστικές αλλαγές ενδέχεται να περάσουν μέσα στο καλοκαίρι. Πρακτική ιδιαίτερα προσφιλής στις κυβερνήσεις του ΣΥΡΙΖΑ, την οποία κάνει ακόμη πιο πιθανή η κυβερνητική απόφαση να λειτουργήσει και το καλοκαίρι η Βουλή σε πλήρη σύνθεση.
Η λεγόμενη «Επιτροπή Ανεξάρτητων Εμπειρογνωμόνων» έχει ήδη ξεκινήσει τις διαβουλεύσεις της και τις συναντήσεις της με τους λεγόμενους «παραγωγικούς φορείς», προετοιμάζοντας το έδαφος για τις αντιδραστικές αλλαγές που ήδη έχουν προσδιοριστεί και δρομολογηθεί:
- Μαζικές απολύσεις, με αύξηση του επιτρεπόμενου ποσοστού απολύσεων σε μια επιχείρηση.
- Χτύπημα των μισθών μέσα από αλλαγές στις συλλογικές συμβάσεις.
- Χτύπημα των συνδικαλιστικών ελευθεριών.
- Περιορισμούς στο δικαίωμα των εργαζομένων στην απεργία.
- Θεσμοθέτηση της εργοδοτικής ανταπεργίας, του λεγόμενου «λοκ-άουτ».
Φορώντας το προσωπείο της «ανεξαρτησίας» (πίσω από το οποίο, εδώ και δεκαετίες, κρύβονται οι πιο αντιδραστικές κυβερνητικές-κρατικές παρεμβάσεις) και του «επιστημονισμού» (κάτι σαν τους «σοφούς» άλλων αντίστοιχων επιτροπών) η επιτροπή αυτή υποτίθεται ότι αναζητά τις «βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές» για να τις εφαρμόσει και στην Ελλάδα. Το ερώτημα φυσικά προκύπτει αμέσως: «βέλτιστες για ποιον;» Και η απάντηση έχει σαφές ταξικό περιεχόμενο: βέλτιστες για το μεγάλο κεφάλαιο και τους ιμπεριαλιστές που καταδυναστεύουν το λαό της χώρας.
Όσο κι αν προσπαθεί η κυβέρνηση να αποκρύψει το ταξικό περιεχόμενο της πολιτικής της, όσο κι αν προσπαθεί να κρύψει τα βάρη που θα φορτωθούν λαός και εργαζόμενοι από την εξαρτημένη πολιτική της, όσο και αν προσπαθεί να θολώσει τα νερά με φλυαρίες περί «ανάπτυξης» και «εθνικής» πολιτικής, η πραγματικότητα δύσκολα πια μπορεί να κρυφτεί. Και όσο κι αν προσπαθεί να μας πείσει ότι οι «ευρωπαϊκές πρακτικές» (δηλαδή η πολιτική της ΕΕ) αποτελούν εγγύηση για τους εργαζόμενους έρχονται τα ίδια τα γεγονότα να την διαψεύσουν. Με πιο πρόσφατο την εισήγηση του γενικού εισαγγελέα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου με την οποία κρίνει ασύμβατη με το κοινοτικό δίκαιο τη δυνατότητα που παρέχει η ελληνική νομοθεσία στον εκάστοτε υπουργό Εργασίας να αρνείται σε επιχειρήσεις τη διενέργεια ομαδικών απολύσεων!
Αλλά και τα πρόσφατα απανωτά κλεισίματα επιχειρήσεων με τη διαδικασία της πτώχευσης αποδεικνύουν πόσο έωλη είναι η κυβερνητική επιχειρηματολογία. Στην Ηλεκτρονική, στο Athens Ledra, στην Πυρσός Σεκιούριτι και σε δεκάδες άλλες περιπτώσεις, όπου οι εκατοντάδες εργαζόμενοι πετιούνται μαζικά στο δρόμο, και η κυβέρνηση δηλώνει ανήμπορη να παρέμβει, εκεί ποιες «πρακτικές» εφαρμόζονται; Μήπως το άρθρο 99 δεν είναι μέρος της «ευελιξίας» που απαιτεί το μεγάλο κεφάλαιο στο να ανοιγοκλείνει επιχειρήσεις σε βάρος των εργαζομένων; Και μήπως την αύξηση αυτής της «ευελιξίας» δεν απαιτεί (πέρα απ’ όλα τ’ άλλα) μέσα από την πιέσεις για ενίσχυση της «επιχειρηματικότητας»;
Και βέβαια, δεν είναι μόνο αυτά. Είναι, μαζί με αυτά και κυρίως, τα μνημόνια πάνω στα οποία βασίστηκαν και οι δεκάδες αντεργατικοί νόμοι της τελευταίας εξαετίας. Μνημόνια και νόμοι που  επιβλήθηκαν από την ίδια την ΕΕ και τους μηχανισμούς της και εκφράζουν απόλυτα την αντεργατική της πολιτική. Και είναι αστείο να πιστεύει κανείς ότι οι αποφάσεις-υποδείξεις της συγκεκριμένης Επιτροπής θα μπορούν να παρακάμψουν τις μνημονιακές δεσμεύσεις.
Αλλά και ο γαλλικός λαός, η νεολαία και οι εργαζόμενοί της, βιώνουν από πρώτο χέρι τι σημαίνει ευρωπαϊκή αντεργατική πολιτική. Και ενάντια σε αυτήν την πολιτική δίνουν το σπουδαίο αυτό αγώνα.

• Η κυβερνητική προπαγάνδα προώθησης των νέων αντεργατικών μέτρων μιλά για την προσπάθειά της να επαναφέρει πλήρως τις συλλογικές συμβάσεις: «Για τη σημερινή κυβέρνηση όμως αποτελεί θεμελιακή δέσμευση η απόκρουση παρόμοιων διατάξεων και γενικότερα η αναστροφή της εργασιακής απορρύθμισης. Για το λόγο αυτό, το επικαιροποιημένο μνημόνιο όχι μόνον δεν προβλέπει την εφαρμογή της εν λόγω ρύθμισης, αλλά αντιθέτως ρητά αναφέρει ότι το θέμα του προσδιορισμού του κατώτατου μισθού αποτελεί αντικείμενο της διαπραγμάτευσης που έχει σκοπό την πλήρη επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων».
Κι όμως, η ίδια κυβέρνηση έχει δεσμευτεί μέσα από το 3ο μνημόνιο ότι «οι αλλαγές στις πολιτικές για την αγορά εργασίας δεν θα πρέπει να συνεπάγονται την επιστροφή σε παλαιότερα πλαίσια πολιτικής, ασύμβατα με τους στόχους της προώθησης μιας βιώσιμης και χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξης». Ας μας επιτρέψει λοιπόν να θεωρήσουμε ότι θα υπερισχύσει η μνημονιακή δέσμευσή της (που είναι και υπογεγραμμένη!) και όχι η «θεμελιακή» δέσμευσή της.
Αλλά και οι πρώτες επαφές που είχε με τους εργοδότες άλλα δείχνουν. Έτσι στην ανακοίνωση τής ΕΣΕΕ, που εκδόθηκε μετά τη συνάντησή της με την Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων, μπορεί μέσα από την επίκληση της ανάγκης για κλαδική σύμβαση στο εμπόριο να περιγράφεται το άγχος των μικρομεσαίων εμπόρων να μπουν κάποιοι κανόνες στο παιχνίδι του λυσσαλέου ανταγωνισμού που εκδηλώνουν οι μεγαλέμποροι και που έχει οδηγήσει στα κλεισίματα χιλιάδων μικρομεσαίων εμπορικών επιχειρήσεων αλλά, πρώτον, θέλει το πλαίσιο των συλλογικών διαπραγματεύσεων να γίνει «περισσότερο αποτελεσματικό» και, δεύτερον, αναφέρει ότι «οι επιχειρησιακές συμβάσεις με ενώσεις προσώπων εμφανίζουν έξαρση, αποτυπώνοντας στην ουσία την επιθυμία των επιχειρήσεων να προσεγγίσουν τον κατώτατο μισθό έτσι όπως ορίζεται από το κράτος.  Αν και το έντονο ενδιαφέρον αυτήν την εποχή για επιχειρησιακές συμβάσεις είναι όψιμα αυξημένο για λόγους που δεν σχετίζονται με την συλλογική διαπραγμάτευση, εντούτοις συνιστούν διέξοδο για τις επιχειρήσεις που βρίσκονται σε δυσμενή θέση, ώστε να διατηρήσουν ακέραιες τις θέσεις εργασίας».

Οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα λόγο να περιμένουν τις εξελίξεις ενός ακόμη στημένου διαλόγου. Δεν έχουν κανένα λόγο να ελπίζουν ότι μια επιτροπή αστών «ειδικών» θα καταγράψει τις δικές τους ανάγκες καλύτερα απ’ όσο τις νιώθουν αυτοί. Και πολύ περισσότερο όταν αυτή η επιτροπή κινείται με βάση τα συμφέροντα του ξένου και ντόπιου κεφάλαιου, δεσμευμένη από την ευρωπαϊκή αντεργατική νομοθεσία. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν κανένα λόγο να εμπιστεύονται τις κυβερνητικές φλυαρίες περί διαπραγμάτευσης γιατί αποτελούν το άλλοθι για το πέρασμα νέων, βάρβαρων αντεργατικών μέτρων και προσπάθεια εξουδετέρωσης των εργατικών αγωνιστικών διαθέσεων.
Οι εργαζόμενοι έχουν κάθε λόγο να βγουν στους δρόμους και να αγωνιστούν ενάντια στα νέα μέτρα που προωθεί η κυβέρνηση. Ενάντια στην περιστολή των συνδικαλιστικών ελευθεριών. Ενάντια στο νέο χτύπημα του εργατικού μισθού. Ενάντια στην πολιτική της λιτότητας, της ανεργίας, των απολύσεων.

Προλεταριακή Σημαία -  http://www.kkeml.gr/
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η ΕΡΓΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ "ΠΤΩΧΕΥΣΗ" ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ Α.Ε.

0
Η ΕΤΑΙΡΙΑ «ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ Α.Ε» ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ -ΜΕ ΤΗΝ «ΠΤΩΧΕΥΣΗ»- ΝΑ ΦΟΡΤΩΣΕΙ ΤΑ ΒΑΡΗ ΣΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ.
  • ΜΑΖΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ.
  • ΝΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΘΟΥΝ ΤΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΛΥΣΙΔΑΣ «ΜΑΡΙΝΟΠΟΥΛΟΣ» Α.Ε
  • ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΜΕΤΡΑ ΤΩΝ ΠΕΡΙΚΟΠΩΝ ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗΣ.
Η εταιρία «Μαρινόπουλος» Α.Ε , έχοντας την απόλυτη στήριξη της δήθεν «αριστερής» συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, επιδιώκει- με την ένταξή της στις διαδικασίες του πτωχευτικού κώδικα-να ξεφορτωθεί χρέη εκατοντάδων εκατομμυρίων και να οδηγήσει στην απόλυση, ανεργία και εξαθλίωση 13.000 εργαζομένους στην αλυσίδα των επιχειρήσεων αυτού του ομίλου.
Οι εργαζόμενοι στις επιχειρήσεις του ομίλου «Μαρινόπουλος Α.Ε», ενώ εργάζονται σε συνθήκες μεροκάματου του τρόμου, λόγω των συνεχών μειώσεων των αποδοχών τους , της συρρίκνωσης των δικαιωμάτων τους , της εργοδοτικής τρομοκρατίας κλπ, τώρα –εν όψει της διαδικασίας πτώχευσης - αντιμετωπίζουν και την απειλή της απόλυσης, στο βωμό της σωτηρίας των κερδών της επιχείρησης, σε συνθήκες στυγνού οικονομικού ανταγωνισμού των στο τοπίο της καπιταλιστικής κρίσης.
Είναι προφανές ότι σε αυτή τη βάρβαρη αντεργατική πολιτική στέκεται συμπαραστάτης η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που επιδιώκει, σε αγαστή συνεργασία με τη συμβιβασμένη γραφειοκρατική ηγεσία , να ..καθησυχάσει τους εργαζόμενους, ώστε ο σφαγιασμός των εργασιακών τους δικαιωμάτων να έχει την παθητική αποδοχή και συναίνεσή τους.
Η αντεργατική πολιτική της «για δεύτερη φορά κυβέρνησης της αριστεράς» και η υποταγμένη συνδικαλιστική ηγεσία του επιχειρησιακού σωματείου, πρέπει να συναντήσουν την ΕΝΩΤΙΚΗ-ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΜΑΖΙΚΗ ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ,
ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΔΟΧΗ ΤΩΝ ΜΕΤΡΩΝ «ΕΞΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟΥ» ΠΟΥ ΕΝΤΑΦΙΑΖΟΥΝ ΤΑ ΕΡΓΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ.
ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΛΥΘΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ.
-ΝΑ ΚΑΤΑΒΛΗΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΙΣΘΟΙ ΤΩΝ
ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ.
-ΚΑΜΙΑ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ-ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΑ ΒΑΡΒΑΡΑ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ.
-ΟΙ ΜΑΖΙΚΟΙ –ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΟΙ –ΕΝΩΤΙΚΟΙ ΛΑΪΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

1η Ιουλίου 1932, διαμαρτυρία ενάντια στις βρετανικές εταιρίες ΟΥΛΕΝ και ΠΑΟΥΕΡ

0
του Γιώργου Αλεξάτου
Ενώ η κυβέρνηση του Ελευθέριου Βενιζέλου έχει κηρύξει τη χώρα σε πτώχευση, χιλιάδες διαδηλωτές κατακλύζουν, την 1η Ιουλίου 1932, το Πεδίον του Άρεως, σε μια διαμαρτυρία ενάντια στις βρετανικές εταιρίες ΟΥΛΕΝ και ΠΑΟΥΕΡ, που μονοπωλούσαν το νερό και το ηλεκτρικό ρεύμα με όρους αποικιοκρατικούς.
Στο μεγάλο αυτό συλλαλητήριο, που επιχείρησε να διαλύσει η Χωροφυλακή χωρίς επιτυχία, αποδοκιμάστηκε ο γραμματέας του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, Νίκος Καλύβας, που αργότερα θα αναλάβει κατοχικός υπουργός Εργασίας και θα εκτελεστεί από την ΟΠΛΑ.
Είναι η περίοδος που το ΚΚΕ, έχοντας ξεπεράσει τη μακρόχρονη εσωκομματική του κρίση, τίθεται επικεφαλής μεγάλων εργατικών-λαϊκών αγώνων, διαμορφώνοντας ισχυρές σχέσεις εμπιστοσύνης με τον εργαζόμενο λαϊκό κόσμο.
Ογδόντα τέσσερα χρόνια μετά είμαστε και πάλι αναγκασμένοι να αγωνιζόμαστε ενάντια σε νέες αποικιοκρατικές συνθήκες. Με μια τεράστια διαφορά: Η ΟΥΛΕΝ και η ΠΑΟΥΕΡ είχαν πληρώσει για να κατασκευαστούν οι υποδομές τις οποίες εκμεταλλεύονταν. Οι νέοι αποικιοκρατικοί εκμεταλλευτές απλώς απομυζούν υπαρκτό δημόσιο πλούτο.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΤΙΚ ΣΤΟ ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

0
Η ΑΤΙΚ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΗ! 
 Η ΔΙΚΗ ΣΤΟ ΜΟΝΑΧΟ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ!
Ευρωπαϊκή Ένωση, φασιστικοποίηση, καθεστώς έκτακτης ανάγκης ενάντια στους ευρωπαϊκούς λαούς, σε πρόσφυγες και μετανάστες
Ομιλητές :
Τασούλα Γκενίδου, Επιτροπή Υποστήριξης
Αγγελική Σεραφείμ, Δικηγόρος
Εκπρόσωπος της ΑΤΙΚ

Διοργάνωση: Επιτροπή Υποστήριξης

Παρασκευή 1 Ιουλίου, 7:00 μ.μ.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΠΑΡΑΜΟΝΗ ή ΕΞΟΔΟΣ; - Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών στην ΕΛΜΕ Καρδίτσας

0
Συναδέλφισσες-συνάδελφοι
Το ερώτημα μας αφορά όλους, το σωματείο μας την ΕΛΜΕ Καρδίτσας, συνολικά το συνδικαλιστικό μας κίνημα, την ΟΛΜΕ. ΠΑΡΑΜΟΝΗ στο τέλμα της απογοήτευσης, της αδράνειας, της ανημποριάς ή ΕΞΟΔΟΣ από αυτό. Γιατί η ζωή μας απαιτεί να “ξελασπώσουμε” το μέλλον. Γιατί όσο παραμένουμε αδρανείς στη γωνία, τόσο αποθρασύνεται ο αντίπαλος και θα “χορτάσουμε” και άλλο γκρεμό.
Η σχολική χρονιά τελείωσε, ατελείωτα όμως είναι τα κυβερνητικά μέτρα. Αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε καθαρότερα ότι το σχολείο που αφήνουμε τον Ιούνη, δεν θα είναι ίδιο με αυτό που θα βρούμε το Σεπτέμβρη. Περικοπές, συγχωνεύσεις πλεονάσματα ειδικοτήτων, κινητικότητα και τόσα άλλα, μας θυμίζουν ξανά το 2013 με τον Αρβανιτόπουλο να έχει ντυθεί Φίλης.
Τίποτα όμως δε θυμίζει τον αγωνιστικό παλμό, τα γεμάτα προαύλια του πρώην 1ου ΓΕΛ στις Γενικές Συνελεύσεις, την ενεργητική συμμετοχή των συναδέλφων στις συγκεντρώσεις, στις διαδηλώσεις και τις απεργίες. Σήμερα το ΔΣ της ΕΛΜΕ έχει μετατραπεί σε γραφείο τύπου βγάζοντας ένα σωρό ανακοινώσεις ή διακινώντας αυτές της ΟΛΜΕ. Ενα σωρό υπομνήματα που παραμένουν “χαρτιά” καθώς δεν (υπο)στηρίζονται απο κίνηση των καθηγητών που παραμένουν θεατές των παραστάσεων “διαμαρτυρίας” που διοργανώνονται καθε τόσο.
“Δε τραβάει ο κλάδος” είναι η γνωστή ρήση-δικαιολογία της συνδικαλιστικής ηγεσίας. “Τραβάνε” όμως οι ίδιοι; Ή έχουν τραβήξει το δρόμο του κυβερνητικού συνδικαλισμού της συνδιαλλαγής και της υποχώρησης, ακριβώς για να εμπεδωθεί η ακινησία και η παράλυση, μη τυχόν ανοίξει καμιά αγωνιστική χαραμάδα; ΕΝΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ και ΔΑΚΕ αγκαζέ (αντίστοιχα ΣΥΝΕΚ-ΔΑΚΕ στην ΟΛΜΕ) εισηγούνται και ψηφίζουν από την αρχή της σχολικής χρονιάς να μη γίνει τίποτα, στηρίζοντας τον “διάλογο” του υπουργείου. Άγρυπνοι φύλακες της ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ του κλάδου στο καθεστώς της ήττας και της υποταγής, της συντήρησης της διαλυτικής κατάστασης στο εσωτερικό του.
Νυν και πρώην κυβερνητικοί συνδικαλιστές παρότι ανταλλάσουν σκληρές(!!) ανακοινώσεις για τη μετατροπή του ΔΣ σε “Ευρυτανίας” ελέω αποσπάσεων και για “αριστερή ιδεοληψία” (;;), από κοινού έχουν επιβάλει σιγή νεκροταφείου που δε μπορεί να καλυφθεί από τους τσακωμούς τους για το ...πάπλωμα. Βέβαια οι έμπειροι του κυβερνητικού συνδικαλισμού (ΔΑΚΕ) με μαστοριά έχουν αποφύγει τα “ξεσαλώματα” της ΕΝΩΤΙΚΗΣ ΚΙΝΗΣΗΣ που χωρίς να κρατά κάποια προσχήματα, καλούσε τους καθηγητές να συμμετέχουν στο διά(μονό)λογο του υπουργείου με συνεδριάσεις των συλλόγων διδασκόντων ή βαφτίζει θετικές τις αλλαγές στα ΕΠΑΛ αντιγράφοντας τα δελτία τύπου του Φίλη.

Συναδέλφισσες-συνάδελφοι
Η ΕΞΟΔΟΣ από αυτή τη κατάσταση που μαυρίζει τις ζωές μας δεν μπορεί να προκύψει από κάποια κάλπη με τη ψήφο μας. Είτε είναι βουλευτικές (όποτε γίνουν) επιλέγοντας μεταξύ της παραμονής του Τσίπρα ή της προαγωγής του Μητσοτάκη. Είτε της ΕΛΜΕ για να αλλάξουν οι εκλογικοί συσχετισμοί μέσω της ανάθεσης. Είτε για αιρετούς στα υπηρεσιακά συμβούλια(ΠΥΣΔΕ-ΚΥΣΔΕ) σπρώχνοντας τελικά πιο μέσα και πιο βαθιά το κλάδο στο αδιέξοδο της συνδιαχείρησης.(Σημείωση: καθε χρόνο τέτοιες μέρες οι αιρετοί αρνούνται να υπογραψουν κενά και πλεονάσματα και την υπόλοιπη χρονιά βάζουν φαρδιά- πλατιά την υπογραφή τους στη νόμιμη και με διαφάνεια εφαρμογή άδικων και αντιεκπαιδευτικών νόμων).
Η (ΔΙ)ΕΞΟΔΟΣ βρίσκεται εκεί που ήταν πάντα. Στο δρόμο της ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ-ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ-ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ. Στον αγώνα για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΛΑΪΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, της σύγκρουσης με τη κυβέρνηση, τα ξένα και ντόπια αφεντικά της και τα δεκανίκια της. Αυτό τον δρόμο πρέπει να χαράξουμε-ανοίξουμε-βαδίσουμε. Είναι δύσκολος και βασανιστικός κόντρα στους αρνητικούς συσχετισμούς αλλά και ο μόνος πραγματικός και αποτελεσματικός. Γιατί το εύκολο, το άμεσο, το “εδώ και τώρα” αποδείχτηκε ψεύτικο και απατηλό.
Τον δρόμο αυτό τον έχουμε βαδίσει τα προηγούμενα χρόνια (επιστράτευση στις πανελλαδικές και απεργία διαρκείας) αλλά ήταν οι ίδιες ηγεσίες που στήσανε φράγματα για να μη προχωρήσουμε, γιατί δεν υπήρχαν οι “όροι και οι προυποθέσεις” ή “για να κλιμακώσουμε τη 5ημερη με 48ωρη)”. Φέτος στις 4 Φλεβάρη επιχειρήσαμε να κάνουμε ξανά ένα πρώτο βήμα (περίπου 50% οι απεργοί καθηγητές και πολλοι διαδηλωτές), έδρασαν όμως ξανά “ταξικοί” συνδικαλιστές μαζί με τους πουλημένους εργατοπατέρες, εκχώρώντας στην κυβέρνηση(!!) την αρμοδιότητα της επόμενης απεργιακής κινητοποίησης (48ωρη όταν θα κατέθετε το νσχ για το ασφαλιστικό). Ο στόχος τους είναι να πειστούμε ότι δεν αλλάζουν τα πράγματα. Για να παραμείνουμε θεατές άντε ψηφοφόροι και όχι απεργοί, διαδηλωτές, αγωνιστές δηλαδή πραγματική δύναμη ανατροπής. Απαιτείται να μπει “κόφτης” σ' αυτόν τον άθλιο ρόλο τους.
Συναδέλφισσες-συνάδελφοι, το καλοκαίρι πρέπει να είμαστε σε επιφυλακή καθώς η επικαιροποίηση των μέτρων για την εκπαίδευση μεταξύ κυβέρνησης και ΟΟΣΑ σηματοδοτεί και νέες αντιδραστικές εξελίξεις σε βάρος μας. Όσο για το “ραντεβού το Σεπτέμβρη”, να ξεκινήσει με “έργο” γενικών συνελεύσεων και αποφάσεων απεργιακού αγώνα με σχέδιο και προοπτική. Με τους εκπαιδευτικούς όχι θεατές αλλά πρωταγωνιστές των εξελιξεων.

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

30 Ιουν 2016

ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΚΕ(μ-λ)

3
ΤΟ ΜΑΚΡΥ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ…

ΑΘΗΝΑ
Εργαζόμενοι-ες, νέοι και νέες,
Με φόντο τη γενικευμένη κρίση του συστήματος και την αναζήτηση νέων στρατηγικών συμμαχιών από τις «μεγάλες δυνάμεις», τους ιμπεριαλιστές, βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα κλιμάκωση των ανταγωνισμών τους, για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, που φέρνει παροξυσμό στις αντιπαραθέσεις τους, νέους πολέμους, αύξηση συνολικά των κινδύνων για τους λαούς.
Αυτό μαρτυρούν:
• Η φιλοπόλεμη επέκταση του ΝΑΤΟ στην Ανατολική Ευρώπη, που αποτελεί καίριο τμήμα της στρατηγικής περικύκλωσης του ρώσικου από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, αλλά και που χρησιμοποιείται από τον τελευταίο για την ευθυγράμμιση των ευρωπαίων ιμπεριαλιστών στους σχεδιασμούς της Ουάσιγκτον.
• Ο ανελέητος αγώνας μεταξύ των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της ΕΕ για τον έλεγχο της Συρίας και της Μέσης Ανατολής, που ήδη έχει κομματιάσει χώρες, έχει διαλύσει ολόκληρες κοινωνίες, έχει παραγάγει εκατομμύρια προσφύγων, θύματα του πολέμου.
• Το πρόσφατο Brexit το οποίο -συντρίβοντας τις αυταπάτες περί ολοκληρώσεων και παγκοσμιοποίησης, και άσχετα από το ποιες ακριβώς αναταράξεις θα το συνοδεύσουν το επόμενο διάστημα- απηχεί τους προβληματισμούς της άρχουσας τάξης της Βρετανίας για τη διαμόρφωση καλύτερων όρων στην παγκόσμια διαπάλη.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Αυτή η διαδικασία έχει σαν δίδυμο αδερφό της τη γενικευμένη επίθεση στους λαούς και την εργατική τάξη, με στρατηγικό στόχο την επιβολή πάνω τους της απόλυτης κυριαρχίας του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού, την μετατροπή τους σε σύγχρονους δούλους. Η μνημονιακή πολιτική στη χώρα μας και τα αντιδραστικά μέτρα σε μια σειρά ευρωπαϊκές χώρες, όπως η πρόσφατη αντιλαϊκή κορύφωση του «σοσιαλιστή» Ολάντ, δεν είναι παρά τμήματα αυτής της στρατηγικής επίθεσης που διεξάγεται σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης.

Στη χώρα μας, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα νέο τσουνάμι αντιλαϊκών μέτρων. Η δήθεν αριστερή κυβέρνηση των ΣΥΡΙΑ-ΑΝΕΛ, συνεχίζοντας το αντιδραστικό έργο των
προηγούμενων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, προωθεί τα νέα βάρβαρα μνημόνια που σχεδιάζονται από την ΕΕ και το ΔΝΤ ενάντια στην εργατική-λαϊκή πλειοψηφία:
• Συνέχιση της λιτότητας, αύξηση της φορομπηξίας στο λαό και της ακρίβειας στα είδη πρώτης ανάγκης, νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων.
• Ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου στο ξένο κεφάλαιο και στους ντόπιους συνεργάτες του.
• Νέα επίθεση στις εργασιακές σχέσεις (εξίσου σοβαρή με την κατάργηση του 8ωρου), που περιλαμβάνει μισθούς, ομαδικές απολύσεις, λοκ-άουτ κ.ά., αλλά και στη συνδικαλιστική δράση και το δικαίωμα στην απεργία.
Και παράλληλα, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μπλέκει ολοένα και πιο βαθιά τη χώρα στους επικίνδυνους σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ για την περιοχή, μετατρέποντας τη χώρα σε πλατφόρμα πολεμικών εξορμήσεων.

ΓΙΑΝΝΕΝΑ
Ο πρώτος και βασικός όρος για την επέλαση αυτής της σύγχρονης βαρβαρότητας διεθνώς και στη χώρα μας, είναι ο αφοπλισμός των λαϊκών στρωμάτων απέναντί της. Αποτέλεσμα της ήττας του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, αυτός ο ιδεολογικός και πολιτικός αφοπλισμός συντηρείται και βαθαίνει από τις δυνάμεις της ταξικής υποταγής και συνθηκολόγησης που κυριαρχούν σήμερα στην Αριστερά. Mόνο η αντίστροφη διαδικασία, της ανασυγκρότησης του εργατικού επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος, μπορεί να επιφέρει ρήγματα στην επίθεση και νίκες σε μια πορεία, αλλά και να θέσει προοπτικά την ανατροπή αυτού του αντιδραστικού συστήματος.
Αυτή η διαδικασία δεν μπορεί να στηριχθεί στις «ανορθογραφίες» και στα απρόοπτα που παράγουν τα αδιέξοδα και οι αντιθέσεις των ιμπεριαλιστικών (ή ακόμα και αστικών) δυνάμεων, όπως το Brexit. Τροφοδοτείται από τους αγώνες των λαών, όπως του αγώνα που διεξάγουν οι εργαζόμενοι της Γαλλίας. «Περνάει» μέσα από την ταξική πάλη και την οικοδόμηση Μετώπου Αντίστασης και Διεκδίκησης. «Πάει μαζί» με την ενίσχυση, μέσα στο Μέτωπο, της αντικαπιταλιστικής, αντιϊμπεριαλιστικής, αντισυνδιαχειριστικής αντίληψης και της κομμουνιστικής κατεύθυνσης.
Για να μην κεφαλαιοποιούνται οι αγώνες των λαών από ρεφορμιστικές, αστικές ή ακόμα και ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ακυρώνοντας ή και αντιστρέφοντας τους στόχους των αγώνων αυτών.
Και εάν είναι αλήθεια πως ένας τέτοιος δρόμος φαντάζει σαν μια μεγάλη πορεία μέσα στη νύχτα, είναι επίσης αλήθεια πως αυτός ο δρόμος είναι ο μοναδικός που μπορεί να φέρει το ξημέρωμα για τους εργάτες, τους λαούς και τη νεολαία.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ράμπο του τερατόπλοιου Τρούμαν: «Σκοτώνουμε και δεν πληρώνουμε»

0
Μόνο πελώρια αγανάκτηση πλημμυρίζει τον κάθε δημοκράτη Χανιώτη με στοιχειώδες αίσθημα μη κίβδηλου και εθνικιστικής χροιάς πατριωτισμού το άκουσμα της είδησης πως οι αμερικάνικες αρχές ακολουθούν μια απρόθυμη και παρελκυστική τακτική για το θέμα της ικανοποιητικής καταβολής αποζημίωσης των ζημιωθέντων από το περιστατικό που προκάλεσε ο πληρωμένος εκτελεστής τους. Ως γνωστόν στη διάρκεια της τετραήμερης επίσκεψης του αεροπλανοφόρου της φρίκης που ήδη έχει χρεωθεί τη στέρηση μυριάδων αθώων ψυχών και το βιβλικό ρήμαγμα Συρίας και Λιβύης (και του μέλλει πολύ περισσότερη «λαμπρή και δημιουργική» συνέχεια) ένα μέλος του πληρώματος είχε προξενήσει ένα σοβαρό και παρά τρίχα πολύνεκρο επεισόδιο. Εκείνο το συμβάν δηλαδή της αρπαγής και καταστροφής ενός ταξί, τις σημαντικές φθορές σε άλλα δύο, τον τραυματισμό ενός οδηγού και τη μετέπειτα χολιγουντιανού επιπέδου ξέφρενη πορεία του. Ο δράστης φυσικά ήταν μεθυσμένος όχι μόνο από το αλκοόλ αλλά και από την υπερφίαλη νοοτροπία των ανεξέλεγκτων κατακτητών που στο πέρασμα τους κουρσεύουν, ταπεινώνουν, βεβηλώνουν, ερειπώνουν και σφαγιάζου ότι συναντούν.
Προτείνουν προκλητικά λοιπόν την άπαξ πληρωμή του ποσού των 20.000 δολαρίων στο κάθε θύμα της επίθεσης με την προαπαιτούμενη όμως άμεση προσκόμιση παραστατικών είτε αγοράς νέου οχήματος ή επισκευής των παλιών. Ειδάλλως αν ο απαιτήσεις των θιγμένων υπερβαίνουν αυτό το μηδαμινό και εξευτελιστικό όριο τότε πρέπει, αφού πάλι καταθέσουν τα απαραίτητα δικαιολογητικά, να περιμένουν την πολύμηνη (πέραν του εννιαμήνου!) έγκριση των αρμόδιων επιτροπών αρχικά στην Νάπολη και μετέπειτα στην Ουάσινγκτον!!! Όχι, όχι, ευτυχώς στην Ανταρκτική δεν κρίνεται απαραίτητο να ταξιδέψει ο έλεγχος των αρμοδίων. Ανακτορικές δηλαδή διατυπώσεις για ένα απλό γεγονός με αδιαμφισβήτητο τον φταίχτη. Εξαιρετικά χρονοβόρες επίσης διαδρομές και αμφίβολα θετικής αποδοχής τελικά των συνολικών απαιτήσεων των θυμάτων, παρά τις αρχικά ρητές διαβεβαιώσεις των ιθυνόντων για πλήρη κάλυψη των θιγμένων. Ενόσω βέβαια ήταν το ζήτημα νωπό και σε μια σχετική δημοσιότητα.
Δίκαια διαμαρτυρήθηκαν λοιπόν οι ταξιτζήδες μέσω συνηγόρων τους (και δυστυχώς χωρίς την πολιτική παρέμβαση και πίεση φορέων του νομού και την συνδικαλιστική κάλυψη του συλλόγου τους) για την αντικειμενική αδυναμία ακαριαίας αγοράς οχήματος. Οι διαδικασίες fast truck παράκαμψης γραφειοκρατικών και λοιπών εμποδίων εννοείται ισχύουν για το ασύδοτο μεγάλο κεφάλαιο και όχι για απλούς βιοπαλαιστές. Παράλληλα εγείρεται το αδιέξοδο ζήτημα ανεύρεσης των χρημάτων από τις ούτως ή άλλως οικονομικά στραγγισμένους ένεκα κρίσης και μνημονίων οικογενειακούς προϋπολογισμούς τους, καθώς επιπρόσθετα είναι δεδομένα ανύπαρκτη η δυνατότητα τραπεζικού δανεισμού. Σημειωτέον μέσα στη τουριστική περίοδο (που τώρα είναι άπραγοι και άρα ουσιαστικά άνεργοι και μάλιστα εις διπλούν ένεκα της διπλοβάρδιας - τα λεγόμενα διαφυγόντα κέρδη - ανέκαθεν προσδοκούν οι ταξιτζήδες να καλύψουν τις βαριές ανάγκες βιοπορισμού τους και για την νεκρή χειμερινή φάση, οπότε οι μάλλον έξι τον αριθμό συγκεκριμένοι αντιμετωπίζουν το φάσμα της απόλυτης ένδειας.
Προφανώς δεν γεννιέται η απορία αν αυτές οι εξόφθαλμα παράλογες προϋποθέσεις που ορθώνουν οι υπεύθυνοι των αμερικανικών βάσεων αποτελούν μια απερίσκεπτη και λαθεμένα σταθμισμένη απόφαση τους ή αν αυτός ο ωμότατος εμπαιγμός συνδέεται με τη γενικότερη εγκληματική τους φυσιογνωμία. Τη στιγμή κιόλας που ματαιοπονώντας πάσχιζαν οι βρικόλακες της οικουμένης να φιλοτεχνήσουν στην πόλη μας ένα φιλάνθρωπο προσωπείο με τις κοινωνικές δράσεις τους. Όπως το καθάρισμα από τους ναύτες του σκάφους στο γηροκομείο (αφού πρωτύτερα ξέπλυναν τα βουτηγμένα στο συριακό αίμα χέρια τους), που υποφέρει όμως ασφυκτικά από τις δημοσιονομικές περικοπές τις οποίες επιβάλλει το δικό τους ΔΝΤ.
Όμως παραξενεύει ακόμη και τους πλέον υποψιασμένους και επικριτές του μισητού αμερικάνικου ιμπεριαλισμού η αισχρότητα των προφάσεων τους για τη μη έγκαιρη και επαρκή δικαίωση και τακτοποίηση των οδηγών. Ειδικά όταν η αμοιβή τους συγκρινόμενη με τα υπέρογκα μεγέθη των στρατιωτικών τους δαπανών καταντά υπερβολικά γελοία. Και καταρρακώνει έτι περαιτέρω την ήδη έξωθεν κάκιστη μαρτυρία αυτών των γεννητόρων χουντών και πολέμων. Απλά αποτελεί μια πρόσθετη εκδήλωση έκφρασης του μίσους και της περιφρόνησης που ανεξαίρετα τρέφουν απέναντι στην ανθρωπότητα οι υπερατλαντικοί πρωτοπόροι του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού. Αρκεί μονάχα να αναφερθούν τα εξοργιστικά στατιστικά στοιχεία, όπου κατά το διάστημα 1972-2015 στο νησί Οκινάουα τα κτηνώδη στίφη του προσωπικού των εκεί βάσεων ευθύνονται για πάνω από 574 καταγραμμένα περιστατικά δολοφονιών, βιασμών και διαρρήξεων. Άλλωστε πως γίνεται άτομα που είναι στρατευμένα τυφλά στην πιο άδικη και βάρβαρη αποστολή πάνω στον πλανήτη (δηλαδή της διαδοχικής ισοπέδωσης χωρών με ασύμμετρα μέσα, του πνιξίματος των κατοίκων τους στο αίμα, της ανερμάτιστης διάθεσης για καθυπόταξη του πλανήτη και ακόμη της ναρκοθέτησης της ίδιας της παγκόσμιας ειρήνης) να μην είναι αφυδατωμένα εντελώς από κάθε αξία ανθρωπισμού, ευγένειας, εντιμότητας και ενδοιασμού για ανάληψη ότι του πιο αποτρόπαιου καθήκοντος.
Βέβαια ένα μέρος του απύθμενου θράσους των αμερικανών φονιάδων και ληστών (προς το παρόν οι Έλληνες «απολαμβάνουν» οδυνηρά τη δεύτερη ιδιότητα τους) δεν οφείλεται αποκλειστικά στην απίσχναση του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Δεν δικαιολογείται μόνο από την παντελή αδράνεια των κατ` όνομα αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων. Εκτός της κινητοποίησης και καταγγελίας της Πρωτοβουλίας Αντίστασης και της ρυμουλκημένης και άτονης παρουσίας (αλλά έστω και έτσι θετικής) μιας άλλης συλλογικότητας για τον ελλιμενισμό του στη Σούδα (και με όποιους επίφοβους σχεδιασμούς σχετίζεται αυτό) και τον κατακλυσμό των Χανιών από τις ορδές των μισθοφόρων. Στηρίζεται σε ένα σημαντικό βαθμό στη δουλική στάση της κυβέρνησης η οποία ευθυγραμμίζεται πειθήνια με τις πολεμοχαρείς επιδιώξεις τους που ανεβάζουν επικίνδυνα την αναμέτρηση με τον Ρώσο αντίπαλο μέχρι του κρίσιμου σημείου μιας ολέθριας ανάφλεξης. Συντηρείται ταυτόχρονα με τον γλοιώδη ρόλο της τοπικής ηγεσίας, όπου αντάμα με τους δύο υπουργούς και την ιεραρχία (η πληροφορία πως οι άγιοι πατέρες ευλόγησαν τον οπλισμό και προέβηκαν σε ευχέλαιο για την ευστοχία των πύραυλων δεν έχει επιβεβαιωθεί) χαριεντίζονταν αηδιαστικά στο κατάστρωμα του σκάφους καμαρώνοντας τα θαυμαστά σύνεργα του θανάτου που φιλοξενεί. Παρεμπιπτόντως το δίμουρο και άνευρο ψήφισμα του δημοτικού συμβούλιου σχετικά με τη βιαιοπραγία του στρατιωτικού καθόλου δεν παρενοχλεί και συνετίζει ούτε στο ελάχιστο τους ενόχους.
Το μήνυμα που εκπέμπουν οι αμερικάνοι και με αυτή τους την ιταμή ενέργεια είναι σαφές. Δεν υπολογίζουμε και δεν λογοδοτούμε σε κανένα. Είμαστε αδίστακτοι κέρβεροι μπροστά στην υπεράσπιση των συμφερόντων μας, είμαστε στη πατρίδα σας οι επικυρίαρχοι. Οι ακρότητες των «παλικαριών» μας προστατεύονται από το καθεστώς της ετεροδικίας και όποτε και όσο θέλουμε σας εξοφλούμε για κάποιες μικροβλάβες.
Δεν πρέπει όμως να μείνει από τη χανιώτικη κοινωνία απαρατήρητο και αναπάντητο αυτό το γεγονός. Τα απαλά κρούσματα βίας αποτελούν το προανάκρουσμα βαρύτερων πληγμάτων και επιβάλλεται να καταδικάζονται προτρέποντας τους κατοίκους του νησιού στη σφυρηλάτηση μιας πιο μαζικής, δυναμικής, επίμονης και συγκροτημένης κατεύθυνσης του κινήματος. Με στόχο το διώξιμο του καρκινώματος των βάσεων, τη μη μετατροπή της πόλης μας σε Τρούμπα όπου κατά καιρούς θα ξεθυμαίνουν οι «φορτωμένοι» φαντάροι τους και την ακύρωση της σαν ορμητήριο κατακρεούργησης των τριγύρω λαών. Το εργατολαϊκό και αντιιμπεριαλιστικό κίνημα οφείλει να διαλαλεί πως η ιδιότυπη ταξική βία της ανεργίας που ασκείται ετούτες τις μέρες στους απολυόμενους εργαζομένους του Μαρινόπουλου μαζί με τους απαράδεκτους βασανισμούς προσφύγων από την αστυνομία στη Μόρια είναι συγκοινωνούσες καταστάσεις με τη βία του Ράμπο στα Χανιά και την αλητεία των επικεφαλής του που δεν αποζημιώνουν. Και όπως υπάρχει ενιαιότητα στον κορμό των καπιταλιστών και ιμπεριαλιστών απέναντι στον εχθρό λαό, έτσι δεν πρέπει να υφίσταται ο τεχνητός διαχωρισμός ανάμεσα στο αγωνιστικό μέτωπο των από κάτω που υπερασπίζει τα εργασιακά δικαιώματα και εκείνο που παλεύει κατά των διεθνών δυναστών. Είναι κοινό το αποτύπωμα ενός συστήματος πείνας, εκμετάλλευσης, πόνου, καταστολής και εξόντωσης που είτε στην εξαρτημένη εγχώρια καπιταλιστική μορφή του, είτε στο πιο εξελιγμένο ιμπεριαλιστικό του στάδιο κλιμακώνει με γοργό βηματισμό το τσάκισμα των λαών της γης.
Ο ξεσηκωμός ενάντια στις απολύσεις, η φοροεπιδρομή, ο ραγδαίος αφανισμός των εργατικών κατακτήσεων και η πολιτική της εξαθλίωσης μαζί με την αποφασιστική συμπαράσταση στους πρόσφυγες και τις διαδηλώσεις κατά των αποβάσεων των Ράμπο στην πόλη μας, των πολεμικών μεθοδεύσεων τους και την αξίωση να εξοφλούν στο ακέραιο τις συνέπειες της καταστροφικής μανίας τους είναι ζωτική ανάγκη του σήμερα. Και πρέπει να είναι όλες μαζί αυτές οι αντιστάσεις αχώριστα ζευγαρωμένες.
Μας βασανίζουν και «σκοτώνουν» καθημερινά με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους, άσχετα αν μένουμε ζωντανοί. Θα υποχρεωθούν όμως να πληρώσουν πολύ ακριβά τον λογαριασμό που θα τους στείλουμε, μονάχα αν εξαναγκαστούν με τους αδιάλλακτους αγώνες μας να το πράξουν. Τα προηγούμενα ξεσπάσματα στη χώρα μας και η τωρινή έκρηξη της γαλλικής εργατικής τάξης ξαναφωτίζουν τον μη εναλλακτικό δρόμο. Η υποχώρησε του κομουνιστικού κινήματος και η συνοδή παθητικοποίηση των μαζών μεταφράζεται πλέον σε μνημονιακή και συριακή τραγωδία, η ιστορική όμως επανάληψη της ηρωικής εαμικής αντίστασης και της βιετναμέζικης εποποιίας δεν θα είναι ούτε τραγωδία, ούτε φάρσα μα λύτρωση.
Γιατί παράγουμε τα πάντα, δικαιούμαστε τα πάντα, θέλουν να μας στερήσουν τα πάντα, αλλά έχουμε και τη δύναμη να τους πάρουμε πίσω τα πάντα.

Κ.Μ.
Μέλος της Πρωτοβουλίας Αντίστασης Χανίων
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΕΙΜΕΝΟ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΑΤΙΚ

0
Το κείμενο αυτό θα διακινηθεί στα αντιρατσιστικά φεστιβάλ του Σαββατοκύριακου. Καλούμε όλο το κόσμο να το υπογράψει.

 
Εμείς που υπογράφουμε το παρακάτω κείμενο εκφράζουμε την πλήρη συμπαράσταση και αλληλεγγύη μας στους 10 αγωνιστές της Συνομοσπονδίας Τούρκων Εργατών στην Ευρώπη (ATIK) που δικάζονται στο ανώτατο δικαστήριο του Μονάχου στη Γερμανία, με ανυπόστατες κατηγορίες. Οι αγωνιστές αυτοί (Müslüm Elma, Haydar Bern, Mehmet Yeşilçalı, Erhan Aktürk, Deniz Pektaş, Sami Solmaz, Musa Demir, D. Banu Büyükvaci, Sinan Aydın και Seyit Ali Uğur), σύρθηκαν στα δικαστήρια λόγω της πολιτικής, συνδικαλιστικής και αγωνιστικής τους δράσης.
Το κατηγορητήριο -που στήθηκε με στοιχεία των τουρκικών φασιστικών αρχών- είναι πως οι δέκα αγωνιστές είναι μέλη της παράνομης στην Τουρκία οργάνωσης, Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας (μαρξιστικό-λενινιστικό) (TKP/ML). Η κατηγορία βασίζεται στο άρθρο 129 a-b του γερμανικού ποινικού κώδικα (προσθήκη του 2012) που αφορά τη σύσταση και συμμετοχή σε τρομοκρατικές οργανώσεις στο εξωτερικό. Για το τουρκικό φασιστικό κράτος βέβαια κάθε πολιτική οργάνωση που αγωνίζεται για τα εργατικά, λαϊκά και δημοκρατικά δικαιώματα θεωρείται «τρομοκρατική».
Η δίκη αυτή δείχνει για πολλοστή φορά την ψευδεπίγραφη δημοκρατία της Γερμανίας και συνολικότερα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Που στοχοποιούν και ποινικοποιούν αγωνιστές, εργάτες και εργαζόμενους, πολιτικούς πρόσφυγες, κομμουνιστές και επαναστάτες. Μια πολύ επικίνδυνη εξέλιξη για τους ίδιους τους λαούς, οι οποίοι μπαίνουν στο στόχαστρο μιας φασίζουσας πολιτικής. Γιαυτό και η αλληλεγγύη στους αγωνιστές της ΑΤΙΚ δεν αφορά μόνο τους συγκεκριμένους αγωνιστές αλλά και συνολικότερα την υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών των λαών, των εργαζόμενων και όλων όσων αντιστέκονται και αγωνίζονται.
Καταδικάζουμε τη φασιστική δίωξη ΕΕ-Τουρκίας σε βάρος των Τούρκων αγωνιστών της ΑΤΙΚ!
Απαιτούμε να σταματήσει κάθε δίωξη και να ελευθερωθούν άμεσα οι κρατούμενοι αγωνιστές!

Ιούλης 2016
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Βιβλιοπαρουσίαση: "Στιγμές Σαλονίκης θερινές" του Γιάννη Γκλαρνέτατζη

0
Αγαπητοί φίλοι και συνεργάτες, με χαρά σας ανακοινώνουμε πως την Παρασκευή 1 Ιουλίου, κυκλοφορεί η νέα έκδοση από τις Ακυβέρνητες Πολιτείες

Στιγμές Σαλονίκης
θερινές


του Γιάννη Γκλαρνέτατζη
με πρόλογο της Ρίκας Μπενβενίστε

Περισσότερα για το βιβλίο θα βρείτε στο επισυναπτόμενο Δελτίο Τύπου.
Επίσης στα πλαίσια του 19ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης διοργανώνουμε βιβλιοπαρουσίαση την Κυριακή 3 Ιουλίου στις 19.00.
Περισσότερα για την εκδήλωση στην επισυναπτόμενη πρόσκληση.

ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ
ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ

Συνεργατικές εκδόσεις
2310 273207
edw@bibliopoleio.org
Αλ. Σβώλου 28, Θεσσαλονίκη

κεντρική διάθεση στην Αθήνα

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΑΔΕΛΦΩΝ
210 3818840
Καλλιδρομίου 30, Εξάρχεια


«ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ»

Συνεργατικό βιβλιοπωλείο/καφέ Αλεξάνδρου Σβώλου 28, ΤΚ 54622, Θεσσαλονίκη Τηλέφωνο/Fax 2310 273207 Email: edw@bibliopoleio.org
Δείτε το ηλεκτρονικό μας βιβλιοπωλείο:

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εκδήλωση - συζήτηση της Ταξικής Πορείας για τις αλλαγές στο δημόσιο

0

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ, ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΝΤΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ
Νέες αντιδραστικές αλλαγές για τους εργαζόμενους στο Δημόσιο

Τις τελευταίες ημέρες πληθαίνουν τα δημοσιεύματα των αστικών εφημερίδων για επικείμενες αλλαγές στο Δημόσιο. Όλα στο τραπέζι: από την άμεση κατάθεση νομοσχεδίου για την κινητικότητα και την, για πολλοστή φορά, αναδιοργάνωση και αξιολόγηση των δομών, μέχρι την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων.
Πιο συγκεκριμένα, ο υπουργός Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης Χρ. Βερναρδάκης, πριν ακόμα προλάβουν να εφαρμοστούν πλήρως και σε όλο το Δημόσιο τα οργανογράμματα της προηγούμενης κυβέρνησης, ζητά με επιστολή του προς τους γενικούς γραμματείς και τους γενικούς διευθυντές όλων των δημόσιων υπηρεσιών, εκ νέου, αξιολόγηση και αναδιοργάνωση των δομών και εκπόνηση νέων οργανογραμμάτων. Για πολλοστή φορά πίσω από ωραία λόγια, ούτε λίγο ούτε πολύ προαναγγέλλονται μειώσεις οργανικών δομών, καταργήσεις και συγχωνεύσεις υπηρεσιών, ειδικοτήτων και κλάδων, γιατί όχι και οργανικών θέσεων.
Επίσης, εν μέσω καλοκαιριού, κατά τη γνωστή και δοκιμασμένη τακτική, πρόκειται να ψηφιστεί ο νέος νόμος περί κινητικότητας. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, σε ειδική ηλεκτρονική πλατφόρμα θα καταγράφονται οι ελλείψεις και το πλεονάζον προσωπικό των δημόσιων φορέων και θα υποβάλλονται οι αιτήσεις των ενδιαφερόμενων για μετακίνηση-απόσπαση. Οι όποιες μετακινήσεις θα γίνονται σε χρόνους «φαστ τρακ» και, σύμφωνα με τις εξαγγελίες, σε εθελοντική βάση η οποία, όμως, θα εξαντληθεί στο τέλος του 2017 και όσο βέβαια οι ελλείψεις θα ικανοποιούνται από τις αιτήσεις. Για δε το πλεονάζον προσωπικό, αν δεν απολύεται, θα «μετεκπαιδεύεται» και θα μετακινείται, ποιος ξέρει πού.
Όμως, οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο ξέρουν πλέον να διακρίνουν την αλήθεια. Γνωρίζουν ότι πίσω από τις εξαγγελίες περί «εξορθολογισμού» βρίσκονται νέες απολύσεις και ιδιωτικοποιήσεις, πίσω από τον «σχεδιασμό της παρακολούθησης και διαμόρφωσης πολιτικής» κρύβεται η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια, πίσω από την «αξιολόγηση» βρίσκεται η τρομοκρατία και η πειθάρχηση. Με την εμπειρία τους από την εφαρμογή της μνημονιακής πολιτικής, οι εργαζόμενοι γνωρίζουν πολύ καλά ότι πίσω από την ανάγκη για «εξυπηρέτηση του Δημοσίου συμφέροντος» κρύβονται οι απαιτήσεις των δανειστών και πίσω από την «εξοικονόμηση πόρων» κρύβονται οι τεράστιες ελλείψεις προσωπικού, τα άδεια από εκπαιδευτικούς σχολεία και τα ερημωμένα από νοσηλευτικό προσωπικό νοσοκομεία.
Πρόσφατα, δε, η κυβέρνηση προανήγγειλε την επανεκκίνηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων στο Δημόσιο από τον Σεπτέμβρη. Όμως, παράλληλα, ενόψει της δεύτερης αξιολόγησης, έχει ήδη δρομολογήσει νέο νομοσχέδιο-οδοστρωτήρα των εργασιακών δικαιωμάτων και νέο συνδικαλιστικό νόμο-ταφόπλακα των αντιστάσεων. Προσπαθεί ανεπιτυχώς να πείσει το λαό ότι πρωτοστατεί στην υπεράσπιση των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Επαίρεται για την πρόθεσή της για υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στο Δημόσιο που κάθε άλλο παρά για το καλό των εργαζομένων θα είναι. Συλλογική Σύμβαση που δεν θα έχει κανένα «προαπαιτούμενο», καθώς θα ρυθμίζει εξαρχής τις προσλήψεις (αριθμό και ειδικότητες), τα προσόντα διορισμού ανά κλάδο και ειδικότητα, το καθεστώς τοποθετήσεων, τις πρόσθετες αμοιβές και τα επιδόματα, τις άδειες και τους χρόνους απασχόλησης ανά ειδικότητα και κλάδο. Όλα εντέλει στο κρεβάτι του Προκρούστη, από τις αμοιβές ως τις σχέσεις εργασίας και όλα, βέβαια, σύμφωνα με τις συμφωνίες που έχουν υπογραφεί με τους δανειστές και τους θεσμούς να πιέζουν για ατομικές συμβάσεις, αλλαγή του καθεστώτος των προσλήψεων, αλλαγή των όρων και συνθηκών εργασίας, ελαστικές σχέσεις, συνεχή κινητικότητα με λίγα λόγια «κανόνες και εργασιακές συνθήκες ιδιωτικού τομέα». Στόχος, να αλλάξουν άμεσα οι εργασιακοί όροι στο Δημόσιο (τον τελευταίο εργασιακό χώρο που τηρούνται και διασφαλίζονται στοιχειωδώς κεκτημένα εργασιακά δικαιώματα), να καταργηθεί η μόνιμη εργασιακή σχέση και να τσακιστεί κάθε δυνατότητα οργάνωσης και διεκδίκησης.
Κι ενώ η κατάσταση είναι έτσι, κι ενώ διαψεύδονται και γκρεμίζονται μέρα με τη μέρα όλες οι αυταπάτες της αριστερής διακυβέρνησης, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, σε μια ύστατη προσπάθεια να παρουσιάσει έργο και να διατηρήσει τον ομφάλιο λώρο της με τα μεσαία στρώματα της δημοσιοϋπαλληλίας, καταφεύγει σε μια σειρά από αλλαγές στην εσωτερική λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών, καθαρά για λόγους εντυπώσεων. Με το άγχος τού «εδώ και τώρα» και την πίεση να παρουσιάσει έργο, με την καχυποψία που προκύπτει από την έλλειψη μηχανισμού και ουσιαστικής σύνδεσης με τους εργαζόμενους, πιέζει όλο και περισσότερο για το... τίποτα. Εγκύκλιοι δήθεν νοικοκυρέματος, προτάσεις για μικρές τάχα αλλαγές στο ωράριο, απανωτές συγκροτήσεις επιτροπών συνδιοίκησης και συνδιαχείρισης, μπας και τσιμπήσει κανείς, εκατοντάδες θέσεις συμβούλων και συνεργατών, σελίδες επί σελίδων με αυτονόητα που βαφτίζονται έργο και μάλιστα φιλολαϊκό... Κινήσεις που δήθεν θα έκαναν το λαό και τους εργαζόμενους στο Δημόσιο να ξεχάσουν τα αντιλαϊκά μέτρα που έχουν ψηφιστεί και θα τους έπειθαν ότι τάχα η χώρα μπαίνει σε τροχιά νοικοκυρέματος και μάλιστα με αριστερό πρόσημο.
Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη και αδυσώπητη. Η πολλαπλής δεξιάς πολιτικής κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει την ίδια αντιλαϊκή πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων. Ψηφίζει αντιλαϊκούς νόμους το έναν μετά τον άλλο, (ασφαλιστικό, φορολογικό) και προετοιμάζει το έδαφος για νέα αντιδραστικά νομοσχέδια για εργασιακά και συνδικαλισμό. Έχει υποταχθεί πλήρως στις σκληρές απαιτήσεις ΕΕ και ΔΝΤ για μεροκάματα πείνας, άθλιες συνθήκες εργασίας και τρομοκρατία και κλιμακώνει την επίθεση με μέτρα που, αν περάσουν, θα δώσουν ένα νέο χτύπημα στα δικαιώματα της εργατικής τάξης και του λαού και θα προσθέσουν μια νέα ήττα στους εργαζομένους. Η απάντηση βρίσκεται μόνο στη συγκροτημένη πάλη, στην οργάνωση της αντίστασης, της διεκδίκησης και της αναμέτρησης των εργαζομένων με τις δυνάμεις του συστήματος και της επίθεσης.

Προλεταριακή Σημαία
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

29 Ιουν 2016

«Τιμή» στα πολιτικά αδιέξοδα και στις απάτες που παράγουν;

0
Εντυπωσιακή είναι η βιασύνη με την οποία η ΑΝΤΑΡΣΥΑ «επέστρεψε» στον δρόμο που της παρήγαγε τα αδιέξοδα και τη διάσπαση του καλοκαιριού του 2015. Στο δρόμο που εμφανίζει ένα κίνημα έτοιμο να πάρει στους ώμους του το περίφημο «μεταβατικό της πρόγραμμα» και το μόνο που λείπει είναι οι πολιτικές δυνάμεις που θα αποφασίσουν να συνεργήσουν στην πορεία υλοποίησης του.
Η βιασύνη εκδηλώθηκε -που αλλού;- στο χαιρετισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη Συνδιάσκεψη της ΛΑΕ, η οποία καλείται από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο δρόμο αυτό. Τι και αν η ΛΑΕ με τις θέσεις της ενόψει της Συνδιάσκεψης αποσαφήνισε προς κάθε κατεύθυνση πως αναζητεί την «επιβολή ενός φιλολαϊκού προγράμματος εξόδου από την κρίση», ξορκίζοντας στη βάση αυτή όχι μόνο την «βία των κινημάτων», αλλά κάθε κατεύθυνση πάλης ενάντια στα δεσμά των ΕΕ/ΝΑΤΟ, κάθε πολιτική κατεύθυνση συγκρότησης του λαού και της εργατικής τάξης σε αντιιμπεριαλιστική-αντικαπιταλιστική-αντισυνδιαχειριστική κατεύθυνση; Τι και αν η ΛΑΕ αυτόν τον πυρήνα της αντίληψης της τον επιβεβαίωσε τρανταχτά πολιτικά αποφασίζοντας πρόσφατα συμπόρευση με τη Χριστιανική Δημοκρατία; Τι και αν «μέρα παρά μέρα» στελέχη της ΛΑΕ υποδεικνύουν τη Ρωσία του Πούτιν ως τη βασική δύναμη στην οποία μπορεί να στηριχτεί το «φιλολαϊκό πρόγραμμα» που έχουν κατά νου για τη χώρα μας;
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όχι μόνο δεν πτοείται από όλα αυτά αλλά κάνει και …ρελανς! Αναγνωρίζει -στον χαιρετισμό της- «οφειλόμενη τιμή» στην ηγεσία της ΛΑΕ επειδή λέει αποχώρησε από το ΣΥΡΙΖΑ και «εγκατέλειψε κρατικές θέσεις»!
Θα λέγαμε ότι έχει χαθεί κάθε μέτρο! Τα ηγετικά στελέχη της ΛΑΕ που από τη θέση υπουργών και βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ συνέδραμαν από τα «αριστερά» ως τις 21 Αυγούστου του 2015 όλη την πορεία διαμόρφωσης του ΣΥΡΙΖΑ σε φορέα επίθεσης του ιμπεριαλισμού και του κεφαλαίου, και έχουν καθοριστική ευθύνη σε όλη την τελευταία φάση (2012-15) αλλά και πολλών προηγούμενων χρόνων για τη γραμμή υποταγής που επιβλήθηκε στο λαό και στην πάλη του, είναι αυτοί που «πρέπει να τιμηθούν» (από την Αριστερά; από το λαό;) για τη στάση τους! Και μια τέτοια ηγεσία που δεν κάνει ίχνος αυτοκριτικής αλλά βαθαίνει ακόμα περισσότερο σήμερα το δεξιό της προσανατολισμό. ανακηρύσσεται -πάλι από τον χαιρετισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ- σε «ένα πολύτιμο δυναμικό για το κίνημα και την αριστερά»!!
Τι πυροδότησε αυτή τη βιασύνη και αμετροέπεια της ηγεσίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που μοιάζει να μην νοιάζεται ούτε καν για την υπεράσπιση του δικού της πολιτικού χώρου, λιγότερο από ένα χρόνο μετά από το σημαντικό πλήγμα που δέχτηκε με την προσχώρηση των ΑΡΑΝ-ΑΡΑΣ στη ΛΑΕ; Σίγουρα το αποτέλεσμα του Βρετανικού δημοψηφίσματος ήταν αρκετή αιτία για να ζωντανέψουν στο εσωτερικό της οι πόθοι των άμεσων εκτινάξεων. Ήταν «ότι χρειαζόταν» για να βγει ξανά στην επιφάνεια η καταπιεσμένη μεταβατικότητα τους που δεν διστάζει να ανακηρύξει τους κατά καιρούς «Καζάκηδες», τις Επιτροπές Λογιστικού Ελέγχου (του χρέους), και πολλά ανάλογα, σε παράγοντες που θα συμβάλλουν -πάντα μέσω κάποιας κάλπης- για να έρθουν κοσμογονικές ανατροπές στις κατά τα άλλα μοιραίες και αντικειμενικές «ολοκληρώσεις». Γι αυτό έσπευσαν οι συνιστώσες της να αναρτήσουν και την μετεκλογική ανακοίνωση του LEXIT στην οποία φιγουράρει το «Κάτω οι Τόρρις», δηλαδή το ζήτω οι Εργατικοί … χωρίς αυταπάτες, όπως και η πρώην ΟΣΕ και νυν ΣΕΚ «δίδασκε» για χρόνια τους εργάτες και το λαό σχετικά με το ΠΑΣΟΚ!
Το ξαναφούντωμα αυτών των πόθων στο χαιρετισμό της ΑΝΤΑΡΣΥΑ συνιστά ένδοξη επιστροφή στις πιο υψηλές απογειώσεις του προηγούμενου διαστήματος.
Εκεί -στα ιδεολογικοπολιτικά της χαρακτηριστικά και όπως αυτά αποτυπώνονται στο μεταβατικό της πρόγραμμα-βρίσκεται και ο πυρήνας του ζητήματος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που την ωθεί ξανά και ξανά και ξανά στα ίδια αδιέξοδα, που την ώθησε και στο χαιρετισμό της στη ΛΑΕ, να καλέσει αυτούς που πρωτοστάτησαν στις αυταπάτες εντός του ΣΥΡΙΖΑ να τιμήσουν από κοινού «στους δρόμους» την απάτη του ελληνικού δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου!
Από αυτή την άποψη θα λέγαμε ότι η ηγεσία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κάνει ότι μπορεί για να διαψεύσει τις δικες της θέσεις στη 3η Συνδιάσκεψη του περασμένου Μάρτη στις οποίες επιχειρώντας να οχυρωθεί διατύπωνε την εκτίμηση πως η μεταπήδηση των ΑΡΑΝ-ΑΡΑΣ στη ΛΑΕ δεν αφορούσε κυρίως ζητήματα εκλογικής τακτικής αλλά έκφραζε βασικά την αμφισβήτηση της φυσιογνωμίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ…
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

…Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών - 85η συνέλευση ΔΟΕ: Ονειροπόληση και υποκρισία

0
Η 85η συνέλευση της ΔΟΕ δεν θα μπορούσε παρά να αποτυπώσει την εκπαιδευτική συνδικαλιστική χρονιά που πέρασε και η οποία χαρακτηρίστηκε από την πλήρη ανικανότητα και απροθυμία της ηγεσίας του κλάδου να οργανώσει μια σοβαρή αντίσταση στην επίθεση που δέχτηκαν οι εκπαιδευτικοί. Είτε ως ουρά των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ είτε με την ουρά στα σκέλια μπροστά στην κυβέρνηση, έδωσε το στίγμα της στο ασφαλιστικό, τις μαζικές απολύσεις αναπληρωτών, τη διάλυση της ειδικής αγωγής, των νηπιαγωγείων, των δημοτικών και του ολοήμερου, την ελαστικοποίηση και διεύρυνση του εργασιακού ωραρίου στην πρωτοβάθμια, την ελαχιστοποίηση των μεταθέσεων και αποσπάσεων κλπ.
Με απόφαση της πλειοψηφίας, το ΔΣ της ΔΟΕ συμμετείχε στο διάλογο του υπουργείου και σε απόλυτη σύμπνοια των μελών του διοργάνωσε τον παράλληλο διάλογο με τίτλο «το σχολείο που βιώνουμε, το σχολείο που ονειρευόμαστε». Όχι τυχαία, επέλεξε να μην καλέσει τον κλάδο να συζητήσει και να δράσει για τα θέματα που τον έπνιγαν αλλά να τον καλέσει σε ονειροπόληση με θέμα το «άλλο σχολείο». Τελικά, φαίνεται πως όλες οι παρατάξεις που εκφράζονται στο ΔΣ βολεύονται στο σχήμα «ενιαίο 12χρονο ή 14χρονο σχολείο» αφού λειτουργεί ως ένα άδειο μαξιλάρι που ο καθένας μπορεί να το παραγεμίσει με ό,τι θέλει. Η 85η ΓΣ της ΔΟΕ το έκανε θέση του κλάδου, με αποχή από την ψηφοφορία των Παρεμβάσεων και του ΠΑΜΕ που δήλωσε ότι διαθέτει τη δική του ολοκληρωμένη πρόταση! Όλες αυτές οι μακροσκελείς αναλύσεις που σχεδιάζονται για τον λαό χωρίς τον λαό, θα ήταν απλά αέρας κοπανιστός αν δεν λειτουργούσαν παραλυτικά, καλλιεργώντας τη ρεφορμιστική λογική πως πρέπει να έχει ο κλάδος τις δικές του ολοκληρωμένες(!) προτάσεις ως απάντηση στην επίθεση που δέχεται και όχι αιτήματα και διεκδικήσεις δικαιωμάτων. Φευγιό από την πραγματικότητα!
Χαρακτηριστικά, η συνέλευση μέχρι την τρίτη μέρα το μεσημέρι, δεν είχε συζητήσει ακόμη για πρόταση δράσης. Όλα έδειχναν πως οι εργασίες θα τελείωναν χωρίς να αποφασιστεί τίποτα. Η πρώτη μέρα είχε αναλωθεί σε διαδικαστικά θέματα, η δεύτερη χάθηκε μέσα στην αιώνια συζήτηση για το ύψος της συνδρομής και τον οικονομικό απολογισμό (κυρίως με πρωτοβουλία των ΠΑΜΕ και Παρεμβάσεων) και φυσικά όλη τη συζήτηση και τις τρεις μέρες κάλυπτε το "τι σχολείο θέλουμε". Η πλάκα είχε η αντιπαράθεση αν το σχολείο πρέπει να είναι 14χρονο και ή 12χρονο με 2χρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή
Στις 2:30μμ τη Παρασκευή, με βάση το πρόγραμμα οι εργασίες θα έληγαν στις 3μμ, ο πρόεδρος (ΔΑΚΕ) ζήτησε από το σώμα να σταματήσει η συζήτηση και να μπουν στο πρόγραμμα δράσης. Η ΔΑΚΕ πρότεινε κινητοποίηση το πρώτο 10μερο του Σεπτέμβρη (ίσως και μέσα στο καλοκαίρι αν η κυβέρνηση νομοθετήσει) χωρίς απεργία, κύκλο γενικών συνελεύσεων με πρόταση στο σώμα για τριήμερες ή πενθήμερες ή άλλης μορφής επαναλαμβανόμενες. Οι Παρεμβάσεις περίπου το ίδιο, απλά έβαλαν να γίνει μια απεργία το πρώτο 10ημερο και δεν ξεκαθάρισαν τη μορφή των επαναλαμβανόμενων. Το ΠΑΜΕ δεν πρότεινε τίποτα συγκεκριμένο (αφού ο αγώνας δε σταματά ποτέ) και προσπάθησε να ισορροπήσει την απροθυμία του στα γνωστά κλισέ «ότι αποφασίσουν οι συνελεύσεις, να απεργούν οι εκπαιδευτικοί και όχι μόνο το ΠΑΜΕ» κλπ. Η ΕΡΑ (που είχε 13 ανεξαρτητοποιήσεις) ζήτησε κινητοποιήσεις για να στηριχτεί η κυβέρνηση. Η ΔΗΣΥ (ΠΑΣΚ) τοποθετήθηκε θολά για 24ωρες και 48ωρες γιατί ο κόσμος δεν έχει διάθεση για αγώνες και λίγο πιο μαχητικά αλλά στο ίδιο πλαίσιο τοποθετήθηκε η ΕΚΙΝΗΣΗ (διάσπαση της ΠΑΣΚ). Μια ομάδα 17 συνέδρων (ανάμεσά τους κι αυτοί που διαχωρίστηκαν από την ΕΡΑ) έθεσαν προς ψήφιση πρόταση για να αποφασίσει το συνέδριο και να οργανώσει τη μορφή των επαναλαμβανόμενων απεργιών του Σεπτέμβρη. Τελικά, η απόφαση που διαμορφώθηκε και ψηφίστηκε από κοινού από ΔΑΚΕ, Παρεμβάσεις ΕΡΑ, ΕΚΙΝΗΣΗ είναι μια 24ωρη το πρώτο 10ημερο, κύκλο γενικών συνελεύσεων με ολομέλεια προέδρων από 1-9 του Σεπτέμβρη και πρόταση για επαναλαμβανόμενες απεργίες αλλά απροσδιορίστου μορφής.
Για άλλη μια φορά η συνέλευση αποτύπωσε γλαφυρά τη διάσταση βάσης και ηγεσίες. Ήταν φανερό πως η ΔΑΚΕ νοιάζεται να αντιπαρατεθεί στην κυβέρνηση στα πλαίσια του κοινοβουλευτικού παιχνιδιού. Οι Παρεμβάσεις, που δεν μπορούν πια να κρύψουν την έλλειψη συμφωνίας στο εσωτερικό τους, με κυρίαρχη την άποψη ότι ο κόσμος δεν τραβάει (δηλαδή είναι άξιος της μοίρας του), προσπάθησαν να ισορροπήσουν με την κινηματική ρητορεία και την εποικοδομητική ονειροπόληση. Δεν έδειξαν να αγωνιούν για το πρόγραμμα δράσης αφήνοντας το θέμα να έρθει προς συζήτηση στο παρά πέντε. Η ΔΗΣΥ(ΠΑΣΚ) και οι διασπάσεις της αναζητούν ρόλο πατώντας πάντα πάνω στον παλιό. Το ΠΑΜΕ κινήθηκε σταθερά στη γραμμή της αυτάρκειά του, χωμένο και χαμένο στους δικούς του σχεδιασμούς και κανονισμούς που πρέπει να διέπουν τους αγώνες. Η ΕΡΑ υπηρέτησε με συνέπεια τον νέο κυβερνητικό της ρόλο. Δεν έχει πρόβλημα να στηρίξει αποφάσεις που βαφτίζονται αγωνιστικές, ποντάροντας στη συνδικαλιστική διάλυση και στο ότι τίποτα δε θα γίνει στο τέλος.
Ενώ η εισήγηση για το πρόγραμμα δράσης φαντάζει αγωνιστική, οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν είναι πολλοί.. Η απόφαση είναι αριστοτεχνικά διαμορφωμένη, που από τη μια αποτυπώνει την πίεσης της βάσης για κινητοποιήσεις που να έχουν προοπτική για νίκη και από την άλλη την απροθυμία όλων των παρατάξεων στο ΔΣ να κουνήσουν το δαχτυλάκι τους. Το ροκάνισμα και ο διαμελισμός της απόφασης από αυτούς που την ψήφισαν και από αυτούς που ομνύουν στους αγώνες είναι υπαρκτός. Συγκεκριμένη είναι μόνο η χωρίς καλές προοπτικές πρόταση για 24ωρη το πρώτο δεκαήμερο του Σεπτέμβρη αφού τα σχολεία δε λειτουργούν κανονικά. Η πρόταση για επαναλαμβανόμενες απεργίες που αφήνει θολό τι μορφή θα έχουν, κρύβει τον κίνδυνο να χτιστεί ο πύργος της Βαβυλώνας με προτάσεις γενικών συνελεύσεων ασύνδετων μεταξύ τους που θα έκανε αδύνατη τη λήψη απόφασης. Όμως, κάθε παιχνίδι, όσο και να θέλουν κάποιοι να προδιαγράψουν τα αποτελέσματά του, μπορεί να κερδηθεί. Χρειάζονται κότσια καιεμπιστοσύνη στις δυνατότητες του κλάδου που έχει πλούσια αγωνιστική ιστορία..
Τον Σεπτέμβρη εγκαινιάζεται στα σχολεία μια νέα κατάσταση. Οι εκπαιδευτικοί θα αντιμετωπίσουν κατά πρόσωπο τα αποτελέσματα των κυβερνητικών μέτρων που πιθανό να έχουν εμπλουτιστεί και με άλλα την περίοδο του καλοκαιριού. Ο Φίλης και η κυβέρνηση μπορεί να πιστεύουν πως θα μπορέσουν να δείξουν καλό πρόσωπο φροντίζοντας για ένα κανονικό ρυθμό λειτουργίας των σχολείων με τη βοήθεια των μέτρων εξαφάνισης των κενών. Η δε συνδικαλιστική ηγεσία μπορεί να πιστεύει πως μπορεί να εκτονώσει «κομψά και αγωνιστικά» την ανάγκη για αναμέτρηση με την κυβέρνηση και να μην καταφύγει σε χοντροκομμένα ξεπουλήματα.
Μέχρι το Σεπτέμβρη μεσολαβεί ς πολιτικός χρόνος που θα σημαδευτεί από σημαντικές πολιτικές εξελίξεις και από όξυνση της επίθεσης. Ο νέος συνδικαλιστικός νόμος θα είναι προ των πυλών.
Ως Αγωνιστικές Κινήσεις θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας, θα ανιχνεύσουμε ό,τι δυνατότητες υπάρχουν ώστε να συντονιστούμε με ό,τι υπάρχει και κινείται και που έχει διάθεση και κουράγιο να παλέψει. Ο συντονισμός και η συνεννόηση είναι αναγκαίοι όροι για να στηριχτεί και να εμπνευστεί ο κλάδος να συμμετέχει σε έναν μεγάλο και δύσκολο αγώνα, που θα συγκρουστεί για να κερδίσει.

Ιούνης 2016 …με το μυαλό μας στον «βάρβαρο» Σεπτέμβρη που έρχεται ..

Αγωνιστικές Κινήσεις Εκπαιδευτικών
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΝΕΑ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΝΑ ΟΡΘΩΣΟΥΜΕ ΜΕΤΩΠΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

0
Συνάδελφοι-φισσες
Τις τελευταίες μέρες διαβάζουμε ολοένα και περισσότερα δημοσιεύματα για αλλαγές στο δημόσιο. Αυτές θα αφορούν κυρίως δύο τομείς: την κινητικότητα και την αξιολόγηση. Πρόκειται για μια ακόμη προσπάθεια της κυβέρνησης και με τις δυο διαδικασίες ανεξάρτητα τι υποστηρίζεται από τους κυβερνώντες να επιτεθεί στα δικαιώματα των δημοσίων υπαλλήλων. Όσον αφορά τη κινητικότητα θα υπάρξει μια περίοδος χάριτος μέχρι και το 2017 που θα μπορούν οι δημόσιοι υπάλληλοι να μετακινηθούν κατά βούληση. Αν όμως δεν καλυφθούν οι ανάγκες εθελοντικά τότε είναι φανερό ότι οι υπόλοιπες μετακινήσεις θα γίνουν αναγκαστικά. Και πως θα επιλεγούν οι υποψήφιοι για κινητικότητα;
Ένας τρόπος που μπορεί να επιλεγεί είναι μέσω της αξιολόγησης που όσο και να προσπαθεί η κυβέρνηση να μας πείσει ότι θα είναι χωρίς ποσόστωση (μια ποσόστωση που δημιούργησε θύελλα αντιδράσεων τα προηγούμενα χρόνια) ένα είναι το σίγουρο ότι οι εργαζόμενοι θα διακριθούν σε καλούς και κακούς. Και ποιος είναι ο βασικότερος λόγος για αυτή τη διάκριση; είναι ότι οι δεύτεροι διαρκώς θα απειλούνται, με μείωση μισθού, με κινητικότητα, με διαθεσιμότητα, με απόλυση; με ό, τι επιλέξει κάθε φορά το σύστημα ανάλογα με τις ανάγκες του και με τους συσχετισμούς δυνάμεων μεταξύ εργαζομένων και κυβέρνησης.
Την ίδια στιγμή προωθούνται και άλλες αλλαγές που αφορούν την αξιολόγηση των δομών, των υπηρεσιών του δημοσίου. Αυτό σημαίνει συγχωνεύσεις και κλεισίματα υπηρεσιών. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να ξαναμπούμε σε μια διαδικασία απολύσεων, διαθεσιμοτήτων, εντατικοποίησης της εργασίας, αλλαγή των εργασιακών σχέσεων για ένα κομμάτι μικρότερο ή μεγαλύτερο του δημοσίου κ.ο.κ.
Αποτελεί πραγματικά τραγέλαφο μέσα σε όλες αυτές τις αντιδραστικές αλλαγές, του νέου νόμου για το ασφαλιστικό (που ήταν πόθος του συστήματος από τη δεξιά κυβέρνηση του 92 και όλων των άλλων αστικών κυβερνήσεων που πέρασαν), των αλλαγών στα φορολογικά, των αλλαγών στα εργασιακά που επίκεινται (κατάργηση 13ου-14ου μισθού, απελευθέρωση απολύσεων, μείωση αποζημίωσης απόλυσης κ.ο.κ ). να επικαλείται η κυβέρνηση την προσπάθεια της να επαναφέρει τις συλλογικές συμβάσεις. Μια συλλογική σύμβαση η οποία δε θα έχει κανένα προαπαιτούμενο καθώς όλα θα αίρονται υπό αμφισβήτηση με βάση τις "ορέξεις" και τις εντολές των δανειστών.
Και μάλλον επειδή φοβούνται ότι όλα αυτά θα πυροδοτήσουν αντιδράσεις φέρνουν και το συνδικαλιστικό νόμο, που μέσα σε όλα τα άλλα περιορίζει το δικαίωμα στην απεργία.
Μπροστά σε όλα αυτά πρέπει οι εργαζόμενοι να ξαναοργανώσουμε τα σωματεία μας και να αγωνιστούμε.

• ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ-ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ- ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ
• ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟ ΝΟΜΟ//ΣΩΜΑΤΕΙΑ –ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ
ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΣΙΑΣ στις 29-06-2016, 11:30 ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ

ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΠΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΙ Η ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ ΣΤΙΣ 19:00 ΣΤΙΣ 30-06-2016, ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ «ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ» ,
ΓΡΑΒΙΑΣ 10-12, εξάρχεια

ΤΑΞΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ
ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ